No. 42 Squadron is an active transport squadron of the Royal New Zealand Air Force (RNZAF). It was formed at Rongotai Airport (Wellington) in December 1943 to provide a communications service around New Zealand, initially using impressed civilian types. It was briefly officially disbanded in 1946, but its aircraft continued with general purpose operations at RNZAF Station Ohakea (near Bulls). When reformed, the squadron was equipped with various numbers of North American Harvard, Auster, Grumman Avenger, Airspeed Oxford, de Havilland Devon, North American P-51 Mustang and Douglas Dakota aircraft.

TBF Avengers flown by 42 Squadron pilots were involved in the first aerial topdressing trials carried out in the world, spreading superphosphate fertiliser alongside the runways at RNZAF Ohakea. Their main purpose was to tow gunnery targets (drogues and banners) for air-to-air gunnery and for the navy and army. The P-51 Mustang also provided high-speed towing of banner targets, especially for de Havilland Vampire jets, and was used extensively for co-operation in army manoeuvres.

Transformation and VIP role

The role of the squadron gradually changed to VIP flights (Dakota and Devon; the Devons entered service with the RNZAF from 1948), multi-engine conversion courses (Oxford and Devon), and general transport flying around New Zealand and the South Pacific region. During the visit of Queen Elizabeth in 1953/54, 42 Squadron Dakotas carried her around New Zealand. In the late 1950s the squadron's inventory comprised only Dakotas and Devons, and in the mid-1960s the Dakota fleet was enlarged to six aircraft.

The reliable but aging Dakotas were retired in 1977 and replaced by four Hawker Siddeley Andover twin-engine transports. Two were converted to full VIP configuration; one was semi-converted and one remained in the utility configuration.

To accommodate the reformed No. 2 Squadron RNZAF and its Douglas A-4 Skyhawks at Ohakea in 1984, 42 Squadron moved to RNZAF Whenuapai near Auckland and absorbed the Andovers of No. 1 Squadron which was disbanded. The squadron then had ten Andovers.

Peacekeeping role
In 1988 a Hawker Siddeley Andover joined the United Nations Iran–Iraq Military Observer Group (UNIIMOG). The detachment of 17 personnel and aircraft were based at Tehran until withdrawn in December 1990. In 1993 three 42 Squadron Andovers went to Somalia to join the United States-led Unified Task Force (UNTAF). Based at Mogadishu, they flew air transport support missions for the force.

Training Role

Four Andovers were withdrawn from service in 1997 and the remainder in 1998. They were replaced by leased Beechcraft Model B200 King Airs. The leasing of aircraft was a new venture for the RNZAF, with a commercial contractor providing maintenance support to the aircraft on site. The workload for the aircraft is multi-engine conversion training of pilots qualified to fly single engine aircraft, continuation training for multi-engine qualified pilots and a limited VIP transport role around New Zealand.

A photo of NZ2351, the first of the King Airs, at Ohakea in September 2018 can be seen here.

The squadron returned to Ohakea in January 2002. It continued operating four B200 King Airs as part of the flying training wing. In 2018 the RNZAF leased four King Air 350 aircraft to replace the King Air 200 aircraft operated by No.42 Squadron, with the first aircraft arriving at Ohakea in April 2018.

In July 2020, New Zealand Minister of Defence Ron Mark welcomed the delivery of the fourth and final King Air 350 to Ohakea, bringing No.42 Squadron back up to full operating capability. Two of the four aircraft are permanently fitted with sensor suites, allowing for training of aircrew officers as well as multi-engine pilot training. Previously RNZAF aircrew officers were trained in Australia under an agreement with the RAAF.

See also
 437 (Husky) Transport Squadron and 412 Transport Squadron
 No. 32 (The Royal) Squadron
 No. 34 Squadron RAAF
 No. 38 Squadron RAAF

References

External links
 No. 42 Sqn RNZAF
 42 Squadron History
 Flickr.com, Super King Air, Warbirds over Wanaka, September 2020

42
Squadrons of the RNZAF in World War II
Air force transport squadrons
Military units and formations established in 1943
Air transport of heads of state

No. 42 Squadron RNZAF


Washington este o stație proiectată de metrou din București. Se va afla în Sectorul 1, în zona Institutului de Meteorologie. Termenul estimat de punere în funcțiune era a doua jumătate a anului 2021.

În februarie 2023 lucrările de construcție a stației încă nu începuseră.

Note

Stații ale liniei 6 de metrou din București
Sector 1

Washington (stație de metrou)


Rosa Cuthbert Guy ( IPA:  ) (1 de setembro de 1922 – 3 de junho de 2012) foi uma escritora americana nascida em Trinidad que cresceu na área metropolitana de Nova York . Sua família havia imigrado e ela ficou órfã quando jovem. Criada em lares adotivos, ela mais tarde foi aclamada por seus livros de ficção para adultos e jovens que enfatizavam relacionamentos de apoio.

Guy viveu e trabalhou na cidade de Nova York, onde ela estava entre os fundadores do Harlem Writers Guild em 1950. Foi altamente influente em encorajar escritores afro-americanos a obter publicações e teve uma alta taxa de sucesso. Guy morreu de câncer em 3 de junho de 2012.

Primeiros anos
Rosa Cuthbert nasceu em 1922 em Diego Martin, na ilha caribenha de Trinidad. Ela e sua irmã mais nova, Ameze, ficaram com parentes quando seus pais, Audrey e Henry Cuthbert, emigraram em 1927 para os Estados Unidos. As crianças não se juntaram aos pais no Harlem, em Nova York, até 1932. No ano seguinte, a mãe adoeceu e Rosa e a irmã foram enviadas para o Brooklyn para morar com uma prima. A adesão do primo ao garveyismo e à política nacionalista negra afetou profundamente Rosa. Após a morte da mãe em 1934, as duas meninas voltaram ao Harlem para morar com o pai, que se casou novamente.

Quando seu pai morreu em 1937, as meninas órfãs foram levadas para o sistema de assistência social e viveram em lares adotivos. Rosa deixou a escola aos 14 anos e conseguiu um emprego em uma confecções para sustentar a si mesma e a sua irmã.

Carreira
Em 1941, aos 19 anos, Rosa conheceu e se casou com Warner Guy. Enquanto seu marido servia na Segunda Guerra Mundial, ela continuou trabalhando na fábrica. Um colega de trabalho a apresentou ao American Negro Theatre, onde ela estudou atuação; outros graduados incluíram Harry Belafonte e Sidney Poitier. Em 1942, nasceu seu filho Warner Guy, Jr.

Após a guerra, Rosa Guy mudou-se para Connecticut com o marido e o filho. Cinco anos depois, ela e o marido se divorciaram e ela voltou para a cidade de Nova York.

Comunidade de escritores
Em 1950, junto com o romancista John Oliver Killens, Guy formou uma oficina que se tornaria o Harlem Writers Guild (HWG). Seu objetivo era "desenvolver e auxiliar na publicação de obras de escritores da diáspora africana". Seus membros e participantes incluíam Willard Moore, Walter Christmas, Maya Angelou, Dr. John Henrik Clarke, Paule Marshall, Audre Lorde, Alice Childress, Ossie Davis, Ruby Dee e Douglas Turner Ward. O Guild foi muito influente, alimentando mais da metade de todos os escritores afro-americanos de sucesso entre 1950 e 1971; eles estavam associados ao workshop. Guy também pertencia ao On Guard for Freedom, uma organização literária nacionalista negra fundada por Calvin Hicks no Lower East Side da cidade de Nova York. Outros membros incluíam LeRoi Jones, Sarah E. Wright e Harold Cruse. On Guard era ativo no campo político, apoiando o líder da libertação congolesa Patrice Lumumba e protestando contra a invasão da Baía dos Porcos patrocinada pelos Estados Unidos em Cuba.

