Amir Kabir (امیر کبیر en grafía persa, de nombre completo Mirza Mohammad Taqi Jan Amir-Nezam (میرزا تقی‌خان امیرنظام) (circa 1807–9 de enero de 1852) fue Gran Visir de Persia durante el reinado de Nasereddín Shah.

Biografía

Primeros años
Nacido en el seno de una familia de artesanos como Mohammad Taqi en Hazavé, en la región históricamente vinculada al sistema administrativo tradicional iraní (divânsâlâri) de Farahán, tuvo oportunidad desde la infancia de conocer el funcionamiento de la corte por ser su padre, Karbalaí Ghorban (کربلائی قربان), cocinero y después encargado del servicio del gran visir Mirza Bozorg Qaem Maqam de Farahán. El pequeño Mirza Taqi fue objeto de atención del gran visir, quien distinguió en él signos de una inteligencia singular e hizo que estudiase con sus propios hijos. Cuando hubo aprendido a leer, escribir y algo de matemáticas, Mirza Bozorg designó al ya adolescente como secretario y encargado de la supervisión de sus establos.

Matrimonios y descendencia
Amir Kabir tuvo dos esposas. Primero contrajo matrimonio, según la tradición entonces corriente, con la hija de su tío paterno y con ella, Yan Yan Janom, tuvo tres hijos antes de separarse siendo él ya gran visir: un varón y dos mujeres. Su segunda esposa fue Malekzade Janom Ezzatoddowlé, única hermana carnal del rey Nasereddín Shah, con la que contrajo matrimonio por indicación de este último, teniendo ella 16 años. Las arras fueron fijadas en 8.000 tomanes y un ejemplar del Corán. Con Ezzatoddowlé tuvo dos hijas.

Ascenso
A la muerte de Mirza Bozorg en 1237/1822, Mirza Abolqasem Qaem Maqam Farahaní accedió al puesto de gran visir y Mirza Taqi Jan entró al servicio del aparato de estado, en un principio como registrador militar (laškarnevis) de las tropas de la provincia de Azerbaiyán. En 1835, fue ascendido al cargo de supervisor financiero (mostowfi-e nezâm) de las tropas de Azerbaiyán, y tras pocos años pasó a ocuparse, con el puesto de vazir-e nezâm, de toda la intendencia de las mismas.

Actividad diplomática
Mirza Taqi Jan participó en tres delegaciones diplomáticas enviadas desde Tabriz. La primera fue en 1829-30 a San Petersburgo, Tiflis y Moscú para pedir disculpas al zar con el obsequio de un fabuloso diamante después de que una muchedumbre enfurecida por el Tratado de Turkmanchay saqueara la embajada rusa en Teherán y asesinara a casi todos los miembros de la misión diplomática, incluido el diplomático e intelectual Aleksandr Griboyédov. En el viaje, el joven Amir Kabir tuvo ocasión de observar los progresos de las instituciones rusas.

En 1837, Mirza Taqi Jan acompañó al joven príncipe heredero Nasereddín Mirzá en un breve viaje por el Cáucaso, teniendo ocasión de reunirse, en calidad de vazir-e nezam de Azerbaiyán,  con Nicolás I en Ereván.

Pero su misión de mayor importancia fue la de cuatro años que pasó en Erzurum, participando en la comisión negociadora que fijó, tras siglos de conflictos, la frontera entre Persia y la Sublime Puerta. En el curso de las negociaciones la iniciativa personal, la probidad y la vehemencia de Mirza Taqi Jan en la defensa de lo que consideraba el interés del estado iraní, tanto frente a las partes extranjeras como frente al criterio de los responsables iraníes e incluso el propio rey Mohammad Shah, desempeñaron un papel de especial relevancia en la conservación para Irán de Mohammere (hoy, Jorramshahr) y en evitar el pago de compensaciones por las incursiones sobre Solimania. La misión proporcionó a Mirza Taghi Jan un conocimiento de primera mano de los usos diplomáticos internacionales y del juego político ruso-británico respecto a Irán, lo que le sería de gran utilidad al acceder al gran visirato. Además, sus años en Erzurum coincidieron con las reformas adoptadas para modernizar la administración otomana, que inspirarían al menos uno de los aspectos de su acción posterior: la reducción de la influencia clerical en el gobierno.

Subida al trono de Nasereddín Shah
De regreso en Tabriz, en 1848 Mirza Taqi Jan fue designado como tutor jefe (lâlâbâší) del príncipe heredero, entonces quinceañero. En septiembre del mismo año murió el rey Mohammad Shah y fue vital el papel de Mirza Taqi Jan para garantizar la transición al costear al joven Nasereddín el desplazamiento a Teherán. Una vez en el trono, el nuevo rey premió al tutor por su diligencia designándolo primero como amir-e nezâm, responsable de todo el ejército iraní; y, a su llegada a Teherán en octubre, también como gran visir (šajs-e avval-e Irân y sadr-e a'zam), atâbak –como tutor del Rey– y Amir Kabir –título por el que sería conocido en el futuro–. Nasereddín Shah insistió además en que Amir Kabir tomase en matrimonio a su única hermana carnal.

Su designación a la cabeza de la administración suscitó el resentimiento de distintos personajes de la corte, en particular el de la madre del Rey. Las intrigas de sus enemigos propiciaron el amotinamiento de una guarnición de tropas azeríes acuarteladas en la capital, que exigían su destitución y su cabeza. El motín pudo ser sofocado con la colaboración del imam de la aljama de Teherán, que ordenó a los mercaderes del bazar cerrar sus tiendas y armarse.

Amir Kabir debió también enviar dos expediciones militares para reprimir la insurrección de Hasán Jan Salar, notable de Mashhad que con la ayuda de varios caciques locales había puesto en fuga al gobernador de Jorasán en 1846 y amenazaba con separar la provincia del reino, con la aprobación de rusos y británicos. En el mismo proceso de estabilización del poder real durante la sucesión, Amir Kabir reprimió con dureza las insurrecciones babíes de Mazandarán, Zanyán y Neyriz. Con la intención de poner fin a un movimiento que ponía en peligro el poder real, ordenó el fusilamiento en Tabriz, en 1850, de su líder Seyed Alí Mohammad, el Bab.

Acción de gobierno: las reformas de Amir Kabir
Una vez que hubo establecido el orden en las provincias, Amir Kabir emprendió un programa de reformas administrativas, culturales y económicas que le valen gran reconocimiento de los historiadores pese a la brevedad de su ministerio. Su primera empresa fue lanzar una campaña de vacunación forzosa contra la viruela, que se encontró con resistencias populares azuzadas por santiguadores y fabricantes de amuletos, que aseguraban que la inyección introducía a los yinn en el cuerpo del vacunado.

Reforma financiera
Para remediar los problemas financieros del Estado kayar, Amir Kabir estableció un comité presupuestario que evaluó el déficit en un millón de tomanes, que el gran visir trató de contener reduciendo drásticamente (hasta un 50%) los salarios de los servidores de la corona y eliminando gran número de asignaciones a personalidades que apenas si realizaban labor alguna para la administración. Estos recortes le granjearon enemistades en medios cortesanos que terminarían por contribuir a su caída en desgracia y asesinato.

Para aumentar los ingresos, Amir Kabir lanzó el primer proyecto de modernización y reforma del sistema fiscal estatal, sustituyendo las "concesiones" feudales (toyul) por un régimen centralizado, implementando una supervisión más estricta de la recolección de impuestos en las tierras pertenecientes al Rey (jâlesâyât, خالصاجات), estableciendo criterios de rendimiento y productividad para fijar la base imponible de las demás tierras, enviando inspectores a todas las provincias del reino para recolectar tasas impagadas por gobernadores provinciales y jefes tribales, fomentando cultivos en terrenos abandonados. Además, Amir Kabir canceló el monopolio ruso sobre las pesquerías del mar Caspio.

Reforma militar
Para poner fin a las derrotas iraníes de las décadas anteriores frente los imperios otomano, ruso y británico, Amir Kabir prosiguió con el esfuerzo modernizador del ejército del príncipe Abbás Mirza. Empleó instructores italianos y austriacos, incrementó el número de efectivos a casi 140.000, proporcionó entrenamiento moderno a las fuerzas tribales y creó por primera vez brigadas cristianas reclutando a asirios de Urmía y armenios de Yolfa (Ispahán). Fundó además fábricas de armamento en Teherán, Jorasán, Azerbaiyán, Fars e Ispahán y construyó fortalezas defensivas en zonas fronterizas y puntos estratégicos. Por último, regularizó la financiación del ejército y prohibió las levas arbitrarias.

Obras públicas y agricultura
Amir Kabir impulsó además numerosos proyectos de desarrollo: el Bazar del Amir) Teherán, la finalización de un canal acuífero de Karay a la capital, el trazado de las plazas teheraníes de Tupjané y Sabzé Meydán. Una nueva ciudadela en Shiraz, un centro comercial en Ispahán, barracones en Mohammare... Se fundaron factorías de patrocinio estatal para fabricar carruajes, estufas, samovares, cristalerías, cordaje, sedas, paños, etc. Se implementaron medidas aduaneras proteccionistas y se enviaron artesanos a formarse a Rusia y Estambul. Se aplicaron medidas fiscales para fomentar la minería. En Juzestán, identificada como área de importancia estratégica particular por su situación entre el Golfo Pérsico y Mesopotamia, introdujo el cultivo de la caña de azúcar y fomentó proyectos de ingeniería como la presa Naserí (por el nombre del Rey) en el río Karjé, un puente en Shushtar, planes de desarrollo para Mohammare. En Teherán y Urmía se promovió el cultivo de variedades americanas de algodón.

Proyectos educativos
El logro de efectos más duraderos de Amir Kabir fue posiblemente la fundación en 1851 de la primera institución moderna iraní de educación superior: la politécnica Dârolfonun (دارالفنون), de la que derivaría décadas más tarde la Universidad de Teherán mientras el resto conservaba el nombre y se convertía en escuela secundaria. El propósito inicial de la institución era formar funcionarios para la reforma estatal iniciada por Amir Kabir, siguiendo el modelo de las instituciones educativas de los países occidentales, y en particular de Rusia. Entre las materias impartidas, según el plan de Amir Kabir, estaban las ciencias militares (infantería, comandancia, cañones, caballería), la ingeniería, matemáticas, cartografía, minería, física, química, farmacia, medicina, cirugía, historia, geografía y lenguas extranjeras. Los instructores eran en su mayor parte austriacos que reclutó en Viena el asirio Daud Jan, que había trabado contacto con Amir Kabir durante las negociaciones fronterizas otomano-iraníes. Fue Daud Jan quien recibió a los instructores cuando estos llegaron a Teherán en noviembre de 1851, por haber sido ya depuesto el gran visir. Al principio, las clases se impartieron con intérpretes y después de cierto tiempo algunos de los profesores fueron capaces de producir los primeros libros de texto sobre distintas ciencias naturales, según modelo occidental, en lengua persa. Estos textos ejercieron una influencia en la difusión de una prosa más llana y directa que la utilizada antes en los círculos eruditos tradicionales.

Una segunda contribución de Amir Kabir a la modernización y simplificación del persa fue la fundación del segundo periódico en persa, Vaqâye'-e Ettefâqiye (وقایع اتفاقیه), que subsistió cambiando de título hasta el reinado de Mozaffaroddín Shah. El periódico pretendía servir el propósito de amplificar el efecto de las reformas y los decretos gubernamentales. Amir Kabir buscaba también difundir el conocimiento de los progresos científicos y la evolución política que tenían lugar en el mundo. Así, durante el primer año de publicación semanal se trataron la lucha del nacionalista italiano Mazzini contra la Casa de Habsburgo, el proyecto del Canal de Suez, la invención del globo aerostático, la realización de un censo de población en Inglaterra, noticias relativas a los caníbales de Borneo, etc. Se fomentó su alcance estableciendo la obligación de abonarse todo funcionario cuyo salario anual excediese los 2.000 riales, siendo el precio del abono anual 10 riales. El editor del periódico era el inglés Edward Burgess. La publicación fue regular hasta el número 656.

Amir Kabir y el clero chií
El empeño de Amir kabir por reforzar el Estado central topó con la oposición de los ulemas, que rechazaban la legitimidad del poder terrenal y defendían su autonomía. Amir Kabir, siendo una persona religiosa, tomó distintas medidas, principalmente legales, para atenuar su influencia. En un principio trató de sustituirlos en la administración de justicia en Teherán actuando como juez en los casos que se le presentaban, costumbre que debió abandonar tras dictar varias sentencias inadecuadas. A continuación estableció un control indirecto de los tribunales islámicos acordando un trato de favor a los alfaquíes que lo satisfacían más y un papel más importante al Divânjané (دیوان‌خانه), principal institución de jurisprudencia secular ( ̔orfí, عرفی) que recibió las prerrogativas de analizar en primera instancia todo causa antes de que la administración del Estado la asignara al tribunal islámico de su elección, y el derecho de veto sobre la sentencia pronunciado por dicho tribunal. Además, cualquier causa en que estuviera envuelto algún no musulmán entraba en la jurisdicción exclusiva del Divânjané. Amir Kabir se mostró además severo con los mulás que incurrían en prevaricaciones o aceptaban sobornos, en particular de las delegaciones extranjeras.

El gran visir quiso también reducir la influencia de los ulemas limitando su potestad para ofrecer asilo (bast, en grafía persa بست) a criminales o personas perseguidas por las autoridades reales en sus residencias o mezquitas. En 1850 fue abolido el estatuto de asilo de la Mezquita Real del bazar de Teherán (hoy, Mezquita del Imam o Soltaní), si bien ese estatuto fue rehabilitado tras la destitución de Amir Kabir. Fue también intensa la lucha entre el poder real y el de los ulemas por el control de la administración de Tabriz.

Amir Kabir trató también de prohibir el taazié, teatro tradicional sacro chií del mes de muharram y la autoflagelación de los fieles en conmemoración del asesinato del Imam Hosein. Pese al apoyo de varios ulemas a estas prohibiciones, la fuerte oposición popular –en particular, en Ispahán y Azerbaiyán forzó la retirada de las mismas.

Política de minorías
A la vista de injerencia de potencias extranjeras en el Imperio otomano con el pretexto de la defensa de las minorías cristianas, Amir Kabir se esforzó por mantener satisfechas a estas minorías con exenciones fiscales para sus sacerdotes y financiando escuelas cristianas en Azerbaiyán e Ispahán. Del mismo modo, dio órdenes terminantes al gobernador de Yazd para que se abstuviera de molestar a los zoroastrianos o de imponerles tasas arbitrarias. Puso coto también a los intentos en curso para islamizar a los mandeos de Shushtar.

Política exterior
Amir Kabir siguió también una política innovadora en materia exterior, y se le atribuye el criterio de "equilibrio negativo" entre las potencias que después haría popular el primer ministro Mohammad Mosaddeq. Trató así de contrarrestar simultáneamente la influencia rusa en el norte de Irán (centro comercial y hospital de Astarabad, ocupación de la isla de Ashurada, derechos de fondeo en la laguna de Anzalí) y la británica en el sur (rechazando la inspección de los barcos iraníes bajo pretexto de búsqueda de esclavos). Para ello, intentó establecer relaciones con el Imperio austríaco y los Estados Unidos de América. También puso en pie un servicio de contraespionaje, con agentes en las embajadas rusa y británica.

