Jesse Wesley Williams (Chicago, Illinois; 5 de agosto de 1980) es un actor, modelo, director, profesor y activista estadounidense. Es conocido por su papel como el Dr. Jackson Avery en la serie de ABC Grey's Anatomy, su papel como el androide Markus en el videojuego de Quantic Dream Detroit: Become Human y como Holden McCrea en la película de terror The Cabin in the Woods.

Primeros años
Williams, de madre sueca y padre afroamericano, nació en Illinois, Chicago el 5 de agosto de 1980. Se graduó en Estudios Afroamericanos y Artes Fílmicas y Audiovisuales en la Universidad de Temple. Dio clases de Estudios Americanos, Estudios sobre África e Inglés en un instituto público de Filadelfia.

Carrera
En 2006, Jesse participó en un episodio de Law & Order. Mientras tanto protagonizaba las obras Off-Broadway The American Drem y The Sandbox en el teatro Cherry Lane en Nueva York. Ambas fueron escritas y dirigidas por el legendario dramaturgo Edward Albee.

En 2008, Williams debutó en el cine con su papel de Leo en la película The Sisterhood of the Traveling Pants 2. También interpretó el papel de Drew Collins en dos capítulos de la serie Greek.

En 2009, interpretó a Keya en el episodio piloto de la serie The Washingtonienne de la cadena HBO y producido por Sarah Jessica Parker, el cual nunca llegó a emitirse. También actuó en la película Brooklyn's Finest interpretando a Eddie Quinlain, que fue estrenada el 5 de marzo de 2010. Jesse apareció en ocho episodios de la serie de televisión Beyond the Break, como Eric Medina.

Firmó para su primer papel protagonista en 2008 como Holden McCrea, en la película de terror The Cabin in the Woods, producida por Joss Whedon y dirigida por Drew Goddard, que se estrenó el 14 de enero de 2011.

En 2009 Jesse comenzó a trabajar en la sexta temporada de la serie de ABC Grey's Anatomy realizando el papel de Jackson Avery, un nuevo cirujano llegado del hospital Mercy West. El 8 de junio de 2010 se anunció que Williams sería parte del elenco estable de la serie. Este papel ha sido el que finalmente le catapultó a la fama.

Jesse ha trabajado como modelo para Kenneth Cole y apareció en la edición limitada del libro "About Face", de John Russo. Aparece en el videoclip de la cantante Rihanna "Russian Roulette", en el de la canción "Fall In Love" de Estelle con John Legend y más recientemente en de la cantante Demi Lovato "Tell Me You Love Me".

En 2018, Williams interpretó  a Markus, uno de los tres protagonistas del videojuego Detroit: Become Human de Quantic Dream.

Filmografía

Como actor

Como director

Referencias

Enlaces externos
 Esta obra contiene una traducción total derivada de «Jesse Williams (actor)» de Wikipedia en inglés, concretamente de esta versión, publicada por sus editores bajo la Licencia de documentación libre de GNU y la Licencia Creative Commons Atribución-CompartirIgual 3.0 Unported.

Actores de Illinois
Modelos masculinos de Estados Unidos
Nacidos en Chicago

Jesse Williams


Slaget ved Florvåg eller Florvågslaget var et stort søslag, der blev udkæmpet den 3. april 1194 udenfor Bergen ved Florvåg på Askøy mellem kong Sverre og øyskjeggene (= "ø-skæggene", oprørere organiseret på Orknøerne) i borgerkrigstiden i Norge.

Oprørerne vestfra
Oprørsgruppen (norrønt: eyjarskeggjar) var ledet af blandt andre Olav Jarlsmåg (måg = svoger), svoger af Orknø-jarlen Harald Maddadsson. En initiativtager var lendmannen Hallkell Jonsson til Blindheim, gift med Erling Skakkes datter Ragnhild. Gruppens kongsemne var Olav Jarlsmågs 13-årige fostersøn Sigurd, søn af kong Magnus Erlingsson og hans frille Gyrid Aslaksdatter (død 1193). En anden deltager var Sigurd Jarlsson, søn af Erling Skakke og hans frille Åse den lyse. Også hjalter (= folk fra Hjaltland, det norrøne navn på Shetland) sluttede sig til, sværgede troskabsed til Sigurd Magnusson og tog ham til konge. Sommeren 1193 ankom øyskjeggene til Viken med 23 skibe og omkring 2.000 mand. Sigurd blev taget til konge på Haugating. Oprørerne var fredelige af sig og lod folk fortsætte som før. Efter en træfning i Borg flygtede birkebeinerne ind i landet, og anden modstand mødte øyskjeggene ikke.

Flåden fortsatte til Danmark helt syd til Trave, og sikrede sig store rigdomme. Til efteråret 1193 sejlede de nordpå og underlagde sig og skatlagde alt land syd for Stad. De ville kalde sig "guldbeiner" (som en kontrast til "birkebeinerne"). Snart sejlede de ind i Bergen havn og fik hurtigt kontrol over byen, men ikke over fæstningen Sverresborg. I stedet samlede øyskjegg-flåden sig i den lune havn i Florvåg på Askøy - lige overfor Bergen.

Slaget

Fæstningen Sverresborg blev holdt af birkebeinere vinteren over; nogle sluttede sig dog til øyskjeggene. Kong Sverre selv sad i Trondheim og fik opnævnt leding fra herredene. Han sejlede sydpå til Bergen til påske og lod sig ro ind til byen, mens den øvrige hær roede syd til den nuværende bydel Gravdal. Kongen bad borgmændene om folk til kampen, og fik lagt skibene til ved Kvarven i Gravdal, lige overfor Florvåg. Han fik nys om, at øyskjeggene ville gå til angreb ved daggry. Mere end 20 ret små skibe havde kong Sverre ikke, mens modstanderne havde 13 skibe,  de fleste store. Efterhånden kom der også hjælp til inde fra Bergen, 90 mand i et langskib, og alle i ringbrynje. Øyskjeggene havde sat Sejrsfluen, kong Sverres mærke, op i stavnen på høvdingeskibet, men birkebeinerne fik snart det mærke tilbageerobret. Sigurd Magnusson (f. 1180) blev dræbt svømmende; han var kun 14 år. Da roede Loden, søn af Pål Småt-øje, og Hallvard Bratte bort med to skibe. Olav Jarlsmåg svømmede i land, men birkebeinere vadede ham i møde og slog ham ihjel. Hallkell faldt kæmpende på sit skib, og de fleste af hans folk. Der faldt næsten hele øyskjeggenes hær, men nogle fik grid. Kongen havde sagt, at der ikke skulle synges messer i byen, før han var kommet tilbage fra slaget, hvis det ikke varede altfor længe. Nu roede han ind til Bergen og nåede frem til højmessen. Liget af modstandernes høvding Sigurd Magnusson lod kong Sverre begrave på Mariakirkens kirkegård. De andre omkomne øyskjegger blev lagt i en stor grav, og øverst lå Olav Jarlsmåg. Det forlød, at de havde lidt nederlag, fordi de var djærve og ikke dækkede sig. Sigurd Jarlsson sejlede østpå til Viken og derfra til Danmark; en del af hæren fulgte ham. Tæt ved 2.000 mand var omkommet.<ref>[https://heimskringla.no/wiki/Kong_Sverres_Saga_(C.C.Rafn) Sverres saga, kap. 120]</ref>

 Eftervirkninger
Efter slaget indgik kong Sverre et forlig med Harald jarl, hvorved Hjaltland kom under norsk overherredømme.

I 2015 blev havbunden udenfor Florvåg fotograferet i detalje af Kartverket. Især så man efter "kastestene", lange skarpe stene, der blev smidt mod fjendens skibe. Stenene kunne skade folk alvorligt, og kastestene kendes fra andre af kong Sverres søslag, deriblandt slaget på Fimreite i 1184. De kunne også anvendes som ballast eller bearbejdes til hvæssestene.

 Referencer

 Litteratur
 Karl Jonsson, Sverres saga. I: Norges Kongesagaer'', 1914-utgaven, oversat af Gustav Storm og Alexander Bugge. I. M. Stenersens forlag, Kristiania 1914

Florvåg, Slaget ved
Norges historie
Begivenheder i 1194

Slaget ved Florvåg


Thomas Woodrow Wilson (28 Aralık 1856 – 3 Şubat 1924), Amerikalı akademisyen, tarihçi ve siyasetçidir. Amerika Birleşik Devletleri'nin 28. başkanıdır.

Yaşamı
Thomas Woodrow Wilson, 28 Aralık 1856 yılında Amerika Birleşik Devletleri'nin Virginia eyaletinin Staunton şehrinde doğmuştur. İskoç ve İrlanda kökenlidir. dört çocuklu bir ailenin üçüncü çocuğudur. Wilson 1873-74 yıllarında Davidson Kolejinde okumuştur. Ancak daha sonra  New Jersey Kolejine (şimdiki Princeton Üniversitesi) gitmiştir. Siyasi Felsefe ve Tarih okumuştur. Phi Kappa Psi kardeşliğine katılmıştır. 1876'da başkanlık seçimlerinde Demokrat Parti adayı Samuel J. Tildene vereceğini açıklamıştır. 1879'da Princetondan mezun olduktan sonra, Virginia Üniversitesi Hukuk Fakültesine kayıt olmuştur. Ancak yine de hukukla ilgili bir iş yapmamıştır. 1885'te Ellen Louise Axson ile evlenmiştir. Bu evlilikten olan çocukları Margaret, Jessie ve Eleanor'dur. 1885'ten 1889'a kadar Pensilvanya Bryn Mawr'da bulunan Bryn Mawr Kadın Koleji'nde öğretmenlik yapmıştır. Burada Antik Yunan ve Roma tarihi, Amerikan tarihini, siyaset tarihi ve diğer konuları öğretmiştir. 1902-1910 yılları arasında Princeton Üniversitesi rektörlüğü görevini yürüttü. 1910 yılında Demokratik Parti'den New Jersey vali adayı oldu. Yapılan seçimleri kazandı. Bu görevini 1911-1913 yılları arasında sürdürdü. 1912 yılında yapılan ABD başkanlık seçimlerini kazandı. 1916 yılında yapılan başkanlık seçimlerini bir kez daha kazandı ve Andrew Jackson'dan sonra Beyaz Saray'da arka arkaya iki dönem başkanlık yapan ikinci demokrat oldu. ABD'nin I. Dünya Savaşı'na girmesinden önce açıkladığı ilkeler nedeniyle 1919 yılında Nobel Barış Ödülü'ne layık görüldü.

Başkanlığı (1913 - 1921)

1912 Seçimleri

Wilson 1912'de Başkanlık seçimlerin de Demokrat Partiden aday olmuştur. Rakipleri olarak, 27. ABD Başkanı olan William Howard Taft, 26. Başkan Theodore Roosevelt ve Eugene V. Debs vardır. Roosevelt İlerici Partiden, Taft Cumhuriyetçi Debs ise Sosyalist Partiden aday olmuştur. Wilson bu seçimler de %41,8 oranın da oy alarak seçimleri kazanmıştır.

İç Politika

Wilson başkanlığında yürürlüğe doğayı koruma, bankacılıkta reform ve tarifeleri düşürmüştür. Çiftçilere düşük faiz sağlayan Federal Çiftlik Yasasını imzalamıştır.

I. Dünya Savaşı

Başkanlığı sırasında I. Dünya Savaşı çıkmıştır. Başkan Wilson savaşa katılmayıp tarafsızlıktan yanaydı. Ancak daha sonra Almanların üç Amerikan gemisini batırması sonucu I. Dünya Savaşı'na katılmaya karar vermiştir. Wilson savaşı çabuk bitirme ve dünya barışını sağlama gerekçesiyle Wilson İlkelerini çıkarmıştır. Ayrıca Wilson tüm ulusların bağımsızlığını korumak ve toprak bütünlüğünü sağlamak için bugünkü Birleşmiş Milletler'in öncülü olan Milletler Cemiyeti'nin kurulması konusun da çağrı da bulunmuştur. Osmanlı İmparatorluğu ve Avusturya Macaristan İmparatorluğu'ndaki azınlıkların haklarını kendilerine bırakmıştır.

Paris Barış Konferansı

11 Kasım 1918 yılında Paris Barış Konferansında ateşkes sürecin de Almanyanın Wilson İlkelerini kabul etmemesi durumun da Almanyayla ayrı antlaşma yapacağını açıklamıştır. 28 Haziran 1919 da Almanya Versay Antlaşmasını imzalamıştır.

Wilsonun savaşı bitirmeyi başarmasından dolayı 1919'da Nobel Barış ödülüne layık görülmüştür.

Sonraki Yaşamı (1921-1924)

Wilson 4 Mart 1921'de başkanlığından ayrılmasından sonra Washington D.C.'de yaşamıştır. 3 Şubat 1924'te 67 yaşındayken ölmüştür.

Ayrıca bakınız
 Wilson Prensipleri
 Kamu diplomasisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

|-

|-

|-

|-

|-

1856 doğumlular
Virginia doğumlu siyasetçiler
Amerika Birleşik Devletleri devlet başkanları
Amerikalı Protestanlar
I. Dünya Savaşı'nda Amerikalılar
Johns Hopkins Üniversitesinde öğrenim görenler
Princeton Üniversitesinde öğrenim görenler
Princeton Üniversitesi öğretim üyeleri
Nobel Barış Ödülü sahipleri
New Jersey valileri
Washington, DC'de ölenler
Washington Ulusal Katedrali'nde defnedilenler
Amerikan Tarih Derneği başkanları
Amerikalı Nobel Ödülü sahipleri
1924 yılında ölenler
Washington, DC'de hastalıktan ölenler
Amerikalı siyasetçiler
Princeton Üniversitesi başkanları
Amerikalı liberaller

Woodrow Wilson


L'association MaMaMa est créée en région Île-de-France pendant le premier confinement de 2020. Elle vient en aide aux mères isolées et à leurs enfants, en luttant contre leur précarité alimentaire, et en distribuant des produits d'hygiène ou des jouets. Déjà  de produits ont été distribuées, soit environ  de dons de produits  en nature.