Em 1954, Guy escreveu e atuou em sua primeira peça, Venetian Blinds, que foi produzida com sucesso Off-Broadway no Tropical Theatre.

Publicações
Duas histórias de Guy, "Magnify" e "Carnival", apareceram no jornal Trinidad Nation em 1965. No ano seguinte, foi publicado seu primeiro romance, Bird at My Window. Maya Angelou comentou sobre este romance e disse:Este livro foi bem recebido quando foi publicado pela primeira vez em 1966. Seu corajoso exame de um relacionamento amoroso, mas doloroso, entre uma mãe negra e seu filho é ainda mais importante hoje. Rosa Guy é uma ótima escritora e continuamente nos dá novas questões para contemplar. Bem-vindo pássaro na minha janela.Após o assassinato de Martin Luther King em 1968, Guy começou a gravar as vozes de jovens negros americanos em um documentário de 1970 intitulado Children of Longing, que contém relatos em primeira mão das experiências e aspirações de jovens "crescendo em uma mundo hostil". Ela viajou pelo Caribe, morando por um tempo no Haiti e em Trinidad.

A maioria dos livros de Guy é sobre a confiabilidade de familiares e amigos que se preocupam e se amam, e sua trilogia de romances para jovens - The Friends (1973), Ruby (1976) e Edith Jackson (1978) - é baseada em suas próprias experiências pessoais, bem como as de muitos jovens afro-americanos que cresceram na cidade de Nova York com pouco ou nenhum dinheiro ou apoio da família. Ruby conta a história de uma jovem em busca de amor e amizade, que encontra em Daphne Duprey, permitindo a ambas uma nova visão de relacionamentos e amor.

O romance de Guy de 1985, My Love, My Love: Or, The Peasant Girl, foi descrito como uma recontagem caribenha de "A Pequena Sereia" de Hans Christian Andersen com uma pitada de Romeu e Julieta de Shakespeare. No conto, Desiree é uma bela camponesa que se apaixona por um belo rapaz de classe alta que ela salvou em um acidente. Sua família não aprova Desiree, pois ela é muito negra e muito pobre para o filho que será rei. Conceitos de sacrifício e amor puro reinam ao longo do romance. Foi adaptado para o musical da Broadway, Once on This Island, de Lynn Ahrens e Stephen Flaherty. O elenco original do show durou um ano, de 1990 a 1991, e foi revivido em dezembro de 2017 no Circle in the Square Theatre. Ganhou o Prêmio Tony de 2018 de Melhor Revivificação de um Musical.

Morte
Rosa Guy morreu de câncer em 2012 em sua casa no Upper West Side de Manhattan, aos 89 anos. Seu obituário foi incluído em The Socialite who Killed a Nazi with Her Bare Hands: And 144 Other Fascinating People who Died this Year, uma coleção de obituários do New York Times publicada em 2012.

Prêmios
O trabalho de Rosa Guy recebeu a citação de Melhor Livro do Ano do The New York Times (por The Friends, em 1973), o Prêmio Coretta Scott King e o Prêmio de Melhor Livro para Jovens Adultos da American Library Association.

Obras

 Bird at My Window (Londres: Souvenir Press, 1966; Allison & Busby, 1985; Virago, 1989; Coffee House Press, 2001)
 Children of Longing (ensaios, introdução de Julius Lester ; Nova York: Holt, Rinehart, 1970)
 The Friends (Nova York: Holt, Rinehart & Winston, 1973; Macmillan Educational, 1982; Nova York: Bantam Books, 1983; Perfection Learning, 1995; Bantam Doubleday Dell Books for Young Readers, 1996; Heinemann, 1996; Glencoe McGraw-Hill, 2001)
 Ruby (Nova York: Viking Press, 1976; Londres: Gollancz, 1981; Puffin Books, 1989)
 Edith Jackson (Nova York: Viking Juvenile, 1978; Londres: Gollancz, 1978; Longman, 1989; Puffin, 1995)
 O desaparecimento (Nova York: Delacorte, 1979; Puffin, 1985)
 Mirror of Her Own (Nova York: Delacorte, 1981)
 Mother Crocodile: An Uncle Amadou Tale from Senegal (ilustrado por John Steptoe - Coretta Scott King Award ; Nova York: Delacorte, 1981; Doubleday, 1993). Uma tradução de Maman-Caïman de Birago Diop (1961)
 A Measure of Time (Nova York: Henry Holt, 1983; Londres: Virago, 1983)
 New Guys Around the Block (Nova York: Delacorte, 1983; Londres: Gollancz, 1983; Laurel Leaf, 1992: Puffin, 1995)
 Paris, Pee Wee and Big Dog (Londres: Gollancz, 1984; Nova York: Delacorte, 1985; Puffin, 1986; Nelson Thornes Ltd, 1988)
 My Love, My Love, or the Peasant Girl (Nova York: Holt, Rinehart & Winston, 1985; Londres: Virago, 2000; Coffee House Press, 2002)
 And I Heard a Bird Sing (Nova York: Delacorte, 1987; Londres: Gollancz, 1987; Puffin, 1994)
 Os altos e baixos de Carl Davis III (Delacorte, 1989; Gollancz, 1989; Collins Educational, 1994)
 Billy the Great Child (Londres: Gollancz, 1991; Nova York: Delacorte, 1992)
 The Music of Summer (Nova York: Delacorte, 1992)
 The Sun, the Sea, A Touch of the Wind (Nova York: EP Dutton, 1995)

Referências

Leitura adicional

 J. Saunders Redding, resenha de Bird at My Window, The Crisis 103.3 (abril de 1966), pp. 225–227.

Ligações externas

 Banyan: Interview with Rosa Guy, 2nd International Conference of Caribbean Women Writers, Trinidad & Tobago, 27 de abril de 1990.
 Clube literário afro-americano: Rosa Guy

Trinitário-tobagenses expatriados nos Estados Unidos
Mortes por câncer em Nova Iorque
Mulheres romancistas dos Estados Unidos
Afro-americanos do século XXI
Mortos em 2012
Nascidos em 1922
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Rosa Guy


Les Championnats d'Europe de karaté 2022, cinquante-septième édition des Championnats d'Europe de karaté, ont lieu du 25 au  au Karataş Şahinbey Sport Hall de Gaziantep en Turquie.

Podiums

Hommes

Femmes

Tableau des médailles

Notes et références

2022
Karaté
Karaté 2021
Europe
Sport en Turquie en 2022
Sport en mai 2022
Gaziantep
Compétition de karaté en Turquie

Championnats d'Europe de karaté 2022


الضياء  في علم الفلك، هو الكمية الإجمالية للطاقة المنبعثة من نجم أو مجرة أو أي جرم فلكي آخر لكل وحدة زمنية، أي الطاقة الكلية الصادرة في جميع الاتجاهات وتقاس بالواط.