Caída en desgracia, destitución y muerte
Los recortes de las pensiones de los cortesanos y la limitación de la influencia de los ministros plenipotenciarios extranjeros, especialmente de Rusia e Inglaterra, granjearon enemistades a Amir Kabir dentro de la corte de Nasereddín Shah y en los círculos de poder. Sus enemigos, de los que los principales fueron Mahd-e Olia (madre del rey) y su sucesor en el cargo de gran visir, Mirza Aqa Jan Nurí Ettemadoddowlé, hicieron circular la aacusaban de que codiciaba el trono, acusación que terminó por asustar al joven monarca Mohammad Shah hasta que el día 19 de moharram de 1267 (24 de noviembre de 1850) firmó la destitución de Amir Kabir de todos los cargos salvo la comandancia militar. La lucha de poder en curso resultó en su expulsión de la capital para hacerse cargo del gobierno provincial de Kashán, donde quedó aislado. Rumores contradictorios puestos en circulación por Mahd-e Olia, hicieron que Mohammad Shah ordenara la muerte de Amir Kabir. Fue ejecutado el 10 de enero de 1852 en los baños del Jardín Fin de Kashán. Allí mismo fue enterrado, pero varios meses más tarde su esposa Ezzatoddowle logró que sus restos mortales se trasladaran a Kerbala, lugar santo del islam chií, y se enterraran en un cuarto abierto al mausoleo del Imam Hosein.

Fuentes

Enlaces externos

Chiitas
Políticos ejecutados
Políticos de Irán del siglo XIX
Primeros ministros de Irán
Dinastía kayar
Diplomáticos de Irán
Ministros de Asuntos Exteriores de Irán
Fallecidos en Irán

Amir Kabir


Daucus is a worldwide genus of herbaceous plants of the celery family Apiaceae of which the best-known species is the cultivated carrot. Daucus has about 75 species. The oldest carrot fossil is 1.3 Ma, and was found on the island of Madeira in the Atlantic Ocean.

Description
Members of Daucus are distinguished within the family Apiaceae by their leaves which are 2–3 pinnatisect with narrow end sections. The genus primarily consists of biennial plants but also includes some annual plants and some perennial herbs.  All Daucus have bristly stems.  The inflorescences are umbels.  The flowers are mostly white, with bracts and bracteoles. The petals may be pure white, reddish, pinkish or yellowish.  They are emarginate above and have pointed, wrapped lobules. The petals are often unequal in size, with petals at the outermost edge of the inflorescence often being larger.  The fruit is an ovoid to ellipsoidal schizocarp, cylindrical or compressed, with ciliate primary ribs and secondary ribs with a row of hooked spines. Some species have a small pale or white edible taproot, similar to a radish, which may or may not be bitter in taste.

Ecology
Daucus pollination is carried out by insects, primarily: Lepidoptera, Coleoptera, Diptera, and Hymenoptera.
It is a cosmopolitan genus with endemic species on most continents as well as on many islands and in isolated areas.  The genus centre is in North Africa and Southwest Asia in the Temperate Zone.  Prolonged dry or cold weather tends to retard growth in Daucus species, but the genus as a whole is evolutionarily adaptative to these conditions.  Some Daucus species accumulate substantial resources in large underground taproots without impeding plant development.  Native to Europe is the carrot, with two subspecies: wild carrot and (subsp carota Daucus carota), a cultivated form of carrot, also called garden carrot.

Four members of the Daucus genus were examined to determine differences in isoenzyme patterns and plastid DNA. The four were: Daucus carota subspecies sativus cultivar Danvers, D. carota subsp. gummifer, D. capillifolius, and D. pusillus.  Although only one form of HSDH (homoserine dehydrogenase) was present in each Daucus line, the rate of migration of HSDH from cv. Danvers was different from that of the others.  Multiple isoenzymic forms of ADH were present in each Daucus cultivar.  Comparison of endonuclease restriction fragment patterns from plastid DNAs digested by BamHI revealed only small differences between plastid DNAs of cv. Danvers and subsp. gummifer, whereas large differences were observed between cv. Danvers and D. pusillus plastid DNA patterns.  No differences were found between cv. Danvers and D. capillifolius plastid DNA patterns when examined using eight different restriction enzymes.  The data indicate that specific isoenzyme and organelle DNA restriction fragment patterns will be useful markers for precise identification of genomes of different Daucus species.

Systematics
The genus comprises about 75 species, including:

Daucus aureus Desfontaines, yellow fruit's carrot, golden carrot
Daucus aleppicus
Daucus annuus
Daucus arcanus
Daucus aureus
Daucus biseriatus
Daucus blanchei
Daucus broteri Tenore, Brotero's carrot
Daucus capillifolius
Daucus carota  L.,  Wild carrot
Daucus crinitus
Daucus decipiens
Daucus della-cellae
Daucus durieua Lange, Durieu's carrot
Daucus edulis Lowe
Daucus elegans
Daucus glaberrimus
Daucus glochidiatus (La Billardière) Fisch., C.A.Mey. & Avé-Lall.
Daucus gracilis
Daucus guttatus Sibthorp & Smith
Daucus hirtus
Daucus hochstetteri
Daucus humilis
Daucus incognitus
Daucus insularis
Daucus involucratus
Daucus jordanicus
Daucus littoralis Sibthorp & Smith
Daucus mauritii
Daucus melananthos
Daucus microscias
Daucus minusculus
Daucus mirabilis
Daucus montanus Humb. & Bonpl. ex Spreng.
Daucus muricatus* (L.) L.Daucus pedunculatusDaucus pumilusDaucus pusillus Michx., American wild carrotDaucus reboudiiDaucus ribeirensisDaucus rouyiDaucus sahariensisDaucus setifoliusDaucus tenuisectusDaucus tenuissimusDaucus virgatusDaucus yemenensisAllergenicityDaucus has an OPALS allergy scale rating of 10 out of 10, indicating extremely high potential to cause allergic reactions.

References

The article is based on the following sources:
 Seybold Siegmund (eds): interactive'' Schmeil-Fitschen (CD-Rom), Source & Meyer, Wiebelsheim 2001/2002,
 Daucus,  Flora of China

External links
 species list on the Germplasm Resources Information Network
 Daucus - Synonyms Index synonymique France (French)

Apioideae
Apioideae genera

Daucus


Psilocybe cubensis, Strophariaceae familyasından psilocybin ve psilocin maddelerini içeren halüsinojen bir mantar türü. Genelde tropik ve sub-tropik bölgelerde çayırlık yerlerde yetişir.

Psilocybe cubensis, Maya'lar tarafından iyileştirme ve ruhani ayinlerde kullanılmıştır. Mantar ilk olarak 1904 yılında F.S. Earle tarafından Küba'da isimlendirilmiştir, o yüzden cubensis adı verilmiştir.

İçerdiği psikoaktif maddeler şunlardır:
 Psilocybin (4-Phosphoryloxy-N,N-dimethyltryptamine)
 Psilocin (4-hydroxy-N,N-dimethyltryptamine)
 Baeocystin (4-Phosphoryloxy-N-methyltryptamine)
 Norbaeocystin (4-Phosphoryloxytryptamine)

Tüketilmesi durumunda 4-6 saatlik etkisi vardır. Alınan doza ve kişinin özelliklerine bağlı olarak, genelde renklerin daha canlı ve farklı görülmesi, farklı bir bilinç ve algılama durumuna geçiş ve halüsinasyonlar gibi etkileri vardır. Çok ender veya aşırı kullanım durumlarda kişinin yoğun psikiyatrik tedavi görmesini gerektirecek tehlikeli problemlere yol açabilir.

Genel olarak çok fazla yan etkisi olmasa da Psilocybe ailesindeki mantarlara çok benzeyen ölümcül derecede zehirli mantarlar (Galerina autumnalis gibi) olduğundan kesinlikle bilinçsizce toplanmamalı ve yenmemelidir.

Çoğu ülkede Psilocybe cubensis ve diğer halüsinojen mantarların üretimi, bulundurulması ve tüketimi yasaktır.

cubensis
Halüsinojen mantarlar
1906'da tanımlanan mantarlar

Psilocybe cubensis


Courtney Lee (* 3. Oktober 1985 in Indianapolis, Indiana) ist ein US-amerikanischer Basketballspieler, der zuletzt in der nordamerikanischen Profiliga NBA für die Dallas Mavericks aktiv war.

Karriere

College
Im Jahr 2004 wurde Lee vom damaligen Cheftrainer der Western Kentucky Hilltoppers, Darrin Horn, angeworben, für sie zu spielen. In seiner Freshman-Saison stellte er dort den Punkterekord am College auf, als er 461 Punkte in 31 Spielen erzielte. Er stand zwischen der Saison 2005/06 und der Saison 2007/08 drei Mal hintereinander im All-Sun Belt Conference First Team.

2007/08 wurde Lee zudem zum Sun Belt Player of the Year (Spieler des Jahres) ernannt. Am 27. Januar 2008 erzielte er seine College-Bestleistung mit 33 Punkten. Als Lee in die NBA wechselte, hielt er gemeinsam mit Jim McDaniels den Rekord für die meisten Punkte an der Western Kentucky University mit 2.238 Punkten.

NBA

Orlando Magic

2008 wurde Lee an 22. Stelle von den Orlando Magic gedraftet, bei denen er in seiner ersten und letzten Saison dort einen Punkteschnitt von 8,4 Punkten pro Spiel erreichen konnte. In dieser Saison spielte er 77 Spiele, von denen er 42 als Spieler in der Starting Five begann. Auch während der Play-offs, in denen die Magic die Finalserie erreichten, stand er den Großteil der Partien in der Startformation.

New Jersey Nets

Nach seiner einzigen Saison in Orlando wechselte Lee im Zuge eines Spielertausches mit Rafer Alston und Tony Battie gegen Vince Carter und Ryan Anderson zu den New Jersey Nets, bei denen er seine bislang erfolgreichste Saison verbuchen konnte: Er erreichte Karrierehöchstwerte in den Bereichen Minuten pro Spiel, Punkte pro Spiel, Rebounds pro Spiel, Assists pro Spiel und in anderen Bereichen auf. Am 8. März 2010 legte er in einer Niederlage gegen die Memphis Grizzlies eine Karrierebestleistung 30 Punkte auf.

Houston Rockets
Am 10. August war er Bestandteil eines Trades, der insgesamt 4 Teams und 5 Spieler umfasste. Lee wurde Spieler der Houston Rockets, die im Gegenzug Trevor Ariza zu den New Orleans Hornets schickten. In seiner ersten Saison dort verschlechterten sich seine Statistiken, was aber auch daran lag,  dass er über 12 Minuten weniger Spielzeit bekam.
In seiner zweiten Spielzeit gingen seine Statistiken wieder hoch, die Rockets verpassten aber als Neunter in der Western Conference knapp die Playoffs.

Boston Celtics
Von 2012 bis 2014 spielte er bei den Boston Celtics.

Memphis Grizzlies
Am 7. Januar 2014 wurde bekanntgegeben, dass Lee zur kommenden Saison zu den Memphis Grizzlies wechseln würde.

Charlotte Hornets
Am 16. Februar 2016 wurde Lee im Rahmen eines Drei-Team-Deals zu den Charlotte Hornets transferiert.

New York Knicks
Am 8. Juli 2016 unterschrieb Lee bei den New York Knicks.

Dallas Mavericks
Am 31. Januar 2019 wurde Lee zu den Dallas Mavericks transferiert.

Weblinks

Einzelnachweise

Basketballspieler (Orlando Magic)
Basketballspieler (Boston Celtics)
Basketballspieler (Dallas Mavericks)
US-Amerikaner
Geboren 1985
Mann

Courtney Lee


Ingo Saenger (* 27. Juni 1961 in Hilden, Nordrhein-Westfalen) ist ein deutscher Jurist und Hochschullehrer an der Westfälischen Wilhelms-Universität Münster.

Werdegang
Nach dem Studium der Rechtswissenschaften und der Geschichte in Marburg (1981–1986) war Saenger von 1987 bis 1990 wissenschaftlicher Mitarbeiter am Institut für Rechtsvergleichung, anglo-amerikanische Abteilung, der Philipps-Universität Marburg bei Hans G. Leser. Die Promotion erfolgte 1990 über die Beteiligung Dritter im Gesellschaftsrecht. Nach dem zweiten Staatsexamen 1992 war er wissenschaftlicher Assistent an der Friedrich-Schiller-Universität Jena bei Olaf Werner. Nach der Habilitation 1996 in Jena mit einer Schrift über "Einstweiliger Rechtsschutz und materiell-rechtliche Selbsterfüllung" wurde er 1997 Inhaber des Lehrstuhls Bürgerliches Recht, Zivilprozessrecht und Gesellschaftsrecht und Direktor des Instituts für internationales Wirtschaftsrecht an der Westfälischen Wilhelms-Universität Münster. Seit 2001 leitet Saenger den Postgraduierten-Studiengang Mergers and Acquisitions bei der JurGrad gGmbH. Von 1999 bis 2006 war er zudem Richter am Oberlandesgericht Hamm im Nebenamt.
Saenger ist verheiratet und Vater von vier Söhnen.

Forschungsschwerpunkte
Sie liegen im Gesellschafts- und Zivilprozessrecht, daneben forscht Saenger zum Recht des internationalen Warenkaufs und zum Verbraucherschutz.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Einstweiliger Rechtsschutz und materiellrechtliche Selbsterfüllung, Mohr Siebeck, Tübingen 1998, ISBN 978-3-16-146950-3.
 Gesellschaftsrecht, 5. Aufl., Vahlen, München 2020, ISBN 978-3-8006-6261-6.
 Zivilprozessordnung – Handkommentar, 9. Aufl., Nomos, München 2021, ISBN 978-3-8487-7116-5 (Hrsg.).

Weblinks

 Homepage an der Westfälischen Wilhelms-Universität Münster
 Schriftenverzeichnis von Ingo Saenger
 Homepage der JurGrad – School of Tax and Business Law

Einzelnachweise

Privatrechtler (21. Jahrhundert)
Privatrechtler (20. Jahrhundert)
Zivilprozessrechtler (21. Jahrhundert)
Zivilprozessrechtler (20. Jahrhundert)
Wirtschaftsrechtler (21. Jahrhundert)
Wirtschaftsrechtler (20. Jahrhundert)
Richter (Oberlandesgericht Hamm)
Hochschullehrer (Universität Münster)
Person (Verbraucherschutz)
Deutscher
Geboren 1961
Mann
Absolvent der Philipps-Universität Marburg

Ingo Saenger


Koichi Tohei (藤平光一; 20. siječnja 1920. – 19. svibnja 2011.), japanski majstor borilačkih vještina, prvi shihan koji je podučavao aikido na zapadu. Izravni je učenik Moriheija Ueshibe. Nosilac je 10. Dana u aikidu. Osnivač je škole Ki aikido.