Historique
L'association a été créée par la photographe Magali Bragard, Marguerite Delalonde et Marielle Alluchon. En Île-de-France, le nombre de bébés en situation d'urgence alimentaire est estimé à environ .

En 2020, la crise sanitaire du covid-19 a particulièrement touché les femmes isolées. Magali Bragard déclare dans une interview en 2020: «On a des mamans qui nous racontaient que leur enfant n'avait pas mangé depuis un ou deux jours ou qu'elles faisaient cuire du riz et récupéraient l'eau de cuisson pour leur donner dans le biberon à la place du lait».

En 2022, MaMaMa dépose plainte pour menaces et harcèlement, contre des proches de la mairie de Saint Denis. Cette dernière les poursuit en expulsion immédiate. Défendue par l'avocate féministe Violaine De Filippis Abate, l'association MaMaMa obtient 12 mois d'occupation gratuite jusqu'à début 2024.

Fonctionnement
L'entrepôt de MaMaMa est situé à Saint-Denis. Il est une des plus grandes plateformes d'Ile-de-France en matière de distribution de colis de produits de première nécessité. Il sert ainsi à la préparation et à la distribution de colis personnalisés pour les mères isolées, dans un contexte où les bénéficiaires d'aide alimentaire en France sont à 70 % des femmes. Les donataires peuvent être des particuliers ou des entreprises.

Les colis sont remis sur rendez-vous pour pouvoir permettre aux femmes un moment d'échange et de soutien. Ils peuvent être sollicités directement depuis le site de l'association.

Notes et références

Association ou organisme ayant son siège en France

Association MaMaMa


Freixeiro (oficialmente y en gallego: San Tomé de Freixeiro) es una parroquia del municipio de Vigo, en la comunidad autónoma de Galicia, España.

Datos básicos
Según datos del padrón de 2010, contaba con una población de 6.162 habitantes, repartidos en 4 entidades de población.

Geografía
Es una parroquia (Santo Tomé o Tomás) suburbana con una elevada densidad poblacional (5.868 hab./km² en 2010) que bordea la ciudad de Vigo por el sur hasta el río Lagares, que la separa de la parroquia de Castrelos. Atravesada longitudinalmente por la Gran Vía viguesa entre la plaza de América y la de España.

En Freijeiro se encuentra el centro comercial Gran Vía, el policlínico Povisa, el Museo Etnográfico Liste, el histórico Instituto Santa Irene y el Pabellón de Las Traviesas.

Referencias

Parroquias de Vigo

Freixeiro (Vigo)


ඉන්ද්‍රිය පද්ධති ().               1. ආහාර  ජීර්ණ පද්ධතිය                                     2. ස්නායු  පද්ධතිය

ආශ්‍රිත
 ස්නායු පද්ධතිය

ඉන්ද්‍රිය පද්ධති


Mornaysauce () er en af de fremtrædende grundsaucer i det franske køkken.
Den laves ved at tilsætte revet gruyère-ost til en bechamelsauce.
Mornaysauce har siden 1800-tallet været anvendt i mange forskellige retter, blandt andet til fisk og skaldyr, men i Danmark kendes den bedst som ingrediens i gratinerede retter, såsom lasagne.

Sovse

Mornaysauce


Paolo Casati (latinisiert Paulus Casatus; * 23. November 1617 in Piacenza; † 22. Dezember 1707 in Parma) war ein italienischer Jesuit, Mathematiker, Physiker und Astronom.

Casati trat 1634 dem Orden der Jesuiten bei. Nach Abschluss seiner Studien unterrichtete er zunächst Philosophie und Theologie am Collegio Romano in Rom und erhielt schließlich den Lehrstuhl für Mathematik.

1651 wurde er mit einer Mission am Hof der Königin Christina von Schweden betraut, deren Ziel es war, die Ernsthaftigkeit der Konversionsabsichten der Monarchin zu beurteilen. 1652 kehrte er nach Rom zurück, wurde anschließend Praepositus am Professhaus der Jesuiten in Venedig und ging 1677 nach Parma, wo er am dortigen jesuitischen Kolleg bis zu seinem Tod lehrte und Beichtvater zweier Prinzessinen des herzoglichen Hauses wurde.

Der Mondkrater Casatus wurde 1935 von der IAU nach ihm benannt.

Schriften
 Vacuum proscriptum (Spekulationen betreffend Vakuum und speziell den Horror vacui; 1649)
 Brevis synopsis mechanica (1654)
 De igne dissertationes physicae (1656)
 Fabrica et uso del compasso di proportione (über Konstruktion und Gebrauch von Proportionalzirkeln; 1664)
 Terra machinis mota (Dialog zwischen Galileo Galilei, Paul Guldin und Marin Mersenne über Fragen der Kosmologie, Geografie, Astronomie und Geodäsie; 1658)
 Le ceneri dell'Olimpo ventilate (Dialog über Meteorologie; 1673)
 De gli horologi solari (Manuskript über die Konstruktion von Sonnenuhren)
 Mechanicorum libri octo (1684)
 Exercitationes matheseos candidatis exhibitaæ (Manuskript mit mathematischen Untersuchungen; 1698)
 De Angelis disputation philosophica (1703)
 Opticae dissertationes (1705)

Literatur
 Carlos Sommervogel: Bibliothèque de la Compagnie de Jésus. Brüssel & Paris 1890–1909, s.v. Casati, Paul

Jesuit
Mathematiker (17. Jahrhundert)
Physiker (17. Jahrhundert)
Astronom (17. Jahrhundert)
Physiker (18. Jahrhundert)
Person als Namensgeber für einen Mondkrater
Historische Person (Italien)
Geboren 1617
Gestorben 1707
Mann

Paolo Casati


An Specklinia corniculata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Olof Swartz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Specklinia corniculata in nahilalakip ha genus nga Specklinia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Specklinia

Specklinia corniculata


Bantén (también conocida como Bantam) es el nombre por el que se conoce a una localidad y sus zonas aledañas en el extremo occidental de la isla de Java, Indonesia. La ciudad fue un importante centro comercial, y contaba con un puerto seguro en la desembocadura del río Bantén, el cual permitía la  navegación con barcos livianos hacia el interior de la isla. El pueblo se encuentra cerca del estrecho de la Sonda, a través del cual pasa un importante flujo de tráfico naval entre Java y Sumatra. En el pasado, Bantén Antiguo fue la capital de un sultanato de la región.

Historia
En el , Bantén era parte del reino de Tarumanagara. Las inscripciones en las reliquias lebak, encontradas en las aldeas en las tierras bajas a orillas de Ci Danghiyang, Munjul, Pandeglang y Banten, fueron descubiertas en 1947 y contienen dos líneas de poesías con escritura pallawa y en sánscrito. Las inscripciones mencionaban la valentía del rey Purnawarman. Luego del colapso del reino de Tarumanagara, descrito hacia 1200, Chou Ju-kua mencionó que a principios del , Srivijaya aún controlaba Sumatra, la península malaya y el occidente de Java (Sunda). La fuente identifica al puerto de Sunda como un puerto estratégico y vibrante, y resalta que la pimienta de Sunda era de la mejor calidad que se podía encontrar. La población trabajaba en la agricultura y sus casas estaban construidas sobre postes de madera (rumah panggung). Sin embargo, el país estaba plagado de ladrones y asaltantes. Es muy posible que el puerto de Sunda mencionado por Cho Ju-kua se refiriera probablemente al puerto de Bantén.

Según el explorador portugués, Tome Pires, a principios del , el puerto de Bantam (Bantén) era uno de los puertos más importantes del reino de Sunda, junto con los puertos de Pontang, Cigede, Tangaram, Calapa y Chimanuk. Gracias a su condición de ciudad mercante, Bantén fue influenciada considerablemente por el islam a principios del . Más adelante en ese siglo, la localidad se convirtió en la capital del poderoso sultanato de Bantén. Los ingleses, que habían comenzado a visitar las Indias Orientales desde más o menos el año 1600, establecieron un puesto comercial permanente en Bantén en 1603. En 1613, John Jourdain fue asignado como el Capataz en Jefe en esta estación comercial, puesto que ocupó hasta 1616 (con excepción de tres meses en 1615 cuando fue reemplazado por Thomas Elkington); fue reemplazado por George Berkley en 1616, pero a partir de 1617 y hasta 1630 la factoría eligió a su presidente de forma directa. Entre 1630 y 1634 se volvieron a designar administradores en forma arbitraria, pero la elección de presidentes continuó nuevamente desde 1634 hasta 1652.

A partir de 1603 y por un periodo de treinta años, las estaciones comerciales establecidas por los ingleses en la Costa de Coromandel en la India, como las de Machilipatnam (est. en 1611) y el Fuerte San Jorge (est. 1639), dependían directamente de Bantén. La Compañía de las Indias Orientales Neerlandesas también estableció un puesto comercial en Bantén en 1603. Durante el , tanto los neerlandeses como los portugueses se pelearon por el control de Bantén. Finalmente, el hecho de que los neerlandeses se dieran cuenta de que podían controlar Batavia más profundamente que Batán puede que haya contribuido al declive de Bantén.

Hoy en día, Bantén es una pequeña localidad porteña que se ha visto eclipsada económicamente por el puerto aledaño de Merak. En Bantén, los inmigrantes chinos forman un grupo importante de la comunidad.

Véase también
Compañía Neerlandesa de las Indias Orientales
Compañía Británica de las Indias Orientales
Imperio colonial neerlandés
Historia de Indonesia

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Localidades de Indonesia

Bantén (localidad)


Edmond O'Brien (født 10. september 1915, død 9. maj 1985) var en amerikansk teater-, tv- og filmskuespiller. O'Brien blev født i New York City, New York. O'Brien var en stor Hollywood-filmstjerne i næsten fire årtier. En kandidat fra Columbia University, begyndte han sin tidlige karriere sine evner til at blive en tryllekunstner, inden han besluttede at forfølge en karriere i spillefilm. Han fik sin filmdebut som en statist i 1938 i filmen Oprør i fængslet. Det følgende år modtog han sin første store rolle som "Gringoire" i Klokkeren fra Notre Dame. I 1954 blev han hædret med en Oscar for bedste mandlige birolle for sin præstation i Den barfodede grevinde. Ti år senere modtog han en anden Oscar-nominering fra AMPAS for sin præstation som USAs senator Raymond Clark i den politiske thriller i 1964 i 7 dage i maj.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra New York City
Amerikanere i 1900-tallet
Oscar for bedste mandlige birolle

Edmond O'Brien


Das Internierungslager Büren an der Aare war während des Zweiten Weltkriegs das grösste Internierungslager der Schweiz. Es befand sich in der Nähe des Städtchens Büren an der Aare, war ab Sommer 1940 bis zur Ausweisung der letzten Internierten aus der Schweiz 1946 das am längsten durchgängig betriebene Internierungslager des Landes. In dieser Zeit wurde das Lager unterschiedlichsten Nutzungen zugeführt, so dass an dessen Beispiel die Internierung in der Schweiz im Zweiten Weltkrieg und die damit verbundenen Herausforderungen dargestellt werden können.

Am bekanntesten ist die Phase der Internierung von Teilen der polnischen 2. Schützendivision des französischen 45. Festungsarmeekorps, in das «nach Art der bekannten» ausländischen «Concentrationslager» als erstes Internierungslager der Schweiz gebaut wurde. Bereits 1871 waren in Büren Soldaten der Bourbaki-Armee interniert worden.

Vorgeschichte
Im Juni 1940 überschritten rund 43'000 Angehörige des 45. französischen Armeekorps – darunter auch rund 12'500 Polen der polnischen 2. Schützendivision – bei Goumois den Doubs und wurden interniert. Nach der V. Haager Konvention von 1907 und dem Genfer Abkommen von 1929 waren die neutralen Staaten verpflichtet, geflüchtete Militärpersonen zu internieren, militärisch zu bewachen und zu kontrollieren. Die Internierten durften bis zum Waffenstillstand/Friedensschluss nicht ausreisen und nicht mehr an Kriegshandlungen teilnehmen können. Sie waren dem Schutz des Aufnahmestaates unterstellt, entsprechend galt auch für die Militärinternierten das schweizerische Militärstrafgesetz.

Der Grenzübertritt der unerwarteten Flüchtlingswelle Ende Juni 1940 mit Abertausenden von Militärpersonen und Zivilflüchtlingen traf die Schweizer Behörden und die Armee völlig unvorbereitet, und die Organisation der Internierung der Militärpersonen war besonders in dieser ersten Phase von einer grossen Improvisation gekennzeichnet. Das Eidgenössische Kommissariat für Internierungen und Hospitalisierung (EKIH) war am 18. Juni eben erst vom General Guisan geschaffen worden.

Vorerst wurden die 43'000 Angehörigen des 45. französischen Armeekorps auf drei Regionen verteilt: 28.000 Franzosen in die Region Napf, 8500 Franzosen und Polen ins Berner Oberland und 6000 Franzosen, Polen und Algerier (7. algerisches Spahi-Kavallerieregiment) in die Region Seeland. Ab August 1940 musste die Region Napf wegen zu dichter Belegung stark aufgelockert werden: Etwa 2500 Polen mussten ins Lager Büren und 3500 Franzosen in die Region Thur verschoben werden. Die Internierungsräume verschoben sich entsprechend dem Kriegsverlauf und den neuen Stellungen der Schweizer Armee. Im Sommer 1941 wurde das Berner Oberland geräumt und die Internierten in den Aargau, in die Ostschweiz, nach Graubünden und ins Tessin verschoben.

