Greyfriars Bobby (4 May 1855 – 14 January 1872) was a Skye Terrier or Dandie Dinmont Terrier who became known in 19th-century Edinburgh for spending 14 years guarding the grave of his owner until he died on 14 January 1872. The story continues to be well known in Scotland, through several books and films. A prominent commemorative statue and nearby graves are a tourist attraction.

Traditional view

The best-known version of the story is that Bobby belonged to John Gray, who worked for the Edinburgh City Police as a nightwatchman. When John Gray died he was buried in Greyfriars Kirkyard, the kirkyard surrounding Greyfriars Kirk in the Old Town of Edinburgh. Bobby then became known locally, spending the rest of his life sitting on his master's grave.

In 1867 the lord provost of Edinburgh, Sir William Chambers, who was also a director of the Scottish Society for Prevention of Cruelty to Animals, paid for Bobby's licence and gave the dog a collar, now in the Museum of Edinburgh.

Bobby is said to have sat by the grave for 14 years. He died in 1872 and a necropsy by Prof Thomas Walley of the Edinburgh Veterinary College concluded he had died from cancer of the jaw.

He was buried just inside the gate of Greyfriars Kirkyard, not far from John Gray's grave.

A year later, the English philanthropist Lady Burdett-Coutts was charmed by the story and had a drinking fountain topped with Bobby's statue (commissioned from the sculptor William Brodie) erected at the junction of George IV Bridge and Candlemaker Row (opposite the entrance to the churchyard) to commemorate him.

John Gray

John Gray (died 15 February 1858) commonly known in popular culture as Old John () was a gardener who came to Edinburgh in 1850 with his wife Jess and son John. He avoided working in a workhouse by joining the Edinburgh City Police as a nightwatchman. Around this time he looked after Greyfriars Bobby. Bobby would follow John Gray whilst he was at work. According to records, policemen were obliged to have watchdogs with them. John Traill claimed that John Gray was a farmer who regularly visited his coffee house at the one o'clock gun, though this might have been embellished as Traill didn't own the coffee house until four years after John Gray died. Gray reportedly died of tuberculosis on 15 February 1858 and was buried in Greyfriars Kirkyard. For 14 years, the dog stayed at his master's graveside.

In January 2018, his grave was toppled by vandals. George Robinson of the One O'Clock Gun Association said "There are guys wandering around there totally out of their mind. You can't control that."

Alternative views

The accuracy of stories of Greyfriars Bobby has been challenged many times: for instance, in Forbes Macgregor's Greyfriars Bobby: The Real Story at Last, Jan Bondeson's Greyfriars Bobby: The Most Faithful Dog in the World, and Richard Brassey's "Greyfriars Bobby The Most Famous Dog in Scotland".

Questions about the story's accuracy are not new. In a newspaper article in The Scotsman, "Greyfriars Bobby A Dog's Devotion" (11 August 1934), Councillor Wilson McLaren responds to contemporary questions about the accuracy of the stories by describing his own conversation, in 1871, with "Mr Traill" of "Traill's Coffee House" in relation to the dog he himself was then feeding, reassuring readers about the story Mr Traill had given him, and describing responses in 1889 to questions about the story's accuracy. A sense of the difficulty of determining accuracy is gained from two opposing letters to The Scotsman newspaper on 8 February 1889 (part of the debate referred to by McLaren), both from people claiming close links to Greyfriars Kirk, both claiming to have known of the dog personally but with opposing views over the accuracy of stories.

A common discussion is over which of two people named John Gray was the real owner of Bobby (one being a night watchman and the other a farmer).  In Councillor McLaren's account, Mr Traill in 1871 had spoken about John Gray the farmer.

Jan Bondeson's book advances the view that fundamental facts about the dog and its loyalty are wrong. Bondeson states as background that in 19th-century Europe, there are over 60 documented accounts of graveyard or cemetery dogs. They were stray dogs, fed by visitors and curators to the point that the dogs made the graveyards their home. People began to believe that they were waiting by a grave and so the dog was looked after. Bondeson claims that after an article about Bobby appeared in The Scotsman, visitor numbers to the graveyard increased, which supposedly created a commercial benefit for the local community. Bondeson also speculates that in 1867, the original Bobby died and was replaced with a younger dog, which explains Bobby's supposed longevity.

According to a book published in 2022, Bobby was more likely to have been a dandie dinmont terrier than a Skye terrier as is generally supposed. The claim was made by Mike Macbeth, president of the Dandie Dinmont Terrier Club of Canada. Macbeth pointed out that the dandie dinmont terrier was extremely popular in Scotland at the time, with some 60 breeders in the Edinburgh area, whereas skye terriers tended to be confined to the Isle of Skye.

Memorials

 Greyfriars Bobby Fountain, the fountain includes a life-size statue of Greyfriars Bobby created by William Brodie in 1872, financed by Baroness Burdett-Coutts of the Coutts banking family. The monument is Edinburgh's smallest listed structure.
 Greyfriars Bobby's Bar, a pub located on the ground floor of the Candlemaker Row's houses.
 Greyfriars Bobby's headstone, the headstone was erected by The Dog Aid Society of Scotland and unveiled by the Duke of Gloucester on 13 May 1981. The monument reads, "Greyfriars Bobby – Died 14 January 1872 – Aged 16 years – Let his loyalty and devotion be a lesson to us all".
 In 2021 a new monument to mark the 150th anniversary of the dog's death was placed close to the east wall of Greyfriars Kirk. This was ordered by Robbie Beattie, a senior manager with Edinburgh City Council's Bereavement Service, from Granart Ltd, a company specialising in off-the-peg memorial items. No consultation or conventional commissioning process was undertaken, despite the Kirkyard lying within a UNESCO World Heritage site.

Books and films directly about Bobby
 The 1902 historical account, "The True Story of Greyfriars Bobby" by Henry T. Hutton, Publisher: Edinburgh
 The 1912 novel Greyfriars Bobby by Eleanor Atkinson embellished the story and made John Gray a shepherd, known as "Auld Jock". The 1961 Walt Disney film Greyfriars Bobby: The True Story of a Dog was based on the book.
 The Adventures of Greyfriars Bobby, another film, was released in the UK in February 2006 starring James Cosmo and Christopher Lee (released elsewhere in 2005 under the alternative title Greyfriars Bobby). The Edinburgh Castle scenes in this film were actually shot at Stirling Castle. Many expressed reservations that a West Highland Terrier was cast as Bobby, and that new characters were added while one of the major characters in Bobby's life, John Traill, was omitted.

Other references in popular culture
A British Rail class 47 number 47711 was named "Greyfriars Bobby" in 1981. One of the original nameplates now sits above the sales counter at Harburn Hobbies model shop in Edinburgh.
 Challenge to Lassie (1949), is an earlier film based on Atkinson's book, replacing Bobby with Lassie.
 The 1945 film The Body Snatcher, has an oblique reference to Bobby. The title character John Gray, played by Boris Karloff, while seeking to dig up a corpse in Greyfriars Kirkyard, encounters a dog (named "Robbie") guarding the grave. The dog is killed.
 In 1964, popular Scottish duo The Alexander Brothers recorded a song 'Greyfriars Bobby' on Pye Records which refers to Bobby being loyal to a shepherd.
 Gaspode, a talking dog in the Discworld fantasy novels of Terry Pratchett, claims to be named after a famous dog named Gaspode with a similar story to Greyfriars Bobby, though he says it was later discovered that the reason this Gaspode stayed howling by his master's grave was that his tail was trapped under the gravestone.
 In 2019, the Royal Lyceum Theatre in Edinburgh did a production of A Christmas Carol that relocated the events of the tale to Edinburgh a year after Auld Jock's death, attributing the old man's death to his being evicted by Scrooge. Bobby is depicted in the play by a puppet, and is shown to be friends with Tiny Tim (also portrayed by a puppet); Scrooge's vision of the future sees Bobby being taken by the dog-catcher after Tiny Tim's death means there is nobody to warn Bobby. The play concludes with Scrooge using a gift left behind by the Spirit of Christmas Nooadays (the Scots equivalent of the Ghost of Christmas Present) to provide Bobby's licence, thus protecting him from the dog-catcher.
The music video for Scottish musician Lewis Capaldi's song "Wish You the Best" features a storyline based on Greyfriars Bobby.
 In the 2013 video game Grand Theft Auto V, developed by Edinburgh-based studio Rockstar North, a dog (either a Skye Terrier or West Highland Terrier) can be seen visiting a headstone at the Vinewood cemetery on a daily basis.

See also
 Bobbie the Wonder Dog
 Dog on the Tuckerbox
 Fido (dog)
 Hachikō
 Kostya
 List of individual dogs

References

External links

 Greyfriars Kirkyard Trust
 The Adventures of Greyfriars Bobby (2005) Film website.
 Greyfriars Bobby Statue Location at Waymarking.com website.

1855 animal births
1872 animal deaths
Individual dogs
History of Edinburgh
Old Town, Edinburgh
Individual animals in Scotland
1872 in Scotland
Deaths in Edinburgh

Greyfriars Bobby


بلدية مونداكا  هي بلدية تقع في مقاطعة بيسكاي, التي تقع في منطقة الباسك شمالي إسبانيا.

توأمة
لمونداكا اتفاقيات توأمة مع:
 مجيك

أعلام
 غريغوريو بلاسكو

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في بيسكاي
بلديات بيسكاي
قرى صيد
مجتمعات صيد
مدن ساحلية في إسبانيا

مونداكا


كيكاوس أو كيكاووس من أهم الشخصيات الشاهنامة والأفستا وقد ذكر اسمه في الأساطير الدينية الهندية والإيرانية. ويسمى في الكتب العربية كيقاوس ويعرب كي‌قابوس.و هو الملك الثاني من الكيانيين وهو ابن كيقباد في الشاهنامة، وفي كتب أخرى أنه حفيده أو ابن أخيه.

مراجع

أدب فارسي
شخصيات من الشاهنامة
ملوك أسطوريون
أساطير فارسية

كيكاوس


Le  district congressionnel de l'Arizona est un district du Congrès des États-Unis situé dans l'État américain de l'Arizona et englobant certaines parties du Comté de Maricopa. Il se compose principalement de la banlieue nord-est de Phoenix, notamment Scottsdale, Paradise Valley, Cave Creek et Fountain Hills.

Le district est actuellement représenté par le républicain Juan Ciscomani.

Histoire
L'Arizona s'est dotée d'un sixième district après le recensement de 1990. Il couvrait le quadrant nord-est de l'État, de Flagstaff à la frontière du Nouveau-Mexique. La majeure partie de sa population se trouvait toutefois dans la partie nord-est de la Vallée du Soleil, y compris Tempe et Scottsdale.

Après le recensement de 2000, la majeure partie de l'ancienne  circonscription située dans le Comté de Maricopa est devenue la  circonscription, tandis que la  circonscription a été reconfigurée pour inclure la majeure partie de l'ancienne  circonscription. Elle comprenait des parties de Mesa, Chandler et toute la ville de Gilbert, ainsi que la ville de Queen Creek, qui connaît une croissance rapide. Elle contient également la ville d'Apache Junction dans le Comté de Pinal. Pour la première fois depuis sa création en 1951, elle n'incluait pas la ville de Phoenix elle-même. La circonscription et ses prédécesseures avaient vu leur part de Phoenix progressivement réduite dans le contexte de la croissance explosive de la vallée au cours de la seconde moitié du XXe siècle.

George W. Bush a obtenu 64 % des voix dans cette circonscription en 2004. John McCain - qui a représenté cette circonscription (alors numérotée ) de 1983 à 1987 - a obtenu 61,32 % des voix dans cette circonscription en 2008, ce qui constitue son meilleur résultat dans son État d'origine.

Après le recensement de 2010, l'ancien  district est essentiellement devenu le  district, tandis que le  a été redessiné pour inclure la majeure partie de l'ancien  district.