Životopis

Koichi Tohei je rođen u mjestu Shitaya, u blizini Tokya, 1920. godine. Kad je imao tri godine vratio se u svoj rodni grad smješten u prefekturi Tochigi. U mladosti je bio vrlo slab. Uvijek je trebao liječnika. Njegov je otac bio jako zabrinut za njega. Kad je Koichi Tohei imao 9 godina, otac ga je počeo učiti judo. S 14. godina dobio je crni pojas u toj vještini. Kad je imao 16 godina, upisao je Sveučilište Keio. Vježbao je toliko intenzivno judo da je dobio upalu porebrice. Zbog toga je morao uzeti slobodnu godinu na Sveučilištu. Tijekom oporavka započeo je sa samo-preispitivanjem, koje je završilo sa zaključkom da mu je um preslab. Prije nego što se oporavio od bolesti počeo je posjećivati Ichikukai dojo. Tamo je vježbao Zen i Misogi disanje. Godine 1939., Tohei je upoznao Moriheija Ueshibu, te kod njega počinje vježbati aikido. Nakon što je diplomirao na Sveučilištu Keio, u listopadu 1942. godine biva mobiliziran u vojsku. Tamo je postao zapovjednik voda te je poslan u kineski front na četiri godine. Kroz osobno iskustvo rata, shvaća da je istinska borba potpuno drugačija od natjecanja, postaje svjestan važnosti mirnog uma, te ujedinjenosti uma i tijela. Vraća se u Japan nakon završetka Drugog svjetskog rata, 1946. godine.

Godine 1953. Morihei Ueshiba šalje ga na Havaje i tako postaje prvi shihan aikida koji je podučavao u Sjedinjenim Američkim Državama i zapadnom svijetu. U 1950-ima avioni još nisu bili dovoljno razvijeni, a Japanci nisu mogli slobodno putovati preko Tihog oceana. Godine 1953. Koichi Tohei je dobio posebnu dozvolu te je krenuo brodom na Hawaii. Na tom otoku je sudjelovao u borbama s profesionalnim hrvačima i visoko rangiranim borcima, ali ih je bacao Ki-jem (životna energija). Mnogi koji su to vidjeli postali su njegovi učenici. Okružni policijski odjel u Mauiu na Hawaiima prihvatio je Koichi Toheija zamolivši ga za poučavanje tamošnjih policajaca. Počevši na Hawaiima, Koichi Tohei otišao je i dalje na američko kopno. Poučavao je u 21 državi uključujući Kaliforniju, Nevadu, Arizonu i Washington. Koichi Tohei otišao je u Guam, Filipine i Novi Zeland i poučavao aikido. Tohei postaje glavni instruktor Hombu dojoa.

Koichi Tohei primio je 10.Dan od Moriheija Ueshibe. Tri je mjeseca kasnije Morihei Ueshiba je preminuo.

Ki aikido

Koichi Toheijev način podučavanja aikida uključivao je načela, koja nisu odobravali neki instruktori aikida. Koichi Tohei je imao jasne ideje kako bi bilo najbolje poučavati aikido. Te ideje su se većinom temeljile na principima ujedinjenosti uma i tijela, ali su njegove ideje naišle na otpor nekih instruktora koji su se držali tradicionalnih metoda. Kako bi ostvario svoje ideje, 1971. osnovao je društvo  Ki Društvo (Ki No Kenkyukai). Godine 1974., došlo je do potpunog raskola između njega i drugih instruktora aikida. Nakon toga, Tohei je napustio Hombu dojo, te osnovao Shin-Shin Toitsu aikido, koji je danas poznat kao Ki-aikido.

Godine 1977. Ki Društvo je službeno priznato od Ministarstva za zdravlje, rad i dobrobit Japana. Godine 1978. Koichi Tohei je po prvi put otišao u Europu. Držao je seminare u Ujedinjenom Kraljevstvu, Belgiji, Italiji, Francuskoj i Njemačkoj. Sudionici su na tim seminarima vrlo ozbiljno proučavali Ki načela. Ki i Ki-aikido potom su se brzo proširili u Nizozemsku, Španjolsku, Austriju, Finsku i Švedsku.

U 1980-ima, Koichi Tohei se počeo usmjeravati na trening instruktora. Da bi posvuda proširio Ki načela, osnovao je Institut za razvoj Ki-a. Podučavao je mnoge ljude Ki načelima, svjetski poznate pijaniste, fotografe, umjetnike, pjevače, Kabuki i Noh glumce, kaligrafe, filozofe, policajce, istražitelje droga, tjelohranitelja predsjednika Sjedinjenih Američkih Država i druge diljem svijeta. Godine 1990. dovršene su prostorije za Ki no sato vježbanje. Nakon toga, Koichi Tohei naglasak je stavio na vježbanje i seminare za poslovna poduzeća i poslovne ljude. Koichi Tohei podučavao je preko 400 poslovnih ljudi koji su pohađali "Koichi Tohei Ki Dojo" koji je sponzorirala Japan Management Consultants Association. Uz to, počeo je zaposlenike vodećih poslovnih poduzeća poučavati Ki načelima, kao dio njihova poslovnog usavršavanja. Koichi Tohei usmjerio se na podučavanje instruktora. Za vježbanje Ki-aikido instruktora, osnovao je Tohei gakuen Ki-Aikido institute. Držao je Ki seminare za poslovne tvrtke i pojedince.

Smrt
Koichi Tohei je početkom svibnja 2011. godine osjetio nelagodu u prsima. Ustanovljeno je da ima upalu pluća. Stoga je poslan na liječenje. Dva puta završio je na odjelu intenzivne njege, s kojeg se vraćao na opći odjel. Preminuo je 19. svibnja 2011. godine. Nakon dogovora u krugu obitelji odlučeno je da će njegov pogreb biti održan u krugu obitelji. Formalni pogreb na kojem su svi mogli doći održan je u Tokiju, nekoliko tjedana kasnije.

Djela
 Aikido in Daily Life, 1966
 Aikido in Daily Life, 1974.
 What is Aikido?, 1974.
 Book of Ki, 1976.
 This is Aikido, 1978.
 Ki in Daily Life, 2001.
 The Way to Union with Ki, 2001.
 Kiatsu, 2003.
 Ki Sayings, 2003.

Izvori

Vanjske povezice
 Koichi Tohei

Životopisi, Tokyo
Japanske aikidoke

Koichi Tohei


Nána este o comună slovacă, aflată în districtul Nové Zámky din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.223 de locuitori.

Istoric
Localitatea Nána este atestată documentar din 1157.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Nána, Slovacia


Rovos Rail er et privatejet jernbaneselskab med hovedsæde i Sydafrika. Det blev grundlagt i 1989, og ejer og driver blandt andet Pride of Africa.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Rovos Rails officielle websted

Jernbaneselskaber
Etableret i 1989

Rovos Rail


තුල්ජා ගුහා (තුල්ජා ලෙන් तुळजा लेणी) පිහිටියේ ඉන්දියාවේ ජුන්නර් සිට 4km පමණ බටහිරට වන්නට, ශිව්නේරි කඳුගැටය අසල ය. ජුන්නර් නගරය වටා ඇති සෙසු ලෙන් වන්නේ: මන්මෝඩි ලෙන්, ශිව්නේරි ලෙන් සහ ලෙන්‍යාද්‍රි ලෙන් ය.

මෙම ලෙනෙහි වෘත්තාකාර චෛත්‍ය ශාලාවක් පිහිටි අතර, එහිවූ ස්තූපය වටා අෂ්ටාස්‍රාර කුළුණු දොළහක් දක්නට ලැබේ. ක්‍රි.පූ. 50 අවට කනින ලද මෙම ලෙන් ජුන්නර් හි පැරණිතම ලෙන් අතර වේ. මෙම බෞද්ධ ලෙන් සමූහයට ලෙන් 11ක් අයත් ය. ඉන් අංක 4 ලෙන හින්දූන් විසින් අත්පත් කරගෙන එහි තුල්ජා දේවී නම් දෙවඟන උදෙසා දේවාලයක් තනා ඇත.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 Kevin Standage, An Indian Travel Photography Blog (Tulja Lena caves)

ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ලෙන්
මහාරාෂ්ට්‍රයේ ලෙන්
ඉන්දියානු ශෛලමය ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
ඉන්දියාවේ පැරණි ජනාවාස පැවති ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ වන්දනා ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ආරාම
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ විහාර
ඉන්දියාවේ ස්තූල
ඉන්දියාවේ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය

තුල්ජා ලෙන්


Busachi (sardisk: Busàche) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 379 meters højde og har 1.291 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 59,03 km² og grænser til kommunerne Allai, Fordongianus, Ghilarza, Samugheo, Ortueri og Ula Tirso.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Busachi


An Rhipidoglossum in uska genus han Liliopsida. An Rhipidoglossum in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

Ilarom nga taxa

 Rhipidoglossum adoxum
 Rhipidoglossum bilobatum
 Rhipidoglossum brevifolium
 Rhipidoglossum candidum
 Rhipidoglossum cuneatum
 Rhipidoglossum curvatum
 Rhipidoglossum densiflorum
 Rhipidoglossum globulosocalcaratum
 Rhipidoglossum kamerunense
 Rhipidoglossum laticalcar
 Rhipidoglossum laxiflorum
 Rhipidoglossum longicalcar
 Rhipidoglossum magnicalcar
 Rhipidoglossum melianthum
 Rhipidoglossum microphyllum
 Rhipidoglossum mildbraedii
 Rhipidoglossum montanum
 Rhipidoglossum obanense
 Rhipidoglossum ochyrae
 Rhipidoglossum orientalis
 Rhipidoglossum ovale
 Rhipidoglossum oxycentron
 Rhipidoglossum paucifolium
 Rhipidoglossum polyanthum
 Rhipidoglossum polydactylum
 Rhipidoglossum pulchellum
 Rhipidoglossum rutilum
 Rhipidoglossum schimperianum
 Rhipidoglossum stellatum
 Rhipidoglossum stolzii
 Rhipidoglossum subsimplex
 Rhipidoglossum tanneri
 Rhipidoglossum tenuicalcar
 Rhipidoglossum ugandense
 Rhipidoglossum xanthopollinium

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Rhipidoglossum

Rhipidoglossum


Herrschaftslosigkeit steht für:

 Anarchie, Zustand der Abwesenheit von Herrschaft
 Anomie, Zustand fehlender oder schwacher sozialer Normen, Regeln und Ordnung
 Akephalie, Herrschaftsfreiheit in traditionellen menschlichen Gesellschaften

Herrschaftslosigkeit


في 18 فبراير 1978، أغارت قوات مصرية على مطار لارنكا الدولي، بالقرب من لارنكا، في قبرص. تدخلت القوات المصرية في محاولة لتحرير رهائن عملية خطف. حيث قام مغتالون بقتل الأديب يوسف السباعي وزير الثقافة في عهد الرئيس أنور السادات. احتجز المختطفون بعد ذلك عددا من العرب الذين كانوا يحضرون مؤتمرا في نيقوسيا. كانت القوات القبرصية تحاول التفاوض مع المختطفين في المطار، وفي أثناء ذلك قررت السلطات المصرية إرسال قوات من وحدات الصاعقة الخاصة، دخلت القوات المصرية دون استئذان السلطات القبرصية وشنت هجوما على المطار. قامت القوات القبرصية بالاشتباك مع القوات المصرية، ونتيجة لذلك، انقطعت العلاقات السياسية بين مصر وقبرص لسنوات عدة.

التفاصيل

ظروف الاختطاف
اختطفت مجموعة من أفراد جماعة أبو نضال التابعة للنظام العراقي في ذلك الوقت طائرة من طراز dc-8 على متنها 16 شخصا من رهائن مصريين وعرب وهبطت الطائرة في مطار لارنكا الدولي في قبرص. كان المختطفين قبل ذلك قد قتلوا الكاتب المصري يوسف السباعى وصديق مقرب من الرئيس السادات.

تدخل القوات المصرية
بعد نشر الخبر في مجلة تايمز حزن الرئيس السادات لاغتيال صديقه المقرب فقام بالاتصال بالرئيس القبرصى سبيروس كبريانو وطلب منه إنقاذ الرهائن في الطائرة المختطفة وتسليم الخاطفين للقاهرة. استجاب الرئيس القبرصى لطلب السادات وذهب بنفسه للمطار وتأخرت عملية تحرير الرهائن. أرسل الرئيس السادات نخبة قوات الخاصة المصرية وهي قوة صاعقة خاصة على متن طائرة من طراز سي-130 إلى قبرص مع إرسال رسالة للرئيس القبرصى تحتوى فقط هذه العبارة؛ (الرجال في الطريق لإنقاذ الرهائن) دون توضيح ما إذا كانوا قادمين جواً أو ماهي نواياهم. بمجرد وصول الطائرة للمطار بدأت الوحدة الهجوم بأكملها رغم عدم وجود تصريح بالهجوم من قبرص. خرجت من الطائرة عربة جيب عسكرية بداخلها 3 رجال في مقدمة طابور من 58 رجلا من الوحدة وهناك تقارير تقول أنهم كانوا 74 رجلا متحركون ناحية الطائرة المخطوفة.

بمجرد اتجاه القوات ناحية الطائرة التي احيطت بقوات الأمن القبرصية أطلق رجال الأمن إنذارا شفهيا بالتوقف وتسليم أنفسهم والعودة للطائرة لعدم وجود إذن أو إعلام بوجود هجوم لتحرير الطائرة.
بعد ذلك تبادل الطرفان إطلاق النار وتم تدمير العربة الجيب بقذيفة آر بى جية قبرصية مما أدى لمقتل طاقمها الثلاثة. بعد تدمير العربة وتوقفها وجد القبارصة أنفسهم على بعد 300 متر من القوات الخاصة المصرية التي ظهر جليا افتقارها لأى تغطية حيث تفرقوا في أنحاء المدرج وانبطحوا وتبادلوا إطلاق النار من الأسلحة والرشاشات الثقيلة. قام القبارصة باستهداف الطائرة المصرية بقذيفة مضادة للدبابات من عيار 106 مم في مقدمتها مما أدى لمقتل طاقم الطائرة. بعد ذلك تبادل الطرفان إطلاق النار لأكثر من ساعة على مدرجات المطار واتخذ بعض أفراد القوات المصرية من طائرة فرنسية قريبة غطاء لهم. كان الرئيس القبرصي في برج المراقبة يراقب ما يحدث دون أن يحرك ساكنا إلى أن تم إجبارة على المغادرة حيث استهدفت القوات المصرية البرج بالأسلحة الثقيلة.

أسفرت العملية عن مقتل 12 من جملة 58 من أفراد القوة بالإضافة لطاقم الطائرة وإصابة 15 بجروح خطيرة نقلوا على إثرها للمستشفى مع عدم توضيح مصير الباقين حيث يقال أنهم رفضوا تسليم أنفسهم حتى تم التفاوض مع القاهرة لإصدار أمر بالانسحاب بعد مهمة دبلوماسية. في خضم الهجوم استسلم خاطفوا الطائرة وسُلموا لاحقا للقاهرة حيث حكم عليهم بالإعدام ثم خفف الحكم. أسفرت العملية عن قطع العلاقات الدبلوماسية لقبرص مع القاهرة لعدة سنوات حتى اغتيال السادات في 1981 حيث طلب الرئيس القبرصى إعادة العلاقات مع تقديم اعتذار رسمي للقاهرة ولكنة قال إنه لم يكن ممكنا إعطاء الإذن للمصريين للهجوم على الطائرة.

