Afrikaans, Afrikaanca veya Boer dili, esas olarak Güney Afrika'nın batısında ve Namibya'da konuşulan bir Batı Cermen dili. Dil, Felemenkçenin Hollandaca lehçesinden evrilmiştir. Daha az sayıda kişi tarafından Botsvana, Lesotho ve Esvatini'de de konuşulmaktadır.

Afrikaans, Güney Afrika Cumhuriyeti'nin 11 resmi dilinden biridir. Ana dili Afrikaans olanların sayısı 7 milyon kişi kadardır ve dil Güney Afrika toplumunun %13,5'inin ana dilini oluşturur. İkinci dil olarak konuşanlar eklendiğinde dilin toplamda 15 ile 23 milyon arasında bir konuşur sayısına sahip olduğu tahmin edilmektedir. Dil, Güney Afrika'da yaşayan çok ırklı Coloured ismi verilen halk (%75.8) ile Avrupa kökenli beyazlar tarafından (%60.8) en yüksek oranda konuşulmaktadır. Çoğunlukla Hollanda'dan göç etmiş Afrikaans konuşuru beyazlar Afrikaner olmaktadır.

Dil Almanca ve Khoisan dilleri gibi dillerden ödünçlemeler almış olmak ile birlikte söz varlığı açısından %90-95 oranında Felemenkçe kökenlidir. Bu nedenden ötürü Felemenkçe ile Afrikaans arasındaki farklar söz varlığından çok dilin analitik türde morfolojisi, grameri ve sözcüklerin yazımı ile telaffuzunda gözlemlenir. İki dil arasında yüksek bir karşılıklı anlaşılabilirlik vardır; bu oran diller yazılı olduğunda daha da artmaktadır.

Coğrafi dağılım

Afrikaans, Felemenkçe ve İngilizcenin karşılaştırması

Kaynakça

Namibya'daki diller

Afrikaans


(; )

Și-a început cariera în fotbalul profesionist la Dnipro, unde a debutat în 2007 și a jucat 211 meciuri în toate competițiile, marcând 45 de goluri. Și-a ajutat echipa să ajungă în Finala UEFA Europa League 2015, transferându-se din postura de jucător liber de contract la echipa care a câștigat finala, Sevilla, echipă cu care a câștigat competiția un an mai târziu.

Component al naționalei din 2010, Konopleanka a strâns peste 50 de selecții pentru Ucraina, marcând de 11 ori. El a jucat pentru Ucraina la Euro 2012. A ieșit de trei ori Fotbalistul Ucrainean al Anului.

Cariera la club
La vârsta de șapte ani, Konopleanka lua cursuri de karate, simultan cu cele de fotbal, reușind să obțină centura neagră. El este un produs al echipei de tineret de la FC Olimpik Kirovohrad, și al antrenorului Iuri Kevlych. El a participat în Competiția Națională de Tineret a Ucrainei, reprezentând DYuSSh-2 Kirovohrad.

Dnipro Dnipropetrovsk
Konopleanka a semnat un contract de tineret cu Dnipro Dnipropetrovsk la vârsta de 16 ani. În iarna anului 2006, el a fost promovat la echipa a doua a lui Dnipro cu un salariu de 300 de dolari.

Debutul lui Konoplaynka la echipa de seniori de debut a venit într-un meci din Premier Liga disputat pe 26 august 2007, într-un meci acasă împotriva Zakarpattia Uzhhorod care s-a încheiat cu scorul de 0-0. Konopleanka a intrat în minutul 83, în locul lui Jaba Kankava.

Primul său gol în Premier Liga a venit la 28 februarie 2010, într-un joc acasă împotriva celor de la Zorya Luhansk, care s-a încheiat cu scorul de 2-2. În a doua jumătate a sezonului 2009-2010, Konoplianka a început ca titular și a jucat toate cele 90 de minute în toate celelalte jocuri.

În martie 2011, antrenorul interimar al lui Dinamo Kiev, Oleh Luzhny, și-a exprimat intenția de a-l transfera Konopleanka, anunțând că Dynamo va face o oferta pentru Dnipro în valoare de 14 milioane de euro. Ca răspuns, antrenorul lui Dnipro Juande Ramos i-a stabilit un preț cuprins între 50 și 60 de milioane de euro, declarând că "pentru a construi o echipa mare, trebuie să ai jucători mari."

În ianuarie 2014, echipa engleză Liverpool dorea să achite valoarea clauzei de reziliere de 16 milioane de £, însă președintele lui Dnipro, Ihor Kolomoyskyi, a refuzat să facă transferul.

Konopleanka a fost un jucător important pentru Dnipro în sezonul 2014-15, în care a obținut locul 3 în campionat și un loc în Europa League. El a fost inclus în Echipa sezonului în Europa League.

Sevilla

Pe 2 iulie 2015, deținătoarea Europa League, Sevilla FC, a anunțat că Konopleanka a trecut vizita medicală. O săptămână mai târziu, clubul spaniol a confirmat că acesta a venit liber de contract, și a semnat un contract pe patru ani, cu o clauză de reziliere de 40 de milioane de euro.

Pe 11 august a debutat într-un meci oficial pentru Sevilla în Supercupa Europei 2015 împotriva lui FC Barcelona, intrând în minutul 68 în locul căpitanului Jose Antonio Reyes. El a marcat golul egalizator în minutul 81, ducând scorul la 4-4, dar Sevilla a pierdut meciul în prelungiri, scor 5-4. Zece zile mai târziu a debutat în La Liga cu o remiză albă la Málaga CF, înlocuindu-l tot pe Reyes, de această dată în minutul 65, iar la 16 septembrie a marcat la debutul său în Liga Campionilor UEFA, la prima atingere de balon, în meciul câștigat cu 3-0 în fața celor de la Borussia Mönchengladbach disputat pe Estadio Ramón Sánchez Pizjuán. Zece zile mai târziu, a intrat pe parcursul meciului Rayo Vallecano în care a marcat primul său gol în campionat pentru andaluzieni, câștigând meciul cu 3-2, marcând în finalul jocului dintr-o lovitură liberă.

Konopleanka nu a fost folosit în Finala UEFA Europa League 2016, acolo unde Sevilla a învins-o pe Liverpool cu 3-1 în Basel câștigând cel de-al cincilea trofeu. El a jucat șapte meciuri în Copa del Rey, în care a marcat un gol cu Celta de Vigo în semifinale (6-2 la general), și, de asemenea, a intrat de pe bancă în finala pierdută cu 2-0 în fața Barcelonei, după prelungiri.

Schalke

Pe 30 august 2016, Konopleanka a fost împrumutat la Schalke 04, cu opțiune de cumpărare obligatorie la finalul sezonului.

Cariera internațională

În aprilie 2010, Konopleanka a fost chemat pentru prima dată la echipa națională de seniori de antrenorul Myron Markevych. A debtat pe 25 mai, în amicalul câștigat în fața Lituaniei la Harkiv, scor 4-0 Patru zile mai târziu, pe Arena Lviv, el a marcat golul egalizator în victoria obținută în fața României, scor 3-2.

Konopleanka a marcat de două ori în 11 meciuri, în urma cărora Ucraina s-a calificat la UEFA Euro 2016. El a fost căpitanul echipei pentru prima dată în meciul cu Slovenia, câștigat cu 3-1 în noiembrie 2015.

Meciuri internaționale

Note

Legături externe
 Profil la Transfermarkt

Nașteri în 1989
Oameni în viață
Fotbaliști ai FC Sevilla
Fotbaliști internaționali ucraineni
Fotbaliști ucraineni
Fotbaliști ai FC Schalke 04
Fotbaliști ai CFR Cluj

Ievhen Konopleanka


Efferente nervefibre henviser til aksonale fremspring, der går ud af en bestemt region; i modsætning til afferente fremspring, der ankommer til regionen. Disse udtryk har en lidt anden betydning i forbindelse med det perifere nervesystem (PNS) og centralnervesystemet (CNS). Den efferente fiber er en lang proces, der kommer langt fra neuronens krop og bærer nerveimpulser væk fra centralnervesystemet mod de perifere effektororganer (hovedsageligt muskler og kirtler). Et bundt af disse fibre kaldes en motorisk nerve eller en efferent nerve. Den modsatte retning af neurale aktiviteter er afferent ledning, som bærer impulser ved hjælp af de afferente nervefibre i sensoriske neuroner.

I nervesystemet er der et "lukket kredsløb" system med sensation, beslutning og reaktioner. Denne proces udføres gennem aktiviteten af sensoriske neuroner, interneuroner og motorneuroner.

I CNS kan afferente og efferente fremspring ligge ud fra ethvert område af hjernen. Det vil sige, at hver hjernegruppe har sit eget unikke sæt afferente og efferente fremspring.

Struktur

Motorneuron

Motorneuronernes efferente nervefibre er involveret i muskelkontrol, både skelet og glat muskel. Motorneuronets cellekrop er forbundet til en enkelt, lang axon og flere kortere dendritter der rager ud af selve cellekroppen. Denne axon danner derefter et neuromuskulært kryds med effektorerne. Cellekroppen af motorneuronen er satellitformet. Motorneuronen er til stede i den grå stof irygmarven og medulla oblongata, og danner en elektrokemisk vej til effektororganet eller musklen. Udover motorneuroner, er der efferente sensoriske nerver, der ofte er med til at justere følsomheden af signalet der er sendte videre af den afferente sensoriske nerve.

Typer
Der er tre typer af efferente fibre: generelle somatiske efferente fibre (GSE), generelle viscerale efferente fibre (GVE) og specielle viscerale efferente fibre (SVE).

Undertyper af generelle somatiske efferente fibre omfatter: alphamotorneuroner (α) og gammamotorneuroner (γ). Betamotorneuroner målrette begge typer af muskelfibre og der er to typer kendt som statisk og dynamisk.

Etymologi og mnemonik
Både afferent og efferent kommer fra fransk, udviklet sig fra latin (grundlaget for mange termer i medicin og biologi) for udtrykkene henholdsvis ad ferens (latin verb ferre : bære), hvilket betyder at indføre og ex ferens, hvilket betyder at bære væk (ad betyder bogstavelig talt til, og e = ex betyder fra). Ad og ex giver en nem mnemonisk enhed til at huske forholdet mellem afferent og efferent.

Referencer

Nervevæv
Pages with unreviewed translations

Efferente nervefibre


Saaremaa (Almanca ve İsveç dilinde Ösel), Baltık Denizini Riga Körfezinden ayıran takımadaların ve Estonya'nın Saare ili en büyük adası.

2.674 km² büyüklüğündeki adanın kuzey ve batısında çok sayıda alçak tepe ve sırt vardır. Doğu ve güney kesimleri ise alçak ve verimlidir.

Adayı 1227'de işgal eden Fratres Militiae Christi (Kılıç Şövalyeleri) tarikatı burada bir piskoposluk kurdu. Saaremaa 1918'de Estonya'ya geçmeden önce Danimarka (1559), İsveç (1645) ve Rusya'nın (1721) egemenliği altına girdi.

Başlıca kenti güney kıyısındaki Kingissepa'dır. Saaremaa bir köprüyolla komşu Muhu Adasına bağlanır. Ekonomik etkinlikleri arasında tarım, hayvancılık ve balıkçılık sayılabilir. 2013 yılı itibarıyla adanın nüfusu 30.966'dır.

Dış bağlantılar

 Saaremaa

Saaremaa


Samantha Jane "Sam" Stosur () este o jucătoare profesionistă de tenis din Australia. În 2011, Samantha a câștigat US Open, învingând-o în sferturile de finală pe favorita nr. 2 a turneului, rusoaica Vera Zvonareva. În finală a învins-o cu scorul de 6-2 6-3, pe Serena Williams. Stosur a mai câștigat cinci titluri de Grand Slam, două la dublu și trei la dublu mixt.

Referințe

Legături externe

 Profile on Tennis Australia

 Sports Illustrated column by doubles partner Lisa Raymond

Nașteri în 1984
Jucătoare de tenis australiene
Campioni la U.S. Open
Australieni în viață
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2004
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2008
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2012
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2020

Samantha Stosur


Johannes Petersen (født 26. september 1812 norðuri í Vági (Klaksvík) - død 11. oktober 1901) var en færøsk lærer og politiker (uafhængig).

Baggrund
Hans forældre var Súsanna f. Joensdatter fra Fuglafjørður og Petur Eliasen, fra norðuri í Vági (Klaksvík). Han var gift med Súsanna Olesdatter fra Nes. De boede i Saltnes. Petersen var uddannet lærer fra Jonstrup Seminarium i 1840. Han arbejdede som lærer hos præsten i Nes, derefter arbejdede han som lærer i disse bygder: Nes, Toftir, Glyvrar, Søldarfjørður, Lamba, Skála og Strendur 1840-45, Nes, Toftir, Glyvrar og i Lamba 1845-54, i Nes sogn 1871-1894.

Politisk karriere
Der fandtes ikke politiske partier på Færøerne i hans levetid. Petersen var valgt ind i Lagtinget for Eysturoyar valgkreds fra 1854-1859 og 1863-1891.

Han var folketingsmedlem fra 1864-1866.