Standort und Lage
Das Lager Büren an der Aare wurde ab Juli 1940 geplant. Zu dieser Zeit herrschte bei der Armee und in der Bundesverwaltung die Auffassung, möglichst grosse Lager zu errichten, um die Kosten und den Truppenbedarf für die Bewachung möglichst gering zu halten. Denn es war nicht klar, wer für die Kosten der Internierung insbesondere der polnischen Internierten aufkommen würde, da unsicher war, ob Polen und auch Frankreich als Staaten nach dem Krieg weiterexistieren würden. Weil die Armee zudem völlig unvorbereitet auf die Internierung reagieren musste, standen nicht viele Truppenteile zur Bewachung der Internierten zur Verfügung. Ein weiteres wichtiges Kriterium bei der Planung der Interniertenlager war daneben auch die Minimierung des Kontaktes zur Zivilbevölkerung. Für die Polen wurden schliesslich zwei Lager – eines im Berner Seeland und eines an der Thur – errichtet.

Als Standort des Interniertenlagers Büren an der Aare wurde deshalb abseits des Städtchens ein Gebiet im «Häftli» ausgewählt – ein Gebiet, das auf allen vier Seiten von Wasser umgeben war. Der Standort in dieser Wasserburg sollte die Flucht erschweren und damit die Bewachung vereinfachen. Bereits mit der Lage des Interniertenlagers konnte damit der Kontakt zur Zivilbevölkerung minimiert werden. Die Lage des Lagers ergab sich aber nicht zuletzt auch deshalb, weil geplant war, die polnischen internierten für die Juragewässerkorrektion einzusetzen. Neben dem Standort im Häftli wurde in Oberbüren ein dem Interniertenlager angegliedertes Spitallager für rund 150 Personen errichtet. Zudem entstand ein Straflager für Internierte.

Das Lager während der Internierung der Polen
Von Juli bis September 1940 wurde im Häftli ein Barackendorf – das sogenannte «Polenlager», das für 6000 Internierte ausgelegt war, und das «Schweizerlager» für die auf rund 600 Mann geschätzte Bewachungstruppe der Schweizer Armee errichtet. Insgesamt entstanden so über 120 Baracken und Gebäude mit verschiedenen Funktionen. In der Mitte des «Polenlagers» stand ein Beobachtungsturm, der die Bewachung zusätzlich vereinfachen sollte. Zudem wurde das Gelände von Polizeihunden bewacht. Wichtige Gebäude der Lagerverwaltung, wie Kommandoposten oder das Postlokal, standen im «Schweizerlager», das auch räumlich vom «Polenlager» getrennt war. Zudem bestanden unter anderem eine Wäscherei, mehrere Küchen und Sanitätsgebäude. Zusätzlich mit Stacheldraht vom «Polenlager» abgetrennt war ein für rund 1000 «Verdächtigte» ausgelegter Bereich, der als Straflager für Internierte konzipiert worden war.

Entgegen den ursprünglichen Plänen befanden sich nie 6000 Internierte auf einmal im Lager. Die ersten Polen erreichten das Lager im September 1940. Zu dieser Zeit befand es sich noch im Aufbau, und die ersten Internierten wurden für den weiteren Ausbau des Lagers eingesetzt. Mitte Oktober befanden sich rund 1500 Polen im Lager. Offiziell eingeweiht wurde das Lager am 26. Dezember 1940. Im März 1941 erreichte das Interniertenlager mit 3500 Internierten seinen Höchststand. Mit dem Beginn der Anbauschlacht wurden alle Arbeitskräfte, auch die Internierten, aufgeboten, und das Lager leerte sich bis März 1942. Das Lager war militärisch organisiert, und die Internierten unterstanden einer strengen Lagerordnung und einem strikten Tagesbefehl. Trotz der Bewachungsmassnahmen gelang es vielen Polen, aus dem Lager zu fliehen. Schnell knüpften die Polen Kontakte zur Zivilbevölkerung von Büren, die ihnen mit grosser Sympathie begegnete.

Mit zunehmender Interniertenzahl offenbarten sich immer mehr Konzeptions- und Planungsfehler. Die sanitärischen Einrichtungen reichten schon kurz nach Eröffnung nicht mehr aus. Zu den Hygienmängeln kamen Platzprobleme und Langeweile der Internierten. Es gab zu dieser Zeit noch kein adäquates Beschäftigungsprogramm: Arbeitseinsätze bei Bauern kamen erst nach 1941 auf, und die geplante Arbeit bei der Juragewässerkorrektion wurde nicht realisiert. Ohnehin waren in dieser ersten Phase der Internierung keine Arbeitseinsätze für die Internierten geplant, und ein Arbeitszwang wurde erst später eingeführt. Hinzu kamen eingeschränkte Kontaktmöglichkeiten zu Zivilpersonen, die dazu führten, dass für einzelne Internierte der Postweg die einzige Verbindung zur Aussenwelt war. Die schlechte Stimmung im Lager fiel durch Konflikte unter den Internierten und vor allem durch Fehler bei der Bewachung zusätzlich auf. Hinzu kam, dass viele Internierte mit der Lageratmosphäre nicht zurechtkamen, da sie nach ihrer Internierung – da die Lager noch nicht gebaut waren – zunächst bei Privatpersonen untergebracht worden waren.

Im Dezember 1940 wurde die Wachmannschaft, bestehend aus Waadtländer Milizsoldaten, nach 70 Tagen Dienst abgelöst. Mit der neuen Wachkompanie wollte der Lagerkommandant ein strengeres Regime einführen. Probleme erblickte die Lagerleitung in dem sich mit den Einheimischen entwickelten Schwarzhandel, denen Internierte Militärdecken, Fahrräder und Schuhe verkauften, dem Alkoholkonsum der Internierten, darin, dass Einheimische den Internierten zur Flucht verhalfen, und darin, dass den Schweizerinnen deren galante Umgangsformen gefielen (Fraternisierung). Die Milizsoldaten der Wachmannschaft fühlten sich von der Bevölkerung hintergangen.

Als ein Wachtkommandant die Lagerordnung durchsetzen wollte, kam es am 28. Dezember 1940 zu einem Aufstand, bei dem zwei Polen verletzt wurden. Der Aufstand offenbarte die Probleme und zwang schliesslich die Behörden zu einer Veränderung ihrer Gesamtkonzeption. Im Januar 1941 erfolgte eine Regelung der Arbeitseinsätze, und auch eine Verringerung des Interniertenbestandes zeichnete sich ab. Allerdings nahm der Bestand der Internierten zunächst noch deutlich zu, ehe er ab März 1941 stetig abnahm. Im März 1942 befanden sich noch rund 100 Polen im Lager, und es wurde entschieden, das Lager abzubrechen. Erste Abbrucharbeiten begannen kurz danach.

Nutzung als Flüchtlingslager nach 1942
Als im Sommer 1942 der Flüchtlingsstrom in die Schweiz zunahm, wurde im September 1942 beschlossen, das Lager in Büren wieder in Betrieb zu nehmen und Zivilflüchtlinge – zunächst vor allem Juden, später auch Elsässer – darin unterzubringen. In den folgenden Jahren schwankte der Bestand im Lager Büren stark, und mehrmals stand das Lager kurz vor der Schliessung und dem Abbruch. Die Kriegsereignisse machten einen Weiterbetrieb aber immer wieder nötig.

Die Wiederinbetriebnahme des Lagers 1942 führte zu zahlreichen Missständen, da das Lager für Militärinternierte und nicht für Zivilpersonen errichtet worden war, die Schwierigkeiten mit den militärischen Umgangsformen und der militärischen Ordnung bekundeten. Hinzu kamen Probleme mit der Hygiene und einigen Personen der Lagerleitung. Die Flüchtlinge wurden laufend auf andere Lager weiterverteilt, so dass der Bestand stetig abnahm und das Lager im Sommer 1943 beinahe leer war. Einige Baracken wiesen zu dieser Zeit bereits erhebliche Schäden auf, da das Lager nicht für eine derart lange Betriebsdauer geplant worden war. Hinzu kam, dass die Bauern, in deren Eigentum sich das Land des Lagers befand, dessen Rückgabe forderten. In der Folge wurde erneut die Schliessung des Lagers beschlossen und mit dem Abbau einiger Baracken begonnen. Weitere Baracken wurden in andere Lager abtransportiert.

Infolge der Kriegsereignisse in Italien nahm der Flüchtlingsstrom in die Schweiz erneut zu. Viele italienische Zivilflüchtlinge und ehemalige italienische Soldaten kamen nun vorübergehend nach Büren. Innert kurzer Zeit waren die verbliebenen 16 Wohnbaracken des Lagers mit über 800 Flüchtlingen komplett überfüllt. Aus diesem Grund wurde deren Weiterverteilung so schnell wie möglich organisiert. Im Laufe des Jahres 1944 nahm der Personenbestand auf rund 200 ab, und im Oktober 1944 bestand nur noch ein sogenanntes «Reservelager» von etwa 30 Flüchtlingen.

Als im Zuge des alliierten Vormarsches in Deutschland der Flüchtlingsstrom aus Deutschland zunahm, wurde das «Reservelager» reaktiviert und in ein «Quarantänelager» für deutsche Kriegsflüchtlinge umgewandelt. Innert kurzer Zeit durchliefen über 1000 Flüchtlinge die Quarantäne im Häftli.

Nach Kriegsende diente das Lager in Büren als Wartestation für ehemalige Flüchtlinge vor ihrer Heimkehr. Schliesslich waren im Häftli bis Mitte 1946 noch jene Internierten – vor allem Polen – untergebracht, die sich gegen eine Ausweisung zur Wehr setzten.

Abbruch und Erinnerungskultur
Bereits kurz nach Kriegsende verlangten die Landbesitzer zum wiederholten Mal ihr Land zurück. Schliesslich wurden 1946/47 die letzten verbliebenen Baracken abtransportiert oder abgebrochen. Einige wenige Gebäude des Lagers blieben auf Wunsch der Landeigentümer, die sie als landwirtschaftliche Gebäude weiternutzen wollten, bestehen.

Eine aktive Erinnerungskultur an das Interniertenlager besteht in Büren nicht. Die lokale Tourismusverwaltung weist nur indirekt auf die Existenz des Lagers Büren hin. Auf Anregung eines Historikers wurden erst 2000 entsprechende Gedenksteine für das Spitallager und das Interniertenlager aufgestellt.  Vorher bestand keine Erinnerung an das ehemalige Interniertenlager, und die wenigen nicht abgebrochenen Lagerbauten wurden nicht unterhalten und waren teilweise dem Verfall preisgegeben. 2017 steht vom ehemaligen Interniertenlager Büren nur noch die ehemalige Wäscherei. Nur die Regionalzeitung Bieler Tagblatt berichtete regelmässig in Erinnerung an das Interniertenlager. Zudem wurde in Erinnerung an das Interniertenlager 2017 eine Theaterproduktion aufgeführt.

Literatur

 May B. Broda: Verbotene Beziehungen. Polnische Militärinternierte und die Schweizer Zivilbevölkerung während des Zweiten Weltkrieges am Beispiel auch des Internierten-Hochschullagers Herisau/St. Gallen. In: Appenzellische Jahrbücher. 1991.

 Eduard Lombard: Wachtdienst im Interniertenlager Büren. In: Hornerblätter der Vereinigung für Heimatpflege Büren, Jg. 1996. Neudruck Büren an der Aare 1999.
 Jürg Stadelmann / Selina Krause: «Concentrationslager» Büren an der Aare 1940–1946. Das grösste Flüchtlingslager der Schweiz im Zweiten Weltkrieg. Baden 1999.
 Martin Stotzer: ...und draussen herrschte Krieg. Von Alltag und Allnacht in Büren an der Aare während des Zweiten Weltkriegs. Zürich 2016.
 Werner Stotzer: Die Internierung in Büren an der Aare 1940–1946. in: Hornerblätter der Vereinigung für Heimatpflege Büren, Jg. 1946. S. 9–16.
 Bettina Volland: Polen, Schweizerinnen und Schweizer. Militärinternierte und Zivilbevölkerung 1940–1945. In: Jahrbuch der Historisch-antiquarischen Gesellschaft von Graubünden. 1993.

Weblinks

 Flüchtlingslager Büren an der Aare, Artikel von Jürg Stadelmann
 Film: Concentrationslager Büren an der Aare auf srf.ch
 Bildersammlung auf memreg.ch
 Bildersammlung auf geschichte-luzern.ch

Einzelnachweise

Büren an der Aare
Abgegangenes Bauwerk in der Schweiz

Internierungslager Büren an der Aare


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Grassau

|}

Klaus

|}

Mietenkam

|}

Reifing

|}

Rottau

|}

Strehtrumpf

|}

Viehhausen

|}

Weiher

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Grassau

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Grassau
Grassau
Baudenkmaler Grassau

Liste der Baudenkmäler in Grassau


Hardwick est une ville du Comté de Worcester dans l'État du Massachusetts.

Elle a été incorporée en 1739.

Sa population était de  en 2020.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Comté de Worcester (Massachusetts)
Town au Massachusetts

Hardwick (Massachusetts)


Lifâfe, İslam dininde bir terim. İslam'da ölen kişinin bedeninin sarılıp gömülmesi gereken bez parçasının (kefenin) bir parçası.

Lifâfe baştan ve ayaklardan aşırı uzunlukta olup kefenin en geniş parçasıdır. Baş üstünden ve ayak altından uçları büzülüp bezle bağlanır.

İslam terimleri

Lifafe


Oral seks, oral ilişki veya ağızdan ilişki, erekt hâldeki bir penis, uyarılmış bir vajina veya anüsün ağızla uyarılmasını içeren bir cinsel ilişki türüdür. Cunnilungus olarak bilinen oral seks türü vajina veya vulva üzerinde yapılırken, fellatio olarak bilinen diğer tür ise penis üzerinde yapılır. Oral seks, tarih boyunca hemen her toplumda heteroseksüel ve eşcinsel insanlar tarafından uygulanmıştır.