في الفلك
الضياء في الفلك هو مقدار الطاقة الإشعاعية التي يُطلقها جسم ما (النجوم خصوصا) في الثانية الواحدة. تُقاس الطاقة الإشعاعية للنجوم بطريقتين: الظاهرية (وهي حساب الطاقة المرئية فقط وتقاس بالقدر الظاهري) والبولومترية (وهي حساب الطاقة الحقيقية للنجم وهي «الضياء» يتم تحديدها من خلال حساب كل الإشعاع الصادر من النجم بكل الأطياف ويتم ذلك من خلال حساب حرارة النجم). حيث أن الطريقة الأولى تقيس طاقة النجم التي تصل إلى الأرض بينما الثانية تُقاس بناء على بعد ثابت من النجم وهو 10 فراسخ فلكية. يتم قياس الضياء بوحدة الواط ولكن عادة ما يستخدم ضياء الشمس كمقياس لتسهيل حسابه ويُكتب: . ويبلغ ضياء الشمس 3.846×1026 واط وأيضا كثيرا ما يستخدم القدر المطلق كوحدة لقياسه.

إن الضياء هو مقياس مطلق للنجم ليس له علاقة بالمسافة أو بعده عنا، وبالتالي سواء حُسب من خلال القدر المطلق للأشعة المرئية أو كامل الإشعاع والحرارة للنجم يجب أن توحد المسافة لكل النجوم وكأنها مصطفة على نفس البعد من الأرض. والقدر الظاهري هو لمعان النجم كما هو مشاهد من الأرض والذي يختلف حسب بعد النجم.

يعتمد مقدار ضياء النجم على كثافته. وقد قسم الفلكيون ضياء النجوم إلى خمسة أقدار يُرمز لها بالأرقام الرومانية. وكلما ازداد الرقم أصبح اللمعان أقل، حيث أن النجوم من القدر "V" (بالأرقام الحديثة "5") هي أقل النجوم ضياءاً. وهناك قدر سادس أخير حيث إن القدر "I" (بالأرقام الحديثة "1") ينقسم إلى قدرين.

أصناف الضياء النجمي الصنف، الوصف / مثال

Ia، نجم فوق العملاق / منكب الجوزاء، رجل الجبار.

Ib، نجوم فوق العملاقة عاتمة / نجم الجدي.

II، نجوم عملاقة ساطعة / مينتاكا (نجم في حزام كوكبة الجبار).

III، نجوم عملاقة اعتيادية / السماك الرامح.

IV، نجوم دون العملاقة / آخر النهر (نجم جنوبي ساطع).

V، التسلسل الرئيسي / الشمس، الشعرى اليمانية.

في القياس الضوئي

في القياس الضوئي، يستخدم اللمعان خطأ في بعض الأحيان للدلالة على الاستضواء وهو كثافة شدة الإضاءة في اتجاه محدد. وحدة الاستضواء في نظام الوحدات الدولي هي قنديلة في المتر المربع.

قد يشار أحيانا خطأ إلى ض في الفضاء اللوني ص ش ض على أنه الضياء. وتحسب ض في هذه الحالة 1/2 (MAX + MIN) حيث MAX و MIN هي أعلى وأخفض قيم لمكونات ح خ ز عند تحويلها إلى الفضاء اللوني ص ش ض.

الدالة الضيائية  (وتعرف أيضا بدالة الفعالية الضوئية) يصف متوسط الحساسية البصرية للعين البشرية للضوء عند الأطوال الموجية المختلفة. وهناك دالتان للضياء تستخدمان عادة. عند مستويات الإضاءة اليومية، دالة الضياء للرؤية النهارية تقارب بطريقة أفضل استجابة العين البشرية. وعند مستويات الإضاءة المنخفضة، تتغير استجابة العين البشرية، ويمكن استخدام منحني الرؤية الغلسية.

قياس الضياء
الضياء في علم الفلك هو مقدار الطاقة الكهرومغناطيسية التي يشعها الجسم خلال كل وحدة زمنية، يقاس الضياء إما بالجول / ثانية، أو بالواط، أو مقارنةً بالضياء الشمسي، ويعتبر مقياس الإشعاع الحراري (البولومتر) هو الأداة المعيارية المستخدمة لقياس الطاقة الإشعاعية على نطاق واسع من خلال قياس الامتصاص والحرارة «التسخين»، كما أنَّ بعض النجوم تطلق نيوترينوهات والتي تحمل بعضاً من طاقتها (حوالي 2% في حالة شمسنا) وبذلك فهي تسهم في ضياء النجم الكلي ، حددت الجمعية الدولية للأوزان والمقاييس الضياء الشمسي برقم معين وذلك لتعزيز نشر قيم متسقة وقابلة للمقارنة في وحدات الضياء الشمسي ، تستخدم وحدة «ضياء شمسي» عادةً بدلاً من الواط لسهولة استخدامها عوضاً عن صياغة أرقام كبيرة جداً لا تساعد القارئ على الفهم والتقدير، وضياء الشمس هو كمية الطاقة الإشعاعية التي تطلقها في الثانية الواحدة، ولكن الرقم الناتج لا يأخذ في الحسبان ما تشعه الشمس من نيوترينوهات، وتعتبر الشمس عموماً نجماً قلَّما يتغير ضياؤه، إذ يتعرض ضياؤها لنوبات تغير بسيطة ومن ضمنها التغيرات الدورية التي تحدث كل 11 سنة بسبب ظهور البقع الشمسية واختفائها والتي تغير من درجة ضياء الشمس بنسبة تقل عن 0.1%.

البولومتر «مقياس الإشعاع الحراري» هو جهاز لقياس الطاقة الشعاعية مثل الموجات الكهرومغنطيسية، اخترعه عالم الفلك الأميركي صموئيل بييربونت لانجلي عام 1878، يستعمل هذا الجهاز عموماً لقياس أشعة الأجرام السماوية في علم الفلك وطيف الأشعة تحت الحمراء بشكلٍ خاص، لا يمكن استخدام البوليمرات - رغم شيوعها - لقياس الضياء الظاهر لنجم لأنها غير حساسة بدرجة كافية عبر الطيف الكهرومغناطيسي ولأن معظم أطوال الموجات لا تصل إلى سطح الأرض، في الممارسة العملية تقوم المقاييس البوليمترية بأخذ قياسات بأطوال موجية معينة وبناء نموذج للطيف الكلي من المرجح أن يطابق تلك القياسات، ولكن في بعض الحالات تكون عملية التقدير هذه غير دقيقة حيث يتم حساب الضياء اعتماداً على أقل من 1% من ناتج الطاقة الإجمالي.

الضياء النجمي
يمكن تحديد ضياء نجم معين اعتماداً على خاصيَّتين هما: الحجم ودرجة الحرارة الفعالة ، حيث يتم تمثيل الخاصية الأولى عادةً من خلال المقارنة مع نصف قطر الشمس، بينما يتم تقدير الخاصية الثانية بالكلفن، ولكن في معظم الحالات لا يمكن قياس أي منهما بشكل مباشر، فلتحديد نصف قطر النجم هناك حاجة إلى معرفة مقياسين آخرين هما: القطر الزاوي للنجم وبعده عن الأرض، ومع أنَّنا قد نتمكن من قياس كلاهما بدقة كبيرة في بعض الحالات ولكن بالنسبة لمعظم النجوم يكون القطر الزاوي أقل بكثير من قدرتنا على القياس الدقيق، من جهة أخرى ونظراً لأنَّ درجة الحرارة الفعالة هي مجرد رقم يمثل درجة حرارة الجسم الأسود التي من شأنها إعادة إنتاج ضياء فمن الواضح أنه لا يمكن قياسها بشكل مباشر وإنَّما تقديرها من خلال الطيف المرئي، إنَّ درجة الحرارة الفعالة لجسم مثل نجم أو كوكب هي درجة حرارة جسم أسود يصدر نفس كمية الإشعاع الكهرومغناطيسي لذلك الجسم، وغالباَ ما تستخدم درجة الحرارة الفعالة لتقدير حرارة جسم ما عندما يكون المنحنى الانبعاثي الخاص به (كتابع لطول الموجة) غير معروف، وعندما يصدر النجم أو الكوكب نطاقاً موجياً أقل مما هو للجسم الأسود، تكون درجة حرارته الفعلية أكبر في هذه الحالة.