Referencer
 Løgtingið 150 - HÁTÍÐARRIT - 150 ár liðin, síðani Løgtingið varð endurstovnað - side 274 - Árni Dahl: Ævisøgur (pdf-fil på 376 sider)

Politikere fra Færøerne før 1906
Folketingsmedlemmer i 1860'erne
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Tidligere folketingsmedlemmer fra Færøerne
Personer fra Østerø

Johannes Petersen (folketingsmedlem)


V. P. Kalairajan () (født 15. juni 1961 i Orathanadu) er en indisk politiker, der var medlem af den 13. tamilske lovgivende Nadu forsamling og den 14. tamilske lovgivende Nadu forsamling fra Theagaraya Nagar i valgkredsen Chennai. Han var repræsentant for All India Anna Dravida Munnetra Kazhagam-partiet (AIDADMK), nu er han medlem af partiet Dravida Munnetra Kazhagam (DMK). Han er uddannet advokat, er gift og har 2 børn.

Kildehenvisninger

Politikere fra Indien

V. P. Kalairajan


An Dracunculus vulgaris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Dracunculus vulgaris in nahilalakip ha genus nga Dracunculus, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dracunculus

Dracunculus vulgaris


En el Mes de febrero de 1912, los dirigentes del Miraflores Sporting Club, enviaron invitaciones a las distintas instituciones deportivas futbolísticas de la ciudad de Lima, Callao y de los balnearios adyacentes a la ciudad (Miraflores, Barranco, chorrillos, etc.).

La idea fue crear una organización que abarque a todos los equipos y clubes practicantes del fútbol y se realicen torneos oficiales,

Se realizó una primera asamblea el día 15 de febrero del 1912, donde asistieron presidentes y delegados de diferentes asociaciones y clubes y en dicha reunión se creó la Liga Peruana de Fútbol.

Para el día 27 de febrero  del 1912, se volvió a enviar más invitaciones y así confirmar su participación en el torneo de la Liga, donde aumentó el número de clubes y ante este buen suceso se creó dos categorías, una de las cuales fue la Segunda División.

La Segunda División de la Liga Peruana, inicialmente estaba integrada por Clubes de la capital, en cantidad de 08 clubes pero antes del inicio del torneo aumento a 12 Clubes y posteriormenge con el tiempo se incorporó a los clubes chalacos.

La Segunda División de la Liga  Peruana de Futbol, existió hasta 1921.

El Club Atlético Grau Nº1 de Lima, fue el Campeón del Torneo al final de la competencia, obteniendo el Ascenso al Campeonato Peruano de Fútbol de 1913 conjuntamente con el Unión Miraflores y Atlético Peruano del Rímac, quienes obtuvieron el segundo y tercer lugar del Torneo respectivamente.

Las informaciones deportivas de los diarios de la época son pocas.

Equipos integrantes

  Atlético Grau Nº1 de Lima - Campeón y Asciende a 1.ª División de 1913
  Unión Miraflores de Miraflores - Subcampeón y Asciende a 1.ª División de 1913
  Atlético Peruano del Rímac  - Asciende a 1.ª División de 1913
  Sporting Lima de Lima
  Sport Libertad Barranco de Barranco
  Sport Magdalena de Magdalena
  Miraflores F.B.C. de Miraflores
  Sport Independencia de Barranco
  Carlos Tenaud N.º 1 de Lima
  Carlos Tenaud N.º 2 de Lima
  Sport Progreso del Rímac
  Jorge Chávez N° 2 del Callao

Referencias
 Historia
El Génesis del Fútbol Peruano
Tema: La Liga Peruana de Fútbol., Capítulo 4 de Espectáculo y Autogobierno Del Fútbol, tesis de Gerardo Álvares Escalona, Biblioteca de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
 Tesis Difusión del Fútbol en Lima- Cap 4.

Fútbol en 1912
Campeonatos de fútbol entre clubes de Perú

Segunda División Peruana 1912


Francesco Somaini  (sculpteur italien), (1926 - 2005), sculpteur italien ;
 Francesco Somaini (sculpteur suisse), (1795 - 1855), sculpteur suisse ;

Francesco Somaini


FC Milsami Orhei er en fodboldklub fra Orhei i Moldova. Klubben blev grundlagt i 2005.

Titler
 Moldaviske mesterskaber (1): 2014–15
 Moldaviske pokalturnering (2): 2011–12 og 2017–18
 Moldaviske Super Cup (2): 2012 og 2019.

Historiske slutplaceringer

Spillertrup
''Pr. 23. april 2019

Referencer

Eksterne henvisninger

 Officiel hjemmeside

Fodboldklubber i Moldova
Etableret i 2005

FC Milsami Orhei


Belize deltog ved Sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro som blev arrangeret i perioden 5. august til 21. august 2016.

Tre atleter blev udvalgt til holdet, konkurrerende i atletik og judo. Belize Olympic and Commonwealth Games Association udpegede 200 m sprinteren Brandon Jones til at bære landets flag i åbningsceremonien Belize har endnu ikke vunde sin første olympiske medalje.

Medaljer

Referencer

Lande ved sommer-OL 2016
2016

Belize ved sommer-OL 2016


Otto Deneke (* 20. Februar 1875 in Adelebsen; † 10. Juli 1956 in Göttingen) war ein deutscher Rechtsanwalt, Kommunalpolitiker, Kulturhistoriker und Bibliophiler.

Leben
Otto Deneke studierte ab 1893 Rechtswissenschaft an der Georg-August-Universität Göttingen. Mit einer Doktorarbeit zum Erneuerungsschein wurde er dort zum Dr. iur. promoviert. Nach Ablegung beider Staatsexamen in Göttingen 1901 zur Rechtsanwaltschaft zugelassen, war er bis 1940 als Rechtsanwalt und Syndikus tätig. Er war für sein Repetitorium für Juristen bekannt. Danach wirkte er nur noch als Privatgelehrter. Seine frühen Neigungen zur Bibliophilie dokumentierte er bereits 1909 durch die Veröffentlichung eines Versteigerungskatalogs seiner Privatbibliothek.
Er engagierte sich in Göttingens Kommunalpolitik und war von 1909 bis 1912 Bürgervorsteher der Stadt. Vor dem Ersten Weltkrieg befasste er sich hauptsächlich mit der Goetheforschung und galt als Kenner Goethescher Drucke. In der Novemberrevolution 1918 wurde er als Vertreter der Soldaten in den Arbeiter- und Soldatenrat der Stadt Göttingen gewählt. Von 1918 bis 1933 war er überwiegend als privater Repetitor für Göttinger Studierende der Rechtswissenschaften tätig.

Bekannt wurde Deneke durch seine vielfältige publizistische Tätigkeit in den Bereichen Literaturgeschichte, der Göttinger Lokalgeschichte und der Universitäts- und Studentengeschichte. Er veröffentlichte die Göttinger Nebenstunden, von denen zwischen 1922 und 1950 insgesamt 20 Hefte im Selbstverlag erschienen und war sowohl in der Göttinger Zeitung wie im Göttinger Tageblatt und deren Beilagen durchgängig ein regelmäßiger Beiträger von feuilletonistischen Artikeln seiner Interessengebiete. Deneke gehört zu den Begründern der Lichtenberg-Forschung. Er war Gründer der Graetzel-Gesellschaft in Göttingen, deren Nachrichten er im Rahmen seiner Göttinger Nebenstunden als Nachrichten von der Graetzel-Gesellschaft zu Göttingen herausgab, und der Goethe-Gesellschaft. Nach dem Zweiten Weltkrieg ließ seine Schaffenskraft gesundheitsbedingt stark nach. Seine Stammbuchsammlung überließ er dem Städtischen Museum Göttingen. Sein schriftstellerischer Nachlass befindet sich in den Spezialsammlungen der Niedersächsischen Staats- und Universitätsbibliothek Göttingen und ist seit 2001 frei zugänglich.

Ehrungen

 Göttinger Gedenktafel zum 20. Todestag 1976 am Haus Weender Straße 87 in Göttingen auf Vorschlag des Geschichtsvereins für Göttingen und Umgebung.

Schriften (Auswahl)
 Der Erneuerungsschein (Talon). Fischer, Jena 1901 (Göttingen, Univ., Jur. Diss., 1901).

 Koromandel-Wedekind der Dichter des Krambambuli-Liedes. Selbstverlag, Göttingen 1922 (Göttingische Nebenstunden; 1).

 Lessing und die Possen: 1754. Weissbach, Heidelberg 1923 (Stachelschriften, Neue Reihe; 1).

 Schelmuffsky: ein Vortrag. Göttingen 1927 (Göttingische Nebenstunden; 3).

 Göttinger Theater im achtzehnten Jahrhundert. Deneke, Göttingen (Göttingische Nebenstunden; 8).
 Franz Eichhorn der Vandale. Studenten-Leben in napoleonischer Zeit. Deneke, Göttingen 1931 (Göttingische Nebenstunden; 9).
 Robinson Crusoe in Deutschland: die Frühdrucke 1720–1780. Deneke, Göttingen 1934 (Göttingische Nebenstunden; 11).

 Die westphälische Landsmannschaft zu Göttingen 1787–1812. Selbstverlag, Göttingen 1935 (Göttingische Nebenstunden; 13).
 Alte Göttinger Landsmannschaften. Urkunden zu ihrer frühesten Geschichte (1737–1813) (= Vorarbeiten zur Geschichte der Göttinger Universität und Bibliothek Heft 23). Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1937.
 mit Fritz Scheidemann: Göttinger Stammbuch-Kupfer. Deneke, Göttingen 1938 (Göttingische Nebenstunden; 16).
 Aus Göttingen und Weimar: kleine Funde und Geschichten. Göttingen 1938 (Göttingische Nebenstunden; 17).
 Göttinger Studenten-Orden, Göttingen 1938 (Göttingische Nebenstunden; 18).
 Lichtenbergs Leben, Band 1. Heimeran, München 1944 (einziger erschienener Band).
 Die sieben Töchter des Göttinger Leggemeisters. Selbstverlag, Göttingen 1950 (Göttingische Nebenstunden; 20).

Literatur
 Otto Deneke. In: Philobiblon, Jg. 4 (1931), Heft 2, S. 53–57.
 Walter Nissen, Christina Prauss, Siegfried Schütz: Göttinger Gedenktafeln. Ein biografischer Wegweiser. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2002, ISBN 3-525-39161-7, S. 56.
 Christoph König (Hrsg.), unter Mitarbeit von Birgit Wägenbaur u. a.: Internationales Germanistenlexikon 1800–1950. Band 1: A–G. de Gruyter, Berlin/New York 2003, ISBN 3-11-015485-4, S. 375–376 (Voranschau bei Google Buch).
 Deneke, Otto, in: Friedhelm Golücke: Verfasserlexikon zur Studenten- und Hochschulgeschichte. SH-Verlag, Köln 2004, ISBN 3-89498-130-X. S. 76.

Weblinks

Einzelnachweise

Rechtsanwalt (Deutschland)
Person der Novemberrevolution
Kulturhistoriker
Studentenhistoriker
Heimatforscher (Niedersachsen)
Kommunalpolitiker (Niedersachsen)
Privatgelehrter
Bibliophiler
Person (Göttingen)
Deutscher
Geboren 1875
Gestorben 1956
Mann

Otto Deneke


Ermenistan bayrağı, takma adıyla üç renkli (), Ermenistan'ın resmî bayrağıdır. Kırmızı, mavi ve turuncu üç eşit genişlikli yatay şeritten oluşan bayrak 24 Ağustos 1990'da Ermenistan Yüksek Sovyet'i tarafından kabul edilmiş ve 15 Haziran 2006'da Ermenistan Ulusal Bayrağı Kanunu ile Ermenistan Millî Meclisi tarafından onaylanmıştır.

Tarih boyunca Ermenistan'ı simgeleyen bayraklar birçok kez değişmiştir. Geçmişte Ermenistan'da hüküm süren her bir hanedan ailesi kendi bayrağına sahip olduğu için genelde üzerlerinde farklı hayvan sembolleri bulunan bu bayraklar Ermenistan'ı temsil etmiştir. Bunun yanı sıra 20. yüzyılda Sovyet egemenliği altında da birçok kez bayrak değişikliğine gidilmiştir.

Ülkenin anayasasına göre bayraktaki kırmızı; Dağlık Ermenistan'ı, Ermenilerin hayatta kalma mücadelesini ve Hristiyan inancının korunmasını, mavi; Ermenistan halkının barışçıl bir gökyüzü altında yaşama iradesini, turuncu ise Ermenistan halkının yaratıcılığını ve çalışkan mizacını simgelemektedir.

Simgesel anlamı
Ermenistan bayrağında bulunan renklerinin ne anlama geldiği Ermenistan Anayasası'nda şöyle belirtilmiştir:

Tasarım
Ermenistan bayrağı kırmızı, mavi ve turuncu renkli, eşit genişlikli 3 yatay şeritten oluşur. Dikdörtgen şeklindeki bayrağın boyutları 1:2 oranındadır.

Ermenistan Bayrak Yasası'nda, bayrak tonları tanımlı olmadığı için gerek halk, gerek resmî kuruluşlar tarafından kullanılan bayrakların renkleri çeşitlilik gösterir. (Bu sayfada bulunan, içinde Ermenistan bayrağı olan çeşitli fotoğraflarda da bunun örnekleri görülebilir.) Bunun bir sorun olduğu, bayrağın renk kodlarının resmen verilmesi gerektiği basında dile getirilmiştir. Bayrağın yaygın kullanılan iki farklı versiyonu vardır. Yaygın olan bayrakta daha parlak renkler kullanılırken daha az yaygın olan versiyonun renkleri daha sönüktür. Aşağıdaki tabloda her iki bayrakta kullanılan RGB değerleri yaklaşık olarak verilmiştir.

2012 yılında National Institute of Standards (SARM), Ermenistan bayrağının teknik bilgileri ve renkleri hakkında bilgi içeren bir şartname yayınladı.