Oral seks günümüzde normal cinselliğin sınırları içinde kabul edilmektedir. Hem cinsel ilişki öncesi aşk oyunlarının bir parçası olarak, hem de kendisi başlı başına bir cinsel etkinlik olarak uygulanabilen oral seks, insanların en çok zevk aldıkları cinsel etkinlikler içinde üst sıralarda yer almaktadır. Bulaşıcı hastalıklar ve gebeliğin son dönemi gibi bazı istisnai durumlar hariç tutulacak olursa, oral seks yapmak için herhangi bir engel ve sakınca yoktur. Çok nadir olmakla beraber herpes virüsü kapılabilir, fakat virüs bulaşsa dahi çoğu kişi hastalığın bir yan etkisini veya zararını görmez. Bununla birlikte, oral seks yaparken virüs bulaşma riski (özellikle HIV bulaşması), vajinal veya anal seksten önemli ölçüde daha düşüktür.

Genellikle partnere oral seks yapmak yerine, partner tarafından kendisine oral seks yapılması daha çok talep edilmektedir. Cinsel organları ağızla uyarılan kişi doğrudan cinsel bir haz alırken, ağzını kullanan kişi ise partnerine verdiği zevkten etkilenerek dolaylı yoldan bir doyum elde etmektedir. Öte yandan, 69 pozisyonu ile her iki partner de cinsel doyuma ulaşabilir; çünkü bu pozisyonda partnerler birbirlerine eş zamanlı bir şekilde oral seks yaparlar. Bunun yanında, bazı insanlar için partnerin cinsel organlarının tat ve kokusundan alınan haz da oral seks yapmanın verdiği doyumu arttırabilmektedir.

Türler

Fellatio

Fellatio (Latince: fellare; emmek), halk arasında argo tabirle bilinen ismiyle sakso, erkek cinsel organı olan penisin ağızla uyarılması ve sonunda erkeğin orgazm olup boşalmasıdır. Eğer fellatio kendi başına yapılırsa, buna autofellatio denir. Ağız uyarısı yeterince etkili ve uzun süreli yapılırsa orgazm kaçınılmazdır. Erkekte bulaşıcı bir hastalık olmamak kaydıyla, kadının ağzına boşalmanın bilinen bir zararı yoktur. Fellatio pozisyonu, vajinal veya anal ilişki gibi cinsel aktivitelerden önce partnerler tarafından ön sevişme olarak yapılabilir.

Cunnilingus

Cunnilingus (Latince cunny: vulva, lingere: yalamak) kadın cinsel organlarının ağızla uyarılmasıdır. Kadınların büyük birçoğu özellikle klitoris ve çevresinin ağızla uyarılmasından büyük haz duyarlar ve bu yolla kolayca uyarılabilirler. Eğer cunnilingus kendi başına yapılırsa, eyleme autocunnilingus denir. Ağız uyarısıyla kolayca orgazma ulaşabilecekleri halde birçok kadın, cinsel bölgelerinin kokusu ve tadının partnerinin hoşuna gitmeyebileceğini düşünebilir bu yüzden bazı durumlarda kadınlar kendilerine oral seks yapılmasını istemeyebilir.

Anilingus

Partnerin anal bölgesinin, oral yollarla yalanması eylemidir. Lezbiyen ilişkilerde yaygın olmakla beraber, ön sevişme esnasında da uygulanmaktadır.

69 pozisyonu

İki tarafın da aynı anda zevk alması için geliştirilmiş olan cinsel ilişki pozisyonu olan 69 ise partnerlerin birbirlerine aynı anda oral seks yapması demektir. Birinin düz olarak yatıp diğerinin onun tam tersi yönünde üzerine uzanmasıyla mümkün olabilen bu pozisyon zor fakat zevk vericidir.

Diğer pozisyonlar
Bu 4 oral seks pozisyonu dışında yaygın olan bazı pozisyonlar da mevcuttur. Örneğin erkeğin ayakta durup, oral seks uyguladığı kişinin yerde oturması, erkeğin diz çöküp oral seks uyguladığı kişinin başını eliyle tutup penisinin uyarılması vb.

Dinlerde oral seks
Oral seks, İbrahimî dinlerde tartışmalı konularından biri olmuştur.

İslam

Mezhepler arasında çeşitli görüş farklılıkları olsa da, baskın olan görüş bunda bir beis olmayacağı ve evlilik içi cinsel ilişkide bunun serbest olduğudur. Hanefî mezhebine göre çiftlerin birbirlerinden faydalanmaları müşterektir. Dolayısıyla birbirlerinin cinsel uzuvlarına dokunmaları doğaldır. Ancak birtakım Hanefî âlimlerine göre bir erkeğin penisini kadının ağzına sokması mekruh kabul edilmiştir. Din bilginleri bu yorumu yaparken, ağzın, İslam'ın kutsal kitabı Kur'an'ın okuma mahalli olduğunu ve oraya erkeklik uzvunun girmesinin hoş olmadığını ileri sürerler. Kur'an'da oral seks konusunda herhangi bir ifade yer almazken, mezhepler hadis ve sünnetler ışığında bu konuda hüküm verirler. Şâfiî mezhebi ise oral seks konusunda Hanefî mezhebine göre daha geniş bir yorum getirip bunda hiçbir sakınca görmemiştir. Anal ilişki dışında her türlü cinsel yol caiz görülmüştür.

Hristiyanlık
Katoliklere göre oral seks hoş olmayan bir davranıştır. Doğaya aykırı olduğu için kınanır. Diğer Hristiyan mezhepler net bir vurgu yapmamakla birlikte bireyleri kendi vicdanlarına bırakmıştır. Eşler kendileri arasında anlaşma yolunu seçtiği takdirde oral seks gayet normal bir davranıştır ve İncil buna yasak getirmemiştir. Reformcular oral seksin homoseksüel açıdan yasak olduğunu düşünür, eşler arasında serbestiyete vurgu yapar.

Yahudilik
Yahudiliğe göre tohumun, yani spermin boşa akıtılması yasaktır. Cinsellik sadece üreme amaçlıdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ayrıca bakınız
 Erotik emme
 Seks büyüsü
 Meme ilişkisi
 Teabagging
 Facesitting
 Deep throat

Seks pozisyonları
Oral erotizm
Cinsel davranış biçimleri

Oral seks


Tasso Rezende de Azevedo é um engenheiro florestal, consultor e empreendedor social nas áreas de sustentabilidade, floresta e clima. Atualmente é coordenador geral da iniciativa MapBiomas, uma rede formada por mais de 70 organizações, entre ONGs, universidades e startups de tecnologia, que reúne e publica dados para monitorar o uso da terra e da água nos biomas brasileiros e combater o desmatamento e as queimadas. Também coordena o Sistema de Estimativa de Emissões de Gases de Efeito Estufa (SEEG) do Observatório do Clima.

Entre outros projetos de destaque, Azevedo foi fundador do Instituto de Manejo e Certificação Florestal e Agrícola (Imaflora) e idealizador do Fundo Amazônia.

Biografia
Azevedo se graduou em engenharia florestal pela Escola Superior de Agricultura Luiz de Queiroz (ESALQ) da Universidade de São Paulo, em 1994.

Em 1993, junto com seu professor Virgílio Viana e o indigenista André Vilas Boas, participou do processo de criação e consulta para o estabelecimento no Brasil do Forest Stewardship Council (FSC), ou Conselho de Manejo Florestal, em português.

Em 1995, foi co-fundador do Instituto de Manejo e Certificação Florestal e Agrícola (Imaflora), organização da qual foi  diretor até 2002.

Em 2003, atuou no Programa Nacional de Florestas e do Plano Nacional de Prevenção e Controle do Desmatamento na Amazônia e, entre 2006 e 2009, trabalhou na implantação do Serviço Florestal Brasileiro e na criação do Fundo Amazônia.

Criou e liderou duas iniciativas de dados abertos e colaboração entre diversos atores em torno da bandeira de transição para uma economia de baixo carbono: o Sistema de Estimativa de Emissões de Gases de Efeito Estufa (SEEG) e o MapBiomas.

Azevedo é pesquisador associado do Brazil-Lab na Universidade de Princeton, nos Estados Unidos.

Prêmios e reconhecimento

 Finalista do Prêmio Empreendedor Social 2022 na categoria Inovação em Meio Ambiente, como representante da iniciativa MapBiomas
 Fellow Ashoka desde 2021
 Vencedor do Prêmio Muriqui 2019, na categoria especial Pessoa Física
 Vencedor da 1ª edição do Bright Award da Universidade de Stanford em 2013

Referências

Ligações externas

 Imaflora
 Lei de Gestão de Florestas Públicas (Lei nº 11.284 de 2 de março de 2006)
 MapBiomas
 Sistema de Estimativa de Emissões de Gases de Efeito Estufa (SEEG)

Engenheiros florestais do Brasil
Ambientalistas do Brasil
Alunos da Escola Superior de Agricultura Luiz de Queiroz

Tasso Azevedo


خناتة بنونة كاتبة و أديبة مغربية . ولدت في 24 شتنبر 1940 بفاس ، اشتغلت بالتدريس ثم عينت في 1968 مديرة بالتعليم الثانوي بالدار البيضاء.

من أعمالها الأدبية
 إصدار أول مجلة ثقافية نسائية بالمغرب تحت اسم "شروق"
 ليسقط الصمت ( 1967 ) – دار الكتاب – البيضاء – 205 صفحة. و هي أول مجموعة قصصية نسائية بالمغرب
 النار والاختيار ( 1969 ) – مطبعة الرسالة – الرباط – 232 صفحة.
و هي أول رواية نسائية بالمغرب وقد حصلت على الجائزة الأدبية الأولى بالمغرب بأقلام الرجال أو النساء، ولقد قدمتها الكاتبة هدية لمنظمة التحرير الفلسطينية فتح حيث بيعت فالمزاد في العالم ووصلت النسخة الواحدة آنداك إلى مليون فرنك لصالح النضال الفلسطيني وذلك لربط ما هو نظري و فكري بما هو عملي كما تؤمن الكاتبة بذلك ولقد قررت وزارة التربية الوطنية بالمغرب هاته الرواية لتدرس بجميع ثانويات المغرب لمدة سنوات.
ولقد وضعت عليها عدة أطروحات (دكتورة الدولة) وبالأخص في المشرق، كما أنها صنفت لمدة سنوات على أنها تماطل الأدب القومي في أكتر المغرب العربي الخمس
 الصورة والصوت ( 1975 ) – دار النشر المغربية – البيضاء – 100 صفحة. مجموعة قصصية
 العاصفة ( 1979 ) – مطبعة الرسالة – الرباط – 102 صفحة . مجموعة قصصية
 الغد و الغضب ( 1984 ) – مشروع النشر المشترك – طرابلس – 267 صفحة. رواية طبعت مرات عدة في المغرب والعراق (6 مرات) بالإضافة لليبيا
 الصمت الناطق ( 1987 ) - منشورات عيون المقالات – البيضاء – 194 صفحة.
 الحب الرسمي ( 2006 ) – البوكيلي للطباعة – القنيطرة – 132 صفحة.
 الأعمال الكاملة ( 2008 ) – منشورات وزارة الثقافة – الرباط. وهي أول أعمال كاملة لأديبة في المغرب
 ذاكرة قلم (2008)

انظر أيضا
 مليكة الفاسي
 آمنة اللوه
 زينب فهمي
 الزهرة رميج

المصادر

http://www.unecma1.net/guide/index.html

وصلات خارجية

كتاب من فاس
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من فاس
روائيات مغربيات
روائيون مغاربة
كاتبات مغربيات
كاتبات مغربيات في القرن 20
كاتبات مغربيات في القرن 21
كتاب قصة قصيرة مغاربة
كتاب مغاربة في القرن 20
كتاب مغاربة في القرن 21
مواليد 1940
مواليد في فاس

خناتة بنونة


Pivotal (1993-2021), est un cheval de course pur-sang anglais, propriété de son éleveur Cheveley Park Stud, entraîné par Sir Mark Prescott et monté en course par George Duffield. Sprinter de talent, il est surtout un étalon majeur.

Carrière de courses
Entraîné à Newmarket, non loin de Cheveley Park Stud où il a vu le jour, Pivotal fait son apparition à l'automne de ses 2 ans, mais ne prend qu'une anonyme neuvième place. Pourtant, onze jours plus tard, il s'impose netterment dans un maiden et confirme ses progrès en remportant avec style, une semaine après, une course à conditions. On ne reverra cet immense poulain, qui toise 1,68 m, que huit mois plus tard, et directement au cœur du meeting de Royal Ascot, au départ des King's Stand Stakes alors labellisées groupe 2. Avec son palmarès quelque peu maigrelet, mais l'impression laissée à 2 ans, rentrer directement dans une telle course, semble un pari si fou que les parieurs lui attribuent une cote de méfiance. À raison, car le pari de Mark Prescott est fou mais gagnant : victoire de Pivotal. Favori cette fois de la July Cup, il ne confirme cependant pas son coup d'éclat d'Ascot et ne peut faire mieux que sixième. Mais Pivotal n'est pas le poulain d'une seule course : en lice dans les Nunthorpe Stakes, il gagne à la lutte et remporte son premier groupe 1. Le seul en fait, puisque sa carrière se termine là.

Résumé de carrière

Au haras
De retour à Cheveley Park Stud, cette fois en tant qu'étalon, Pivotal est proposé à £  la saillie, un tarif plutôt modeste qui s'explique par sa grande taille et ses origines pas forcément les plus en vogue, même s'il possède un atout de taille, étant "outcross" sur Sadler's Wells et Danzig, c'est-à-dire exempt du sang de ces deux omniprésents étalons. Mais il va rapidement se révéler un reproducteur hors pair et son prix grimpe jusqu'à £  en 2008. Sa remarquable production, qui compte 32 lauréats de groupe 1, se signale par sa polyvalence, Pivotal donnant de bons éléments précoces et rapides aussi bien que classiques.

