Lesotho ya da resmî adı ile Lesotho Krallığı, Afrika kıtasının güneyinde yer alan bir ülkedir. Ülke topraklarının tamamı Güney Afrika Cumhuriyeti toprakları ile çevrilidir. 1868 yılından Birleşik Krallık'tan bağımsızlığın kazanıldığı 1966 yılına kadar Basutoland olarak adlandırılan ve parlamenter monarşi ile yönetilen ülkenin başkenti Maseru'dur.

İsim
Ülke ismi olan Lesotho 'Sotho dilini konuşan insanların ülkesi' anlamına gelmektedir. Bağımsızlığın kazanıldığı 1966 yılına kadar kullanılan isim olan Basutoland ise Basotoluların yaşadığı ülke anlamına gelmekteydi.

Coğrafya

Lesotho, Afrika kıtasında yer alan küçük ülkelerden biri konumundadır. Ülke yüzölçümü açısından 54 Afrika ülkesi içerisinde 42. sırada yer almaktadır. Dünya üzerinde San Marino ve Vatikan dışında ülke topraklarının tamamının bir ülke ile paylaşıldığı üçüncü ülke konumunda olan Lesotho, komşusu Güney Afrika Cumhuriyeti ile 909 km'lik sınırı paylaşmaktadır. Bu özelliği ile denize de çıkışı olmayan ülke, yüksek rakımlı yükseltilerin ülke topraklarının büyük bölümünü kapladığı için Gökyüzündeki krallık (The Kingdom in the Sky) olarak da adlandırılmaktadır.

Ülkenin batı bölgeleri yüksek veld olarak da adlandırılan ve ülkenin ana yerleşim merkezlerinin yer aldığı kumtaşı içeren yaylalardan oluşmaktadır. Bu bölgelerde rakım 1.400 m ile 1.700 m arasında ölçülmekte olup, nehir yatakları ve küçük dağlar arazinin karakteristik özellikler arasında yer almaktadır.

Ülkenin doğu bölümüne kalan ve bazalttan oluşan yüksek yaylalar ve dağlar ise zaman zaman 2.000 m'nin üzerinde yer almaktadır. Bu bölümdeki yüksek yaylalarda yer alan derin nehir yatakları, dağlar ve sıradağlar bölgenin karakteristik özellikleri arasında yer almaktadır. Drakensberg sıradağı ülkenin güneybatı bölümünden kuzey bölümüne kadar uzanmaktadır. Lesotho'da Maloti dağı olarak adlandırılan sıradağın 3.482 m ile en yüksek noktası olan Thabana Ntlenyana Dağı, hem Lesotho'nun hem de Afrika kıtasının güney bölümünün en yüksek noktasını oluşturmaktadır.

Ülkenin en alçak noktasını 1.400 m ile Oranje ve Makhaleng nehirlerini birleştiği nokta oluşturmaktadır. Bu yükseltileri ile Lesotho, dünya üzerindeki bağımsız devletler arasında ülke topraklarının tamamının ortalama yükseltisinin 1.000 m ve üzerinde olduğu tek ülke konumunda olup, ülke topraklarının %80'i 1.800 m üzerinde yer almaktadır.

Afrika kıtasının güney bölümün en önemli su kaynaklarından olan Oranje ve Kaledon nehirlerinin çıkış kaynakları Lesotho'da bulunmaktadır. Ülke içerisindeki birçok nehir gibi bu nehirlerde derin kanyonlar oluşturmaktadır. Bazalt kayalıkların bittiği noktalarda oluşan şelalelere çok sık rastlanabilmektedir. Semonkong yerleşim alanına yakın bir konumda bulunan ve Afrika'nın güney bölümündeki en uzun ikinci, kesintisiz akışı nedeniyle de en uzun şelalesi konumunda olan Maletsunyane şelalesi, 192 m'lik bir yükseklikten aşağıya doğru akmaktadır. Yaylalardan yüksek dağlık kesimlere geçişte yumuşak kumtaşından oluşması, artan nüfus yoğunluğunun da etkisi ile sık bir biçimde erozyonlara neden olabilmektedir. Ülke topraklarının sadece %11'i tarımsal faaliyetlere uygunluk gösterebilmektedir.

Ülkenin en büyük doğal kaynaklarını su rezervleri oluşturmakta olup, bunun haricinde az da olsa elmas ve diğer mineraller bulunmaktadır. Ülkedeki su rezervlerin bolluğu nedeniyle birçok baraj yapımına başlanmış olup, Katse Barajı bunların içerisinde en büyük baraj unvanına sahiptir.

İklim
Ülkenin güney yarıküre bölümünde yer alması ile mevsimler kuzey yarıküre ülkelerinin tersi olarak yaşanmaktadır. Ülke genelinde ılıman bir iklim hüküm sürmektedir. Kış aylarının yaşandığı Haziran-Ağustos ayları çoğunlukla çok soğuk olmakta, ülkenin doğu bölümündeki yüksek alanlarda kar yağışları yaşanabilmektedir. Kış aylarında bile güneş gün içerisinde kendini sık bir şekilde göstermekte olup, yıl içerisinde güneş yaklaşık olarak 300 gün boyunca gözlemlenebilmektedir. Yaz mevsiminin yaşandığı Kasım-Mart aylarında sıcaklık yüksek seyretmektedir. Ülkede çoğu yaz aylarında olmak üzere 100 gün sağanak yağışlar yaşanmaktadır. Ülkede yüksek rakım nedeniyle gün içerisinde çok yüksek sıcaklık farkları yaşanabilmektedir. Kışın −15 °C olarak ölçülebilen gece sıcaklığının yanı sıra, yazın 30 °C'den fazla sıcaklık ölçülebilmektedir. Başkent Maseru'da yıl boyu ölçülen sıcaklık ortalaması 15 °C 'dir. Drakensberg dağı gibi çok yüksek noktalarda yıl boyu süren kar yağışları yaşanmaktadır. Ülke topraklarına gerçekleşen yıllık 600 ml ile 800 ml arasındaki yağışların %85'i yaz aylarında yağmakta olup, yağışın az olduğu kış aylarında arazi alanlarında kuraklık gözlemlenebilmektedir.

Yaban hayat ve bitki örtüsü
Ülke genelinde hemen hemen hiçbir ağaç bulunmamaktadır. Az sayıda bulunan ağaçlar ise genellikle korunaklı vadilerde ve tarlalarda yetişmektedir. Yetişen ağaçlar ise büyük oranda Okaliptüs, Akasya ve daha çok köylerde gözlemlenen Şeftali ağaçlarıdır. Ülkenin daha yüksek noktalarında, nehir vadilerinde Söğüt ağacı da görülebilmektedir. Sarısabır bitkisinin çeşidi olan spiral sarısabır, üç metreye kadar uzayabilen Cussonia bitkisi, evcilleşmemiş halleri ile kadife çiçeği ve Orta ve Güney Amerika'dan ülkeye getirilen kirli hanım çiçeği, kozmos çiçeği Lesotho'da yaygın olarak bulunmaktadır.

Lesotho'da yaban hayatı daha çok küçük hayvanlar belirlemektedir. Ülke genelinde vahşi ortamda yaşayan en büyük memeli hayvan karaca antilobudur. Bunun haricinde leylek, aynak, balıkçılgiller, akbaba türünün az rastlanan bir türü olan sakallı akbaba gibi büyük kuş türlerinin yanı sıra dokumacı kuşlar ve nektar kuşu gibi küçük kuş türleri ülkede sıklıkla gözlemlenmektedir. Bunların haricinde çeşitli yılan, amfibi, balık ve böcek çeşitleri de ülke sınırları içerisinde görülmektedir.

Ülke genelinde evcil hayvan olarak büyükbaş sığırların yanı sıra at, eşek, keçi, koyun, tavuk, köpek ve kedi bulunmaktadır.

Lesotho sınırları içerisinde 1830'lu yıllarda su aygırı, zebra, gnu, deve kuşu ve az da olsa aslan gözlemlenebilmekteydi.

Nüfus
Lesotho, Afrika'da var olan bağımsız ülkeler içerisinde yaşayan nüfusun kimlik, kültürel ve gelenek açısından birbirine yakın olduğu çok az ülkelerden biri konumundadır. Ülkede yaşayan iki milyona yakın kişi %99 oranında kendisini Bantu etnik grubunun güney grubu üyesi olan Basutho etnik grubuna üye olarak ifade etmektedir. Bunun haricinde çok az da olsa Zulu, Xhosa etnik grupları ile Avrupalılar ve Asyalılar yaşamaktadır.

Ülke nüfusunun %70 gibi çok büyük çoğunluğu ülke ortalamasına göre daha düşük rakıma sahip ve daha verimli topraklara sahip batı bölgelerinde yaşarken, %30'luk bir kısım yükseltinin daha çok olduğu doğu bölgelerinde yaşamını sürdürmektedir. Ülkenin en kalabalık bölgesi başkent Maseru ve çevresidir. Dünya üzerindeki en yüksek işsizlik oranlarından birine sahip olan ülkede, 2002 yılındaki verilere göre %45'lik işsizlik oranı ile neredeyse her iki kişinden biri işsiz konumundaydı. Ülkede 2008 tahmini verilerine göre işsizlik oranında düşüş gözlense de %25 düzeyindedir. Lesotho vatandaşı olan erkek işgücünün %35'i Güney Afrika Cumhuriyeti'nde çalışmaktadır. Ülke sınırları içerisinde var olan iş gücünün sadece %14'ü endüstri alanında çalışırken, %86 ile iş gücünün çok büyük bir yüzdesi tarımsal alanlarda faaliyet göstermektedir.

Ülke orta genç bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre %50,56'sı 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %5,60'ı 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %31.30 (erkek 309,991/kadın 306,321)
15-24 yaş: %19.26 (erkek 181,874/kadın 197,452)
25-54 yaş: %38.86 (erkek 373,323/kadın 391,901)
55-64 yaş: %4.98 (erkek 52,441/kadın 45,726)
65 yaş ve üzeri: %5.60 (erkek 57,030/kadın 53,275)

Şehirde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %29,9 olan ülkede, nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %0,76 düzeyindedir.

Dil
Ülkenin Sesotho ve İngilizce olmak üzere iki adet resmi dili mevcuttur. Ülke nüfusunun %99 gibi yüksek bir oranı Sesotho dilini anadili olarak konuşulurken, İngilizce Birleşik Krallık sömürge döneminden kalan bir miras olarak resmi dile ilave edilmiştir. Bu iki dilin haricinde çok az da olsa yerel olarak Zuluca, Xhosaca ve Sephuthi dili konuşulmaktadır.

Din
Lesotho nüfusunun %90 ile çok büyük bir oranı Hristiyan inancına göre yaşamını sürdürmektedir. Hristiyan dinine mensup toplulukların yarısına yakını Katolik mezhebine, %40'ı Protestan mezhebine göre dini gerekliliklerini yerine getirirken, %10'luk bir kesim ise yerel Afrika Hristiyanlığına inanmaktadır. Ülkede geri kalan %10 nüfus ise Afrika doğa dinlerine inanmakta olup, çok az kişi de İslamiyet'e ve Hinduizm'e inanmaktadır.

Sosyal durum

Sağlık
AIDS, Afrika kıtasının özellikle güneyinde yer alan ülkelerin birçoğunda olduğu gibi Lesotho'da da yüksek oranda görülmektedir. 2009 verilerine göre ülkedeki yetişkin nüfusun %23,6'sı HIV virüsünü taşımaktadır. Bu oran Esvatini ve Botsvana'dan sonra en yüksek üçüncü oran olup, toplamda 290.000 kişi AIDS hastasıdır. AIDS'in yaygın olması nedeniyle ülke nüfusunun yıllık artışında görülen yavaşlama, 2009 sonuçlarına göre %0,33'e kadar düşmüştür. Lesotho'da ortalama yaş ömrü 52,3 olup, bu oran erkeklerde 52,2  kadınlarda ise 52,4 yaş seviyesindedir.

Eğitim
Ülke genelinde 15 yaş ve üzerinde olan nüfusta okuma yazma bilenlerin oranı 2010 tahmini verilerine göre %89,6 düzeyindedir. Bu oran erkeklerde %83,3 iken, kadınlarda %95,6 seviyesindedir. Ülke içerisinde bulunan birçok okul kilise tarafından idare edilmektedir. İlkokula gitmenin zorunlu olduğu Lesotho'da, bu eğitim 2000 yılından bu yanan ücretsiz olarak alınabilmektedir. Eğitim zorunlu olmasına karşılık yedi yıllık ilkokul ziyaretini gerçekleştirme oranları erkeklerde %83, kızlarda ise %89 düzeyindedir. İlkokul sonrası dönem olan ve paralı olan ortaokula gitme oranı ise erkeklerde %19, kızlarda ise %27 seviyesi ile çok daha düşük oranlarda ölçülmektedir. Orta öğrenimin paralı olmasının yanı sıra, bu eğitimde gerekli olan kıyafet ve kırtasiye malzemelerinin de devlet tarafından karşılanmaması ve aile bütçelerini zorlaması nedeniyle birçok aile tarafından çocuklarını göndermeme yönünde kararlar alınabilmektedir. 12. sınıf sonunda gerçekleştirilen bitirme sınavlarına çok az sayıda öğrenci ulaşabilmekte ya da başarabilmekte. 1971 yılından bu yanan bu eğitim sisteminin uygulandığı Lesotho'da ayrıca bir adette üniversite bulunmaktadır. Başkent Maseru'ya 35 km mesafedeki Roma'da bulunan ve 1945 yılında katolik kilise tarafından kurulan ancak daha sonra devlet tarafından idaresi ele alınan National University of Lesotho (Lesotho Ulusal Üniversitesi) 'da 7.000 öğrenci eğitim görmektedir.