Tarihçe

Ermenistan bayrağının ilk örnekleri ile bugünkü bayrak arasında herhangi bir benzerlik yoktur. Ermenistan'ı geçmişte temsil etmiş bayraklar genelde kartal, ejder başları ya da tanrıları temsil eden gizemli simgelerden oluşurdu. Eski Ermenistan bayrakları savaşlarda sopalara bağlanır ve orduya en önde eşlik ederdi. Hristiyanlığın Ermenistan kültüründe yayılması ile çok tanrılı inançtan sıyrılan her hanedan kendine yeni bayraklar hazırladı.

Örneğin Artaksiad'ı temsil eden, kırmızı zemin üzerinde ortada bir çiçek ve çiçeğin iki yanında birbirine bakan iki kartaldan oluşan bayraktı.

Hristiyanlığın kabulünden sonra Ermeniler "haçvar" olarak adlandırdıkları, üzerinde altın sırmalı bir haç olan bayrağı (Ermenice: var) kabul ettiler. Ermeni Apostolik Kilisesi Hristiyanlığın ilk asırlarında ikinci bir bayrak tasarımı seçmiştir, bunda mor bir zemin üzerinde eskisinden daha belirginleştirilmiş, altın sırmalı bir haç vardı.

Arsak hanedanının çöküşünden sonra Ermenistan'ın doğu tarafı, Sasani kralları tarafından atanan, Marzban adı verilen valiler tarafından yönetildi. Marzbanlar Ermeni derebeylerinin içişlerine karışmıyordu. Sasanilerin Ermenileri zerdüştçülüğe çevirmeye çalışınca Ermeniler ayaklandılar, çarpışmalar sonunda dinî özgürlüklerini korumayı başardılar. 5. ile 7. yüzyıl arasındaki bu Marzbanlık döneminde üzeri haçlı bir bayrak Ermenilerin Sasanilere karşı isyanının birleştirici sembolü oldu.

Tarihî verilere göre Marzbanlık dönemindeki prensliklerden olan Mamikonyan hanedanının bayrağının iki versiyonu vardır, birinde pençelerinde bir hayvan tutan, çift başlı bir kartal vardır. İkincisinde pençelerinde bir yay tutan kartal vardır. Bayrağın kırmızı olduğu bilinmektedir.

Marzbanlık dönemi Ermenistan'ın 7. yüzyılda Araplar tarafından fethiyle sona erdi. Araplara karşı mücadelelerde güçlenen bir hanedan, Bagratuniler (Bagratuni hanedanı) oldu. Bunların bayrağında, pençesinde koyun tutan bir kartal vardı.

II. Levon, Kilikya Kralı olarak Papa III. Celestine tarafından 1197'de tasdik edildiğinde krallığı için kendisine Roma'dan bir bayrak gönderildi. Bayrakta ayakta duran kırmızı bir aslan bulunmaktaydı. Orta Çağ'daki Kilikya'nın da bayrakları vardı, bunlar üzerinde haçlar olan mor bayraklar olarak tarif edilir, bu tariflere dayanan bazı çizimler mevcuttur ama tarihî doğrulukları şüphelidir. Bu bayrakları gösteren resimler günümüze kalmamıştır.

Lüzinyanlar, Kilikya'yı işgal edip oraya yerleşen bir hanedandı. Lüzinyan hanedanın kraliyet bayrağı beyaz-kırmızı-mavi-sarı olarak tarif edilir.

1706'de Ermeni millî özgürlük hareketinin başı olan melik İsrael Ori (1658-1711) batılı devletlerden destek istemek için Amsterdam'a gittiğinde orada Ermeni bağımsızlık hareketının bayrağını göstermiştir. Bu bayrak Lüzinyanlıların kırmızı-mavi-sarı-beyaz bayrağına benzemekte ama bir takım eklemelere sahipti. Üzerindeki iki kılıç, Ermenilerin Osmanlılar ve Safevilere karşı özgürlük mücadeleleri temsil etmekte, 11 adet yıldız ise ortak bir mücadele için 1699'da Karabağ'da yapılmış gizli bir toplantıya katılmış olan Ermeni meliklerini temsil etmektedir. Bu toplantıda melikler hep birlikte Avrupa güçlerinden yardım istemeye karar vermişlerdir. Bu bayrak bilinen ilk milliyetçi Ermeni bayrağıdır.

Rus egemenliği sırasında Ermenistan için bir bayrak yoktu.

Ermenistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti
Federal devlet dağıldıktan sonra Sovyet Rusya egemenliği altında bu sefer Ermenistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti adı altında kurulan Ermeni devleti 1936 yılında ilk kez bayrağını açıkladı. Sovyetler Birliği'nin bayrağına oldukça benzeyen bu bayrağın sol üst köşesinde yıldız ile çekiç-orak simgesi, onun altında Ermenice Sans serif yazı stilinde Ermenice Ermenistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti demek olan Haygagan Horhurtayin Sodzialistakan Hanrabedutyunun baş harfleri olan HHSH bulunuyordu. Bu harfler, devletin ana dilinin batı Ermeni şivesinden doğu şivesine geçirilmesi nedeniyle devlet adının da Hayastani Sovetakan Sotsialistikakan Respublika olarak değişmesinden dolayı bir kez daha değişerek HSSR oldu. 1952 yılında tasarlanan bu bayrakta harfler tamamen kaldırıldı ve onların yerine mavi bir çizgi eklendi. Bu bayrak Sovyetler Birliği'nden bağımsızlık alınana kadar kullanıldı. Bağımsızlık alındıktan sonra SSCB'ye girmeden önce kabul edilmiş olan kırmızı - mavi - turuncu renkli, bugün hâlâ kullanımda olan bayrak kabul edildi.

Milliyetçi duyguların yükselmekte olduğu Mayıs 1988'de, Ermenistan'ın yeni komünist parti başkanı, Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti'nin yasaklanmış üç renkli bayrağının 60 yıl sonra ilk defa Erivan'da yeniden dalgalanmasına izin verdi. Bir yıl sonra, Dağlık Karabağ temalı bir mitingde üç renkli bayrak kullanılınca, parti başkanı bayrağın resmen kabulu için talepte bulundu. 23 Ağustos 1990'da, Ermenistan Yüce Sovyeti cumhuriyetin bağımsızlığını ilan edip ülkeyi Ermenistan Cumhuriyeti olarak ilan etmesinin ardından, 24 Ağustos'ta yeni bayrak da resmileşti. Bir yıl sonra, 21 Eylül 1991'de düzenlenen referandumla Ermenistan'ın SSCB'den resmen bağımsızlığı kesinleşti. 15 Ocak 2006'da Ermenistan Cumhuriyeti'nin bayrak yasası kabul edildi.

İlgili yasalar

Ermenistan Cumhuriyeti Anayasası bayrağı eşit genişlik ve yükseklikte yukarıda kırmızı, ortada mavi, altta turuncu olmak üzere üç yatay şeritten oluşmuş olarak tanımlar. Bayrak ile ilgili ayrıntıları kanunlara bırakır. Bu ayrıntılar Ermenistan Cumhuriyeti Bayrak Yasası'nda ve diğer yasalarda düzenlenmiştir.

Bayrak Yasası
Ermenistan Cumhuriyeti Bayrak Yasası 25 Haziran 2006'da yürürlüğe girmiştir. Bu kanun ile, ülkenin bağımsızlığından önce geçmiş olan 1990 tarihli bayrak kanunu yürürlükten kalktı. 2008'de kanuna bazı eklemeler yapılmıştır. Kanun, bayrağın kullanımı ile ilgili aşağıdaki iki bölümde belirtilen kuralları sıralar.

Bulunması gereken yerler
Bayrak Yasası, Ermenistan bayrağın hangi resmi binalarda bulunması gerektiğini belirtir. Bunlar başta Cumhurbaşkanlığı Köşkü, Parlamento, Millet Meclisi, Anayasa Mahkemesi, Ermenistan Merkez Bankası, Cumhuriyet Savcısı Bürosu olmak üzere ayrıntılı şekilde verilmiş çeşitli devlet daireleridir. Bunlara ilaveten yabancı devletlerin Ermenistan'daki yapılarında da, uluslararası haklar ve normlar ile diplomatik protokoller çerçevesinde bulunmalıdır. Bayrak, ayrıca kanunda belirtilen belli binaların içinde de bulunmalıdır. Ermenistan Cumhurbaşkanının ikametgâhında, parlamentoda, hükûmet dairelerinde, mahkemelerde, merkez seçim komisyonunda ve kanunda ayrıntılı belirtilmiş diğer çeşitli devlet dairelerinin salonlarında veya girişlerinde bayrak bulunmalıdır.

Bunlara ilaveten bayrak başka mekanlarda, binalarda, inşaat yerlerinde ve evlerde de bulunabilir. Bayrak resmi taşıtlarda, ayrıca yabancı ülkelerdeki resmi Ermenistan temsilciliklerinin arabalarında bulunabilir.
Bu kanunda belirtilen durumlar dışında Ermenistan bayrağının kullanımı Ermenistan Cumhuriyeti hükûmeti tarafından belirlenir.

Protokoller
Bayrak Yasası'nda, Ermenistan bayrağın kullanımı ile ilgili olarak aşağıdaki hususlara değinilir.

Bayrağın çekilmesi, indirilmesi ve taşınması ile ilgili protokol, Ermenistan Cumhuriyeti hükûmeti tarafından belirlenir.

Bayrağın yüksekliğinin genişliğine oranı 1:2'dir, bu oran muhafaza edilmek şartıyla bayrak daha küçük veya büyük olabilir. Bayrak çekildiğinde gönderin sonuna kadar çekilmeli, temiz ve solmamış olmalıdır. Bayrağın alt kısmı yerden en az 2,5 metre yüksekte bulunmalıdır. Bayrak uzunluğunun bayrak direğine olan oranı 1:1,7'den az olamaz. Bayrağın diklemesine asılması gereken durumlarda bayrak saat yönünün tersine 90 derece döndürülmelidir ki renklerin sırası soldan sağa kırmızı, mavi ve turuncu olsun. Gün batımından sonra bayrak aydınlatılmalıdır.

Resmî matem günlerinde ve törenlerinde bayrak yarıya indirilir. Bayrağın tepesine bayrağın genişliği kadar uzunlukta bir siyah kurdele eklenmelidir. Ermenistan Cumhuriyeti hükûmeti tarafından belirlenen durumlarda ölen vatandaşlar için düzenlenen askerî törenlerde, ölen kişinin bedeni ve tabutu Ermenistan bayrağına sarılır. Definden önce ölenin ailesine Ermenistan bayrağı sunulur.

Anayasada veya kanunlarda tanımlanmış mevkilere gelen kişilerin yemin törenleri Ermenistan bayrağı altında yapılır.

Ermenistan topraklarında başka bir ülkenin bayrağı ile Ermenistan bayrağının beraber çekilmesini gerektiren durumlarda, Ermenistan bayrağı, binanın (binaya bakarken) sol tarafında bulunmalıdır. Eğer çekilecek bayrak sayısı tek sayılı ise, Ermenistan bayrağı ortada bulunmalıdır. Eğer çift sayıda bayrak çekilecekse, Ermenistan bayrağı ortanın solunda bulunmalıdır. Eğer Ermenistan bayrağı başka ülkelerin bayrakları ile aynı anda çekilecekse diğer ülkelerin bayrakları Ermenistan bayrağından daha büyük olamaz.

Ermenistan Cumhuriyeti'nin sivil toplum örgütleri ve diğer örgütlerinin bayrakları Ermenistan bayrağından farklı olmalıdır.

Hükûmetin izin verdiği askerî birliklerde, ayrıca tören ve özel olaylarda (askerî yürüyüşler, millî bayramlar, yemin törenler gibi) bayrak bulunur. Ermenistan silahlı kuvvetler kanununa göre, bir askerî birliğin bayrağının indirilmesi gereken olağanüstü durumlarda Ermenistan Cumhuriyeti'nin bayrağı da indirilir.

Kanunun ekinde Ermenistan Cumhuriyet bayrağının renkli bir resmi bulunmaktadır ama renklerin tonlarını belirten Pantone veya RGB renk kodları belirtilmemiştir.

Diğer yasalar

Ermenistan'ın diğer çeşitli yasaları bayrakla ilgili ek kurallar belirtir.

Ermenistan armasındaki renkler bayraktaki renkleri temsil eder. Bayrağın çekildiği resmi olaylarda, askerî törenlerde, millî marş söylenir. Askerî birliklerde sabah bayrak çekildiğinde ve akşam indirildiğinde millî marş söylenir. Millî marş söylenirken bayrağa dönülür, erkekler şapkalarını çıkarır. Ermenistan bayrağı, telif hakkı koruması altında değildir.

Bayrağa (veya diğer Ermenistan Cumhuriyeti devlet sembollerine) saygısızlık 2 yıla kadar kamu için çalışma, 1-3 ay tutuklanma veya 1 yıla kadar hapis ile cezalandırılabilir. Bir reklam eğer Ermenistan bayrağı gibi devlet sembollerinden birini küçültürse ve ona saygısızlık ederse bu reklam yasaklanır. Seçim kanununa göre siyasi kampanya afişlerinde Ermenistan bayrağı veya armasının gösterimi yasaktır.

Ceza kanuna göre Ermenistan bayrağını veya kimliğini taşıyan bir gemi veya uçakta suç işleyen kişi, suç nerede işlenirse işlensin, Ermenistan Ceza Kanunu'na göre takip edilir.

