NBA 1996./97. je bila 51. po redu sezona sjevernoameričke profesionalne košarkaške lige.

U finalnoj seriji doigravanja prvaci Istočne konferencije Chicago Bullsi su omjerom 4:2 pobijedili prvake Zapadne konferencije Utah Jazz i time obranili naslov prvaka, osvojivši svoj ukupno peti naslov.

Poredak po divizijama na kraju regularnog dijela sezone

Napomena: (d) - ušli u doigravanje, Pob - pobjede, Por - porazi

Doigravanje

Napomena: u zagradi je plasman unutar konferencije

Finalna serija

Napomena: (I) - pobjednik Istočne konferencije, (Z) - pobjednik Zapadne konferencije

Nagrade za sezonu 1996./97.

Izvori

1996./97.

NBA 1996./97.


An Fimbristylis leucocolea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Bentham. An Fimbristylis leucocolea in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis leucocolea


Lou Colombo (* 22. August 1927 in Brockton, Massachusetts; † 3. März 2012 in Fort Myers, Florida) war ein US-amerikanischer Musiker (Trompete, Kornett, Flügelhorn) im Bereich des Swing und Mainstream Jazz.

Leben und Wirken
Colombo begann mit zwölf Jahre Trompete zu spielen, war zunächst sieben Jahre Baseball-Profispieler bei den Brooklyn Dodgers, bevor ihn mit 24 Jahren eine Knieverletzung zwang, seine Sportlerkarriere zu beenden. Er arbeitete danach als Vollzeitmusiker meist als Ensemblespieler und Studiomusiker, u. a. in den Big Bands von Dizzy Gillespie, Artie Shaw, Benny Goodman, Buddy Morrow und Pérez Prado, außerdem bei Sessions mit Meredith D'Ambrosio (South to a Warmer Place, 1989), George Masso (That Old Gang of Mine, 1996) und Jerry Jerome (Something Borrowed, Something Blue).
Unter eigenem Namen spielte er einige Alben ein, darunter 1990 bei Concord Records ein Tributalbum für Bobby Hackett ein, an dem u. a. auch Dave McKenna und Keith Copeland mitwirkten. Colombo, der fünf Jahrzehnte in der Jazzszene von Cape Cod aktiv war, starb Anfang März 2012 im Alter von 84 Jahren an den Folgen eines Verkehrsunfalls.

Diskographische Hinweise
Merry Cape Cod Christmas
I Remember Bobby (1990)
Monday Night Jazz (2004)

Weblinks
Our Jazz Heritage - Biography Lou Colombo

Einzelnachweise

Jazz-Trompeter
Kornettist
Flügelhornist
Musiker (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1927
Gestorben 2012
Mann

Lou Colombo


نهر الدامور، هو أحد الأنهُر الصغيرة في لبنان يقع في قضاء الشوف في محافظة جبل لبنان يبلغ عرض النهر حوالي 6 أمتار وطوله حوالي 40 كيلو متر.

مراجع

انظر أيضًا
 أنهار لبنان

ديانة هلنستية
دامور
السياحة في لبنان

نهر الدامور


Rockdale Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Rockdale Township (Pennsylvania)
 Rockdale Township (South Dakota)

Rockdale Township


هومبيرتو كويليو  من مواليد  ( سنة) في كيدوفيتا في البرتغال، لاعب كرة قدم برتغالي سابق، ومدرب كرة قدم برتغالي حالي.

بدأ مسيرته الكروية مع نادي بنفيكا في عام 1968، ولعب معهم حتى عام 1975، وشارك معهم في 189 مباراة وسجل 24 هدف، وفي عام 1975 انتقل إلى نادي باريس سان جيرمان الفرنسي، ولعب معهم حتى عام 1977، وشارك معهم في 42 مباراة وسجل 7 أهداف، وفي عام 1977 عاد إلى نادي بنفيكا، ولعب معهم 167 مباراة وسجل 38 هدف.

لعب مع منتخب البرتغال لكرة القدم في الفترة ما بين 1968 و1983، وشارك معهم في 64 مباراة وسجل 3 أهداف.

درب منتخب البرتغال لكرة القدم بين عامي 1997 و2000، وفي عام 2000 انتقل إلى تدريب منتخب المغرب لكرة القدم، واستمر معهم حتى عام 2002، وفي عام 2003 انتقل إلى تدريب منتخب كوريا الجنوبية لكرة القدم، واستمر معهم حتى عام 2004، كما درب نادي الشباب السعودي في موسم 2006 وانتقل لتدريب
منتخب تونس لكرة القدم في 2008 و أقيل من منصبه سنة 2009 بعد أن فشل في التأهل معهم إلى مونديال جنوب إفريقيا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية برتغاليون
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون برتغاليون مغتربون في السعودية
رياضيون برتغاليون مغتربون في المغرب
رياضيون برتغاليون مغتربون في الولايات المتحدة
رياضيون برتغاليون مغتربون في تونس
رياضيون برتغاليون مغتربون في فرنسا
رياضيون برتغاليون مغتربون في كوريا الجنوبية
رياضيون من بورتو
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو باريس سان جيرمان
لاعبو بنفيكا
لاعبو دوري أمريكا الشمالية لكرة القدم (1968–84)
لاعبو كرة قدم برتغاليون
لاعبو كرة قدم برتغاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية برتغاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم من بورتو
لاعبو منتخب البرتغال تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب البرتغال لكرة القدم
لاعبو منتخب البرتغال لكرة القدم للشباب
مدافعو كرة قدم رجالية
مدربو الدوري البرتغالي لكرة القدم الدرجة الممتازة
مدربو بطولة أمم أوروبا 2000
مدربو سبورتينغ براغا
مدربو كأس الأمم الإفريقية 2002
مدربو كرة قدم برتغاليون
مدربو كرة قدم برتغاليون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في السعودية
مدربو كرة قدم مغتربون في المغرب
مدربو كرة قدم مغتربون في تونس
مدربو كرة قدم مغتربون في كوريا الجنوبية
مدربو منتخب البرتغال لكرة القدم
مدربو منتخب المغرب لكرة القدم
مدربو منتخب تونس لكرة القدم
مدربو منتخب كوريا الجنوبية لكرة القدم
مدربو نادي الشباب (السعودية)
مواليد 1950

هومبيرتو كويلهو


Le vallon d'Aygues Tortes est une haute vallée glaciaire de la chaîne de montagnes des Pyrénées, au-dessus de la ville de Loudenvielle dans le Louron, dans le département français des Hautes-Pyrénées en Occitanie.

Toponymie
Aygues signifie « eaux », tortes signifie « tortueux » donc le lac des eaux tortueuses.

Géographie

Situation
Orientée sud-est–nord-ouest, la vallée s'étend sur environ  de longueur avec une largeur entre  et .

Le vallon d'Aygues Tortes est une vallée coincée entre la vallée de la Pez à l'ouest, le vallon des Gourgs Blancs à l'est et au nord et la vallée de Chistau dans l'Aragon au sud.

Elle est comprise entièrement dans la commune de Loudenvielle.

Le vallon est dans les massifs de Batchimale et de Perdiguère et la partie sud de la vallée est située sur la frontière franco-espagnole.

Topographie
Le vallon d'Aygues Tortes est surplombé au sud par des sommets avoisinant les  :
 au sud : le pic de l'Abeillé (), le petit Batchimale (), le pic d'Aygues Cruses (), le pic d'Aygues Tortes (), le pic de la Madère (), la pointe Eydoux (), la fourche de Clarabide, les pics de Clarabide () ; le port d'Aygues Tortes (), le port d'Aygues Cruse (), la pointe Maury (), le port de Clarabide () permettent le passage vers l'Espagne ;
 à l'ouest : le pic des Bacherets (), le pic de la Hourque (), le pic du Midi de Génos (), la crête d'Aubagnes ;
 au nord et à l'est : le pic de Quartau (), le pic de Lègnes (), la pyramide de Pouchergues (), le pic Saint-Saud (), le pic Camboue () et le pic des Gourgs Blancs () ; le col de Quartau (), le col de Lègnes () et le col de Pouchergues () permettent le passage vers le vallon des Gourgs Blancs.

Hydrographie
La Neste de Clarabide qui est un affluent droit de la Neste du Louron et qui le rejoint au niveau du pont de Prat à la centrale hydro-électrique de Tramezaygues, coule au centre de la vallée.

Le ruisseau d'Aygues Tortes issue des lacs d'Aygues Tortes situé en partie haute (sud-ouest) de la vallée, est un affluent de la Neste de Clarabide.

On y trouve les lacs tels que les lacs d'Aygues Tortes, le lac de Clarabide et le lac de Pouchergues.

Géologie

Faune et flore

Climat

Histoire
Le chemin qui traverse le vallon et qui mène au port d'Aygues Tortes est un point de franchissement des Pyrénées centrales fréquenté par les hommes pour traverser à pied, ou à dos de mulet, la frontière franco-espagnole.

La vallée est inhabitée, les seules structures sont des granges (cabanes Prat Caseneuve).

Protection environnementale

Le vallon fait partie d'une zone naturelle protégée, classée ZNIEFF de type 2 : vallée du Louron.

Voies de communication et transports
On accède au vallon d'Aygues Tortes par la route au sud de Loudenvielle, la route départementale 725, au départ du pont de Prat à la centrale hydro-électrique de Tramezaygues. Il faut ensuite traverser les gorges de Clarabide par un chemin très escarpé jusqu'à la construction d'un chemin plus sûr construit par les Ponts et Chaussées, et rejoindre le refuge de la Soula.

Économie

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Vallée du Louron

Liens externes

Aygues Tortes
Aygues Tortes
Massif de Batchimale
Massif de Perdiguère

Vallon d'Aygues Tortes


فراكسرن  هي بلدية صغيرة في مقاطعة فلدكرش في فورآرلبرغ بالنمسا.

مراجع

مدن وبلدات فورارلبرغ

فراكسرن


Celine Sivertsen (født 20. april 1993 i Bergen) er en norsk håndboldspiller, der spiller for den franske klub JDA Dijon Handball. Hun kom til klubben i 2020. Hun har tidligere spillet for Randers HK og Tertnes IL.

Referencer

Håndboldspillere fra Norge
Håndboldspillere fra Tertnes Idrettslag
Personer fra Bergen

Celine Sivertsen


NGC 5972 est une galaxie lenticulaire relativement éloignée et située dans la constellation du Serpent. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5972 a été découverte par l'astronome français Édouard Stephan en 1880.

La galaxie NGC 5972 est classifiée comme lenticulaire (S0/a) par toutes les sources consultées. Cependant, une étude publiée en 1995 remet en question cette classification. Selon les auteurs de cette étude, NGC 5972 serait plutôt une galaxie elliptique et son activité serait de type Seyfert 2.

NGC 5972 est une galaxie active de type Seyfert 2.

Image du télescope spatial Hubble

Les vastes filaments de gaz verts (hydrogène et oxygène ionisés) s'étendent au-delà des étoiles de NGC 5972 qui, outre cette étonnante structure, renferme en son centre un trou noir supermassif doté d'un disque d'accrétion si dense que des faisceaux jumeaux de plasma sont éjectés dans des directions opposées à des vitesses proches de la vitesse de la lumière.
De nombreuses autres galaxies présentent également le même phénomène, dont Cygnus A, comme on peut le voir dans l'image radio prise par le VLA. Ce n'est cependant pas la seule galaxie dont les images montrent des filaments d'oxygène ionisé, car le télescope spatial Hubble a capté plusieurs images similaires.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5972 sur le site du professeur C. Seligman

5972
Constellation du Serpent
Galaxie lenticulaire
Galaxie active
Galaxie de Seyfert
Objet céleste découvert en 1880
Objet céleste découvert par Édouard Stephan

NGC 5972


Bleach Sezonul 16 – Agentul Pierdut (2011-2012)

Episoadele din sezonul șaisprezece al seriei anime Bleach se bazează pe seria manga Bleach de Tite Kubo. Sezonul șaisprezece din Bleach, serie de anime, este regizat de Noriyuki Abe și produs de Studioul Pierrot și TV Tokyo și a început să fie difuzat pe data de 11 octombrie 2011 la TV Tokyo și s-a încheiat la data de 27 martie 2012.

Episoadele din sezonul șaisprezece al seriei anime Bleach fac referire șaptesprezece luni mai târziu după ce Ichigo Kurosaki și-a pierdut puterile sale de shinigami și întâlnindu-se cu un om cunoscut sub numele de Kugo Ginjo care îi propune să i le recupereze.

Lista episoadelor

Referințe

Bleach
Liste cu episoade anime
Sezoane de televiziune din 2011
Sezoane de televiziune din 2012

Bleach (sezonul 16)


The year 1622 in science and technology involved some significant events.

Mathematics
 The slide rule is invented by William Oughtred (1574–1660), an English mathematician, and later becomes the calculating tool of choice until the electronic calculator takes over in the early 1970s.

Physiology and medicine
 Gaspare Aselli discovers the lacteal vessels of the lymphatic system.
 Flemish anatomist Giulio Casserio publishes Nova anatomia in Frankfurt, containing clear copperplate engravings of the human anatomy.

Technology
 February 22 – An English patent is granted for Dud Dudley's process for smelting iron ore with coke.

Births
 January 28 – Adrien Auzout, French astronomer (died 1691)
 March 10 – Johann Rahn, Swiss mathematician (died 1676)
 April 5 – Vincenzo Viviani, Italian mathematician and scientist (died 1703)
 undated – Jean Pecquet, French anatomist (died 1674)

Deaths
 January 23 – William Baffin, English explorer and navigator (born 1584)
 February 19 – Sir Henry Savile, English polymath and benefactor (born 1549)
 April 13 – Katharina Kepler, German healer and mother of Johannes Kepler (born 1546)
 May 15 – Petrus Plancius, Flemish cartographer and cosmographer (born 1552)

References

17th century in science
1620s in science

1622 in science


Antalya'nın ilçesi Alanya'da bir kale.

Ehmedek, Alanya Kalesi'nin kuzey yamacında Bizans döneminden kalan küçük kalenin yerine Selçuklu döneminde "orta kale" olarak yeniden inşa edilmiştir. Giriş kapısındaki kitabeden 1227 yılında yapıldığı anlaşılmaktadır. Adını, Selçuklu döneminin inşaat ustası Ehmedek'ten (Farsçada "Küçük Ahmet") aldığı sanılmaktadır.