Ülke genelinde var olan İngiliz özellikli resmi okulların dışında ayrıca özellikle yaz aylarında faaliyet gösteren ve öğrencilerin yerel Afrika kültür ve geleneklerinde bulunan yaşam becerilerinin öğretildiği Çalıokulu (Bush school) olarak tabir edilen yerel okullarda faaliyet göstermektedir.

Tarih

Erken tarih
Lesotho'nun hakim olduğu topraklarda ilk hayat M.Ö. 25.000 yıl önce Buşmanların bu bölgelere yerleşmesi ile başlamıştır. Bu topluluğun geride bıraktığı mağara ve kaya çizimlerinin 5.000'e yakın bir bölümü Lesotho'da bulunmaktadır. M.S. 4-5 yılları arasında Afrika kıtasının güneyine gelen Bantu etnik grubunun bir kolu olan Nguni topluluğu bu bölgeye gelerek çiftçi ve çoban olarak bu bölgelere yerleşmişlerdir. 11. yüzyıldan itibaren kuzeyden gelen Basotho ve Tswana toplulukları tarafından bölgeden uzaklaştırılmaya başlanan Buşmanlar günümüzde bu bölgelerde hiç yok denecek kadar az bir konumda bulunmaktadırlar. Özellikle günümüzde Güney Afrika Cumhuriyeti'nin Özgür Devlet ili bölgesi ile Lesotho'nun batı bölgelerinde yerleşik hayata geçen Bantular çiftçilik ve hayvancılık ile uğraşmışlardır.

Kral I.Moshoeshoe hakimiyet dönemi

19. yüzyıl başlarında hakimiyet alanını gün geçtikçe genişleten Zulu kralı Shaka, Bantu toplulukları için tehdit oluşturmaktaydı. Genişleyen topraklarına  Bantu toplulukların yaşadığı bölgeyi de katmak isteyen Shaka, 1820 yılında Bantuların önderi anlamına gelen morena unvanını alan Moshoeshoe önderliğinde birleşen Bantular karşısında zafere ulaşamamıştır. Butha-Buthe ve Thaba Bosiu'de yaptırdığı kaleler ile Moshoeshoe, kaçanlar için sığınak oluşturmuş, diğer Bantu toplulukların güvenini daha da kazanarak hakimiyet alanına onları dahil ederek genişletmiştir. Büyük Moshoeshoe olarak da adlandırılan lider, Basotho ulusunun kurucusu ve önderi olarak ifade edilmektedir.

1830'lu yıllardan itibaren Boer halklarının Birleşik Krallık'ın Afrika'nın güneyini Cape Kolonisi olarak ilhak etmesi neticesinde yeni bir yurt arayışı içerisine girmesi ile başlayan ve kuzeye ilerleyişlerini içeren Büyük Göç esnasında, Vaal nehrinin geçilmesi ile karşı karşıya geldikleri Bantu toplulukları ile mücadeleye girmişlerdir. Yeni kurulan Boer Cumhuriyetleri'nden biri olan Özgür Orange Devleti'ne bağlı birliklerin Moshoeshoe hakimiyeti altındaki toprakların iç kısımlarına girmesi sonucunda Britanya'dan yardım ve koruma talep etmiş, bu talep neticesinde 1843 yılında Moshoeshoe ile Britanya Cape Kolonisi yönetim arasında koruma anlaşması imzalanmıştır. Ancak bu anlaşma Britanya'nın diğer Boer Cumhuriyetleri ile olan ilişkilerinde sorun oluşturduğu gerekçesiyle 1859 yılında iptal edilmiştir. 1865 yılında gerçekleştirilen yeni bir saldırıda batı bölgelerinde kalan verimli topraklara sahip yüksek yaylara sahip alanlarının Özgür Oranje Devleti himayesi altına girmesini engelleyemeyen Moshoeshoe, tüm egemenliklerini yitirmek üzere oldukları bir durumda, bölgenin hakimiyetini tamamen Boerlere vermek istemeyen Britanya yardımı ile topraklarını korumayı başarmıştır. Bu yardım sonrası 1868 yılında Büyük Britanya bölgeyi Basutoland adı ile Britanya kolonisi olarak ilan etmiştir. Her ne kadar Britanya kolonisi olsa da Moshoeshoe diplomasi zaferi elde ederek bölgesini özerk bir konumda tutmayı başarmıştır. Moshoeshoe'nin ölümünden bir yıl sonra, 1870 yılında Basutoland özerkliğini kaybederek Cape Kolonisi'nin bir bölgesi haline getirilmiştir.

Britanya Kraliyet kolonisi Basutoland
Yeni liderleri I.Letsie önderliğinde Cape Kolonisi parlamentosunda temsilci hakkı tanınmayan Basotho halkı Britanyalılara karşı ayaklanmıştır. Yaşanan bu gelişmeler üzerine Basotholularda bulunan ateşli silahlara el konulmuş ve kullanımına yasak getirilmiştir. 1879 yılında topluluk lideri Moorosi'nin başlattığı ayaklanma ile 1880 ile 1881 yılları arasında gerçekleştirilen Basotho Silah Savaşı (İng: Basuto Gun War) Britanya Cape Kolonisi için finansal açıdan sıkıntılar yaratmış, yaşanan bu durumlar neticesinde Basotholand 1884 yılı itibarıyla direkt olarak kraliyete bağlanarak kraliyet kolonisi haline getirilmiştir.

1910 yılında Güney Afrika Birliği'nin kurulması ile bu birliğe dahil olmayı tıpkı Bechuanaland (günümüzde Botsvana) ve Esvatini gibi kabul etmeyen Basutoland, ilerleyen yıllarda kentleşme ve daha iyi eğitim hizmetleri nedeniyle kraliyet sarayının etkisinin azalmasına neden olmuştur. II.Dünya Savaşı sırasında birkaç bin Basutoland askerlerinin müttefikler ordusunda yer alması ve bunun sonucunda artan bağımsızlık talepleri Basotho Congress Party (BCP) ve Basotho National Party (BNP) gibi bağımsızlık hareketlerinin oluşmasına neden olmuştur. 1959 yılında atılan ilk koloni anayasası imzası sonrası 1960 yılında II.Moshoeshoe'nun taç giyme yılında gerçekleştirilen ilk özgür seçimler gerçekleştirilmiştir. 1965 yılında gerçekleştirilen ve BNP'nin zafer ile ayrıldığı bağımsız ve özgür seçimlerden bir yıl sonra BNP ülkeyi Lesotho ile bağımsızlığına kavuşturmuştur. Ülkenin yönetim şekli olarak parlamenter monarşi belirlenmiş ve ülkenin ilk başbakanı Leabua Jonathan olmuştur.

Bağımsızlıktan günümüze

1970 yılında gerçekleştirilen seçimlerde muhalefetin lideri Ntsu Mokhehle'nun galip gelmesi sonucu, seçimleri geçersiz kılan Jonathan, anayasayı devre dışı bırakmış, acil durum ilan etmiş ve kral II.Moshoeshoe'nu sürgüne göndermiştir. Muhalefet partisine mensup aile bireyleri ve taraftarları bu süreçte tutuklanmış, öldürülmüş ve evlerine zarar verilmiştir. 1973'te geçici anayasa ile geçiş sürecinin belli olması ile sürgünde bulunan muhalefet mensuplarının kurduğu hükûmet, fazla işlevsel olmamış ve kısa sürede bu girişim sonlandırılmıştır.

Lesotho bağımsızlık sonrası dış politikada ise komşu ülkesi Güney Afrika Cumhuriyeti ile yıllar içerisinde sorunlar yaşamıştır. 1982/83 yıllarında Güney Afrika, Lesotho'nun ülkelerinde yasak olan ve Apartheid karşıtı eylemler içerisinde bulunan ANC hareketine destek verdiğini iddia etmiş, bunun sonucunda ekonomisi büyük oranda Güney Afrika'ya bağlı olan ülkeye karşı yaptırımlar uygulamış ve askerî harekât gerçekleştirmiştir. 9 Aralık 1982 yılında düzenlenen saldırıda 40 Lesotho vatandaşı ölmüştür. Bu yaşanan olaylara rağmen ANC'ye verdiği desteği geri çekmeyen Jonathan'a karşı ülke içerisindeki huzursuzluğun da artması ile 20 Ocak 1986 tarihinde Justin Metsing Lekhanya önderliğinde kansız bir darbe gerçekleştirilmiş. Yaşanan bu darbe neticesinde hükûmete bağlı ulusal meclis lav edilmiş, partiler yasaklanmış, II.Moshoeshoe geniş ve güçlü yasama ve yürütme hakları ile donatılarak yeniden tahta oturtulmuş ve altı kişilik bir askeri konsey oluşturulmuştur. II.Moshoeshoe ülke yönetimini yeniden sürgüne gönderileceği 1990 yılına kadar askeri konseyin başında bulunan Lekhanya ile birlikte yürütmüştür.

III.Letsie'nin tahta çıkmasından bir yıl sonra askeri konseyde de değişim yaşanmış, konsey başkanlığına Lekhanya yerine Elias Phisoana Ramaema getirilmiştir. Ramaema 1993 yılında yeniden demokratikleşme adına adımlar atmış, yapılan bağımsız seçimlerde Ntsu Mokhehle önderliğindeki BCP galip çıkmış, ancak bir yıl sonra III.Letsie parlamentoyu ordu mensuplarının da yardımı ve desteği ile tekrar fesh ederek yönetimi ele almışlardır. Bu darbede sağlanan birliğin çok kısa sürede bozulması ile yönetim yeniden eski hükûmete geçmiştir. 1995 yılında sürgünden dönen II.Moshoeshoe oğlunun yerine yeniden tahta çıkmış, bir yıl sonra trafik kazasında hayatını kaybetmesi ile oğlu 31 Ekim 1997 tarihinde ikinci defa ülkenin kralı olmuştur. 1998 yılında gerçekleştirilen seçimleri yeni kurulan ve Bethuel Pakalitha Mosisili'nin liderliğini yaptığı Lesotho Congress for Democracy (LCD) partisinin kazanması ve parlamentoda mümkün olan 80 sandalyenin 79'unu alması ile başlayan şiddet olayları engellenememiş, bunun üzerine olası bir darbenin önüne geçmek adına Güney Afrika ve Botsvana'dan asker gücü talep edilmiştir. 2001 yılında olayların tamamen sona ermesi ile çekilen yabancı ülke askerlerinin ardından 2002'de gerçekleştirilen seçimleri de kazanan Mosisili, başbakan unvanını 2007 seçimlerinde de korumayı başarmıştır. Ülkede gerçekleştirilen son 2012 seçimleri sonrasında ilk defa koalisyon hükûmeti kurulmuş ve All Basotho Combition partisi genel başkanı Tom Thabane başbakan olmuştur.

Siyaset

Anayasa
2 Nisan 1993'te kabul edilen anayasaya göre ülkenin yönetim şekli iki meclisli parlamenter monarşi olarak ifade edilmiştir. Anayasada kuvvetler ayrılığına vurgu yapılmış, bağımsız bir yargı sistemi garanti edilmiştir. Yasada ayrıca insan hakları, din ve vicdan özgürlüğü, özel hayatın gizliliği gibi konularda garanti altına alınmıştır.

Yürütme
8 Haziran 2012 tarihinden bu yana başbakan koltuğunda bulunan Thabane aynı zamanda yürütmeninde başındadır. 1986 ile 1993 yılları arasında askerî cuntanın yönetimde olması sebebiyle boş kalan başbakanlık makamı yerine bu yetki ve görevler askeri konseyin elinde bulunmaktaydı.

Ülkenin kralının sadece temsili yetkileri bulunmakta olup, siyasi müdahalelerde bulunması yasalarla engellenmiş durumundadır. Krallık unvanı babadan oğula geçmekte olup, olası bir mirasçının olmaması ya da yaş itibarıyla küçük olduğu durumlarda aşiret reislerinden oluşan bir konsey durum hakkında son kararı verme yetkisine sahiptir. Bu konseyinkralın tahtan indirme yetkisi de bulunmaktadır.

Yasama
Ülkede yasama gücü parlamentonun elinde bulunmaktadır. Üst meclis olarak senato, alt meclis olarak da ulusal meclisten oluşan iki kademeli sistemde yasama gerçekleştirilmektedir.

33 üyeden oluşan senato da, bu üyelerin 22 tanesini aşiret reisleri oluşturmaktadır. Senato üyelerinin birçoğu I.Moshoeshoe'nin akrabaları konumunda olup, görevlerini ve sandalyelerini miras yolu ile gelecek nesillere bırakabilmektedirler. Senato üyesinin geri kalan 11 üyesi ile kralın önerileri ile parlamento tarafından seçilmektedir. Senatonun görevi ulusal meclisten gelen yasa çalışmalarını kontrol edip düzeltmek ve gerektiğinde yeni yasa maddeleri oluşturarak onaylamaktır. 2007 yılından bu yana 120 sandalyeye sahip ulusal meclis üyeleri ise her beş yılda bir yapılan bağımsız ve gizli seçimler ile seçilmektedir.

26 Mayıs 2012 tarihinde gerçekleştirilen son seçimlerde partilerin kazandığı sandalye sayıları şu şekildedir:
 Democratic Congress: 48 sandalye
 All Basotho Convention: 30 sandalye
 Lesotho Congress for Democracy: 26 sandalye
 Basotho National Party: 5 sandalye
 Popular Front for Democracy: 3 sandalye
 diğer partiler: toplam 8 sandalye

Yargı
Ülkede var olan yargı sistemi siyasi partilerin üzerinde ve bağımsız bir sistemdir. En yüksek yargı organı başkanının kral tarafından atandığı Yüksek Mahkemedir.

Dış siyaset
Ülke coğrafi konumu itibarıyla Güney Afrika Cumhuriyeti'ndeki siyasi ve ekonomik gelişmelere bağımlı bir durumdadır. Buna bağlı olarak ülkenin dış siyaseti belli bir dönem sadece GAC'daki gelişmelere göre şekillendirilmekteydi. Özellikle Apartheid hükûmetinin iş başında olduğu yıllarda Apartheid karşıtı söylemler gerçekleştiren ANC üyelerine sığınma hakkı vermesi Lesotho'yu büyük komşusu ile çok sık karşı karşıya getirmekteydi. Apartheid dönemini bitmesi ile birlikte iki ülke arasındaki ilişkiler dostane bir şekilde ilerlemektedir.