Démographie
Selon les outils de profil des électeurs de l'APM Research Lab (avec l'enquête communautaire américaine de 2019 du Bureau du recensement des États-Unis), le district compte environ 604 000 électeurs potentiels (citoyens âgés de 18 ans et plus). Parmi eux, 77 % sont blancs et 13 % sont latinos. Les immigrés représentent 9 % des électeurs potentiels du district. Le revenu médian des ménages (avec un ou plusieurs électeurs potentiels) du district est d'environ 77 000 dollars, tandis que 8 % des ménages vivent sous le seuil de pauvreté. Quant au niveau d'éducation des électeurs potentiels du district, 42 % sont titulaires d'une licence ou d'un diplôme supérieur.

Historique des votes

Liste des Représentants du district
L'Arizona a commencé à envoyer un sixième membre à la Chambre après le recensement de 1990.

Résultats des récentes élections
Voici les résultats des dix précédents cycles électoraux dans le  district.

2002

2004

2006

2008

2010

2012

2014

2016

2018

2020

2022

L'Arizona a tenu ses Primaires le 2 août 2022, Juan Ciscomani (R) et Kirsten Engel (D) ont respectivement remportés les Primaires Républicaines et Démocrates, ils s'affronteront donc lors de l'Élection Générale du 8 novembre 2022.

Notes
En raison d'un redécoupage, les numéros des districts congressionnels en Arizona ont changé pour le cycle électoral de 2022. Dans le cadre de ce processus, les numéros de district ont changé de la manière suivante :
 Le  district congressionnel d'Arizona devient le  district congressionnel d'Arizona.
 Le  district congressionnel d'Arizona devient le  district congressionnel d'Arizona.
 Le  district congressionnel d'Arizona devient le  district congressionnel d'Arizona.
 Le  district congressionnel d'Arizona devient le  district congressionnel d'Arizona.
 Le  district congressionnel d'Arizona reste la  district congressionnel d'Arizona.
 Le  district congressionnel d'Arizona devient la  district congressionnel d'Arizona.
 Le  district congressionnel d'Arizona devient le  district congressionnel d'Arizona.
 Le  district congressionnel d'Arizona reste la  district congressionnel d'Arizona.
 Le  district congressionnel d'Arizona devient la  district congressionnel d'Arizona.

Références

6

Sixième district congressionnel d'Arizona


Claudius Bombarnac (francuski: Claudius Bombarnac) pustolovni je roman Julesa Vernea koji je objavljen 1893. godine.

Radnja

Claudius Bombarnac, izvjestitelj časopisa 20. stoljeće dobiva za zadatak pisanje putopisa o područjima kroz koje prolazi Transkaspijska željeznica. Prvo putuje željeznicom od Tiflisa (današnji Tbilisi) do Bakua, pa zatim brodom preko Kaspijskog jezera do luke Uzun Ade (ruski: Узун-Ада) u današnjem Turkmenistanu. Tamo se ukrcava na početak Transkaspijske željeznice i njome putuje do Pekinga. Na putovanju susreće zanimljive suputnike, uključujući jednog koji pokušava srušiti svjetski rekord za što brzi put oko svijeta te jednog koji se tijekom putovanja skriva u pakiranju kako ne bi platio putovanje. Claudius se nada da će jedan od njih biti junak njegovog djela, stoga da njegova priča ne bude jedan dosadan putopis. Claudius nije razočaran kada se vlaku priključuje poseban vagon kojeg čuvaju vojnici. Putnicima je rečeno da se u vagonu nalaze ostatci jednog značajnoga Mandarinca. Ispostavlja se da nije riječ o ostatcima jednog značajnoga Mandarinca, već o velikoj pošiljki koja se vraća iz Kine u Perziju. Nažalost, vlak mora prijeći veliki dio Kine kojom vladaju lopovi. Claudius do završetka puta pronalazi svojeg junaka.

Vanjske poveznice

 Claudius Bombarnac  available at Jules Verne Collection  (in French)

Djela Julesa Vernea
Pustolovni romani

Claudius Bombarnac


El Museo del Botijo (Museu del Càntir d'Argentona en catalán), fundado en 1975 en Argentona (Barcelona), está actualmente instalado en un edificio de cuatro plantas inaugurado el 20 de julio de 2000. El museo es un organismo autónomo del Ayuntamiento de Argentona.

Los orígenes del museo se relacionan con la Fiesta del Botijo, que se celebra el 4 de agosto desde 1951 y que recuperó una festividad celebrada desde el  con motivo de un "voto popular" a San Domingo, patrón de las aguas, por proteger a la población de una grave epidemia de peste. Anualmente, coincidiendo con la Fiesta del Botijo, el Museo organiza la Feria Internacional de Cerámica y Loza a fin de difundir y favorecer el mantenimiento de la alfarería tradicional y promover los valores de la cerámica de creación. La fiesta y el Museo fueron promovidos por Jaume Clavell i Nogueras y un grupo de ciudadanos agrupados bajo el nombre de Amics d'Argentona.

Exposición
La colección incluye más de 3.000 vasijas, los más significativos de los cuales pueden contemplarse en las nuevas salas del museo. La exposición permanente hace una introducción a la historia, la tipología y el proceso de elaboración de los botijos. La segunda planta del museo se destina a las exposiciones monográficas.
La exposición permanente se presenta en cinco ámbitos temáticos y el Espacio Picasso.

 Primer ámbito. La humanidad y el agua: una relación cultural. En un ambiente de recogimiento, se estudia cómo la relación entre la humanidad y el agua es, ante todo, cultural, y se refleja en vasijas que cumplen las mismas funciones que los botijos.

 Segundo ámbito. Formas y funciones de las vasijas de agua: las morfologías. Este ámbito muestra cómo las culturas de la península ibérica han desarrollado vasijas de loza destinadas a cumplir diversas funciones relacionadas con el agua en el hogar, como cántaros, botijos, aguamaniles o baldes.

 Tercer ámbito. Historia del botijo: de la Edad de Bronce a nuestros días. Este ámbito presenta los periodos de máximo esplentor del botijo: la Edad de Bronce mediterránea, la Grecia helenística, el resurgimiento de fines de la Edad Media, el auge de los siglos XVII y XVIII, la gran producción del primer tercio del  y la decadencia de la segunda mitad del mismo.

 Cuarto ámbito. Un botijo para cada función: las tipologías. La amplia variedad de formas de botijos se ve reflejada en este ámbito del museo: botijos grandes, comunes, de invierno, de campo, antropomorfos, zoomorfos, decorativos y artísticos. Hay también botijos de madera, de metal, de corcho y de vidrio.

 Quinto ámbito: proceso de fabricación del botijo. Muestra, mediante varios audiovisuales, el proceso tradicional de fabricación de botijos, desde la extracción de la tierra hasta la comercialización de la pieza ya terminada, pasando por el moldeo del barro, la decoración y la cocción.

La procedencia geográfica de las piezas es muy amplia y están representados los centros productores de alfarería más importantes de Cataluña, España y el resto del mundo.

En julio de 2006 se inauguró el Espacio Picasso, donde se exponen cuatro ejemplos de botijos del artista malagueño y se explica la relación entre Pablo Picasso y la cerámica.

Véase también
 Botijo de pescador
 Botija
 Càntir d'oli
 Museo del Botijo (Toral de los Guzmanes)
 Museo del Botijo (Villena)

Referencias

Enlaces externos

 Web general para museos locales

Argentona
Museos de alfarería y cerámica de España
Museos de España inaugurados en 1975
Museos de España inaugurados en 2000
Museos de la Red de Museos Locales de la Diputación de Barcelona
Botijos
Alfarería y cerámica de Cataluña

Museo del Botijo (Argentona)


Jan E. Conn (born 1952) is a Canadian geneticist and poet. She resides in Great Barrington, Massachusetts where she does research on mosquito genetics at the Wadsworth Center, Division of Infectious Diseases, New York State Department of Health in Albany, New York. She has also written six books of poetry.

Biography
Conn was born in Asbestos, Quebec and moved to Montreal at the age of 17. She received her Ph.D. in genetics from the University of Toronto in 1987. She has traveled to Guatemala, Venezuela, Florida, Vermont and Massachusetts, conducting research on insects that transmit pathogens. Before taking up her current work on population genetics of malaria-carrying mosquitoes in South America and Africa, she was a recognized expert on the genetics of Black fly (Simulium) species vectoring river blindness (onchocerciasis) in Central America.

Poetry
Conn has written six books of poetry, including Jaguar Rain: the Margaret Mee poems, inspired by the diaries and botanical art of Margaret Mee. She has won numerous awards and major travel grants related to poetry.  Her book South of the Tudo Bem Cafe, 1990, was shortlisted for the Pat Lowther Award.

Bibliography
Red Shoes in the Rain - 1980
The Fabulous Disguise of Ourselves - 1986
South of the Tudo Bem Cafe - 1992
What Dante Did With Loss - 1996
Beauties on Mad River - 2000
Jaguar Rain: the Margaret Mee poems - 2006

See also

List of Canadian poets
List of Canadian writers

References

External links
 Jan Conn poetry homepage.

1952 births
Living people
Canadian geneticists
Canadian women geneticists
20th-century Canadian poets
21st-century Canadian poets
Canadian women poets
People from Val-des-Sources
University of Toronto alumni
20th-century Canadian women writers
21st-century Canadian women writers
20th-century Canadian women scientists
21st-century Canadian women scientists

Jan Conn


الانحراف المغنطيسي أو المغناطيسي هو الخطأ الناشئ في قراءة البوصلة بسبب تأثير الحقل المغناطيسي المحلي وذلك بالإضافة إلى الميل المغناطيسي.

بعض أنواع الحقول المغناطيسية المحلية حول البوصلة:
 الأجزاء المعدنية التي تدخل في تركيب البوصلة نفسها أو القطع والمركبات أو السفن القريبة منها
 تغيرات الحقل المغناطيسي للأرض بسبب تغيرات القشرة الأرضية مثل زحف طبقات الأرض
 تغيرات ناتجة عن وجود الجبال، مناجم الحديد، وغيرها.

مراجع

توجيه
زوايا
مغناطيسية جغرافية
ملاحة

انحراف مغناطيسي


Vincenzo Biagi (* 3. April 1932) ist ein Schweizer Schauspieler.

Werdegang
Vincenzo Biagi absolvierte seine Schauspielausbildung am Bühnenstudio Zürich.
Seine ersten Engagements hatte er bis 1960 am Sommertheater Winterthur, dem Stadttheater Chur, dem Theater am Central in Zürich und dem Schauspielhaus Zürich. Ab 1960 wirkte er in Zürich auch am Opernhaus, am Theater am Hechtplatz und am Bernhard-Theater.

Zwischen 1980 und 1997 war er Ensemblemitglied des Theater für den Kanton Zürich, wo er in rund 60 Produktionen mitwirkte.
Seit 1997 ist Biagi freischaffend tätig, spielte abermals am Bernhardtheater und auf Tourneen, häufig mit Jörg Schneider. Zudem ist er an der Märchenbühne Zürich tätig.

Des Weiteren ist seine unverkennbare, sonore Stimme in Hörspielen und Werbespots zu hören.

Vincenzo Biagi ist Bürger von Zollikon ZH.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Darstellender Künstler (Zürich)
Schweizer
Geboren 1932
Mann

Vincenzo Biagi


Herra ja ylhäisyys () ist ein finnischer Film aus dem Jahr 1943. Jorma Nortimo inszenierte den Western um die mexikanische Revolution nach dem Roman von Simo Penttilä, Sierra-Nuevan Sulotar.

Handlung
Der finnischstämmige Generalleutnant T.J.A. Heikkilä erlebt in den ersten Jahren des 20. Jahrhunderts im Fantasieland Sierranueva aufregende und lustige Abenteuer rund um revolutionäre Vorgänge, die er mit seinen Mitstreitern in Zentral- und Südamerika überstehen muss.

Kritik
Die finnische Kritik lobte vor allem Bühnenbild und Kostüme. Auch die Geschichte wurde positiv erwähnt: "Heikkilas Abenteuer sind geschickt und intelligent konstruiert." Neuzeitliche Kritiker bemängeln die etwas wirre Handlung.

Bemerkungen
Der Film gewann 1944 drei Jussis, für das beste Bühnenbild und die besten Nebendarsteller bzw. -darstellerin.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1944
Finnischer Film
Schwarzweißfilm
Eurowestern
Filmkomödie

Herra ja ylhäisyys


Die Christmas Creek Mine ist ein Eisenerzbergwerk in der Pilbara-Region von Western Australia, 61 Kilometer südwestlich von Nullagine in der Chichester Range.