بعد الأحداث
أسفرت عن قتل خمسة عشرة من الصاعقة المصريين وجرح ما يزيد على ثمانين مصابا من الطرفين وتم القبض على باقي رجال الصاعقة المصريين ممن بقوا على قيد الحياة وتم القبض على الخاطفين، وفي اليوم التالي أرسلت مصر وزير الدولة للشئون الخارجية بطرس بطرس غالى - لقبرص للتفاوض مع القادة القبارصة لإعادة رجال الصاعقة المصريين للقاهرة مساهمة في إنقاذ العلاقات الدبلوماسية المصرية القبرصية وتسليم الخاطفين لمصر لمحاكمتهم. في بادئ الأمر رفضت قبرص عودة رجال الصاعقة لمصر بأسلحتهم إلا أن الوزير المصري رفض ذلك، وانتهى الأمر إلى عودة رجال الصاعقة المصريين بكامل اسلحتهم شريطة وضعها في صناديق مغلقة يتم وضعها في باطن الطائرة. عاد رجال الصاعقة المصريين إلى مصر بكامل أسلحتهم ولم يتم تسليم الخاطفين ليتم محاكمتهم في قبرص، وبعد إقلاع الطائرة التي كانت تقل بطرس غالى ورجال الصاعقة المصريين من قبرص متوجهة إلى القاهرة، أعلنت السلطات المصرية قطع العلاقات الدبلوماسية مع قبرص وسحب الاعتراف بالرئيس القبرصي، وقام القضاء القبرصي بالحكم على الخاطفين بالإعدام - بعد عدة أشهر - أصدر الرئيس القبرصي قراراً بتخفيف الحكم ليصبح السجن مدى الحياة، وبعدها تم إطلاق سراح الخاطفين وتهريبهم خارج قبرص.

اقرأ أيضا
 مصر للطيران الرحلة 648
 الوحدة 777
 العلاقات القبرصية المصرية

مراجع

قبرص في 1978
مصر في 1978
أحداث دولية
أحداث فبراير 1978
أحداث فبراير 1978 في أوروبا
العلاقات المصرية القبرصية
تاريخ مصر العسكري
عمليات مصر العسكرية
عمليات عسكرية تشمل مطارات
معارك مصر
وحدات الصاعقة (مصر)

عملية مطار لارنكا الدولي


Psikosomatik, psikolojik kökenli fiziksel hastalıklar için kullanılan adlandırma. Eski Yunanca'da "ruh" anlamına gelen "psyche" ile "beden" anlamına gelen "soma" kelimelerinin birleşmesinden türetilmiştir.

Dert, tasa, keder, sıkıntı gibi psikolojik sorunlar, özellikle içine kapanık insanlarda, bir müddet sonra sadece psikolojik bir sorun veya rahatsızlık olmakla kalmaz, bedene de sirâyet etmeye başlar. Kişi, davranışlarını ve hareketlerini kısmen kontrol edemez. Mide ya da karın ağrıları, yorgunluk, halsizlik; egzama, sivilce gibi ciltte ya da sindirim sisteminde veya iç organlarda arızalara yol açar.

Çocukluk veya ergenlik döneminde psikosomatik hastalıkların görülebilme olasılığı, yetişkinlere oranla daha yüksektir. Çünkü üzüntüsünü, sıkıntısını dışa vuramama ve duygularını içine atan kişinin psikolojik olarak vücudunda sorunlar, arızalar görülmesi şeklinde ortaya çıkar. Çocukluk döneminde yaşanan olumsuz bir olay veya durumların sonradan açığa çıkması şeklinde de başlayabilir.

Psikosomatik hastalık ve rahatsızlıklarda, kişinin mutlaka uzman bir doktora görünüp tedaviye başlaması gerekir.

İnsan hastalıkları
Psikoloji
Anksiyete bozukluklarının tedavisi

Psikosomatik


Luis Alfredo Ramos Botero (Sonsón, Antioquia, 19 de abril de 1948) é um advogado e político colombiano. Ele estudou Direito na Universidade de Medellín e tem estudos em Negócios Internacionais na Universidade de Harvard. Foi presidente do Senado da Colômbia, governador de Antioquia e prefeito de Medellín .

Em 1 de outubro de 2021, o Supremo Tribunal de Justiça o condenou a cerca de 8 anos de prisão, dentro do escândalo conhecido como parapolítica, por receber dinheiro em apoio ao bloco Metro e Centauros .

Carreira política
Ramos Botero iniciou sua carreira política em 1970 como vereador em Sonsón e secretário da direção departamental do Partido Conservador em Antioquia. Em 1972 foi nomeado gerente de seu partido, cargo que ocupou por quatro anos, enquanto foi eleito deputado na Assembléia do Departamento de Antioquia entre 1974 e 1976. Neste último ano foi nomeado Controladoria Geral de Antioquia, e entre 1978 e 1980 foi Secretário de Finanças de Medellín. Entre 1982 e 1990 ocupou o cargo de deputado na Câmara e entre 1990 e 1991 como senador. Ele renunciou ao Senado para concorrer a prefeito de Medellín, para o qual foi eleito, e ocupou entre 1992 e 1994 .

Ele esteve ligado à campanha presidencial do candidato Andrés Pastrana para as eleições presidenciais de 1998 e, após sua vitória como presidente, foi nomeado embaixador da Colômbia junto à OEA. Em 2001 voltou à Colômbia para concorrer ao Senado da República pelo Movimento Equipo Colombia, e nas eleições de março de 2002 foi eleito com mais de 230.000 votos .

Cargos públicos

 Vereador do Município de Sonsón

 Deputado à Assembleia de Antioquia

 Controlador Geral de Antioquia

 Secretário de Finanças de Medellín

 Representante na Câmara de Antioquia (1982-1990)

 Prefeito de Medellín (1992-1994)

 Ministro do Comércio Exterior (1996, governo de Ernesto Samper Pizano)

 Embaixador da Colômbia junto à Organização dos Estados Americanos (1998-2001)

 Senador da República 1990-1991 e 2002-2006

 Governador de Antioquia (2008-2011) .

Governador de Antioquia
Ramos Botero decide concorrer a governador de Antioquia nas eleições de outubro de 2007, pelo partido Alas Equipo Colombia. Em 28 de outubro de 2007, foi eleito governador de Antioquia. Contando 99,04% das mesas montadas para votação, o total de votos para Ramos foi de 836.526 votos, equivalente a 51,73% dos votos válidos (1.617.065 votos). (Esses números foram fornecidos pelo Registro Nacional do Estado Civil no boletim número 33 de 28 de outubro de 2007) .

O principal candidato de Ramos foi o candidato Eugenio Prieto Soto, do Movimento Una Antioquia Nueva, que obteve 579.020 votos, equivalentes a 35,81% dos votos válidos, contando as mesmas tabelas. (Esse valor também vem do mesmo boletim número 33). Ramos venceu por uma diferença de mais de 257 mil votos, o que lhe deu um mandato retumbante, com quase 16% a mais do total de votos válidos.

O mandato constitucional do governador Ramos como governador de Antioquia começou em 1 de janeiro de 2008 e terminou em 31 de dezembro de 2011.

Como governador de Antioquia, Ramos declarou emergência rodoviária no departamento e criticou duramente muitas das intervenções realizadas pelas concessionárias de rodovias. Também promoveu importantes projetos de desenvolvimento de estradas  .

Destacam-se como principais obras do governo, o início das obras da Hidrelétrica de Ituango, da Ferrovia de Antioquia, da Rodovia de la Montaña, projetos de reflorestamento e investimento em programas de educação gratuita.

Parapolítica
Em 28 de agosto de 2013, a Câmara Criminal do Supremo Tribunal de Justiça ordenou a continuação da prisão preventiva de Luis Alfredo Ramos por suas ligações com grupos paramilitares. Devido a essas investigações, ele não pôde apresentar sua candidatura presidencial pelo partido do Centro Democrático  .

Ele foi solto em novembro de 2016, pois não estavam reunidas as condições para ser privado de liberdade .

Em 1 de outubro de 2021, ele foi condenado pelo crime de conspiração para cometer um crime a sete anos e onze meses de prisão, incapacidade "atemporal ou vitalícia" para ocupar cargos públicos e multa de 7.749 salários mínimos legais colombianos atuais . A Suprema Corte o condenou pelos acordos com líderes das Autodefesas Unidas da Colômbia (AUC), liderados por Vicente e Carlos Castaño, nos quais Ramos recebeu dinheiro do bloque Metro para financiar suas campanhas eleitorais em troca de ajuda com certos Aspectos da Lei de Justiça e Paz. Ramos Botero recorreu da sentença .

Ver também
Anexo: Senado da Colômbia

Referências

Homens
Nascidos em 1948
Advogados da Colômbia
Políticos da Colômbia

Luis Alfredo Ramos Botero


ශිල්පියෙකු යන්නට තවත් සමාන පදයක් වනුයේ කර්මාන්තකරුවා යන්නයි. එහි අර්ථය වන්නේ නිපුණත්වයෙන් යුතු ක්රියාකරුවෙකුවන අතර ඔහු විසින් නිමවන දෑ බොහෝ විට අතිශය නිර්මාණශීලී වේ. එවන් නිමැවුම් අතර ගෘහ භාණ්ඩ, ඇඳුම්, ආභරණ, ගෘහ උපකරණ සහ ආයුධ ප්‍රධාන වේ. මෙම නිමැවුම් කිරීමෙහි ලා විශේෂයෙන් අත් යන්ත්‍ර සහ දෑත් යොදා ගනී. ඔවුන් සාම්ප්රධායිකව ලී, සෙරමික්, වීදුරු සහ විවිධාකාර ලෝහ වර්ග මත නිර්මාණ මවන අතර රෙදි සහ ලෙදර් අමුද්‍රව්‍යය යොදා ගනිමින්ද කිර්මාණය කරයි.

ශිල්පියා

ශිල්පියා


RFA Tidereach (A96) was a  of the Royal Fleet Auxiliary.

Laid down on 2 June 1953 by Swan Hunter & Wigham Richardson, and launched on 2 June 1954, Tidereach was commissioned on 30 August 1955 and served until March 1978.

She was then laid up in Portsmouth for disposal. On 22 February 1979 she was sold for scrap, and left Portsmouth under tow on 16 March 1979. On 20 March 1979 she arrived at Bilbao, Spain to be broken up.

Tide-class replenishment oilers
Ships built on the River Tyne
1954 ships

RFA Tidereach


الصِّمَام   أو المحبس  (بالعامية: بَلْف، تعريب valve) هو جهاز يقوم بتنظيم جريان المواد (التي غالباً ماتكون غازية، سائلة، أو صلبة مسيلة)، وذلك عن طريق فتح، أو إغلاق، أو فتح جزئي من أجل تسهيل أو إعاقة الجريان ضمن الأنابيب. من غير الممكن عمل الصمامات بدون وجود الأنابيب المتصلة بها، إلا أنها لا تشكل جزئاً منها وتدرس بشكل منفصل.

تستخدم الصمامات في العديد من التطبيقات منها الهندسية، العسكرية، التجارية، الطبية وغيرها.

أجزاء الصمام

جسم الصمام
يتألف الصمام بشكل رئيسي من جسم الصمام وغطاء الصمام. يتم تصنيع جسم الصمام عادة من المعادن مثل النحاس، برونز، الحديد المطاوع أو المسبوك، الصلب، فولاذ غير قابل للصدأ، وغيرها. كما يتم تصنيع بعض الصمامات من البلاستيك في حال عملها عند ضغط منخفض.

فتحات
هي المعابر التي تسمح للمواد بالجريان داخلة وخارجة من الصمام. يتم فتح هذه الفتحات أو إغلاقها باستخدام القرص. يكون هناك فتحتين إلى ثلاث فتحات في الصمامات الشائعة الاستخدام.

قرص
يتم منع أو السماح للتدفق بالجريان داخل الصمام بواسطة القرص. على الرغم من تسمية القرص، إلا أنه من الممكن أن يأخذ عدة أشكال أخرى مثل دوّار وغيرها. يكون القرص جزء متحرك ضمن الصمام الثابت من أجل التحكم بكمية الجريان.

كرسي القرص
كرسي القرص هو الجزء الداخلي من الصمام الذي يكون على تماس مع القرص من أجل إحكام الصمام بشكل جيد ومنع التسرب عند إغلاقه. يكون القرص على تماس مع الكرسي عند إغلاق الصمام، أما في حال وجود دوار داخل الصمام فيكون الكرسي على تماس دائم مع الدوار، ولكن يتغير فقط مساحة سطح التماس بتدوير الدوار. بكل الأحوال فإن الكرسي هو جزء ثابت لا يتحرك من الصمام.

ساق
ساق الصمام هي عبارة عن قطعة مستقيمة تتمحور داخل وخارج جسم الصمام من أجل نقل حركة التحكم بالجريان من الخارج إلى القرص أو الدوار الموجود في الداخل، حيث تكون متصلة أو متمفصلة مع القرص أو الدوار في داخل الصمام، أما خارجه فتكون متصلة مع مسكة الصمام أو أي جهاز تحكم آخر.

من الممكن أن تكون الحركة التي ينقلها الساق دائرية أو خطية على شكل كبس للداخل أو سحب للخارج. أما في الصمام الذي يحوي دوار فيجب أن تكون الحركة دائرية حصراً.

غطاء الصمام
يعمل غطاء الصمام على أنه غطاء أو قبعة للصمام. غالباً ما يتم تثبيته بالجسم باستخدام قلاووظ بشكل نصف دائم. حيث توضع الأجزاء الداخلية للصمام داخل الجسم ومن ثم يتم إحكام إغلاق الجسم بواسطة الغطاء. حيث من أجل الوصول إلى الأجزاء الداخلية مرة أخرى يتوجب نزع الغطاء وهذا يتم على الغالب فقط عند إجراءات الصيانة. يوجب بعض الصمامات التي ليس لها غطاء.

نابض
لدى العديد من الصمامات نوابض من أجل تثبيت القرص في موضعه عند تحريكه في الفتح أو الإغلاق.

انظر أيضاً
 أنواع الصمامات
 محبس فراشة
 صمام التحكم الغازي
 الصمامات النفطية
صنبور مياه البحر

مراجع

سباكة
شبكة أنابيب
صناعة المياه

صمام


Daisuke Tada (født 11. august 1982) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Cerezo Osaka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Daisuke Tada


Le château des Quayres est situé sur la commune de Laps, dans le département du Puy-de-Dôme en Auvergne-Rhône-Alpes (France). Ancienne propriété privée, il abrite actuellement une maison d'enfants qui héberge des mineurs placés pouvant profiter du parc.

Localisation
Le château se trouve entre les communes de Laps et de Vic-le-Comte, entre les routes départementales D229 et D116.

Il est situé sur une proéminence entre les ruisseaux de Laps et de Pignols (affluents de l'Allier).

Le parc s'étend sur une cinquantaine d'hectares.

Histoire
Le château remonte au  et tire son nom du mot occitan  qui signifie « pierre ». À la veille de la Révolution française, le château est acquis par Antoinette Tinseau, veuve de François de Murat.

Les terrasses du parc datent du  et sont classées au titre des monuments historiques le .

En , le château accueille une partie des collections de la Bibliothèque nationale et universitaire de Strasbourg mises à l'abri dans le Puy-de-Dôme au début de la Seconde Guerre mondiale.