Ülke Birleşmiş Milletler, Afrika Birliği ve İngiliz Milletler Topluluğu üyesi olup, birçok batılı ülke ile diplomatik ilişkilere sahiptir. Buna rağmen ülke içerisinde çok az ülkenin büyükelçiliği ya da konsolosluğu bulunmaktadır.

İç siyaset
Ülkedeki siyasi gerginliğin sona ermesi ile günümüzde iç siyasetin en önemli konuları açlıkla mücadele, işsizlik ve AIDS olarak sıralanmaktadır.

İdari yapılanma

Lesotho en üst idari yapı olarak kendi içerisinde on ilçeye ayrılmış durumdadır.

Şehir
Ülkenin en büyük şehri aynı zamanda başkentte olan Maseru'dur. Ülke nüfusunun %13'ü Maseru ve çevresinde yaşamaktadır. En son 2006 yılında gerçekleştirilen resmi sayım sonuçlarına göre ülkenin en büyük şehirleri şu şekildedir:

Ekonomi

Lesotho, Kişi başına düşen millî gelir baz aldığında, 2003 verilerine göre %43'ü günlük bir doların altında kazanç elde eden nüfusu ile dünyanın en fakir ülkelerinden biri konumundadır. Ülke toplam gelirinin üçte ikisinin elde edildiği tarımsal alanında nüfusun %60 faaliyet göstermektedir. Ülke genelinde ekimi yapılan en yaygın ürün mısır olup, birçok kişi tarımı kendi şahsi tüketimi için gerçekleştirmektedir. Nüfus arasında hayvancılığında  önemli bir yer tuttuğu ülkede, nüfusun bir kısmı da mevsimlik işçi olarak çalışmaktadır. Özellikle Güney Afrika Cumhuriyeti'nde bulunan madenlerde çalışan mevsimlik işçiler, bu ülkede Apartheid döneminin bitmesi ile bu ülkede de iş bulma imkanları önemli oranda düşüş kaydetmiştir. Ülkenin 1993 yılında yeniden demokrasiyi geçişinden 1998 yılına kadar sürekli artış gözlenen ekonomik verilerde, söz konusu yıl Maseru'da başlayan iç huzursuzluk ve çatışmaların etkisi ile olumlu hava dağıtılmış, bütçe açık vermeye başlamış ve altyapıya büyük zararlar verilmiştir. Özellikle 2011 yılından sonra yüksek rakımlardan elde edilen elmasın üretilmesi ile ekonomide olumlu gelişmeler yaşanmış ve %5,2 büyüme oranı yakalanmıştır.

Lesotho, Güney Afrika Cumhuriyeti, Esvatini, Botsvana ve Namibya ile ortak para birimi bölgesini oluşturmaktadır. Rand Monetary Area olarak adlandırılan bölgede Güney Afrika Cumhuriyeti'nin para birimi Rand yerel para birimlerinin yanı sıra ortak para birimi olarak kullanılmaktadır. 1980 yılından bu yana Lesotho'da kullanılan Loti (çoğul:Maloti) 1:1 değişim oranı ile Rand ile değiştirilebilmektedir. 2011 verilerine göre %7,2 enflasyon oranına sahip ülke, ortak para birimi bölgesini oluşturduğu ülkeler ile birlikte Southern African Customs Union (SACU) yani Güney Afrika Gümrük Birliği'ni oluşturmaktadırlar.

Ülkenin yüksek kesimlerinde kaynağından çıkan birçok nehir, ırmak bulunduğu için, su yönünden zengin olan ülke, bu kaynaklarını Lesotho Highland Water Project adını verdikleri baraj oluşumları ile elektriğe dönüştürmekte ve böylece ülkenin çok büyük oranda elektrik ihtiyacını karşılamaktadır. Burada elde edilen elektriğin ve suyun yine büyük bir bölümü de komşu ülke Güney Afrika Cumhuriyeti'ne satılmaktadır.

Dış ticaret
Ülke coğrafi konumu gereği dış ticaret faaliyetlerini çok büyük bir oradan SACU ülkeleri ile gerçekleştirmektedir. Lesotho ithalatının %89,5 gibi bir oranını SACU ülkelerden gerçekleştirirken, bu oran içerisinde Güney Afrika Cumhuriyeti'nin oranı %99 seviyesindedir. Geriye kalan ithalatın %7'lik bir bölümü ise Asya ülkelerinden sağlanmaktadır. Ülkenin en önemli ithalat kalemlerini gıda maddeleri, yapı malzemeleri, otomobil, makina ve ilaç oluşturmaktadır. Yüksek meblağlarda gidere neden olan ithalata rağmen, tiftik, tekstil ürünleri, koyun yünü ve canlı hayvan ihracatından elde edilen gelir düşük düzeyde kalmaktadır. Ülke ihracatının %53,9'u SACU ülkelerine, %45,6'sı ise Kuzey Amerika'ya yapılmaktadır. Ülke gelirlerinin, giderlerini karşılamaması nedeniyle Lesotho Amerika Birleşik Devletleri, Dünya Bankası, Avrupa Birliği gibi kurumlardan maddi destek elde etmektedir.

Turizm
Lesotho, 1980'li yıllardan itibaren ülkeyi turizme kazandırmak için çalışmalar yürütmektedir. Bu alanda sunduğu yürüyüş parkurları ve binicilik ile Maloti dağı önemli bir merkezi oluşturmaktadır. Ayrıca ülkenin doğusunda yer alan Lesotho'nun tek kayak merkezi Afri-Ski de son yıllarda ziyaret edilmektedir.

Ülkenin önemli turizm bölgeleri şu şekildedir:
 Başkent Maseru
 Drakensberg Sıradağı ve Sani Geçiti
 Ülkenin güneydoğu bölümünde yer alan Sehlabathebe Ulusal Parkı
 Maseru yakınında bulunan Basotho kalesi Thaba Bosiu
 Katse Barajı
 Afri-Ski kayak merkezi

Ulaşım
Lesotho'da coğrafi konumu ve olumsuz ekonomik veriler nedeniyle düzgün ve kesintisiz bir ulaşım ağı bulunmamaktadır. Ülkenin zor arazi koşulları özellikle doğu bölgelerin belli kesimlerinde ulaşıma ya hiç ya da çok kısıtlı izin vermektedir. Ülkede bulunan az sayıda asfaltlı yol ise Lesotho Highland Water Project kapsamında yapılan yollar oluşturmaktadır.

Havayolu
Ülke 1970'li yıllardan itibaren Lesotho Airways ile gerçekleştirdiği uçuşlar ile başkent Maseru'yu diğer ülke şehirleri olan Johannesburg, Gaborone, Manzini ve Maputo ile birleştirmiş, 1985 yılında yeni açılan I.Moshoeshoe Uluslararası Havaalanı (Moshoeshoe I. International Airport) ile de uluslararası uçuşların yanı sıra küçük uçaklar ile gerçekleştirilen yerel uçuşlarla da Lesotho şehirlerini birbirine bağlamıştır.

1997 yılında Lesotho Airways'in iflas etmesi ve özelleştirme girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması ile günümüzde Lesotho'nun herhangi bir ulusal havayolu firması bulunmamaktadır. O günden bu yana ülkenin tek uluslararası havaalanına Güney Afrika Cumhuriyeti havayolları olan South African Airways ve South African Airlink tarafından uçuşlar gerçekleştirilmektedir.

Demiryolu
Lesotho herhangi bir demiryolu hattına sahip olmamakla birlikte, var olan 2,6 km'lik ray hattı, Güney Afrika Cumhuriyeti şehri Johannesburg'dan başlayan ve başkent Maseru'ya mal taşımacılığında kullanmak üzere döşenen ve böylece şehri Güney Afrika Cumhuriyeti demiryollarına bağlayan bir ray hattıdır.

Karayolu
Ülkede trafik soldan akmakta olup, toplu taşıma hizmetleri tam anlamıyla karşılanamamaktadır. Genel olarak dolmuş görevi gören taksiler ile ulaşım sağlanmaktadır. Ülkede var olan 6.000 km karayolunun sadece 1.000 km'si asfaltlanmış bir konumdadır. Doğu bölgelerine göre daha alçak bir konumda bulunan ve nüfus yoğunluğunun daha çok olduğu batı bölgesinde ülkenin güneyinden kuzeyine uzanan bir otoyolu mevcuttur.

Ülke genelinde bulunan otoyollar şu şekildedir:

Spor
Ülkenin en sevilen spor dalı olan futbol, 1932 yılında kurulan Lesotho Futbol Federasyonu (Lesotho Football Association) tarafından yönetilmektedir. Ülke genelinde bulunan iyi futbolcular daha iyi şartlar altında oynayabilmek adına Güney Afrika Cumhuriyeti'ne gittiğinden dolayı, Lesotho'da ulusal lig istenilen düzeyde bulunmamaktadır. Lesotho ulusal ligi on altı takımın katılımı ile gerçekleştirilmektedir. Taraftarlar tarafından Likuena (Sothoca (Türkçe: Timsahlar) olarak adlandırılan Lesotho millî futbol takımı Şubat 2016'da açıklanan FIFA sıralamasında 152. sırada yer almakta olup, en yüksek sıralamasını 2003 yılında 120. olarak elde etmiştir. Ülkenin millî takımı bugüne kadar FIFA Dünya Kupası veya Afrika Uluslar Kupası gibi herhangi bir uluslararası kupaya genelde elemelerde ilk turda veda ederek katılma başarısı gösterememiş olup, en büyük başarısını 2000 yılında Afrika kıtasının güneyinde yer alan ülkeler arasında düzenlenene COSAFA Kupası'na katılarak elde etmiştir.

Lesotho'da futbolun dışında judo, tekvando, boks, uzun mesafe koşuları ilgi gören diğer spor türleridir.

Kültür

Ülke nüfus yapısının homojen bir yapıda olması sebebiyle kültür, gelenek ve göreneklerde Basotho topluluğun kültür, gelenek ve görenekleri ağır basmaktadır. Afrika kıtasının birçok ülkesinde olmayan bir şekilde dağlık alanlarda hayatlarını sürdüren Basotholular, yaşam biçimlerini bu şartlara da uygun olarak şekillendirmişlerdir. Ülkede var olan ulusal kültür, tıpkı ulusal dil gibi SeSotho olarak adlandırılmaktadır.

SeSotho kültürünün merkezini köyler oluşturmaktadır. Her bir köyün reisi konumunda olan, Avrupa kültüründe belediye başkanı olarak tanımlanabilecek, morena olarak adlandırılan ve o bölgenin şefine bağlı olan liderleri bulunmaktadır. Her köyde var olan ve yuvarlak olduklarında rondavels olarak adlandırılan ve kullanımına göre mutfak, depo ya da uyku kabini olarak yapılan kulübeler köylerin özelliklerindendir. Bu kulübelerin etrafında Basotholuların kendi şahsi tüketimleri için mısır, buğday ve fasulye ekimini gerçekleştirdikleri tarlaları bulunmaktadır. Tarlaların aileler arasında paylaşımı köy reisi tarafından yapılmaktadır.

Geleneksel olarak kullanılan kıyafetlerden en önemlilerini mokorotlo adı verilen, koni şeklinde bir yapısı olan, samanın dokuması ile elde edilen ve tepesinde tüm şapkayı bir arada tutan düğümü bulunan şapka ile yün örtü oluşturmaktadır. Mokorotla, Lesotho'nun simgesi olarak kabul edilmekte olup, ülke bayrağında da yer almaktadır. Simgenin şekli Thaba Bosiu yakınlarında bulunan Qiloane kayalığından esinlenerek oluşturulmuştur. Şapkanın yanı sıra çok sık kullanılan bir diğer geleneksek kıyafet olan yün örtü ise ilk olarak I.Moshoeshoe tarafından kullanılmıştır. O dönem İngiliz tüccarlardan aldığı yün örtüyü kullanmaya başlaması ile Basotholular arasında yaygınlaşan kullanımı, günümüzde soğuk ve yağışlı havalarda koruduğu gibi yazın da sıcaktan koruduğu için her mevsim kullanılmaktadır.

Lesotho kültürünün en önemli hayvanını ise Midilli atları oluşturmaktadır. İlk olarak 19. yüzyılda Cape Kolonisi bölgesinden getirilen midilli atları, günümüzde dağlık arazilerde yük taşımacılığında kullanılmaktadır.

Geleneksel köy kültürünün aksine şehirlerde nüfus Avrupa kültürüne göre yaşamlarını sürdürmektedir. Özellikle başkent Maseru ve üniversitede geleneksel değerlerden sapmalar gözlemlenebilmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
www.gov.ls/home
www.lesotholii.org
Lesotho devlet erkanı ve bakanlar kurulu üyeleri

İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler

Lesotho


Leon Richard Forrest (8 de janeiro de 1937 - 6 de novembro de 1997) foi um romancista afro-americano que lecionou na Northwestern University de 1973 até sua morte. Seus quatro romances principais usaram mitologia, história e humor para explorar "Forrest County", um mundo fictício que lembrava o lado sul de Chicago, onde Forrest cresceu. Após sua morte, o Washington Post chamou Forrest de "um dos segredos mais bem guardados da ficção afro-americana contemporânea - e um gosto adquirido".

Biografia
Forrest nasceu em uma família de classe média em Chicago. Sua mãe era católica e de Nova Orleans, enquanto a família de seu pai era batista. Forrest foi criado no primeiro. Sua bisavó paterna teve um papel importante em sua educação inicial. Forrest mais tarde frequentou uma escola secundária racialmente integrada depois de ganhar um prêmio, mas ele era um aluno geralmente medíocre, exceto para escrever. Seus pais se divorciaram em 1956; sua mãe se casou novamente e o casal abriu uma loja de bebidas.