Das Bergwerk befindet sich im Eigentum der Fortescue Metals Group und ist eines der beiden Erzbergwerke, die das Unternehmen in der Pilbara-Region neben der Cloud Break Mine betreibt, die 50 Kilometer westlich des Christmas Creek liegt.

Fortescue ist das drittgrößte Unternehmen in der Pilbara, nach der Rio Tinto Group und BHP Billiton.

Aufbau und Betrieb

Fortescue baute für die Bergwerke Cloud Break und Christmas Creek seit 2003 Wohnungen, und sie begann mit dem Bau der Hafenanlagen am Port Hedland im Februar 2006, nachdem sie ihr Kapital auf AUD 3,2 Milliarden im August 2006 aufgestockt hatte, um das Projekt zu finanzieren. Der Bau der Cloud Break Mine begann im Oktober 2006, und der Erzabbau begann im Oktober 2007. Die Eisenerzproduktion in der Mine begann 2008, und im ersten Jahr ihres Betriebs wurden 28 Millionen Tonnen Eisenerz produziert.

Das Erz der Mine wird dort weiter verarbeitet. Zuerst wird es auf LKWs verladen, bis zur Cloud Break Mine und von dort zur Küste von Port Hedland durch die Fortescue Railway transportiert und anschließend auf Schiffe verladen. Der Bau einer 280 Kilometer langen Eisenbahnstrecke von der Cloud Break Mine bis zum Herb Elliott Port bei Port Hedland wurde im November 2006 begonnen und nach 18 Monaten in Betrieb genommen. Ein Zyklon tötete im März 2007 zwei Arbeiter dieses Projekts und verzögerte die Inbetriebnahme. Der erste Zug der Mine erreichte den Hafen am 5. April 2008. Eine 50 km lange Schienenverbindung, die im Dezember 2010 eröffnet wurde, führt von der Christmas Creek Mine bis zur Cloud Break Mine und ermöglicht einen durchgehenden Transport bis zum Hafen; weitere Verbesserungen der Schienenverbindung plant Fortescue.

Die Arbeitskräfte des Bergwerks werden in einem 2-wöchentlichen Wechsel eingeflogen.

Ursprünglich plante Fortescue, die Produktion bei der Cloud Break Mine durch eine Erneuerung der Produktionsanlagen in Höhe von US-$ 220 Millionen auf 55 Millionen Tonnen zu erhöhen, aber das Vorhaben wurde im Oktober 2009 aufgegeben, da es zu Differenzen mit den chinesischen Investoren kam. Stattdessen entschied Fortescue, die Lagerstätte am Christmas Creek für US-$ 360 Millionen durch ein Bergwerk und eine Produktionsanlage weiterzuentwickeln und mit dem existierenden Schienennetz zu verbinden. Die Christmas Creek Mine war in der Lage, 16 Millionen Tonnen Eisenerz im ersten Jahr ihres Betriebes zu produzieren. Fortescue beabsichtigt, 2012 mit ihren Bergwerken jährlich 95 Million Tonnen zu produzieren, anstelle der ursprünglich geplanten 120 Millionen.

Das Bergwerk Christmas Creek transportierte zuerst Eisenerz mit LKWs bis zum Juni 2009 zur weiteren Verarbeitung zur Cloud Break Mine. Der Bau der Erzverarbeitungsanlage begann im November 2009 und sollte nach 13 Monaten fertiggestellt sein und im Februar 2011 ihren Betrieb aufnehmen.

Siehe auch
 Eisenerzbergbau in Western Australia

Weblinks
 Fortescue-Website
 MINEDEX-Website

Einzelnachweise

Eisenerzbergwerk in Australien
Geographie (Western Australia)
Bergwerk in Australien und Ozeanien

Christmas Creek Mine


Gymnopleurus koenigi é uma espécie de escaravelho do esterco encontrado na Índia, Sri Lanka, Mongólia e Tibete.

Descrição
Esta espécie amplamente oval e convexa média tem um comprimento médio de cerca de 7 a 11,5 mm. Corpo enegrecido com cerdas brancas ou amarelo-claras no dorso. Essas cerdas também formam um padrão único no élitro. Cabeça densamente granular, com linha mediana elevada e lisa. Clípeo profundamente entalhado no meio e forma um único lobo bastante afiado em cada lado. Pronoto perfurado densamente de forma rugosa. Elytra profundamente sulcado. Os lados abdominais são arredondados.

Scarabaeinae
Coleópteros descritos em 1775
Coleópteros da Índia
Insetos do Sri Lanka
Gymnopleurus

Gymnopleurus koenigi


Un micro dans le nez () est une comédie d'espionnage britannique de Daniel Petrie sortie en 1966.

Synopsis
L'intrigue est une parodie d'espionnage dans laquelle un chien se voit implanter un dispositif d'écoute secret sous la peau avant d'être présenté en cadeau au dirigeant russe. Les espions recrutent un vétérinaire, joué par Laurence Harvey, pour récupérer l'émetteur avant que les Russes ne le trouvent.

Fiche technique

 Titre français : Un micro dans le nez ou L'Espion au nez froid
 Titre original britannique :
 Réalisation : Ralph Thomas
 Scénario : Ray Galton, Alan Simpson
 Photographie : Kenneth Higgins
 Montage : Jack Slade
 Musique : Riz Ortolani
 Production : Joseph Levine, Leonard Lightstone, Robert Porter, Beryl Vertue
 Sociétés de production : Associated London Films
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : Couleur - Son mono
 Durée : 93 minutes ()
 Genre : Comédie d'espionnage
 Dates de sortie :
 États-Unis :  (New York)
 Royaume-Uni :  (Londres)
 France :

Distribution
Laurence Harvey : Dr Francis Trevelyan
Daliah Lavi : Princesse Natasha Romanova
Lionel Jeffries : Stanley Farquhar
Eric Sykes : Wrigley
Eric Portman : L'ambassadeur britannique
Denholm Elliott : Pond-Jones
Colin Blakely : Premier ministre russe
June Whitfield : Elsie Farquhar
Robert Flemyng : Le chef du MI5
Pickles : le chien.

Autour du film

Dès 1961, la CIA élabore le projet Acoustic Kitty dont le but est d'espionner le Kremlin et des ambassades soviétiques à l'aide d'un chat auquel il a été implanté un microphone et une antenne radio .

Notes et références

Liens externes

Film britannique sorti en 1966
Comédie d'espionnage britannique
Comédie britannique de science-fiction
Film réalisé par Daniel Petrie
Film en anglais britannique
Film d'espionnage parodique
Film sur la guerre froide
Film mettant en scène un chien
Film avec une musique composée par Riz Ortolani
Film tourné à Londres
Film tourné dans le Yorkshire du Nord
Film tourné dans le Surrey

Un micro dans le nez


Fără armă în linia întâi (titlu original: Hacksaw Ridge) este un film americano-australian din 2016 regizat de Mel Gibson. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Andrew Garfield ca  Doss, Sam Worthington, Luke Bracey, Teresa Palmer, Hugo Weaving, Rachel Griffiths și Vince Vaughn.

Prezentare

Filmul prezintă experiențele lui Desmond Doss care în timpul celui de-al Doilea Război Mondial s-a înrolat ca medic necombatant în armata SUA, refuzând să poarte armă datorită convingerilor sale ca adventist; acesta a salvat numerosi soldati de la moarte în Bătălia de la Okinawa din 1945.

Distribuție

Producție
A fost în faza de proiect timp de 12 ani. Filmările au început la 25 septembrie 2015 și au durat  59 de zile, terminându-se în decembrie 2015. Filmările au avut loc în întregime în Australia. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 40 de milioane $.

Primire
A avut încasări de peste 175 de milioane $.

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme despre cel de-al Doilea Război Mondial produse în anii 2010
 Oscar 2017
 A 74-a ediție a Premiilor Globul de Aur

Filme din 2016
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Mel Gibson
Filme despre Al Doilea Război Mondial
Filme australiene
Filme Icon Productions

Fără armă în linia întâi


Consuelo Martínez López (Ferrol, Espanha, ) é uma matemática espanhola, colaboradora frequente do medalhista Fields Efim Zelmanov. Seus tópicos de pesquisa incluem álgebra abstrata, incluindo teoria dos grupos e superálgebras, teoria de codificação algébrica e criptografia. É professora de álgebra na Universidade de Oviedo.

Formação e carreira
Martínez nasceu em 1955 em Ferrol, Espanha, filha de um professor secundário. Obteve uma licenciatura em matemática em 1977 pela Universidade de Saragoça, onde completou seu doutorado em 1980. Sua tese, Formaciones saturadas en una clase de grupos localmente finitos PI-resolubles, concerne a teoria dos grupos, sendo orientada por Javier Otal. Tornou-se professora de álgebra na Universidade de Oviedo em 2005.

Além de sua pesquisa e ensino em matemática, Martínez participou do trabalho conjunto da Real Academia Espanhola e da Real Sociedade Espanhola de Matemática para incluir a terminologia matemática no [[Diccionario de la lengua española de la Real Academia Española|Dicionário da língua espanhola.

Reconhecimento
Em 2018 Martínez ganhou a medalha da Real Sociedade Espanhola de Matemática e o Prêmio Julio Peláez para mulheres nas ciências, concedido pela Fundação Tatiana Pérez de Guzmán el Bueno.

Referências

Leitura adicional

Ligações externas

Professores da Universidade de Oviedo
Matemáticos da Espanha
Matemáticas da Espanha
Alunos da Universidade de Saragoça
Pessoas vivas

Consuelo Martínez


أبرشيّةِ بُصرى وحورانَ وجبلِ العرب  أو أبرشية خبب  في سوريا. وهي تشمل أبرشية بصرى وحوران وجبل العرب والجولان للروم الملكيين الكاثوليك وتقال اختصارا بأبرشية خبب أو مطرانية خبب لوجود مركزها الرئيسي في بلدة خبب في محافظة درعا. وقدر عدد أتباع أبرشيّةِ بُصرى وحورانَ وجبلِ العرب في عام 2012 بحوالي 27,000 نسمة، وهي كنيسة رعية الروم الكاثوليك في محافظات درعا والسويداء والقنيطرة في سوريا.

ازدهرت الأبرشية على يد المطران نقولاوس القاضي الذي أسس معظم كنائسها الموجودة حالياً واستمر من بعده المطران بولس البرخش المطران للابرشية حيث بنى عدد من الكنائس والمراكز الدينية والاجتماعية للرعية.

تتبع الأبرشية لكرسي بطركية انطاكية وسائر المشرق للروم الملكيين الكاثوليك والتي مركزها ومقرها دمشق.
تعتمد الابرشية في دعم خدماتها ونشاطاتها في خدمة الرعية على المنتجات والمحصولات الزراعية التي تنتجها من أراضي قدمها أهالي خبب للأبرشية كي تكون مصدراً لها وأراضي وقف يتم الاستفادة منها لصالح الأبرشية.

قائمة الأساقفة الذين ترأسوا الابرشية
 المطران كيرلس سياج (فرنسيس) 1763- 1794.
 المطران أثناسيوس مطر 1798- 1800.

ومن عام 1800 إلى عام 1836، بقي كرسيّ الابرشية شاغرًا، إلى ان عيّن البطريرك
مكسيموس مظلوم، الكاهن عازر فسفوس الذي أخذ اسم:

 المطران كيرلس فسفوس 1836- 1859.
 المطران اغناطيوس عكاوي 1859-1870.
 المطران باسيليوس حجار 1871-1887.
 المطران نقولاوس قاضي 1889-1939.
 المطران بطرس الشامي 1944-1967.
 المطران نقولاوس نعمان 1967-1982.
 المطران بولس البرخش 1983-2013
 المطران نيقولاوس انتيبا 2013- 2018
 المطران الياس الدبعي 2019

مراجع

انظر أيضًا
 المسيحية في جبل الدروز

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لكنيسة الروم الملكيين الكاثوليك
 موقع خبب التعريفي
 موقع خبب الرسمي
 church of khabab.com موقع كنيسة خبب

خبب
كنائس في سوريا
كنيسة الروم الملكيين الكاثوليك في سوريا
محافظة درعا
منظمات دينية

أبرشية خبب للروم الكاثوليك


RFA Oakleaf (A111) was a Leaf-class fleet support tanker, formerly of the Royal Fleet Auxiliary, and the second ship to bear the name.