في نظام التصنيف الحالي للنجوم يتم تصنيف النجوم وفقاً لدرجة حرارتها، حيث تتميز نجوم الفئة O الضخمة والنشيطة بدرجات حرارة تزيد عن 30000 كلفن بينما تتميز نجوم الفئة M الأصغر حجماً والأقدم عمراً بدرجات حرارة أقل من 3500 كلفن، ونظراً لأن الضياء يتناسب مع درجة الحرارة، فإن التباين الكبير في درجات الحرارة النجمية ينتج عنه تباين أكبر في الضياء النجمي، ونظراً لأن الضياء يعتمد بدرجة كبيرة على الكتلة النجمية فإنَّ النجوم المضيئة ذات الكتلة العالية لها عمر أقصر بكثير والنجوم الأكثر إضاءةً هي دائماً نجوم صغيرة ولا يزيد عمرها عن بضعة ملايين من السنين.

في مخطط هرتزشبرونغ-راسل الشهير يمثل المحور السيني درجة الحرارة أو النوع الطيفي بينما يمثل المحور العيني الضياء أو الحجم، وسنجد أنَّ الغالبية العظمى من النجوم بالإضافة لنجوم الفئة O الزرقاء ستكون موجودة في الجزء العلوي الأيسر من المخطط، بينما تقع نجوم الفئة M الحمراء في الجزء السفلي الأيمن، وبعض النجوم مثل ذنب الدجاجة ومنكب الجوزاء ستكون في الجزء العلوي الأيمن.

الضياء الراديوي
يتم قياس ضياء المصادر المطلقة للأمواج الراديوية باستخدام الوحدة W Hz−1، ولتجنب الاضطرار لتحديد نطاق ترددي يتم القياس عليه، تُقاس القوة المرصودة أو كثافة التدفق لمصدر راديوي باستخدام وحدة الدفق أو جانسكي Jansky، لحساب إجمالي القدرة الراديوية يجب دمج هذا الضياء على عرض النطاق الترددي للإرسال، ومن الافتراضات الشائعة تعيين عرض النطاق الترددي على تردد المراقبة نفسه وهو الأمر الذي يفترض فعلياً أنَّ القدرة المشعة لها كثافة موحدة من تردد صفر إلى تردد المراقبة.

علاقة الضياء بالحجم
الضياء هو خاصية قابلة للقياس المجرد بشكل مستقل عن المسافة، أمَّا مفهوم الحجم فهو يتضمن المسافة لأنَّ الحجم الظاهري هو مقياس لتناقص تدفق الضوء نتيجة المسافة وفقاً لقانون التربيع العكسي ، يستخدم مقياس لوغسون لقياس كل من الأحجام الظاهرة والمطلقة، والحجم المطلق يتوافق مع ضياء النجم أو أي جرم فلكي آخر ولكنَّه ينخفض كلما زادت المسافة بالإضافة لوجود انخفاض إضافي في الضياء بسبب الغبار والجزيئات المتواجدة في الفضاء بين النجمي.

يكون من الممكن غالباً تعيين فئة لمعان نجم حتى دون معرفة المسافة التي تفصلنا عنه من خلال قياس عرض بعض خطوط الامتصاص في الطيف النجمي وبالتالي يمكن تحديد مقياس دقيق لحجمها المطلق دون معرفة المسافة ولا الغبار بين النجمي، وعند قياس ضياء النجوم يكون الحجم المطلق والحجم الظاهري والمسافة الفاصلة هي معالم مترابطة بحيث إذا كانت اثنتان معروفتان يمكن تحديد الثالثة، ونلاحظ هنا أنَّ حجم النجم وهو مقياس لوغاريتمي ليس له وحدة ويرتبط بالضياء المرئي المرصود، ويكون الحجم الظاهر هو الضياء المرئي المرصود من الأرض والذي يعتمد على بعد هذا النجم.

هوامش
  تستعمل بعض من المصادر المصطلحات: الضياء أو القدرة الضيائية أو السطوع أو اللمعان أو التألق، حيث تتخذ موسوعة ويكيبيديا مصطلحات "ضياء" و"سطوع مطلق" و"لمعان مطلق" مقابلة لـ Luminosity، و"سطوع" و"لمعان" مصطلحينٍ مقابلينٍ لـ Brightness.

مراجع

فيزياء فلكية
كميات فيزيائية

ضياء (علم الفلك)


Bruno Butorac, hrvatski reprezentativni rukometaš

Igrač Tatrana iz Prešova.

S mladom reprezentacijom 2013. osvojio je srebro na svjetskom prvenstvu.

S hrvatskom seniorskom reprezentacijom osvojio je zlato na Mediteranskim igrama u Tarragoni 2018.

Izvori

Hrvatski rukometaši

Bruno Butorac


An Muhlenbergia robusta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eugène Pierre Nicolas Fournier, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Albert Spear Hitchcock. An Muhlenbergia robusta in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Muhlenbergia

Muhlenbergia robusta


الغشاء الزلالي أو الغشاء الزليلي أو الغشاء المزلق  هو غشاء من النسيج الرخو يقع بين محفظة المفصل وتجويف المفصل في المفاصل الزلالية ويحتوي الغشاء على خلايا طلائية تفرز السائل الزلالي الذي يملأ تجاويف المفاصل ويزلقها ويسهل حركتها.

مراجع

نسيج رخو

غشاء زلالي


John Law (21. apríl 1671 – 21. mars 1729) var skoskur hagfræðingur. Hann var einnig litríkur ævintýra- og fjármálamaður. Í valdatíð Filippusar II, Hertogans af Orleans, sem var ríkisstjóri Frakklands meðan Loðvík 15 var ómyndugur (1715-1723), endurskipulagði Law frönsk ríkisfjármál og utanríkisviðskipti, og var um skeið fjármálaráðherra landsins. Kjarninn í viðskiptaveldi Law var Mississippi-félagið, en hann er höfundur einnar fyrstu og stærstu hlutabréfabólu sögunnar, "Mississippi-bólunnar".

Ævi
John Law fæddist í Edinborg í Skotlandi þann 21. apríl 1671. Fjölskylda hans starfaði í bankarekstri og við gullsmíð. Faðir hans átti Lauriston kastalann og móðir hans var fjarskyldur ættingi hertogans af Argyll. Eftir nám hóf Law störf við fjölskyldufyrirtækið 14 ára gamall. Hann lagði stund á bankaviðskipti og fjármál við hlið föður síns. Fljótlega eftir að faðir hans dó árið 1688 missti Law fljótlega áhuga á rekstri fjölskyldufyrirtækisins. Þess í stað varði hann meiri tíma í London þar sem hann stundaði fjárhættuspil.