Yerel yönetim kanuna göre yerel yönetim idaresini binasında Ermenistan bayrağı bulunmalıdır. Ceza Yasası'na göre mahkeme binalarında, mahkeme salonlarında ve her hakimin çalışma odasında masasının yanında bayrak olacaktır. Anayasa mahkemesinde bayrak çekili olacaktır. Duruşma salonunda bayrak olacaktır.

Millî bayrak, bayrak direğinin en tepesinde olmalıdır, altında bir eyalet bayrağı, askerî bayrak ve sonra herhangi başka bir bayrak olabilir. Ermenistan bayrağı başka bir ülkenin bayrağı ile aynı direkte bulunamaz. Bayrak yerde sürüklenemez, kırmızı şeridi her zaman yukarıda olmalıdır. Bayrağın başaşağı asılı olabileceği tek durum, sıkıntı halinde, yani yardım gerektiğini belirtmek içindir. Bayrak artık kullanılmaya uygun olmadığı zaman görünmez bir yerde yakılabilir.

Kültürel etkisi

Ermenistan Bayrağı Günü
İlk Ermenistan Bayrağı Günü 15 Haziran 2010'da Erivan'da kutlandı. 15 Haziran, Ermeni bayrağını resmileştiren yasanın 2006'da yürürlüğe girdiği gündür.

İlişkili bayraklar
Kendi içinde bağımsızlığını ilân etmiş olan Dağlık Karabağ (veya Ermenilerin verdiği ad ile Arsah), 2 Haziran 1992 tarihinde kendi bayrağını oluşturdu. Bu bayrakta, Ermenistan'ın bugün kullanımda bulunan üç renkli bayrağı üzerine, bayrağın sağ köşelerinden başlayarak aşağı inen, bayrağın mavi şeridinde birleşen, beş basamaklı halı deseni şeklinde bir figür eklenmiştir.  Bu tasarım, Arsah'ın Ermenistan'dan bugünkü ayrılığını ve Karabağ Ermenilerinin onun bir gün Ermenistan'a bağlanması umudunu temsil eder. Bayrağın oranı, Ermenistan bayrağında olduğu gibi 1:2'dir.

Erivan bayrağı beyaz zemin üzerinde Erivan arması (asa tutan aslan) ve onu çevreleyen 12 üçgenden oluşur. Bu üçgenler Ermenistan'ın geçmiş 12 başkentini temsil eder. Armanın turuncu ve mavisi ve etrafındaki üçgenlerin kırmızısı Ermenistan bayrağının renkleridir. Bayrağın tasarımı 27 Eylül 2004'te onaylanmıştır.

Ermenistan bayrağı, 2000 yılında kabul edilen Pan-Ermeni Oyunları bayrağının tasarımına ilham kaynağı olmuştur. Açık mavi renk zeminli bu bayrağın ortasında, Olimpik halkalar gibi, birbiriyle kaynaşmış altı halka bulunmaktadır. Ermenistanı temsil eden altıncı halka turuncudur ve kırmızı ve mavi halkalara bağlıdır. Halkaların üzerinde Ermenistan renklerinden oluşmuş bir meşale vardır.

Rusya'nın Rostov oblastındaki Miyanikovskyi rayonunun %60 oranında Ermeni kökenlidir. Bu Ermeniler 18. yüzyılda Kırım'dan göç etmişlerdir. Bu rayon 1998'de Ermenistan bayrağına benzeyen bir bayrak kabul etmiştir. Ermenistan bayrağındaki gibi kırmızı-mavi-turuncu yatay şeritlere ek olarak bayrağın sol tarafında beyaz bir dikey şerit vardır.

Ulusal marşta
Bayrak ile ilgili sözler Ermenistan'ın ulusal marşı Mer Hayrenik'de de geçer. Marşın ikinci ve üçüncü kıt'aları tamamen bayrak ile ilgilidir;

Galeri

Ayrıca bakınız
 Ermenistan bayrakları listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Ermenistan Bayrağı
 The Evolution of the Armenian Flag
 Ermenistan Bayrakları
 Armenica.org

Ermenistan'ın ulusal sembolleri
Ulusal bayraklar
Ermenistan bayrakları
Avrupa bayrakları
Asya bayrakları

Ermenistan bayrağı


Guido de Monforte (1244–1291) era filho de Simão de Montfort, 6.º Conde de Leicester e Leonor da Inglaterra, Condessa de Leicester.

Biografia
Participou da Batalha de Evesham contra as forças monarquistas de seu tio, o rei Henrique III da Inglaterra, e seu primo, o príncipe Eduardo. Tanto seu pai quanto seu irmão mais velho foram mortos de forma traumática durante a desastrosa batalha. Guy de Montfort foi gravemente ferido e capturado.

Foi mantido no Castelo de Windsor até a primavera de 1266, quando subornou seus captores e fugiu para a França para se juntar à sua família exilada. Guido e seu irmão, Simão o Jovem, vagaram pela Europa por vários anos, eventualmente indo para a Itália.

Guido prestou serviço com Carlos de Anjou, servindo como seu vigário-geral na Toscana. Distinguiu-se na Batalha de Tagliacozzo e recebeu Nola de Carlos de Anjou.

Em 1271, Guido e Simão descobriram que seu primo Henrique de Almain (filho de Ricardo, 1.º Conde da Cornualha) estava em Viterbo na igreja de San Silvestro. Em vingança pela morte de seu pai e irmão em Evesham, em 13 de março de 1271, Guido e Simão assassinaram Henrique enquanto ele agarrava o altar, implorando por misericórdia. "Você não teve piedade de meu pai e irmãos", foi a resposta de Guido. Este assassinato foi realizado na presença dos cardeais (que estavam realizando uma eleição papal), do rei Filipe III da França e do rei Carlos da Sicília. Por este crime os irmãos Montfort foram excomungados, e Dante baniu Guido para o rio de sangue fervente no sétimo círculo de seu Inferno (Canto XII).

A notícia chegou à Inglaterra, e o rei Henrique III despachou um funcionário da casa real para informar os condados do norte e a Escócia sobre a excomunhão. O papa Gregório X escreveu uma carta (29 de novembro de 1273) ao rei Eduardo de Lyon, onde estava se preparando para um concílio ecumênico, informando que os cardeais Riccardo Annibaldi e Giovanni Orsini ainda estavam em Roma e receberam ordens para encontrar um local seguro de prisão nos territórios da Igreja para Guido de Montfort.

Simão morreu mais tarde naquele ano em Siena, "amaldiçoado por Deus, um errante e um fugitivo". Guido foi destituído de seus títulos e voltou a servir Carlos de Anjou, mas foi capturado na costa da Sicília em 1287 pelos aragoneses na Batalha dos Condes. Ele morreu em uma prisão siciliana.

Família
Na Toscana, casou-se com uma nobre italiana, Margherita Aldobrandesca, a Senhora de Sovana. Com ela teve duas filhas: Anastácia, que se casou com Romano Orsini, e Tomasina, que se casou com Pietro di Vico.

Fontes

Maddicott, J.R. Simon de Montfort, 1996

Pessoas excomungadas pela Igreja Católica Romana
Nobreza da França
Ingleses do século XIII

Guido de Monforte


مشيخة القطيبي هي كيان سياسي كان قائماً إلى الغرب من محمية عدن وذلك في عهد الاستعمار البريطاني. حيث كانت كيانا سياسيا مستقلا لم تنظم لامارة الضالع ولا لسلطنة لحج. (يراجع كتاب القمندان ملوك عدن ولحج وكتاب للذيباني :حقبة الدهر للإنسان تحكي عن أخبار ردفان)1963 قام أبناؤها بالثورة المسلحة ضد بريطانية وكانت بداية الثورة في جنوب اليمن وسقط أول شهيد من أبنائها وهو راجح بن غالب لبوزة وأصبحت المنطقة تعرف من قبل البريطانيين باسم منطقة الذئاب الحمر (Red Wolves) وذلك لضراوة القتال في تلك المنطقة

تأسيسات القرن 19 في اليمن
تاريخ اليمن
دول سابقة في الشرق الأوسط
محمية الجنوب العربي
محمية عدن

مشيخة القطيبي


Jayapura (formerly Dutch: Hollandia) is the capital and largest city of the Indonesian province of Papua. It is situated on the northern coast of New Guinea island and covers an area of . The city borders the Pacific Ocean and Yos Sudarso Bay to the north, the country of Papua New Guinea to the east, Keerom Regency to the south, and Jayapura Regency to the west.

With a population of 398,478 according to the 2020 census, Jayapura is the most populous city in the entire island of New Guinea, surpassing Port Moresby, the national capital of Papua New Guinea. It is also the fastest-growing city in Indonesia, with the population increasing by 55.23% since the previous census in 2010. The official estimate as at mid 2022 was 410,852 (comprising 218,356 males and 192,496 females).

Jayapura is the fourth largest city by economy in Eastern Indonesia—after Makassar, Denpasar, and Manado—with an estimated 2016 GDP at Rp19.48 trillion. Jayapura has a very high Human Development Index (HDI) at 0.801.

Etymology
Jayapura is Sanskrit for "city of victory" (जय jaya: "victory"; पुर pura: "city") and was named by Suharto as part of the de-Sukarnoization. Nowadays there are calls from some citizens, government officials and academicians, to rename the city to better reflect the locals like the naming of Youtefa Bridge. Some suggestions include Kota Tabi as the city is in the customary region of Tabi, Port Numbay, or just Numbay as "Port" is English and not a native word. The word "Numbay" comes from the river Numbay which flows to the city. It has the meaning "clear water" while "Tabi" means "sunrise" in the local Kayo Pulau language.

During the Dutch colonial era the city was called Hollandia, based on the Holland region. In 1945, the Dutch made Hollandia the capital of then Netherlands New Guinea. After the territory was handed over to the United Nations Temporary Executive Authority, on 1 October 1962, the city went by a dual Dutch/Indonesian name: Hollandia/Kota Baru (New Town). When Indonesia took control over the city on 1 May 1963, it became solely Kota Baru. In 1964, the city was briefly renamed Sukarnopura, after then-President Sukarno, until the end of 1968, when it acquired its present name.

History

Before its inclusion into the colonial government of the Dutch Indies, the location of present-day Jayapura was known as Numbay. Before the arrival of the Dutch there was an active trade in Numbay, centered on the Island of Metui Debi and the area where the former Gereja Pengharapan ("Church of the Favor of God") stood, in Sam Ratulangi Road, being most active between 1897 and 1905. The mode of the trade was through barter for spices, cassava, salted fish and bird-of-paradise. The society of Numbay was led by an ondoafi (chief of the tribe). In the 1800s, Numbay maintained relations with the Ternate Sultanate.

On 28 September 1909, a detachment of the Dutch navy under Captain F.J.P. Sachse came ashore at Humboldt Bay near the mouth of the Numbay river. Their task was the systematic exploration of northern New Guinea and the search for a natural border between the Dutch and German spheres on New Guinea. Their camp along the river was called Kloofkamp, a name still in use as the name of an ancient district of Jayapura. Forty coconut trees were cut down for the establishment of the camp. They were bought from the owners at a cost of one rijksdaalder per palm.

On 7 March 1910, the Dutch flag was raised and the settlement was named Hollandia. On the other side of the bay there was already a German camp, Germania-Huk (German Corner), which is now uninhabited and part of Indonesian territory. Hollandia was the capital of a district of the same name in the northeast of West New Guinea. The name Hollandia was used until 1962.

The northern part of Netherlands New Guinea was occupied by Japanese forces in 1942. Allied forces drove out the Japanese after Operations Reckless and Persecution, the amphibious landings near Hollandia, from 21 April 1944. The area's Naval Base Hollandia, served as General Douglas MacArthur's headquarters until the conquest of the Philippines in March 1945. Over twenty U.S. bases were established and half a million US personnel moved through the area.

Jayapura was struck by the Aitape tsunami after the 1998 Papua New Guinea earthquake.

Geography and climate

The topography of Jayapura varies from valleys to hills, plateaus, and mountains up to  above sea level. Jayapura overlooks the Yos Sudarso Bay. Jayapura is about  in area, and is divided into five districts. Around 30% of the area is inhabited, with the remainder consisting of a rough terrain, swamps, and protected forest.

Jayapura has a tropical rainforest climate (Af) with heavy rainfall year-round.

Administrative districts

The city comprises five districts (kecamatan), tabulated below with their areas and their populations at the 2010 Census and the 2020 Census, together with the official estimates as at mid 2022. The table also lists the locations of the district headquarters, and the number of villages (urban kelurahan and rural kampung) in each district.

Note: (a) the original 2020 Census figures were quoted as 303,760; this was drastically revised to 398,478, but the figures for the individual five districts have not been revised.

Demographics
As the capital of Papua Province with all the development undertaken, Jayapura City has become a "magnet" for settlers from other regions of Indonesia. Ethnic Javanese, Makasar, Buginese, Torajanese, Manadonese, Bataks, Moluccans, Madurese and so on, among others ethnicities of the nation that helped increase the population drastically in at least one decade. In addition to the label "city of Education" then has made this city a destination for residents from outside the city of Jayapura to find a job and also gain knowledge in several institutions in this city.

Religion
On 12 May 1949, the Roman Catholic Apostolic Prefecture of Hollandia was established in the city. In 1963, it was renamed as the Apostolic Vicariate of Kota Baru. In 1964, it was again renamed as the Apostolic Vicariate of Sukarnapura.  It was promoted in 1966 as the Diocese of Sukarnapura, renamed in 1969 as the Diocese of Djajapura and since 1973 spelled as Diocese of Jayapura.