Architecture

Galerie
Plusieurs parties du château ont été photographiées au cours de la Seconde Guerre mondiale.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques du Puy-de-Dôme

Liens externes

Les Quayres
Monument historique classé en 1932

Château des Quayres


Amerikan Hukuki Gerçekçiliği, 20. yüzyılın başında Amerika Birleşik Devletleri'nde ortaya çıkmış ve 1930'lara kadar bu ülkede hakim olmuş hukuk felsefesi okuludur.

Amerika Birleşik Devletleri hukuk sistemi

Amerikan Hukuki Gerçekçiliği


ලූවී බේල් අන්ධ භාවයට පත්වුයේ ඔහුට වයස අවුරුදු තුනේදීය. එක් ඇසක් තමන් අතින්ම සිදුකරගත් අනතුරක් නිසාද අනෙක් ඇස සිම්පතටික් ඔප්තැල්මීයා නම් රෝගය නිසාද අන්ධ භාවයට පත්විය.

දහවන වියේදී ඔහු පැරිසියේ අන්ධ තරුණයින් සඳහා වන රාජ්‍ය අධ්‍යාපන ආයතනයෙන් පිරිනමන ලද ශිෂ්‍යත්වයක් ලබා ගැනීමට සමත් විය. පාසලේදී තම සගයන්ගෙන් ලැබුණු විවිධ හිරිහැර මධ්‍යයේ වුවද බ්‍රේල් කැපී පෙනෙන චරිතයක් බවට පත්විය. ඔහු එකල පාසලේදී මෙන්ම පිටතදීද මනා දක්‍ෂකම් පෙන්වු  ඕගන් සහ සෙලෝ වාදකයකු විය.

එකල ඔවුන්ගේ පාසලේ කියවීම සහ ලිවීම සඳහා භාවිත වුයේ පාසලේ ප‍්‍රධානියා වු වැලන්ටින් හෝයි විසින් සොයා ගත් ක‍්‍රමයකි. නමුත් විවිධ ප‍්‍රායෝගික නොවන ලක්‍ෂණ නිසා එම ක‍්‍රමය වඩා ප‍්‍රචලිත නොවීය.

වර්ෂ 1821 දී චාර්ල්ස් බාබියර් නම් ප‍්‍රංශ හමුදා ප‍්‍රධානියා බ්‍රේල්ගේ පාසලේ සංචාරයක නිරත වු අතර ඔහු විසින් එහිදී තම හමුදාවන්හි භාවිතයට ගන්නා ඩොට් 12 සහිත ලීවීමේ ක‍්‍රමයක් පාසලට හඳුන්වා දෙනු ලැබීය. පසු කලෙක බ්‍රේල් විසින් එම ඩොට් 12 ක‍්‍රමය ඩොට් 6 දක්වා අඩු කොට වඩා සරල ක‍්‍රමයක් නිපදවු අතර අද ද දෘශ්‍යබාධිත පුදගලයින් භාවිතා කරන බ්‍රේල් ක‍්‍රමය ලෙස හැඳින්නේනේ එයයි.

මෙම ඩොට් හයේ ක‍්‍රමය මඟින් යමෙකුට ඉතා කාර්යක්‍ෂම ලෙස එක්වරම වචන හඳුනාගැනීමේ හැකියාව ලැබෙන අතර ලිවීමේ හා කියවීමේ අවස්ථා දෙකම මේ ඔස්සේ ලබා ගත හැක.

තම ලිවීමේ ක‍්‍රමය තවදුරටත් වැඩිදියුණු කිරීමට සිතු බ්‍රේල් ගණිතමය සහ සංගීතමය සටහන් කිරීමේ ක‍්‍රමයද මේ ඔස්සේ හඳුන්වා දුන්නේය. බ්‍රේල් ක‍්‍රමය පිළිබඳව සඳහන් කොට ඔහු විසින් ප‍්‍රකාශයට පත් කරන ලද පලමු කෘතිය වන්නේ 1827 දී නිකුත් වු මෙතඞ් ඔෆ් රයිටිං වර්ඞ්ස්, මියුසික්, ඇන්ඞ් ප්ලේන් සෝන්ග්ස් බයි මීනිස් ඔෆ් ඩොට්ස්, ෆෝ යුස් බයි ද බ්ලයින්ඞ් ඇන්ඞ් ඇරේන්ඞ් ෆෝ දෙම් නම් කෘතියයි.

පසු කාලීනව බ්‍රේල් තම පාසලේම ගුරුවරයකු බවට පත්විය. නමුත් ඔහු ජීවත්ව සිටි කාලයේදී බ්‍රේල් ක‍්‍රමය කියවීම, ලිවීම සඳහා භාවිතා නොවිණි. 1852 දී බ්‍රේල් ක්‍ෂය රෝගය වැළදීම නිසා මරණයට පත්වුයේය. ඔහුගේ බ්‍රේල් ක‍්‍රමය ප‍්‍රංශයය තුළ පිළිගැනීමට ලක්වුයේ ඔහුගේ මරණින් වසර දෙකකට පසුවය.

සටහන්

|
|}
{|
බ්‍රේල්

ලුවී බ්‍රේල්


was a town located in Higashimorokata District, Miyazaki Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 12,621 and the density of 87.29 persons per km². The total area was 144.58 km².

On January 1, 2006, Takaoka, along with the towns of Sadowara and Tano (both from Miyazaki District), was merged into the expanded city of Miyazaki and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Miyazaki  (automated English translation available)

Dissolved municipalities of Miyazaki Prefecture
Miyazaki (city)

Takaoka, Miyazaki


Macho er en oplysningsfilm fra 2003 instrueret af Heidi Egelund og Tina Splidsboel.

Handling
Filmen tager os med til Nicaragua i Mellemamerika. Vold i hjemmet er en del af macho-kulturen i Nicaragua. Vi vil skildre, hvordan en gruppe mænd i Managua bryder med den sociale arv, når de søger at forebygge vold i hjemmet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2003

Nicaragua
Oplysningsfilm fra Danmark

Macho


An Aloe pachygaster in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Moritz Kurt Dinter. An Aloe pachygaster in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Namibia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe pachygaster


Tour du Cameroun 2017 var den 14. udgave af det camerounske landevejscykelløb. Løbet foregik i perioden 11. til 19. marts 2017. Løbet var en del af UCI Africa Tour 2017 og var i kategorien 2.2. Den samlede vinder af løbet blev tyske Nikodemus Holler fra Bike Aid.

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape

7. etape

8. etape

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Holdkonkurrencen

Eksterne henvisninger

Cykelløb i 2017
Cykelløb
Sport i Cameroun

Tour du Cameroun 2017


Sofular, Sinop ilinin Durağan ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1946 yılı kayıtlarında Hasandigin Sofular olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 145 km, Durağan ilçe merkezine 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Durağan belde ve köyleri

Sofular, Durağan


පුරාතන ඊජිප්තුවේ පළමුවන රාජවංශය (හෙවත් රාජවංශය I) යටතට අයත් වන්නේ එක්සත් ඊජිප්තුවක් තුළ පාලනය ගෙන ගිය ඊජිප්තු රජවරුන්ගේ පළමුවන මාලාවයි. මෙය නාමර් රජු විසින් සිදුකළේ යැයි පැවසෙන ඉහළ සහ පහළ ඊජිප්තුව ඒකාබද්ධ කිරීමෙන් වහාම පසුව ඇරඹුණු යුගයයි. එසේම මෙය තිනිස් වටා බලය සංකේන්දුගත වූ මුල්කාලීන රාජවංශ යුගයේ ආරම්භය සනිටුහන් කරයි.

මෙම යුගයේ කාලසීමාව විද්වතුන් අතර වාදවිවාදවලට හේතු වී ඇත. මෙය දිවෙන්නේ මුල්කාලීන ලෝකඩ යුගය හරහා වන අතර, මෙය ක්‍රි.පූ. 34වන හා 30වන සියවස් අතර කාලයක ඇරඹෙන්නට ඇතැයි ඇස්තමේන්තුගත කොට ඇත. 2013දී සිදුකළ විකිරණශීලී කාබන් දින අධ්‍යයනයක් අනුව, පළමු රාජවංශයේ ආරම්භය - හොර්-අහාගේ සිංහාසනාරූඪය - ක්‍රි.පූ. 3100ට ආසන්න (3218–3035, මෙය 95%ක විශ්වාසයකින් යුතු ය) සමයක සිදු වූයේ යැයි සැලකේ.

පාලකයින්
ඊජිප්තුවේ ඉතිහාසය තුළ පළමු රාජවංශයට අයත් යැයි විශ්වාස කෙරෙන රජවරුන් නම්:

මෙම රාජවංශය පිළිබඳ තොරතුරු රාජකීය නාම දරන ඇතැම් ස්මාරක සහ වෙනත් අංග මගින් ලැබේ. මේ අතරින් වඩාත් වැදගත්ම පුරාවස්තූන් ලෙස නාමර් ඵලකය සහ නාමර් සොංකෝල හිස ආදියත්, ඩෙන් සහ ඛා රජුන්ගේ ලැයිස්තු ද සැලකේ. පැලර්මෝ පාෂාණයේ ඇති සංක්ෂිප්ත ලැයිස්තු හැරුණුවිට මුල් රාජවංශ ද්විත්වය පිළිබඳ වෙනත් සවිස්තර වාර්තා හමු නොවේ. මේ පිළිබඳ තොරතුරු සඳහන් මැනතෝගේ ඒජිප්ටියැකා විස්තරය, පුරාවිද්‍යාත්මක මෙන්ම ඓතිහාසික වාර්තා සමග නොගැ‍ළපේ. මැනතෝ විසින් පළමු රාජවංශයේ රජවරුන් නවදෙනකු නම්කොට තිබුණ ද, ඉන් වෙනත් මූලාශ්‍ර සමග ගැළපෙන්නේ එක් නාමයක් පමණි. එසේම ඔහු විස්තර ඉදිරිපත් කොට ඇත්තේ ද රජවරුන් සිව්දෙනකු පිළිබඳ පමණි. මෙකල ඊජිප්තු රූපාක්ෂර හොඳින් සංවර්ධනය වී පැවතිණි. ඒවායේ හැඩය අවුරුදු තුන්දහසක් පුරාවටම වෙනස් වී ඇත්තේ ස්වල්ප වශයෙනි.

ඇබයිඩොස් සහ නැකාඩාහි ඇති පාරාවෝවරුන්ගේ විශාල සොහොන්ගැබ් මෙන්ම මෙම්පිස් අසල පිහිටි සකාරා සහ හෙල්වාන් සුසානභූමිවලින් පෙනී යන්නේ මෙකල ඉදිකිරීම් විශාල වශයෙන් දැව සහ මඩින් තැනූ ගඩොල්වලින් සිදුව ඇති බවයි. බිත්ති සහ ගෙබිම සඳහා ගල් භාවිතා වී ඇත්තේ ස්වල්ප වශයෙනි. ආභරණ, බඳුන් සහ කලාතුරකින් ප්‍රතිමා නිර්මාණය සඳහා ගල් භාවිතා වී ඇත. ටැමරික්ස් (හෙවත් "ලවණ දේවදාර") ශාකය ඇබයිඩොස් බෝට්ටු වැනි බෝට්ටු නිර්මාණයට භාවිතා වී ඇත. මෙකල වඩාත් වැදගත් වූ දැවනිර්මාණ ක්‍රමවේදයක් ලෙස අචල කුඩුම්බි සන්ධි භාවිතය දැක්විය හැක. අචල කුඩුම්බි සකසන ලද්දේ එක් ලී කැබැල්ලක අග්‍රය දෙවන ලීයේ සිදුර තුළට ගැළපෙන පරිදි කපා සකස් කිරීමෙනි. නිදහස් කුඩුම්බියක් භාවිත වූ මෙම ක්‍රමයේ ප්‍රභේදයන් මධ්‍යධරණි සහ ඊජිප්තු නැව් නිර්මාණයේ දී වැදගත් විය.

රාජකීය අවමංගල පිළිවෙතක් ලෙස මිනිස් බිලිපූජා
පළමු රාජවංශයේ සියලු පාරාවෝවරුන් විසින් අවමංගල චාරිත්‍රයක් ලෙස මිනිස් බිලිපූජා අනුගමනය කොට ඇත. මේ බව සෑම පාරාවෝවරයකුගේම සොහොන්ගැබ අසල සේවකයින් සහ සත්ත්වයින් භූමදාන කොට තිබීමෙන් පෙනී යයි. ඩ්‍ජර්ගේ සොහොන්ගැබ සඳහා මිනිසුන් 338ක් භූමදාන කොට ඇත. මෙහි දී බිලි දුන් මිනිසුන් සහ බූරුවන් වැනි සතුන් පාරාවෝවරයාට මරණින් මතු සහාය වේ යැයි සලකන්නට ඇත. කෙසේනමුත්, නොදන්නා හේතූන් මත මෙම රාජවංශයේ අවසානය වන විට මෙම පිළිවෙත ද අවසන් වී ඇත.

මූලාශ්‍ර

ග්‍රන්ථ නාමාවලිය
.

මේවාත් බලන්න
 මුල්කාලීන රාජවංශ යුගය (ඊජිප්තුව)

ඊජිප්තුවේ පළමු රාජවංශය
01
ඊජිප්තුවේ ක්‍රි.පූ. 31වන සියවස
ඊජිප්තුවේ ක්‍රි.පූ. 30වන සියවස
ඊජිප්තුවේ ක්‍රි.පූ. 29වන සියවස
ඊජිප්තුවේ ක්‍රි.පූ. 4වන සහස්‍රකය
ඊජිප්තුවේ ක්‍රි.පූ. 3වන සහස්‍රකය

ඊජිප්තුවෙහි පළමුවන රාජවංශය


An Haworthia caerulea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni M. Hayashi ngan Ingo Breuer. An Haworthia caerulea in nahilalakip ha genus nga Haworthia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Haworthia

Haworthia caerulea


عيون السمك هي قرية لبنانية من قرى قضاء الضنية في محافظة الشمال.

تبعد عن طرابلس 35كم شرقا باتجاه بلدة حرار و تتميز بالأنهار الجارية والشلالات الجميلة والمناظر الطبيعية توجد بها بحيرة كبيرة على مساحة 50 الف متر.

بحيرة عيون السمك هي بحيرة غنية بالمياه العذبة بين جبال محيطة تصب فيها مياه نبع السكر.و هناك محطة لتوليد الطاقة الكهربائية بالمياه.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
بحيرات لبنان
قرى لبنان

عيون السمك


Fort Jesus (Portuguese: Forte Jesus de Mombaça, Spanish: Fuerte de Jesús) is a fort located on Mombasa Island. Designed by Italian Giovanni Battista Cairati, it was built between 1593 and 1596 by order of King Felipe II of Spain, who also reigned as King Filipe I of Portugal and the Algarves, to guard the Old Port of Mombasa. Fort Jesus was the only fort maintained by the Portuguese on the Swahili coast, and is recognised as a testament to the first successful attempt by a Western power to establish influence over the Indian Ocean trade.