Parmi ses meilleurs produits, et pour s'en tenir aux lauréats de groupe 1, citons (avec entre parenthèse le nom du père de mère) :

 Somnus (Night Shift) : Haydock Sprint Cup, Prix Maurice de Gheest, Prix de la Forêt. Sprinter européen de l'année (2004)
Sariska (Muhtarram) : Oaks, Irish Oaks. 3 ans de l'année en Europe (2009)
Addeybb (Kingmambo) : Ranvet Stakes, Queen Elizabeth Stakes (x2), Champion Stakes
Halfway to Heaven (Indian Ridge) : Irish 1000 Guineas, Nassau Stakes, Sun Chariot Stakes
Peeress (Primo Dominie) : Sun Chariot Stakes, Lockinge Stakes
Immortal Verse (Sadler's Wells) : Coronation Stakes, Prix Jacques Le Marois
Regal Parade (Royal Academy) : Haydock Sprint Cup, Prix Maurice de Gheest
Farhh (Lando) : Lockinge Stakes, Champion Stakes
African Story (Gone West) : Dubaï World Cup, Al Maktoum Challenge Round 3
Siyouni (Danehill) : Prix Jean-Luc Lagardère
Si Pivotal a pour meilleur continuateur au stud l'excellent étalon Siyouni, son influence se fait surtout sentir par ses filles, qui lui ont offert trois titres de tête de liste des pères de mères en Angleterre et en Irlande entre 2017 et 2019. Il est ainsi le père de mère de Magical (par Galileo et Halfway to Heaven), Cracksman (par Frankel), Love (par Galileo, cinq groupe 1 au palmarès), Nashwa (par Frankel, triple lauréate de groupe 1), Rhododendron (par Galileo, triple lauréate de groupe 1) ou encore One Master (par Fastnet Rock, triple vainqueur du Prix de la Forêt).

Pivotal accomplit une longue carrière à Cheveley Park Stud, dont il est devenu le socle de l'élevage, avant d'être mis à la retraite au début de 2021 puis de s'éteindre en novembre de la même année, à 28 ans.

Origines
Pivotal est le tout premier poulain né des œuvres du miler Polar Falcon, un fils de Nureyev qui remporta les Lockinge Stakes et mena sa carrière d'étalon à Chevely Park Stud lui aussi. Le tout premier, et le meilleur d'une production honorable, mais pas mémorable. La mère de Pivotal, Fearless Revival, une fille de l'Américain Cozzene, avait montré de la qualité en prenant un accessit dans les Rockfel Stakes (Gr.3) à 2 ans. Elle est la fille d'une bonne pouliche italienne, Stufida, qui s'imposa dans un Premio Lydia Tesio avant de prendre quelques places dans des groupe 3 américains.

Pedigree

Références

Cheval de course
Cheval de course né en 1993
Animal né au Royaume-Uni
Animal né en 1993
Animal mort en 2021
Étalon pur-sang anglais

Pivotal


Den 4. udgave af La course by Le Tour de France fandt sted den 20. og 22. juli 2017. Løbet var en del af UCI Women's World Tour 2017 og blev organiseret af Amaury Sport Organisation lige som Tour de France. Løbet blev vundet af hollandske Annemiek van Vleuten fra .

Mens der i tidligere udgaver blev konkurreret på Champs-Élysées i Paris som et endagsløb, blev det i 2017-versionen kørt over to etaper, hvor 1. etape foregik på skråningerne af Col d'Izoard og afsluttede med 2. etape, som var et 22,5 km langt forfølgelsesløb i Marseille, hvor de 20 bedste fra 1. etape var kvalificeret. Rytterne der var kvalificeret til 2. etape, startede med tidsforskellene fra 1. etape.

Hold

Danske ryttere
Cecilie Uttrup Ludwig kørte for Cervélo-Bigla Pro Cycling
Camilla Møllebro kørte for Team VéloCONCEPT Women

Etaperne

Resultater

1. etape

2. etape

Referencer

Eksterne henvisninger

Cykelløb i 2017
2017

La course by Le Tour de France 2017


Paulo Dino Gazzaniga (født 2. januar 1992 i Murphy) er en argentisk fodboldspiller, der spiller som målmand hos Premier League-klubben Tottenham.

Paulo Gazzaniga blev af klubbens fans kåret til Man Of The Match i sin debut for Tottenham.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Argentina
Fodboldspillere fra Gillingham F.C.
Fodboldspillere fra Southampton F.C.
Fodboldspillere fra Rayo Vallecano
Fodboldspillere fra Tottenham Hotspur F.C.

Paulo Gazzaniga


Theriophonum, rod kozlačevki smješten u tribus Areae, dio potporodice Aroideae. Sastoji se od pet priznatih vrsta raširenih po Indiji i Šri Lanki.

Geofiti tropskih šuma koji rastu po šumskom tlu, travnatim mjestima, jarcima, te vlažna mjesta na kamenitom, lateritnom tlu.

Vrste
 Theriophonum dalzellii Schott
 Theriophonum fischeri Sivad.
 Theriophonum infaustum N.E.Br.
 Theriophonum minutum (Willd.) Baill.
 Theriophonum sivaganganum (Ramam. & Sebastine) Bogner

Sinonimi
 Calyptrocoryne Schott
 Pauella Ramam. & Sebastine
 Tapinocarpus Dalzell

Izvori

Areae

Theriophonum


Gustáv Husák (; , ; 10 ianuarie 1913 – 18 noiembrie 1991) a fost un om politic slovac, ce a îndeplinit funcțiile de secretar general al Partidului Comunist din Cehoslovacia (1969-1987) și de președinte al Cehoslovaciei (1975-1989). Perioada sa de conducere este cunoscută ca perioada de așa-zisă "Normalizare", ce a urmat după Primăvara de la Praga.

Primii ani
Gustáv Husák s-a născut ca fiu al unui muncitor șomer din localitatea Pozsonyhidegkút, comitatul Pojon, Regatul Ungariei, Austro-Ungaria (localitatea face parte acum din Bratislava (Slovacia), sub numele de Dúbravka). El s-a alăturat Uniunii Tineretului Comunist la vârsta de șaisprezece ani, în timp ce era elev la un gimnaziu din Bratislava. În 1933, când și-a început studiile la Facultatea de Drept a Universității Comenius din Bratislava, a aderat la Partidul Comunist din Cehoslovacia (KSČ), care a fost interzis din 1938 până în 1945. În timpul celui de-al Doilea Război Mondial a fost arestat periodic de guvernul slovac al lui Jozef Tiso pentru activități comuniste și a fost unul dintre conducătorii Revoltei Naționale Slovace din 1944 împotriva Germaniei Naziste și a lui Tiso. Husák a fost membru al Prezidiului Consiliului Național Slovac în perioada 1-5 septembrie 1944.

După război, el a început o carieră de funcționar al guvernului din Slovacia și de activist politic de rang înalt în Cehoslovacia. În perioada 1946-1950 el a acționat ca un cvasi-prim-ministru al Slovaciei și, ca atare, a contribuit puternic la lichidarea Partidului Democrat din Slovacia. Acel partid obținuse 62% din voturi la alegerile din Slovacia din 1946, întârziind astfel timp de doi ani preluarea puterii de către comuniști în Cehoslovacia.

În 1950, el a căzut victimă epurărilor staliniste ale conducerii partidului și a fost condamnat la închisoare pe viață, fiind închis din 1954 până în 1960 în Închisoarea Leopoldov. Comunist convins, el a privit întotdeauna detenția sa ca o gravă neînțelegere, după cum a subliniat periodic în mai multe scrisori de apel adresate conducerii partidului. Este bine cunoscut faptul că liderul partidului și președintele Antonín Novotný a refuzat în mod repetat să-l ierte pe Husák, asigurându-i pe camarazii săi că "nu știu ce e în stare să facă dacă ajunge la putere".

Ca parte a procesului de destalinizare inițiat în Cehoslovacia, condamnarea lui Husák a fost anulată și în 1963 i s-a redat calitatea de membru de partid. În 1967, el a devenit un critic al conducerii neo-staliniste a partidului și a lui Novotný. În aprilie 1968, în timpul Primăverii de la Praga ce a avut loc sub conducerea noului lider al partidului și coleg slovac Alexander Dubček, Husák a devenit viceprim-ministru al Cehoslovaciei, responsabil pentru supravegherea reformelor în Slovacia.

Conducător al Cehoslovaciei
Pe măsură ce Uniune Sovietică a devenit tot mai alarmată cu privire la reformele liberale ale lui Dubček din 1968 (Primăvara de la Praga), Husák a început să solicite conducerii partidului să manifeste prudență. După ce sovieticii au invadat Cehoslovacia în luna august, el a participat la negocierile cehoslovaco-sovietice de la Moscova dintre ostaticul Dubček și Leonid Brejnev, el a devenit brusc un lider al membrilor de partid care cereau anularea reformelor lui Dubček. Un exemplu al pragmatismului său a fost dat într-unul din discursurile oficiale ținute în Slovacia după evenimentele din 1968, în care a pus o întrebare retorică, întrebându-i pe oponenții săi (susținători ai opoziției împotriva Uniunii Sovietice) unde se așteptau să-i găsească pe acei "prieteni" ai Cehoslovaciei (țări din Europa) care ar veni să sprijine țara (împotriva trupelor sovietice).

Susținut de Moscova, el a fost numit conducător al Partidului Comunist din Slovacia în august 1968 și i-a succedat lui Dubček ca prim-secretar (titlu schimbat  în cel de secretar general în 1971) al Partidului Comunist din Cehoslovacia în aprilie 1969. El a anulat reformele lui Dubček și a epurat partidul de membrii său liberali în perioada 1969-1971. În 1975, Husák a fost ales președinte al Cehoslovaciei. În timpul celor două decenii de conducere ale lui Husák, Cehoslovacia a devenit unul dintre cei mai loiali aliați ai Moscovei.

În primii ani de după invazie, Husák a reușit să liniștească populația civilă revoltată prin asigurarea unui nivel de trai relativ satisfăcător și evitarea represaliilor politice cum a fost cazul celor din anii 1950. Regimul său nu a fost o revenire completă la stalinismul cu mână forte, care a prevalat în timpul primelor 20 de ani de regim comunist în țară. În același timp, drepturile populației au fost mai restrânse decât în Ungaria lui János Kadar și Iugoslavia lui Iosip Broz Tito. Într-adevăr, nivelul de represiune s-a apropiat de cel existent în Germania de Est a lui Erich Honecker și chiar în România lui Nicolae Ceaușescu. Sub masca aparentă a unei stabilități de zi cu zi, a existat o permanentă campanie de represiune derulată de către poliția secretă (StB) îndreptată împotriva disidenților ce au format mai târziu Carta 77, precum și împotriva a sute de indivizi necunoscuți care au devenit întâmplător ținte ale acțiunilor preventive ale StB. Represiunea s-a intensificat de-a lungul anilor pe măsură ce Husák a devenit tot mai conservator.

La începutul anilor 1970, Husák a permis celor care au fost epurați în urma Primăverii de la Praga să se alăture partidului. Cu toate acestea, ei au fost obligați să se distanțeze public de "erorile" pe care le-au comis.

A doua parte a mandatului lui Husák a fost percepută ca o luptă în cadrul Biroului Politic cu privire la adoptarea sau nu a stilului reformist de conducere de tip Gorbaciov. În timp ce conservatorii, conduși de Vasil Bilak, se opuneau oricărei restructurări, moderații conduși de prim-ministrul Lubomir Strougal erau susținători puternici ai reformelor. Husak a rămas neutră până în aprilie 1987, când a anunțat fără prea mare dorință un program de reforme programat să înceapă în 1991.

Mai târziu în același an, cu toate acestea, Husák a cedat postul de secretar general lui Miloš Jakeš, ca răspuns la dorința liderilor mai tineri (Jakeš și Ladislav Adamec) de a ajunge la putere.

La 24 noiembrie 1989, întregul Prezidiu al Partidului Comunist, inclusiv Husák, a demisionat. Partidul a abandonat oficial puterea patru zile mai târziu. Husák a rămas în funcția de președinte al Cehoslovaciei până la 10 decembrie 1989, când a fost nevoit să numească primul guvern necomunist de după mai bine de 40 de ani. El a demisionat la doar câteva ore după ce a prezidat încheierea oficială a regimului, pe care-l crease. Într-o încercare disperată de a-și reabilita imaginea înainte de primele alegeri libere din ultimii 44 de ani, Partidul Comunist l-a exclus în februarie 1990. El a murit, aproape uitat, în 18 noiembrie 1991.

Există încă unele întrebări despre responsabilitatea morală a lui Husák pentru ultimele două decenii de administrație comunistă din Cehoslovacia. După prăbușirea regimului, Husák a continuat să susțină că el a încercat doar să reducă urmările invaziei sovietice din 1968 și a trebuit să reziste în mod constant la presiunea exercitată de liderii conservatori staliniști precum Bilak, Alois Indra și alții. Este adevărat că la începutul anilor 1970 a insistat personal pentru o retragere anticipată a trupelor sovietice de pe teritoriul Cehoslovaciei, care nu a avut loc până în 1991; acest lucru poate fi atribuit încercărilor lui pragmatice de a-și ușura situația și de a da impresia că lucrurile evoluau spre "normalitate".

Cu toate acestea, există multe fapte incontestabile care dovedesc contribuția sa personală la politica regimului. În calitate de secretar general al Partidului, el a controlat aparatul represiv al statului. Există multe cazuri documentate de apeluri făcute de persoane persecutate politic, dar aproape nici unul dintre ele nu a ajuns în atenția lui Husák. Pe măsură ce starea de degradare a societății cehoslovace a devenit tot mai evidentă în anii 1980, Husák a devenit o marionetă tot mai lipsită de puteri pe plan politic.