Üçer kuleli iki bölümünden oluşan orta kale, kara saldırılarına karşı stratejik bir yerde ve aynı zamanda sultanın sarayının bulunduğu iç kaleyi de koruyacak konumdadır. Kulelerin günümüze kadar gelen duvarları Bizans döneminde kayalardan yontularak yapılmıştır. Orta kalenin içindeki üç sarnıç günümüzde de kullanılmaktadır. Kale duvarlarında Selçuklu döneminden kalma gemi resimleri vardır.

Alanya'daki kaleler
Antalya ilindeki arkeolojik sitler

Ehmedek


Abell 370 je galaktički skup udaljen oko 4 milijarde svjetlosnih godina od Zemlje (crveni pomak: z = 0,375), u zviježđu Kita. Jezgru skupa čini nekoliko stotina galaksija. Katalogizirao ga je George Abell i najudaljeniji je od skupova galaksija koje je katalogizirao.

Tijekom 1980-ih godina, astronomi opservatorija u Toulouseu otkrili su gravitacijsku leću u prostoru između Zemlje i Abella 370. Neobičan luk, pojava katakteristična za gravitacijsku leću, već je ranije primijećen u blizini nakupine, ali astronomi ga nisu uspjeli prepoznati kao gravitacijsku leću.

Gravitacijska leća
Abell 370 uključuje nekoliko svjetlosnih lukova, uključujući najveći ikad otkriven, dug 30". Ove lukove ili izobličenja, koji su zapravo miraži, uzrokuje gravitacijsko zakrivljenje masivnih i tamnih objekata koji se nalaze između promatrača i udaljenih galaksija.  Ova skupina pokazuje prividnu magnitudu od +22.

Godine 2002., astronomi su iskoristili ovaj efekt leće da otkriju galaktiku, HCM-6A, udaljenu 12,8 milijarda svjetlosnih godina od Zemlje. U to je vrijeme bila najudaljenija poznata galaksija.

Godine 2009., istraživanje na polju Abell 370 otkrilo je grupiranje pozadinskih galaksija, čiju je sliku skup iskrivio u luk s izgledom zmaja, pa su ga NASA-ini znanstvenici nazvali Zmaj by NASA scientists. Glava mu je sastavljena od spiralne galaksije,  s drugom slikom spirala koja sačinjava rep. Nekoliko drugih slika tvore zmajevo tijelo, sve se preklapaju. Sve ove galaksije udaljene su oko 5 milijarda svjetlosnih godina.

Izvori

Kit (zviježđe)
Galaktički skupovi

Abell 370


Pagafantas est un film espagnol réalisé par Borja Cobeaga, sorti en 2009.

Synopsis
Chema a quitté sa petite amie dans l'espoir d'en trouver une qu'il estimera meilleure. Il rencontre Claudia et pense lui plaire, mais Sebastián, son petit ami, revient d'Argentine.

Fiche technique
 Titre : Pagafantas
 Réalisation : Borja Cobeaga
 Scénario : Borja Cobeaga et Diego San José
 Musique : Aránzazu Calleja
 Photographie : Alfonso Postigo
 Montage : Raúl de Torres
 Production : Tomás Cimadevilla, Mercedes Gamero, Ricardo García Arrojo, Silvia García-Calvo, Rosa Pérez et Pepe Torrescusa
 Société de production : Antena 3 Films, Canal+ España, Euskal Irrati Telebista, Sayaka Producciones Audiovisuales, Telespan 2000 et Vértice 360
 Pays :
 Genre : Comédie romantique
 Durée : 80 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distribution
 Gorka Otxoa : Chema
 Sabrina Garciarena : Claudia
 Julián López : Rubén
 Óscar Ladoire : « Tío » Jaime
 Kiti Mánver : Gloria
 María Asquerino : Mme. Begoña
 Bárbara Santa-Cruz : Elisa
 Michel Brown : Sebastián
 Pilar Gil : Ana
 Mauro Muñiz : Iñaki
 Maribel Salas : Sara

Distinctions
Le film a été nommé pour deux prix Goya.

Notes et références

Liens externes

Film espagnol sorti en 2009
Comédie romantique espagnole
Premier long métrage sorti en 2009

Pagafantas


Björn Skifs (* 20. April 1947 in Vansbro) ist ein schwedischer Sänger und Schauspieler.

Werdegang
In den 1960er Jahren wurde er in Schweden als Sänger seiner Beatband Slam Creepers` bekannt. Nach deren Trennung gründete er Blue Swede. Deren erfolgreichste Single, Hooked on a Feeling (im Original von B. J. Thomas), war Nummer 1 in den US-Charts von 1974. Skifs verließ die Band 1976 um eine Solokarriere zu starten. Er nahm zweimal am Eurovision Song Contest teil: beim Wettbewerb 1978 in Paris landete er mit Det blir alltid värre framåt natten auf Platz 14, beim Wettbewerb 1981 erreichte er mit Fångad i en dröm den zehnten Platz. 1984 war er als The Arbiter auf dem Originalalbum des Musicals Chess zu hören.

Vor allem in den 1980–90er Jahren hatte Skifs Hauptrollen in schwedischen Musicals, Comedy-Spielfilmen und einigen Fernsehfilmen. Ein Hit in Schweden war der Comedyfilm Strul von 1988 wo er einen Gangster mimte.

Skifs sang zusammen mit der Sängerin Agnes den Song When You Tell the World You're Mine auf der Hochzeit von Victoria und Daniel von Schweden am 19. Juni 2010 in Stockholm. Dieser Titel wurde kurz darauf Nummer 1 in den schwedischen Charts.

Diskografie

Mit Slam Creepers
 1967 – Bubbles
 1968 – Sweet Ruth

Mit Blue Swede
 1973 – Hooked on a Feeling
 1974 – Out of the Blue

Soloalben

Weitere Soloalben
 1969 – Every Bit of My Life
 1970 – From Both Sides Now
 1971 – Opopoppa
 1972 – Blåblus
 1973 – Pinewood Rally (mit Blåblus)
 1978 – When the Night Comes
 1980 – Zkiffz (mit Zkiffz)
 1984 – Paris – Dakar – Köpenhamn
 2006 – Andra decennier

Singles

Quellen

Weblinks
 Homepage des Künstlers

Popsänger
Filmschauspieler
Interpret eines schwedischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Schwede
Geboren 1947
Mann

Björn Skifs


O Grupo de Forcados Amadores do Cartaxo é um Grupo de forcados fundado em 2014 na cidade do Cartaxo, no Ribatejo.

História
A primeira formação de forcados do Cartaxo data de 1923, tendo desde então existido vários Grupos que se formaram e cessaram actividade.

O actual Grupo teve origem num conjunto de estudantes do ensino secundário do Cartaxo e foi fundado em 2012, tendo passado a pegar em festas particulares e em treinos. A primeira actuação em praça decorreu na Praça de Toiros de Cartaxo em 2014, sob o comando do Cabo fundador Bernardo Campino. O espectáculo decorreu no âmbito da Festa do Vinho do Cartaxo e contou com os cavaleiros Manuel Oliveira, Francisco Parreira, António Núncio e Bernardo Salvador, nas lides apeadas Sérgio Nunes, Rúben Correia e Rui Regateiro, e com pegas a cargo do novo Grupo de Forcados Amadores do Cartaxo.

De 2014 a 2016 o Grupo só pegou em solitário na praça da sua terra. Em 2016 foi reconhecido e admitido na Associação Nacional de Grupos de Forcados, passando a poder participar em corridas com outros grupos de forcados. A estreia no Campo Pequeno decorreu numa novilhada em 2017. Em 2018 participaram na sua 1.ª corrida na Praça de Lisboa, a 21 de Junho, com toiros de Veiga Teixeira, tendo pegado os seus dois toiros à primeira tentativa.

Cabos
Bernardo Campino (2014–presente)

Cartaxo

Grupo de Forcados Amadores do Cartaxo


El último salvaje (título original en italiano, L'ultimo selvaggio; conocida a menudo en su versión inglesa, The Last Savage) es una ópera en tres actos con música y libreto originalmente en italiano de Gian Carlo Menotti.

La ópera se tradujo al francés (Le Dernier Sauvage) por Jean-Pierre Marty para el estreno mundial en la Opéra-Comique el 21 de octubre de 1963. Al estreno de la misma, la obra fue ridiculizada por la crítica francesa, especialmente en Le Figaro que la considera «una miseria». Fue interpretada en inglés en el Met de Nueva York el 23 de enero de 1964: aunque la calidad de los cantantes fue subrayada por la crítica estadounidense, la respuesta global fue nuevamente negativa. La ópera no se interpretó en italiano hasta cuatro meses después, en La Fenice, el 15 de mayo de 1964 bajo la dirección de Carlo Franci. Una versión revisada de la ópera se dio en el Teatro de Ópera de Hawái en 1973, con una acogida de la crítica decididamente mejor. Fue repuesta en el festival de Spoleto USA, para el 70.º aniversario del compositor.

Referencias
Fuentes
Opera: A Banal Savage , Time, 31 de enero de 1964
Gian Carlo Menotti, Opera Composer, Dies at 95, Bernard Holland, The New York Times, 2 de febrero de 2007
MENOTTI: IS HE THE 'LAST SAVAGE' IN WORLDS OF ARTS AND FINANCE?, Edward Rothstein, The New York Times, 28 de mayo de 1981
 The stages of Menotti por John Ardoin, páginas 191-195
Licencia

Enlaces externos

Óperas de Gian Carlo Menotti
Óperas en francés
Óperas en inglés
Óperas en italiano
Óperas de 1963
Óperas estrenadas en París

El último salvaje


Fernando José Monteiro Guimarães CSsR (* 19. Juli 1946 in Recife) ist ein brasilianischer Ordensgeistlicher und emeritierter römisch-katholischer Militärerzbischof von Brasilien.

Leben
Fernando José Monteiro Guimarães trat der Ordensgemeinschaft der Redemptoristen bei, legte die Profess am 25. Januar 1965 ab und empfing am 15. August 1971 die Priesterweihe.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 12. März 2008 zum Bischof von Garanhuns. Die Bischofsweihe spendete ihm der Kardinalpräfekt der Kongregation für den Klerus, Cláudio Hummes OFM, am 31. März desselben Jahres; Mitkonsekratoren waren Crescenzio Kardinal Sepe, Erzbischof von Neapel, und Mauro Piacenza, Sekretär der Kongregation für den Klerus. Als Wahlspruch wählte er Cor nostrum ardens.

Der Papst ernannte ihn am 25. Januar 2010 zum Mitglied der Apostolischen Signatur.

Am 6. August 2014 ernannte ihn Papst Franziskus zum Militärerzbischof von Brasilien. Die Amtseinführung fand am 7. Oktober desselben Jahres statt.

Am 12. März 2022 nahm Papst Franziskus seinen altersbedingten Rücktritt an.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Militärbischof
Redemptorist
Person (Garanhuns)
Absolvent der Päpstlichen Universität Santa Croce
Brasilianer
Geboren 1946
Mann
Religion (Pernambuco)
Person des Christentums (Brasilien)
Römisch-katholische Kirche in Brasilien

Fernando José Monteiro Guimarães


Posoquerieae, tribus broćevki, dio potporodice Ixoroideae. Sastoji se od pet rodova iz Južne i Srednje Amerike, južnog Meksika i Kube.

Tribus je opisan 2004..

Rodovi
 Gleasonia Standl. (5 spp.)
 Henriquezia Spruce ex Benth. (3 spp.)
 Platycarpum Humb. & Bonpl. (14 spp.)
 Molopanthera Turcz.  (1 sp.)
 Posoqueria Aubl. (23 spp.)

Izvori

Ixoroideae

Posoquerieae


නිවර්තන පලතුරු

වෙළඳපොලේ බොහෝමයක් මිලදී ගත හැක්කේ "කිලෝ පේර" යනුවෙන් හැඳින්වෙන පේර වර්ගයයි. මේ අතර ගම් පේර යනුවෙන් හඳුන්වන පේර වර්ගයක් ද තිබේ.

පේර


South Bucks was one of four local government districts in the non-metropolitan county of Buckinghamshire, in South East England.

The district was formed on 1 April 1974 by the Local Government Act 1972, by the amalgamation of the area of Beaconsfield Urban District with part of Eton Rural District. The district was originally named Beaconsfield; it was renamed to South Bucks on 1 April 1980, following the passing of a resolution by the district council. The name was formally 'South Bucks' rather than 'South Buckinghamshire'. The district was abolished on 31 March 2020 and its area is now administered by the unitary Buckinghamshire Council.

See List of civil parishes in South Bucks.

Transport
A large part of the district was sandwiched between the M40 and M4 motorways, both of which had junctions within the district. The major M40/M25 interchange is located near Gerrards Cross and is the M25's only junction in the district. South Bucks contained the greatest length of motorway in any Buckinghamshire district.
Railway lines follow the motorways: they were the Great Western Main Line and the Chiltern Main Line, with important stations in Beaconsfield and Gerrards Cross. Denham Aerodrome in the southeast of the district had a small number of chartered flights running out of it.

Premises
From its creation in 1974 until 2004 the council was based at the former Eton Rural District Council's offices on Windsor Road in Slough, outside the district's administrative area. In 2004 the council moved to a modern office building at Capswood, Oxford Road, Denham, within its administrative area. Since the local government reorganisation in 2020, the building at Capswood serves as one of the area offices of Buckinghamshire Council.

Education

The Japanese international boarding school Teikyo School United Kingdom is located in Wexham, South Bucks.

The former district was also home to comprehensive Beaconsfield School as well as the grammar schools, Beaconsfield High School and Burnham Grammar School.

References

Former non-metropolitan districts of Buckinghamshire
Bucks, South
Districts of England established in 1974
2020 disestablishments in England

South Bucks


Nereo Costantini () a fost un sculptor italian.

Biografie
Nereo Costantini s-a născut în familia unor lucrători agricoli. La vârsta de 17 ani a început să studieze la Accademia di belle arti "Gian Bettino Cignaroli" din orașul Verona, capitala provinciei. Costantini a fost invitat în 1938 la Bienala de la Veneția. Apoi și-a mutat atelierul în cartierul San Procolo din Verona, unde a realizat comenzi sculpturale pentru diferite biserici din Verona. El a fost invitat la Cvadrienalele de la Roma din 1959 și 1965. Costantini a lucrat, de asemenea, ca medalist.

Costantini este sculptorul statuii de bronz a Julietei Capulet din fața Casa di Giulietta din Verona. Statuia înaltă de 2,65 m a fost amplasată acolo în 1972 de către primăria orașului Verona și a fost începând de atunci un obiectiv fotografiat de mulți turiști. Începând din 2014 ea a fost înlocuită cu o copie, din motive de conservare.