Formerly the Swedish vessel MV Oktania, built by A. B. Uddevalla, Sweden, and completed in 1981, Oakleaf was added to the Royal Fleet Auxiliary in 1986, before being decommissioned in 2007.

Role
As well as their role of replenishing warships at sea, support tankers perform the bulk movement of fuels between Ministry of Defense (Navy) depots. The Oakleaf had three Leaf-class sisters - Brambleleaf, Bayleaf and Orangeleaf. All four were originally designed as commercial tankers and underwent major conversions to bring them up to Royal Fleet Auxiliary standards and equip them for naval support. These involved adding a considerable amount of electronics, both in communications and navigational aids, fitting two replenishment rigs and increasing the amount of accommodation.

While the ships can provide some food and stores support, their main cargoes are diesel and aviation fuel. Oakleaf was capable of replenishing ships with fuel using a standard jackstay or derrick rig abeam and towed rig for astern replenishment. She was fitted to take containers on her main deck for the provision of stores and to enhance ship's stores capabilities for long deployments.

Design
The normal complement was 36, composed of officers and senior and junior ratings. Among the departments, the PO (Supply) was responsible for 5,000 stores line items as well as for food and drink, clothing and bedding. The RISC (Royal Fleet Auxiliary Interim Stores Computer) system was his only assistant on board.

Oakleaf was powered by a four-cylinder Burmeister and Wain long stroke oil engine capable of developing  driving a single controllable-pitch propeller. She also had bow and stern variable-pitch thrust propellers. Fitted with automatic power management, the vessel could be operated with her machinery spaces unmanned - as with her sister ships, her engines could be controlled from either the ship's bridge or the (air conditioned) machinery control room.

Service history
In September 1994, Oakleaf, participated in Operation Uphold Democracy in Haiti, replenishing ships of the international task force.

In July 1995, the West Indies Guardship,  and her support ship, Royal Fleet Auxiliary Oakleaf provided assistance following volcanic activity on the island of Montserrat.

She was decommissioned from the Royal Fleet Auxiliary in 2007, and laid up awaiting disposal at Her Majesty's Naval Base in Portsmouth. Oakleaf sailed from Portsmouth on 29 September 2010 in the tow of tug Mega One for Aliağa, Turkey for breaking, arriving on 22 October 2010.

References

External links

 MOD Oakleaf page

Tankers of the Royal Fleet Auxiliary
Leaf-class tankers
1981 ships

RFA Oakleaf (A111)


Un cântec străbate lumea (titlul original: în ) este un film-muzical-dramă german din anul 1958, regizat de Géza von Bolváry, cu actorul Hans Reiser în rolul principal. Filmul prezintă viața tenorului evreu Joseph Schmidt, născut lângă Cernăuți în Bucovina, din momentul când a ajuns la Berlin, unde a devenit renumit.

Filmului este numit după titlul unei melodii de succes a tenorului.

Conținut

Filmul descrie ascensiunea fulminantă și succesul de la începutul anilor 1930 în Germania și în alte țări din Europa a renumitului cântăreț Joseph Schmidt, cât și urmărirea acestuia de către național-socialiști, refugiul său în alte țări din Europa, iar în final moartea sa tragică în lagărul de refugiați din Girenbad în apropiere de Zürich, în Elveția, la vârsta de doar 38 de ani.

Distribuție

Note

Bibliografie

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989
 Un cântec străbate lumea (film din 1933)

Legături externe

Filme din 1958
Filme regizate de Géza von Bolváry
Filme germane
Filme în limba germană
Filme alb-negru
Filme muzicale

Un cântec străbate lumea (film din 1958)


جويرمو كانياس  (25 نوفمبر 1977 -)، لاعب كرة مضرب أرجنتيني.

روابط إضافية

 Canas Recent Match Results
 Canas World Ranking History
 Unofficial Site
 ESPN profile

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون أرجنتينيون في قضايا منشطات
قضايا منشطات في كرة المضرب
لاعبو كرة مضرب أولمبيون أرجنتينيون
لاعبو كرة مضرب ذكور أرجنتينيون
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008
لاعبو كرة مضرب من بوينس آيرس
مواليد 1977
مواليد في بوينس آيرس

جويرمو كانياس


Svaneapoteket var i perioden 1666 - 2013 et apotek beliggende i Jens Bangs Stenhus i Aalborg.

I 1666 overtog apoteker Jens Frederik Friedenreich (født i 1642, død 11. maj 1690 i Aalborg) Jens Bangs gamle butik i stueetagen, og indrettede det til byens Svaneapotek. I 1671 købte Friedenreich hele stenhuset. De øverste etager blev indrettet til lægeklinikker og lejligheder.

I 2013 besluttede Sundhedsstyrelsen at lukke det 347 år gamle Svaneapotek, på trods af, at Aalborg Kommune havde protesteret mod nedlæggelsen af det historiske apotek.

I dag arrangerer Aalborg Historiske Museum efter aftale, rundvisninger oppe under taget, hvor det er muligt at opleve Apotekersamlingen.

Noter

Referencer

Aalborg
Apoteker i Danmark
Ophørt i 2013

Svaneapoteket (Aalborg)


Avrupa, kuzeyde Arktik Okyanusu, batıda Atlantik Okyanusu, güneyde Akdeniz ve doğuda Asya ile çevrili bir kıtadır. Avrupa'nın Asya'dan Ural Dağları, Ural Nehri, Hazar Denizi, Büyük Kafkaslar, Karadeniz ve Türk Boğazlarının su yolları ile ayrıldığı kabul edilir.

Avrupa'nın yüzölçümü yaklaşık 10,18 milyon km²'dir ve bu da onu en küçük ikinci kıta yapmaktadır. Coğrafi olarak kıtanın %39'unu, nüfusunun ise %15'ini oluşturan Rusya, Avrupa'nın en büyük ve en kalabalık ülkesidir. 2021 yılı itibarıyla Avrupa'nın toplam nüfusu yaklaşık 745 milyondur.

Antik
Avrupa kültürü, soyu Antik Yunan ve Antik Roma'ya kadar uzanan Batı uygarlığının başlangıç noktasıdır. MS 476'da Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşü ve ardından gelen Kavimler Göçü, Avrupa'nın antik tarihinin sonu, Orta Çağ'ın ise başlangıcı oldu. Rönesans hümanizmi, coğrafî keşifler, sanat ve bilim, modern çağa öncülük etti. Portekiz ve İspanya tarafından başlatılan Keşif Çağı'ndan bu yana, Avrupa küresel meselelerde baskın bir rol oynadı. 16. ve 20. yüzyıllar arasında, Avrupalı güçler çeşitli zamanlarda Amerika kıtasını, neredeyse tüm Afrika ve Okyanusya'yı ve Asya'nın çoğunluğunu sömürgeleştirdiler.

Aydınlanma Çağı, ardından gelen Fransız Devrimi ve Napolyon Savaşları, kıtayı 17. yüzyılın sonundan 19. yüzyılın ilk yarısına kadar kültürel, politik ve ekonomik olarak şekillendirdi. 18. yüzyılın sonunda Büyük Britanya'da başlayan Sanayi Devrimi, önce Batı Avrupa'da, sonrasında tüm Dünyada radikal ekonomik, kültürel ve sosyal değişime yol açtı. Her iki dünya savaşı da çoğunlukla Avrupa'da gerçekleşti, 20. yüzyılın ortalarında Sovyetler Birliği ve Amerika Birleşik Devletleri'nin öne çıkması, Batı Avrupa'nın dünya meselelerindeki hakimiyetinin azalmasına neden oldu. Soğuk Savaş sırasında Avrupa, 1989 Devrimleri'ne, Berlin Duvarı'nın yıkılmasına ve Sovyetler Birliği'nin dağılmasına kadar Batı'da NATO, Doğu'da Varşova Paktı arasında Demir Perde boyunca bölündü.

1949'da, ortak hedeflere ulaşmak, gelecekteki savaşları önlemek ve Avrupa'yı birleştirmek fikriyle Avrupa Konseyi kuruldu. Avrupa bütünleşmesi fikri, bir konfederasyon ve bir federasyon arasında yer alan ve ayrı bir siyasi varlık olan Avrupa Birliği'nin kurulmasına yol açtı. AB, Batı Avrupa'da kuruldu, ancak 1991'de Sovyetler Birliği'nin çöküşünden bu yana doğuya doğru genişlemektedir. Avrupa Birliği ülkelerinin çoğunun para birimi Euro'dur.

Etimoloji

Avrupa, Sami dillerde Erep (yahut Irib), güneşin battığı taraf anlamına gelir. Fenikelilerden Yunanlara geçen bu ad, Yunancada Europa olmuş ve Ege Denizi'ne göre batıda bulunan ülkelere bu ad verilmiştir.

Ayrıca mitolojide Fenike kralı Agenar ile Telepassa'nın kızının adıdır. Boğa şekline giren Zeus tarafından İda'ya kaçırılmış, Zeus'tan Minos, Sarppedon ve Rhadamnthys isminde üç oğlu olmuştur, adı bu yarımadaya verilmiştir.

Tarihçe

Öteden beri büyük krallık ve imparatorluklara beşiklik yapmış bu yarımada, endüstri devriminden sonra da gelişmişliğini korumuş ve diğer tüm kıtalara göre endüstrileşmesini kısa sürede tamamlamıştır.

Avrupa'nın önemi; konumu, yüz ölçümü, doğal kaynakları, nüfusu ve fiziki özelliklerinden değil sahip olduğu insan kaynağı ve onun niteliklerinden ileri gelmektedir. İyi eğitilmiş insanlardan oluşan nüfus, bilim ve teknolojide göstermiş olduğu ilerlemeler sayesinde ekonomik yönden de gelişmiş ve yüksek bir hayat standardına ulaşmıştır. Doğal kaynakları görece az olan Avrupa, bu gelişmesini tamamen eğitimli insan kaynağına ve sömürgecilik sisteminin kazanımlarına borçludur. Günümüzde dünyanın en büyük güç odağı olan ABD'nin halkı da büyük oranda Avrupa kökenlidir. Ayrıca bilimsel ve teknolojik gelişmelerin kilometre taşları olan önemli buluşların çoğu da Avrupalılar tarafından gerçekleştirilmiştir. Avrupa ülkelerinin her yönden birleşmesini amaçlayan ve bu yolda önemli aşamalar gerçekleştiren Avrupa Birliği, Avrupa'nın yeryüzündeki gücünü ve önemini daha da artırmaktadır.

1990 yılına kadar (Soğuk Savaş'ın bitimi) Avrupa'da birbirinden farklı siyasal ve ekonomik sistemler ve bunların temsilcilerinden oluşan bloklar mevcuttu. Bunlardan biri, şimdi de mevcut olan çok partili demokratik sistemi ve serbest piyasa ekonomisini uygulayan Batı Bloku, diğeri ise tek partili sosyalist siyasal sistemle ekonomiyi uygulayan Doğu Bloku'ydu. Ancak Doğu Bloku'nun lideri olan SSCB'nin ekonomik ve siyasal sisteminin iflas etmesiyle doğu bloğu da çökmüştür. Eski Doğu Bloku ülkeleri, ekonomik ve siyasal sistem olarak Batı Bloku'na yakınlaşma yolunda önemli adımlar atmışlardır. Çok partili demokratik sisteme ve serbest pazar ekonomisine geçiş yapmanın sancıları büyük oranda atlatılmıştır. Avrupa Birliği'ne yapılan başvurular olumlu karşılanmış ve başvuran ülkeler ile AB arasında uyum çalışmaları sürdürülmektedir. Doğu Bloku'nun askeri örgütü olan Varşova Paktı da dağıtılmış ve eski Doğu Bloku ülkeleri, Batı Avrupa'nın askeri örgütü olan NATO'ya girmek için başvuruda bulunmuşlar, bu konuda önemli gelişmeler sağlamışlardır. Böylece Avrupa'da 1990 öncesinin askeri, ekonomik ve siyasi kutuplaşması önemli ölçüde ortadan kalkmıştır.