Forrest frequentou a escola primária Wendell Phillips e a Hyde Park High School. Ele então frequentou o Wilson Junior College por um ano e, em seguida, teve aulas na Roosevelt University e na University of Chicago antes de desistir, saindo para servir como Oficial de Informação Pública nas forças armadas. Depois de deixar o serviço, ele voltou para a Universidade de Chicago e trabalhou para o Gabinete de Oradores do Conselho Inter-racial Católico. Em 1969, ele começou a trabalhar para Muhammad Speaks, um jornal da Nação do Islã . Forrest se tornaria o último editor não muçulmano do jornal.

Seu primeiro romance, There is a Tree More Ancient than Eden, foi publicado em 1973 e incluía uma introdução de Ralph Ellison. A ganhadora do Prêmio Nobel, Toni Morrison, atuou como editora da editora para There is a Tree More Ancient than Eden, e seus próximos dois romances, The Bloodworth Orphans, e Two Wings to Veil My Face. Esses três romances eram conhecidos como Forest County Trilogy. Ele citou Charlie Parker, Dylan Thomas, William Faulkner, Eugene O'Neill, Ralph Ellison e as religiões de seus pais como inspiração.

Ele se juntou à equipe de redação criativa e literatura da Northwestern University em 1973, e de 1985 a 1994, chefiou o departamento de estudos afro-americanos. Seu último romance, Divine Days, foi modelado em Ulysses por James Joyce. Um romance com mais de 1.100 páginas, Divine Days foi chamado de "a Guerra e a Paz da literatura afro-americana" pelo notável estudioso e professor de Harvard Henry Louis Gates.

Ele morreu de câncer em Evanston, Illinois, aos 60 anos. Meteor in the Madhouse, uma série de novelas conectadas foi publicada postumamente em 2001, sua viúva Marianne Forrest servindo como executora literária. A crítica do Washington Post disse que o Meteor in the Madhouse será "considerado um grande evento" e um "marco significativo".

Em 2013, Forrest foi introduzido no Chicago Literary Hall of Fame.

Referências e leitura adicional

  Interviews with Forrest on his work.

Obras de ficção

 Há uma árvore mais antiga que o Éden (Random House, 1973)
 Os órfãos de Bloodworth (Random House, 1977)
 Duas asas para velar meu rosto (Asphodel, 1984)
 Divine Days (Another Chicago Press, 1992)
 Relocations of the Spirit: Collected Essays (Asphodel, 1994)
 Meteor in the Madhouse (Northwestern University, 2001)

Referências

Ligações externas

 Leon Forrest Papers, Arquivos da Northwestern University, Evanston, Illinois
 Guia para os documentos de Leon Forrest (1937-1997) 1952/1998 UNCAP ( Uncovering Chicago Archives Project ) guia para o arquivo Northwestern Leon Forrest.
 Guia da Encyclopædia Britannica para a História Negra
 Entrevista com Leon Forrest (bastante extensa)

[[Categoria:Alunos da Universidade de Chicago]]
[[Categoria:Professores da Universidade Northwestern]]
[[Categoria:Mortos em 1997]]
[[Categoria:Nascidos em 1937]]
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Leon Forrest


Isaac Asimov's Utopia (1996) is a science fiction novel by American writer Roger MacBride Allen, set in Isaac Asimov's Foundation universe.

Plot summary
Utopia takes place five years into the reign of Alvar Kresh as the governor of Inferno, who is now married to roboticist Fredda Leving.  The re-terraforming effort is doing fairly well, but many believe it is still doomed to failure.  The plot centers around a plan created by an Infernal named Davlo Lentrall to use a comet, named comet Grieg after the old governor, to dig a channel creating a northern sea.

Norlan Fiyle, who has been working as an intelligence broker, found out about this plan early and informed the Settlers, the Ironheads, and the New Law robots of the plan.  The issue is complicated by the fact that the plan calls for the comet to land essentially on top of the new law robot city of Valhalla.

Tonya Welton, the leader of the settlers on Inferno, is upset by this plan having seen similar plans fail in the past.  She orders her security people to grab Davlo and destroy his work.  Although they were successful in destroying his data, the attempt to capture Davlo himself failed due to quick thinking on the part of Commander Justen Devray, now the head of the Combined Inferno Police, and the help of Davlo's robot Kaelor.

Unfortunately, the location of comet Grieg is lost.  Davlo and Fredda Leving attempt to extract this information from Kaelor's memory, but he ends up killing himself rather than release the information which might cause harm to humans.  Davlo's guilt over the death of his robot eventually leads him to oppose the comet plan altogether.  Eventually the information is retrieved when Jadelo Gildern, who had previously stolen the data from Davlo's office, provides Governor Kresh with the missing data.

While trying to decide whether to implement the comet plan, Kresh pays a visit to the terraforming control system.  The system consists of a robotic unit, called Unit Dee, working with a non-sentient Settler unit, Unit Dum, they are collectively referred to as the Twins.  We learn that in order to avoid First Law conflicts, Unit Dee is being lied to and told that the entire terraforming project is really an elaborate simulation and that no actual human beings are involved.  Significant care must be taken to ensure that Dee does not learn the truth.  Dee confirms that Davlo's plan, if successful, stands a good chance of repairing Inferno's ecology.  The comet project is given the go-ahead and work commences to evacuate the areas near the impact site.

As the impact approaches, Simcor Beddle and Jadelo Gildern develop a plan to use a burrowing bomb, normally used for geological surveys, to destroy Valhalla before the new law robots have time to finish evacuating.  On the way there though, Simcor's aircar is attacked, his robots killed, and a demand, to stop the comet and deliver money into a bank account or Beddle will die, is written on the door.

Kresh's robot Donald, who heard of this incident, is forced by the First Law to act. He contacts robots in the area, who begin performing a search, and tells Dee that she is being lied to about the simulation.  This causes Dee to shut down, leaving the people on the ground with few options for the final steering of the comet.

Meanwhile, Devray tries to find Beddle.  He tries putting money in the account mentioned in the demand and finds that it is automatically transferred to one of Gildern's accounts.  Devray brings in Gildern, and also questions Fiyle, from whom he learns about Beddle's plan to destroy the New Law robots.  Caliban turns himself in preemptively.  The three talk while in jail, and Caliban manages to deduce what has happened to Beddle and rushes off to save him.  While flying there, Caliban sends out a hyperwave message to tell the other robots that are searching to go back and that the situation is under control.  Caliban goes to Valhalla, where he finds several New Law robots dead and Prospero holding Beddle prisoner, with a setup where if Beddle tries to leave, he will set off the bomb.  Prospero was attempting to kill Beddle while avoiding the New First Law.  Caliban is left with a choice of whom to let live, and kills Prospero, saving Beddle shortly before the comet hits.

In the meantime, Dee finally wakes up and asks to talk to Kresh.  She verifies that she was in fact being lied to.  She asks Kresh if he believes Caliban's message about saving Beddle.  When Kresh says that he does believe it, Dee decides that she can manage the comet without First Law conflict.

Foundation universe books
1996 novels
American science fiction novels
Novels by Roger MacBride Allen

Isaac Asimov's Utopia


Heretici (eng. izvornik: Heretics), djelo iz 1905. čuvenog engleskog pisca, pjesnika, novinara i dramatičara Gilberta Keitha Chestertona. Mnogi su se kritičari žalili na ovu knjigu, jer ona samo kritizira tekuće filozofije ne nudeći nikakvu alternativnu filozofiju. Ova je knjiga pokušaj da se odgovori na taj izazov. Stoga je Chesterton kao njen pandan napisao djelo Pravovjerje, da uz negativnu stranu izrazi i onu pozitivnu.

Izvori

Knjige
Britanska književnost
Gilbert Keith Chesterton

Heretici (djelo Gilberta Keitha Chestertona)


පාලමක් යනු,   ජල ස්කන්ධයක්, නිම්නයක්, හෝ මාර්ගයක් වැනි භෞතික බාධකයක් පරායණය කෙරුමට තැනෙමින් එම බාධකය හරහා ගමනය සැලසීම සඳහා භාවිතා වන ව්‍යුහයකි

පාලම්
ව්‍යුහාත්මක ඉංජිනේරු විද්‍යාව

පාලම්


كلباتا هي قرية لبنانية من قرى قضاء الكورة في محافظة الشمال. تبعد عن بيروت مسافة 71 كلم وترتفع عن سطح البحر مسافة 360 م.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
مدن لبنان

كلباتا


ඈන් රාජකීය කුමරිය දෙවන එලිසබෙත් මහ රාජෝත්තමාවියගේ හා ෆිලිප් කුමරුගේ එකම දියණිය හා දෙවන දරුවා වේ.

උපත- 1950 අගෝස්තු 15

කලත්‍රයා - කපිතාන් මාර්ක් ෆිලිප්ස් (වි. 1973 - දික්.1992) ,සර් තිමොති ලෝරන්ස් (වි.1992)

දරුවන් - පීටර් ෆිලිප්ස් මහතා (උ.1977),සාරා ටින්ඩෝල් ආර්යාව (උ.1981)

මුණුපුරු මිණිපිරියන් - මියා ටින්ඩෝල් මෙනවිය, සවානාහ් ෆිලිප්ස් මෙනවිය , ඉස්ලා ෆිලිප්ස් මෙනවිය,ලෙනා එලිසබෙත් ටින්ඩෝල් මෙනවිය, ලූකස් ටින්ඩෝල් මහතා

මාපියන් - දෙවන එලිසබෙත් මහ රැජින , ෆිලිප් කුමරු

සහෝදර සහෝදරියො  - චාල්ස් කුමරු , ඇන්ඩෘ කුමරු , එඩ්වඩ් කුමරු

සීයලා සහ ආච්චිලා - හයවන ජෝර්ජ් රජතුමා ,
එලිසබෙත් මව් රැජින ,
ග්‍රීසියේ හා ඩෙන්මාර්කයේ ඇන්ඩෘ කුමරු ,
බැටන්බර්ග්හි ඇලිස් කුමරිය

ඈන් රාජකීය කුමරිය


Johann Rump, auch: Diedrich-Johann Rump, Johann Diedrich Rump, Pseudonym: Nathanael Jünger (* 23. Oktober 1871 in Hamburg als Heinrich Carl Dietrich Johann Rump; † 29. September 1941 in Potsdam) war ein deutscher protestantischer Geistlicher und Schriftsteller.

Leben
Johann Rump studierte von 1892 bis 1896 Evangelische Theologie und Philosophie an den Universitäten in Tübingen, Halle an der Saale und Kiel. 1897 promovierte er an der Universität Jena mit einer Dissertation über Philipp Melanchthon zum Doktor der Philosophie. Ab 1899 wirkte er als Diaconus, später als Pastor an der Evangelischen Kirche St. Stephani in Langensalza, ab 1902 als Pfarrer an der Evangelischen Kirche St. Jacobi in Bremen-Seehausen, ab 1913 als Pfarrer an der evangelischen Heilige-Geist-Kirche in Berlin-Moabit und von 1933 bis 1936 an der Friedenskirche in Potsdam. Johann Rump gehörte ab 1932 den Deutschen Christen an, einer den Nationalsozialisten nahestehenden Bewegung innerhalb des deutschen Protestantismus.

Johann Rump veröffentlichte neben einer Reihe von Sammlungen von Predigten von eigener und fremder Hand unter dem Pseudonym "Nathanael Jünger" auch erzählende Werke. Diese hatten häufig das protestantische Gemeindeleben zum Thema, waren aber nach 1914 zunehmend von Rumps deutschnationaler, rassistischer und antisemitischer Einstellung geprägt. Trotz der Nähe des Autors zur NSDAP wurde 1938 sein Roman Der Pfarrer von Hohenheim (später erschienen unter dem Titel ... und hätte der Liebe nicht) auf die Liste des schädlichen und unerwünschten Schrifttums gesetzt.

Seine Grabstätte befindet sich auf dem Südwestkirchhof Stahnsdorf.