Economy

The highest economic growth of Jayapura city compared to other districts/municipalities in the province of Papua has had implications for the increased income and purchasing power of the people. The economic growth is largely contributed from the tertiary sector, where trade and services and finance dominate its contribution to the formation of GRDP.

The sharp gap/disparity of income, and the high rate of poverty (28.44% at less than $3.10/day PPP) and unemployment rate with low labor force participation rate (57.26%). Another weakness is the not yet optimal use of agriculture (in the broad sense) as one of the supporters of the regional economy that has a competitive advantage. Tourism developments, marked by the growing tourism industry and domestic and foreign tourist arrivals in Jayapura City, have provided opportunities for various sectors to flourish, especially income generation for the indigenous people of Port Numbay in Jayapura city.

With the development of trade and service activities supported by the increasing availability of trade and service facilities that lead to increased private investment in the trade and tourism services sector and other sectors. This condition also needs to be supported by the protection policy for the indigenous people of Port Numbay to be prioritized in taking the opportunity to compete healthily, especially in the field of trade, investment and tourism sector.

The economic condition of the indigenous people of Port Numbay, particularly in the context of economic competition in the city of Jayapura, is still at a low level with the lack of capital and skills possessed and with increasingly depleted natural resources.

With the skills and knowledge that still rely on subsistence economic activities such as sago concocting activities, catching fish in the sea, shifting cultivation to indigenous people of Port Numbay, it is enough left behind with other ethnic in Jayapura city that competes in trade and service which is economic modern with profit from the subsistence economy. However, by utilizing the customary rights area along the coast that became the coastal tourist attraction, some of the inhabitants of Port Numbay Original have competed in the service sector even on a small scale and limited capital. This is done by indigenous villagers Kayu Batu on BaseG beach in North Jayapura, Hamadi beach in South Jayapura and on Holtekam beach, Skow Mabo and Skow in Muara Tami district.

While competition in the field of trade is still limited to the natives of Port Numbay because it is still in small scale and is subsistence economy. Among other things, the sale of crops such as marine fish, long-term crops such as coconut, areca nut and others that more levels of economic competition with other ethnic Jayapura in the same merchandise, and with a larger scale.

Transport

Jayapura is served by Sentani International Airport, located in Jayapura Regency near Lake Sentani.

A highway connects the city eastwards to Skouw, a village near the border with Papua New Guinea and continues beyond the border to Vanimo. The city has connection to other towns and cities such as Sarmi and Wamena via Trans-Papua Highway.

Bus terminals in Jayapura include Terminal Entrop and Terminal Mesran. Trans Jayapura bus rapid transit, operated by the city government via Pikoum cooperative, is operating within the city since 2019 with four corridors starting from both terminals.

The government is currently planning to build a railway from Jayapura to Sarmi. Further plans could subsequently extend this to connect Jayapura with Manokwari and Sorong. The project is planned for completion by 2030.

Sport
Jayapura is the home of the Persipura, a professional football club that has produced many famous Papuan-Indonesian footballers and have won the Liga Indonesia/Indonesia Super League four times in the 2005, 2008–09, 2010–11 and the 2012–13 seasons. Persipura plays its home matches in the Mandala Stadium as well as Hollandia Rugby Club Jayapura.

Media
The main newspaper in Papua, Cenderawasih Pos, is published in Jayapura. Other notable local newspaper and online media such as Koran Jubi is also based in the city.

Jayapura also served by several radio and television station, including public stations RRI Jayapura and TVRI Papua as well as privately owned Jaya TV. Most national television networks coverage could be received in the city.

Twin towns and sister cities

  Puerto Princesa, Philippines
  Quezon City, Philippines
  San José, Costa Rica
  Songkhla, Thailand

See also

 Cenderawasih University
 Sentani Airport

References

External links

 A small tour of Jayapura
 Expat Living in Jayapura, Irian Jaya
  Jayapura City Tourism – Papua Indonesia

Cities in Indonesia
Populated coastal places in Indonesia
Populated places in Papua (province)
Populated places established in 1910
States and territories established in 1910
States and territories established in 1993
Port cities and towns in Indonesia
Port cities in Oceania
Ports and harbors of the Pacific Ocean
Provincial capitals in Indonesia
1910 establishments in the Dutch East Indies

Jayapura


Aluta, monotipski rod drveća iz porodice mirtovki (Myrtaceae) smješten u tribus Chamelaucieae. Priznato je pet vrsta, sve su endemi iz središnje i zapadne Australije.

Vrste
 Aluta appressa (C.R.P.Andrews) Rye & Trudgen
 Aluta aspera (E.Pritz.) Rye & Trudgen
 Aluta maisonneuvei (F.Muell.) Rye & Trudgen
 Aluta quadrata Rye & Trudgen
 Aluta teres Rye & Trudgen

Izvori

Myrtoideae

Aluta


Altındağ, İzmir ilinin Bornova ilçesine bağlı, yerleşimin yoğun olduğu bir semttir. Mübadeleden önce bir Rum köyü olan bölgenin adı eskiden Kokluca idi. Işıkkent semtindeki İzmir Otobüs Şehir Terminali (İZOTAŞ) semt merkezinden sadece birkaç dakika uzaklıktadır.

Tarihçe
Kokluca (Yunanca: Κουκλουτζάς) İzmir'in Bornova ilçesine bağlı Altındağ'da bulunan eski yerleşim yeridir. Osmanlı Dönemi'nde Kokluca'da çoğunlukla Rumlar yaşamaktaydı.  Günümüzde köy merkezi Eskiköy olarak adlandırılmaktadır. 28 Şubat 1966'da belediye statüsü alarak beldeye dönüştü.

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Altındağ 2015 Genel Seçim Sonuçları

Bornova'nın semtleri

Altındağ, Bornova


Joost ('cust' diye okunur), Skype ve Kazaa'nın kurucuları Niklas Zennström ve Janus Friis tarafından oluşturmuş ve peer-to-peer televizyon teknolojisi ile İnternet üzerinden televizyon programlarını ile diğer videoları dağıtmak için kullanılan etkileşimli bir yazılımdır.

Joost'un geliştirilmesine 2006 yılında başlandı. Zennstrom ve Friis, "Venedik Projesi" (The Venice Project) kod adı ile çalışacak yaklaşık 150 yazılım geliştiriciden oluşan ve New York, Londra, Leiden ve Toulouse gibi dünyanın yedi şehrinde çalışan gruplar oluşturdular.

Joost sadece kendi kabul ettiği yayın ağlarını kabul edip dağıtmaktadır. Zaten amacı da IPTV kod adıyla gelişen İnternet üstünden TV yayını konusunda yayın kuruluşlarını ücretli taşıyan, ancak izleyicilere ücretsiz hizmet veren bir yapı kurmaktır. Gruplar şu sıralarda değişik televizyon şebekeleri ile görüşmelere devam etmektedir. Beta kullanımı aşamasında, Warner Music ve bir prodüksiyon şirketi olan Endemol ile anlaşma imzalanmış durumdadır. 2007 Şubat ayında ise Viacom şirketi kendisine ait MTV Networks, BET ve film stüdyosu Paramount Pictures'a ait içerikleri dağıtmak için Joost ile görüşmelere başlamıştır.

Joost uygulaması şu anda beta aşamasındadır. Windows XP ve Mac OS X üstünde çalışabilen uygulama, Kazaa ve Skype'ta olduğu gibi peer-to-peer sistemini kullandığı için abone sayısı arttıkça kalitesi de artacaktır. Başlangıçta GMail'de olduğu ancak davetiye yolu ile kullanılabilen yazılımın beta safhası Ekim ayı başında sona ermiş olup, 1.10.2007 tarihinden itibaren kullanımı herkese açılmıştır.

Dış bağlantılar
 Joost web sitesi
 Joost blog sitesi*

Ücretsiz yazılımlar
İnternet televizyonu
Seç-izle

Joost


Giovanna Lenzi (* 1943 in Rom) ist eine italienische Schauspielerin.

Leben
Lenzi war seit 1966 in zahlreichen Genrefilmen zu sehen und war kurz darauf künstlerisch wie privat mit dem Regisseur Sergio Pastore verbunden, in dessen Filmen sie ab Ende 1968 ausschließlich zu sehen war; manchmal als Jeanette Len. Ab Beginn der 1980er Jahre wechselte sie hinter die Kamera; zunächst als Drehbuchautorin von Filmen ihres Mannes, dann als Ko-regisseurin. Die schauspielerische Qualität ihrer Darstellungen wurde gelobt, jedoch oftmals von der geringen Verbreitung der Filme beeinträchtigt.

Filmografie (Auswahl)
 1966: Heißes Pflaster für Spione (Da Berlino l'apocalisse)
 1966: Ramon il Messicano
 1966: Ringo e Gringo contro tutti
 1967: Django tötet leise (Bill il taciturno)
 1967: Nato per uccidere
 1968: Crisantemi per un branco di carogne
 1968: Giorni di sangue
 1987: La tempesta (Regie, Darstellung, Drehbuch)

Weblinks

 Lenzi bei mymovies (italienisch)

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Drehbuchautor
Filmregisseur
Italiener
Geboren 1943
Frau

Giovanna Lenzi


Nulovanje je vrsta zaštite od previsokoga dodirnog električnog napona. Izvodi se tako da se metalno kućište električnih trošila zaštitnim električnim vodičem spoji s neutralnim vodičem. U slučaju kvara u kojem nastaje dodir faznoga vodiča s vodljivim dijelovima trošila, fazni i neutralni vodič zatvaraju strujni krug pa poteče električna struja kojoj je jakost dovoljna da unutar dopuštenoga vremena (0,4 s pri naponu od 230 V) aktivira zaštitne naprave (pregaranje rastalnog osigurača ili isklapanje automatskog osigurača) i tako isključi napon na trošilu. Kako se za zaštitu od preopterećenja koriste zaštitni uređaji određene nazivne vrijednosti, za uspješnost te zaštitne mjere električni otpor strujnoga kruga, pa stoga i duljina mreže i instalacije, ne smiju prelaziti određenu vrijednost. Nulovanje je jednostavan i jeftin način zaštite od previsokoga dodirnog napona, ali uz ispunjenje određenih uvjeta:
 nulovanje se smije primijeniti samo u niskonaponskim mrežama tipa TN (eng. Terre Neutral);
 neutralni vodič treba biti jednakoga presjeka i jednako izoliran kao i fazni vodič, ne smije biti osiguran, treba postojati dobra mehanička i električna veza po cijeloj njegovoj duljini i treba biti djelotvorno uzemljen (barem u zvjezdištu transformatora i na kraju mreže);
 u instalacijama s vodičima presjeka manjeg od 10 mm² treba postojati poseban (treći, odnosno peti) zaštitni vodič na koji se spajaju metalna kućišta;
 zaštitni vodič treba spojiti s neutralnim vodičem na razvodnoj ploči instalacije; osigurači faznoga vodiča trebaju biti originalni.

Primjena nulovanja bez ispunjenih svih propisanih uvjeta može imati jednake posljedice kao i u slučaju kada nije provedena nikakva zaštita od previsokoga dodirnog napona. Unutar instalacije koja je nulovana smije se primijeniti i zaštita od previsokoga dodirnog napona zaštitnom diferencijalnom strujnom sklopkom, ali se zaštitni vodič trošila treba nalaziti izvan sklopke.

Izvori

Elektrotehnika
Elektroenergetika

Nulovanje


Momoko Kōchi (河内 桃子 Kōchi Momoko) () a fost o actriță japoneză.

Filmografie
 1954: Godzilla
 1955: Monster Snowman
 1957: The Mysterians
 1995: Godzilla vs. Destoroyah

Note

Legături externe (în limba engleză)

Nașteri în 1932
Decese în 1998
Actori japonezi
Japonezi din secolul al XX-lea
Actori din secolul al XX-lea

Momoko Kōchi


Marcelo Mabilia (født 31. oktober 1972) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Marcelo Mabilia


Phragmites karka er tegund strandreyrs sem vex í hitabeltinu: suður Asíu, Afríku og Ástralíu. Einnig á nokkrum Kyrrahafseyjum. Hann verður 4 til 10 metrar á hæð.
Honum var fyrst lýst af Ernst Gottlieb von Steudel.

Nytjar eru ýmsar: ætir ungir sprotar (eldaðir), rofvörn á árbökkum og hreinsun vatns.

Tilvísanir

Ytri tenglar
Plants Of the World Online

Grasaætt

Phragmites karka


Dieser Artikel befasst sich mit der Homosexualität in Berlin. Berlin gilt schon seit dem Beginn des 20. Jahrhunderts als einer der wichtigsten Metropolen, in der Homosexuelle relativ frei und gefahrlos leben können. Als Zentrum der Lesben- und Schwulenszene gilt der Nollendorfplatz in Berlin-Schöneberg mit seinen umliegenden Straßen.

Geschichte

Frühe Neuzeit
So gut wie nichts ist zu Homosexuellen in Berlin und im Berliner Raum aus dem Mittelalter bekannt. Die ersten Zeugnisse aus der frühen Neuzeit berichten von Verfolgung und Ermordung. Im Jahr 1620 erließ der Kurfürst Georg Wilhelm (1595–1640) ein Landrecht, das sich an Gesetze, die Kaiser Karl V. erlassen hatte, anlehnte:

Mehrere Fälle, die das Gesetz anwenden, sind aus dem Berliner Raum bekannt. Am 11. Juni 1704 wurden Ludwig Le Gros und Martin Schultze zum Tode verurteilt, da sie miteinander Unzucht getrieben hatten. Die Strafe wurde am 15. Juni vollstreckt. Am 31. Januar 1729 wurde der Bäcker Ephraim Ostermann zum Tode verurteilt, da er seinen 19-jährigen Lehrburschen Martin Köhler oral befriedigt hatte. Im Gegensatz dazu steht der zweimalige Freispruch des Adligen Ludwig Christian Günther von Appel, der 1718 und 1720 angeklagt war mit Bauernjungen Sodomie getrieben zu haben. Der Adlige wurde nicht bestraft während zwei Bauernjungen mit Schlägen bestraft wurden und ein dritter Schläge erhielt und des Landes verwiesen wurde.