Coğrafya

Avrupa geleneksel olarak Dünya'daki 7 kıtadan biri olarak düşünülmekle birlikte aslında Asya ile coğrafi açıdan bağlantılı bir kıtadır ve bazen Avrasya adı altında anılır. Avrupa'nın geleneksel tanımına göre Ural Dağları Avrupa'nın doğudaki sınırını oluştururlar. Güneydoğu'daki sınırını Ural Nehri oluşturur.  Sınır Hazar denizi, Kafkas Dağlarının zirveleri boyunca devam eder, Karadeniz, İstanbul Boğazı, Marmara Denizi ve Çanakkale Boğazı'yla belirlenir. Akdeniz Avrupa'nın güney sınırını, Kuzey Buz denizi kuzey sınırını, Atlas Okyanusu ise kuzey ve batı sınırını belirler. İzlanda Avrupa'dan çok Kuzey Amerika'ya yakın olmakla birlikte Avrupa'nın bir parçası olarak sayılmaktadır. Avrupa yarımadası güneyde Afrika kıtasına oldukça yaklaşır (Cebelitarık Boğazı  14 km). Güneydoğuda ise Asya ile hemen hemen bitişir (İstanbul Boğazı 0,7 km., Çanakkale Boğazı 1,3 km.).

Avrupa'nın yüz ölçümü 10.523.000 km² dir. Bu ise yeryüzünün %2'i, karaların %7'si Avrasya'nın 1/5'i demektir. Avrupa, yaklaşık olarak harita üzerinde 35 ile 70 kuzey paralel daireleri ile 10 ile 60 doğu meridyenlerinin çerçevelediği bir üçgene benzer. Yarımadada 0-4 saat dilimleri yer alır.

Avrupa'nın uç noktaları ise; kuzeyde Kuzey burnu (71° 10' kuzey enlemi), güneyde Mora'daki Mani Yarımadası'nda bulunan Matapan burnu (36° 23' kuzey enlemi), Batıda Rocca (Portekiz) burnu (9° 29' batı boylamı), doğuda Ural dağları (60° doğu boylama)'dır. Rocca burnu ile Ural Dağları arasındaki uzunluk 5500 km, Kuzey burnu ile Matapan burnu arasındaki genişlik 3800 km'dir.

Avrupa ülkeleri kültürleri, coğrafi konumları, yani bulundukları yer, ekonomik, sosyal gelişmişlik gibi kriterler göz önünde bulundurularak; Batı Avrupa ülkeleri, Kuzey Avrupa Ülkeleri (İskandinavya ve Baltık ülkeleri), Akdeniz ülkeleri, Orta Avrupa ülkeleri, Doğu Avrupa ülkeleri ve Balkan Ülkeleri gibi gruplara ayrılmaktadır.

Avrupa'nın genel coğrafi özellikleri şöyledir:

 Avrupa bir devrimler yarımadasıdır. Özellikle demokrasi, endüstriyel ve bilimsel açıdan dünyayı etkileyen devrimleri gerçekleştirmiştir.
 Nüfus yoğunluğunun fazla olduğu bir yarımadadır. Hayat seviyesi yüksektir. Nüfus artışı çok azdır. Hatta bazı ülkelerde nüfus azalması vardır.
 Avrupa, dünyada ihracat ve ithalatta önde gelen yarımadadır. Dünyada üretilen endüstri ürünlerinin üçte biri bu kıtaya aittir.
 Endüstrileşmiş ülkelerin toplandığı bir kıtadır. Birleşik Krallık (İngiltere), Fransa, İtalya ve Almanya endüstrileşme açısından çok ileri durumdadır.
 Çeşitli uluslara mensup insanların yaşadığı Avrupa'da 50 civarında devlet vardır. Komşu ülkeler arasında dil, ekonomik ve kültürel açıdan önemli farklar bulunur.

Avrupa'ya ait ölçümler
 Yüzölçümleri: 10.600.000
 Nüfusu: 743.000.000 kişi
 Nüfus yoğunluğu: 70 kişi/km²
 En yüksek ve en alçak noktası: Elbruz Dağı 5642 m(Rusya Kafkasları), Hazar Denizi'nin kuzeyi -28m.
 En büyük gölü: Ladoga Gölü -18.400
 En büyük adası: Büyük Britanya

Ekonomi

Avrupa ekonomisi, 50 farklı devlet içinde 743 milyondan fazla kişiyi kapsar. Benzer diğer kıtalar, Avrupa devletlerinin farklı zenginlikleri, en fakirlerinin diğer kıtalardaki en fakir devletlerin yaşam standartlarından ve GSYİH koşullarından çok üstünde olmasına rağmen. Zenginlikler farkı en kabaca Avrupa boyunca batı-doğu bölümünde görülebilir. Batı Avrupa ülkelerinin hepsi yüksek GSYİH ve yaşam standartlarına sahipken Avrupa ekonomilerinin pek çoğu hala eski Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti ve çöken Sovyetler Birliği'nden hasıl olmaktadır. Buradaki Avrupa sözcüğü Avrupa ekonomisi sınırlarını Asya'da Kıbrıs sınırı olarak içerir.

Kıta olarak Avrupa dünyada en büyük ekonomiye sahiptir. Avrupa'nın en geniş ulusal ekonomisi Almanya olup, nominal GSYİH sıralamasında dünyada 3. sırada, satın alma gücü paritesi'ne (SAGP) göre beşinci sıradadır. Avrupa'nın ikincisi Birleşik Krallık olup, nominal GSYİH'de dünyada 5. sırada ve SAGP'de dokuzuncudur. Avrupa Birliği dünyanın en geniş (IMF ve Dünya Bankası'na göre 2005) veya ikinci en geniş ekonomisidir. (CIA World Factbook-2006)

Demografi

2017 yılı Birleşmiş Milletler tahminlerine göre Avrupa'da yaklaşık 742 milyon kişi yaşamakta olup; bu değer dünya nüfusunun dokuzda birinden biraz fazlasına tekabül etmektedir. Bu tahmin 38 milyon kişinin yaşadığı Sibirya'yı saymış, ancak Türkiye'nin Avrupa'da yer alan bölgelerindeki 12 milyon kişiyi dahil etmemiştir. Kıta, Asya'dan sonra en yüksek nüfus yoğunluğuna sahiptir. Avrupa'nın ve dünyanın en yüksek nüfus yoğunluğuna sahip devleti Monako olmaktadır.

Çoğu ülkenin düşük doğum oranına sahip olduğu Avrupa'da nüfus artışının %85'inden göçmenler sorumludur. Kıta, yaklaşık 71 milyon göçmen ile dünyadaki bölgeler içerisinde en yüksek göçmen nüfusunu barındırmaktadır. 2017'de AB üyesi ülkelere toplamda 2,4 milyon kişi AB dışı ülkelerden göç etmiştir.

Tarihi açıdan 16. yüzyıldan beri Avrupa'dan Yeni Dünya'ya yapılan göçler ile de bu bölgelerde Avrupa kökenli topluluklar oluşmuştur. Kuzey Amerika'nın yanı sıra Güney Amerika'da bulunan Uruguay, Arjantin, Şili ve Brezilya gibi ülkelerin nüfuslarının önemli bir bölümünü Avrupa kökenliler oluşturmaktadır. Bu nüfus, büyük oranda 19. yüzyılda fakir ailelerin bu bölgelere yerleşmesi ile meydana gelmiştir. Kuzey Asya ve Kazakistan'a da Avrupalı (çoğunlukla Rus) yerleşimi yaşanmıştır.

Dil

Avrupa'da y. 225 adet yerel dil bulunmakta olup, bu dillerin çok büyük bir kısmı Hint-Avrupa dil ailesine mensup olmaktadır. Bu aile içerisinde ise Güney ve Batı Avrupa ile Romanya ve Moldova'da konuşulan Halk Latincesi kökenli Romen dilleri, Kuzey ve Orta Avrupa ile Britanya Adaları'nda konuşulan Cermen dilleri ve Doğu Avrupa ve Balkanlar'da konuşulan Slav dilleri baskındır. Bunların yanı sıra bu aileye mahsus Baltık dilleri, Kelt dilleri, İranî diller (Osetçe), Yunanca, Arnavutça ve (eğer Güney Kafkasya Avrupa içerisinde sayılacak ise) Ermenice de kıtada konuşulmaktadır.

Bu aileden farklı bir dil ailesi olan Ural dilleri, Estonya (Estonca), Finlandiya (Fince), Macaristan (Macarca) ve Rusya'nın bazı kesimlerinde konuşulur. Türkçe, Azerice, Kazakça gibi dillerin yanı sıra Rusya'da bulunan Başkırca, Çuvaşça, Kırım Tatarca ve Nogayca gibi diller Türk dillerine ait Avrupa'da konuşulan dillerdir. Başlıca Gürcistan'da konuşulan Güney Kafkas dilleri (Gürcüce, Megrelce, Svanca) ile Kuzey Kafkasya bölgesinde konuşulan ve birbirlerinden ayrı olarak ele alınan Kuzeydoğu Kafkas dilleri (Çeçence, Avarca, Lezgice) ile Kuzeybatı Kafkas dilleri (Çerkes dilleri) de Avrupa'da konuşulmaktadır. Maltaca, hem Avrupa Birliği'nin hem de Avrupa kıtasının tek Sami dilidir. Baskça ise Kuzey İspanya ve Güneybatı Fransa'da Basklarca konuşulan bir izole dildir.

Din

Avrupa'da baskın din Hristiyanlık olup, Avrupa halkının %76,2'si kendilerini Katolik, Doğu Ortodoks veya çeşitli Protestan mezheplerine bağlı bir Hristiyan olarak tanımlamaktadır. İkinci yaygın din İslam olup, Avrupalıların %6'sının dinini oluşturmaktadır. İslam, Balkanlar ve Doğu Avrupa'da gözlemlenmektedir. Yahudilik, Hinduizm ve Budizm (Kalmukya'da baskın din) diğer azınlık dinleridir. Seküler bir kıta olan Avrupa'da dinsizlik, ateizm ve agnostisizm yaygın akımlar olup toplumun %18,2'sinin dini görüşlerini oluştururlar. Dinsizlik özellikle Çekya, Estonya, Doğu Almanya ve Fransa'da yaygındır.

Ülkeler

Ayrıca bakınız
Avrupa ülkeleri listesi
Avrupa kültürü
Avrupa Birliği
Avrupa Birliği vatandaşlığı

Notlar

Avrupa


حق اللجوء هو مفهوم قضائي قديم يقضي بإعطاء الشخص الذي يتعرّض للاضطهاد بسبب آرائه السياسية أو المعتقدات الدينية في بلده والتي قد تكون محمية من قبل سلطة أخرى ذات سيادة أو بلد أجنبي الفرصة له للتعبير عن آراءه.

اعترفَ المصريون، الإغريق والعبرانيون بحق اللجوء أو ما كان يُعرف بحماية المضطهدين من الإجراءات القانونيّة. اعتُمدَ هذا المبدأ فيما بعد تأسيس الكنيسة المسيحية التي وضعت قواعد مفصلة لكيفية الحصول على حِماية أو لجوء. قرّرَ مجلس أورلينز عام 511 بِحضور كلوفيس الأول أنّ حق اللجوء يُمكن أن يمنح لأي شخص طلبه في حالة ماَ تعرّض لتهديد مباشر بالقتل لسببٍ – مثلَ السرقة والخيانة الزوجية – أو بدون سبب. بشكلٍ عام فلكلّ شخص الحق في طلب اللجوء والتمتع به في بلدان أخرى وهذا ما أكّدت عليهِ الأمم المتحدة في الإعلان العالمي لحقوق الإنسان عام 1948 ثمّ الاتفاقية الخاصة بوضع اللاجئين عام 1951 وكذَا البروتوكول الخاص بوضع اللاجئين عام 1967. بموجب هذه الاتفاقات فإنّ اللاجئ هو الشخص الذي يعيشُ خارجَ بلده بسبب الخوف من الاضطهاد لعدّة أسباب بما في ذلك أسباب عرقية؛ طائفية؛ جنسية؛ دينية سياسية أو بسبب مُشاركتهِ في أنشطة اجتماعية مُعيّنة. جديرٌ بالذكرِ هنا أنّه ينبغي عدم الخلط بين اللجوء السياسي وقانون اللاجئين الحديث، والذي يتعامل مع التدفق الهائل من السكان إلى البلدان الأخرى أمّا حق اللجوء فهو حق يختص باهتمامات الأفراد ويقدَّم في كل حالة على حدة.