Ca urmare a faptului că München era începând din 1960 oraș înfrățit cu Verona, Banca de economii din Verona a donat două copii ale statuii Julietei, în 1974, instituției financiare partenere Stadtsparkasse München pentru cea de-a 150-a aniversare a sa. O statuie a fost amplasată în Shakespeareplatz din cartierul Bogenhausen, iar cea de-a doua pe latura de sud a Primăriei Vechi.

Comuna Nogara are o stradă ce poartă numele Nereo Costantini.

Expoziții
 Mostra commemorativa di Nereo Costantini. Museo di Castelvecchio, Verona, 14 octombrie – 15 noiembrie 1972. Cuvânt înainte de De Gilberto Altichieri. Verona: Comune; Lions club, 1972

Note

Bibliografie
 Alessandra Zamperini: Nereo Costantini: scultore, 1905–1969: un itinerario umano e artistico. Comune di Nogara, 2005

Legături externe

Nașteri în 1905
Decese în 1969
Sculptori italieni
Medaliști italieni
Oameni din Verona

Nereo Costantini


Beginners (Beginners, así se siente el amor en Hispanoamérica) es una película de estilo comedia romántica estadounidense con elementos de drama, escrita y dirigida por Mike Mills, desarrollada y estrenada en 2010. Cuenta la historia de Oliver (Ewan McGregor), un hombre que reflexiona sobre la vida y la muerte de su padre (Christopher Plummer) al tratar de forjar una nueva relación romántica con una mujer.
El filme se estrenó en el Festival Internacional de Cine de Toronto; al mismo tiempo que en Los Ángeles se anunció como "una película embriagadora y sincera" con un elenco que tiene "un fuerte sentido de responsabilidad para con sus contrapartes del mundo real".
Christopher Plummer recibió numerosos galardones, entre ellos el Premio Óscar 2011 al Mejor Actor de reparto, por su papel.

Trama
La película está estructurada como una serie de interconexiones de flashbacks. Tras la muerte de su padre Hal, Oliver reflexiona sobre su relación con éste y la muerte de su madre, Georgia. Poco después de la muerte de ella, Hal había hecho pública su homosexualidad a su hijo (Oliver) y comenzó a explorar este aspecto de su vida. Hal encuentra un novio, Andy, y se rodea de un círculo de amigos homosexuales. En el ínterin, a Hal se le diagnostica un cáncer terminal. Después de una larga enfermedad, en la que Oliver ayuda a cuidar de él, Hal muere.

Varios meses después de la muerte de Hal, en una fiesta, Oliver conoce a Anna, una actriz francesa, con quien comienza una relación. Las sensaciones no resueltas de Oliver en torno a la muerte de su padre y de la vida de sus padres juntos, junto con sentimientos encontrados de Ana acerca de su padre emocionalmente inestable, en un principio, interfieren en su relación, pero, pese a todo, están decididos a permanecer juntos.

Reparto
 Ewan McGregor como Oliver
 Keegan Boos como Oliver de joven
 Christopher Plummer como Hal, el padre de Oliver.
 Mélanie Laurent como Anna, una actriz francesa con la que Oliver comienza una historia de amor.
 Goran Višnjić como Andy, la pareja de Hal.
 Kai Lennox como Elliot, el mejor amigo de Oliver y compañero de trabajo.
 Mary Page Keller como Georgia, la madre de Oliver.
 China Shavers, como Shauna, amigo de Oliver y compañero de trabajo.
 Lou Taylor Pucci, como El Mago.
 Cosmo como Arthur, el perro de Hal y Oliver.

Producción
La película está basada en la verdadera vida del padre de Mills, quien se declaró gay a la edad de 75 años, cinco años antes de su muerte.

El filme se realizó con el montaje de Kasper Tuxen, y se filmó con la cámara digital Red One.

Recepción
La película ha recibido críticas positivas luego de su estreno. En Metacritic, que asigna una normalizada calificación de 100 puntos a partir de las opiniones de críticos establecidos, Beginners recibió una media de puntuación de 81, basado en 36 comentarios, lo que indica "críticas de aclamación universal". Roger Ebert, del Chicago Sun-Times, dijo que la película es una historia que aparece en tres años y medio de cada cuatro, y agrega: "Es una fábula optimista con gran fuerza y un estilo alegre que sólo se ve en los niños". Allrovi ( All Media Guide ) lo llamó "un drama que realza la vida y que aparece sólo en cuatro años y medio de cada cinco".

Premios
Beginners ganó el Premio Gotham 2011 a la mejor película, compartido con "El árbol de la vida". Christopher Plummer, ganó un Globo de Oro al Mejor Actor de Reparto de Película en 2012, y el Premio de la Crítica del Festival de Cine de Denver - Premio de la Asociación de Críticos Cinematográficos de Los Ángeles, el Consejo Nacional de la Crítica y el Premio de Críticos de Cine Online, todo al Mejor Actor Secundario.

La película está nominada para el Premio Satellite al mejor actor secundario (Christopher Plummer) y también está nominado a los Premios Independent Spirit al Mejor Director, Mejor Guion y Mejor actor de reparto. En los 84° Premios de la Academia (2011), Christopher Plummer ganó el Premio al Mejor Actor Secundario.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio Web oficial: http://www.BeginnersMovie.com
Webs de cine:

 Análisis de Beginners en laultimapelicula.com

Películas de Estados Unidos
Películas de 2010
Comedias románticas
Películas con temática LGBT de 2010

Beginners


Doğu Almanya veya resmî adıyla Demokratik Alman Cumhuriyeti (DAC veya Alman Demokratik Cumhuriyeti, ADC; , , DDR, ), günümüzdeki Almanya'nın doğu kısmında bulunmuş, 1949 ile 1990 yılları arasında var olmuş sosyalist cumhuriyet. ADC; 1945'te II. Dünya Savaşı'nın Nazilerin yenilgisiyle son bulması ve Almanya'nın işgal bölgelerine ayrılmasının ardından 1949'da Almanya Sosyalist Birlik Partisi'nin Sovyet işgal bölgesindeki topraklarda sosyalist bir devlet kurmasıyla ortaya çıkmış ve 1989 sonbaharında gerçekleşen Barışçıl Devrim ile Batı Almanya'yla yeniden birleşmesine kadar varlığını sürdürmüştür. Devletin resmî ideolojisi, Marksizm-Leninizm idi. Hükûmetin anlatısı ise Doğu Almanya'yı "işçi ve köylülerin sosyalist devleti" ve "barış Almanyası" olarak tanımlıyor, ülkenin savaşın ve faşizmin kökünü kazıdığını öne sürüyordu; öyle ki, antifaşizm ülkede bir devlet doktriniydi. Diğer sosyalist Doğu Bloku ülkeleri gibi, Doğu Almanya ve hükûmeti de 40 yıl kadar süren varlığı boyunca Sovyetler Birliği ile yakın ilişkiler ve karşılıklı etki içerisindeydi ve Varşova Paktı'nın bir parçasıydı.

Ülkenin ekonomisi büyük oranda kamu iktisadi teşebbüslerinden oluşuyor ve merkezî planlı bir model izliyordu. Konutların ve temel mal ve hizmetlerin fiyatları, arz ve talep ile bağlantılı olarak değişkenlik göstermek yerine merkezî hükûmet tarafından belirleniyor ve bu ürünlerin endüstrileri büyük ölçekte sübvanse ediliyordu. Para birimi Doğu Alman markıydı. Doğu Almanya; Sovyetlere büyük savaş tazminatları ödemek zorunda bırakılmasına, Almanya'nın endüstriyel olarak gelişmemiş ve tarih boyunca her zaman ekonomik olarak ülkenin batısına bağlı olmuş bölgesinde yer almasına, var olan zayıf endüstrisinin de II. Dünya Savaşı sırasında büyük ölçüde yok edilmesine ve hammaddelere sahip olmamasına rağmen kısa süre içerisinde Varşova Paktı'ndaki en başarılı ekonomi hâline geldi. 1950'lerin sonlarında savaş tazminatlarının Sovyetler tarafından silinmesi Alman ekonomisinin büyüme hızının artmasını sağladı; "Doğu Alman ekonomik mucizesi" ise 1961'de Berlin Duvarı'nın inşası ve diğer önlemler sayesinde doğudan batıya ve daha küçük, ancak yine de önemli bir ölçekte batıdan doğuya göç akınının durdurulması ile gerçek anlamda başladı. Kişi başına düşen millî gelir, 1950'de 11.029 $ iken 1989'a kadar 42.004 $'a yükselmişti; 1989'a gelindiğinde gayri safi yurt içi hasıla (GSYİH) 525.29 milyar $ kadardı. 1951 ve 1989 arasında Doğu Almanya, yıllık ortalama %4.5'lik bir GSYİH büyüme hızı yakalamıştı, Batı Almanya'da ise aynı oran %4.3'tü. Yeniden birleşmeden hemen öncesinin verilerine göre, ülke "çok yüksek gelişme" sınıfında tanımlanan ve neredeyse Amerika Birleşik Devletleri kadar yüksek olan bir İnsani Gelişme Endeksi'ne sahipti.

Doğu Almanya'nın toplam yüzölçümü  idi. Coğrafi olarak kuzeyinde Baltık Denizi, doğusunda Polonya, güneydoğusunda Çekoslavakya ve güneybatı ve batısında Batı Almanya yer alıyordu. Bunlara ek olarak, sınırlarının içerisinde, topluca Batı Berlin olarak bilinen, Müttefik işgali altındaki Berlin'in Amerikan, Fransız ve İngiliz sektörlerine de sınır komşuluğu yapıyordu; bu sektörler 1961 ve 1989 arasında varlığını sürdüren Berlin Duvarı ile izole edilmişti. İşgalin Sovyet sektörü olan Doğu Berlin; resmî olarak Sovyetler Birliği'nin bir parçası olmasına rağmen Doğu Almanya'nın ilan edilmiş ve de facto başkentiydi, ancak bu sınıflandırma uluslararası topluluk tarafından tam olarak tanınmıyordu. Ülke; 1950'de 18 milyon kadar bir nüfusa sahip idi, devletin son bulmasına kadar geçen sürede bu sayı 2 milyon kadar azaldı. En kalabalık şehir Doğu Berlin'di.

Tarihçe

Mayıs 1945'te Üçüncü Reich'ın kayıtsız koşulsuz tesliminden sonra Potsdam Konferansı'nda (Haziran 1945), eski Almanya topraklarının Oder ve Neisse ırmaklarının doğusu ve Danzig kentinin Polonya'ya bırakılması kararlaştırıldı. Doğu Prusya'nın kuzey yarısı ise SSCB denetiminde olacaktı. Sonuçta Almanya, Bağlaşıklar (SSCB, ABD, Birleşik Krallık ve Fransa) arasında işgal bölgelerine ayrıldı. Ülkenin doğu kesiminin yönetimi Sovyet Askeri Yönetimi'ne bırakıldı. Yeni yönetim önce özel bankaları ve şirketleri tazminat ödemeksizin devletleştirdi. Herkesin elindeki paraları, külçe altınları, senetleri ve değerli eşyaları teslim etmesi istendi. Sökülen fabrikalar, vagonlar, lokomotifler ve hatta raylar savaş tazminatı olarak SSCB'ye götürüldü. Ayrıca 100 hektarın üzerindeki bütün topraklara karşılıksız olarak el kondu. Böylece eskiden yaklaşık 3 bin büyük toprak sahibinin elinde bulunan topraklar tarım işçilerinin, küçük işletmecilerin ve mültecilerin eline geçti.

1945 yazında bütün faşist karşıtı partiler serbest bırakıldı. Ekim 1946'da Almanya Komünist Partisi ve Sosyal Demokrat hiziplerin birleşmesiyle Almanya Sosyalist Birlik Partisi (Sozialistische Einheitspartei Deutschland - SED) kuruldu. SED'in 1948'de toplanan kongresinde yeni anayasayı hazırlamakla görevli bir Halk Konseyi (Volksrat) oluşturuldu.

Bağlaşıklar'ın yeni Almanya'nın biçimlendirilmesi üzerine görüşmeleri başarısızlığa uğrayınca; ABD, Fransa ve Birleşik Krallık kendi işgal bölgelerinde Batı Almanya'nın kurulduğunu açıkladılar (Eylül 1949). Bunun üzerine, 7 Ekim 1949'da da Sovyet bölgesinde DAC'ın kurulduğu açıklandı. Yeni anayasa Ekim 1949'da yürürlüğe girdi. Halk Konseyi Halk Meclisi (Volkskammer) adını aldı ve ayrıca bir Eyaletler Meclisi (Länderkammer) oluşturuldu. İlk genel seçimleri oyların %66,1'ini alan SED ve bağlaşıkları kazandı. Hristiyan Demokrat ve Liberal Demokrat ortaklığı %33,9 aldı. 11 Ekim 1949'da Wilhelm Pieck devlet başkanlığına getirildi. Ertesi gün Otto Grotewohl başbakanlığa seçildi. Bununla birlikte gerçek güç başbakan yardımcısı ve SED birinci sekreteri Walter Ulbricht'in elinde kaldı. 1950'de geniş kitle örgütleri ve politik partiler şemsiyesi altında Ulusal Cephe kuruldu. Ekim 1952'de ülkedeki beş eyalet (Lander) 15 ile (Bezirk) ayrıldı ve Eyalet Meclisleri kaldırıldı.

Bu dönemde ağır sanayiye öncelik tanıyan planlı bir ekonomi yürürlüğe kondu. Sanayi üretimi hızla artarken yaşam düzeyi Batı Almanya'dakinin çok gerisinde kaldı. Doğu Almanya 1952'de Batı Almanya ile olan sınırlarını kapattı. İşçilerin ulaşması gereken üretim hedeflerinin yükseltilmesi üzerine 17 Ekim 1953'te başlayan grev dalgası kısa zamanda bütün ülkeyi saran bir ayaklanmaya dönüştü. Sovyet birliklerinin yardımıyla bastırılan bu ayaklanma sırasında onlarca kişi öldü, yüzlerce kişi de yaralandı.