Lui Gustáv Husák i s-a acordat titlul de Erou al Uniunii Sovietice la 9 ianuarie 1983.

Funcții
Partidul Comunist din Cehoslovacia/KSČ (interzis în 1938, dizolvat în perioada 1939-1945)
 1933-1938/1939 și decembrie 1989 - februarie 1990: simplu membru
 în primăvara anului 1945: membru al Comitetului Central Provizoriu (stabilit în părțile Cehoslovaciei ce fuseseră eliberate de către Armata Roșie)
 1949-1951 și 31 august 1968 - decembrie 1989: membru al Comitetului Central
 31 august 1968 - decembrie 1989: membru al Prezidiului Comitetului Central
 aprilie 1969 -? 1987: unul dintre secretarii Prezidiului
 aprilie 1969 - 1987: conducător al partidului (prim-secretar și, din 1971, secretar general al Comitetului Central al Partidului Comunist din Cehoslovacia)
 17 decembrie 1987: a demisionat din funcția de conducător al partidului (înlocuit de Miloš Jakeš)
Partidul Comunist din Slovacia/KSS (ilegal în perioada 1939-1944/1945)
 1939-1945: unul dintre liderii acestuia
 1943-1944: membru al celui de-al 5-lea Comitet Central
 1944-1950 și 1968-1971: membru al Comitetului Central și (cu excepția perioadei 1970-1971) membru al Prezidiului și (cu excepția perioadei 1944-1948) unul dintre secretarii Prezidiului
 1944-1945: vicepreședinte
 28 august 1968 - 1969: conducător al partidului ("prim-secretar")
Consiliul Național Slovac (Slovenská národná rada) (un guvern al Rezistenței în timpul celui de-al Doilea Război Mondial, iar din 1968 parlament al Slovaciei)
 1943-1944: unul dintre principalii săi organizatori
 1944-1950 și decembrie 1968 - 1971: secretar adjunct
 1944-1950: membru al Prezidiului
 1944-1945: vicepreședinte
Consiliul Comisarilor (Zbor povereníkov) (un cvasi-guvern responsabil pentru Slovacia)
 1944-1945: comisar cu afacerile interne
 1945-1946: comisar cu transportul și tehnologia din Slovacia
 1946-1950: președinte al Consiliului Comisarilor, în care calitate a contribuit la desființarea Partidului Democrat din Slovacia de către comuniști (1947-1948)
 1948-1950: comisar pentru agricultură și reformă agrară în Slovacia
 1949-1950: comisar pentru alimentație în Slovacia
Parlamentul Cehoslovaciei (numit Adunarea Națională și din 1968 Adunarea Federală)
 1945-1951 și 1968-1975: deputat
 1969-1975: membru al Prezidiului
Guvernul Cehoslovaciei
 aprilie–decembrie 1968: viceprim-ministru al guvernului cehoslovac în timpul Primăverii de la Praga
Președinte al Cehoslovaciei
 1975-1989: președinte al Cehoslovaciei
 10 decembrie 1989: a demisionat din funcția de președinte al Cehoslovaciei în timpul Revoluției de Catifea

Alte date importante
 1929-1932: membru al Uniunii Tineretului Comunist (interzisă în 1932)
 1933-1937: studii la Facultatea de Drept a Universității Comenius din Bratislava,
 1938 a primit titlul de doctor (în drept) și a început să lucreze ca avocat la Bratislava
 1936-1938: membru al Uniunii Tineretului Slovac (fondator în 1936 și secretar)
 1937-1938 vicepreședinte al Uniunii Studenților Slovaci și secretar al Asociației pentru Cooperare Economică și Culturală cu Uniunea Sovietică
 1940-1944: închis, de patru ori, de guvernul lui Jozef Tiso pentru activități comuniste ilegale
 1943-1944: membru al celui de-al 5-lea Comitet Central al Partidului Comunist din Cehoslovacia, unul dintre principalii organizatori ai Revoltei Naționale Slovace anti-naziste (1944) și ai organului său de conducere, Consiliul Național Slovac
 1944 - februarie 1945: a fugit la Moscova, după înfrângerea Revoltei Naționale Slovace
 1950: acuzat de "naționalism burghez" cu privire la Slovacia (vezi Istoria Cehoslovaciei)
 1951: arestat
 1954: condamnat la închisoare pe viață
 1954-1960: închis
 1960: a fost eliberat condiționat, printr-o amnistie
 1963: condamnarea lui a fost anulată, i s-a redat calitatea de membru de partid și a fost reabilitat
 1963-1968: funcționar științific la Institutul de Științe Juridice din cadrul Academiei Slovace de Științe
 aprilie 1969 - ? 1989: comandant-șef al Miliției Populare
 ianuarie 1971 - ? 1989: președinte și membru al Prezidiului Comitetului Central al Frontului Național

Referințe

|-

|-

|-

Nașteri în 1913
Decese în 1991
Conducători comuniști
Oameni din Bratislava
Primăvara de la Praga
Președinți ai Cehoslovaciei
Comuniști slovaci
Politicieni slovaci
Eroi ai Uniunii Sovietice
Victime ale regimului comunist

Gustáv Husák


Marko Plavčić, hrvatski glazbenik iz Bosne i Hercegovine, iz Viteza, nagrađivani harmonikaš

Životopis
Član je viteške podružnice HKD Napredak. Član je Napretkovog harmonikaškog orkestra otkad je osnovan 2013. godine. Bio je učenik Srednje glazbene škole "Jakova Gotovca" iz Novog Travnika, u klasi prof. Emira Smajiša. Već tada je nastupao na kulturnim manifestacijama u zemlji i inozemstvu, i kao solist ili u orkestru. Danas je student 2. godine Muzičke akademije u Istočnom Sarajevu, na Odsjeku harmonika, u klasi Danijele Gazdić.

Nagrade
Sudionik niza kulturnih manifestacija te domaćih i međunarodnih glazbenih natjecanja. 2017. godine osvojio je nagrade na 3. Harmonikaškom festivalu u Grazu. 2018. je godine osvojio nagrade na Beogradskom festivalu harmonike 2018. i u Istočnom Sarajevu na Akordeon Art Plusu. 2018. godine je na 4. Harmonikaškim danima u Pragu osvojio drugu nagradu.

Izvori

Vanjske poveznice
YouTube Marko Plavčić HKD Napredak Vitez
Općina Vitez  Vitežanka Ana Petrović sjajnim maturalnim koncertom oduševila publiku, 12. lipnja 2018.
Vitez.info BRAVOOO: Ana Petrović osvojila prvu, a Dora Dujmušić drugu nagradu na natjecanju učenika glazbenih škola, 3. travnja 2017.

Životopisi, Vitez
Hrvatski glazbenici

Marko Plavčić


Pampadromaeus es un género de dinosaurio saurisquio sauropodomorfo basal que vivió a finales del período Triásico, hace unos 228 millones de años durante el Carniense, en lo que es hoy Suramérica. Fue hallado en Rio Grande do Sul, al sur de Brasil.

Descripción

Pampadromaeus era un pequeño animal bípedo. Muestra un mosaico de rasgos basales y derivados. Difiere de otros sauropodomorfos por una combinación de características, algunas de las cuales son compartidas con algunos miembros del grupo hermano de los Sauropodomorpha, los Theropoda: el premaxilar apunta hacia abajo formando un espacio subnarial con el maxilar y los dientes frontales no son aserrados; en el lugar donde los terópodos tienen la fenestra promaxillaris, se encuentra una pequeña depresión. Sus rasgos basales (primitivos) consisten en un cráneo grande, un fémur corto, la posesión de sólo dos vértebras sacras y la presencia de quince dientes en el pterigoideo.

Tenía cuatro dientes en el premaxilar y cerca de veinte en ambos maxilares y en la mandíbula para un total de ochenta y ocho. Los dientes son grandes, alargados, lanceolados, levemente recurvados, con punta afilada y groseramente aserrados. La espinilla era mucho más larga que el muslo, lo que indica que Pampadromaeus era un buen corredor.

Descubrimiento e investigación
Pampadromaeus es conocido sólo a partir del espécimen holotipo ULBRA-PVT016, un esqueleto parcial desarticulado pero bien preservado de un único individuo que incluye la mayor parte de los huesos del cráneo que fuera recuperado de la biozona de Hyperodapedon de la formación Santa María en el geoparque de Paleorrota, que data de la época del Carniense de principios del Triásico Superior, hace cerca de 230-228 millones de años.

Etimología
Pampadromaeus fue nombrado por Sergio F. Cabreira, César L. Schultz, Jonathas S. Bittencourt, Marina B. Soares, Daniel C. Fortier, Lúcio R. Silva y Max C. Langer en 2011. El nombre del género se deriva de la palabra quechua pampa, es decir "planicie", en referencia al actual paisaje del sitio, y el griego δρομεύς, dromeus, "corredor", refiriéndose a sus hábitos corredores; se usa la variante latinizada dromaeus. El nombre de la especie tipo P. barberenai es en honor al paleontólogo brasileño Mário Costa Barberena.

Clasificación
Se encontró que Pampadromaeus es un sauropodomorfo basal en cuatro análisis cladísticos diferentes. Sin embargo, los descriptores enfatizaron que esta posición no estaba fuertemente apoyada, mostrando las dificultades para determinar las afinidades de tales formas tempranas con los Dinosauromorpha, Saurischia, Sauropodomorpha y Theropoda basales.

Referencias

Dinosaurios de América del Sur
Dinosaurios del Triásico Superior
Sauropodomorpha
Palabras y frases en quechua

Pampadromaeus barberenai


El desafío de los GoBots (inglés: Challenge of the GoBots) fue una serie animada estadounidense. Fue producida por Hanna-Barbera y se basó en Gobots, una línea de robots de juguete que se transforman en vehículos.

Trama
El planeta Tierra es escenario de la lucha entre dos facciones de robots provenientes del planeta Gobotrón: los heroicos Guardianes y los malvados Renegados. En una de esas batallas es seriamente dañado Turbo, un miembro de los Guardianes. Líder-1, jefe de los Guardianes trata de hallar al legendario Último Ingeniero para salvar de la muerte a Turbo.

Personajes

Guardianes
 Líder-1 (inglés: Leader-1): es el jefe de los Guardianes. Líder-1 es valiente y se preocupa por sus amigos. También apoya el sistema democrático de gobierno de los Guardianes, lo que generó un conflicto con Cy-Kill, su peor enemigo. Puede adoptar la forma de un jet de combate F-15. Además puede proyectar un campo de fuerza que lo protege de las amenazas, pero el uso del campo drena rápidamente sus reservas de poder.
 Turbo:  es mano derecha de Líder-1 y uno de los Guardianes más valientes. Sin embargo es algunas veces testarudo, por lo que en ocasiones sale dañado. Puede adoptar la forma de un auto deportivo. Tiene una rivalidad amistosa con su compañero Scooter. En las batallas, Turbo suele enfrentar a Crasher, ya que ambos son autos deportivos.
 Scooter: es el inventor de los Guardianes.  Puede adoptar la forma de un escúter.  Scooter es muy inteligente y está equipado con dispositivos que le permiten hackear computadoras. Está provisto de un proyector de hologramas que crea ilusiones útiles para esconderse o para confundir a sus enemigos. Scooter es el más joven del grupo y, a diferencia de sus compañeros, no es tan osado pero si llega a mostrar valor cuando es necesario.

Renegados
 Cy-Kill: es el jefe de los Renegados. Puede adoptar la forma de una motocicleta. Cy-Kill era antiguamente miembro de los Guardianes, pero su deseo de ser el único gobernante de Gobotrón lo llevó a romper con su amigo Líder-1 y con los Guardianes. Cy-Kill es despiadado y busca conquistar a  Gobotrón para tener todo el poder.
 Crasher: es uno de los GoBots de género femenino. Puede adoptar la forma de un Porsche 956. Estaba atraída románticamente a Líder-1 (antes del enfrentamiento entre los Guardianes y los Renegados). Es usual que luche contra Turbo en las batallas.
 Cop-Tur: no es muy inteligente, al igual que muchos de los Renegados. Puede adoptar la forma de un helicóptero. Dispara rayos de energía desde sus ojos o desde sus manos. Además utiliza las palas de su rotor para formar huracanes o (en su modo de robot) como una espada.

Humanos
 Matt Hunter: es un astronauta que es amigo de Líder-1 y lo pilota cuando Líder-1 adopta la forma de avión.
 Nick Burns: es un astronauta joven que es amigo de Scooter y lo conduce cuando Scooter adopta la forma de escúter.
 Allison Janmoria, conocida como "A.J." Foster: es una astronauta que es amiga de Turbo y lo conduce cuando Turbo adopta la forma de auto.

Series de televisión animadas de los años 1980
Series y personajes de Hanna-Barbera
Superhéroes
Héroes de ficción
Robots de ficción
Series de televisión animadas de Estados Unidos

El desafío de los GoBots


Violent Femmes 1980'lerin başlarında Milwaukee, Wisconsin'de kurulan Amerikalı folk punk grubu.

Grup Victor DeLorenzo, Brian Ritchie ve Gordon Gano'dan oluşmuştur.

Studyo albümleri

 Violent Femmes (1983)
 Hallowed Ground (1984)
 The Blind Leading the Naked (1986)
 3 (1988)
 Why Do Birds Sing? (1991)
 New Times (1994)
 Rock!!!!! (1995)
 Freak Magnet (2000)

Amerikalı alternatif rock grupları
Amerikalı folk punk grupları
Amerikalı punk rock grupları
1980'de kurulan müzik grupları

Violent Femmes


La Mazurka-ballet, op. 181, est une œuvre de la compositrice Mel Bonis.