Cairato, the designer of the fort, was inspired by Italian architect Pietro Cataneo, while the master builder was Gaspar Rodrigues. The fort was Cairato's last overseas work. Although the design of Fort Jesus is an example of Renaissance architecture, the masonry techniques, building materials, and labour are believed to have been provided by the local Swahili people. The fort was built in the shape of a man (viewed from the air) and is roughly square, with four bulwarks at its corners. The fort is considered a masterpiece of late Renaissance military fortification.

Fort Jesus was captured and recaptured at least nine times between 1631, when the Portuguese lost it to Sultan Yusuf ibn al-Hasan of Mombasa, and 1895, it fell under British rule and was converted into a prison. After the Portuguese recaptured it from the Sultan in 1632, they refurbished it and built more fortifications, subsequently making it harder for the fort to fall. The fort was subject to an epic two-year siege from 1696-98 by the Omani Arabs, led by Saif bin Sultan. The capture of the fort marked the end of Portuguese presence on the coast, although they briefly captured and re-occupied it between 1728 and 1729 with the help of the Swahili city-states. The fort fell under local rule from 1741 to 1837, when it was again captured by the Omanis and used as a barracks, before its occupation by the British in 1895, after the establishment of the East Africa Protectorate (which later became, in 1920, the Colony and Protectorate of Kenya).

Fort Jesus was declared a national museum in 1958. In 2011, it was declared a World Heritage Site by UNESCO and highlighted as one of the most outstanding and well-preserved examples of 16th-century Portuguese military fortifications. The fort is Mombasa's most visited tourist attraction.

Overview
Between 1631 and 1875, the fort was won and lost nine times by the nations contesting control of Kenya. The Omanis took the fort in 1698 after a notable siege of almost three years. It was declared a historical monument in 1958. Today it houses a museum.

The fort was designed by a Milanese architect, Giovanni Battista Cairati, who was the Chief Architect for Portuguese possessions in the East. It was the first European-style fort constructed outside of Europe designed to resist cannon fire. Today, it is one of the finest examples of 16th-century Portuguese military architecture, which has been influenced and changed by both the Omani Arabs and the British.
The fort quickly became a vital possession for anyone with the intention of controlling Mombasa Island or the surrounding areas of trade. When the British colonized Kenya, they used it as a prison, until 1958, when they converted it into a historical monument. James Kirkman was then assigned to excavate the monument, which he did (with a large use of external historical documents) from 1958 to 1971.

The architecture of the fort represents the rough outline of a person lying on their back, with their head towards the sea. The height of the walls is 18 meters. The original Portuguese fort had a height of 15 meters, but the Oman Arabs added 3 meters upon capturing the fort.

The fort combines Portuguese, Arab, and British elements (these being the major powers that held it at different times in history). The Portuguese and British presence is preserved in the presence of their respective cannons. The Portuguese cannons had a range of 200 meters and were longer than the British cannons, which had a range of 300 meters. Oman Arabs marked their occupancy with numerous inscriptions from the Koran on the wooden door posts and ceiling beams. The Muslim tradition of five pillars is also portrayed throughout the fort, with a former meeting hall supported by five stone pillars to the ceiling.

Some of the historical structures still standing in the fort include Oman House, which was the house of the Sultan who governed the East African coast. Others are an open water cistern by the Portuguese for harvesting rainwater, and a 76-foot deep well sunk by the Arabs (but its water was too salty to be used for anything but washing).

The fort was declared a World Heritage site by UNESCO in 2011.

Fort Jesus today
Fort Jesus is now a popular destination for foreign and local tourists. As well as a tourist destination, the Fort is important as a host for numerous research programs, a Conservation Lab, an Education Department, and an Old Town Conservation Office.

References

External links

 Fort Jesus Museum
 Brief History of Fort Jesus

Infrastructure completed in 1595
World Heritage Sites in Kenya
Jesus
History of Kenya
Mombasa
Museums in Kenya
Portuguese forts
Mombasa County
Portuguese colonial architecture in Kenya
Monuments and memorials in Kenya

Fort Jesus


Le Supplice de Marsyas (ou  Apollon et  Marsyas) est une peinture à l'huile sur toile de  réalisée par le peintre baroque Johann Liss vers 1627, et conservée aux galeries de l'Académie de Venise  en Italie.

Description
Le tableau représente l'écorchement vif de Marsyas par Apollon, le satyre phrygien ayant imprudemment défié le dieu grec lors d'un concours musical. Ce thème est repris, notamment, des Métamorphoses d'Ovide.

Références

Liens externes

Tableau de Johann Liss
Tableau des années 1620
Apollon dans la peinture
Marsyas dans la peinture
Violon dans la peinture
Collection de peintures de l'Académie de Venise

Le Supplice de Marsyas (Liss)


Christian Samuel Barth, né le  à Glauchau et mort le  à Copenhague, est un hautboïste et compositeur allemand de la période classique.

Biographie
Christian Samuel Barth est né à Glauchau, son père est un marchand, George Samuel Barth. Il étudie à l'École Saint-Thomas de Leipzig où il reçoit l'enseignement de Johann Sebastian Bach. En tant que hautboïste, Barth travaille à partir de 1753 dans l'orchestre de la cour à Rudolstadt, à partir de 1762 à Weimar, à partir de 1768 à Hanovre et à partir de 1769 à Kassel. Enfin, en 1786, il devient membre de la Hofkapelle à la cour royale de Copenhague, qui est alors brièvement sous la direction de Johann Gottlieb Naumann. En raison de son âge et de son infirmité, il est relevé de ses fonctions en 1798 et reçoit une pension annuelle de 500 Reichsthaler jusqu'à sa mort en 1809.

Les deux fils de Barth, Frederik Philip Carl August (1774-1804) et Christian Frederik (1787-1861), ont reçu l'enseignement de leur père et sont tous deux devenus des virtuoses du hautbois ainsi que des compositeurs. Le plus jeune fils est devenu célèbre en effectuant des tournées de concerts en tant que hautboïste soliste.

Œuvres
Il semble que la plupart des compositions de Barth soient perdues. Il est connu pour avoir composé une Ouverture en mi majeur (opus 18), 4 sonates pour hautbois, une cantate (Gelobet seist du Jesu Christ) et au moins 4 concertos pour hautbois (perdus).

Notes et références

Sources

Liens externes

Compositeur allemand de musique classique
Compositeur allemand de la période classique
Musicien allemand du XVIIIe siècle
Naissance en janvier 1735
Naissance à Glauchau
Décès en juillet 1809
Décès à Copenhague
Décès à 74 ans

Christian Samuel Barth


Timberlake est un village américain situé dans le comté de Lake, dans l'Ohio. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Village dans l'Ohio
Comté de Lake (Ohio)

Timberlake (Ohio)


Gert Eisenberg (* 7. Dezember 1943 in Somsdorf) ist ein ehemaliger deutscher Langstreckenläufer, der für die DDR startete.

Bei den Leichtathletik-Europameisterschaften 1966 in Budapest kam er über 10.000 m auf den 16. Platz. 1973 wurde er bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften in Rotterdam Fünfter über 3000 m.

1967 und 1970 wurde er DDR-Meister über 5000 m. In der Halle holte er über 3000 m 1973 den DDR-Titel und wurde 1969 Vizemeister.

Gert Eisenberg startete für den SC Leipzig. Sein Zwillingsbruder Frank Eisenberg war ebenfalls als Langstreckenläufer erfolgreich.

Persönliche Bestzeiten

 1500 m: 3:40,3 min, 26. Mai 1971, Leipzig
 3000 m: 7:54,8 min, 3. Juni 1970, Potsdam
 Halle: 7:52,54 min, 10. März 1973, Rotterdam
 5000 m: 13:32,4 min, 14. Juni 1972, Berlin
 10.000 m: 28:26,78 min, 10. Juli 1970, London

Langstreckenläufer (DDR)
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1943
Mann

Gert Eisenberg


Oktay Mahmuti, (6 Mart 1968, Üsküp, Makedonya), Türk basketbol antrenörü. Yönettiği takımların çok güçlü takım savunmalarına sahip olmasıyla tanınır. Antrenörlüğünün yanında aynı zamanda İstanbul Üniversitesi Eczacılık Fakültesi mezunudur. Yugoslavya'da yaşadığı dönemlerde önce futbola ilgi duysa da ortaokuldan itibaren basketbola ilgisi artmış ve askerlik sonrasında da 20 yaşında basketbol antrenörlüğüne başlamıştır. Burada Yugoslav basketbolunun o dönemki durumundan etkilenmiş ve Božidar Maljković'i örnek almıştır. Sonrasında da Ekim 1991'de Türkiye'ye gelmiş ve Aydın Örs'ün yanında Ergin Ataman'la birlikte 90'larda Efes Pilsen ekolünün temellerini atmıştır. Lalin ve Alya adında iki kızı bulunmaktadır.

Kariyeri

Efes Pilsen (1992-2007)
1992 yılında kısa süre Eczacıbaşı'nda çalıştıktan sonra 1992-93 sezonunda Efes Pilsen'e yardımcı koç olarak gelmiştir. 1999 yılının Kasım ayında Aydın Örs'ün istifasından sonra iki maçta baş antrenör olarak sahaya çıktıktan sonra iki maçta iki galibiyet alıp Ergin Ataman'ın yardımcısı olarak görevine devam etmiştir. 2001 yılının Şubat ayında Efes Pilsen'den ayrılan Ergin Ataman'ın yerine baş antrenörlüğe getirilmiştir. O sezon FIBA SuproLeague'de Efes Pilsen'e final-four oynatmış ve Efes Pilsen Avrupa'nın 1 numaralı kupasında 3. olmuştur. Görev süresince Türkiye Basketbol Ligi'ni üst üste 4 kez kazanmış (2002-2005) ve Efes Pilsen'e 2004-05 ve 2005-06 sezonlarında EuroLeague'de çeyrek final oynatmıştır. Özellikle top-16 liderlerinin direkt olarak final-four oynadığı dönemlerden olan 2003-04 sezonunda Mahmuti yönetimindeki Efes Pilsen final four'u Skipper Bologna deplasmanında aldığı son saniye mağlubiyeti sonrası, 1 galibiyet farkla kaçırmıştır. 2006-07 sezonun sonuna kadar Efes'le 138 Avrupa maçında 86 galibiyet alan Mahmuti, sezon sonunda Efes Pilsen'den ayrılmıştır.

Benetton Treviso (2007-2009)
Efes serüveninin ardından Benetton Treviso ile anlaşmıştır. 2007-08 sezonunda Benetton ile İtalya Kupası'nda yarı final oynamış, Avrupa'nın 2 numaralı organizasyonu olan EuroCup'ta ise takımını son 32'ye taşımıştır. 2008-09 sezonu ise daha başarılı geçmiştir. O sezon Benetton'u çalıştırırken Eurocup'ta takımına çeyrek final oynatmış ve bu kupada yılın koçu seçilmiştir. Aynı sezon İtalya Basketbol Ligi'ni de 4. sırada bitirmiştir.

Galatasaray (2010-2012)
2010-11 sezonunda Galatasaray'la anlaşmıştır. 2010-11 sezonunda Galatasaray ile play off finaline kalan Mahmuti, yine 2011 yılında Fenerbahçe Ülker'i yenerek Cumhurbaşkanlığı Kupasını kazanmıştır. 2011-12 sezonunda Galatasaray'ın, elemeleri geçerek tarihinde ilk kez EuroLeague'e katılmasını sağlamıştır. Euroleague'de CSKA Moskova ve Olimpiakos gibi takımları evinde deviren Galatasaray'ın Top 16'ya kalmasında büyük pay sahibi olan Mahmuti, 2011-12 sezonunu lider olarak tamamlamasına karşın, play off'larda Beşiktaş Milangaz ile eşleşmiş ve play off'a yarı finalde veda etmiştir. Galatasaray'da görev aldığı dönemde, İstanbul'daki Olympiacos galibiyetinden sonra taraftarlar için söylediği "Onlar bizlerden birisi, aileden birisine teşekkür etmezsiniz. Teşekkürü yabancı birisine edersiniz. Biz onlarla birlikte yürüyoruz, onlarla birlikte mücadele ediyoruz."  sözüyle herkesin gönlünde taht kurmuştur. Haziran 2012'de Galatasaray ile yolları ayrılmıştır.

Anadolu Efes (2012-2013)
Galatasaray ile yollarının ayrılmasından sonra son yıllarda Avrupa'da istediği başarıları yakalayamayan Anadolu Efes'in başına geçmiştir. Anadolu Efes'e 2012-13 sezonunda EuroLeague'de çeyrek final oynatmış ve Anadolu Efes sezonu şampiyon bitiren Olimpiakos'a 3-2 yenilerek final-four'u kıl payı kaçırmıştır. Ayrıca sezon içerisindeki top-16 maçlarından İstanbul'daki Brose Baskets galibiyetiyle Oktay Mahmuti, Anadolu Efes ile Avrupa'daki 100. galibiyetini kazanmıştır. Öte yandan Mahmuti yönetimindeki Anadolu Efes, Euroleague'de her sezon en az top-16 oynama başarısı göstermiştir. 2012-13 sezonunda Türkiye liginde ise, Mahmuti yönetimindeki Anadolu Efes normal sezonu 2. tamamlamış, play-off'larda ise yarı finalde Banvit'e elenerek sezonu noktalamıştır. Sonraki sezon Anadolu Efes ile olan sözleşmesi Euroleague top-16 grupları öncesi 23 Aralık 2013 tarihinde karşılıklı feshedilmiştir.

Darüşşafaka (2014-2016)
2014-15 sezonu öncesinde TBL takımlarından Darüşşafaka Doğuş ile 2 yıllık sözleşme imzalamıştır. 2014-2015 sezonunda Daçka ile normal sezonu 3. tamamlamasına karşın, play-off'larda Trabzonspor'a sürpriz bir şekilde 2-0'la elenmiştir. Türkiye Kupasında ise takımına yarı final oynatmıştır. 2015-2016 sezonunda Euroleague için wild card alan Daçka'nın ilk EuroLeague macerasında takımın başında olacaktır. 31 Mayıs 2016 tarihinde Darüşşafaka ile sözleşmesi sona ermiştir.

2.Kez Galatasaray (2018)
12 Ocak 2018 tarihinde ikinci kez Galatasaray'ın başına geçti ve 1,5 senelik sözleşme imzaladı. 02 Temmuz 2018 tarihinde sözleşmesini tek taraflı fesh ederek Galatasaray'dan ayrılmıştır.

Başarıları
 Kulüpler
  Anadolu Efes
 Türkiye Basketbol Ligi
 Birincilik (4): 2001-02, 2002-03, 2003-04, 2004-05
 İkincilik (2) : 2005-06, 2006-07
 Türkiye Kupası
 Birincilik (4): 2001, 2002, 2006, 2007
 İkincilik (1): 2004
 Erkekler Cumhurbaşkanlığı Kupası
 Birincilik (1): 2006
 SuproLeague
 Final Four - üçüncülük (1): 2000-01
 EuroLeague
 Çeyrek final (3): 2004-05, 2005-06, 2012-13

  Galatasaray
 Türkiye Basketbol Ligi
 İkincilik (1): 2010-11
 Cumhurbaşkanlığı Kupası
 Birincilik (1): 2011

  Pallacanestro Treviso
 EuroCup Çeyrek final: 2008-09
 EuroCup Yılın Koçu: 2008-09

Kaynakça

1968 doğumlular
Üsküp doğumlular
Makedonya Türkleri
Türk basketbol antrenörleri
Anadolu Efes SK koçları
Galatasaray SK koçları
Yaşayan insanlar

Oktay Mahmuti


Klaus-Stephan Otto (* 12. Mai 1949 in Berlin) ist ein deutscher Psychologe und Organisationsentwickler. Er hat den Ansatz Evolutionsmanagement entwickelt.