Werke
 Melanchthons Psychologie, Kiel 1897
 Hast du den rechten Glauben?, Altenburg, S.-A. 1901
 "Deine Zeugnisse sind mein ewiges Erbe", Halle a.S. [u. a.]
 1 (1902)
 2 (1903)
 "Folge du mir nach!, Altenburg
 1 (1904)
 2 (1904)
 Heimgefunden, Dresden 1905 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Ungehaltene Predigten eines Altmodischen, Halle a.S. 1905 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Himmelsstrahlen in Erdendunkel, Leipzig 1906 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Vermessener Wahn und vergessene Wahrheit, Leipzig 1906 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 "Herr, was willst Du, daß ich tun soll?", Leipzig
 1 (1907)
 2 (1907)
 Hof Bokels Ende, Wismar i. Meckl. 1908 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Heidekinds Erdenweg, Wismar i. Meckl. 1909 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Die drei Johannesbriefe in religiösen Betrachtungen für das moderne Bedürfnis, Gütersloh 1910
 "Du bist Christus, der Sohn des lebendigen Gottes", Wismar
 1 (1910)
 2 (1910)
 Pastor Ridgerodts Reich, Wismar 1910 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Der Pfarrer von Hohenheim, Wismar i. Meckl. 1910 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Du mein lieb Heimatland. Heimaterde. Roman von der deutschen Wasserkante., Wismar 1911 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Das Johannesevangelium in religiösen Betrachtungen für das moderne Bedürfnis, Gütersloh 1911
 Der Prophet Jesaja in religiösen Betrachtungen für das moderne Bedürfnis, Gütersloh 1912
 Das 2. bis 5. Buch Mose in religiösen Betrachtungen für das moderne Bedürfnis, Gütersloh 1912
 "... die Größte unter ihnen", Wismar 1913 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 J. C. Rathmann & Sohn, Wismar 1913 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Als die lebendigen Steine, Basel
 1 (1914)
 In seinen Händen, Basel
 1 (1914)
 "Jesu, hilf siegen!", Leipzig 1914
 "Unter den ewigen Armen!", Leipzig 1914
 "Gott ist unsere Zuversicht!", Leipzig 1915
 Krieg und Kind, Leipzig 1915
 Die lieben Vettern, Wismar 1915 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Um Heil und Frieden, Leipzig 1915
 Krieg und König, Leipzig 1916
 Krieg und Kreuz, Leipzig 1916
 "Revanche!", Wismar 1916 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Deutsches Heldenleben an der Front, Wismar i.M. 1917
 Joachim Kronbergs verborgene Sendung, Wismar 1918 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Paul Reichsgraf von Hoensbroech als "Gefolgsmann der Hohenzollern", Leipzig 1919
 Pfarrhausgeschichten, Wismar i.M. 1919 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Die drei Johannesbriefe in religiösen Betrachtungen für das moderne Bedürfnis, Gütersloh 1920
 Volk in Gefahr!, Wismar i.M. 1921 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 "Tubingia sei's Panier", Wismar 1922 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Frauen, Wismar 1924 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Die Klosterdamen von Marienhöhe, Wismar i. Meckl. 1924 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Rodenkampp Söhne. Deutscher Kolonialroman aus Bremens Vergangenheit und Zukunft. Wismar in Meckl. 1924 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 "Kaufmann aus Mülheim", Wismar 1925 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Das göttliche Ich, Wismar 1927 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Wie die Pfarre in Wienlingen zu drei Bräuten kam, Wismar i.M. 1927 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 "... in tiefster Seele treu", Wismar 1928 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Kuddelmuddel, Leonidas und Zopf, Wismar i. Meckl. 1929 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Willibald Geistaller und sein Haus, Leipzig 1930 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Aus den zwölf Körben, Schwerin 1931
 Der Retter ist da!, Elberfeld 1938 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 In Gottes Gehorsam, Baden-Baden 1939 (unter dem Namen Nathanael Jünger)
 Jüngertum, Baden-Baden 1939 (unter dem Namen Nathanael Jünger)

Herausgeberschaft
 Passion und Ostern in eiserner Zeit, Leipzig 1918

Literatur
 Max Geißler: Führer durch die Literatur des 20. Jahrhunderts, Weimar 1913.
 Wer ist's. Unsere Zeitgenossen, 10. Ausgabe, Berlin 1935.

Weblinks
 Biografie Rumps im "Bibelarchiv Vegelahn"

Evangelischer Theologe (19. Jahrhundert)
Evangelischer Theologe (20. Jahrhundert)
Evangelischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Evangelischer Geistlicher (Bremen)
Person des Christentums (Berlin)
Christlicher Geistlicher (Potsdam)
Autor
Christliche Literatur
Pseudonym
Person der Deutschen Christen
Literatur (Deutsch)
Deutscher
Geboren 1871
Gestorben 1941
Mann

Johann Rump


The second USS Somers was a brig in the United States Navy during the administration of President John Tyler. It became infamous for being the only U.S. Navy ship to undergo a mutiny which led to executions.

Somers was launched at the New York Navy Yard on 16 April 1842 and commissioned on 12 May 1842, with Commander Alexander Slidell Mackenzie in command.

Initial cruise
After a shakedown cruise in June–July to the Spanish colony of Puerto Rico and back, the new brig sailed out of New York harbor on 13 September 1842 bound for the Atlantic coast of Africa with dispatches for frigate
. On this voyage, Somers was acting as an experimental schoolship for naval apprentices.

After calls at Madeira, Tenerife, and Praia, looking for Vandalia, Somers arrived at Monrovia, Liberia on 10 November and learned that the frigate had already sailed for home. The next day, Cdr. Mackenzie headed for the Virgin Islands hoping to meet Vandalia at St. Thomas before returning to New York.

The "Somers Affair"

On 25 November 1842 during passage to the West Indies, Midshipman Philip Spencer, the son of Secretary of War John C. Spencer, allegedly told purser's steward J.W. Wales of a planned mutiny by approximately 20 members of Somers crew, who intended to use the ship for piracy from the Isle of Pines. Seaman Elisha Small was involved in the conversation, and Wales was threatened with death if he revealed Spencer's plan.

On 26 November, Wales notified Captain Mackenzie of the plan through his chain of command via purser H.M. Heiskill and First Lieutenant Guert Gansevoort. Captain Mackenzie was not inclined to take the matter seriously, but instructed Lt. Gansevoort to watch Spencer and the crew for evidence of confirmation.  Lt. Gansevoort learned from other crew members that Spencer had been observed in secret nightly conferences with seaman Small and Boatswain's Mate Samuel Cromwell. Captain Mackenzie confronted Spencer with Wales' allegation that evening.  Spencer replied that he told Wales the story as a joke. Spencer was arrested and put in irons on the quarterdeck. Papers written in Greek were discovered in a search of Spencer's locker and translated by Midshipman Henry Rodgers: The papers read:

"CERTAIN: P. Spencer, E. Andrews, D. McKinley, Wales
"DOUBTFUL: Wilson (X), McKee (X), Warner, Green, Gedney, Van Veltzor, Sullivan, Godfrey, Gallia (X), Howard (X)
"Those doubtful marked (X) will probably be induced to join before the project is carried into execution.  The remainder of the doubtful will probably join when the thing is done, if not, they must be forced.  If any not marked down wish to join after the thing is done we will pick out the best and dispose of the rest.
"NOLENS VOLENS: Sibley, Van Brunt, Blackwell, Clarke, Corney, Garratrantz, Strummond, Witmore, Waltham, Nevilles, Dickinson, Riley, Scott, Crawley, Rodman, Selsor, The Doctor
"Wheel: McKee
"Cabin: Spencer, Small, Wilson
"Wardroom: Spencer
"Steerage: Spencer, Small, Wilson
"Arm Chest: McKinley"

A mast failed and damaged some off the ship's sail rigging on 27 November. The timing and circumstances were regarded as suspicious, and Cromwell, the largest man on the crew, was questioned about his alleged meetings with Spencer. Cromwell said: "It was not me, sir – it was Small." Small was questioned and admitted meeting with Spencer. Both Cromwell and Small joined Spencer in irons on the quarterdeck.

On 28 November, wardroom steward Henry Waltham was flogged for having stolen brandy for Spencer, and, after the flogging, Captain Mackenzie informed the crew of a plot by Spencer to have them murdered. Waltham was flogged again on 29 November for suggesting theft of three bottles of wine to one of the apprentices. Sailmaker's mate Charles A. Wilson was detected attempting to obtain a weapon that afternoon, and Landsman McKinley and Apprentice Green missed muster when their watch was called at midnight.

Four more men were put in irons on the morning of 30 November: Wilson, McKinley, Green, and Cromwell's friend, Alexander McKie. Captain Mackenzie then addressed a letter to his four wardroom officers (First Lieutenant Gansevoort, Passed Assistant Surgeon L.W. Leecock, Purser Heiskill, and Acting Master M.C. Perry) and three oldest midshipmen (Henry Rodgers, Egbert Thompson, and Charles W. Hayes), asking their opinion as to the best course of action. The seven convened in the wardroom to interview members of the crew.

On 1 December, the officers reported that they had "come to a cool, decided, and unanimous opinion" that Spencer, Cromwell, and Small were "guilty of a full and determined intention to commit a mutiny," and they recommended that the three be put to death, despite Spencer's claim that the accused conspirators "had been pretending piracy". The plotters were hanged that day and buried at sea. Some noted that Captain Mackenzie could have waited to take action since the ship was only thirteen days from reaching home port. In response, Mackenzie noted the fatigue of his officers, the ship's small size, and the inadequacies of the confinement as reasons for moving forward with the executions.

Somers reached St. Thomas on 5 December and returned to New York on 14 December. She remained there during a naval court of inquiry that investigated the alleged mutiny and subsequent executions. The court exonerated Mackenzie, as did a subsequent court-martial that was held at his request to avoid a trial in civil court.

However, according to maritime historian Samuel Eliot Morison false accusations that Mackenzie was an incompetent martinet whose brutality brought on the mutiny continued to appear for years afterwards. Morison attributes the origin of the smear campaign to Whig politics, and a print vendetta by novelist James Fenimore Cooper, because Mackenzie and others had published articles criticizing Cooper's history of the Battle of Lake Erie.

In the Home Squadron
On 20 March 1843, Lt. John West assumed command of Somers and the brig was assigned to the Home Squadron. For the next few years, she served along the Atlantic coast and in the West Indies.

Mexican–American War
Somers was in the Gulf of Mexico off Veracruz at the opening of the Mexican–American War in the spring of 1846, and, except for runs to Pensacola, Florida, for logistics, remained in that area on blockade duty until the winter. On the evening of 26 November, the brig, commanded by Lt. Raphael Semmes (later the celebrated commanding officer of the Confederate commerce raider CSS Alabama), was blockading Veracruz when the Mexican schooner Criolla slipped into that port. Somers launched a boat party that boarded and captured the schooner. However, a calm wind prevented the Americans from getting their prize out to sea, so they set fire to the vessel and returned through gunfire from the shore to Somers, bringing back seven prisoners. Unfortunately, Criolla proved to be a US spy ship operating for Commodore David Conner.

On 8 December 1846, while chasing a blockade runner off Veracruz, Somers capsized and foundered in a sudden squall. Thirty-six of her 80 crew were lost. Eight survivors were rescued by . Eight more swam to shore and were taken prisoner. English and French vessels rescued the other survivors. On 3 March 1847, Congress authorized gold and silver medals to the officers and men of French, British, and Spanish ships-of-war who aided in the rescue.

Legacy and wreck

Herman Melville – whose first cousin, Lt. Guert Gansevoort, was an officer aboard the brig at the time of the Somers Affair – may have been influenced by the notorious events involving the Somers mutineers. Melville may have used elements of the story in his novella Billy Budd.

The incident is detailed in the novel Voyage to the First of December by Henry Carlisle, written from the viewpoint of the naval surgeon on duty (from his old journals). It is also described in detail in the novel The Big Family by Vina Delmar.

The story of the Somers Affair and the subsequent trial is dramatized in the penultimate episode of the sixth season of the television series JAG. The presentation takes place as a dream by Lt. Col. Sarah MacKenzie, while she prepares to give a lecture at the United States Naval Academy, which came into existence as a result of the Somers Affair. The regular cast portrayed the people involved. Trevor Goddard played the role of Mackenzie, and Catherine Bell (in a play on the identical surname of her usual role in JAG) played Mrs. Mackenzie.

In 1986, an expedition led by George Belcher, an art dealer and explorer from San Francisco, California, discovered the wreck, and in 1987 archaeologists James Delgado and Mitchell Marken confirmed the identification of the wreck.  In 1990, Delgado, along with Pilar Luna Erreguerena, co-directed a joint Mexican-US expedition, which involved archaeologists and divers from the US National Park Service, the Armada de Mexico, and the Instituto Nacional de Antropología e Historia.  The project determined that unknown people had looted the wreck sometime after the 1987 expedition.  The wreck remains as a site protected by legislation.

The most notable legacy of the Somers Affair is the US Naval Academy which was founded as a direct result of the affair.
Appalled that a midshipman would consider mutiny, senior naval officials ordered the creation of the academy so that midshipmen could receive a formal and supervised education in naval seamanship and related matters.

References

Further reading
McFarland, Philip (1985). Sea Dangers: The Affair of the Somers (New York: Schocken Books), 308 pp., illust.

 Sherman, William Thomas (2012). A Proposed Solution to the Somers Mutiny Tragedy

External links

 USS Somers
 National Park Service: Wreck exploration
 CASE of the Somers' MUTINY.  DEFENCE of ALEXANDER SLIDELL MACKENZIE, COMMANDER OF THE U.S. BRIG Somers, BEFORE THE COURT MARTIAL HELD AT THE NAVY YARD, BROOKLYN, NEW YORK: TRIBUNE OFFICE, 160 NASSAU STREET, 1843.
 Records of the United States Naval Academy [USNA] –  In National Archives

1842 ships
Brigs of the United States Navy
Herman Melville
Maritime incidents in December 1846
Mexican–American War ships of the United States
Mutinies in the United States Navy
Ships built in Brooklyn
Shipwrecks in the Gulf of Mexico
Shipwrecks on the National Register of Historic Places

USS Somers (1842)


Proba de schi acrobatic, schi half-pipe masculin de la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 de la Pyeongchang, Coreea de Sud a avut loc pe 20 și 22 februarie 2018 la Pheonix Snow Park.

Program
Orele sunt orele Coreei de Sud (ora României + 7 ore).

Calificări
 C — Calificat pentru finală
Proba va avea loc pe 20 februarie și va începe la ora 13:00.

Finala
Proba va avea loc pe 22 februarie și a început la ora 12:22.

Referințe

Schi acrobatic la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018

Schi acrobatic la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 - schi half-pipe (masculin)


New Beetle, Volkswagen'in üretip satışını yaptığı "Beetle" modelinin yeni versiyonudur. Beetle, ilk defa Hitler zamanında "Halk Arabası (Volkswagen)" markası adıyla çıkmış, II. Dünya Savaşı'nda ve savaştan sonra çok uzun süre kullanılmıştır. Sonraları ise halk için sivil modelleri üretilmiş ve birçok ülkede çok tutulmuş, popüler kültürde bir ikon haline gelmiştir.

New Beetle ise ilk defa 1995'te üretime geçmiştir ve günümüzde de makyajlanmış versiyonu ile satılmaktadır. Üstü açılabilen modeli bulunduğu gibi Beetle R'ın da üretilmesi planlanmaktadır.