Widersprüchlich sind die Berichte zu König Friedrich dem Großen und seinem Bruder Prinz Heinrich. Schon zu ihren Lebzeiten wurde behauptet, dass sie homosexuell seien. Beide hatten sie keine Kinder. Eindeutige Belege zu ihrer sexuellen Orientierung fehlen jedoch.

Seit dem Ende des 18. Jahrhunderts gibt es vermehrte Berichte zu Homosexuellen in Berlin. Es handelt sich einerseits um Berichte von einer in Berlin bestehenden Szene, andererseits setzt in der Mitte des 19. Jahrhunderts eine verstärkte wissenschaftliche Auseinandersetzung mit dem Thema ein. Aus dem Jahr 1782 stammt die zunächst anonyme Schrift mit dem Titel: Briefe über die Galanterien von Berlin auf einer Reise gesammelt von einem österreichischen Offizier, die vermutlich von Johann Friedel verfasst wurde. In dieser Schrift wird Berlin als Sodoma bezeichnet. Es gibt einen Bericht von einer Abendgesellschaft, bei der sich Warme Brüder (homosexuelle Männer) trafen und es wird von dem Besuch eines Knabenbordells berichtet.

1794 wurde in Preußen das Allgemeine Landrecht eingesetzt. Homosexualität wurde nicht mehr mit dem Tode, sondern mit Gefängnisstrafe und Verbannung bestraft.

Schon aus den 40er Jahren des 19. Jahrhunderts liegt ein Polizeibericht vor, dass der Tiergarten als Treffpunkt für Schwule genutzt wurde. Etwas später erfährt man durch Beschreibungen von Karl Heinrich Ulrichs von Bällen, auf denen sich Urninge (Schwule) trafen. Dieser berichtet aber auch, dass die Polizei geheime Listen von Urningen führte.

1852 veröffentlichte der Mediziner Johann Ludwig Casper den Aufsatz "Ueber Nothzucht und Päderastie und deren Ermittlung Seitens des Gerichtsarztes" in der Vierteljahrsschrift für gerichtliche und öffentliche Medicin. Dieser Aufsatz ist wichtig, da er Homosexualität nicht als Krankheit oder Verbrechen einstufte, sondern als Eigenschaft eines Menschen, die angeboren ist. Demnach seien Homosexuelle nicht schuldfähig.

Aus dem Jahr 1869 gibt es ein Gutachten des Berliner Arztes Rudolf Virchow mit der Forderung, den Paragraphen 143, der homosexuelle Handlungen unter Männern unter Strafe stellte, zu streichen. Die Forderung hatte jedoch keine Auswirkungen. Mit der Reichseinigung im Jahr 1871 änderte sich die gesetzliche Stellung der männlichen Homosexuellen nicht. Mit dem berüchtigten Paragraphen 175 blieb männliche Homosexualität weiterhin strafbar, auch wenn darauf keine Todesstrafe stand.

Aus dem Jahr 1885 ist ein größerer Prozess gegen den Gastwirt Carl August Seeger, einen Kellner und zehn Gäste von Seegers Gaststätte überliefert, denen vorgeworfen wurde, ein öffentliches Ärgernis zu sein, da sie sich in dem Lokal geküsst, an die Geschlechtsteile gegriffen und sich mit Mädchennamen angeredet haben. Seeger wurde wegen Kuppelei zu acht Monaten Gefängnis, die anderen zu drei und vier Monaten verurteilt.

1890 bis Zweiter Weltkrieg

1903 und 1904 befragte man 3000 Studenten und 5721 Mitglieder des Verbandes der Metallarbeiter, ob sie bi-, hetero- oder homosexuell seien. Nach dieser Befragung waren 94,6 % heterosexuell, 1,5 % homosexuell und 3,9 % bisexuell.

Homosexuelle Organisationen
Am Ende des 19. Jahrhunderts beginnt die Wirkungszeit des Arztes und Sexualforschers Magnus Hirschfeld, der als Mitbegründer der ersten Homosexuellen-Bewegung weltweit bekannt wurde. Die erste Schwulenorganisation war das Wissenschaftlich-humanitäre Komitee, das am 15. Mai 1897 in der Wohnung von Magnus Hirschfeld gegründet wurde. Die beiden anderen Gründungsmitglieder waren der Verleger Max Spohr und der Eisenbahnbeamte Eduard Oberg. Bis 1905 stieg die Mitgliederzahl der Organisation auf 408 an. Hauptziele waren die Sammlung von Unterschriften vor allem von Prominenten für die Abschaffung von Paragraph 175. Daneben wurden die Schriften von Karl Heinrich Ulrichs neu aufgelegt; es wurde die Fachzeitschrift Jahrbuch für sexuelle Zwischenstufen veröffentlicht und zahlreiche Vorträge wurden gehalten.

1903 wurde eine zweite Schwulenorganisation mit dem Namen Gemeinschaft der Eigenen ins Leben gerufen. Es handelte sich zum großen Teil um Leser der Zeitschrift Der Eigene. Diese Organisation stand oftmals in regelrechter Feindschaft zum Wissenschaftlich-humanitären Komitee, nach dem Ersten Weltkrieg jedoch arbeiteten sie verstärkt zusammen.

1919 eröffnete Magnus Hirschfeld in Berlin das Institut für Sexualwissenschaft. Er war auch Berater und Nebendarsteller beim ersten weltweiten Film Anders als die Andern (1919), der Homosexualität zum Thema hatte und sie nicht in einem negativen Licht darstellte.

Im Laufe der Zwanziger Jahre vereinigten sich viele der bestehenden Homosexuellenorganisationen im Bund für Menschenrecht, der vom Unternehmer Friedrich Radszuweit geleitet wurde sowie im Deutschen Freundschaftsverband.

Homosexuelles Leben
Um die Jahrhundertwende hatte sich bereits in zwei Berliner Stadtvierteln lesbisch-schwules Leben etabliert, zum einen nordwestlich vom Alexanderplatz bis zur Friedrichstraße und südöstlich der Friedrichstraße im nördlichen Kreuzberg. Ab den 1920ern entwickelte sich dann ein dritter Schwerpunkt im Neuen Westen, dem nördlichen Schöneberg.

Rund um den Nollendorfplatz zwischen Kurfürstendamm und Bülowstraße entwickelte sich eine besonders lebendige und freie Szene, vor allem auch im Vergleich zu anderen gleichzeitigen Hauptstädten. Es gab zahlreiche Bars und Kneipen, Berlin wurde international zum Anziehungspunkt von Homosexuellen, die vor der Verfolgung im eigenen Land flüchteten. Der bekannteste von ihnen ist der englische Schriftsteller Christopher Isherwood, dessen Erlebnisse er in dem Buch Leb wohl Berlin veröffentlichte, woraus später das Musical und der Film Cabaret wurden. Unter den damaligen Lokalen hatte vor allem das Eldorado in der Motzstraße internationalen Ruhm. Hier trafen sich Transvestiten, Transsexuelle und voyeuristische Touristen gleichermaßen.

Das teilweise sehr Promiskuitive und vermeintlich Perverse dieser Szene war allerdings nicht unumstritten und führte zu teils deutlicher Ablehnung durch organisierte Homosexuelle, die in ihrem Kampf gegen den Paragraph 175 ein positives Bild des Homosexuellen zeichnen wollten, das durch "anständige Menschen und langjährige Beziehungen" bürgerliche Werte replizierte und gegen männliche Prostitution und das Strichjungenwesen z. B. des Kleist-Kasino und die wie im Eldorado geübte Schaulust am "Perversen" Stellung bezog.

Aus den 1920er Jahren gibt es auch zahlreiche Berichte von einer Lesbenszene, nicht zuletzt getragen von Aktivistinnen wie Lotte Hahm, Selli Engler, Käthe Reinhardt oder Charly. Homosexuellen Frauen stand in dieser Zeit eine nie wieder erreichte Anzahl von Clubs, Bars, Dielen und Cafés zur Verfügung. Es gab Dutzende Kneipen, wie die Auluka-Diele, das Cafe Domino, den Toppkeller, das Dorian Gray oder die Taverne. Ein beliebter Treffpunkt für Frauen waren auch Vereine, die sich in Kneipen trafen, oder mit denen die Frauen gemeinsam aufs Land fuhren. Mit Mädchen in Uniform gab es 1931 den ersten Film mit einer offen lesbischen Handlung und mit Die Freundin, der "Frauenliebe" und "Die BIF – Blätter Idealer Frauenfreundschaften" gab es auch speziell an lesbische Frauen gerichtete und zugleich auflagenstarke Magazine. Insgesamt sind drei in Berlin erschienene Lesbenzeitschriften dieser Zeit bekannt, die allerdings oft unter anderen Namen erschienen, wenn sie vom Aushangverbot an Kiosken durch den damaligen § 184 gegen "Schund- und Schmutzliteratur" betroffen waren.

Am 3. März 1933, nur wenige Wochen nach der nationalsozialistischen Machtergreifung, wurden die vierzehn bekanntesten homosexuellen Treffpunkte der Stadt geschlossen, nämlich das Luisen-Kasino, die Zauberflöte, das Dorian Gray, das Kleist-Kasino, die Nürnberger Diele, die Internationale Diele, die Monokel-Bar, das Geisha, das Mali und Igel, das Boral, das Kaffee Hohenzollern, das Silhouette, das Mikado und das Hollandais. Im weiteren Verlauf der nationalsozialistischen Herrschaft wurden die meisten Einrichtungen für Homosexuelle, wie das Eldorado, aber auch das Institut für Sexualwissenschaft geschlossen und es begann die systematische Verfolgung Homosexueller, von denen viele in Konzentrationslagern umgebracht wurden oder unter schweren Repressionen zu leiden hatten.

Geteiltes Berlin
Nach dem Ende der nationalsozialistischen Diktatur blieb eine Entschärfung der Gesetzeslage bezüglich männlicher Homosexualität zunächst aus. Der Paragraph 175 in seiner nationalsozialistischen Fassung wurde erst 1969 in Westdeutschland entschärft und 1994 ganz abgeschafft.

Homosexualität in Ost-Berlin
In der DDR trat mit der Gründung des Staates die Fassung der Weimarer Republik in Kraft, die dann 1968 abgeschafft wurde. In Ost-Berlin wurde 1973 die Homosexuelle Interessengemeinschaft Berlin gegründet, die sich für die Rechte Homosexueller einsetzte. Treffpunkt der Initiative war oftmals das Gründerzeitmuseums in Berlin-Mahlsdorf mit Charlotte von Mahlsdorf als Gastgeberin.

Entwicklung der Szene und politischen Bewegung in West-Berlin

Nach 1969 entwickelte sich in West-Berlin schnell eine Schwulenszene mit zahlreichen Kneipen, Bars und Saunen, vor allem um die Motzstraße in Schöneberg. 1971 wurde Rosa von Praunheims Film Nicht der Homosexuelle ist pervers, sondern die Situation, in der er lebt bei der Berlinale uraufgeführt. Das war der Anstoß der modernen Schwulen- und Lesbenbewegung in Deutschland. Im selben Jahr wurde daraufhin mit der Homosexuellen Aktion Westberlin die erste Gruppe der Schwulenbewegung nach dem Zweiten Weltkrieg gegründet. Die zweite Gruppierung ist die 1974 gegründete Allgemeine Homosexuelle Arbeitsgemeinschaft. Aus der für Berlin aktiven Hausbesetzerszene entstand 1981 das Tuntenhaus als alternatives Wohn- und Kulturprojekt der Schwulenszene. Ein weiterer alternativer Lebensraum wurde eine Dekade später mit dem Bauwagenplatz Schwarzer Kanal eingerichtet. 1985 gab es in Berlin die erste an Homosexuelle gerichtete Radiosendung: Eldoradio. Im selben Jahr wurde das Schwule Museum eröffnet. Seit etwa dieser Zeit erschienen auch die ersten Stadtmagazine, wie die Siegessäule.

Seit 1979 wird in Berlin auch alljährlich der Christopher Street Day begangen. 1979 gab es 400 Teilnehmer. 1982 waren es schon 3000, 1990 mehr als 10.000 und seit 1997 über 100.000. 1980 wurde der Film Taxi zum Klo in Berlin gedreht, der das schwule Leben des Regisseurs Frank Ripploh in der Stadt in aller Offenheit zeigt und auch diverse graphisch eindeutige Sexszenen aufweist. Der Film gilt als Meilenstein in der Geschichte des schwulen Films.

Nach der Wende
Von 2001 bis 2014 hatte Berlin mit Klaus Wowereit einen offen schwulen Bürgermeister. Er stand schon vor seiner Wahl offen zu seiner Homosexualität und wurde vor der Wahl vor allem mit dem Ausspruch: "Ich bin schwul – und das ist auch gut so!" bekannt. Mit diesem Outing bei einer Wahlkampfrede kam er potenziellen Reportern zuvor, die dieses Thema eventuell hätten ausschlachten können.