Savaş ertesinde SSCB, tazminat olarak Potsdam Konferansı kararları uyarınca el koyduğu kimi ekipman, para vb. geri vermeye başladı ve Sovyetlere götürülen 200 dolayındaki sanayi kompleksi 1953'te geri verildi. 1954'te Alman Demokratik Cumhuriyeti'nin (ADC) egemen bir ülke olduğu ilan edildi. Federal Almanya ile kıyaslandığında DAC, savaş borçlarını ödeme konusunda kararlıydı. 1950'de CMEA'nın üyesi oldu ve Batı Almanya'nın NATO'ya girmesi ertesi kurulan Varşova Paktı'nı (Mayıs 1955) imzaladı. Ekim 1955'te SSCB-DAC güvenlik antlaşmasını imzaladı. 1964'te imzalanan dostluk antlaşması 1975'te 25 yıl süreyle yenilendi. Öteki sosyalist ülkelerle de benzer antlaşmalar bağıtlandı.

1960'ta Pieck ölünce devlet başkanlığı kaldırıldı ve yerine Devlet Konseyi oluşturuldu. Devlet Konseyi başkanlığına da Ulbricht getirildi. Bu arada yönetimin yarattığı hoşnutsuzluk çok sayıda kişinin Batı'ya göç etmesine yol açmış ve II. Dünya Savaşı'ndan sonra yaklaşık 3 milyon kişi Batı'ya kaçmıştı. Sonunda bu kaçışları önlemek için 13 Ağustos 1961 gecesi Doğu Berlin'i Batı'dan ayıran Berlin Duvarı inşa edildi. Doğu Almanya hükûmeti, üzeri dikenli tellerle çevrili bu beton duvarın nitelikli işgücünün Batı'ya kaçmasını engelleyeceğini düşünüyordu. Batı Almanya'ya karşı uzlaşmaz bir tutum takınan Ulbricht 1971'de SED birinci sekreterliğinden çekilmek zorunda kaldı ve yerine Erich Honecker geçti.

AFC'nin 1972'de Ostpolitik'i benimsemesinden sonra iki ülke arasında diplomatik ilişkiler kurulması karara bağlandı. Mart 1974'te Bonn'da bağıtlanan uzun vadeli antlaşma; Bonn'da ve Berlin'de karşılıklı sürekli temsilcilikler kurulmasını öngörüyordu. Bu antlaşmaların ardından, kapitalist sisteme bağlı ülkelerin DAC ile diplomatik ilişki kurma dönemleri başladı. Doğu Almanya 1973'te Birleşmiş Milletler'e kabul edildi. DAC diplomatik yalnızlıktan çıktı. İki Almanya arasındaki ilişkiler gitgide yumuşarken ADC'deki seyahat kısıtlamaları da büyük ölçüde kaldırıldı. Eylül 1971'de Batı Berlin üstüne bölümlü bir antlaşma bağıtlandı; Batı Berlin konusunda kimi ayrıntılara açıklık getirildi ve Batı Berlinlilerin DAC'ı ziyaretleri başlatıldı. Böylece duvarın iki yanındaki parçalanmış aileler birbirlerini ziyaret etmeye başladılar. 1976'da Erich Honecker, Willi Stoph'un yerine Devlet Konseyi başkanlığına atandı ve Willi Stoph'u hükûmet başkanlığına getirdi. Honecker, NATO'dan çıkmasını istediği Federal Almanya'yla belirli bir yakınlaşmayı amaçladı.

Türkiye, DAC'ı 1 Haziran 1974'te tanıdı. 17 Haziran 1978'de iki ülke arasında, Ankara'da Ekonomik Teknik, Bilimsel ve sanayi İşbirliği Antlaşması imzalandı.

DAC, 1970-1980 yıllarında önemli ekonomik başarılar sağladı. Yürürlüğe konan ekonomik reformlar üretimin artmasına ve tüketim mallarının bollaşmasına yol açtı. Temel gereksinim mallarının fiyatları sabit kalırken ücretlerle birlikte annelik ve yaşlılık maaşları %25 arttı. ADC bunun sonucunda yaşam düzeyi en yüksek Doğu Avrupa ülkesi durumuna geldi.

1980'lerin başında ekonomik sorunlar belirmeye başladı. Temel gereksinim maddelerine yapılan zamlar ülkede huzursuzluk yarattı. Ayrıca 1980 Polonya olayları ve SSCB'nin Afganistan'a girmesi DAC'nin Federal Almanya ile ilişkilerini olumsuz etkiledi. Polonya'daki olayların kendi ülkelerine yansıma olasılığına karşı DAC, Polonya sınırını yasak bölge ilan ederek Batılılar'a kapattı. Dış politikada yeniden yalnızlığı seçerek Berlin'e gelen turistleri engellemek amacıyla kimi ekonomik önlemler aldı. Bu gelişmeler üzerine Federal Alman başbakanı Schmidt DAC'ne yapacağı ziyareti erteledi. Schmidt ertelediği ziyareti 1981 sonunda gerçekleştirerek ilişkilerin bir ölçüde yumuşamasına yol açtı. Ancak 1983'te Perhing II füzelerinin Federal Almanya'ya yerleştirilmesi üzerine ilişkiler yeniden gerginleşti. Honecker Federal Almanya'ya yapacağı ziyareti erteledi.

Doğu Almanya hükûmeti 1980'lerin sonlarında SSCB'de başlayıp sonradan öteki Doğu Avrupa ülkelerini saran reform hareketine başlangıçta şiddetle karşı çıktı. Hatta 1988'in sonunda ülkede Sovyet dergilerinin satılması yasaklandı. Oysa bu gelişmeler Doğu Almanya'nın sonunun hazırlayıcısı olacaktı.

1987'de Gorbaçov'un Doğu Almanya'yı ziyareti sırasında Honecker kendileri için işleyen sosyalist demokrasi dışında bir alternatif olmadığını dile getirdi. Aynı yıl Federal Almanya'yı ziyaret eden Honecker Alman ulusunun bir bütün olduğu tezini reddetti. Bu arada ölüm cezasının kaldırılması ve emeklilik yaşının altında 500 bin DAC vatandaşının acil aile sorunları için Batı Almanya'ya geçmesi gibi bazı değişiklikler yapıldı. 1987 Haziran'ında rock müziği düşkünü binlerce genç Batı Berlin'deki konserleri dinlemek için Berlin Duvarı'nın önünde toplanınca polis gençleri dağıttı. Üç gece art arda süren olaylar gençlerin özgürlük isteyen sloganlar atmasına yol açtı. Benzeri olaylar 1988 Haziran'ında Batı Berlin'deki Michael Jackson konseri sırasında da yinelendi. Ayrıca 1988 yılı içinde 40.000 DAC vatandaşı ülkeyi terk etmişti. Seçim sistemini eleştiren muhalefet 1989 Mayıs seçimlerini boykot etti. Seçim günü Leibzig'de muhalefetin yaptığı gösteriler polisçe dağıtıldı. Çok sayıda tutuklama yapıldı. Ağustos ve Eylül ayları içinde Macaristan üzerinden Federal Almanya'ya yoğun göç dalgası başladı. Macaristan sınır kapılarını açmasıyla binlerce DAC vatandaşı Batı'ya geçti. Federal Almanya'nın Prag ve Varşova'daki elçiliklerine sığınan 5.000'e yakın DAC vatandaşının Batı'ya geçmesine izin verildi. Doğu Avrupa'da 1989 yılının gelişmeleri iki Almanya arasındaki ilişkilere yeni bir yön verdi. Yıl ortasında Doğu Almanya Batı'ya göç kısıtlamalarını yumuşattıysa da bu düzenleme ülkeyi terk etmek isteyenlerin çokluğu karşısında yetersiz kaldı. Ardından öbür Doğu Avrupa ülkeleri üzerinden Batı yol açıldı ve Doğu Alman yönetimi Batı'ya akını dizginlemek için hem diplomatik yollara hem de güvenlik önlemlerine başvurdu.

Yeni Forum adıyla bilinen bir grup aydının başını çektiği örgütlü siyasi muhalefet kitle gösterileri başladı. Leipzig'de 100.000 kişinin katıldığı gösteriyi Doğu Berlin'deki 300.000 kişilik gösteri izledi. Göstericiler muhalefet hareketlerinin yasallaşması, bağımsız sendikal hareket gibi talepler ileri sürüyorlardı. Ekim 1989'daki DAC 40. kuruluş yılı kutlamalarına Gorbaçov'un da katılması gösterileri yoğunlaştırdı. Kutlamalar bu gergin ortamda yapıldı ve SSCB lideri Mihail Gorbaçov acil reform çağrısında bulundu. Doğu Berlin, Leipzig, Potsdam ve Dresden'de serbest seçimlerin yapılması, gizli polisin dağıtılması gibi reform talepleriyle kitle hareketleri gerçekleşti. Bu durum karşısında Honecker 18 Ekim günü tüm görevlerinden istifa etti. Yerine sertlik yanlısı Egon Krenz getirildi ancak gösteriler durmadı. Kasım başında Doğu Berlin'de bir milyonu aşkın kişi reform talebiyle gösteri yapınca hükûmet istifa etti. 9 Kasım günü DAC isteyenin istediği kapıdan Batı Berlin'e geçebileceğini açıkladı. Bunun üzerine yüz binlerce kişi Batı Berlin'e geçti.

Manfred Gerlach ve Sabine Bergman-Pohl'un kısa süreli görev dönemlerinin ardından kasımda başbakanlığa getirilen Hans Modrow reformcu bir politikayı benimsedi. Yeni hükûmetin 26 kişilik kabinesinde 11 komünist olmayan bakan bulunuyordu. Öte yandan reform hareketini destekleyen göstericilerce Berlin Duvarı yıkılmaya başlandı. Aralık'ın 3'ünde Egon Krenz ve Komünist Partisi'nin diğer üyeleri suçlamalar ve karşıt gösterilerin sonucunda istifa etti. İki gün sonra parti üyeliğinden çıkarılan Honecker ve bazı Politbüro üyeleri hakkında kovuşturma başladı. Komünist Partisi de kendini yenileme girişimine başlayarak politbüro ile merkez komitesini feshetti. Yıl sonuna gelindiğinde özgürleşme yönündeki hemen bütün talepler karşılanmıştı. Yönetimde komünistlerin tekeline son verilmesi, parti ve yönetimdeki yolsuzlukların soruşturulması, güvenlik polisinin dağıtılması kararı, seyahat sınırlamalarının kaldırılması ve simgesel önemi büyük Berlin Duvarı'nın 9 Kasım'da açılması bu gelişmeler arasındaydı. Yeni durumun yarattığı özgürlük ortamında iki Almanya'nın birleşmesi doğrultusunda önemli adımlar atıldı. 30 Ocak'ta Gorbaçov Moskova'da Modrow'a, iki Almanya'nın birleşmesine itirazının olmadığını belirtti.

Helmut Kohl 6 Şubat'ta, ilk elde ve hemen ekonomik birleşmeyi (ve para birliğini) teklif etti. Bonn'da, Almanlar arası zirvede, bu amaçla bir komisyon kuruldu. 12 Şubat'ta Moskova'da Kohl'u kabul eden Gorbaçov "Birleşik Almanya'nın NATO içinde kalmasının düşünülemeyeceğini" açıkladı. Ertesi gün, Almanya'nın uluslararası hukuki durumundan sorumlu dört devlet (SSCB, ABD, Birleşik Krallık ve Fransa) ve iki Almanya, birleşmenin Almanya dışı ve etki ve sorunlarını müzakereye başladılar. Hükûmet, 18 Mart 1990 günü çok partinin katılacağı genel seçimlerin yapılmasını kararlaştırdı.

18 Mart seçimlerini sağın kazanması, birleşme lehine yapılmış bir plebisit olarak kabul edildi. Hristiyan demokrat Lothar de Maizière 12 Nisan'da, sosyal demokrat ve liberallerle bir koalisyon hükûmeti kurdu. Nisanda Kohl, iki Alman markının eşitleneceğine dair ilk işareti verdi. Para birliğinin 1 Temmuzda başlatılması kararlaştırıldı. Başlangıçta güç geçeceği izlenimi veren 2+4 konferansı (ADC, AFC + SSCB, ABD, Birleşik Krallık, Fransa) 22 Haziran'daki ikinci toplantısından sonra çözüldü. 16 Temmuz 1990'da Helmut Kohl gene Moskova'da tarihli bir antlaşmayı gerçekleştirdi: Gorbaçov birleşik Almanya'nın NATO üyesi kalmasına olan itirazını geri almıştı. Buna karşılık Bonn, gelecekteki Alman ordusu mevcudunun 870.000 kişiyi aşmayacağını taahhüt etti ve 380.00 Sovyet askerinin 1994 sonuna kadar ülkelerine dönme giderlerini karşılamayı kabul etti. Bonn, 14 Kasımda Polonya ile sınır antlaşmasını imzaladı. 31 Ağustos'ta AFC ile ADC birleşme antlaşması gerçekleşti ve 20 Eylül'de iki taraf meclislerince onaylandı. 2+4 konferansı aynı amaçla 12 Eylül'de Moskova'da bir antlaşma imzaladı ve 3 Ekim 1990 günü, coşkulu törenlerle iki Almanya birleşti.

Coğrafya

Yüzey Biçimi
Ülkenin kuzeyi, Kuzey Avrupa ovalarının bir bölümünü kaplardı. Morenler ve kumluklar bu bölgenin en belirgin özelliğiydi. Vadiler, sulak ve bataklıklı ovalar oluştururdu. Baltık kıyılarının gerisinde orman, Mechlenburg yaylasında sayısız göl vardı. Orta bölgede verimli ovalar ve Harz Dağları (Brorcken tepesi 1142 m) bulunurdu. Ülkenin güney sınırını Alp Dağları oluştururdu. Thüringen Ormanları güney kesimin en belirgin ormanlık alanıydı. Güneybatıda Erzgebirge Dağları (Fichtelberg, 1214 m), Çekoslovakya ile doğal sınırdı. Harz ve Ore Dağlarının yamaçlarından, çevredeki ovalara doğru akan ırmakların derin vadileriyle kesilmiş, geniş ve verimli yaylalar vardı. Harz, Thüringen, Wlad ve Erzgebirge gibi yüksek yerlerde kozalaklı ağaçlar ve ormanlar bulunurdu. Doğu Almanya topraklarının %27 kadarı ormanlarla kaplıydı. Alçak yerlerde fundalıklar azalmıştı. Kumlu topraklar, otlar, ardıç ve söğüt gibi çeşitli bitkiler ekilerek kumların Baltık kıyısı boyunca sürüklenmesi önlenmişti. Çeşitli kanallarla birbirine bağlanan akarsuları vardı. Ülke sınırları içinde kalan boyutlarıyla başlıcaları: Elbe (566 km), Saale (427 km), Hovelve Spree'dir (343 km).