اللجوء السياسي
تنصّ المادة 14 من الإعلان العالمي لحقوق الإنسان على أن لكل شخص الحق في طلبِ اللجوء والتمتع به في بلد/بلدان أخرى حتى لا يتعرّضَ للاضطهاد في بلدهِ الأم. حاولت الأمم المتحدة جاهدةً ضمان هذا الحق من خِلال دفع باقي الدول للتوقيع على عددٍ من التشريعات في هذا الإطار بما في ذلك الاتفاقية الخاصة بوضع اللاجئين التي سُنّت عام 1951 وكذَا البروتوكول المتعلق بأوضاع اللاجئين عام 1967. في ظل هذه الاتفاقات؛ فإنّ اللاجئ هو الشخص الذي يحتاجُ مغادرة بلدهِ (أو محل إقامته في حالة عديمي الجنسية) بسبب الخوف من الاضطهاد باحثًا في ذلك عن الحماية في دولة أخرى. للاضطهاد عدّة أسباب من بينها الاضطهاد على أساس العرق، الطائفة، الجنسية، الدين، أو حريّة الفكر أو المشاركة في أي مجموعة اجتماعية أو أنشطة اجتماعية. على الجِهة المتقاطعة؛ هناكَ ما يُعرف بمبدأ عدم الإعادة القسرية في القانون الدولي وهو مبدأ يُرغم معظم دول العالم على عدم إعادة المضطهدين إلى بلدانهم الأصليّة. تُعدّ هذهِ الشروط والمعايير أو المبادئ جزء أساسي منَ الاتفاقية الخاصة بوضع اللاجئين.

دول اللجوء

الاتحاد الأوروبي
وافقت الدول الأعضاء في الاتحاد الأوروبي على حقّ منح اللجوء للمضطهدين منذ أكثر من نصف قرن وذلك بعدَ تطبيق اتفاقية جنيف في 28 تموز/يوليو 1951 المتعلقة بوضع اللاجئين. ظهرت سياسات مشتركة في 1990 لها علاقة معَ اتفاقية شينجن التي «أزاحت» الحدود الداخلية بين دول الاتحاد ونصّت هذه السياسة المُشتركة على ضرورة قبول الدول للطلبات بعدَ النظر فيها حسب ما أقرتهُ المفوضية الأوروبية.

فرنسا
تُعدّ فرنسا أول دولة تعترف بالحق الدستوري في اللجوء وذاكَ حسب ما جاءَ في المادة 120 من دستور 1793؛ علمًا أنّها اعترفت بهذا الحق بشكلٍ رسمي في دستور 1958 وكذا في دستور 1946. حسب ما وردَ في الدستور فإنّ حقّ اللجوء يكفلُ لأي شخص يُضطهد لسببٍ ما باللجوء إلى فرنسا أو دولة أخرى بعدَ دراسة ملفه. تلتزمُ فرنسا كذلك بالاتفاقات الدولية التي تنص على حق اللجوء مثلَ الاتفاقية الخاصة بوضع اللاجئين التي وقّعت عليها في عام 1952 وكذا معاهدة ماستريخت بالإضافة إلى بنود اتفاقية شينجن التي عرّفت عدة أمور داخل دول الاتحاد الأوروبي بما في ذلكَ سياسة الهجرة وأخيرًا ميثاق الحقوق الأساسية للاتحاد الأوروبي.

هناكَ بعض المعايير المتبعة في طلب اللجوء مما يُفسر رفض بعض الطلبات مُقابل قبول أخرى ويبقى السبب الرئيسي في هذه الثنائية (قبول/رفض) هوَ مقدار ونسبة الأمان داخل الدولة التي يُقيم فيها المضطهد.

منظمات معنية بدراسة ملفات اللجوء

المكتب الفرنسي لحماية اللاجئين وعديمي الجنسية
المكتب الفرنسي لحماية اللاجئين والأشخاص عديمي الجنسية (OFPRA) هو مؤسسة عامة إدارية فرنسية مسؤولة عن ضمان تطبيق اتفاقية جنيف في 28 تموز (يوليو) 1951 المتعلقة بوضع اللاجئين واتفاقية نيويورك لعام 1954.

مكتب المفوض العام لشؤون اللاجئين والأشخاص عديمي الجنسية (CGRS)
المؤسسة الحكومية المسؤولة عن البت في طلبات اللجوء في بلجيكا

الروابط الإضافية
 مهاجر | بوابة الهجرة الناطق بالعربية

انظر أيضاً
 تسوق اللجوء
 قانون اللاجئين
 عدم الإعادة القسرية
تسليم المجرمين
النزوح الداخلي, a subcategory of تهجير
لاجيء — قانون اللاجئين
رافض

المراجع

حق اللجوء

حق اللجوء


Taisuke Mizuno (født 4. maj 1993) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Fujieda MYFC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Taisuke Mizuno


Dråber af Tid er det femte studiealbum fra den danske sangerinde Helene Blum. Det blev udgivet den 1. februar 2017. Albummet består af traditionelle folkesange, egne eller andres kompositioner til ældre og nyere lyrik samt egne originale sange med både tekster og melodier.

Rootzone.dk skrev bl.a. at "de musikalske arrangementer fastholdes og udbygges den særdeles høje kvalitet fra tidligere" og var generelt positiv i sin anmeldelse.

Spor
 "En Lille Dråbe Blod" - 2:56
 "Friheden Station" - 3:26
 "Vores Historie" - 4:20
 "Barn Rødkindet" - 4:07
 "Din Fod Skal Gå" - 4:02
 "Lad Våren Komme" - 3:22
 "Tusind Tanker" - 4:14
 "Som Stjernerne På Himlens Blå" - 4:58
 "Et Øjebliks Stilhed" - 4:00
 "Det Haver Så Nyligen Regnet" - 4:26
 "Solen Er Så Rød Mor" - 3:16

Referencer

Eksterne henvisninger

Helene Blum-album
Album fra 2017

Dråber af Tid


Marile emoții mici este un film românesc din 1964 regizat de Doru Segall.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1964 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1964

Marile emoții mici


New Deal je hrvatski glazbeni sastav. Dolazi iz Zagreba. Sviraju jazz. Širina sastava varira od trija (Bertić, Borovec, Bilušić) do kvinteta.

Povijest
Osnovani su koncem 2016. godine kao BBS Jazz Trio, s članovima: Marko Bertić - gitara, Saša Borovec-  kontrabas i Salih Sadiković -  bubnjevi. BBS je prema prvim slovima prezimena članova. Spoj su triju generacija hrvatskih jazz glazbenika. Izvodili su djela repertoara svjetske baštine jazz glazbe, djela hrvatskih autora te vlastite skladbe. Stilski su usmjereni ka modernom izričaju uz uvažavanje stilova tradicijskog jazza. Kada se triju Jasna Bilušić, poznata hrvatska jazz pjevačica, zajedno čine New Deal.

Danas nastupaju kao New Deal ili Jasna Bilušić & New Deal.

Nastupali su na Jazz Gardenu, Culture Shock Festival u u Križevcima, Split Open Jazz Fairu i dr.

Članovi
Članovi su: Marko Bertić - gitara, Saša Nestorović - saksofon, Saša Borovec - kontrabas, Salih Sadiković - bubanj i Jasna Bilušić - vokal.

Izvori

Vanjske poveznice
BBS Jazz Trio Facebook

Zagrebački glazbeni sastavi
Jazz

New Deal (glazbeni sastav)


In der Liste der Baudenkmale in Teterow sind alle denkmalgeschützten Bauten der Stadt Teterow (Mecklenburg-Vorpommern) und ihrer Ortsteile aufgelistet (Stand 10. Februar 2021).

Baudenkmale nach Ortsteilen

Teterow

|}

Hohes Holz

|}

Niendorf

|}

Teschow

|}

Quelle

Weblinks

Teterow
!

Liste der Baudenkmale in Teterow


Silas Stillman Soule (/ˈsoʊl/ [sole]) (July 26, 1838 – April 23, 1865) was an American abolitionist, military officer and 'conductor' on the  Underground Railroad. As a Kansas Jayhawker, he supported and was a proponent of John Brown's movement in the time of strife leading up to the American Civil War.

During the war, Soule joined the Colorado volunteers, and rose to the rank of captain in the Union Army. Soule was in command of 1st Colorado Cavalry, Company D that was present at Sand Creek and the massacre of Native Americans that occurred there on November 29, 1864. He testified at a U.S. military hearing that convened in February 1865 to investigate the event. In retaliation for doing so, Soule was murdered two months later.

Early life
Silas Soule was born into a family of abolitionists in Bath, Maine, descended from Mayflower passenger George Soule. He was raised in Maine and Massachusetts. Soule was a "...friendly, intelligent, and good-natured young man, full of practical jokes, [and] tall tales... In 1854, his family became part of the newly formed New England Emigrant Aid Company, an organization whose goal was to help settle the Kansas Territory and bring it into the Union as a free state. His father and brother arrived in the vicinity of modern day Lawrence in November 1854, and became one of the town's founding families. The teenage Silas, his mother, and two sisters came the following summer.

Shortly after the family's arrival at Coal Creek located a few miles south of Lawrence, Silas's father, Amasa, established his household as a stop on the Underground Railroad. At the age of 17, Silas escorted escaped slaves from Missouri north to freedom.

Strife in Kansas

During the late 1850s, pro-slavery forces from Missouri and abolitionist forces from Kansas were engaged in open warfare. The conflict was over whether Kansas would be admitted to the Union as a slave or free state. This period was often called "Bleeding Kansas". In July 1859, twenty pro-slavery men had crossed into Kansas to look for escaped slaves. They located and ambushed an Underground Railroad party led by Dr. John Doy, a physician in Lawrence, who was escorting 13 former slaves to Iowa. The men from Missouri arrested Dr. Doy and sold the former slaves.

Doy, meanwhile, was tried and convicted of abducting slaves and sentenced to five years in a Missouri penitentiary. Because he was awaiting transfer to the prison at the jailhouse in St. Joseph, Soule and a group of men from Lawrence decided they would free him. Soule went into the jail and convinced the jailkeeper that he had a letter from Doy's wife. The note in fact read: "Tonight, at twelve o'clock." Later that night they overpowered the jailer and helped Doy escape back to Kansas. Thereafter known as "The Immortal Ten", when they reached Lawrence they had their photo taken (above left).

Later that year, after John Brown was captured following the raid on Harper's Ferry, Soule once again found himself planning a jailbreak. Brown had been tried, convicted, and sentenced to death by hanging, when, in November 1859, Soule visited him and offered to help him escape. Brown told Soule, however, that he had already decided to become a martyr for the abolitionist cause and would willingly allow himself to be hanged, hoping his death would help bring on a war between North and South. This frustrated Soule's planned rescue attempt. None-the-less, pastor and Secret Six member, Thomas Wentworth Higginson, an associate of Soule's, put together a rescue attempt of two men who had also been incarcerated along with Brown, Albert Hazlett and Aaron Dwight Stevens. As part of this plan, Soule posed as a drunken Irishman, got himself arrested for brawling, and was put into the Charles Town jail for the night. He managed to convince the jailer into letting him out of his cell for a short while during which he contacted Brown and the two men. Brown, Hazlett, and Stevens all refused to be sprung from the jail, choosing instead to become matryrs for the cause.

After his release from the Charles Town jail, Soule traveled to Boston, where he often met with various abolitionists and befriended the poet Walt Whitman.

Life in Colorado and the Civil War
In May 1860, Soule—along with his brother William, and his cousin, Sam Glass—went to the gold fields in Colorado  where he dug for gold and worked in a blacksmith shop.