New Beetle
Önden çekişli taşıtlar
Dört tekerlekten çekişli taşıtlar
Coupe otomobiller
Hatchback otomobiller
Cabriolet otomobiller
Sıralı 4 silindirli motoru olan taşıtlar
5 silindirli motoru olan taşıtlar
6 silindirli motoru olan taşıtlar
Alt orta sınıf otomobiller
1998'de tanıtılan taşıtlar
Ralli arabaları

Volkswagen New Beetle


Kuleli, Kırklareli ilinin Babaeski ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1909'dan beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 50 km, Babaeski ilçe merkezine 17 km uzaklıktadır. Köy, Babaeski'nin kuzeybatısında, Edirne sınırında ve  Havsa-Babaeski devlet yolu kenarındadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Babaeski belde ve köyleri

Kuleli, Babaeski


La araucaria columnar, pino de Cook o pino de Nueva Caledonia (Araucaria columnaris) es una especie de conífera perteneciente a la familia Araucariaceae. Es endémica de Nueva Caledonia.

Descripción
Es un árbol característico estrechamente cónico que alcanza los 60 metros de altura.Tiene las hojas estrechas, como punzones; y conos de menos de 12 cm de diámetro; la germinación de semillas es epígea.

Hábitat
Esta es la única especie de Araucaria en Nueva Caledonia  que crece sobre sustrato calcáreo, aunque no se limita a estos sustratos. En la Isla de Los Pinos, a menudo el sustrato es el coral. Con frecuencia se cultiva en otras zonas costeras de Nueva Caledonia.

Planta ornamental
Araucaria columnaris es uno de los árboles más comunes utilizado como árbol ornamental que se encuentra en las calles de climas templados a cálidos. Se cultiva en jardines y paisajes públicos en Queensland, al norte de Nueva Zelanda, el sur de California, México y Hawái.

Se orienta hacia el ecuador
El investigador Matt Ritter de la Universidad Politécnica del Estado de California en San Luis Obispo, haciendo una reseña sobre plantas, descubrió que este árbol se inclina hacia el ecuador independientemente del hemisferio en que haya crecido. Estos presentan un ángulo promedio de 8,55° respecto a la normal, hacia el norte o el sur. Hasta el momento es el único caso documentado en árboles, según Esteve Warren del Servicio Forestal Estadounidense, quien ha publicado investigaciones previas sobre este fenómeno también dado en las cactáceas Eulychnia breviflora y Yucca brevifolia.

Taxonomía
Araucaria columnaris fue descrita por J.R.Forst. Hook. y publicado en Botanical Magazine 78, sub t. 4635, en el año 1852.
Etimología
Araucaria: nombre genérico geográfico que alude a su localización en Arauco.

columnaris: epíteto latíno que significa "con forma de columna".
Sinonimia

Referencias

Enlaces externos

 Endemia.NewCaledonia - Araucaria columnaris - Maps & text
 Conifers.org: Araucaria columnaris (coral reef araucaria) description & images
 Foster Garden, Honolulu, Hawai'i. - Araucaria columnaris image.
 University of Murcia World plants virtual gallery: 'Araucaria columnaris'

columnaris
Árboles ornamentales
Flora de Nueva Caledonia
Plantas descritas en 1852
Plantas descritas por J.R.Forst.
Plantas descritas por Hooker

Araucaria columnaris


El Arroyo Tres Cruces es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de Tacuarembó perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla de las Tres Cruces y desemboca en el Arroyo Tacuarembó Chico tras recorrer alrededor de 101 km.

Referencias

Cuenca del río Tacuarembó
Tres Cruces
Tres Cruces

Arroyo Tres Cruces (Uruguay)


Simon Scuddamore (* 15. April 1956 in Westminster, London, England; † 21. November 1984 in London) war ein britischer Schauspieler.

Leben
Der Sohn von James und Pauline Scuddamore wuchs bei seinen Eltern und den beiden Brüdern Nick und Matthew in London auf. Anfang der 1980er Jahre begann Scuddamore als Betreuer an einer Schule für benachteiligte Kinder zu arbeiten.

Schauspielkarriere
1984 wurde er für den britischen Horror-Slasher-Kultfilm "Slaughter High" gecastet, in dem er den Nerd Marty Rantzen spielte. Scuddamore drehte aufgrund seiner Tätigkeit an der Schule für benachteiligte Kinder nur an den Wochenenden. Durch diese authentische Rolle bekam er mit dem Film Kultstatus. Die Filmpremiere im Jahre 1986 erlebte er durch seinen Suizid nicht mehr.

Tod
Am 21. November 1984 beging Scuddamore durch eine vorsätzliche herbeigeführte Heroin-Überdosis Selbstmord. Er starb also im Alter von nur 28 Jahren in London.

Einzelnachweise

Weblinks

Filmschauspieler
Darstellender Künstler (London)
Geboren 1956
Gestorben 1984
Mann
Brite

Simon Scuddamore


Carlos Libedinsky (* 1961 in Villa Crespo, Buenos Aires) ist ein argentinischer Musiker, Komponist und Produzent. Erfolgreich wurde er mit dem Projekt Narcotango.

Leben
Libedinsky war unter anderem Schüler von Sergio Hualpa, Silvia Malbrán und Angel Girollet. Er komponierte die Musik für diverse Theatershows und gehörte verschiedenen Musikgruppen an. Zudem unterrichtete er Gitarre, Chor und Gehörbildung im Rahmen des von ihm im Barrio Belgrano gegründeten Projekts Tademus. 2009 wurde er für den Grammy nominiert.

Diskografie
 Aldea Global (2001)
 Narcotango (2003)
 Narcotango 2 (2006)
 Narcotango en vivo (2008)
 Limanueva (2010, mit Narcotango)
 Cuenco (2013, mit Narcotango)
Otra Luna (2015)
#Fueye (2018)

Weblinks
narcotango-Homepage

Einzelnachweise

Musiker (Argentinien)
Argentinier
Geboren 1961
Mann

Carlos Libedinsky


Rectricele (penele codale) sunt penele mari și puternice ale cozii, cu care se cârmuiește pasărea în timpul zborului, fiind numite și pene de cârmă. Ele se fixează în țesutul cărnos ce acoperă pigostilul (ultimele 4-6 vertebre codale sudate între ele). Pot fi rigide sau suple. Numărul lor variază de la 8 la 26, în funcție de specie sau grup, mai frecvent fiind numărul de 10 sau 12: 12 la paseriformele cântătoare, 20-24 la unele păsări exotice și 10 la majoritatea speciilor.

Rectricele servesc la echilibrarea corpului în timpul mersului, drept cârmă în timpul înotului sau al zborului, ca mijloc de frânare la aterizare și uneori și ca podoabă la unii masculi, penele codale pot fi mișcate în voie în toate direcțiile, fie răsfirându-le chiar în evantai, fie strângându-le. Forma și mărimea cozii depind de numărul, mărimea și forma rectricelor ce o alcătuiesc. La unele specii, rectricele sunt mici și moi (Podiceps); altor specii le lipsește coada complet (Kiwi).

Baza rectricelor este acoperită dorsal și ventral cu pene moi numite învelitori: supracaudale și subcaudale. Învelitorile sunt de regulă moi, fiind alcătuite din tectrice ce acoperă dorsal și ventral baza rectricelor. Penele supracodale (învelitorile supracaudale) acoperă partea superioară a bazei rectricelor, iar penele subcodale (învelitorile subcaudale) acoperă partea inferioară a bazei rectricelor.

Se deosebesc 2 feluri de rectrice: rectricele externe și rectricele mijlocii. Rectricele externe, numite și rectrice laterale sunt situate pe partea laterală a cozii, rectricele mijlocii la mijlocul cozii. În identificarea păsărilor are mare importanță numărul, lungime și culoarea rectricelor. La rândunică coada este net bifurcată cu rectricele laterale foarte alungite, pe steagul intern al rectricelor (cu excepția perechii mijlocii) se află pete albe mici, ovale sau cuneiforme, dimensiunile cărora se măresc spre partea laterală a cozii, aceste pete sunt clar vizibile atunci când pasărea își etalează rectricele.

Note

 Pene

Rectrice


Olaylar

Doğumlar
 İmparator Kammu, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 50. imparatoru (ö. 806)

Ölümler

737


Aneela Mirza, er en dansk sanger, der er kendt for sin medvirken i popgruppen Toy-Box og som solokunstner under navnet Aneela.

Mirza er født i og opvokset i Danmark. Hendes mor er halv iransk og halv pakistansk, mens hende fra parsi. Hendes forældre mødtes i Indonesien, før de flyttede til Danmark.

Hun var en del af popgruppen Toy-Box, der oplevede stor succes i slutningen af 1990'erne og begyndelsen af 2000'erne, hvor de solgte over 4,5 millioner albums. Gruppen udgav to bubblegum dance-albums kaldet FanTastic (1999) og ToyRide (2001). Deres største hits inkluderede "Tarzan & Jane" og "Best Friend".

Efter gruppen gik fra hinanden forsøgte Aneela sig som solokunstner, og hun udgav sin første single, "Bombay Dreams", i 2005. Sangen var et samarbejde med popsangeren Arash, som hun havde arbejdet med på flere andre sange bl.a. "Chori Chori" (som er skrevet på Snows sang "Informer"). Udover sin solokarriere har Aneela også produceret og skrevet for den danske sanger Burhan G og R&B produceren Saqib.

Aneela bor i Los Angeles.

Diskografi

Med Toy-Box
 Fantastic (1999)
 Toy Ride (2001)

Solo
 Mahi (2006)

Singler

Filmografi
 Bombay Dreams - 2004
 Bluffmaster! - 2005 - "Say Na Say Na"

Referencer

Eksterne henvisninger

 Anila Mirza
 Chori Chori clip (captured in Poprad, Slovakiet)

Sangere fra Danmark

Aneela Mirza


Jack Wheeler (* 1943) ist ein US-amerikanischer Publizist und Globetrotter.

Im Alter von 14 Jahren bestieg er das Matterhorn, mit 16 durchschwamm er den Hellespont. Mit zwei Elefanten überquerte er 1979 den Alpenpass Col de Clapier. Er erwarb seinen Doktorgrad in Philosophie an der University of Southern California. Er verfasste eine Reihe von geopolitischen Beiträgen und stand in der Regierungszeit von Ronald Reagan im Kontakt mit vielen anti-sowjetisch gestimmten Gruppierungen im Ausland. Wheeler gründete 1984 die Freedom Research Foundation.

Wheeler ist Chefredakteur des Online-Dienstes "To the Point", der sich selbst "The oasis for rational conservatives" nennt.

Werke
 Young man in a hurry. ca. 1965
 The Adventurer's Guide. New York: McKay, 1975

Weblinks
 Website von Jack Wheeler
 Seite über Wheeler bei Reagan.procon.org

Einzelnachweise

Publizist
US-Amerikaner
Geboren 1943
Mann

Jack Wheeler (Publizist)


Ilija i Marko Begić, hrvatski glazbenici iz Bosanske Posavine. Najuspješniji su i najpopularniji pjevači izvorne glazbe Hrvata iz Bosanske Posavine. Pjevački duet skoro pola stoljeća nastupao je diljem svijeta, gdje god žive Hrvati iz Bosanske Posavine.

Članovi
Članovi su bili braća Ilija Begić (1938. – 31. svibnja 2018.) i Marko Begić iz Dervente.

Karijera
Prvi su nosač zvuka snimili 1969. godine. To je za ona vremena bilo nešto čudesno, jer su snimili izvorne narodne pjesme. Singl ploču snimili su u diskografskoj "Glasu komuna" iz Doboja. Bila su to vremena kad je malo tko imao u kućanstvu barem gramofon. Od tad su braća ostvarila veliki uspon na glazbenoj pozornici. U 45 godina djelovanja snimili su desetke albuma, stotine pjesama, na njihovim koncertima dvorane su bile pune. Zaradili su milijune. Ploče su poslije snimli u sarajevskom Diskotonu. Albumi su im ostvarlivali srebrne, zlatne i platinaste naklade. Glazbenim izričajem nikad nisu zastranili u šund, nego ostali dostojni u tradicijskoj izvedbi, uz šargiju i violinu. Životni put braću je odnio iz rodne Dervente poput desetke tisuća Posavljaka izvan rodnog kraja, dalje u Hrvatsku, Zapadnu Europu i dalje.

Diskografija
Djelimičan popis izdanja:
 Bratska dioba (na šargiji Stanoje Marković), 1972., Glas komuna
 Kad zapjeva Ilija i Marko (na šargiji Stanoje Marković), 1972., Glas komuna, Beograd disk
 Ja prošetah gore, dole (na šargiji Stanoje Marković), 1972., Glas komuna, Beograd disk
 U proleće kad jorgovan cvati, 1974., Diskoton
 Nova pruga kroz Bosnu se gradi / Golubica bijela, 1978., Diskoton
 Pjesma majci, Glas komuna, nepoznata godina izdanja
 Hajde Jelo da ašikujemo (na šargiji Stanoje Marković, na dvojnicama Jozo Ravlić), Glas komuna, Beograd disk, nepoznata godina izdanja
 Niko nikom kuće zakućio nije, Diskoton, nepoznata godina izdanja
 U Derventi narodi su bratski, 1981., Jugodisk
 Otišla si s proljećem ranim, 1986., Jugoton
 Što si tužna, violino, 1987., Jugoton
 Zavičajna pjesma, 1988., Jugoton
 Zlatni hitovi uz šargiju i violinu - bosanske izvorne pjesme, Jugodisk, 1988.
 Braća Begić, 1990., VIP Maestral
 Hrvati iz Bosne, 1994., Alkaton

Izvori

Vanjske poveznice
Discogs Duet Ilija i Marko Begić (engleski)
Brodportal.hr Preminuo Ilija Begić, legenda izvorne glazbe bosanske Posavine

Kultura Hrvata Bosne i Hercegovine

Ilija i Marko Begić


جامعة كاليفورنيا، لوس أنجلوس (بالإنجليزية: University of California, Los Angeles وإن كان يشار إليها عادةً بالاختصار UCLA) هي جامعة بحثية أمريكية عامة تقع في وست وود في لوس أنجلوس بولاية كاليفورنيا وقد أنشئت الجامعة عام 1919. يبلغ عدد طلاب الجامعة نحو 38 ألف طالب وطالبة منهم حوالي 27 ألفاً في برامج البكالوريوس و11 ألف في برامج الدراسات العليا.