Initiative für die Akzeptanz sexueller Vielfalt
Auf Initiative der Grünen wurde im Jahr 2009 vom rot-roten Senat die Initiative Berlin tritt ein für Selbstbestimmung und Akzeptanz sexueller Vielfalt beschlossen, um die Lebenssituation von Schwulen und Lesben in Berlin in verschiedenen Alltagssituationen zu verbessern. In der Folge wurden unter anderem Ansprechpartner zum Thema bei Polizei und Staatsanwaltschaft und Kontaktpersonen in den Schulen eingesetzt.

Um den Prozess weiter zu befördern, entwickelten die Fraktion der Linken und die Piratenfraktion 2012 gemeinsam eine erneute Initiative "Berlin tritt ein für Selbstbestimmung und Akzeptanz sexueller Vielfalt 2.0" mit 52 Punkten. Ein weiterer inhaltlich ähnlicher Antrag wurde parallel von den Grünen erarbeitet.

So wie Berlin bis in die frühen 30er Jahre des vorigen Jahrhunderts im Ruf einer "Gay Capital" stand, gilt Berlin heute vielen als "LGBTI*-Hauptstadt".

Ehe und Eingetragene Lebenspartnerschaften
2011 waren 12.939 Berliner in einer Eingetragenen Lebenspartnerschaft gemeldet (8803 männlich, 4136 weiblich). 2012 waren es 13.224 (9004 männlich, 4220 weiblich).

Am 12. Juni 2015 stimmte der Bundesrat einem der von SPD, Grünen und Linken regierten Ländern Niedersachsen, Baden-Württemberg, Brandenburg, Bremen, Hamburg, Nordrhein-Westfalen, Rheinland-Pfalz, Schleswig-Holstein und Thüringen eingebrachten Entschließungsantrag zur Öffnung der Ehe für gleichgeschlechtliche Paare zu. Das rot-schwarz regierte Land Berlin enthielt sich bei der Abstimmung, da im Koalitionsvertrag vereinbart worden war, sich grundsätzlich bei Uneinigkeit im Bundesrat zu enthalten. Zuvor hatte der Berliner Innenminister Frank Henkel (CDU) dem Regierenden Bürgermeister Michael Müller (SPD) mit einem Koalitionsbruch gedroht, sollte die SPD dem Entschließungsantrag zustimmen. Der damalige Antrag wurde im Bundestag vertagt.

Erst seit dem 1. Oktober 2017 können gleichgeschlechtliche Paare heiraten. Bis September 2017 eingegangene Lebenspartnerschaften können auf Antrag in Ehen umgewandelt werden. Am 6. März 2018 verzichtete Bayerns Staatsregierung auf eine Klage vor dem Bundesverfassungsgericht.

Lesbenfriedhof
Auf dem Friedhof I der Georgen-Parochialgemeinde wurde am 6. April 2014 der erste Friedhofsbereich in Deutschland eröffnet, auf dem ausschließlich Lesben bestattet werden. Er erstreckt sich über ein 400 Quadratmeter großes, zuvor verwildertes Gelände und bietet Platz für etwa 80 Grabflächen.

Festivals
 Berlin Pride
 Transgenialer CSD
 Folsom Europe
 Teddy Award
 Lesbisch-schwules Stadtfest Berlin
 Berlin Lesbian Non-Binary Filmfest (BLN)

Siehe auch
 Homosexualität in Deutschland
 Denkmal für die im Nationalsozialismus verfolgten Homosexuellen
 Rosa Winkel am Nollendorfplatz

Filme
 Jochen Hick, Andreas Strohfeldt: Out in Ost-Berlin, Dokumentation 2013
 Jochen Hick: Mein wunderbares West-Berlin, Dokumentation 2017
 Barbara Wallbraun: Uferfrauen – Lesbisches L(i)eben in der DDR, Dokumentation, 2019

Literatur
 Mel Gordon: Voluptuous Panic, The Erotic World of Weimar Berlin. Los Angeles 2000, ISBN 0-922915-58-X.
 Manfred Herzer: Liebe und Vernunft der Urninge, Das schwule Berlin vom 18. Jahrhundert bis zum Jahr 1933. In: Berlin von hinten. Berlin 1981, ISBN 3-9800578-0-1, S. 7–38.
 Ross, Alex. Berlin Story. In: The New Yorker. January 26, 2015.

Einzelnachweise

Berlin

Homosexualität in Berlin


Vojnik (46.17° Norte, 15.18° Este, altura media sobre el nivel del mar 286,1 m) es una población cercana a Celje, Eslovenia. Es una de las poblaciones de la región de Estiria Inferior Sudoccidental (Jugozahodna Spodnja Štajerska), en la Baja Estiria.

La población se halla situada en el tramo inferior del Valle de Hudinja bajo de varias colinas. La población de Vojnik está ubicada en el noreste de la cuenca de Celje (Celjska kotlina). Está situada a medio camino entre la ciudad Celje y Slovenske Konjice. Se trata de una zona llana, a 286 m de altitud. Los puntos más altos de la población son la colina de Tomás (Tomažev hrib, 444 m) y la segunda es de Vojnik (Vojniški hrib 394 m). Las aldeas que están situadas alrededor son Gmajna, Gorica, Kurjastec, Petelinjek y Tomaž.

En Vojnik hay 8520 habitantes. Las actividades económicas principales son la agricultura, la ganadería y la producción de lúpulo. Además, Vojnik es conocida por el hospital psiquiátrico (Psihiatrična bolnišnica Vojnik)construido en 1962, la más conocida de Eslovenia.

Historia

La población se formó en época romana. A través de Vojnik pasaba la vía principal entre Panonia y Noricum. De gran importancia comercial era la vía que comunicaba la ciudad de Celeia (Celje) con Poetovia (Ptuj), arteria de comunicación principal entre el Mar Adriático y el norte europeo. El topónimo Vojnik apareció por primera vez en el año 1165 en unas escrituras bajo los nombres Hohenecke y Hoheneg, dos castillos muy conocidos en Vojnik. Desde el año 1363 los Condes de Celje controlaron el territorio. Después de su ruina los Habsburgos asumieron el poder. En 1994 se reformó la administración local, pasando a denominarse "Municipio de Vojnik".

Patrimonio cultural
En Vojnik encontramos varios monumentos religiosos que forman parte importante del patrimonio cultural. La Iglesia de "San Jernej" es la más conocida por su antiquísima construcción. Por su estilo gótico son conocidas la iglesia de San Florián y la iglesia de Santo Tomás. En la iglesia de Santa María se encuentran los órganos más antiguos de Eslovenia. Además el castillo de Hohenecke y el castillo de Lemberg son del . Desde el  se ha conservado la mansión de Socka y los monumentos del tiempo de la Primera y Segunda Guerra Mundial.

Plaza
La plaza de Vojnik fue construida en el año 1306. En 1839 fue totalmente destruida por un incendio. Durante la primera mitad del  se produjeron cambios esenciales para el desarrollo de la población, como la construcción del ferrocarril por Celje, en 1891, que supuso una fragmentación de la oferta hostelera y para la artesanía de Vojnik. En los últimos años se ha hecho la tradición de Vojnik y de su plaza un poco más viva con tradicionales organizaciones de fiestas y acontecimientos culturales.

Personajes ilustres

 Dr. Anton Novačan
 Dora Hauser
 Peter Krivec
 Miroslav Zdovc
 Prof. Karel Kozuh
 Dr. Karel Henn

Anton Novačan

(*9 de julio de 1887, en Zadobrova, Eslovenia , †21 de marzo de 1951, Alem, Eslovenia). Importante historiador esloveno de la cultura. Además, fue activo en política y escribió varios poemas narrativos. Algunas de sus obras literarias son  Celjski Grofje, Herman Celjski y Veleja.

Dora Hauser

(*1877, en Graz, Austria , † 1946, Vojnik, Eslovenia). Conocida pintora de Vojnik que murió durante el incendio. Se conservaron muchos de sus pinturas que las podemos encontrar en Museo de Celje.

Peter Krivec

(*23 de noviembre de 1938, en Zadobrova, Eslovenia). Profesor y pintor académico que se dedica en su tiempo libre a las artes gráficas. Es profesor de Arte en la escuela primaria de Vojnik.

Prof. Karel Henn

(*5 de mayo de 1809, en Frankolovo, Eslovenia , †1877, Vojnik. Fundador del conocido balneario de Radenci, Eslovenia. Nació en una familia de gran reputación en Vojnik. Estudió medicina en Graz. En 1869 se empezó a distribuir agua mineral. Desde entonces Radenci es conocida por su agua mineral y su balneario.

Poblaciones del término municipal de Vojnik
Arclin, Beli Potok pri Frankolovem, Bezenškovo Bukovje, Brezovica, Bovše, Brdce, Dol pod Gojko, Čreškova, Črešnjevec, Črešnjice, Frankolovo, Gabrovec pri Dramljah, Globoče, Gradišče pri Vojniku, Homec, Hrastnik, Hrenova, Ilovca, Ivenca, Jankova, Kladnart, Koblek, Konjsko, Landek, Lem pri Novi Cerkvi, Lešje, Lindek, Lipa pri Frankolovem, Male Dole, Nova Cerkev, Novake, Polže, Pristava, Rakova steza, Nova Cerkev, Novake, Podgorje pod Čerinom, Razdelj, Razgor, Razgorce, Rove, Selce, Socka, Straža pri Dolu, Straža pri Novi Cerkvi, Tomaž nad vojnikom, Trnovlje pri Socki, Velika Raven, Verpete, Vine, Vizore, Višnja Vas, Vojnik, Zabukovje, Zlateče, Želče.

Referencias
Ayuntamiento de Vojnik (en esloveno)

Bibliografía

 KOLŠEK, F. PANGERL, V. KOLAR, B. "Vojniški svet v utripu časa" Občina Vojnik. Dinocolor. Vojnik:1997.

Enlaces externos

 Ayto. de Vojnik

Municipios de Eslovenia
Localidades de Eslovenia

pl:Gmina Vojnik

Vojnik


حجة  هو مصطلح يدل على نوع الاستدلال الخاص باللغة الطبيعية كما تتجلى في الألسن الطبيعية من حيث أنه استدلال متميز، إلى حد بعيد، عن الاستدلال الصوري في اللغة الاصطناعية الذي يُسمَّى البُرهان. فالحِجاج هو التبادل الخِطابي للحُجَج (جمع «حُجَّة») طلبا للإقناع عن طريق ما يُتيحه اللسان الطبيعي المستعمل كـكفاءة لغوية مُحدَّدة من الناحيتين اللسانية والتداولية.
وتتعلق دراسة الحِجاج بعدة مجالات تشمل المنطق والبلاغة وفلسفة اللغة واللسانيات والتداوليات وتحليل الخطاب وفن المناظرة والحوار.

أصل الاستعمال

الأصل الاشتقاقي
لفظ الحِجاج اسم مشتق من فعل حَاجَّه بمعنى حَاوَرَه. فهو والمُحاجَّة سيان في الدلالة على التبادل والتفاعل. ولأنه يرتبط اشتقاقيا بلفظ الحُجَّة (جمعها «حُجَجٌ»)، فإنه يدل على الحوار القائم على تبادل «الحُجَج» بخصوص قضية أو مسألة أو دعوى يُراد إثباتها أو إبطالها في إطار المناقشة مع المخاطب أو المحاور.

تحديد المفهوم
يتعلق مفهوم الحِجاج بالدراسات التي تناولت فنون الخطابة والجدل، على الأقل منذ العصر اليوناني القديم. لكن مفهوم الحِجاج هذا سيعاد فيه النظر، خلال الفترة المعاصرة، على أساس التطورات التي عرفتها الدراسات في مجال المنطق والبلاغة الجديدة وفلسفة اللغة واللسانيات، مما أدى إلى بلورة ما صار يعرف بنظريات الحِجاج.

الحجاج والبرهان

الحجاج والبلاغة

الحجاج والتخاطب الحواري

أنواع الحجج
 الغائية
 الحجاج الوجودي
 الحجاج الكوني

انظر أيضًا
 سجال
 بلاغة
 السياسة المستندة على أدلة

مراجع

حجج
نتائج منطقية
استنتاج

حجة (منطق)


La reacción de Reed es una reacción química que utiliza la luz para oxidar los hidrocarburos a los cloruros de sulfonilo empleando para este fin dióxido de azufre y cloro diatómico. La reacción lleva a cabo a través de un mecanismo de radicales libres. En primer lugar, la luz promueve la disociación homolítica de una molécula de cloro; a continuación, el radical de cloro producido ataca la cadena de hidrocarburo para formar un cloruro de hidrógeno, lo que provoca la formación de radicales libres alquilo. A continuación, la molécula de dióxido de azufre dona un electrón para formar un enlace y un radical sulfonilo. Por último, este radical ataca al otro radical cloro para formar así el cloruro de sulfonilo deseado.

Mecanismo

Iniciación:

Propagación:

Terminación:

Los cloruros de sulfonilo resultantes son ampliamente utilizados en la industria de detergentes como materia prima. En determinadas circunstancias (40-80 °C) sólo se lleva a cabo la cloración de alcanos.

Referencias

Reacciones de sustitución

Reacción de Reed


In compiler optimization, register allocation is the process of assigning local automatic variables and expression results to a limited number of processor registers.

Register allocation can happen over a basic block (local register allocation), over a whole function/procedure (global register allocation), or across function boundaries traversed via call-graph (interprocedural register allocation). When done per function/procedure the calling convention may require insertion of save/restore around each call-site.