Eftir að hafa orðið manni að bana í einvígi í London ári 1694 flúði Law land og settist að í Amsterdam. Þar snéri hann sér aftur að fjármálum og kynnti sér bankatarfsemi í borginni, en Holland var um þessar myndir miðstöð Evrópskra fjármála. Eftir tíu ár í Amsterdam snéri Law aftur til Skotlands, þar sem hann reyndi að vinna skoðunum sínum fylgi, en hann vildi að Skotland stofnaði seðlabanka. Árið 1705 gaf hann út mikilvægasta rit sitt ferðum milli þar sem hann samdi áhrifamikið rit Money and Trade Considered with a Proposal for Supplying the Nation with Money. Eftir að honum mistókst að vinna kenningum sínum hylli í Skotlandi snéri Law aftur til Evrópu og eyddi næstu árum í ferðalögum á milli Parísar og Amsterdam.

Árið 1716 stofnaði Law seðlabanka, Banque Générale Privé í þeim tilgangi að prenta pappírspeninga sem komu í staðinn fyrir gull og silfur. Bankinn varð að opinberum seðlabanka Frakklands eftir að krúnan tók hann yfir árið 1718, að ósk Law. Var bankinn endurnefndur Banque Royale. Pappírspeningar bankans voru með þeim fyrstu sem gefnir voru út sem löglegur gjaldmiðill af evrópuríki. Á næstu árum þandist viðskiptaveldi Law út, en það var byggt í kringum Mississippi félagið og fjármagnað með útgáfu hlutabréfa.

Hagfræðilegar kenningar

Law er þekktur fyrir kenningar sínar um eðli peninga, og gagnrýni á viðteknar merkantilískar kenningar um að peningar væru jafngildi auðs. Þjóðarauður væri aðeins mældur með umfangi viðskipta. Hann taldi að hægt væri að örva efnahagsstarfsemi með því að auka magn peninga í umferð. Skortur á peningum í umferð var að hans mati mikilvægur , Að hans sögn var aðeins hægt að mæla þjóðarauð með viðskiptum. Hann fullyrti þá að peningar væru mikilvægur þáttur í efnahagsþróun og að aukið peningamagn myndi bæta efnahag Frakklands.

 var mikilvægasta verk Law. Aðalábyrgð stjórnvalda, samkvæmt Law, var að auka hagsæld þjóðar. Áhrifaríkasta leiðin til að auka hagsæld væri að tryggja að nægt peningamag væri í umferð. Ólíkt viðteknum sjónarmiðum merkantilista taldi Law að pappírspeningar mikilvæga kosti framyfir gull og silfur. Mikilvægasti kosturinn var sá að hægt væri að auka magn pappírspeninga auðveldar en magn gull- eða silfurpeninga, því framboð á gulli og silfri væri takmarkað. Skortur á peningum var að hans mati mikilvæg hindrun í vegi viðskipta, og að með auknu peningamagni í umferð væri hægt að glæða viðskipti og auka þjóðarauð.

Árið 1715 fékk John Law tækifæri til að sannreyna hagfræðilegu kenningar sínar í Frakklandi. Frakkland var nær gjaldþrota eftir stríð Lúðvíks XIV, fyrrverandi konungs Frakklands og var því efnahagslegt ástand Frakka slæmt. Þessar aðstæður gerðu Law kleift að koma sér fljótt á framfæri. Hann sannfærði ríkisstjóra Frakklands, hertogann af Orleans, um að með aðstoð kenninga sinna gæti hann endurreist fjármál ríkisins sem voru í molum eftir Spænska erfðastríðið.

Mississippi félagið
Samhliða bankanum og stöðu sinni innan Franska ríkisins, tók Law yfir Mississippi félagið. Félagið átti einkaleyfi á viðskiptum við nýlendu Frakka í Norður Ameríku. Á næstu tveimur árum tryggði hann Mississippi félagiu nánast algera einokun á utanríkisviðskiptum Frakka.

Missisippifélagið varð miðpunkturinn í því sem kallað var "kerfi" Law, en auk yfirráða yfir utanríkisviðskiptum lagði hann undir sig ríkisfjármál krúnunnar. Þann 25. júlí 1719 keypti félagið réttinn til að gefa út mynt. Rétturinn kostaði 50 milljón Livre, sem var fjármagnaður með útgáfu hlutabréfa Mississippifélagsins. Mánuði seinna, í ágúst, keypti félagið réttinn til að innheimta alla óbeina franska skatta. Sá réttur kostaði 52 milljón Livre á ári, en líkt og með aðrar fjárfestingar, fjármagnaði Law kaupin með útgáfu á nýjum hlutabréfum í Mississippifélaginu.

Law var ákveðinn í því að greiða upp allar skuldir franska ríkisins. Þar með myndi myndast stöðugt tekjustreymi frá ríkinu sem væri ákveðinn lánasjóður sem hann gæti alltaf gengið á. Skuldir franska ríkisins voru metnar á í kringum 1500 milljón Livre, en til að fjármagna greiðsluna gaf félagið líkt og áður, út hlutabréf. Að þessu sinni á þremur mismunandi tímum, 12. september, 28. september og 2. október 1719. Í hvert skipti voru gefnir út 100.000 hlutir að nafnvirði 5.000 livre per hlut, sem mátti greiða í 10 jöfnum mánaðarlegum greiðslum. Eftir umtalsverðar fjárfestingar Laws, hækkaði hlutabréfaverð á Mississipi félaginu, úr 500 Livre árið 1718, í 10.000 Livre í lok árs 1720.

Fall Mississippi félagsins
Fjáfestingaáætlanir Law mynduðu miklar væntingar hjá fjárfestum. Hlutabréfaæði, sem var knúið áfram af óhóflegri peningaprentun, greip um sig í París. Þegar ábatinn af viðskiptaáætlunum Law lét á sér standa og verðbólga blossaði upp hrundi hlutabréfaverð. Í Maí stóð það í 4.000 Livre, sem var 73% lækkun á einu ári. Tilraunir Law til að stöðva gengishrunið voru árangurslausar.

Hann flúði frá París til Brussel í desember 1720. Umtalsverð auðæfi Law, bæði hallir og peningalegar eignir, voru gerðar upptækar til greiðslu skulda. Skuldir Mississippi félagsins og bankans voru yfirteknar af ríkinu, sem hækkaði skatta til að greiða þær niður.

Law eyddi næstu árum við lítil efni á ferðalögum um Evrópu þar sem hann hafði ofan af fyrir sér með fjárhættuspili. Hann lést í Feneyjum árið 1729, þá sárafátækur.

Heimildir

Fjármálaráðherrar Frakklands
Skoskir hagfræðingar

John Law


Viktor Steinar Þorvaldsson (f. 19. desember 1987), betur þekktur sem Mælginn, er íslenskur tónlistarmaður og rappari.

Hljóðritasafn

Smáskífur
 Gullkistan (2007)

Stökur
 Sat um kvöld (2005)
 Hvar x Hvenær (2012)
 Jón Gnarr (2012)
 Rúlla um (2017) ásamt 24/7
 Dalai Lama (2018)
 Bara þú (2018) ásamt GKR
 Hvernig fer (2019)
 Náttúruperlur (2019) ásamt Fonetik Simbol
 Flippa út (2019)
 Efstaleiti (2021)
 Einum of (2022)
 Tónahöll (2022)
 Sykursæt (2023)

Tilvísanir

Tenglar
 Mælginn á Instagram

Íslenskir rapparar
Fólk fætt árið 1987
Íslenskir tónlistarmenn

Mælginn


Sârba este un dans popular românesc, din marea familie a dansurilor balcano-carpatice, răspândit în România și Republica Moldova, cu ritm foarte vioi, care se joacă de obicei cu dansatorii prinși în cerc.