يتقدم بطلبات للدراسة في هذه الجامعة عدد يتجاوز عدد المتقدمين في أي جامعة أمريكية أخرى، فمثلاً تقدم 55,676 شخصاً للدراسة في برامج البكالوريوس في الجامعة لفصل الخريف 2009 لم يقبل منهم سوى قرابة 12 ألفاً، أي أقل من 22% من المتقدمين.

تمتد الجامعة على مساحة 419 فدان (1.7 كم مربع) . يعمل في الجامعة أكثر من 26 ألف شخص، ما يجعلها أحد أكبر المشغلين في لوس أنجلوس، كما تبلغ الميزانية التشغيلية للجامعة عام 2005-2006 حوالي 3.6 مليار دولار يأتي 17.4% فقط منها من مخصصات تقدمها حكومة ولاية كاليفورنيا. كما يبلغ حجم أوقاف الجامعة حوالي 2.3 مليار دولار.

جامعة كاليفورنيا، لوس أنجلس تحظى بسمعة ممتازة دولياً من حيث حصولها على ترتيب متقدم بين الجامعات ومؤسسات التعليم العالي على الدوام حيث تحظى وفق كثير من التراتيب على مرتبة ضمن العشرين الأوائل على العالم. وقد حصل 2 من موظفي الجامعة و4 من خريجيها على جوائز نوبل، فضلاً عن العديد من الجوائز الأخرى. 97 من محاضري الجامعة هم أيضاً أعضاء في الأكاديمية الأمريكية للآداب والعلوم.

كما يعرف عن الفرق الرياضية التابعة لجامعة كاليفورنيا، لوس أنجلس تحقيقهم للعديد من الجوائز منها فوزهم ب125 بطولة وطنية.

تضم المنظومة المكتبية لجامعة كاليفورنيا، لوس أنجلس أكثر من 8 ملايين كتاب تتوزع على أكثر من 12 مكتبة و11 أرشيف وغرف مطالعة ومراكز أبحاث. وهي بذلك تحتل المرتبة 11 من حيث عدد كتبها على مستوى أمريكا.

تصدر في الجامعة صحيفة Daily Bruin وهي أحد أكثر الصحف انتشاراً في لوس أنجلس، فضلاً عن 7 مجلات يخدم كل منها شرائح ذات اهتمامات معينة، كما ويتبع للجامعة محطة تلفزيون وإذاعة.

انظر أيضاً
 جامعة كاليفورنيا
 جامعة كاليفورنيا، بركلي
 جامعة كاليفورنيا، سان دييغو
 جامعة كاليفورنيا الجنوبية
 جامعة المحيط الهادئ

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لجامعة كاليفورنيا، لوس أنجلس
 موقع صحيفة Daily Bruin

تأسيسات سنة 1919 في كاليفورنيا
جامعات وكليات في لوس أنجلوس
جامعة كاليفورنيا
جامعة كاليفورنيا في لوس أنجلوس
كاليفورنيا
ملاعب الألعاب الأولمبية الصيفية 1984
هيئات تعليمية أسست في 1919
ويستوود (لوس أنجلوس)

جامعة كاليفورنيا (لوس أنجلوس)


Jack Carleton Duncan (født 19. april 1993) er en australsk fodboldspiller, der spiller for Newcastle Jets FC igen efter en enkelt sæson i Randers FC.

Karriere

Newcastle Jets
Han skrev i 2010 under med A-League-klubben Newcastle Jets. Han skiftede fra Sutherland Sharks i NSW Premier League. Han fik sin professionelle debut den 19. november 2011 i A-League 2011-12 i en kamp imod Brisbane Roar.

Randers FC
Den 16. maj 2015 blev det offentliggjort på Randers FCs hjemmeside, at Jack Duncan havde skrevet under på en toårig aftale gældende fra 1. juli.

Tilbage til Newcastle Jets
Duncan skiftede den 24. juni 2016 tilbage til Newcastle Jets, hvor han skrev under på en toårig kontrakt.

Referencer

Fodboldspillere fra Australien
Fodboldspillere fra Perth Glory
Fodboldspillere fra Randers FC

Jack Duncan


නීහාරික කල්පිතය, විශ්ව සම්භව වාදයේදී සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ උපත සහ පරිණාමය පිළිබඳ බෙහෙවින් පිළිගන්නා මතය වේ.

තාරකා විද්‍යාව

නීහාරික කල්පිතය


علاء الشبلي لاعب كرة قدم سوري من مواليد دير الزور، ويلعب مع سوريا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سوريون
لاعبو كرة قدم رجالية سوريون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في مصر
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قطر
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في العراق
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من دير الزور
رياضيون سوريون مغتربون في العراق
رياضيون سوريون مغتربون في قطر
رياضيون سوريون مغتربون في مصر
لاعبو الدوري السوري
لاعبو الدوري المصري الممتاز
لاعبو دوري الدرجة الثانية القطري
لاعبو كرة قدم سوريون
لاعبو كرة قدم مغتربون سوريون
لاعبو كرة قدم مغتربون في العراق
لاعبو كرة قدم مغتربون في قطر
لاعبو كرة قدم مغتربون في مصر
لاعبو منتخب سوريا لكرة القدم
لاعبو نادي الزمالك
لاعبو نادي الكرامة
لاعبو نادي النجف
لاعبو نادي زاخو
لاعبو نادي مسيمير
لاعبو نادي نفط الوسط
مواليد 1409 هـ
مواليد 1410 هـ
مواليد 1990
مواليد في دير الزور

علاء الشبلي


Le château de Chaudenay est un château médiéval situé à Chaudenay-le-Château (Côte-dOr) en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation
Bâti en rive ouest de la RD 115b à l'extrémité nord du village sur un éperon barré séparé du plateau par un profond fossé le château de Chaudenay domine la vallée du Préon.

Historique

En 1152 la dame de Chaudenay est sœur de Hugues de Mont-Saint-Jean. Vers 1196, Guidone de Chaudenay se porte garant d'un traité entre Eudes III de Bourgogne et Etienne de Mont-Saint-Jean. En 1297, Richard de Montbéliard, seigneur d'Antigny reconnaît tenir du duc le château de Chaudenay-en-Auxois. Le 26 août 1434, Charles de Mello, seigneur de Chaudenay, cède à Louis le Bâtard du Croset la maison forte du Chaffault constitutive de son fief. En 1562 le château est pourvu de «tours et courtines ancrées sur le rocher avec fossé et de cour, basse-cour, granges, étables, treuil, verger, chenevière, jardin et colombier ; le tout ceint de murs».

En 1581 le domaine est partagé entre Jean Damas et Jacqueline de Saulx. En 1686 l'inventaire note « un chauffault couvert de laves, sans étage, à deux chambres basses, granges, écuries, tecs a porcs, pont levis dormant ; un puits dans la cour, une grande tour (dite de Gissey) à trois étages, grenier et chapelle ». En 1774 « le château est fort ancien et tombe en ruine : de six tours il en subsiste trois, avec une citerne taillée dans le roc ».

Le château est inscrit aux monuments historiques par arrêté du 6 mars 1950. Il est racheté en 1952 par M. Robert Thayer qui en entreprendrait la restauration mais aucun travaux n'a été exécuté à ce jour.

Architecture

Le plan du château est tributaire du relief dont l'arête rocheuse est dominée à l'ouest par la tour de Gissey et à l'est par le donjon qui menace ruine. La courtine sud, face au village, porte un corps de logis moderne alors que la courtine nord est réduite à une tour et aux bases d'une seconde. L'entrée qui se fait maintenant à l'est par la pointe de l'arête se faisait par un pont-levis au nord. Cette porte charretière date du partage de 1581 ; le fossé qui la précédait a été comblé. Elle est accotée à droite d'un bâtiment plus bas qui forme l'angle nord-est du château et à gauche par un bâtiment rectangulaire en saillie dans le fossé.

Celui-ci s'appuie au sud sur la tour du donjon. Ses planchers intérieurs ont disparu mais les ouvertures attestent cinq niveaux. Le rez-de-chaussée et les deux premiers étages s'ouvrent au sud de croiséed à chanfrein droit. À l'est, du côté du fossé, on note trois latrines et trois archères. La façade nord, garnie d'une archère d'une bretèche au-dessus de la porte d'entrée, et la façade ouest sont aveugles. Le troisième étage est percé de quatre baies simples, le quatrième de sept fenêtres de tirs. Les trois premiers étages sont reliés au rez-de-chaussée par un escalier à vis dans une tourelle hors-œuvre adossée à la façade sud-est.

Au sud, face au village, la cour est limitée par une muraille qui suit la forme du rocher. La moitié ouest de la façade sud et son angle sud-ouest accueillent le logis moderne à rez-de-chaussée et demi-étage. Accolée à celui-ci, la tour de Gissey n'a que deux étages. Du côté du plateau la façade nord du château était défendue par deux tours. La tour est présente deux étages : le premier percé au nord de deux archères, le second qui s'ouvrait par des portes murées sur un hourd dont les trous d'ancrages restent visibles. Entre celle-ci et la tour de Gissey, la courtine porte une latrine au-dessus du fossé. De la seconde tour il ne reste que le rez-de-chaussée.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or

Liens externes

Chaudenay
Chaudenay
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique inscrit en 1950

Château de Chaudenay


Stade Marcel Picot, Fransa'nın Nancy şehrinde 2002 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

Stadyumda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Fransa'nın AS Nancy takımının maçlarını yaptığı stadyum, 20.087  seyirci kapasitelidir.

Fransa'daki stadyumlar

Marcel Picot Stadyumu


El Ejército de Liberación Nacional-Movimiento Peronista de Liberación, conocidas popularmente como Uturuncos, fue la primera guerrilla del  en Argentina, formada con el propósito de conseguir el regreso de Juan Domingo Perón de su exilio, tras haber sido derrocado en 1955 por la Revolución Libertadora.

Historia

La primera acción guerrillera de importancia es la toma de la Jefatura de Policía en la ciudad de Frías, Santiago del Estero, en el límite con la provincia de Catamarca. Integraban el grupo unos 30 guerrilleros, mayormente tucumanos y santiagueños.

Comandados por Félix Seravalle y Genaro Camele, la noche del 24 de diciembre de 1959 redujeron a la pequeña guardia -unos quince hombres- y mantuvieron la central policial bajo control durante unos veinte minutos. Tiempo suficiente para llevarse todo el armamento que había allí, además de municiones y desmontar el equipo de comunicaciones policial.

Su acción se había inscripto en un supuesto plan de operaciones que preveía levantamientos de militares en actividad, movilizaciones sindicales y callejeras y manifiestos políticos de los sectores democráticos. Ninguna de esas promesas de sus amigos se cumplió.

Algunos historiadores explican dicho desencuentro aludiendo a la rivalidad que habría existido entre el general Miguel Ángel Iñíguez, hombre de la derecha peronista y John William Cooke, quien propugnaba una guerrilla al estilo cubano.

Ambos dirigentes tenían el aval de Perón y rivalizaban en la interna peronista para obtener el control de todas las fuerzas. Cooke manejaba las organizaciones de izquierda dentro del peronismo, Iñíguez coordinaba los numerosos grupos armados que se habían constituido dentro de lo que se llamó la Resistencia Peronista.

Luego de atravesar Catamarca se introdujeron en la montañosa selva tucumana. Durante cuatro meses resistieron las durezas del clima, la deserción de los dos tercios de sus combatientes más jóvenes y el total abandono de sus compañeros del partido peronista. Los uturuncos fueron cayendo poco a poco en manos del ejército o la policía.

Pese a haber contado con un gran apoyo de amplios sectores de la población en un primer momento, este fue disminuyendo. Sus contactos con periodistas a través de medios radiales, también se fueron bloqueando por la persecución policial.

Finalmente, terminaron siendo encarcelados y su guerrilla desapareció.

Segundo intento de guerrilla

Un nuevo intento fue realizado por algunos de sus sobrevivientes, un grupo de guerrilleros tucumanos, en 1963. Pero luego de permanecer unos cuatro meses en las montañas, finalmente desistieron. Este segundo contingente sustentaba ya varios aspectos distintos de la inicial intentona. En especial, ciertas tendencias a actuar con base en pautas marxistas-leninistas.

En años posteriores grupos como Acción Peronista de Liberación, Acción Revolucionaria Peronista, Destacamento de Ofensiva Peronista y Peronismo de Base recogerían algunas ideas pero su existencia sería efímera tras finalmente ser desarticulados por el gobierno argentino, y varios de sus integrantes nutrieron las filas de guerrillas como Montoneros y Fuerzas Armadas Peronistas.

Referencias

 Derecha e izquierda en la prehistoria montonera
 Uturuncos. La primera guerrilla argentina.
 La primera acción guerrillera argentina del siglo XX

Guerrillas de Argentina
Historia militar de Argentina
Peronismo revolucionario

Uturuncos


was a town located in Amakusa District, Kumamoto Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 17,017 and a density of 448.05 persons per km2. The total area was 37.98 km2.

On March 31, 2004, Ōyano, along with the towns of Himedo, Matsushima and Ryūgatake (all from Amakusa District), was merged to create the city of Kami-Amakusa and no longer exists as an independent municipality.

The main island comprising Oyano is still called Oyano Island, and is connected to mainland Kyushu by the first of the "Amakusa Five Bridges", Tenmonbashi. Oyano is connected to the rest of Kami-Amakusa City by the second through fifth bridges: Oyanobashi, Nakanobashi, Maejimabashi, and Matsushimabashi.

Oyano Island is home to the Amakusa Shiro Memorial Hall, a museum that documents the history of the Amakusa-Shimabara Rebellion of 1637.