Context

Principle

In many programming languages, the programmer may use any number of variables. The computer can quickly read and write registers in the CPU, so the computer program runs faster when more variables can be in the CPU's registers. Also, sometimes code accessing registers is more compact, so the code is smaller, and can be fetched faster if it uses registers rather than memory. However, the number of registers is limited. Therefore, when the compiler is translating code to machine-language, it must decide how to allocate variables to the limited number of registers in the CPU.

Not all variables are in use (or "live") at the same time, so, over the lifetime of a program, a given register may be used to hold different variables. However, two variables in use at the same time cannot be assigned to the same register without corrupting one of the variables. If there are not enough registers to hold all the variables, some variables may be moved to and from RAM. This process is called "spilling" the registers. Over the lifetime of a program, a variable can be both spilled and stored in registers: this variable is then considered as "split". Accessing RAM is significantly slower than accessing registers  and so a compiled program runs slower. Therefore, an optimizing compiler aims to assign as many variables to registers as possible. A high "Register pressure" is a technical term that means that more spills and reloads are needed; it is defined by Braun et al. as "the number of simultaneously live variables at an instruction".

In addition, some computer designs cache frequently-accessed registers. So, programs can be further optimized by assigning the same register to a source and destination of a move instruction whenever possible. This is especially important if the compiler is using an intermediate representation such as static single-assignment form (SSA). In particular, when SSA is not fully optimized it can artificially generate additional move instructions.

Components of register allocation
Register allocation consists therefore of choosing where to store the variables at runtime, i.e. inside or outside registers. If the variable is to be stored in registers, then the allocator needs to determine in which register(s) this variable will be stored. Eventually, another challenge is to determine the duration for which a variable should stay at the same location.

A register allocator, disregarding the chosen allocation strategy, can rely on a set of core actions to address these challenges. These actions can be gathered in several different categories:
Move insertion This action consists of increasing the number of move instructions between registers, i.e. make a variable live in different registers during its lifetime, instead of one. This occurs in the split live range approach.
Spilling This action consists of storing a variable into memory instead of registers.
Assignment This action consists of assigning a register to a variable.
Coalescing This action consists of limiting the number of moves between registers, thus limiting the total number of instructions. For instance, by identifying a variable live across different methods, and storing it into one register during its whole lifetime.
Many register allocation approaches optimize for one or more specific categories of actions.

Common problems raised in register allocation
Register allocation raises several problems that can be tackled (or avoided) by different register allocation approaches. Three of the most common problems are identified as follows:

Aliasing In some architectures, assigning a value to one register can affect the value of another: this is called aliasing. For example, the x86 architecture has four general purpose 32-bit registers that can also be used as 16-bit or 8-bit registers. In this case, assigning a 32-bit value to the eax register will affect the value of the al register.

Pre-coloring This problem is an act to force some variables to be assigned to particular registers. For example, in PowerPC calling conventions, parameters are commonly passed in R3-R10 and the return value is passed in R3.

NP-Problem Chaitin et al. showed that register allocation is a NP-complete problem. They reduce the graph coloring problem to the register allocation problem by showing that for an arbitrary graph, a program can be constructed such that the register allocation for the program (with registers representing nodes and machine registers representing available colors) would be a coloring for the original graph. As Graph Coloring is an NP-Hard problem and Register Allocation is in NP, this proves the NP-completeness of the problem.

Register allocation techniques
Register allocation can happen over a basic block of code: it is said to be "local", and was first mentioned by Horwitz et al. As basic blocks do not contain branches, the allocation process is thought to be fast, because the management of control-flow graph merge points in register allocation reveals itself a time-consuming operation. However, this approach is thought not to produce as optimized code as the "global" approach, which operates over the whole compilation unit (a method or procedure for instance).

Graph-coloring allocation

Graph-coloring allocation is the predominant approach to solve register allocation. It was first proposed by Chaitin et al.
In this approach, nodes in the graph represent live ranges (variables, temporaries, virtual/symbolic registers) that are candidates for register allocation. Edges connect live ranges that interfere, i.e., live ranges that are simultaneously live at at least one program point. Register allocation then reduces to the graph coloring problem in which colors (registers) are assigned to the nodes such that two nodes connected by an edge do not receive the same color.

Using liveness analysis, an interference graph can be built. The interference graph, which is an undirected graph where the nodes are the program's variables, is used to model which variables cannot be allocated to the same register.

Principle
The main phases in a Chaitin-style graph-coloring register allocator are:

 Renumber: discover live range information in the source program.
 Build: build the interference graph.
 Coalesce: merge the live ranges of non-interfering variables related by copy instructions.
 Spill cost: compute the spill cost of each variable. This assesses the impact of mapping a variable to memory on the speed of the final program.
 Simplify: construct an ordering of the nodes in the inferences graph
 Spill Code: insert spill instructions, i.e. loads and stores to commute values between registers and memory.
 Select: assign a register to each variable.

Drawbacks and further improvements
The graph-coloring allocation has three major drawbacks. First, it relies on graph-coloring, which is an NP-complete problem, to decide which variables are spilled. Finding a minimal coloring graph is indeed an NP-complete problem. Second, unless live-range splitting is used, evicted variables are spilled everywhere: store instructions are inserted as early as possible, i.e., just after variable definitions; load instructions are respectively inserted late, just before variable use. Third, a variable that is not spilled is kept in the same register throughout its whole lifetime.

On the other hand, a single register name may appear in multiple register classes, where a class is a set of register names that are interchangeable in a particular role. Then, multiple register names may be aliases for a single hardware register.
Finally, graph coloring is an aggressive technique for allocating registers, but is computationally expensive due to its use of the interference graph, which can have a worst-case size that is quadratic in the number of live ranges.
The traditional formulation of graph-coloring register allocation implicitly assumes a single bank of non-overlapping general-purpose registers and does not handle irregular architectural features like overlapping registers pairs, special purpose registers and multiple register banks.

One later improvement of Chaitin-style graph-coloring approach was found by Briggs et al.: it is called conservative coalescing. This improvement adds a criterion to decide when two live ranges can be merged. Mainly, in addition to the non-interfering requirements, two variables can only be coalesced if their merging will not cause further spilling. Briggs et al. introduces a second improvement to Chaitin's works which is biased coloring. Biased coloring tries to assign the same color in the graph-coloring to live range that are copy related.

Linear scan

Linear scan is another global register allocation approach. It was first proposed by Poletto et al. in 1999. In this approach, the code is not turned into a graph. Instead, all the variables are linearly scanned to determine their live range, represented as an interval. Once the live ranges of all variables have been figured out, the intervals  are traversed chronologically. Although this traversal could help identifying variables whose live ranges interfere, no interference graph is being built and the variables are allocated in a greedy way.

The motivation for this approach is speed; not in terms of execution time of the generated code, but in terms of time spent in code generation. Typically, the standard graph coloring approaches produce quality code, but have a significant overhead, the used graph coloring algorithm having a quadratic cost. Owing to this feature, linear scan is the approach currently used in several JIT compilers, like the Hotspot client compiler, V8, Jikes RVM, and the Android Runtime (ART). The Hotspot server compiler uses graph coloring for its superior code.

Pseudocode

This describes the algorithm as first proposed by Poletto et al., where:
 R is the number of available registers.
 active is the list, sorted in order of increasing end point, of live intervals overlapping the current point and placed in registers.

 LinearScanRegisterAllocation
     active ← {}
     for each live interval i, in order of increasing start point do
         ExpireOldIntervals(i)
         if length(active) = R then
             SpillAtInterval(i)
         else
             register[i] ← a register removed from pool of free registers
             add i to active, sorted by increasing end point

 ExpireOldIntervals(i)
     for each interval j in active, in order of increasing end point do
         if endpoint[j] ≥ startpoint[i] then
             return
         remove j from active
         add register[j] to pool of free registers

 SpillAtInterval(i)
     spill ← last interval in active
     if endpoint[spill] > endpoint[i] then         register[i] ← register[spill]
         location[spill] ← new stack location
         remove spill from active
         add i to active, sorted by increasing end point
     else'''
         location[i] ← new stack location

Drawbacks and further improvements
However, the linear scan presents two major drawbacks. First, due to its greedy aspect, it does not take lifetime holes into account, i.e. "ranges where the value of the variable is not needed". Besides, a spilled variable will stay spilled for its entire lifetime.

Many other research works followed up on the Poletto's linear scan algorithm. Traub et al., for instance, proposed an algorithm called second-chance binpacking aiming at generating code of better quality. In this approach, spilled variables get the opportunity to be stored later in a register by using a different heuristic from the one used in the standard linear scan algorithm. Instead of using live intervals, the algorithm relies on live ranges, meaning that if a range needs to be spilled, it is not necessary to spill all the other ranges corresponding to this variable.

Linear scan allocation was also adapted to take advantage from the SSA form: the properties of this intermediate representation simplify the allocation algorithm and allow lifetime holes to be computed directly. First, the time spent in data-flow graph analysis, aimed at building the lifetime intervals, is reduced, namely because variables are unique. It consequently produces shorter live intervals, because each new assignment corresponds to a new live interval. To avoid modeling intervals and liveness holes, Rogers showed a simplification called future-active sets that successfully removed intervals for 80% of instructions.

Rematerialization

Coalescing

In the context of register allocation, coalescing is the act of merging variable-to-variable move operations by allocating those two variables to the same location. The coalescing operation takes place after the interference graph is built. Once two nodes have been coalesced, they must get the same color and be allocated to the same register, once the copy operation becomes unnecessary.

Doing coalescing might have both positive and negative impacts on the colorability of the interference graph. For example, one negative impact that coalescing could have on graph inference colorability is when two nodes are coalesced, as the result node will have a union of the edges of those being coalesced.
A positive impact of coalescing on inference graph colorability is, for example, when a node interferes with both nodes being coalesced, the degree of the node is reduced by one which leads to improving the overall colorability of the interference graph.

There are several coalescing heuristics available:

 Aggressive coalescing it was first introduced by Chaitin original register allocator. This heuristic aims at coalescing any non-interfering, copy-related nodes. From the perspective of copy elimination, this heuristic has the best results. On the other hand, aggressive coalescing could impact the colorability of the inference graph.
Conservative Coalescing it mainly uses the same heuristic as aggressive coalescing but it merges moves if, and only if, it does not compromise the colorability of the interference graph.
Iterated coalescing it removes one particular move at the time, while keeping the colorability of the graph.
Optimistic coalescing it is based on aggressive coalescing, but if the inference graph colorability is compromised, then it gives up as few moves as possible.

Mixed approaches

Hybrid allocation
Some other register allocation approaches do not limit to one technique to optimize register's use. Cavazos et al., for instance, proposed a solution where it is possible to use both the linear scan and the graph coloring algorithms. In this approach, the choice between one or the other solution is determined dynamically: first, a machine learning algorithm is used "offline", that is to say not at runtime, to build a heuristic function that determines which allocation algorithm needs to be used. The heuristic function is then used at runtime; in light of the code behavior, the allocator can then choose between one of the two available algorithms.

Trace register allocation is a recent approach developed by Eisl et al. This technique handles the allocation locally: it relies on dynamic profiling data to determine which branches will be the most frequently used in a given control flow graph. It then infers a set of "traces" (i.e. code segments) in which the merge point is ignored in favor of the most used branch. Each trace is then independently processed by the allocator. This approach can be considered as hybrid because it is possible to use different register allocation algorithms between the different traces.

Split allocation
Split allocation is another register allocation technique that combines different approaches, usually considered as opposite. For instance, the hybrid allocation technique can be considered as split because the first heuristic building stage is performed offline, and the heuristic use is performed online. In the same fashion, B. Diouf et al. proposed an allocation technique relying both on offline and online behaviors, namely static and dynamic compilation. During the offline stage, an optimal spill set is first gathered using Integer Linear Programming. Then, live ranges are annotated using the compressAnnotation algorithm which relies on the previously identified optimal spill set. Register allocation is performed afterwards during the online stage, based on the data collected in the offline phase.

In 2007, Bouchez et al. suggested as well to split the register allocation in different stages, having one stage dedicated to spilling, and one dedicated to coloring and coalescing.

Comparison between the different techniques
Several metrics have been used to assess the performance of one register allocation technique against the other. Register allocation has typically to deal with a trade-off between code quality, i.e. code that executes quickly, and analysis overhead, i.e. the time spent determining analyzing the source code to generate code with optimized register allocation. From this perspective, execution time of the generated code and time spent in liveness analysis are relevant metrics to compare the different techniques.

Once relevant metrics have been chosen, the code on which the metrics will be applied should be available and relevant to the problem, either by reflecting the behavior of real-world application, or by being relevant to the particular problem the algorithm wants to address. The more recent articles about register allocation uses especially the Dacapo benchmark suite.

See also
Strahler number, the minimum number of registers needed to evaluate an expression tree.
Register (keyword), the hint in C and C++ for a variable to be placed in a register.

References

Sources

External links
 A Tutorial on Integer Programming
 Conference Integer Programming and Combinatorial Optimization, IPCO
 The Aussois Combinatorial Optimization Workshop
 Bosscher, Steven; and Novillo, Diego. GCC gets a new Optimizer Framework. An article about GCC's use of SSA and how it improves over older IRs.
The SSA Bibliography. Extensive catalogue of SSA research papers.
 Zadeck, F. Kenneth. "The Development of Static Single Assignment Form", December 2007 talk on the origins of SSA.
 VV.AA. "SSA-based Compiler Design" (2014)
 Citations from CiteSeer
 Optimization manuals by Agner Fog - documentation about x86 processor architecture and low-level code optimization

Compiler optimizations

Register allocation