Sârba este un dans mixt, executat de femei și bărbați, cu o mișcare rapidă și ritm binar. Dansul se execută de obicei în semicerc, în care se mișcă simultan cu pași laterali, uneori și cu figuri de virtuozitate, dansatorii ținându-și mâinile pe umerii celui din stânga și celui din dreapta.

Note

Sarba e dansul popular al Moldovei

Tipuri de sârba:

 Sârba în caruță
 Sârba călușerească
 Sârba oltenească
 Sârba de la Poiana Stampei
 Sârba din cimpoi

Dansuri populare românești

Sârbă (dans)


Rómulo Ernesto Durón y Gamero (6 de julio de 1865, Comayagüela, Francisco Morazán, 13 de agosto de 1942, Tegucigalpa,M.D.C. Honduras). fue un abogado y político hondureño, que además de la jurisprudencia se dedicó a la poesía, traducción (idiomas: inglés-español), ensayismo, docencia de universidad y a la investigación histórica, de la cual sobresalen varias biografías.

Biografía
Rómulo Ernesto Durón y Gamero, o conocido como "Rómulo E. Durón", nació en la ciudad de Comayagüela, en fecha 6 de julio de 1865 y falleció el 13 de agosto de 1942 en la capital de Honduras, Tegucigalpa, M.D.C. Francisco Durón y Casimira Gamero fueron sus padres.

Regresó de su educación superior en la Universidad Central de Honduras (hoy UNAH), donde obtuvo el título de Licenciado en Leyes; rápidamente fue nombrado juez de primera instancia en un juzgado capitalino, seguidamente magistrado en una Corte de Apelaciones y luego sería magistrado de la Corte Suprema de Justicia de Honduras. En dicho cargo descubriría su vocación por la educación y se inclinó a impartir clases en la carrera de leyes en la universidad, posteriormente fue nombrado decano de la facultad de derecho de la UNAH, seguidamente, en 1909, fue elevado a rector de dicho centro de estudios superiores hasta 1911 y de ahí confirmado hasta 1915.

Para 1915 se trasladó a la ciudad de Washington D.C., Estados Unidos de América junto a notables hondureños como: el doctor Fausto Dávila, al licenciado Luis Landa Escober, Carlos Alberto Uclés, Pedro P. Amaya, Carlos Lagos, al Segundo Congreso Científico Panamericano.

Vida política
Rómulo E. Durón, de inclinación liberal, está considerado uno de los fundadores del Partido Liberal de Honduras (PLH), en cuanto al nuevo liberalismo conformado a principios del .

En 1915 fue nombrado Ministro de Instrucción Pública, periodo en el cual se aprobó el Himno Nacional de Honduras actual, con letra del compositor Augusto C. Coello y música del maestro alemán Carlos Hartling, este himno fue ensayado y entonado por primera vez en 1904, en el Cuartel San Francisco de Tegucigalpa, previo a su aprobación, el himno que era entonado era "La Granadera" con letra del mismo doctor Rómulo E. Durón.

Revolución de 1924
En 1924 era Ministro de Relaciones Exteriores en el Gabinete de gobierno del presidente general Rafael López Gutiérrez, cuando este intentó quedarse en el poder y fue obligado a renunciar debido al estallido de la Segunda Guerra Civil de Honduras o Revolución Reivindicatoria, encabezada por el doctor y general Tiburcio Carias Andino, general Vicente Tosta Carrasco y general Gregorio Ferrera. Desde el 10 de marzo hasta el 30 de abril fue parte del Consejo de Ministros encabezado por el doctor y general Francisco Bueso Cuéllar en la administración del país, seguido por la gestión del ministro Fausto Dávila, paralela a la declarada por el doctor y general Carias Andino. Las partes beligerantes, gobierno y revolución, se declararon la paz debido a la intervención del embajador de los Estados Unidos de América y el nombramiento del general Vicente Tosta Carrasco como presidente para 1924-1925.

Periodismo
 Fundador de la Revista semanario "El Trabajo", publicación de la ciudad de Santa Rosa de Copán.
 Director de la "Revista de la Universidad", ediciones de la UNAH.
 Director del periódico "Paz y Unión", de opiniones políticas y liberalismo al día.
 Director de la revista cultural "La Revista" de Tegucigalpa.

Fundador del "Teatro Cervantes" (hoy Teatro Nacional Manuel Bonilla) en la ciudad de Tegucigalpa. Durón fue uno de los historiadores más destacados de Honduras. En sus investigaciones biográficas de personajes como el licenciado Juan Lindo y el doctor Marco Aurelio Soto, gobernantes que fueron de la naciente Honduras del , como también se puede apreciar su incalculable labor en la traducción del inglés al español de las obras de Moore, de Edgar Allan Poe y de Lord Byron, de quien tradujo completamente la obra dramática "Manfredo", en 1893 y la expuso en teatro, como también expondría algunas de las "Pastorelas", del presbítero José Trinidad Reyes.

Obras publicadas
 1887. "Ensayos poéticos"
 1893. "Crepusculares"
 1896. "Honduras Literaria, Colección de escritos en verso y prosa", Tipografía Nacional, Tegucigalpa, D.C. Honduras. (1896)
 1904. "La Provincia de Tegucigalpa bajo el gobierno de Mallol" (Narciso Mallol) Tegucigalpa, Honduras.
 1906. "Pastorelas del Presbítero José Trinidad Reyes" Tegucigalpa, Honduras.
 1905. "Hojas literarias" Tegucigalpa, Honduras.
 1908. "La Campana del reloj" San José, Costa Rica.
 1915. Biografía del Presbítero Francisco Antonio Márquez. Tegucigalpa, Honduras
 1902. "Gobernantes de Honduras" Tegucigalpa, Honduras.
 Biografía del Obispo "José Nicolás Irías" José Nicolás Irías Midence, Tegucigalpa, Honduras.
 Biografía de Gonzalo Guardiola, Tegucigalpa, Honduras.
 1932. Biografía del Licenciado Juan Lindo. Tegucigalpa, Honduras. (Juan Nepomuceno Fernández Lindo y Zelaya.
 Biografía del General José Justo Milla Pineda, Tegucigalpa, Honduras (José Justo Milla. Edición de revista de la Sociedad de Geografía e Historia de Honduras. (1940).
 Biografía del Doctor Marco Aurelio Soto, Tegucigalpa, Honduras. Publicada en 1965.
 Biografía del Licenciado José Cecilio del Valle, Tegucigalpa, Honduras. Publicada en 1914.
 1917. Traducciones de obras de: Lord Byron, Moore y de Allan Poe.
 1917. "Floriana" Tegucigalpa, Honduras.
 1927. "Bosquejo Histórico de Honduras" publicado por la Sociedad de Geografía e Historia de Honduras, San Pedro Sula, Cortés, Honduras.
 1932. "Limites de Nicaragua" (investigación histórica) Tegucigalpa, Honduras.
 1938. "Nicaragua ante el Laudo del rey de España" (investigación histórica) Tegucigalpa, Honduras.
 "Himno Nacional de Centroamérica"
 Himno "La Granadera" (Previo himno nacional de la república Honduras)

Condecoraciones
 1906. Obtuvo el Premio por poesía en los Juegos Florales de Tegucigalpa, Honduras.

Membresías
 Miembro del Colegio de Abogados de Honduras
 Miembro de la Sociedad de Geografía e Historia de Honduras.
 Miembro de la Academia Hondureña de la Lengua.