Notes

External links

 Official website of Kami-Amakusa

Dissolved municipalities of Kumamoto Prefecture

Ōyano, Kumamoto


Atensko ekonomsko sveučilište (grčki: Oikonomiko Panepistimio Athinon, poznato i kao OPA) je javno sveučilište u Ateni osnovano 1920. godine. Najstarija je i najprestižnija obrazovna ustanova za visoko ekonomsko obrazovanje u Grčkoj. Godišnje prima 3.000 studenata koji, osim iz Grčke, dolaze i iz susjedne Bugarske, Makedonije i Turske. Osim nastave na engleskom jeziku, kao član ERASMUS-a organizira razmjene studenata s drugim sveučilištima diljem Europske unije.

Studiji
Sveučilište ima 8 osnovnih studija akademskog stupnja:

 Odjel za ekonomske znanosti,
 Odjel za organizaciju i upravljanje poduzećima,
 Odjel za informatiku,
 Odjel za statističke znanosti,
 Odjel za oglašavanje i komunikaciju,
 Odjel za međunarodne i europske ekonomske studije,
 Odjel za računovodstvo i novčarstvo,
 Odjel za menadžment i tehnologiju.

Osim osnovnih studija za naslov prvostupnika, Sveučilište održava poslijediplomske i doktorske studije na svim odjelima.

Počasni doktorati
  Jean Tirole, francuski ekonomist i dobitnik Nobelove nagrade za ekonomiju

Vanjske poveznice
 Službene internetske stranice

Atena
Europska sveučilišta
Ekonomska učilišta

Atensko ekonomsko sveučilište


Mehmet Hulusi Akyol, Yozgat Müftüsü iken Milli Mücadele'ye katılmış ve TBMM 1. Dönem'in başlangıcında Yozgat milletvekilliği yapmış din ve siyaset adamıdır. Gazeteci yazar Taha Akyol'un büyük amcasıdır.

1888'de Yozgat'ta doğdu. Tüccardan Çerkes Hacı Bekir Ağa'nın oğludur. İlk ve orta öğrenimini Yozgat'ta tamamladı (16 Ocak 1901). Sonra Kayseri'ye giderek öğrenimini sürdürdü. Burada Kayseri Medresesi'ne devam ederek Müderris Osman Hilmi Efendi'den icazetname aldı (1911). 17 Haziran 1911 tarihinde girdiği imtihanda başarılı olarak İstanbul-Beyazid Camii'nde Öğretmenliğe başladı. Bu görevi sürdürdüğü sırada "Medresetü'l-kuzzat"a üç yıl devam etti. Ancak I. Dünya Savaşı'nda askere alınması üzerine bu okulu tamamlayamadı. Savaş sonu Aralık 1918'de Yedek Levazım Asteğmeni olarak terhis oldu. Hemen Dersiamlık görevine döndü. Yozgat Müftüsü Hüsnü Efendi'nin vefatı üzerine 19 Mart 1919'da boş bulunan müftülüğe atandı.

Milli Mücadele'ye katılarak Yozgat Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti'nin kuruluşuna öncülük etti. Bu arada Ankara Fetvası'nı "Yozgat Müftüsü" olarak tasdik etti.

TBMM'nin 1. Dönemi için yapılan seçimde Yozgat Milletvekili seçildi. 23 Nisan 1920'de Meclisin açılışında hazır bulundu. 1. Toplantı Yılında İrşad, Şeriye, Evkaf ve PTT komisyonlarında çalıştı. Dönem içinde kürsüde beş konuşma yaptı. İki soru önergesi verdi. Şeriye ve Efkaf Vekaletinin gördüğü lüzum üzerine yerel asayişi temin için yeniden Yozgat Müftülüğüne atanmakla milletvekilliğinden istifa etmiş sayılması, 14 Mart 1921'de kararlaştırıldı. 1949 yılı sonuna kadar bu görevini sürdürdü. 15 Haziran 1950'de Diyanet İşleri Başkanlığı Müşavere ve Dini Eserleri İnceleme Kurulu Üye Yardımcılığına, 27 Eylül 1956 tarihli kararname ile de üyeliğe atandı. 6 Haziran 1959'da emekliye ayrıldı. 22 Kasım 1964'te Ankara'da öldü.

Kaynakça
 Diyanet İşleri Başkanlığı

TBMM 1. dönem Yozgat milletvekilleri
1888 doğumlular
1964 yılında ölenler
Yozgat doğumlu siyasetçiler

Mehmet Hulusi Akyol


Martin Einsele (* 11. April 1928 in Kirchheim unter Teck; † 10. September 2000 in Karlsruhe) war ein deutscher Stadtplaner und Hochschullehrer.

Leben und Wirken
Martin Einsele übernahm nach dem Studium der Architektur an der Technischen Hochschule Stuttgart bei Richard Döcker, Rolf Gutbier und Rolf Gutbrod die Leitung des Stadtplanungs- und Bauordnungsamtes der Stadt Gladbeck. In Gladbeck machte er sich 1964 nach dem 1. Preis im Wettbewerb für die Siedlung Sonnenhof in Pforzheim mit einem eigenen Architektur- und Planungsbüro selbständig.

Im Jahr 1973 wurde Einsele als Professor an die Technische Universität Dortmund berufen. Von 1975 bis 1981 war er als Nachfolger von Max Guther als Professor für Städtebau und Siedlungswesen an der Technischen Hochschule Darmstadt tätig. Im Jahre 1981 wechselte er als Professor für Städtebau und Entwerfen an die Universität Karlsruhe (TH) und blieb dort bis zur Emeritierung 1997.

Sein Beitrag zur Triennale in Mailand 1988 stellte das Städteband am Oberrhein als dezentrales Metropolen-Modell vor und beschrieb Möglichkeiten einer zukünftigen Stadtentwicklung ohne eine auf eine Zentrale fixierte Struktur. Darüber hinaus engagierte sich Einsele aber vor allem mit vielen kleineren Entwürfen und Planungen für eine menschenwürdige Umwelt in unseren Städten. Von 1977 bis 1985 war er Mitherausgeber der Stadtbauwelt. Die Arbeit in zahlreichen Verbänden, darunter der Deutschen Akademie für Städtebau und Landesplanung und der Vereinigung für Stadt-, Regional- und Landesplanung (SRL) vervollständigte sein Lebenswerk, das unter anderem von der Universität Karlsruhe unter dem Titel Planungsraum – Lebensraum gewürdigt wurde.

Literatur
 Ute Langendörfer, Michael Peterek: Planungsraum – Lebensraum. Martin Einsele, Positionen 1948–1998. Karlsruhe 1998 (= Karlsruher städtebauliche Schriften Bd. 9).
 Michael Peterek, Klaus Richrath: Martin Ensele 1928–2000. In: Bauwelt, H. 27 (2000), S. 7,

Weblinks
 Martin Einsele im Stadtlexikon des Stadtarchivs Karlsruhe

Hochschullehrer (Technische Universität Darmstadt)
Hochschullehrer (Karlsruher Institut für Technologie)
Stadtplaner (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1928
Gestorben 2000
Mann

Martin Einsele


Arbeitskreis Vorratsdatenspeicherung steht für:

 Arbeitskreis Vorratsdatenspeicherung (Deutschland) (AK Vorrat)
 Arbeitskreis Vorratsdaten Österreich (AKVorrat.at)

Arbeitskreis Vorratsdatenspeicherung


Dioncounda Traoré (* 23. Februar 1942 in Kati (nahe Bamako, Mali)) ist ein malischer Mathematiker und Politiker. Er war vom 12. April 2012 bis zum 4. September 2013 Staatspräsident von Mali.

Biografie
Traoré wurde in der kleinen Garnisonsstadt Kati, nahe der späteren malischen Hauptstadt Bamako in der damaligen Kolonie Französisch-Westafrika geboren. Er erhielt seine schulische Ausbildung in Kati, danach in Nara, Kayes und in Fréjus in Frankreich. Er absolvierte das Lycée Terrasson de Fougères (heute Lycée Askia Mohamed) in Bamako und erwarb 1961 dort das Baccalauréat. Danach studierte er 1962–65 in der Sowjetunion an der Staatlichen Universität Moskau an der Fakultät für Fremdsprachen und der Fakultät für Mechanik und Mathematik. 1965–1970 setzte er sein Studium an der Universität Algier in der Naturwissenschaftlichen Fakultät fort und schloss es 1970 mit der Lehramtsprüfung (Licence d'Enseignement) ab. In den folgenden Jahren erwarb er mehrere Hochschuldiplome (DEA = Diplôme d'études approfondies) für Mathematik, bis er 1977 an der Universität Nizza mit der Arbeit « Le problème de Dirichlet pour l'équation de Poisson dans des domaines convexes non bornés » zum Doktor der Mathematik promoviert wurde.
1977–80 war er Professor an der École Normale Supérieure in Bamako (ENSUP), einer Ingenieursschule. 1980–82 wurde er wegen seiner politischen Aktivitäten vom Dienst suspendiert. Ab 1982 war er Professor für Mathematik an der École Nationale d'Ingénieurs (ENI) in Bamako und von 1991 bis 1992 deren Direktor.

Politische Karriere
Seit etwa 1990 war er aktiv in Führungspositionen der politischen Partei Alliance pour la Démocratie au Mali-Parti Pan-Africain pour la Liberté, la Solidarité et la Justice (ADEMA-PASJ) tätig und war seit 2001 deren Vorsitzender. 1992–93 war er Minister für Allgemeine Aufgaben, das Transportwesen und die Modernisierung der Verwaltung in der Regierung von Mali und von 1993 bis 1994 malischer Verteidigungsminister. Er war Präsident der Parteienallianz Alliance pour la démocratie et le progrès (ADP), die sich 2007 für die Wahl von Amadou Toumani Touré zum Staatspräsidenten einsetzte. Nach den Parlamentswahlen in Mali 2007 wurde Traoré zum Präsidenten der Nationalversammlung gewählt. Nach dem Putsch in Mali 2012 wurde er infolge einer Vereinbarung zwischen den Putschisten unter der Führung von Amadou Sanogo und der Westafrikanischen Wirtschaftsgemeinschaft (ECOWAS) vom 6. April 2012 zum Übergangs-Präsidenten Malis ernannt.

Am 21. Mai 2012 drangen junge Demonstranten fast widerstandslos in den Präsidentenpalast ein und schlugen Traoré zusammen. Der 70-Jährige erlitt Verletzungen am Kopf, an der Brust und am Rücken und verlor zeitweise das Bewusstsein. Am Vortag des Ereignisses war der Oppositionsführer Amadou Sanogo durch die Westafrikanische Wirtschaftsgemeinschaft aufgefordert worden, seine Behauptungen, dass er den größten Teil des Landes kontrolliere, einzustellen. Traoré wurde daraufhin am 23. Mai 2012 zur weiteren medizinischen Betreuung nach Frankreich ausgeflogen. Nach zweimonatiger medizinischer Rehabilitation in Frankreich kehrte er am 27. Juli 2012 nach Mali zurück und übernahm wieder die Amtsgeschäfte. Am 4. September 2013 wurde Ibrahim Boubacar Keïta, der Sieger der Präsidentschaftswahl in Mali 2013, vereidigt und löste somit Dioncounda Traoré ab.

Persönliches
Traoré spricht die westafrikanischen Sprachen Soninke und Bambara, sowie Französisch, und zum Teil Russisch, Englisch und Spanisch. Er ist Muslim, verheiratet und hat 7 Kinder.

Einzelnachweise

Weblinks

Präsident (Mali)
Verteidigungsminister (Mali)
Malier
Geboren 1942
Mann

Dioncounda Traoré


Manuel Meana Vallina (Gijón, Asturias, España, 21 de octubre de 1901-Madrid, España, 1 de agosto de 1985) fue un futbolista y entrenador español. Jugaba como centrocampista y desarrolló toda su carrera como futbolista en el Real Sporting de Gijón. Bajo la presidencia de Santiago Bernabéu fue el creador y primer director de la Ciudad Deportiva del Real Madrid, puesto que ocupó hasta su jubilación.

Trayectoria

Como futbolista
Llegó al Real Sporting de Gijón en categoría infantil procedente del Santa Catalina. Se incorporó al primer equipo rojiblanco en la temporada 1917-18, figurando por vez primera en la alineación inicial del Sporting en un encuentro contra el Athletic Club disputado en Bilbao esa misma temporada. En el estadio El Molinón, debutó el 2 de septiembre de 1917 contra el R. C. D. Español.

Fue uno de los integrantes de la selección asturiana que ganó el campeonato de España de 1923, tras vencer a la gallega en la final celebrada en Vigo el 25 de febrero de 1923.

Como entrenador
En 1928 entrenó al Sporting, aunque manteniendo su ficha como futbolista, y consiguió llevar al equipo gijonés a las semifinales del Campeonato de España. Repitió su estancia en el banquillo sportinguista en otras dos etapas: 1939-40 y 1948-49. A finales de la campaña 1941-42 se hizo con sus servicios el Real Oviedo y Meana logró la permanencia del equipo en Primera División. Permaneció en el puesto cinco años.

Selección nacional
Debutó con la selección española en el estadio de San Mamés frente a Bélgica (2-0) en 1921. En total, jugó siete partidos y llegó a ser el capitán del equipo nacional. Posteriormente, también ocupó el cargo de seleccionador entre 1956 y 1959; en veinte partidos disputados, consiguió once victorias, seis empates y tres derrotas.

Referencias

Futbolistas de Gijón
Futbolistas del Real Sporting de Gijón en los años 1910
Futbolistas del Real Sporting de Gijón en los años 1920
Futbolistas de la selección de fútbol de España en los años 1920
Entrenadores de fútbol de Asturias
Entrenadores del Real Sporting de Gijón
Entrenadores del Real Oviedo
Entrenadores de la selección de fútbol de España
Nacidos en Gijón
Fallecidos en Madrid
One Club Man

Manuel Meana