Composition
Mel Bonis compose sa Mazurka-ballet pour piano sous le pseudonyme de Pierre Domange. L'œuvre est publiée à titre posthume par les éditions Furore en 2015.

Analyse

Réception

Discographie
 Le diamant noir, par Laurent Martin (piano), Ligia Digital, 2016

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis

Mazurka-ballet


Havernæs (dansk) eller Habernis (tysk) er navnet på en lille halvø (→næs) og landsby beliggende ved indgangen til Flensborg Fjord i det nordøstlige Angel i Sydslesvig i det nordlige Tyskland. Havernæs er beliggende mellem Nykirke og Nørregaardskov. Øst for Havernæs ligger Gelting Bugt.

Landsbyen blev første gang nævnt i 1490 og hører historisk under Kværn Sogn i Ny Herred. I dag hører landsbyen og halvøen under Stenbjerg kommune, i kirkelig henseende dog fortsat under Kværn Sogn. Stednavnet står i forbindelse med oldnordisk hafr og olddansk hafær for gedebuk eller måske med oldnordisk hafri for havre. I 1600-tallet kom det til stridigheder mellem indbyggerne fra Stenbjerg og Kværn Sogn om halvøens tilhørighed, som endte med at Havernæs kom til at blive under Kværn Sogn. Ifølge et sønderjysk folkesagn slog en hyrde fra Stenbjerg Sogn en hyrde fra Kværn ihjel, hvis navn var Nis. For at bøde derpå måtte indbyggerne fra Stenbjerg Sogn aftræde halvøen til Kværn. Efter en anden forklaring kom gerningsmanden fra Grumtoft Sogn. Markerne på halvøen tilhørte tidligere til godserne Norgaard og Udmark (Ohrfeld).

Halvøens nordlige spids kaldes for Huk (→ odde) med Storehøj. Efter stormfloden 1872 blev halvøens spids for en kort periode til en ø. Hukket blev senere inddiget. Store dele af halvøen er i dag fredet. Der findes markerne, et lille moseområde omkring Havernæs Å, en naturstrand og en op til 10 meter høj klint. Tæt ved Havernæs ved Volsrød (Wolsroi) er der en artesisk kilde.

Eksterne henvisninger

Noter

Byer i Angel
Halvøer i Tyskland

Havernæs


Mariusz Łukasz Wlazły (Wieluń, 4 de agosto de 1983) é um jogador de voleibol polonês que atua na posição de oposto.

Carreira

Clube
Mariusz começou a jogar profissionalmente em 1997 pelo WKS Wieluń. O oposto jogou pelo PGE Skra Bełchatów por 17 anos. Durante esse tempo conquistou 9 títulos do Campeonato Polonês e um vice-campeonato da Liga dos Campeões.

Em 2020 o atleta assinou um contrato de um ano com o Trefl Gdańsk.

Seleção
Wlazły recebeu a primeira convocação para jogar na seleção adulta polonesa em 2004. Dois anos após foi vice-campeão do Campeonato Mundial de 2006. Nos Jogos Olímpicos de 2008 caiu nas quartas de final para a seleção italiana.

Se tornou campeão mundial no Campeonato Mundial de 2014 ao derrotar a seleção brasileira por 3 sets a 1; levando o prêmio de melhor oposto e de MVP do torneio. Logo após a conquista do título, o oposto anunciou a sua aposentadoria da seleção.

Títulos
Skra Bełchatów
  Campeonato Polonês: 2004-05, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10, 2010-11, 2013-14, 2017-18

  Copa da Polônia: 2004-05, 2005-06, 2006-07, 2008-09, 2010-11, 2011-12, 2015-16

  Supercopa Polonesa: 2012, 2014, 2017, 2018

Clubes

Ligações externas

 Mariusz Wlazły no FIVB

 Mariusz Wlazły no Volleybox

Naturais de Wieluń
Voleibolistas da Polônia
Opostos de voleibol
Voleibolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2008

Mariusz Wlazły


ماكدونل دوغلاس إم دي-80 ،، هي طائرة نفاثة مدنية ثنائية المحرك متوسطة المدى ضيقة البدن، أنتجتها شركة ماكدونال دوغلاس لصناعة الطائرات. وهي نسخة مطورة من طراز دي سي 9.

تطوير
صممت في عام 1970، وكان أول طيران لها في 18 أكتوبر 1979، وهي نسخة محسنة لطائرة DC 9، وأول رحلة لها كانت في 8 أبريل 1963. مع شركة الخطوط الجوية السويسرية التي كانت أول من استخدم هذه الطائرة وكان ذلك في 5 أكتوبر 1980. وتعرف تحت اسم دي سي-9 سوبر 80 (DC-9 Super 80).

نماذج مختلفة

قامت شركة ماكدونال دوغلاس بتقديم سلسلة مطورة من هذه الطائرة حيث أنتجت (أم دي-81) وأم دي-82) و (أم دي-83) و (أم دي-87) و (أم دي-88) وجميعها لها نفس طول جسم الطائرة (أم دي-80) باستثناء الطائرة (أم دي-87)التي تم تقصير طولها. وفي عام 1995م قامت ماكدونال دوغلاس بتطوير كبير لهذه الطائرة وادخلت عليها الكثير من الأنظمة الإلكترونية واطلقت عليها مسمى إم دي-90. وفي عام 1997م تم دمج شركة ماكدونال دوغلاس والتي كانت تعاني من صعوبات مالية قاسية مع منافستها العملاقة بوينغ والتي قامت بتحوير الطائرة (إم دي-90)الي مسمى (إم دي-90/بوينغ) بعد أجراء تعديلات طفيفة عليها. ومن ثم أجرت عليها بعض التعديلات وقامت بتسويقها تحت مسمى (بوينغ 717) ولتي حققت مبيعات منخفضة وغير متوقعة مما عجل بوينغ في انهاء هذه الطائرة وايقاف إنتاجها. وصنع من السلسلة هذه مامجموعة 1191 طائرة تم تشغيلها من قبل الشركات العالمية ومنها الخطوط الجوية العربية السعودية والتي طلبت عام 1997م 29 طائرة من طراز (إم دي-90) واستمرت في الخدمة من عام1999م حتى تم إخراجها من الخدمة عام 2010م.

حوادث

 في 20 أغسطس 2008 : طائرة (MD-82) التابعة للطيران الإسباني، مسجلة لدى (EC-HFP) لرحلة طيران (JK5022) من مدريد إلى لاس بالماس، وكان 172 شخصا على متنها. لم يتم إقلاع الطائرة بالشكل الصحيح، فأصبحت السرعة منخفضة مما جعلها تخرج عن المدرج على اليمين، فضربت الأرضية، ثم انقسمت إلى نصفين قبل نهاية المدرج.
الطائرة أقلعت حتى 12 مترا، وبعد ذلك عادت وسقطت، لأن لوحات وشرائح الأجنحة لم يتم نشرها خارجا عند الإقلاع. وقام المنبه بالتحذير لهذا الوضع في ذراع تحكم مراقبة المفاعل الذي دُفع فلم يعمل. نتيجة لهذا الحادث، توفي 154 ضحية وأصيب 18 راكبا وفقا للسلطات.
 في 30 نوفمبر 2007 : اصطدام طائرة (MD-83) تابعة لشركة أطلس جت في تركيا قبل وقت قصير من الهبوط في مطار اسبرطة. خلف الحادث 57 ضحية منهم 7 من أفراد الطاقم
 في 16 سبتمبر 2007 : اصطدام طائرة (MD-82) تابعة للشركة «وان تو قو» (One Two Go)، عند هبوطها في مطار بهيكات في تايلاند. سقط 89 راكب من مجموع 130 راكب للرحلة (OG 269).
 في 16 أغسطس 2005 : اصطدام طائرة (MD-82) التابعة لشركة واست كاراييبن (West Caribbean) في منطقة جبلية في شرق فنزويلا بالقرب من الحدود الكولومبية، ومات 161 شخص.
 في 31 يناير 2000 : اصطدام لطائرة (MD-83) التابعة لشركة الخطوط الجوية الألاسكية (Alaska Airlines) قبالة لوس أنجلس، الرحلة كانت من بويرتو- فلارتا إلى سان فرنسيسكو. الحادث كان بسبب إهمال للصيانة وعدم تغيير الزيوت من قبل الجهاز الفني للشركة. وكان يتعرض الموضوفون لظغوط تجارية من قبل إدارة الشركة والتي تدعوهم إلى التقليل من وقت الصيانة والتعهد بالتنقيحات التقنية لضمان الاستقرار المالي لهذه الشركة، والذي راح ضحيته أكثر من 80 شخصا
 في 3 يونيو 2012 : سقوط لطائرة (MD-83) التابعة لشركة دانا أير النيجيرية على مبنى بأحد الأحياء بضواحي لاجوس - الرحلة كانت من أبوجا إلى لاجوس، الحادث كان بسبب إهمال الصيانة، وراح ضحيته أكثر من 150 شخصا.
 في 24 يوليو عام 2014، تحطمت طائرة من نوع ماكدونل دوغلاس أم دي-83، تابعة للخطوط الجوية الجزائرية في رحلتها رقم 5017، بالقرب من مدينة غوسي في مالي، وذلك بعد خمسين دقيقة من إقلاعها من واغادوغو متجهة إلى الجزائر. ونتج عن الحادث وفاة جميع ركابها وطاقمها والبالغ عددهم 116.

مراجع

وصلات خارجية
 مقالة خاصة بحادثة 30 نوفمبر 2007
 موقع يتضمن جميع حوادث الطائرات منذ سنة 2000
 وصف ظروف وقوع حادث 31 يناير سنة 2000

ماكدونل دوغلاس إم دي-80
طائرات خطوط جوية أمريكية 1980–1989
طائرات ذات أجنحة سفلية
طائرات ذات ذيل على شكل (T)
طائرات ماكدونل دوغلاس
طائرات نفاثة ثنائية المحركات

ماكدونل دوغلاس إم دي-80


Papilio phorcas est une espèce de lépidoptères (papillons) de la famille des Papilionidae. Cette espèce vit dans les forêts des montagnes d'Afrique subsaharienne (golfe de Guinée, Afrique centrale et Afrique de l'Est).

Description
Papilio phorcas a une envergure de 8-10 cm. Chez le mâle les ailes sont noires à l'avers. Les ailes antérieures portent une large bande bleu-vert et quelques macules de même couleur à l'apex. Les ailes postérieures ont de longues queues en forme de spatule. Elles sont bleu-vert de la base jusqu'à la partie médiane et elles portent une série de petites macules submarginales verdâtres.

Au revers les ailes sont marron, les motifs sont similaires mais sont d'un vert plus pâle, en outre la partie submarginale des ailes antérieures et postérieures est éclaircie. La marge intérieure des ailes postérieures est bordée de orange.

La femelle existe sous deux formes, une forme semblable au mâle et une forme différente, à bandes jaunes. Les femelles qui présentent cette dernière forme sont marron à l'avers. Les ailes antérieures portent une bande jaune pâle morcelée et des macules de même couleur à l'apex, ainsi que des petites macules submarginales de même couleur. Les ailes postérieures sont prolongées par de longues queues en forme de spatule qui portent une paire de points jaune sur les bords. Les ailes postérieures ont une bande jaune pâle au bord externe flou et sont plus foncées dans la partie submarginale et marginale. Elles portent également une série de macules jaune pâle submarginales.

Au revers les ailes sont d'un marron plus clair. Les motifs sont similaires mais sont de couleur blanche, la partie submarginale des ailes antérieures et postérieures est plus claire.

Chez les deux sexes le corps est crème en dessous et noir ou marron foncé au-dessus.

Écologie
La femelle pond ses œufs isolément sur la plante-hôte. Cette espèce utilise des plantes de la famille des Rutacées. Les plantes hôtes identifiées sont :  Macrostylis villosa, Vepris nobilis, Vepris simplicifolia et les espèces des genres Calodendrum, Citrus, Clausena, Fagara, Teclea et Oriciopsis.

Les chenilles se nourrissent des feuilles de la plante-hôte. Comme toutes les espèces de Papilionides les chenilles portent derrière la tête un osmeterium, organe fourchu qu'elles déploient pour faire fuir les prédateurs. Elles passent par cinq stades puis se changent en chrysalide sur une tige. La chrysalide est attachée à son support par son crémaster et maintenue tête en haut par une ceinture de soie.

Les adultes se nourrissent principalement du nectar des fleurs. Les mâles se rassemblent en large groupe pour boire dans des mares de boue et sont attirés par les matières puantes. Ils volent le long des ruisseaux forestiers à la recherche de femelles. Les femelles volent  généralement assez bas dans les sous-bois, à la recherche de plante-hôtes. Tôt le matin, quand il fait encore frais, les adultes étendent leurs ailes pour prendre la lumière du soleil avant de s'envoler.

Habitat et répartition
Papilio phorcas est présent dans l'écozone afrotropicale : golfe de Guinée, Afrique centrale et Afrique de l'Est. L'espèce vit dans les forêts tropicales de montagne, de 300 à 2400 m d'altitude.

Systématique
L'espèce Papilio phorcas a été décrite pour la première fois en 1775 par l'entomologiste Pieter Cramer dans Uitlandsche Kapellen, à partir d'un spécimen du Sierra Leone. Ses plus proches parents sont Papilio dardanus et Papilio constantinus.

Sous-espèces

 P. phorcas phorcas : Guinée, Sierra Leone, Libéria, Côte-d'Ivoire, Ghana, Togo, Bénin (sud), Nigeria
 P. phorcas ansorgei : Kenya (montagnes à l'est de la vallée du Grand Rift, y compris les Loita Hills), Tanzanie (nord – Loliondo)
 P. phorcas  bardamu : Guinée équatoriale (île Bioko)
 P. phorcas congoanus : Nigéria, Cameroun, Guinée équatoriale (Bioko), Gabon, Angola (nord), République centrafricaine, République démocratique du Congo, Ouganda (ouest), Rwanda, Tanzanie (ouest), Zambie (nord)
 P. phorcas nyikanus : Tanzanie (est), Malawi, Zambie (nord-est), Mozambique
 P. phorcas ruscoei : Ouganda (est), Kenya (montagnes à l'ouest de la vallée du grand Rift), République démocratique du Congo (Kivu)
 P. phorcas sudanicola : Soudan (sud)
 P. phorcas tenuifasciatus : Tanzanie (montagnes du nord), Kenya (sud-est).