Reconocimiento póstumo
El Instituto Rómulo Ernesto Durón, de educación secundaria y localizado en El Progreso en el Departamento de Yoro, fue bautizado con su nombre.

Véase también
 Himno nacional de Centroamérica

Referencias

Enlaces externos

Bibliografía
 Martínez, José Francisco. Literatura hondureña y su proceso generacional. Ediciones Nueva Universidad, Número 28 de Colección Letras hondureñas. Universidad Nacional Autónoma de Honduras, Editorial Universitaria. 1987.

Abogados de Honduras
Alumnado de la Universidad Nacional Autónoma de Honduras
Comayagüelenses
Escritores de Honduras
Jueces de Honduras
Juristas de Honduras
Políticos de Honduras
Presidentes de la Corte Suprema de Justicia de Honduras
Profesores de Honduras
Rectores de la Universidad Nacional Autónoma de Honduras
Sociedad de geografía e historia de Honduras
Profesores de la Universidad Nacional Autónoma de Honduras
Ensayistas de Honduras

Rómulo Ernesto Durón


Vila Luburić je naziv ustaškog logora za likvidaciju Srba i Židova tijekom Drugog svjetskog rata u Sarajevu tijekom okupacije NDH. Ovaj nacistički logor smrti je dobio ime po Vjekoslavu Maksu Luburiću, zapovjedniku i idejnom tvorcu sustava ustaških koncentracijskih logora Jasenovac.

Izgled i položaj logora
Ovaj ustaški logor se nalazio u prijeratnoj vili koja se zvala "Vila Wilkert", a koja je bila veliko građevinsko zdanje. Ovu vilu su ustaše nasilno zauzeli na početku Drugog svjetskog rata u proljeće 1941. godine, kada je logor postao aktivan, pa sve do oslobođenja Sarajeva 6. travnja 1945. godine. Logor Vila Luburić se nalazio na adresi 18. Skenderija (ulica), na samoj Skenderiji u centru Sarajeva. Luburić i njegovi agenti koristili su i kuću hrvatske sarajevske obitelji Babunović, kao i restoran (Gradski podrum), koji je skupa s Vilom ostao poznat kao "Kuća straha". Namjerno je odabrao ovu vilu iz simboličkih razloga, jer je bila sjedište sarajevske masonske lože, na dirajući masonske simbole na fasadi.

Vjekoslav Maks Luburić
Vjekoslav Maks Luburić zapovjednik i idejni tvorac sustava ustaških koncentracijskih logora Jasenovac, je bio baziran u ovom ustaškom logoru od jeseni 1944. sve do 6. travnja 1945. godine kada je Sarajevo oslobođeno. Ustaški logor Vila Luburić je dobio ime po Vjekoslavu Maksu Luburiću. U razdoblju Luburićevog terora, stotine Srba i Židova je mučeno i ubijano u podrumu ovog ustaškog logora. Mnoge žrtve je Luburić osobno mučio i ubijao. Vlasti Jugoslavije su neposredno nakon oslobođenja Sarajeva 6. travnja 1945. izvršile ekshumaciju ostataka tijela žrtava iz masovnih grobnica koje su se nalazile u parku-vrtu Vile Luburić.

Sudbina memorijalnog centra
Nakon oslobođenja Sarajeva 6. travnja 1945. je odlučeno da se na mjestu ustaškog logora Vile Luburić uredi muzej žrtvama genocida, za što su se posebno zalagali gradonačelnici Sarajeva Dane Olbina i Emerik Blum. Promjenom političke klime u Jugoslaviji i usponom Džemala Bijedića na vlast, pod izgovorom ideologije bratstva i jedinstva dolazi do odluke da se zgrada ustaškog logora Vile Luburić sruši. Zgrada ustaškog logora Vila Luburić je srušena početkom sedamdesetih godina 20. stoljeća, a na njenom mjestu je izgrađen dječji vrtić. Godišnje komemoracije događaja i mjesta koja su obilježila Narodnooslobodilačku borbu Jugoslavije su održavana do 1992. godine, a od tada sve rjeđe. Komemorativna ploča obilježava mjesto gdje se nalazila zgrada ustaškog logora Vila Luburić.

Vidi još
 Vjekoslav Luburić
 Nezavisna Država Hrvatska
 Ustaše
 Skenderija

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice
 Jasenovac Reasearch Institute - Exhibits: "This picture shows the exhumation of victims in Sarajevo in April 1945 with relatives present for identification. (Photo courtesy of Marko Rucnov)"
 Džavid Husić: VALTER NIJE DOČEKAO...

Logori u NDH
Povijest Sarajeva

Vila Luburić


Les meurtres de Lordsburg font référence à la fusillade de deux hommes âgés nippo-américains, nommés Toshiro Kobata et Hirota Isomura, dans un camp d'internement à l'extérieur de Lordsburg, au Nouveau-Mexique, le 27 juillet 1942. Le tireur, le soldat de première classe Clarence Burleson, est accusé de meurtre, avant d'être ensuite acquitté après avoir témoigné qu'il suivait le protocole militaire.

Contexte
Le camp de Lordsburg était à l'origine un camp étranger ennemi géré par le ministère de la Justice. La construction débute peu de temps après l'attaque japonaise sur Pearl Harbor le 7 décembre 1941, et le site choisi pour l'installation est juste à l'extérieur de la petite ville désertique de Lordsburg, dans le coin sud-ouest du Nouveau-Mexique. Le camp se compose de trois enceintes, chacune avec une caserne, des latrines, etc. Le premier groupe d'internés, tous des hommes de Californie, arrive dans la première semaine de juin 1942, et d'autres les suivirent. Ils sont considérés comme  par le FBI qui déclare que leur .

L'incident du 27 juillet n'était pas la première fusillade à se produire dans le camp. Bien que le ministère de la Justice ait géré le camp, l'armée des États-Unis était chargée de livrer les internés via le Southern Pacific Railroad. Afin d'éviter d'effrayer la population civile locale, l'armée débarquait les internés dans une gare ferroviaire, connue sous le nom d'Ulmoris Siding, à environ trois kilomètres du camp, et promenait les internés à travers le désert très tard dans la nuit ou tôt le matin. Une dépêche de 1978 du Bureau de l'historien d'État du Nouveau-Mexique décrit l'une de ces marches nocturnes : « Un interné âgé s'est précipité à travers champs, et bien que ses amis l'avertissent en japonais et que les gardes appellent « Halte ! », il a continué à courir dans une panique apparente jusqu'à ce qu'il soit abattu».

La tuerie
Dans la nuit du 27 juillet 1942, un groupe de 147 hommes japonais est transporté vers le camp Lordsburg depuis un autre camp à Fort Lincoln, dans le Dakota du Nord. Après être descendus du train à Ulmoris Siding, Toshiro Kobata et Hirota Isomura marchent ensemble et derrière tous les autres. Tous deux avaient la cinquantaine et ne pouvaient pas suivre le rythme. Kobata souffrait de tuberculose depuis 16 ans selon son ami Hiroshi Aisawa. Fukujiro Hoshiya, un bon ami d'Isomura, rapporte « qu'il s'était blessé à la colonne vertébrale... il y a des années, en tombant d'un bateau. Au camp de Bismarck [Dakota du Nord], il marchait le plus voûté ». Il a également été dit que « tout le corps d'Hoshiya tremblait » lorsqu'il se levait et qu'il ne pouvait pas courir.