İklim
Batı bölgesi daha uzun ve sert kışlarıyla tanınan, genelde ılıman bir iklim egemendi. Potsdam'da yıllık sıcaklık ortalaması 8,5 C'dır (Ocak -0,7 C; temmuz 18,9 C), Doğu'da kışlar daha sertti. Polonya sınırını çizen Oder Nehri 80 gün kadar donar; deniz kıyısında donma olayları sıkça görülürdü. Yağışlar yüksek bölgelerde 200 mm'yi geçer; ülke ortalaması 610 mm'nin altında kalırdı. Yağışlar kış aylarında görülmekle birlikte yaz sağanak halinde yağışlar olurdu.

Yönetim Bölgeleri
Başlangıçta beş eyaletten (Länder) meydana gelen DAC'da, 1952'den sonra daha merkeziyetçi bir anlayışla yönetim bölgeleri 14 ile (Bezirk) ayrıldı. 1961-68 arasında DAC'ın 15. bezirki olan Doğu Berlin, özel statülü bir yönetim bölgesiydi.

Askeriye

Doğu Almanya hükûmetinin kontrolünde çeşitli bakanlıklar aracılığıyla çok sayıda askeri ve paramiliter örgütler bulunurdu. Bunların başında Millî Savunma Bakanlığı vardı. Sovyet-Amerikan Soğuk Savaşı (1945-1991) sırasında, Batı Almanya'nın Batı'ya yakınlığı nedeniyle silahlı kuvvetlere önem verilirdi.
Askeri harcamalar : 12,75 milyar dolar (1988); Silahlı kuvvetler : 175.300 kişi (1987)Askerlik süresi : 18 ay

Ekonomi

Savaş sonrasında Almanya'nın doğusu batısına oranla ağır bir yıkıma uğramıştı. Yine de DAC, kısa sürede Avrupa'nın en önde gelen sanayi ülkelerinden biri durumuna geldi. Bu gelişmede, ağır sanayiye (toplam sanayinin 2/3'ünden aşkın) verilen önem kadar Potsdam'da kararlaştırılan savaş borçlarının SSCB tarafından silinmesinin payı büyüktü.

Sanayi ve Madencilik

Savaş öncesi Saksonya'da duyarlı aygıtlar, optik, dokuma ve seramik sanayileri, Berlin'de elektronik sanayileri vardı. Savaş sonrasında, demir-çelik sanayinin kurulmasına geçildi. Frankfurt an-der-Oder kenti yakınındaki Stalinstadt'ta Doğu kombinası (Eisenhütten Kombinat Ost) kuruldu. Başka bir kombina da Saale vadisinde, Colbe'de kuruldu. Bunlara Halle ve Dresden dolayındaki başka fabrikalar eklendi. Ulusal üretimin 3/4'ü sanayi ürünleri oldu. 1958-1966 arasında linyit üretimi iki katına çıktı. Bu elektrik üretiminde büyük artış sağlandı. 1966'da Reinsberg'de bir nükleer merkez kuruldu. Çelik üretimi 1958-1966 arasında 3,5 megatondan 4 megatona çıktı.

Magdeburg, Halle, Leipzig, Karl Marx Stadt ve Dresden bölgelerinde yoğun makine sanayi vardı. Bunların bazıları dev kuruluşlardı. Taşıt araçları sanayii de güneyde yer alırdı. Kimya sanayi merkezi, Halle bölgesinde Leuna, Buna ve Lutzendorf ile kuzeydeki Bitterfeld dolaylarıydı. Elektronik duyarlı aygıtlar ve optik sanayileri genellikle güneyde Erfurt, Leibzig, Dresden ve Karl-Marx Stadt bölgelerinde yoğunlaşmıştı. 1964'te Bakü'den gelen Dostluk Boru Hattı'nın Schweilt'e ulaşması, oradan Leuna'ya uzanması enerji kaynakları arasında petrol ve doğal gazın payını arttırdı. Baltık kıyısındaki Rostock kentinde ise tersaneler yer alırdı. 1969'da Rostock'ta toplam 320.00 tonluk gemi denize indirildi. DAC'da linyit yatakları dışında pek yer altı zenginliği yoktu. Ülkenin maden kömürü gereksinmesi SSCB ve Polonya'dan sağlanmaktaydı. Dünya linyit üretiminin %33'ü DAC'ta yapılırdı. En önemli havzalar Halle ve Leibzig arasında kalan batı Swerta arasındaki doğu Elbe havzasıydı. Linyit elektrik üretiminde (56 Twh) ve briket olarak inşaat kesiminde kullanılırdı. Ayrıca ülke potas üretiminde ABD, SSCB ve Batı Almanya'dan sonra dünya dördüncüsüydü. En büyük potas yatakları yukarı Werra bölgesinde bulunurdu. Harz dağları eteklerinde az miktarda bakır çıkartılırdı.

Tarım

1946'da uygulamasına geçilen toprak reformu tarımda yapısal değişimi başlattı. Reformla elde arasında büyük toprakların %32'si yoksul köylülere, tarım işçilerine ve göçmenlere dağıtıldı. Devletin kurduğu teknik istasyonlar sayesinde makine ve traktör verilerek işbirliği yapıldı. Bu yolla kuzey ovasında hızlı gelişmeler oldu. Tarım topraklarının %75 kadarı ekime uygun, %20'si otlak ve çayırlardı. 1979'da ekilebilen toprakların %86'4'ünde tarımsal kooperatifler, %7,2'sinde kamu çiftlikleri yer alıyordu. Tarım üretim kooperatiflerinin 3 969; sebzecilik kooperatifi, 215; kamu çiftliği 379'dır. Tarımın en elverişli olduğu bölgeler, ülkenin güney kesimleriydi. Harz dağlarının doğu kesimlerinde bulunan 64 km genişlikteki bir kuşak bütün Almanya'nın en verimli bölgesiydi. Otlaklar azdı. Yetiştiren en önemli ürün şeker pancarıydı (8 milyon ton, 1981). Doğu Almanya'nın orta kesiminde ekim yapılan alanlar daha azdı. Yetiştirilen ana ürün buğday (2,9 milyon ton, 1981) ve çavdardı (1,79 milyon ton). Otlakların çoğu Berlin'in batı ve güneyinde yer alan Urstromtaler'de ve Saksonya'nın yüksek kesimlerinde bulunurdu. Savaş nedeniyle sürülerin yarı yarıya azalmış olmasına karşın hayvancılığın geliştirilmesine çalışılmaktaydı. 1981 verileriyle (5,75 milyon), domuz (12,8), koyun (2 milyon) beslenmekteydi. DAC'ın kuruluşundan bu yana balıkçılık alanında da büyük gelişmeler görülmüştü. Rostock ve Sassnitz en önemli balıkçılık limanlarıydı. 1981'de avlanan balık tutarı 279 tondu.

Bilim, Sanat, Edebiyat

Bilimsel çalışmaların odaklandığı yer Berlin'deki Bilimler Akademisi idi. Bilimsel-teknolojik araştırmalarda toplumsal ilerleme hedefi belirleyicidir. Öteki sosyalist ülkelerle geniş çaplı bilgi alışverişi ve ortak çalışmalar sürdürülürdü. II. Dünya Savaşı'ndan sonra bazı yazarlar DAC'a döndü. Bu kişiler arasında en ünlüsü 1933'te Nazi Almanyası'nı terk etmek zorunda kalan Brecht'tir. Uzun yıllar ABD'de yaşayan Brecht, 1948'de döndü ve ölümüne dek (1956) eşi Helene Weigel ile Berlin'deki Berliner Ensemble adlı tiyatroyu yönetti. Brecht'in Marxçı yöntemle çağdaş toplum yapısını eleştirmesi ve tiyatro sanatına katkıları bütün dünyada etkili oldu. Anna Seghers (1990-1983) ise romanlarıyla acılı Nazi dönemini sergilediği kadar, sosyalist gerçekçi kalemiyle yol gösterici oldu. Sinema sanatında da olumlu bir gelişme görüldü. Güçlü yönetmenlerden Wolfgang Sataudte (Katiller Aramızda ve Tebaa filmleri), Kurt Maetzig'i ve Dubow'u sayabiliriz.

Ünlü Doğu Alman yazarları:

 Jureck Becker
 Bertolt Brecht (dramaturg, şair ve yönetmen, 1949'da DAC'de "Berliner Ensemble"ı kurdu, Nazi döneminin önde gelen komünist sürgünü ve direnişin sembollerindendi.)
 Franz Fühmann
 Hermann Kant
 Heiner Müller
 Christa Wolf

Siyaset

Alman Demokratik Cumhuriyeti'nin devlet başkanları:

 Wilhelm Pieck (1949-1960)
 Walter Ulbricht (1960-1973)
 Willi Stoph (1973-1976)
 Erich Honecker (1976-1989)
 Egon Krenz (1989)
 Manfred Gerlach (1989-1990)

Kaynakça

Ateist ülkeler

Doğu Almanya


Burketown est une ville du Comté de Burke dans l'état du Queensland en Australie.

En 2016 la population était de .

La ville doit son nom à l'explorateur d'origine irlandaise Robert O'Hara Burke (1821-1861).

Notes et références

Liens externes

Ville dans le Queensland

Burketown


Samoborska gromotulja (samoborska tarica, lat. Alyssum montanum subsp. pluscanescens, sin. Alyssum samoborense, Alyssum montanum ssp. Samoborense) podvrsta sive gromotulje (Alyssum montanum), porodica krstašica. Endem u Hrvatskoj u općini Samobor. Raste jedino u dolini Lipovečke Gradne uz kamenolom Smerovišće.

To je busenasta biljka žutih cvjetova s četiri srcolike latice unakrsno smještene, i listova prekrivenih s obje strane zvjezdastim dlačicama.

Izvori

Alysseae

Samoborska gromotulja


كريس دي بيرغ (ولد كريستوفر جون ديفيسون 15 تشرين الأول / أكتوبر 1948) هو موسيقي وشاعر ويعيش حاليا في إيرلندا ويحمل الجنسية البريطانية. يكتب مجموعة متنوعة من المواد المختلطة مفيدا ، كريس دي burgh حقق نجاحا باهرا في أيرلندا وبريطانيا والولايات المتحدة مع عام 1986 بلغ «سيدة في الأحمر».

مراجع

وصلات خارجية

 CdeB.com, official Web site
 CdeB.net, official record store and merchandise site
 Chrisdeburgh.net, Multi-Language Chris de Burgh Website
 , Chris de Burgh blog
 BBC News - Faces of the Week, spotlights Chris de Burgh's purported healing ability and background
 Intergovernmental Institution for the use of Micro-algae Spirulina Against Malnutrition (IIMSAM)
  The Dermot Morgan Foundation, supported by Chris de Burgh ]

أرجنتينيون من أصل أيرلندي
أرجنتينيون من أصل إنجليزي
أرجنتينيون من أصل بريطاني
أشخاص على قيد الحياة
أيرلنديون مغتربون في مالطا
أيرلنديون مغتربون في نيجيريا
أيرلنديون من أصل إنجليزي
بريطانيون مغتربون في أيرلندا
بريطانيون مغتربون في جمهورية الكونغو الديمقراطية
بريطانيون مغتربون في مالطا
بريطانيون مغتربون في نيجيريا
خريجو كلية ترينيتي (دبلن)
كتاب أغان أيرلنديون
كتاب أغان بريطانيون
مغنو بوب أرجنتينيون
مغنو بوب أيرلنديون
مغنو بوب بريطانيون
مغنون أرجنتينيون
مغنون أيرلنديون
مغنون أيرلنديون في القرن 20
مغنون أيرلنديون في القرن 21
مغنون بريطانيون
مغنون بريطانيون في القرن 20
مغنون بريطانيون في القرن 21
مغنون ذكور أيرلنديون في القرن 20
مغنون ذكور أيرلنديون في القرن 21
مغنون ذكور بريطانيون في القرن 20
مغنون ذكور بريطانيون في القرن 21
مغنون ذكور في القرن 20
مغنون ذكور في القرن 21
مغنون وكتاب أغان أيرلنديون
مغنون وكتاب أغان بريطانيون
مغنون ومغنيات وكتاب أغان أرجنتينيون
مغنون ومغنيات وكتاب أغان بريطانيون
مواليد 1948
مواليد في سانتا في
موسيقيو سوفت روك بريطانيون
موسيقيون أيرلنديون في القرن 20
موسيقيون أيرلنديون في القرن 21
موسيقيون بريطانيون في القرن 20
موسيقيون بريطانيون في القرن 21
موسيقيون ذكور أيرلنديون في القرن 20
موسيقيون ذكور بريطانيون في القرن 20
موسيقيون ذكور بريطانيون في القرن 21
موسيقيون من مقاطعة وكسفورد
كتاب أغان ذكور بريطانيون

كريس دو بيرغ


Manuel Salustiano Damasceno Monteiro (* 6. Mai 1818 in São Julião, Lissabon; † 1890) war ein portugiesischer Kommunalpolitiker.

Er war von 1854 bis 1858 Präsident der Câmara Municipal von Lissabon. Ein Gesundheitszentrum im Stadtteil Graça ist nach Monteiro benannt.

Ehrungen
 1890: Benennung der Rua Damasceno Monteiro in Lissabon

Trivia
Der Roman Der verschwundene Kopf des Damasceno Monteiro aus dem Jahre 1997 des italienischen Schriftstellers Antonio Tabucchi hat zwar den Namen des Politikers im Titel, hat ansonsten aber nichts mit dem Menschen oder Politiker zu tun.

Einzelnachweise

Bürgermeister (Lissabon)
Portugiese
Geboren 1818
Gestorben 1890
Mann

Damasceno Monteiro


Prievaly (bis 1946 "Šandorf"; deutsch Schandorf, älter Schwanzendorf, Schadendorf, ungarisch Sándorfa – bis 1900 Sándorf) ist eine Gemeinde im Westen der Slowakei mit  Einwohnern (Stand ) und gehört zum Okres Senica, einem Teil des Trnavský kraj.

Geographie

Die Gemeinde befindet sich teilweise im Tiefland Záhorská nížina, teilweise in den Kleinen Karpaten, unweit des Militärgebiets Záhorie in der Landschaft Záhorie. Das Ortszentrum liegt auf einer Höhe von  und ist 22 Kilometer von Senica gelegen.