Papilio phorcas et l'Homme

Nom vernaculaire
Cette espèce est appelée en anglais "Apple-green swallowtail", "Green Banded Swallowtail" ou encore "Apple-green Handkerchief".

Menaces et conservation
Cette espèce n'est pas évaluée par l'UICN mais ne semble pas menacée. Elle est relativement commune bien que répartie inégalement et son aire de répartition est vaste.

Liens externes

Notes et références

Papilionidae
Lépidoptère d'Afrique
Lépidoptère décrit en 1775
Faune d'Afrique de l'Ouest
Faune d'Afrique centrale
Faune d'Afrique de l'Est

Papilio phorcas


Marius-Dumitru Șopterean (n.  07.02.1964 la Cluj-Napoca) este un regizor și scenarist român.

Filme regizate de Marius Dumitru Șopterean

 Marea integrare (2007)
 Jurnalul unui păpușar de provincie (1994)
 Autoportret (1988) - în acest film este și actor

Alte filme a căror scenarii au fost scrise de el

 Meditația (1997)
 Lumina (1996)
 Ploaia (1996)

Surse

Regizori români

Marius-Dumitru Șopterean


Çilingir sofrası, Rakı içilen özenle hazırlanmış içki sofrası.

Çilingir sofrası Moğollarda büyük törensel yemeklere verilen addır. Farsçaya şēlāngār, Moğolca'dan çorba demek olan şilü(n)/şölü(n) (bkz şölen: ziyafet) zamanla dönüşerek şimdiki hâlini aldı.

Tarihçe
Osmanlı saraylarında Padişahların yemeklerini tadan çeşnigir ya da çeşnicibaşının sofrasına benzemesinden kaynaklanmıştır. Yemeğin tadına bakan "tadımcı"ya çeşniyar deniliyor.
Çilingir sofrasında sadece rakı içilir. Rakı ise aheste ve özenle hazırlanmış, az miktarda mezeyle içilir.

Rakı sözcüğü, "Araki" veya "Arıki" kelimesinden gelmektedir..  ˁariḳa عرق terledi, teri damladı Araki "Arak"tan türeyen bir kelime. Arak ise ter anlamına gelmektedir.

Kaynakça

Osmanlı mutfağı
İstanbul mutfağı

Çilingir sofrası


An Alocasia sarawakensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mitsuru Hotta. An Alocasia sarawakensis in nahilalakip ha genus nga Alocasia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Alocasia

Alocasia sarawakensis


Áfram, Kristsmenn, krossmenn er íslensk þýðing á enska sálminum "Onwards, Christian Soldiers" eftir Sabine Baring-Gould. Þýðingin er eftir Friðrik Friðriksson.

Texti
Onward Christian soldiers, marching as to war,
With the cross of Jesus going on before:
Christ the royal Master, leads against the foe;
Forward into battle, see his banners go

Onward Christian soldiers, marching as to war,
With the cross of Jesus going on before.

Like a mightly army moves the church of God;
Brothers, we are treading where the saints have trod;
We are not divided, all one body we,
One in hope and doctrine, one in charity.

Crowns and thrones may perish, kingdoms rise and wane,
But the Church of Jesus constant will remain;
Gates of hell can never 'gainst that church prevail;
We have Christ's own promise, and that cannot fail.

(Eða:) Like a mighty army moves the church of God;
Brothers, we are treading where the saints have trod.
We are not divided, all one body we,
One in hope and doctrine, one in charity.

Onward, then, ye people, join our happy throng,
Blend with ours your voices in the triumph song;
Glory, laud, and honor unto christ the King;
This thro' countless ages men and angels sing.

Áfram, Kristsmenn, krossmenn


Jiwans onkel er en dansk kortfilm fra 1986, der er instrueret af Arun Dhundale, Kenny Sanders og Sigve Endresen efter manuskript af de to førstnævnte.

Handling
Novellefilm for børn, optaget i Indien. Her bor tre søskende sammen - Jiwan, hans lillebror og storesøster. Jiwans onkel er i Danmark, hvor han arbejder som taxachauffør. Han skriver til drengen og fortæller ham om dette land, som han synes, at han skal besøge, og hvis sprog og kultur, han opfordrer Jiwan til at sætte sig ind i. Filmen følger, hvordan Jiwan leger og fantaserer sig til en opfattelse af Danmark, mens lillebroderen tænker på at blive taxachauffør, og søsteren når den alder, hvor hun skal giftes bort og forlade drengene.

Referencer

Eksterne henvisninger

Indien
Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1986

Jiwans onkel


Marankeçili, Adana ilinin Kozan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Yaklaşık 200 sene önce Kafkasya'dan göç eden Türkler yerleşmiştir. İsmini Maran Mağarası'ndan almaktadır.

Coğrafya
Adana iline 130 km, Kozan ilçesine 60 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kozan'ın mahalleleri

Marankeçili, Kozan


An Brachiaria mesocoma in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Aimée Antoinette Camus. An Brachiaria mesocoma in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachiaria

Brachiaria mesocoma


An Piptospatha viridistigma in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni S.Y.Wong, P.C.Boyce ngan Josef Bogner. An Piptospatha viridistigma in nahilalakip ha genus nga Piptospatha, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Piptospatha

Piptospatha viridistigma


Thoresby Hall est une maison de campagne du  classée Grade I à Budby, dans le Nottinghamshire, à environ 2 miles (4 km) au nord d'Ollerton. C'est l'une des quatre maisons de campagne et domaines voisins des Dukeries dans le nord du Nottinghamshire, tous occupés par des ducs à un moment donné de leur histoire. La maison est construite en pierre de taille à face rocheuse avec des pansements en pierre de taille. elle est construite sur quatre étages avec un plan carré entourant une cour centrale, neuf baies de large et huit baies de profondeur.

Histoire
Robert Pierrepont (1er comte de Kingston-upon-Hull) acquiert les terres de Thoresby en 1633, mais est tué pendant la guerre civile en 1643. Son fils Henry Pierrepont (1er marquis de Dorchester), construit la première grande maison, attribuée à l'architecte Talman, vers 1670. La maison est remodelée pour William Pierrepont (4e comte de Kingston-upon-Hull), de 1685 à 1687, probablement par Benjamin Jackson, après que le comte ait obtenu le droit en 1683 de créer le parc par Enclosure à partir de la Forêt de Sherwood. La maison est le lieu de naissance de Lady Mary Pierrepont, épouse d'Edward Wortley Montagu, en 1689 .

Le domaine passe à Evelyn Pierrepont (2e duc de Kingston-upon-Hull) (1711-1773), qui combat à la bataille de Culloden en 1746 et dont la maison est détruite par un incendie la même année. Vingt ans plus tard, l'architecte , de 1767 à 1772, construit une nouvelle maison sur le même site. Humphry Repton aménage le parc en même temps.

Lorsque le  duc meurt en 1773, il laisse le domaine à sa femme, Elizabeth Chudleigh, l'ancienne épouse du comte de Bristol. Après une affaire judiciaire très médiatique, elle est déclarée mariée bigame au duc et obligée de céder la propriété à sa mort en 1786 au neveu du duc, Charles Medows, un officier de la Royal Navy. Il adopte le nom de Pierrepont et devient plus tard le  comte de Manvers .

En 1868, Sydney Pierrepont (3e comte Manvers), charge le célèbre architecte de maisons de campagne Anthony Salvin de démolir la maison après seulement cent ans et de la remplacer par la maison actuelle, érigée à  au nord. Achevée en 1871, elle mesure  sur ses façades est et sud et  sur sa façade ouest. L'impressionnante grande salle, avec la galerie des ménestrels à l'extrémité ouest, mesure  de long et  de haut. La maison passe à Gervas Pierrepont (6e comte Manvers), décédé en 1955 sans héritier mâle et le titre s'éteint. La maison reste avec sa femme, la comtesse Manvers, et leur fille, Lady Rozelle Raynes .

Pour gérer une menace perçue d'affaissement des mines de charbon, les bâtiments sont vendus au National Coal Board en 1979 et vendus sur le marché libre dix ans plus tard. En 2020, ces craintes se sont révélées fondées lorsque les galeries minières abandonnés se sont affaissés sous la propriété, ce qui a nécessité des réparations de la part de la Coal Authority . Le noyau de la collection de meubles Thoresby est conservé par la famille qui a construit une nouvelle maison de l'autre côté du lac, tandis que le reste est vendu aux enchères par Sotheby's en 1989. Après plusieurs propriétaires, il est acquis par Warner Leisure Hotels .

Le Queen's Royal Lancers et le Nottinghamshire Yeomanry Museum  occupent une partie de la cour qui est maintenant ouverte au public en tant qu'espace de vente au détail .

Références

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Nottinghamshire
Histoire du Nottinghamshire

Thoresby Hall


Ilaiyaraaja (cuyo nombre verdadero es Gnanadesikan, nacido el 2 de junio de 1943 en Pannaipuram, localidad en el estado de Tamil Nadu) es un compositor de cine, cantante y letrista indio, uno de los más reconocidos dentro de la industria del cine tamil. Es considerado como uno de los compositores más destacados de la música india. Ilaiyaraaja también es instrumentista, director y compositor. Hasta la fecha, ha compuesto más de 4500 canciones para bandas sonoras de películas en más de 950 producciones indias en distintos idiomas. Su carrera abarca más de 30 años, en particular es uno de los más aclamado por su puntuación de fondo para componer canciones de películas en su natal India. Sus composiciones han sido catalogadas como propuestas muy importantes alcanzando el éxito de muchas producciones cinematográficas. Actualmente sigue siendo uno de los compositores más populares de la historia dentro de la industria del cine indio del sur.

Discografía

Álbumes de música instrumental para películas

Discografía parcial

Tamil

Telugu

Malayalam

Hindi

Marathi

Kannada

Discografía como compositor

Referencias

Enlaces externos

Personas de Tamil Nadu
Compositores de bandas sonoras de India
Cantantes masculinos de India
Cantantes de playback de India
Cantautores de India
Premio Padma Bhushan
Premio Académico Sangeet Natak
Ganadores del premio Filmfare
National Film Awards
Premio Padma Vibhushan

Ilaiyaraaja


Kao may refer to:

Mythology
 Kao (bull), a supernatural divine bull in Meitei mythology, captured by Khuman Khamba

Places
 Käo, Saare County, Estonia, a village
 Käo, Tartu County, Estonia, a village
 Kao, Indonesia, a town
 Kao, Lesotho, a community council
 Kao, Niger, a village and rural commune
 Kao, Togo, a village
 Kao (island), Tonga
 Kao (crater), a lunar crater

People
 Gao (surname), sometimes romanized as Kao
 Kaō (painter) ), Japanese painter
 R. N. Kao (1918–2002), Indian spymaster, first chief of India's external intelligence agency, the Research and Analysis Wing

Acronym
 Kuiper Airborne Observatory
 Keith-Albee-Orpheum, abbreviated KAO or K-A-O, owners of an American chain of vaudeville and motion picture theatres
 Communist Workers Organisation (Netherlands) (Kommunistische Arbeidersorganisatie)

Other uses
 Kao language, of Indonesia
 Kaō, a stylized signature or a mark used in place of a signature in East Asia
 Kao Corporation, a Japanese chemical and cosmetics company
 Kaō (era), a Japanese era name
 Kao (film), a 2000 film by Junji Sakamoto
 Kuusamo Airport, Finland, IATA airport code
 Kao the Kangaroo, a series of video games

See also
 Kappa Alpha Theta (ΚΑΘ), a sorority at DePauw University

Kao


Jeryl Prescott Sales (Washington, 1964) es una actriz de cine y televisión estadounidense. Prescott es conocida por su papel secundario como Jacqui en The Walking Dead. Prescott, reside en Carolina del Norte, divide su tiempo entre esa ciudad y Los Ángeles.

Carrera
Prescott nació en Washington, D.C, luego fue adoptado y criado en Hartsville, Carolina del Sur.Prescott, reside en Winston-Salem, Carolina del Norte, divide su tiempo entre esa ciudad y Los Ángeles. Fue elegida para dos episodios de The Walking Dead. Sin embargo, su personaje, Jacqui, fue escrito para el elenco de la serie. Prescott vuelve a interpretar su papel de Jacqui en la temporada 3 episodio "Hounded", como una de las voces que hablan a Rick en el teléfono.

Prescott ha sido un juez en Criminal Minds: Suspect Behavior. También, apareció en Bolden!.

Jeryl además apareció como clienta en una tienda de regalos dentro del Shopping (Primera en la fila) en la serie cómica Modern Family en el capítulo The Wedding part 1, de la temporada 5 donde Phil y Alex buscan comprar el regalo que tanto ansían Mitch y Cameron.

Prescott tuvo un papel recurrente durante la segunda temporada de Ray Donovan en 2014, y al año siguiente en la adaptación de la serie de cómics Powers. Fue actriz invitada en NCIS: Los Ángeles, Scandal y Shameless. En 2019, fue elegida para su primer papel regular de la serie, en la serie DC Universe ,Swamp Thing interpretando el papel de Madame Xanadu.  La serie fue cancelada después de una temporada.

Filmografía

Cine

Televisión

Referencias

Nacidos en Washington D. C.
Actrices de televisión de Estados Unidos
Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de Carolina del Norte
Actrices de Estados Unidos
Reparto de The Walking Dead
Personas de Los Ángeles

Jeryl Prescott