Leben
Otto studierte Psychologie an der Technischen Universität Berlin und schloss sein Diplom mit Auszeichnung ab. Es folgte eine Promotion "magna cum laude" zu einem interkulturellen Vergleich.
Seit 1982 ist Otto Berater für Organisationsentwicklung. Otto ist Gründer und Inhaber einer Unternehmensberatung mit Sitz in Schöneiche bei Berlin, die Firmen und Non-Profit-Organisationen in Veränderungsprozessen berät. Parallel zu seiner Tätigkeit als Berater und Coach hat Klaus-Stephan Otto das Forum Ziviler Friedensdienst mitgegründet und als Vorstandsmitglied mitaufgebaut.

Gemeinsam mit der Freien Universität Berlin, Biokon (Bionik Kompetenz Netz) und dem Botanischen Garten und dem Botanischen Museum Berlin-Dahlem organisierte Otto die deutschlandweit bis dahin größte Konferenz zum Thema evolutionäres Management mit dem Titel "Darwin Meets Business". Daraus entstand eine gleichnamige Ausstellung.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 mit Thomas Speck: Darwin meets Business - Evolutionäre und bionische Lösungen für die Wirtschaft. Gabler-Verlag,  2011, ISBN 978-3-8349-2443-8.
 mit Myra von Ondarza: Darwin meets business: Ein neues Wirtschaften – von der Natur lernen. Eigenverlag, 2009, ISBN 978-3-00-029365-8.
 Strategisches Evolutionsmanagement in stürmischen Zeiten. In: K. G. Blüchel, H. Sieger (Hrsg.): Krisenmanagerin Natur - Was Wirtschaft und Gesellschaft vom erfolgreichsten Unternehmen aller Zeiten lernen können. DWC Medien, 2009.
 Die Natur zeigt, wie man intelligent Stoffe bewegt – Logistik und Evolutionsmanagement. In: H. Baumgarten (Hrsg.): Das Beste der Logistik. Springer-Verlag, 2008.
 mit Christel Bässler: Evolutionsmanagement – Von der Natur lernen: Unternehmen entwickeln und langfristig steuern. Hanser-Verlag, 2007, ISBN 978-3-446-40437-3.
 Ethik, Integration und Beteiligung. In: R. S. Tomek, M. Hosang (Hrsg.): Ethik-Kodex 2000. Fischer Verlag, 2000.
 Synergie von Führung und Mitarbeitern. In: S. J. Skirl (Hrsg.): Lust auf Zukunft – Neue Kompetenzen. Gabler Verlag, 1996.
 Die Kinder von Pusacpampa und Hackenbroich : Weltbild u. Selbstkonzept zweier Kindergruppen in Peru u. in d. Bundesrepublik Deutschland. Dissertation. Lang, Frankfurt am Main u. a. 1987, ISBN 3-8204-0947-5.

Weblinks
 Evolutionsmanagement in 99 Sekunden
 Wissenschaftsforum Petersberg "Was von Darwin übrig blieb"
 Darwin Meets Business

Einzelnachweise

Psychologe
Sachbuchautor
Deutscher
Geboren 1949
Mann

Klaus-Stephan Otto


Kıble, bazı dinlerde tapınma sırasında yönelinen doğrultuyu anlatır. Bazı dini gruplar haricinde Müslümanların ibadet (namaz) sırasında yöneldikleri yer Mekke'de bulunan Mescid-i Haram'daki Kâbe'dir.

Etimoloji ve anlam
"Taraf, yönelme" anlamlarına gelen "kıble" kelimesi; bazı araştırmacılara göre, Frig tanrıçası Kibele isminden gelmektedir. Kur'ân'daki "kıbelel mescid'el haram" ifadesi ise; "Mescid-i Haram tarafına" anlamındadır.

İslam'da kıble tarihi

Muhammed'in, başlangıçta Mescid-i Haram'a yönelerek ibadet yaptığı, daha sonra Kudüs şehrindeki Mescid-i Aksa'ya yöneldiği, bir süre sonra kıble ile gelen vahiy üzerine yeniden Mescid-i Haram'a yönelerek ibadet yapmaya başladığı ifade edilir. Bu durum Kur'an'da da belirtilmektedir.

İslam dünyasında astronomi gelişmeden önce Müslümanlar kıbleyi belirlemek için geleneksel yöntemlere başvururlardı. Bu yöntemler, Muhammed'in arkadaşlarının aynı yerdeyken kullandıkları yöne bakmayı; gök cisimlerinin ayar ve yükselme noktalarını kullanma; rüzgar yönünü kullanarak ya da Muhammed'in Medine'deki kıblesi olan güneyi kullanmak. Erken dönem İslam astronomisi, Hint ve Yunan meslektaşları, özellikle de Batlamyus'un eserleri üzerine inşa edildi ve kısa süre sonra Müslüman gök bilimciler, 9. yüzyılın ortalarından başlayarak kıblenin yaklaşık yönlerini hesaplamak için yöntemler geliştirdiler. 9. yüzyılın sonlarında ve 10. yüzyılın sonlarında Müslüman astronomlar, kıblenin tam yönünü bulmak için modern formüle eşdeğer yöntemler geliştirdiler. Başlangıçta, bu "astronomların kıblesi", geleneksel olarak belirlenmiş çeşitli kıblelerle birlikte kullanıldı ve Orta Çağ Müslüman şehirlerinde çok çeşitliliğe neden oldu. Ayrıca astronomik yöntemlerin doğru sonuç vermesi için gerekli olan doğru coğrafi verilerin 18. ve 19. yüzyıllardan önce mevcut olmaması kıblenin daha da çeşitlenmesine neden olmuştur. Kıbleleri farklı olan tarihi camiler bugün İslam dünyasında hala ayaktadır.

Erken dönem camilerinde görülen kıble farklılıkları günümüzde farklı yorumlamalara neden olmuştur. Örneğin Kanadalı belgeselci Dan Gibson, birtakım tarihi camilerin kıble yönlerinin Petra olduğunu iddia ederek asıl Kabe'nin Petradaki tapınak olduğunu öne sürmüştür. İslam tarihi uzmanlarını bu durumu Kur'an ve hadislerle dayanarak çürütür. Ayrıca belirtilen camilerin yönünün Petra olmadığı ölçümlerde görülmektedir.

Tarihçi David A. Kingin, bu konu üzerine ele aldığı çalışmasında iddianın safsata boyutunda olduğu açıkça görülmektedir.

Arkeolojik araştırmalarda Mekke'nin rivayet edilenin aksine İslam'ın kuruluş yıllarına göre daha yeni bir şehir olarak ortaya çıkışı, bilinen tarih kaynaklarında ve haritalarda adının 8. yüzyıl öncesinde geçmemesi, ticaret yolları üzerinde olmamasının yanında tarım açısından arazinin uygunsuz oluşu, erken dönem İslam tarihi hakkında ipuçları veren Kur'an ve hadis rivayetlerinde tanımlanan bazı yer isimleri ve özellikleri ile Mekke coğrafi yapısının uyuşmaması gibi nedenlerle bazı kişiler Muhammed'in gerçek olmayan kurgusal bir kişilik olduğuna inanmışlardır. Patricia Crone, Michael Cook ve diğer çok sayıda araştırmacı, metin ve arkeolojik araştırmalara dayanarak, "Mescid-i Haram"ın Mekke'de değil, Kuzeybatı Arap Yarımadası'nda bulunduğunu varsaydılar.

Muaviye'nin ölümü sonrasında çıkan iç karışıklıklarda Kâbe'nin Yezid'in askerlerince yıkıldığı, Kâbe'nin aslına uygun olarak yeniden inşa edilmesinin İslam dünyasında uzun süre tartışıldığı ancak bunun gerçekleşmediği geleneksel tarih yazımında da ifade edilen bir konudur. Kıble üzerinden yapılan bazı araştırmalar İslam'ın ilk kuruluş yeri olarak Petra'yı öne çıkarmıştır.

Yazar Dan Gibson ise, en eski cami, saray ve mezarlık yönlerinin Petra'yı gösterdiklerini keşfetti. Gibson bu bulgularla ayet, hadis ve tarihle ilgili yazılı kaynaklardaki ipuçlarını bir araya getirerek Muhammed'in Petra'da yaşamış ve buradan Medine'ye göç etmiş olduğu sonucuna ulaşmıştır. Ona göre Müslümanların ilk kıblesi hiçbir zaman Kudüs'teki Mescid-i Aksa olmamış, aksine Petra'da Al-Lat tapınağı olarak kullanılan Kâbe olmalıydı. Bu yapı Müslümanların iç savaşlarından birisi olan Abdullah bin Zübeyr ayaklanması sırasında mancınıklarla yıkılmış, İbni Zübeyr karataşı Kâbe'de bulunan diğer kutsal eşyalarla birlikte alarak Emevi saldırıların uzakta, bugünkü Mekke'nin bulunduğu yere taşımış ve yeni tapınağı burada inşa etmişti. Emevilere karşı Abbasilerin desteğini kazanan yeni mekan birkaç yüzyıllık bir geçiş dönemi sonunda tamamen benimsenmiş, yeni yapılan camilerin yönü Mekke'ye dönük olarak inşa edilmeye başlanmıştır. Ancak Emevi etkisinde kalan Kuzey Afrika ve Endülüs camileri yönlerini bambaşka bir yöne, Güney Afrika'ya çevirerek yeni kıbleye karşı çıkmaya devam etmişlerdir.

Kıble ile ilgili diğer bir nokta Kabe veya Mekke'nin yerinin kıble için bağlayıcılığının olmamasıdır. Bu durum Arapların küp şeklinde yapılan evlere veya İslam öncesi Arabistanda oldukça yaygın olan put evlerine Kabe adını vermeleri ve ilk mescitlerin Mekke'yi gösteren yapılar olmamasından da anlaşılabilir. Bu yapılar ve putların İslamlaşma döneminde tahrip edilmesiyle Müslümanlar arasında başlangıçtan bu yana sadece tek bir tane Kabe'nin var olduğu algısı da yerleşmiştir.

Bu araştırma sonuçlarına ilk Müslümanların Kâbe'nin yerini doğru hesaplayamadıkları, günümüzde bile doğru hesaplanamayan Kıble yönlerinin olduğu şeklinde cevap verilir.

Geleneksel görüş için bir başka dayanak noktası 7. yüzyılda yaşayan John bar Penkaye isimli Süryani bir yazarın Abdullah bin Zübeyr İsyanı devam ederken yazdığı kroniklerinde Kabe'nin taşınmasından veya Petra'dan bahsetmemesi, Kabe için çölün uzak noktalarında diye bahsetmesiydi.

Batlamyus (MS 100-170) Arabistan'da bulunan 50 şehrin bir listesini yayınlamış ve liste "Macoraba" adlı bir şehri içermiştir. Batlamyus'un bahsettiği Macoraba'nın gerçek Mekke olduğu konusunda modern bilimde genel bir fikir birliği olmasına rağmen, bazı bilim adamları bu sonucu sorguladılar. Bowersock, "Macoraba"nın "Mekke" olduğu ve ardından onu yücelten Aramice sıfat rabb (büyük) olduğu teorisiyle birinci görüşü destekliyor. Patricia Crone "açık gerçek şu ki Macoraba adının Mekke'ninkiyle hiçbir ilgisi yok, Batlamyus O'ndan Moka adıyla bahsediyor olsa bile O Arabea Petraea'da bir kasabadır" diyor.

Romalı tarihçi Ammianus Marcellinus da Batı Arabistan'ın çoğu tanımlanabilen birçok şehrini saydı. Bowersock'a göre, O Mekke'den "Geapolis" veya "Hierapolis" olarak bahsetti; ikincisi, potansiyel olarak Kabe'nin kutsal alanına atıfta bulunan "kutsal şehir" anlamına gelir.

Modern veriler kullanarak Mekke ile çağrışım yapan antik yer isimlerini Mekke ile eşleştirme eğiliminde çalışmalar ve bu çalışmaları yanlışlayan araştırmalar günümüzde de devam etmektedir. Dan Gibson Arabistan'ın eski haritaları üzerinde yaptığı değerlendirmelerde Batlamyus'un Dünyanın  büyüklüğünü olduğundan küçük, ve Arap yarımadasını da daha kısa ve çarpık tasvir ettiğini, bu düzeltmeler yapıldığında, haritada yer alan Irmak yerleri gibi diğer belirleyici unsurları yerine koyduktan sonra Macorabanın yerinin daha da güneye kaydırılması gerektiğini ifade ediyor. Ona göre bu düzeltmeler yapıldığında Macoraba "Mahabishah" ile eşleşmektedir.

Öte yandan haritalı Coğrafya'nın hayatta kalan en eski el yazmaları, 12. yüzyılın sonlarında Bizans'tan gelmektedir. Batlamyus'un kendi haritalarını çizdiğine dair somut bir kanıt yoktur. Bunun yerine, coğrafi verileri daha sonraki harita yapımcılarının uyarlamasına izin veren bir dizi sayı ve diyagram kullanarak dijital biçimde iletti. Ancak başlangıç meridyenini sağlam bir şekilde belirleyemediği için, vermiş olduğu koordinatlar hatalıdır. Bu haritaların Batlamyusa referans veren çok daha sonraki yüzyıllara ait sürümlerinde Macoraba ve diğer yerleşimlerden bahsedilmektedir.

Dış bağlantılar
The Sacred City (2016), IMDb sayfası

Ayrıca bakınız
 Namaz
 Kâbe
 Kıbleteyn Mescidi

Kaynakça

Kâbe
Namaz
İslam mimarisi

Kıble


Biyosfer, (Yunanca βίος "bíos" "yaşam" ve σφαῖρα "sphaira" "küre" anlamında), Dünya'da canlıların yaşadığı 16–20 km kalınlığındaki tabaka; (Yunanca οἶκος "oîkos" "çevre" ve σφαῖρα "sphaira" "küre" anlamında), tüm ekosistemlerin dünya çapındaki toplamıdır, ekosfer olarak da bilinir; "canlı yüzey" de denir. Aynı zamanda Dünya'daki yaşam bölgesi olarak da adlandırılabilir. Biyosfer (teknik olarak küresel bir kabuktur), minimum girdi ve çıktılarla neredeyse madde bakımından kapalı bir sistemdir. Enerji ile ilgili olarak, yılda yaklaşık 130 terawatt oranında güneş enerjisi yakalayan fotosentez ile açık bir sistemdir. Bununla birlikte, enerji dengesine yakın kendi kendini düzenleyen bir sistemdir. En genel biyofizyolojik tanımla biyosfer, litosfer, kriyosfer, hidrosfer ve atmosfer elementleriyle etkileşimleri de dâhil olmak üzere tüm canlıları ve ilişkilerini bütünleştiren küresel ekolojik sistemdir. Biyosferin, en azından yaklaşık 3.5 milyar yıl önce bir biyopoez (basit organik bileşikler gibi canlı olmayan maddeden doğal olarak oluşmuş yaşam) veya biyogenez (canlı maddeden oluşmuş yaşam) sürecinden başlayarak evrim geçirdiği varsayılmaktadır.