In 1861, after the start of the Civil War, Soule enlisted in Company K; 1st Colorado Infantry, and took part in the New Mexico campaign of 1862, including the key Battle of Glorieta Pass. In November 1864, he was assigned the command of Company D, 1st Colorado Cavalry Regiment.

The Sand Creek Massacre

On November 29, 1864, at Sand Creek, in what was then the southeastern corner of territorial Colorado, Colonel John Chivington ordered the Third Colorado Cavalry to attack Southern Cheyenne Chief Black Kettle's encampment of Southern Cheyenne. Soule and his company could not follow the orders given to them to enter the creek bed leading to the settlement due to the heavy crossfire, and did not participate in the slaughter.

The U.S. Congress created a congressional committee to investigate the Sand Creek Massacre due to a nationwide outrage of the incident. Soule's and others' verbal and written testimonies about the Sand Creek Massacre led to Chivington's resignation; Colorado's Second Territorial Governor, John Evans', dismissal; and the U.S. Congress refusing the U.S. Army's repeated requests for a general war against the Plains Indians.

Personal life and family

Soule was "...a great favorite with the men of his own military company..." and could express a "...devilish sense of humor..." being able to "...slither under the thickest skin of pro-slavery or Union supporter alike, with his sharp tongue, cynical nature and charming wit ... [being] wise beyond his years and able to separate the wheat from the chaff on matters of politics..."

On April 1, 1865, Soule married Thersa A. "Hersa" Coberly the marriage lasted just twenty-two days before he was murdered. Following his death, his widow remarried. She and her second husband, Alfred Lea, became the parents of the adventurer, author, and geopolitical strategist Homer Lea.

Death
On April 23, 1865, two months after testifying before a U.S. military commission investigating the Sand Creek Massacre, Soule was on duty as provost marshal of the Colorado Territory in Denver, when he went to investigate guns being fired. At around 10:30 p.m., with his pistol out, Soule went around a corner in what is now downtown Denver, and faced Charles Squier. Soule fired the first shot and wounded Squier's left arm, but Squier fatally fired a bullet that entered Soule's right cheek. Soule was dead before help could arrive. Squier dropped his pistol and ran before he could be arrested by the authorities. Soule's assassination occurred two weeks after the end of the Civil War. Dying at 26, Soule is honored as having led a heroic life of "moral courage" at great personal risk to himself.

One of Soule's assassins fled the scene, but Squier was eventually caught and brought back to Denver for a court-martial. However, the officer who captured Squier was found dead in a Denver hotel with what was presumed to be a staged drug overdose, and Squier escaped to New York, where his father lived. Once there he held various jobs, and tried to rejoin the Army, but was rejected. Squier then fled to Central America trying to avoid the law. His legs were crushed in a railroad accident and he later died from gangrene in 1869. Despite his crime, he was buried in New York with honors.

Remembrance
Soule's funeral on April 26, 1865, was attended by a large crowd, with military and civil dignitaries.  A journalist described the funeral as "the finest ever seen in this country." In 1867, Soule was posthumously brevetted to the rank of major, in recognition of his meritorious service.

Soule was buried at Denver City Cemetery (now the location of Cheesman Park). A large memorial stone was erected above his grave. The cemetery closed and burials were transferred in the early 1890s to Riverside Cemetery in Denver. His large memorial stone was not moved with his remains, and he now has a soldier's gravestone in the Grand Army of the Republic section of Riverside Cemetery. His widow is buried in a different section at Riverside Cemetery.

From 1998 to 2018 a Spiritual Healing Run/Walk was held in November to honor those killed at Sand Creek. It began at the Sand Creek Massacre National Historic Site in southeastern Colorado and concluded on the west steps of the Colorado State Capitol. Starting in 2010, a memorial ceremony was also held at Soule's grave site and at a Denver high-rise building where a memorial plaque honoring Soule was installed near the location of his murder.

Legacy

Soule's name has been proposed as a replacement name for several locations in Colorado.

See also

Hugh Thompson Jr., credited with intervening in, and later exposing, the 1968 My Lai Massacre.

Notes

References

Further reading
Testimony of Captain Silas S. Soule before the military commission investigating the massacre of Cheyenne Indians at Sand Creek, Colorado, in 1864

External links
The Sand Creek Massacre » Silas Soule
The Life of Silas Soule – Sand Creek Massacre National Historic Site (U.S. National Park Service)
Webpage by the author of Soule's biography, Tom Bensing

1838 births
1865 deaths
19th-century assassinated people
Abolitionists from Maine
American military personnel of the Indian Wars
American whistleblowers
Assassinated American activists
Assassinated military personnel
Bleeding Kansas
People from Bath, Maine
People from Lawrence, Kansas
People of Maine in the American Civil War
People of Kansas in the American Civil War
People of Colorado in the American Civil War
People murdered in Colorado
Underground Railroad people
Union Army officers
Burials at Riverside Cemetery (Denver, Colorado)

Silas Soule


مسابقة كرة القدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008 أقيمت في بكين وعدد آخر من المدن الصينية من 6 أغسطس حتى 24 أغسطس. وستشارك الفرق بمنتخباتها الرجالية والنسائية لتحت 23 سنة، وتستطيع فرق الرجال بأن تصطحب ثلاثة لاعبين أكبر من هذا العمر.

سيشارك 16 فريق رجال في البطولة، بينما تشارك النساء في 12 فريق، وستبدأ البطولة قبل يومين من بدأ الألعاب الأولمبية، وستنتهي قبل نهاية الألعاب الأولمبية بليلة.

الملاعب

التشكيلات

بطولة كرة القدم

الرجال

المجموعة الأولى

المجموعة الثانية

المجموعة الثالثة

المجموعة الرابعة

الميداليات

نساء

المجموعة الأولى

المجموعة الثاني

المجموعة الثالثة

الميداليات

مراجع

أحداث الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
كرة القدم في 2008
كرة القدم في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
منافسات كرة قدم دولية تستضيفها الصين
بطولات كرة قدم أولمبية


මදනේස්වර ශිව දේවාලය යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ක්‍රි.ව. 12වන සියවසට අයත් ශිව දෙවියන් උදෙසා කැපකළ හින්දු දේවාලයකි. සාන්තරාපූර්හි ගැරේජ් චෞක් සිට සිසුපාල්ගාර් තෙක් දිවෙන මහාවීර් වීදියේ වම් පස මෙම දේවාලය දැකගත හැකි ය. දේවාලයේ වන්දනාවට ලක්වන ප්‍රධාන දේව පිළිමය වන්නේ වෘත්තාකාර යෝනිපීඨයක් (පාදමක්) මත පිහිටි ශිව ලිංගයකි. විනාශ වී ඇති මෙම පූජාස්ථානයෙහි අද වන විට දක්නට ඇත්තේ ප්‍රභාග කොටස පමණකි.

ගෘහනිර්මාණය සහ ව්‍යූහය
මෙම දේවාලය උතුරු, බටහිර සහ නැගෙනහිර යන තුන් පැතිවලින් නිවාස ගොඩනැගිලි ආදියෙන් වට වී ඇත. මෙහි දකුණු පස පෙදෙස මාර්ගයෙන් සීමා වී ඇත. නැගෙනහිරට මුහුණලා පිහිටි මෙම දේවාලයෙහි චතුරස්‍රාකාර ගර්භ ගෘහයක් ඇත. දීර්ඝ කාලයක සිට මෙහි උපරි ව්‍යූහය ඇද වැටී ඇති අතර, ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලද ප්‍රභාගය සමග ඛුර, කුම්භ, පට, කණි සහ බසන්ත යන බොරදම් පහ පමණක් වර්තමානයේ දක්නට ඇත.

මේවාත් බලන්න
 භුබනේස්වර්හි දේවාල ලැයිස්තුව

ආශ්‍රේයයන්
 Lesser Known Monuments of Bhubaneswar by Dr. Sadasiba Pradhan ()

බාිහර සබැඳි
 http://www.ignca.gov.in/asi_reports/orkhurda113.pdf

භුබනේස්වර්හි හින්දු දේවාල
ඔඩිෂාවේ ශිව දේවාල
12වන සියවසේ හින්දු දේවාල

මදනේස්වර් ශිව දේවාලය


Pekmez üzüm, kuşburnu, incir, keçiboynuzu (harnup) veya dut gibi tatlı meyvelerin ya da şeker pancarı, ardıç meyvesi gibi şekere dönüşebilecek tarım ürünlerinin ezilerek kaynatılması ile üretilen, yoğun ve tatlı bir şuruptur.

Etimoloji
Pekmez etimolojik olarak Oğuz Türkçesi kökenlidir ve geçmişte "bekmes" olarak anılırdı. Kelimenin en eski yazılı anlatımı Kâşgarlı Mahmud tarafından 1073 Dîvânu Lugâti't-Türk sözlüğünde kayıtlıdır.

Tarihçe
Meyve pekmezi defrutum, klasik döneme kadar gider.

Bizans döneminde, Trapezus bölgesinde (bugünkü Trabzon)  ipekböcekleri için dut ağaçları yetişirilirdi. Yerli Ermeniler dutları, Farsça "petmez" veya "pekmez" denilen tatlı bir şurup yapmak için kullanırlardı.

Yunanlar ise siraios (σιραίος) adlı üzüm şurubu yaparlardı.

Üretimi
Pekmezlik üzümler, çiğneme, havan ve pres gibi çeşitli şekillerde sıkılır ve üzümlerin suları elde edilir. Ekşi olan bu şıra 50-60 derecede 10-15 dakika kaynatılıp içine pekmez toprağı eklenir. Beyaz renkli olan bu toprak üzümler daha ezilmeden işleme dahil edilmelidir. Bu işleme kestirme adı verilir. Toprak katma işlemiyle şıranın durulması, çökelti oluşturması ve üzümden gelen ekşiliğin alınması sağlanır. Toprak katılmayan pekmez ekşi ve bulanık görünümlü olur. Tarım ve Orman Bakanlığı 100 kg üzüm şırasına 1–5 kg pekmez toprağı katılmasını öngörmektedir. Pekmez kaynatılırken oluşan köpüklerin alınması berrak görünümlü pekmez elde etmeyi sağlar. Bu şekilde daha lezzetli bir pekmez elde edilmiş olur. Kestirilen şıra dinlendirme kaplarında en az 45-55 saat bekletilir. Bu dinlenme sırasında kabın dibine eklenen toprak ve üzüm şırasının içindeki belli parçacıkların oluşturduğu tortu çöker. Şıranın üstte kalan berrak kısmı tortudan ayrılır, tortu atılır. Ayrılan berrak şıra kaynatma kazanlarına aktarılır.

Pekmeze koyu rengini ve kıvamını veren işlem kaynatmadır. Kaynatma işlemi sırasında kestirilen şıranın içindeki şekerler karamelize olup kararır. Suyun kaynama süresince azalmasıyla karışım koyu bir kıvam alır. Pekmez kaynatılırken şıra bir seferde kaynatılarak pekmez haline gelmelidir. Şıra kaynatıldığında kaptaki eksilme yeni şıra ile doldurulmamalıdır. Bu pekmezin kalitesini bozar. Karışımın göz göz kaynaması ve pekmez kokusu yayması pekmezin kıvama geldiğinin göstergesidir. Kaynatma üstü açık geniş kaplarda yapıldığı gibi, vakumlu ortamda daha düşük ısılarda açık renkli pekmez üretilebilir.

Yapımı anlatılan bu ürün türüne "tatlı cıvık pekmez" denir. "Günbalı" denen pekmez türü şıranın geniş kaplarda, güneş altında suyunun uçurulmasıyla elde edilir.

"Katı pekmez" tatlı cıvık pekmeze maya katılarak, hava emdirilip ağartılmış pekmezdir. Tarım ve Orman Bakanlığı 25 kg pekmez için 5 yumurta akı, 500 g pudra şekeri ve 500 g eski pekmezden oluşan bir maya önermiştir. Maya eklenip sürekli karıştırılan pekmez bir gün bekletilir, ertesi gün tekrar iyice karıştırılır ve paketlenir.