Geschichte

Der Ort wurde zum ersten Mal 1439 als Svancendorf schriftlich erwähnt und lag im Herrschaftsgebiet der Burg Korlátka. 1828 sind 116 Häuser und 1162 Einwohner verzeichnet. Der zu deutsch klingende Name wurde 1946 durch Prievaly, welches sich vom Wort "prevalit" (= "umkippen") ableitet, ersetzt.

Bevölkerung
Ergebnisse der Volkszählung 2001 (878 Einwohner):

Persönlichkeiten
Jakob Winter (1857–1940), in Schandorf geborener Oberrabbiner zu Dresden

Sehenswürdigkeiten
 römisch-katholische Kirche des Heiligen Michael von 1714

Weblinks

Ort in der Slowakei
Ersterwähnung 1439

Prievaly


Suzhou Şehir Stadyumu, Çin'in Suzhou şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı Suzhou Şehir Stadyumu, 30.000 seyirci kapasitelidir.

Çin'deki stadyumlar
Şehir Stadyumu
Jiangsu'da spor
1918'de tamamlanan yapılar

Suzhou Şehir Stadyumu


منشطات السطح أو فاعلات بالسطح . أتى اسمها من أوائل حروف (surface acting agents
). وعرفها النظام الألماني لعوامل التنظيف والمنظفات (Waschmittelgesetz)، بإنها مركبات قطبية عضوية ذات أجزاء كارهة للماء وزمرة محبة للماء.

يحدد المصطلح أيضا المركبات الذوابة في الماء المستخدمة من أجل التبليل، والغسل، والاستحلاب، والتشتييت، والتي تتراكم عند السطوح البينية، فتنقص الشد السطحي. ويبلغ تركيز الفاعلات بالسطح في السطح البيني حوالي 500 ضعف التركيز داخل المحلول المائي.

إن لبنية جزيئات العوامل مقومان مميزان. الجزء الأول من الجزيء هو الذيل الكاره للماء، مثل سلسلة ألكيلية طويلة (C15H31–)، والجزء الآخر هو الرأس المحب للماء وهو زمرة أيونية أو قطبية مثل شاردة الكربوكسيلات (–CO2 –).
تَمَثل الفاعلات بالسطح برسم تخطيطي يتألف من خط يمثل الذيل وهو الجزء العضوي الكاره للماء (محب للدهن)، ودائرة تمثل الرأس وهو الزمرة المحبة للماء. تحتوي الزمرة الكارهة للماء عادة على سلسلة هيدروكربونية مع مركبات ألكيلية و/أو أريلية. وظيفة الزمرة الكارهة للماء أن تُنبَذ من الأوساط المائية عندما توضع فيها.

يجب أن نذكر أيضاً وجود روابط فان دير فالس بين السلسلة الهيدروكربونية (النمط المفضل في الزمرة الكارهة للماء) وجزئيات الماء. من جهة أخرى، ترتبط جزيئات الماء بعضها ببعض بروابط أقوى وبذلك تميل لإزاحة السلسلة الهيدروكربونية. وهذا يشرح لماذا يلعب حجم السلسلة الهيدروكربونية دوراً أساسيًا في انحلالية الفاعلات بالسطح.

الخواص
تعمل الفاعلات بالسطح على تقليل التوتر السطحي للسائل أو الغاز عن طريق امتصاص السطح الفاصل بين الغاز والسائل، كما تقلل التوتر الوجهي عن طريق امتصاص السطح الفاصل سائل وسائل (كالزيت والماء مثلاً). يمكن لكثير من الفاعلات بالسطح أن تشكل تجمعات كبيرة في المحاليل فينقسم الفاعل بالسطح إلى مذيلات وحويصلات. تركيز الفاعل بالسطح الذي تبدأه الذي يكون أولاً عبر المذيلات يسمى بالتركيز المذيلي الحرج، عندما تتكون المذيلات في الماء فان ذيولها تكون في الصميم لتوقف عمل الزيت الاعتيادي، ويبقى رأسها متصلاً مع الماء أيضاً في الوقت نفسه، لكن إذا تجمع عامل الفعالية السطحية في الزيت فان شكله يكون معاكساً حيث أن الرأس يكون في الصميم والذيل متصلاً مع الزيت.

الديناميكا الحرارية لعامل الفعالية السطحية مهمة جداً نظرياً وعملياً لأنه يمثل أجهزة في حالات مرتبة وغير مرتبة، محاليل قد تتضمن مرحلة مرتبة (كما في المذيلات) ومرحلة غير مرتبة (كما في جزيئات وأيونات فاعل بالسطح).

المنظفات مثلاً قد تحتوي فاعل بالسطح لأنه يزيد من قدرة الماء على اختراق التربة ويمتد تأثيره لأيام معدودة، ويجدر التنويه إلى أن الكثير من هذه المنظفات تحتوي على مراحل متطورة من مركبات كيميائية مثل الصوديوم والبورون والتي تكون ضارة جداً للنباتات ولا يجب استعمالها. ما زال العلماء في بحث مستمر لإيجاد نوع من الفاعلات بالسطح لا تضر النباتات ولكن إلى ذلك الحين ما زالوا يقوموا بعملية حت التربة عن طريق المكروبات (الكائن المتولد المجهري).

تصنيف الفاعلات بالسطح
تصنف الفاعلات بالسطح عادة وفقا لطبيعتها الشاردية:
 فاعلات بالسطح أنيونية (شرسبية): عادة ما تكون كبريتات عضوية وسلفونات عضوية. والفاعلات بالسطح الأنيونية هي المجموعة الأكبر من الفاعلات بالسطح وتتضمن تقريبًا 70% من الفاعلات بالسطح التجارية. الفاعلات بالسطح الأنيونية هي دائمًا أملاح الصوديوم لحموض السلفونيك إما العطرية أو الأليفاتية، أو أملاح الصوديوم لإسترات حمض الفوسفوريك أو حمض الكبريتيك للأغوال، وهي مشتقة من المواد الكيميائية الطبيعة والاصطناعية.
 فاعلات بالسطح كاتيونية (شرجبية): كاتيون أمونيوم رابعي وأملاح البيريدينيوم. هي مجموعة صغيرة من الفاعلات بالسطح.
 فاعلات بالسطح غير شاردية: تحتوي سلاسل قطبية من أكسيد البولي إيثيلين.
 فاعلات بالسطح متذبذبة: تتضمن مواقع أيونية وكاتيونية. وهي مجموعة صغيرة من العوامل المذبذبة، تستخدم أساسا كمزلقات ومبطئات للصباغة ومطريات. قد يكون فيها مواقع أنيونية وأخرى كاتيونية في الجزيء الواحد، وفقًا لباهاء المحلول.

اقرأ أيضًا
 فاعل بالسطح فلوري
 محب للماء
 كاره للماء
 كبريتات لوريل الأمونيوم

مراجع

تقانة حيوية
صناعة كيمياء النسيج
فيزياء الغوص
كيمياء غروانية
مصطلحات بيئية
معالجة حيوية
مكونات مواد التنظيف

مؤثر سطحي


ඔපරේෂන් ගෝල්ඩ් ( බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් ඔපරේෂන් ස්ටොප්වොච් ලෙසින්ද හැඳින්වෙන  ) යනු,   සෝවියට්-නතු කලාපය දක්වා දිවෙන උමං භාවිතයෙන්, බර්ලිනයේ සෝවියට් යුද්ධ හමුදා මූලස්ථානයේ භූ-කම්බි සන්නිවේදන පද්ධතියට රහසේ සවන් දීමට,  ඇමරිකානු  සීඅයිඒ සහ බ්‍රිතාන්‍ය රහස් බුද්ධිතොරතුරු සේවාව විසින් 1950 ගණන් වලදී ඒකාබද්ධව දියත් කෙරුණු මෙහෙයුමකි. මෙය,  කලින් වියෙනාහිදී සිදුකෙරුණු  ඔපරේෂන් සිල්වර් ව්‍යාපෘතියෙහි මහත් සංකීර්ණ ප්‍රභේදනයක් විය. ඔපරේෂන් ගෝල්ඩ් මෙහෙයුම පිළිබඳ තොරතුරු,  ඔවුන්ගේ ඉත්තාවූ ජෝර්ජ් බ්ලේක් විසින් ආරම්භයේ සිටම සෝවියට් බලධාරින් වෙත දැනුම් දුන් අතර, 1956 වසරෙහිදී  එම උමග  "සොයා ගැනිණි."

සමාලෝචනය

ඔපරේෂන් ගෝල්ඩ් මෙහෙයුම සැලසුම් කලේ එස්අයිඑස් සහ සීඅයිඒ විසින් වුවද, එය ක්‍රියාත්මක කෙරුණේ සීඅයිඒ මුදල් සහ මිනිස්බලය තුලිනි . ව්‍යාපෘතිය පිළිබඳ විස්තර තවමත් ආරක්ෂණය කර පවතින අතර, සොයාගත හැකි විශ්වසනීය තොරතුරු ඉතා හිඟ වෙයි. මෙයට ප්‍රාථමික හේතුව වන්නේ, එකල-මධ්‍යම රහස් තොරතුරු අධ්‍යක්ෂක, ඇලන් ඩලස් විසින් මෙම ව්‍යාපෘතිය සඳහා අනුමැතිය දෙන විට, "ලිඛිත වාර්තා" "හැකිතරම් අඩුවිය යුතු බවට" කල නියමය නිසාය.

සටහන්

මෙයද බලන්න
 ඔපරේෂන් සිල්වර් මෙහෙයුම
 සීඅයිඒ (එරා එස්අයිඑස් හී ඇ.එ.ජ. පිළිකැඩිය)
 රහස් බුද්ධිතොරතුරු සේවාව (සීඅයිස් හී බ්‍රිතාන්‍ය පිළිකැඩිය)

බාහිර සබැඳි

අ ප්‍රිවිව් ඔන් ද බර්ලින් ටනල්  එක්සිබ්ට් ඉන් ද අලියාටන්මියුසියම්
ටර්නිං අ කෝල්ඩ් වෝ ස්කීම් ඉන්ටු රියෑලිටි – ඉන්ජිනියරිං ද බර්ලින් ටනල්
ද බර්ලින් ටනල් ආටිකල් ඇට් ද කෝල්ඩ් වෝ මියුසියම්
දි ඉන්ටර්නැෂනල් ස්පයි මියුසියම්, located in downtown, Washington, DC at 800 F Street, NW, has a Berlin tunnel exhibit

ඔපරේෂන් ගෝල්ඩ් මෙහෙයුම
ඔපරේෂන් ගෝල්ඩ් මෙහෙයුම
ඔපරේෂන් ගෝල්ඩ් මෙහෙයුම
ඔපරේෂන් ගෝල්ඩ් මෙහෙයුම
සෝවියට් සංගමය–එක්සත් රාජධානිය සබඳතා
සෝවියට් සංගමය–එක්සත් ජනපදය සබඳතා
 1956 වසර තුල ජාත්‍යන්තර සබඳතාවන්

ඔපරේෂන් ගෝල්ඩ් මෙහෙයුම


La trova rosarina es el nombre de un movimiento musical que se dio a inicios de los años '80 en la ciudad argentina de Rosario en forma paralela al redescubrimiento rock argentino que comenzó a darse en ese mismo momento y especialmente a partir de la prohibición de difusión de música en inglés que se decretó a partir de la Guerra de Malvinas en 1982. Eso llevó a que los principales músicos de la corriente terminaran ocupando espacios de difusión en medios de comunicación y festivales afines al rock nacional. En esa etapa tardodictatorial de 1982-1983, varios de sus exponentes llegaron a tener repercusión masiva. Causaron gran impacto sus letras, su estética y el hecho de que un movimiento surgido en el interior del país acaparara la escena nacional. Inmediatamente después, con la llegada de la democracia y el auge de la new wave y el pop rock argentinos, el movimiento fue conviviendo con muchos otros, y sus artistas se abrieron buscando sus propias carreras.

Musicalmente la trova rosarina se caracterizaba por ser una fusión de varios géneros musicales, lo que llevó a que en el género hubiera canciones más cercanas al rock, otras al folklore argentino, tango, ritmos rioplatenses, canción de protesta, música ciudadana o pop melódico. Lo que tenían en común sus artistas era que venían de Rosario y buscaban expresar un mensaje común de disconformidad con el régimen militar.

La trova rosarina surgió en medio de un clima de descontento con el régimen de la última dictadura cívico-militar argentina y en que los artistas buscaban diferenciarse del estilo musical de la década anterior. En el caso de la trova rosarina, se diferenciaron usando letras que hablaban abiertamente de la situación en la época dictatorial, en lugar de mantenerse en silencio como había sido en el jazz rock y rock progresivo de la anterior década.

Entre los trovadores rosarinos se encuentran nombres que serían figuras destacadas de la música argentina: Juan Carlos Baglietto, Silvina Garré, Fito Páez, Jorge Fandermole, Adrián Abonizio y Rubén Goldín.

Historia

Antecedentes
A fines de los años '70 el panorama musical argentino (especialmente el del rock) era de enorme riqueza y creatividad pero, debido al aislamiento cultural producido por el gobierno militar y la censura, no habían llegado a afianzarse en el país los nuevos géneros que en ese mismo momento se abrían camino en Europa y Estados Unidos. Punk, post-punk, new wave, no wave, pub rock, heavy metal, eran virtualmente inexistentes en la Argentina, donde las principales bandas seguían adscribiendo a géneros de la primera mitad de la década, como el jazz rock y el rock progresivo. La mayoría de estas bandas, en general, no hicieron abiertamente letras que criticaran al Proceso. A partir de 1982, el debilitamiento de una dictadura derrotada militarmente en la Guerra de Malvinas y jaqueada económicamente por la crisis llevó a que artistas se animaran cada vez más a enfrentarla, y empezaran a buscar formas de expresar su disconformidad con el régimen militar, esto se dio en varios géneros simultáneamente por aquella época: en el heavy metal fue con Riff, en el punk fue con Los Violadores, y en la música divertida fue con Virus.

En la escena de Rosario algunos artistas de la futura trova rosarina ya habían tocado juntos en la década anterior: El Banquete había reunido a Rubén Goldín, Adrián Abonizio y un Fito Páez de apenas 14 años en 1977, e Irreal había juntado a Abonizio y Juan Carlos Baglietto entre 1975 y 1979. Irreal se había separado por agresiones de comandos parapoliciales que perseguían a la banda por su adhesión a una organización de músicos independientes rosarinos. Pero antes, la banda había dado un recital en Buenos Aires que en el momento fue bastante estéril, pero que a largo plazo sería crucial por lo que resultaría de aquella experiencia.