Bu ad ilk kez Fransız bilgin Lamarck tarafından ortaya atılmış ve 20. yüzyılın başında bilim dünyasınca benimsenmiştir. Biyosferin atmosfer içindeki yüksekliği 10.000 m'ye ulaşır. Bu yükseklikten öte bakteri ve mantar sporlarına rastlanmamıştır. Yerde yaşayan kara hayvanları için biyosfer 6.500–6.800 m, yeşil bitkiler için 6.200 m yüksekliğe kadar çıkabilir. Denizin altında 5.000 m derinlikte canlıların yaşadığı saptandığından bu da biyosferin alt sınırını oluşturur (Dünyanın en derin noktası olarak kabul edilen Mariana Çukurunun dibinde yaşam olabileceği öngörülmektedir).

Biyosfer 1, Biyosfer 2, Biyosfer3
Biyosfer kelimesinin bir sayı ile anılması genellikle aşağıdaki anlamlara denk gelmektedir:
 Biyosfer 1 - Dünya.
 Biyosfer 2 - Arizona'da bir laboratuvar; 13,000 m²'den oluşan kapalı bir ekosistem.
 Biyosfer 3 (BIOS-3 olarak da bilinir) - Ruslar tarafından 1967-68'de yapılan deneyler.
 Biosphere J - Japonya'da yapılan fazla bahsi geçmeyen bir deneydir.

Yıllık değişim

Kaynakça

Ekoloji
Fütüroloji
Okyanus bilimi
Biyoloji sistemleri
Üst organizmalar

Biyosfer


Lanetli Avlu, İvo Andriç'in 1954 yılında yazdığı bir romanıdır.

Konusu, 17. yüzyıl Osmanlı İmparatorluğu coğrafyasının başta İstanbul olmak üzere İzmir, Suriye, Bosna gibi topraklarında geçer.

İlk bölümünde olaylar İstanbul'da 17. yüzyılda  "Lanetli Avlu" (veya Uğursuz Avlu) denilen bir hapishanede başlar. Kendisini Cem Sultan sanan bir genç, anlatıcı keşiş Pierre'e öyküsünü anlatır. Ağabeyi Sultan Bayezid ve Cem Sultan arasındaki olaylar önce Keşiş Pierre'in Cemil'den dinlediklerinin aktarımı olarak ve üçüncü tekil anlatımıyla; daha sonra kendisini Cem sanan Cemil'in hüzünlü birinci tekil anlatımı ile anlatılır. Eserde, Cem Sultan insanî tarafıyla ve iki farklı dünyanın arasında doğu-batı, Müslüman-Hristiyan, muhalefet-iktidar, büyük-küçük, ihtiras-kader konumlandırılmasında felsefi biçimde değerlendirilir.

Konusu
Anlatıcı Keşiş Pierre, İstanbul'da Uğursuz Avlu denen hapishanede İzmirli zengin genç Cemil ile tanışır. İyi bir eğitim alarak büyümüş, yabancı ülkelere seyahatler yapmış Cemil, babasını kaybedince İzmir'in sayılı zenginleri arasında yer almıştır. Orta hâlli bir Rum ailenin kızını sevip onunla evlenmek istese de kızı babası onu bir Türk'e vermek istemeyip İzmir dışından bir Rum ile evlendirince altüst olan Cemil İstanbul'a gitmiş, orada iki yıl daha eğitim görüp kendini kitaplara vermiştir.

Cemil, asıl merakı tarihe ve özellikle de Sultan II. Bayezid ile kardeşi Şehzade Cem'in trajik hikâyesine kilitlenmiş ve talihsiz kardeş Cem'in öyküsünü bir saplantı haline getirerek kendini onunla özdeşleştirmiştir. Ağabeyine suikast yapmayı isteyen Cem Sultan'ın hikâyelerini içselleştirmesi yüzünden dönemin padişahına karşı bir suikast planladığı şüphesiyle hapse konan Cemil, rahip Pierre'e altı gün boyunca Cem Sultan'ın hikâyesini anlatır.

Kaynakça

Toplumsal romanlar
Ivo Andrić oyunları
Afiş aranan tiyatro oyunları

Lanetli Avlu


El Hammerstein Ballroom consta de 12.000 pies cuadrados (1.115 m²) y está ubicado en el Manhattan Center Studios en la calle 311 West 34th de Manhattan, Nueva York, Estados Unidos. Es conocido por su aspecto elegante y excelente diseño acústico. La capacidad del Ballroom depende de la configuración de la sala, tiene capacidad para 2.500 personas para producciones teatrales y musicales, y varios eventos que se celebran dentro de un anillo central. Los dos balcones principales, tienen capacidad de un total de 1200 personas. Hay seis balcones poco profundos que se utilizan normalmente para invitados famosos.Y los sesgos de piso hasta el área del escenario para que los de las filas de atrás puedan ver con facilidad.

Historia
El Manhattan Center fue construido en 1906 por Oscar Hammerstein como el Manhattan Opera House, una alternativa a la popular ópera metropolitana todavía relativamente costosa. En 1910, el Metropolitan Opera de Hammerstein pago $ 1,2 millones de dólares, para dejar de operar el Manhattan Opera House como un lugar opera durante diez años. Esto llevó al teatro una elaborada decoración que se utiliza para una variedad de eventos, incluyendo espectáculos de vodevil.

La titularidad del centro cambió de manos varias veces durante las siguientes décadas, el teatro se convierte en un gran salón de baile y se utiliza como un templo masón en la década de 1930 y una sede sindical en la década de 1940 antes de caer en desuso en la década de 1970, antes de ser comprado por la iglesia de la Unificación Sun Myung Moon, actual propietario del salón de baile. El edificio fue renombrado Manhattan Center Studios en 1986, y en 1997 el antiguo teatro pasó a llamarse Hammerstein Ballroom y se restauró completamente, con el techo pintado a mano está completamente restaurado.

Acontecimientos notables

El Hammerstein Ballroom ha acogido las actuaciones de una gran variedad de actos musicales.

La lucha libre profesional de promoción de ECW realizó algunos de sus eventos en el Ballroom. A partir de agosto de 2000, ECW realizó dos espectáculos de nuevo allí, en la primera noche, un torneo de una noche se llevó a cabo para el Campeonato Mundial de ECW Tag Team, cuando los títulos estaban desocupados en mayo de 2000. ECW celebraría dos pagos por evento, una llamada Masacre de ECW en la calle 34 en diciembre de 2000, y luego ECW Guilty as Charged, que sería el último ECW pay-per-view. El Ballroom entonces ha acogido a los dos primeros promovido WWE ECW One Night Stand de pago por visión, en junio de 2005 y junio de 2006. El 23 de septiembre de 2010, Total Nonstop Action Wrestling celebrará su show en el salón de baile por primera vez.

Patti LaBelle grabó su DVD Live! One Night Onlyen un concierto con entradas agotadas en el Hammerstein Ballroom, con Luther Vandross y Mariah Careycomo invitados especiales. Fue lanzado en 1998 y más tarde le valió un premio Grammy por su desempeño sobresaliente.

En 1997 se convierte en escenario de la serie MTV Unplugged, cuyos anfitrión fue el cantante y productor estadounidense Kenneth "Babyface" Edmonds. El show tuvo como invitados a Eric Clapton y a Stevie Wonder. Posteriormente en el mismo escenario, el cantante y guitarrista canadiense Bryan Adams tendría su propio show acústico contando con la participación de una orquesta de cuerdas conformada por estudiantes de Juilliard School.

La popular banda de rock O.A.R. publicó un álbum en vivo en 2004, 34th & 8th, que fue grabado en el Hammerstein Ballroom.

La banda de pop punk All Time Low grabó su DVD, Straight to DVD, en el Hammerstein.

En 2002, NASCAR celebró su celebración anual de fin de temporada con una entrega de premios en el Ballroom, la única vez desde 1985 la ceremonia de fin de temporada de premios no se llevó a cabo en el Salón Gran Hotel Waldorf-Astoria.

La banda de rock Korn grabó su DVD, titulado simplemente Live at the Hammerstein Ballroom.

Además, el Ballroom también se ha utilizado para organizar convenciones, exposiciones de arte y cenas formales.

Iron Maiden ofreció en el Ballroom una serie de cuatro conciertos en el marco del Dance of Death Tour, en enero de 2004, siendo el segundo de estos detenido debido a que un miembro de la audiencia rompió una cerveza en la caja de resonancia, y el último cancelado por conflictos de programación.

Varias temporadas de America's Got Talent se han grabado allí.

Nicki Minaj actuó ante una multitud que agotó la boletería en Acción de Gracias de 2010 con Drake, Rihanna, Kanye West, Keyshia Cole, y Busta Rhymescomo invitados especiales.

30 Seconds To Mars actuó en el Ballroom para su concierto Numer 300, con un récord mundial de boletería agotada, el 7 de diciembre de 2011.

El 21 de septiembre de 2012, la cantante Thalía ofreció un concierto privado en el Ballroom de Nueva York ante unas 1200 personas, cuyo fin fue dar una vista previa de su próximo disco, así como revelar el nombre, que pasaría a conocerse como Habítame Siempre.

El 21 de febrero de 2016, Hammerstein Ballroom es la Sede del Sorteo Copa América Centenario

Referencias
 Mixonline
 Everything
 Digital City
 Evite

Enlaces externos
 Sitio oficial

Edificios y estructuras de Manhattan
Atracciones turísticas de Manhattan
Extreme Championship Wrestling
Hell's Kitchen (Manhattan)
Teatros de Manhattan

Hammerstein Ballroom


Crazy kan henvise til:

 sange
 Crazy (Aerosmith-sang) – sang fra 1994 af Aerosmith
 Crazy (Franka Batelić sang) – sang af den kroatiske sanger Franka Batelić
 Crazy (Gnarls Barkley-sang) – sang af duoen Gnarls Barkley
 Crazy (Seal) – sang af Seal, indspillet i coverversioner af Alanis Morissette, Mushroomhead, Talisman og Iron Savior

 andet
 Crazy (film fra 2000) – tysk ungdomsfilm af Hans-Christian Schmid
 Crazy (bog) – bog af Benjamin Lebert, som er filmatiseret i 2000

Crazy


හෙළ බසෙහි සියළු වචන ලිවීමට ඩාහැකි අවම අකුරු මාලාවයි.
පණකුරු ගණන :12
ගතකුරු ගණන : 20

වරනැගීම් පිල්ලම් සමග

මූලික අකුර මාලාව

පනකුරු
අ ආ
ඇ ඈ
ඉ ඊ
උ ඌ
එ ඒ
ඔ ඕ

ගතකුරු
ක ග
 ග ජ'''</big>
ට ඩ ණ
ත ද න
ප බ ම
ය ර ල ව ට්‍ර්ත්‍යිය්ඩ්ඩ්‍ය්ග්ග්
ස හ ළ
ං

෴

ආශ්‍රිත ලිපි
 සිංහල හෝඩි
 සිදත් සඟරා හෝඩිය
 පන්සල් හෝඩිය
 මිශ්‍ර සිංහල හෝඩිය

සිංහල හෝඩි
සිංහල අකුරු

හෙළ හෝඩිය


Adolph Alexander Weinman (11 de dezembro de 1870 - 8 de agosto de 1952) foi um escultor arquitetônico norte-americano nascido na Alemanha. As obras de Weinman são em sua maioria executadas em estilo lírico neoclássico.

Obras selecionadas

Escultura

 General Alexander Macomb (1906–1908), Detroit, Michigan.
 Union Soldiers and Sailors Monument (1909), Wyman Park, Baltimore, Maryland.
 Abraham Lincoln (1909), Hodgenville, Kentucky. A replica of this is at the University of Wisconsin–Madison.
 Alexander Johnston Cassatt, (1910), Pennsylvania Station, Nova York.
 Abraham Lincoln (1911), Kentucky State Capitol, Frankfort, Kentucky.
 William Cotter Maybury Memorial (1912), Grand Circus Park, Detroit, Michigan.
 Rising Sun (1914–15), Panama-Pacific International Exposition, San Francisco, California.
 Descending Night (1914–15) (modelo, Audrey Munson), Panama-Pacific International Exposition, San Francisco, Califórnia.
 Samuel Rea (1926), Pennsylvania Station, Nova York.
 Fountain of the Centaurs (ca. 1926), Missouri State Capitol, Jefferson City, Missouri.
 Pair of Lions (1929–30), Baltimore Museum of Art, Baltimore, Maryland.
 Dewitt Clinton (1941) e Alexander Hamilton (1941), Museum of the City of New York, New York City.
 Riders of the Dawn (ca. 1942), Brookgreen Gardens, Murrell's Inlet, South Carolina.

Escultura arquitetônica

 Escultura arquitetônica (1903–04), Pennsylvania Station, McKim, Mead and White, arquitetos (demolido em 1964). Peças salvas de estátuas sobrevivem em vários locais.
 Escultura arquitetônica (1904-1906), Madison Square Presbyterian Church, Nova York, McKim, Mead and White, arquitetos (demolido em 1919).
 Escultura arquitetônica (1908), Prison Ship Martyrs' Monument, Fort Greene Park, Brooklyn, Nova York, McKim, Mead and White, arquitetos.
 Esfinges maçônicas: Poder e Sabedoria (1911-1915), Casa do Templo, Washington, DC, John Russell Pope, arquiteto.
 Escultura arquitetônica (1913-1915), Manhattan Municipal Building, Nova York, McKim, Mead and White, arquitetos.
 Portas de bronze (1921–1923), edifício administrativo da Academia Americana de Artes e Letras, West 155th Street, Audubon Terrace, Manhattan, Nova York.
 Escultura arquitetônica (1924-1926), Elks National Veterans Memorial, Chicago, Illinois.
 Escultura arquitetônica: Frontão Sul (ca. 1926), Capitólio do Estado de Missouri, Jefferson City, Missouri.
 Escultura arquitetônica: Destiny Pediment (1935), National Archives Building, Washington, D.C.
 Elaboração da Declaração de Independência (1939-1943), escultura pedimental em homenagem ao Comitê dos Cinco no Memorial de Jefferson, Washington, D.C.

Moedas e medalhas dos EUA

 Moeda de mercúrio (1916-1945). Mais de dois bilhões de moedas de mercúrio foram cunhadas antes de serem substituídas pela moeda de dez centavos Roosevelt em 1946. O design agora é usado como o anverso da moeda americana Palladium Eagle, produzida desde 2017.
 Caminhando meio dólar Liberty (1916-1947). Substituído pelo meio dólar Franklin (1948). A escultura de Weinman é agora usada como o anverso da moeda American Silver Eagle, que é produzida desde 1986.
 J. Sanford Saltus Medal Award – concedido pela American Numismatic Society. Weinman foi o segundo destinatário desta medalha.

Links externos

 Adolph A. Weinman Papers at the Smithsonian Archives of American Art
 Artist page at the Metropolitan Museum of Art
 Adolph Weinman - Master Engraver
 A.A. Weinman (1870-1952) at the R. W. Norton Art Gallery

Escultores dos Estados Unidos

Adolph Alexander Weinman