Besin değeri

Pekmezin besin değerleri, yapıldığı meyveye göre değişkenlik göstermekle birlikte, yüksek şeker, dolayısıyla karbonhidrat içeriği dolayısıyla  iyi bir enerji kaynağıdır (1,276kJ / 305 kcal). B1, B2 vitaminleri ve çeşitli mineral maddeler içerir. İçermiş olduğu %80'e yakın karbonhidratın tümünün glikoz ve fruktoz halinde olması sindirim sisteminde parçalanmaya gerek kalmadan kolayca kana geçmesini sağlar.

Ayrıca, mineralleri yoğun olarak içermektedir. Pekmez özellikle günlük kalsiyum, potasyum ve magnezyum gereksiniminin büyük bir kısmını karşılamaktadır. Mineral miktarının fazla ve emilim oranlarının yüksek olması nedeniyle hamile ve emziklilerin, veremli hastaların, iyileşme dönemindeki kişilerin beslenmesinde yer alması önerilmektedir. Pekmezin çok iyi kaynak olduğu besin öğelerinden biri de kromdur. Araştırmalar pekmezin thiamin, riboflavin açısından baldan daha zengin olduğunu ortaya koymaktadır.

Çeşitleri

Üzüm pekmezi
Üzümden elde edilen pekmez türüdür. Enerji vermesi, iştah açması belirgin özelliklerindendir. Gebelikte bebek gelişimi ve anne adayları için çok faydalıdır. Ayrıca mide, bağırsak ve böbrekler üzerine olumlu etkileri vardır. Damar sertliğine iyi gelir ve kan dolaşımını kolaylaştırır.

Yapılışı
Üzüm pekmezi olgunlaşan üzümlerden yapılır. Beyaz, siyah fark etmez fakat siyah üzüm pekmezi çok aranan bir pekmez dir.toplanan üzümler sıkılmak için betondan yapılan veya içi oyulan taş salk(üzüm sıkma yeri)denilen yerde de torbalara koyularak ayakta çizme ile sıkılıp veya basınçlı sıkma makinaları ile sıkılıp şırası (suyu) çıkarılır. Çıkarılan şıra süzüldükten sonra kazanlara koyularak kaynatılır. İyice kaynatılan şıra süzülüp dinlenmesi için geniş kaplara konulur ve üzeri güneş alacak şekilde örtülerek güneşte birkaç gün bekletilir ve olgunlaşan pekmez süzülerek kaplara konur ve yenilecek duruma getirilir.

Dut pekmezi
Duttan elde edilen pekmez türüdür. Özellikle mide hastalıkları, ülsere iyi gelir. Astım ve bronşit hastalıklarında, soğuğa karşı vücut direncinin arttırılmasında kullanılır. Sporcular için enerji deposudur. Bebeklerin ve çocukların zeka ve bedensel gelişimine yardımcı olur. Gargara halinde ağız ve boğaz hastalıklarında da etkilidir. Çocuklarda sıklıkla rastlanan pamukçukta da tedavi edici olarak kullanılır.

Yapılışı
Olgunlaşan dutlar dört kişi tarafından köşelerinden tutulan hasavan (bez) üzerine ağaçtan silkelenerek (Ağaçtan Dökülerek) kazanlara konur. Kazana dutları kapatacak kadar su konur ve çekirdeklerinden ayrılıncaya kadar kaynatılr. Kaynayan pekmez süzülüp dinlendirilikten sonra tekrar kazana konup birkaç kaynar gelinceye kadar kaynatılır ve geniş tabanlı kaplara konulur ve birkaç gün güneşte bırakılır. Güneşlendirmenin ardından tekrar süzülerek saklanacağı kaplara alınır.

Harnup(Keçiboynuzu) pekmezi
Keçiboynuzundan elde edilen pekmez türüdür. Ege ve Akdeniz yöresine has bir pekmez türüdür. En faydalı pekmez türlerinden biridir. Doğal ve katkısız olanını tüketmek gerekir.Glikoz katkılı olanlar fayda yerine zarar vermektedir.

Nefes darlığına karşı oldukça etkilidir (alerjik nefes darlığı bulunan hastalara keçi boynuzu pekmezi önerilir). Kolestrolün düşürülmesinde, tansiyonun dengelenmesinde yardımcıdır. Kalbe faydalıdır, kalp çarpıntısını önler. Cinsel gücü ve sperm sayısını artırır. Vücudu güçlendirip, yeniler. Ayrıca dişleri ve kemikleri güçlendirici etikisi de vardır. Bağırsakları hareketlendirir. İyi beslenmesi gereken çocuklar ve gebeler için oldukça faydalı bir besin kaynağıdır. Yüksek oranda içerdiği mineraller (potasyum, kalsiyum, fosfor, magnezyum, demir, bakır, çinko vb.) ve vitaminler sayesinde tansiyon, karaciğer ve akciğer üzerine ve daha başka birçok dokuda çok yararlı etkileri bulunmaktadır. Kalsiyum, sodyum ve potasyum içeriği yüksektir. Bu sayede kandaki zehirli maddeleri temizler. Yüksek ham selüloz etkisi ile bağırsak rahatsızlıklarına karşı ve sindirim sistemi üzerine etkilidir. Bağırsak kurdu, tenya, solucan gibi bağırsak parazitlerini temizler. İçerdiği A, B, B2, B3, D vb. vitaminler dolayısıyla doğal güç ve besin kaynağıdır.

Andız (ardıç) pekmezi
Andız ağacının meyvelerinden elde edilen pekmez türüdür. Andız kozalaklarından elde edilen "andız özü"yle pekmez yapılır.Harnup pekmezi gibi buda Mersin ve çevresinde sık yapılan bir pekmez türüdür. Bronşit, öksürük, sarılık, kaşıntı, egzama, mide bulantısı, akciğer, karaciğere faydalı bir pekmezdir. Bütün pekmez cinslerinde olduğu gibi kan yapıcıdır ve enerji verir.Tadı değişiktir. biraz acımsıdır.

Pancar Pekmezi
Şeker pancarı köklerinden elde edilen pekmez türüdür. Özellikle Kırklareli ilinin Poyralı köyünde ve Amasya'da iyi bilinen bu pekmez çeşidi soyulmuş ve kıyılmış taze beyaz şeker pancarının kaynatılması sonucu elde edilir. 7-8 saat kaynama sonucunda soğuduğunda macun kıvamını alan bu pekmez rumeli kültüründe önemli bir yere sahiptir.

Zayıflık ve halsizlikten yakınan kişiler için mükemmel bir şifa kaynağı.
Kemik erimesinin, öksürüğün, iştahsızlığın organik ilacı.
30-40 dakikada kana karışması nedeniyle en hızlı ve doğal enerji dopinglerinden biri.
Anemiden kas yorgunluğuna kadar pek çok sağlık sorununa karşı vücudun direncini arttıran ve çözüm sunan bir besin maddesidir.
Yüksek tansiyonu düşürür.
Vücut performansını arttırıcı, kuvvet verici ve besleyicidir.
Hazmı kolaylaştırır, mide ve bağırsak rahatsızlıklarına iyi gelir.
Karaciğer ve böbrekleri çalıştırır. Cilt hastalıklarına karşı şifa sunar.
İçeriğindeki yüksek Tiamin oranıyla sinirleri yatıştırır, depresyonu engeller.
1 kaşık pekmez bir insanın günlük demir, kalsiyum, potasyum ve magnezyum ihtiyacını içerir.

Tüketimi
Pekmez, yoğun tadı dolayısıyla genellikle tek başına tüketilmez. Geleneksel tıbbi uygulamalarda kaşıkla içilebileceği gibi, tahin ile karıştırılarak da sofrada gıda olarak tüketilebilir. Karsambaç da pekmezin üzerine ekilebilecek malzemelerden biridir.

Yörelere Göre Çeşitleri

Antep Pekmezi / Gaziantep Pekmezi
Antep Pekmezi / Gaziantep Pekmezi 24.07.2020 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Belen Kömürçukuru Pekmezi
Hatay Belen Kömürçukuru Pekmezi 28.07.2021  tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Düzce Şeker Kamışı Pekmezi
Düzce Şeker Kamışı Pekmezi 24.05.2021 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Gürün Dut Pekmezi
Sivas Gürün Dut Pekmezi 30.09.2021 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Karnavas Dut Pekmezi
Erzurum Karnavas Dut Pekmezi  09.06.2009 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Sivan Dut Pekmezi
Bingöl Sivan Dut Pekmezi 27.01.2021 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Zile Pekmezi

Tokat Zile Pekmezi 17.11.2009 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Senirkent Üzüm Pekmezi
Senirkent Üzüm Pekmezi 17.03.2022 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Ayrıca bakınız
 Nar ekşisi, pekmez yöntemi kullanılarak nardan elde edilen koyu kıvamlı bir üründür.

Kaynakça
 Bağcılık. Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı Yayınları

Pekmez


Henry Bataille (Nimes, 4 de abril de 1872 - París, 2 de marzo de 1922) fue un escritor, poeta y pintor francés. Miembro de una familia de clase media, sus padres fallecieron siendo él joven.

Asistió a la Escuela de Bellas Artes para estudiar pintura, pero al mismo tiempo, se interesó en la literatura y escribió los primeros poemas y obras de teatro. Sus primeras obras fueron La chambre blanche y Le beau voyage, mientras que en 1894 estrenó su primer proyecto teatral La belle au bois dormant.Con su segunda obra, La lépreuse, obtuvo el éxito necesario para inducirle a continuar con esta actividad. Tuvo una profunda influencia en dramaturgos posteriores como Jean-Jacques Bernard.

Obra
La Belle au bois dormant, 1894.
La Chambre blanche (poema), 1895.
La Lépreuse, 1896.
L'Enchantement, 1900.
Maman Colibri, 1904.
La Marche nupitale, 1905.
La Femme nue, 1908.
Le Scandale, 1909.
La Vierge folle, 1910.
L'Amazone, 1916.
La divine tragédie (poema), 1917.
L'Animateur, 1920.
La Chair humaine, 1922.

Referencias

Enlaces externos

Escritores de Francia del siglo XIX
Nacidos en Nimes

Henry Bataille


أنجليكا هيوستن  ممثلة أمريكية وعارضة أزياء سابقة من مواليد 8 يوليو 1951، حاصلة على جائزة الأوسكار 1985 كأفضل ممثلة مساعدة عند دوها في فيلم شرف بريزي، كما حصلت على جائزة الغولدن غلوب 2005 لأفضل ممثلة مساعدة في مسلسل قصير عن دورها في ملائكة جاود الحديدي.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص متعلمون في مدرسة هولاند بارك
أشخاص من مقاطعة لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
أمريكيون مغتربون في المملكة المتحدة
أمريكيون من أصل إسكتلندي
أمريكيون من أصل إسكتلندي أيرلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل إيطالي
أمريكيون من أصل كندي
أمريكيون من أصل ويلزي
عارضات أزياء أمريكيات
عارضات من كاليفورنيا
كاتبات أمريكيات في القرن 21
كاتبات غير روائيات أمريكيات
كاتبات مذكرات
كاتبات مذكرات أمريكيات
كتاب غير روائيين أمريكيون في القرن 21
كتاب مذكرات أمريكيون
كتاب مذكرات أمريكيون في القرن 21
كتاب مذكرات في القرن 21
كتاب من سانتا مونيكا (كاليفورنيا)
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 21
مخرجات أفلام أمريكيات
مخرجو أفلام أمريكيون من أصل إيطالي
مخرجو أفلام من كاليفورنيا
مغتربون أمريكيون في أيرلندا
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات حائزات على جائزة أوسكار لأفضل ممثلة مساعدة
ممثلات من أصل إيطالي
ممثلات من أصل بريطاني
ممثلات من سانتا مونيكا (كاليفورنيا)
ممثلات من مقاطعة جلوي
مواليد 1951
مواليد في سانتا مونيكا (كاليفورنيا)

أنجيليكا هيوستن


La  est l'une des cinq circonscriptions législatives que compte la préfecture de Gifu au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La première circonscription de la préfecture de Gifu correspond à la majeure partie de la ville de Gifu.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Première circonscription de la préfecture de Gifu