Nacimiento

Puede decirse que la trova rosarina nació en el año 1980, cuando Baglietto y los otros artistas rosarinos que eventualmente formarían la movida, empezaron a confluir en los mismos lugares del circuito artístico de Rosario, entre ellos el Teatro Lavardén y el Café de La Flor propiedad de Quique Pesoa , ambos claves en esos primeros años de la formación de la trova rosarina. No obstante, cabe destacar que en un principio el movimiento no tenía nombre, no se llamaban a sí mismos trova rosarina.

Los músicos tampoco provenían de un mismo género musical, algunos como Fito Páez tenían una formación más rockera, otros, como Fandermole eran de raíz folklórica, Goldín practicaba jazz, Abonizio era el más cercano al tango. Pero encontraron en los puntos artísticos rosarinos un espacio en común, desde el cual expresar su mensaje común: el compromiso social y la crítica a un régimen opresor.

A partir de 1981 empezaron a encaminarse los hechos que eventualmente darían lugar al auge de la trova rosarina: Baglietto estaba en el Café de La Flor, donde se iba a presentar Facundo Cabral. Junto a Cabral estaba su representante, Julio Avegliano, quien ya había visto a Baglietto con la banda Irreal tiempo atrás en aquel mencionado show en capital y había quedado impresionado. Tiempo después Avegliano invitó a Baglietto para que sea el representante de Rosario en un festival en el Estadio Obras Sanitarias organizado por la Revista Humor. Este festival se realizaba como burla a la llegada de Frank Sinatra al país: por ejemplo, la entrada para el recital del estadounidense salía 1000 dólares, el de la revista Humor tan sólo 1 dólar. El mismo Fito Páez, años después, se reiría de lo ridículo de la idea: "Este debe de ser el único lugar del mundo donde se organiza algo en contra de Sinatra. Delirios de la época".

Baglietto accedió, pero pidió que para publicitar el recital también fueran promocionados los nombres de sus compañeros de banda rosarinos.  Este episodio demuestra lo unidos que estaban los integrantes de la trova rosarina: no era sólo el hecho de detalles como que Juan Carlos Baglietto y Silvina Garré fueran novios, sino que realmente se movían como un grupo donde todos se ayudaban a todos. Aparte este episodio expone a Baglietto como un líder solidario y agradecido con sus compañeros, que cuando comenzó a despuntar como líder del movimiento y su nombre empezó a sonar fuerte para ser convocado para recitales, no se olvidó de sus compañeros, sino que les tendió una soga para que ascendieran junto a él en la escena musical.

Aquel recital fue el 7 de agosto de 1981 y los rosarinos tuvieron buena recepción en el público porteño.

Alrededor de esa época Baglietto grabó su álbum Tiempos difíciles, que no sería lanzado hasta el año siguiente.

En febrero de 1982 sería el Festival de La Falda en Córdoba, con presentación de Baglietto y particular consternación del público cuando estrenó la canción "Mirta, de regreso". El buen recibimiento en los recitales en los festivales de la revista Humor y de La Falda serían un prefacio del estallido del fenómeno.

Auge

En 1982, y viendo cómo ascendía el prestigio en el ambiente de Baglietto y sus compañeros rosarinos, el representante Avigliano les consiguió un recital en el Estadio Obras Sanitarias de Buenos Aires para mayo de ese año.

Entre medio, comenzó en abril la Guerra de Malvinas, que provocó que el régimen militar estableciera la censura a la música en inglés. Pero ahora la grilla de programación en las radios había quedado vacía, y entonces el régimen le abrió las puertas a los artistas locales, para que pudieran rellenar el espacio radial.

Simultáneamente, se produjo el lanzamiento del álbum de Juan Carlos Baglietto, Tiempos difíciles, que ya había sido grabado alrededor de agosto del año anterior. El timing era perfecto.

El 14 de mayo de 1982, Baglietto y su banda conformada por Fito Páez, Silvina Garré, Jorge Fandermole, Adrián Abonizio, Rubén Goldín y Lalo de los Santos, presentó Tiempos difíciles en Obras. El recital fue todo un éxito en una escena porteña que estaba agonizando y que estaba buscando nuevos sonidos, y marcaría el despegue no sólo de Baglietto sino de todo el movimiento de artistas rosarinos.

Un periodista porteño inventó entonces el término trova rosarina para referirse a la nueva generación de músicos de Rosario que estaban acaparando la escena porteña.

El fenómeno de la trova rosarina estalló en todo el país, a la gente le fascinaba que por primera vez unos músicos hablaran abiertamente en sus letras contra la dictadura y la violencia. En un país fuertemente centralizado en la capital, la gente quedó impactada porque un movimiento musical nacido en el interior del país conquistara la escena porteña, y el movimiento fue apoyado especialmente por la gente del interior. También causó impacto ver en el mainstream nacional a un artista con estética hippie de los años '60, como lo era Baglietto, con barba frondosa y pelo largo, pues hasta ese momento la dictadura seguía considerando una contravención usar el pelo largo, por lo que la estética desaliñada de Baglietto había estado limitada hasta ese momento a ambientes marginales. La canción "Mirta, de regreso", uno de los primeros éxitos masivos de la trova, justamente, señalaba esa situación al darle voz a un ex presidiario que recuperaba la libertad después del cambio del régimen democrático a la Dictadura: "Ya no hay ni un pelo largo, todos parecen soldados", decía.

Baglietto era la punta de lanza de todos los músicos que le seguían desde atrás, él le había puesto su voz a tres temas que habían sido compuestos por sus compañeros y que fueron particularmente exitosos en la época de Malvinas: "Era en abril" (de Jorge Fandermole), "Mirta, de regreso" (de Adrián Abonizio) y "La vida es una moneda" (de Fito Páez).

En mayo de 1983 se realizó el festival Rosariazo Rock, donde participaron los artistas del movimiento y se grabó un álbum doble en vivo.

Nuevos Aires
A algunos les molestó la sobreexposición de la trova rosarina en las radios por esta época. A otros no les atrajo el estilo, no porque hablara abiertamente de la dictadura, sino porque lo hacía desde un tono bastante melancólico, lo que llevó a que empezaran a decir que los rosarinos eran tristes o deprimentes.

Empezaban a llegar los sonidos modernos de afuera con las visitas a Argentina de The Police en 1980 y Queen en 1981, la población empezaba a buscar un estilo musical moderno y enérgico a tono con el descubrimiento de la new wave extranjera.

La llegada de la democracia a Argentina en diciembre de 1983 en medio de un clima social festivo y de alegría marcó que avanzaran la new wave y el pop rock argentinos, que con sus ritmos enérgicos y su estilo desacartonado promoverían bandas que se harían con el protagonismo de la escena musical argentina, y eventualmente, de toda Latinoamérica.

La trova rosarina como movimiento fue perdiendo fuerza, y sus artistas fueron desarrollando sus propias carreras solistas. Pero su legado, ser uno de los movimientos que oficiara de transición entre el sonido del rock argentino de los '70 y el que conquistaría el continente en los '80, ya estaba cumplido.

Músicos integrantes

 Juan Carlos Baglietto
 Silvina Garré
 Fito Páez
 Jorge Fandermole
 Adrián Abonizio
 Jose Luis "Zapo" Aguilera
 Rubén Goldín

 Lalo de los Santos
 Fabián Gallardo
 Ethel Koffman
 Claudio Cardone
 Héctor De Benedictis
 Sergio Sainz

 Marco Pusineri
 Hugo García
 Daniel Wirzt
 Manuel Wirzt
 Charly Bustos
 Horacio Vargas

Véase también
 Música popular argentina
 Rock argentino
 Escena de rock de Mendoza
 Lalo de los Santos

Referencias

Enlaces externos

Trova rosarina
Corrientes del rock de Argentina
Música de Argentina
Trova
Rock de Argentina
Folclore de Argentina
Géneros musicales de los años 1980
Historia de la música en la Argentina

Trova rosarina


Thiago Motta (d. 28 Aralık 1982, São Bernardo), Brezilya asıllı İtalyan teknik direktör ve eski futbolcudur.

Erken yaşta İspanya'ya gelen Thiago Motta futbola 15 yaşında FC Barcelona'de başladı. 1999-2002 yılları arası ise Barcelona'nin B takımında 75 maçta 7 gol ve 10 asist ile en iyi gençlerinden biri oldu. 2002'de profesyonel olan ve 2002 yılından 2006-2007 sezonu sonuna kadar Barcelona'da top koşturan Brezilyalı futbolcu 73 karşılaşmada 3 gol ve 11 asist ile takımının şampiyonluklarında zaman zaman önemli roller oynamıştır. 2007-2008 sezonu başında ise Atlético Madrid takımına transfer olmuştur. Bu takımda umduğunu bulamayan ve sadece 6 maçta forma giyen Motta İtalya'nın Genoa takımına transfer olmuştur. Bu kulüpte 21 maçta 6 gol ve 4 asist ile oynamıştır. 2009-2010 sezonunun başında İtalya'nın Internazionale kulübüne transfer olmuştur .millî takımda ilk golünü Slovenya'yı 1-0 yendikleri maçta atmıştır.

1982 doğumlular
Yaşayan insanlar
İtalyan asıllı Brezilyalılar
Brezilyalı futbolcular
İtalyan futbolcular
Orta saha futbolcuları
CA Juventus futbolcuları
La Liga futbolcuları
FC Barcelona futbolcuları
Atlético Madrid futbolcuları
Serie A futbolcuları
Genoa CFC futbolcuları
FC Internazionale Milano futbolcuları
Ligue 1 futbolcuları
Paris Saint-Germain FC futbolcuları
Brezilya millî futbol takımı futbolcuları
İtalya millî futbol takımı futbolcuları
Brezilyalı gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
Fransa'daki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki Brezilyalı gurbetçiler
İspanya'daki Brezilyalı gurbetçiler
Fransa'daki Brezilyalı gurbetçiler
Fransa'daki İtalyan gurbetçiler
İtalyan gurbetçi futbolcular
2003 CONCACAF Altın Kupa futbolcuları
2012 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2014 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2016 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
FC Barcelona B futbolcuları
Segunda División B futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
İtalya'daki Brezilyalı göçmenler

Thiago Motta


ඈෂ්ලි ද සිල්වා  (ඉංග්‍රීසි: Ashley de Silva) හිටපු සමස්ත ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි.

ජීවන සටහන්

ඈෂ්ලි ද සිල්වා කොළඹ නාලන්දා විදුහලෙහි ආදි සිසුවෙකි. 1949 සිට 1951 දක්වා කාල් කොලඹ නාලන්ද  විද්‍යාලයෙහි  ජ්‍යෙෂ්ඨ ක්‍රිකට් පිලේ ක්‍රීඞා කර ඇත. හිටපු සමස්ත ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩක හා එංගලන්තයෙහි ලැන්කෂයර් ක්‍රීඩක ස්ටැන්ලි ජයසිංහ, සිවිල් නිලධර ලින්කන් පෙරේරා මොහුගේ නාලන්දා හා සමස්ත ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ සමකාලීනයකි.

ආශ්‍රිත
කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු ක්‍රීඩකයින්

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ

ඈෂ්ලි ද සිල්වා


Giuseppe Marco Fieschi (13 December 1790 – 19 February 1836) was a Corsican mass murderer, and the chief conspirator in an attempted assassination of King Louis-Philippe of France on 28 July 1835. The attack on the King and his entourage, which made use of a unique volley gun known as the "infernal machine," killed 18 people, but the King only received a minor wound and Fieschi was quickly captured. He and two other conspirators were subsequently tried and executed.

Biography
Fieschi was born on 13 December 1790 in Bocognano, a commune on the island of Corsica. His parents were Louis and Marie Lucie, of Pomonti. He had two brothers, Thomas and Anthony. Thomas was killed in the Battle of Wagram. Anthony was mute from birth. Giuseppe spent his childhood and adolescence as a shepherd. In 1808 he joined a Corsican regiment and was sent to Naples, then to Russia to fight in the Napoleonic Wars. In 1812 he held the rank of sergeant. He was discharged from the army in 1814 and returned to Corsica. In September 1815, he was one of around 1000 followers who joined former King of Naples Joachim Murat in an attempt to regain his kingdom, this ended a month later with Murat's capture and execution by forces of Ferdinand IV of Naples. According to Harsin, Fieschi escaped execution and was deported to France, where he was eventually sentenced in 1816 to 10 years in jail for the theft of a steer. There he met a female inmate, Laurence Petit. Upon his release in 1826 he moved to Lyon, Petit's hometown.

Shortly after the July Revolution, Fieschi moved to Paris, calling himself a political prisoner, a deceit that allowed for unchallenged movement. There, he maintained a lifelong affair with his stepdaughter Nina, which led to the break-up of his relationship with her mother, Laurence. He obtained a small post in Paris by means of forged papers, but eventually lost his job and pensions that he had fraudulently obtained from the government.

Attempted assassination of Louis Philippe I

In 1831, Fieschi met his later-to-be co-conspirator Pierre Morey, a neighbour. Morey was a 61-year-old saddler who had been involved in Republican politics. He had been arrested but released in 1816 after falling under suspicion of plotting the assassination of the Bourbons. He was later tried and acquitted of the murder of an Austrian soldier. In 1830, he took part in the July Revolution that put King Louis-Phillipe in power.

The two contrived the plan for an "infernal machine", a volley gun with 25 gun-barrels which could be fired simultaneously. Morey took the plan to Theodore Pepin, chief of the Society of the Rights of Man Section Rome. After a meeting, they decided to build the weapon, splitting the cost of 500 francs between Pepin and Morey, with the penniless Fieschi building it and being paid for it. The gun was built in the place it was intended to be used – a four-room apartment on the third floor of No. 50 Boulevard du Temple. This was on the expected route the King and his entourage would take during the annual review of the Paris National Guard.

The annual review, which commemorated the 1830 July revolution, took place on 28 July 1835. Louis-Philippe was passing along the Boulevard du Temple, which connected Place de la République to the Bastille. He was accompanied by three of his sons, the Duke of Orleans, the Duke of Nemours, and the Prince de Joinville, and a large number of staff and senior officers.

Fieschi was waiting for them, 24 barrels of his gun were each loaded with eight round balls and additional slugs. When the royal party passed in the street below, he fired the gun. Not all the barrels fired, but the gun still produced a volley of around 400 projectiles. Eighteen people were killed at the scene, or later died from their wounds, including Lieutenant Colonel Rieussec together with eight other officers of the 8th Legion, Marshal Mortier, and Colonel Raffet, General Girard, Captain Villate, General La Chasse de Vérigny and , father of notable architect Henri Labrouste.

A further 22 people were injured, with at least four requiring limbs to be amputated. The King was one of the injured, but the wound was minor – a bullet or buckshot only grazed his forehead, although the horse he was riding was severely wounded, and died several days later. The King continued with the day's events and reviewed the National Guard as planned. Many of the dead and injured were carried into the Jardin Turc, a famous cafe that was situated nearby,

Four of the gun's 25 barrels burst when fired, four others did not fire, and a further one was not loaded as it lacked a touch hole. This meant the number of deaths and injuries was lower than might have been the case had all components functioned. The gun barrels that exploded caused considerable damage to the room in which the weapon was fired. Fieschi received severe head, facial and hand wounds and he was quickly captured. Two of his fingers later had to be amputated.

Trial and execution
After his capture, Fieschi gave a false name, claiming to be Jacques Girard, born in Lodève. It was only after some days that his true identity was discovered when he was recognized by the Inspector General of Prisons, Olivier Dufresne, while he was being held in the Conciergerie.

Fieschi's trial became a great spectacle and Fieschi enjoyed his stardom. During the trial, he named his accomplices, displayed much bravado, and expected or pretended to expect ultimate pardon. He was represented by the Corsican lawyer François-Marie Patorni, and Parisian lawyers Gustave Louis Chaix d'Est-Ange and . He was condemned to death, and was guillotined on 19 February 1836 together with Pierre Morey and Theodore Pépin. Pepin died first, then Morey. Fieschi was the last, and used his last moments for a speech. Fieschi's head was given to a doctor at Bicêtre Hospital for study purposes.

Before his death, Pepin made several confessions about revolutionary groups which led to subsequent arrests and trials. Another accomplice was sentenced to twenty years imprisonment and one was acquitted. No fewer than seven plots against the life of Louis Philippe had been discovered by the police within the year, and apologists were not wanting in the revolutionary press for the crime of Fieschi.

Legacy

In the immediate aftermath of the attack, a number of newspaper editors and writers were arrested, including Armand Carrel, but they were soon released. Fourteen victims of Fieschi's attack were interred in the vaults of Les Invalides, which is usually the place of interment for French military leaders which the nation wishes to honor.

Horace Vernet, the King's painter, was ordered to make a drawing of the assassination attempt, which Eugene Louis Lami executed. Fieschi's head was painted by the French painter Jacques Raymond Brascassat the day after the execution. A death mask was also made to record Fieschi's facial features. A copy of this is preserved in England at Norwich Castle; the mask shows evidence of the facial and head injuries he received. Another copy was part of the collection of the Edinburgh Phrenological Society and is now in the possession of the University of Edinburgh.
A postmortem examination of Fieschi's brain was carried out by the anatomists Louis Pierre Gratiolet and François Leuret, to determine if it exhibited features that might explain his behavior.

A plaque at n° 50 Boulevard du Temple commemorates the event. Giuseppe Fieschi was honored in a religious service at a Moscow church at the prompting of Soviet General , the inventor of the Katyusha rocket launcher.

Fieschi's volley gun, which became known as the Machine infernale, is now part of the collection of the Musée des Archives Nationales in Paris.

See also
 July Monarchy

References

Notes

Citations

Bibliography

1790 births
1836 deaths
Crime in Paris
Deaths by firearm in France
Executed French people
Executed mass murderers
Executed people from Corsica
Failed assassins
French mass murderers
French military personnel of the Napoleonic Wars
Louis Philippe I
People executed by France by decapitation
People executed by the July Monarchy
People from Haute-Corse
Terrorist incidents in France

Giuseppe Marco Fieschi


عكر قد يعني
 مدينة العكر في البحرين
 عكر هو ثفل أي سائل، ومنها الخمر والزيت.
 عكر (العراق) قرية في قضاء المهناوية.

صفحات توضيح أسماء أماكن

عكر


Jules Édouard Jean-Louis, né le  à Antibes (Alpes-Maritimes) à la villa Roméo Juliette, et mort le  à Hongcheon, est un médecin-commandant du bataillon français de l'ONU et héros de la guerre de Corée.

Le , il trouve la mort dans un champ de bataille en tentant de porter secours à deux soldats sud-coréens blessés. Il est le seul Français à posséder une statue érigée à son effigie en Corée du Sud. Il est surnommé « Dieu protecteur de la Corée ».

Biographie

Carrière

Premières affectations
Jules Jean-Louis décide rapidement de rejoindre l'armée et tente d'intégrer la prestigieuse école spéciale militaire de Saint-Cyr. Mais après examen médical, il est déclaré inapte pour embrasser une carrière de militaire en raison de l'état déficient de son cœur. Il est cependant admis à l'Armée et détaché du Val de Grâce pour être affecté à la  région militaire à Nancy, plus précisément au  régiment d'infanterie de Forteresse ( bataillon) en tant que médecin-lieutenant et sert à l'offensive de la Sarre sur la Ligne Maginot.

Seconde Guerre mondiale
En 1940, son régiment doit évacuer sa position. Jules Jean-Louis émet alors le vœu de rester auprès des deux sections maintenues sur place afin de donner le change à l'ennemi et de couvrir la retraite de la majorité des troupes. Malheureusement, il est capturé par les Allemands et est fait prisonnier au stalag de Mühlberg (Allemagne) au nord-ouest de Dresde. Au sein des camps, il n'a de cesse de soigner les malades : à défaut d'être rapatrié à titre sanitaire, il choisit volontairement de rester sur place et se fait nommer médecin du camp par les officiers de la Wehrmacht.

Lors de sa première affectation, il officie au stalag IV-B (Kriegsgefangenen réserve Lazarett Gnaschwitz Bautzen) et il travaille avec un médecin allemand refusant d'apporter les soins nécessaires aux prisonniers. Jules Jean-Louis s'oppose plusieurs fois à lui et est l'objet d'une campagne de diffamation au point d'être déplacé et nommé médecin à Bilin (Sudètes). En 1941, il est affecté au camp de mineurs de Trebschitz (stalag IV C). Puis, du  au , il est affecté dans sept autres infirmeries dépendant du stalag IV G dont du l'infirmerie de Bad-Lausick, l'infirmerie de Leipzig (secteur est et ouest), l'infirmerie de Meissen, infirmerie de Naunhof. À partir du , délivré par les troupes américaines, il rejoint le camp de rassemblement établi à Naunburg qu'il quitte enfin le  pour rejoindre la France.

Le , Jules Jean-Louis rentre quelque temps à Sanary pour prendre du repos. Il est promu au rang de médecin-capitaine avant d'être muté au Maroc à l'hôpital de Casablanca dès août 1945.

Engagement dans la guerre d'Indochine
Son expérience dans les camps allemands durant la Seconde Guerre mondiale font de Jules Jean-Louis un médecin militaire renommé et apprécié. Très vite, il émet le souhait de servir en Extrême-Orient et s'engage dans le corps expéditionnaire d'Indochine en mars 1946 puis dans la Guerre d'Indochine. Il sert au  régiment étranger d'Infanterie de jusqu'en 1947. Le 29 mai 1948, il obtient son brevet militaire de parachutiste et s'engage dans la seconde brigade des parachutistes coloniaux de 1948 à 1950.

Héro de la guerre de Corée
Il prend part au conflit rapidement puisqu'il est présent sur place le  lorsque le débarquement à Incheon débute. Il part ensuite à bord de l'Athos le 25 octobre. Parmi le bataillon français des soldats sud-coréens sont intégrés, les ROK (Republic of Korea) directement encadrés par des Français. Jules Jean-Louis est esnuite nommé chef de service de santé du bataillon français de l'ONU le . De décembre 1950 à janvier 1951, il participe à plusieurs batailles dont celles de Won Ju et de Chi Pong Ni.

Le , lors de l'affrontement de Jang nam Ri, au nord-est d'Hongcheon, le médecin-commandant Jules Jean-Louis sur le terrain ce jour-là. Il va tenter de porter secours à deux soldats sud-coréens blessés mais trouve la mort dans le champ de bataille en marchant sur une mine à l'âge de 34 ans. Un témoin direct de la scène, le docteur Kim Jong-Hi, qui souhaitait intervenir auprès des deux soldats rapporte que le commandant lui a ordonné de ne pas bouger. Un autre capitaine l'a mis en garde mais Jules Jean-Louis, n'écoutant que son courage, s'élance et meurt sur le coup. L'événement est évoqué le  par le lieutenant-colonel Olivier Le Mire dans un ouvrage consacré à la bataille de Crèvecœur.

Décorations de son vivant
Pendant sa détention en Allemagne en 1943, il reçoit la croix de guerre avec une étoile d'argent.

Le , il reçoit la médaille coloniale de l'Extrême Orient.

En  et en , il reçoit deux citations à l'ordre de l'armée. Il est également nommé chevalier de la Légion d'honneur le . il est finalement nommé au grade de médecin major pour sa conduite exemplaire le .

Quelques mois avant son décès, en , il reçoit une citation à l'ordre de la brigade avec l'attribution de la croix de guerre des Théâtres d'opérations extérieurs avec étoile de bronze à la demande du chef de bataillon français de l'ONU.

Nominations post mortem
Le , il est promu à titre posthume au grade d'officier de la Légion d'honneur.

Le , il reçoit la médaille commémorative française des opérations de l'ONU en Corée.

On lui attribue également la médaille d'honneur du service de santé des armées.

Mémoire
Plusieurs villes du sud de la France honorent sa mémoire. La postérité de Jules Jean-Louis est importante en Corée du Sud où chaque année, à Hongcheon, en présence de l'Ambassade de France en Corée, son sacrifice est honoré lors d'une cérémonie le 8 mai. Plusieurs villes sud-coréennes ont également fait figurer, sur les monuments de leurs mémoriaux, le nom de Jules Jean-Louis.

À Antibes
Une plaque commémorant son sacrifice est apposée sur l'immeuble construit à l'emplacement de sa maison natale, rue Philippe Rochard.

À Fréjus
À Fréjus, un hôpital des Armées, aujourd'hui disparu, portait son nom. Ouvert en 1918, cet hôpital prend le nom du médecin-commandant à la suite de son décès en 1951 et ferme ses portes en 1979. À la fermeture, son nom est également donné à l'infirmerie du  au camp Lecoq. En 2008, la Communauté d'agglomération de Fréjus - Saint Raphaël crée le pôle d'Excellence Jean-Louis, en mémoire de la présence des troupes coloniales à Fréjus. Le musée des Troupes de la Marine, à la suite d'un don des héritiers de la famille Jean-Louis, a consacré une vitrine du musée à Jules Jean-Louis. Son képi y est exposé.

À Sanary
Une rue du quartier de Portissol, inauguré le , porte son nom. La dépouille du médecin-commandant repose aujourd'hui dans le tombeau familial de la commune, dans le cimetière du centre-ville. Au 6 rue Barthélémy-de-Don figure également une plaque commémorative rappelant les faits de Jules Jean-Louis et signalant la localisation de la maison familiale.

La ville est également jumelée à Hongcheon depuis 1986. Ce jumelage s'inscrit dans le cadre du centenaire des accords diplomatiques entre la Corée du Sud et la France. A cette occasion, une délégation municipale se rend en Corée du Sud pour honorer sa mémoire.

À Suwon
Sur le site mémorial de Suwon en Corée du Sud, un monument a été érigé pour honorer l'effort fournie par les français pendant la Guerre de Corée. Le nom de Jules Jean-Louis fait partie des 287 noms de soldats français morts au combat.

À Busan
Au cimetière du mémorial des Nations unies de Corée à Busan, figure sur le mur du souvenir, une plaque dédiée à la France sur laquelle Jules Jean-Louis détient son nom aux côtés des 268 autres noms des soldats français tombés pendant la Guerre de Corée (1950-1953).

À Hongcheon
Le plus grand hommage à Jules Jean-Louis est la statue en bronze qui lui est dédiée, édifiée à l'endroit même de sa mort à une trentaine de kilomètres au nord-est de Hongcheon. Il est l'un de seuls occidentaux, avec le général MacArthur, à détenir un monument à son effigie en Corée.

Expositions
 « Jules Jean-Louis, sanaryen et héros en Corée », Médiathèque Jacques-Duhamel à Sanary-sur-Mer du 3 au 7 mai 2022, exposition à l'occasion de la commémoration du  de sa mort.

Notes et références

Voir aussi

Autres
 Les Vrais baroudeurs du bataillon français en Corée, 2021, Musée pour la Paix des Nations unies, p.138.

Articles connexes
 « Médecin commandant Jules Jean-Louis », Association nationale des anciens et amis des forces françaises de l'ONU

Médecin militaire français
Parachutiste français
Croix de guerre 1939-1945
Officier de la Légion d'honneur promu en 1951
Naissance en octobre 1916
Décès en mai 1951
Décès à 34 ans

Jules Jean-Louis


Der Grüngürtel in der Kreisstadt Düren (Nordrhein-Westfalen) ist eine Innerortsstraße im gleichnamigen Siedlungsbereich Grüngürtel.

Lage

Die Straße verläuft als Rechteck durch die Siedlung, beginnend und endend an der Scharnhorststraße. Eine Sackgasse führt gegenüberliegend zur Schoellerstraße.

Angrenzende Bauten

An der Straße Grüngürtel liegen viele denkmalgeschützte Gebäude:
 die Häusergruppe Grüngürtel 12 bis 20 und 2 bis 10,
 das Haus Grüngürtel 21,
 die Antonius-Kirche.

Geschichte

Nach dem Ersten Weltkrieg mussten wegen der Wohnungsnot neue Baugebiete erschlossen werden. So wurde der Grüngürtel am 10. Mai 1921 genehmigt. Eine der darin verlaufenden Straßen erhielt den Namen des Baugebietes Grüngürtel.

Siehe auch

 Liste der Straßen in Düren

Quellen

 Straßenliste auf der Webseite der Stadt Düren (PDF; 58 kB)
 Josef Geuenich: Die Dürener Straßennamen, Düren 1965, herausgegeben von der Stadt Düren und dem Dürener Geschichtsverein

Urbaner Freiraum in Düren
Straße in Düren

Grüngürtel (Straße)


24969 Lucafini este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
24969 Lucafini este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la San Marcello Pistoiese de Luciano Tesi și Andrea Boattini. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 14,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 24001-25000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

24969 Lucafini