La fusillade a eu lieu au cours de la randonnée de trois kilomètres à travers le désert de Chihuahuan. Clarence Burleson vit les deux internés s'éloigner de la route. Selon le rapport officiel, Burleson cria « Halte ! à deux reprises avant de tirer sur les deux hommes avec un fusil de chasse à environ 28 mètres. L'autopsie révélera neuf plombs chacun dans la partie médiane gauche de leur dos, indiquant que le tir s'était produit à courte distance. Il fut également révélé que les deux hommes avaient demandé aux gardes d'utiliser des toilettes, mais cela leur avait été refusé, suggérant que les victimes avaient peut-être quitté la route pour se soulager.

Voici une partie de la réponse officielle du gouvernement :

Conséquences
Au début, Burleson est traité comme un héros pour avoir arrêté une . Un officier de l'établissement récupéra même les cartouches de fusil de chasse utilisées dans le meurtre comme souvenirs et déclara que Burleson « méritait une médaille ». L'état-major de l'armée, en revanche, n'a pas pris l'incident à la légère et a immédiatement ouvert une enquête sur l'affaire. En conséquence, Burleson fut finalement arrêté, accusé d'avoir commis un meurtre , puis envoyé au quartier général de la 8 armée à Fort Bliss, au Texas, devant une cour martiale. Il n'est pas poursuivi pour  car, d'après Burleson, les prisonniers tentaient de s'enfuir et il ne faisait que suivre les ordres permanents. Par conséquent, les accusations de meurtre sont réduites à un homicide involontaire et il est acquitté.

Le résultat de la cour martiale ne plait pas à tout le monde. Le gouvernement du Japon dirigé par le Premier ministre Hideki Tōjō protesta contre le meurtre, après en avoir entendu parler par des internés ayant été expatriés, et déposa une plainte officielle. Les Japonais déclarèrent qu'.

Un interné japonais, Sematsu Ishizaki, affirma que le commandant du camp, le colonel Clyde Lundy, avait ordonné la mort de Kobata et Isomura. Apparemment, les deux hommes avaient participé à une manifestation contre les conditions de travail dans le camp et Lundy voulait en faire un exemple pour avoir défié son autorité.

À l'heure actuelle, les casernes, le béton et les fondations de certains des bâtiments du camp peuvent encore être visités, en plus d'un repère historique situé à proximité du site.

Le repère se lit comme suit :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Théâtre américain de la Seconde Guerre mondiale
 Histoire militaire des États-Unis pendant la Seconde Guerre mondiale
 Histoire du Nouveau-Mexique pendant la Seconde Guerre mondiale
 Internement des Nippo-Américains

Liens externes

Théâtre américain de la Seconde Guerre mondiale
Japonais expatrié aux États-Unis
Juillet 1942
1942 aux États-Unis
Relations entre les États-Unis et le Japon
Camp d'internement des États-Unis pendant la Seconde Guerre mondiale
Histoire du Nouveau-Mexique

Tuerie de Lordsburg


La mémoire chantée de Régine Mellac (en francés; en castellano: «la memoria cantada de Régine Mellac») es un álbum en directo de varios intérpretes lanzado en Francia en 1984 y grabado en vivo el 10 de octubre de 1983 en un concierto en el Casino de París en memoria de Régine Mellac.

La versión original incluye en su cubierta como intérpretes a Josep Maria Flotats, Daniel Viglietti, Egberto Gismonti, Pájaro Canzani, Negrito Trassante, Elli Medeiros, ET Atlántico, Gérard Cléry, Osvaldo Rodríguez, Fernando Marques, Francisco Montaner, Uña Ramos, Illapu, Mercedes Sosa (interpretando «Piedra y camino» de Atahualpa Yupanqui), Karumanta, Lluís Llach (con «El jorn dels miserables»), Pedro Soler, Bonga, Claudio Valiente, José Barrense Dias, Isabel y Ángel Parra, Quilapayún, Paco Ibáñez y el Cuarteto Cedrón. Otra versión excluye a algunos de estos artistas en el repertorio.

Lista de canciones

 Notas
(*) En la otra versión se sitúa en la primera pista.
(**) En la otra versión se ubica en lugar de esta, «Piedra y camino» de Atahualpa Yupanqui, interpretada por Mercedes Sosa.
(***) En la otra versión se ubica en su lugar «El jorn dels miserables» de Lluís Llach.
(****) En la otra versión se sutúa en la pista n.º 23.

Referencias

Álbumes de 1984
Álbumes en vivo de Illapu
Álbumes en vivo de Isabel Parra
Álbumes en vivo de Ángel Parra
Álbumes en vivo de Quilapayún
Álbumes en vivo de varios artistas
Álbumes de Egberto Gismonti

La mémoire chantée de Régine Mellac


ෆීනික්ස් ඉන්ෆොනිව්ස් චැනල් යනු හොංකොං දේශයට අයත්, පැය 24 පුරාම විකාශන කටයුතු සිදු කරන රූපවාහිනී ප්‍රවෘත්ති නාලිකාවකි. 2001 ජනවාරි මස 1 වැනි දිනදී ආරම්භ කල මෙම නාලිකාවේ හිමිකාරීත්වය, ෆීනික්ස් ටෙලිවිෂන් (Phoenix Television) සතු වෙයි.

සහෝදර නාලිකා
ෆීනික්ස් චයිනීස් චැනල් (Phoenix Chinese Channel)
ෆීනික්ස් චයිනීස් නිව්ස් ඇන්ඩ් එන්ටර්ටෙයින්මන්ට් චැනල් (Phoenix Chinese News and Entertainment Channel)
ෆීනික්ස් මූවීස් චැනල් (Phoenix Movies Channel)
ෆීනික්ස් හොංකොං චැනල් (Phoenix Hong Kong Channel)

මේවාද බලන්න
 ජාත්‍යන්තර ප්‍රවෘත්ති නාලිකා

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැදි

 Official Site

ෆීනික්ස් ඉන්ෆොනිව්ස් චැනල්


The Hawthorne effect is a type of human behavior reactivity in which individuals modify an aspect of their behavior in response to their awareness of being observed. The effect was discovered in the context of research conducted at the Hawthorne Western Electric plant; however, some scholars think the descriptions are fictitious.

The original research involved workers who made electrical relays at the Hawthorne Works, a Western Electric plant in Cicero, Illinois. Between 1924 and 1927, the lighting study was conducted. Workers experienced a series of lighting changes in which productivity was said to increase with almost any change in the lighting. This turned out not to be true. In the study that was associated with Elton Mayo, which ran from 1928 to 1932, a series of changes in work structure were implemented (e.g., changes in rest periods) in a group of five women. However, this was a methodologically poor, uncontrolled study that did not permit any firm conclusions to be drawn.

One of the later interpretations by Landsberger suggested that the novelty of being research subjects and the increased attention from such could lead to temporary increases in workers' productivity. This interpretation was dubbed "the Hawthorne effect".

History

The term "Hawthorne effect" was coined in 1958 by Henry A. Landsberger when he was analyzing the Hawthorne studies conducted between 1924 and 1932 at the Hawthorne Works (a Western Electric factory in Cicero, outside Chicago). The Hawthorne Works had commissioned a study to determine if its workers would become more productive in higher or lower levels of light. The workers' productivity seemed to improve when changes were made, and slumped when the study ended. It was suggested that the productivity gain occurred as a result of the motivational effect on the workers of the interest being shown in them.

This effect was observed for minute increases in illumination. In these lighting studies, light intensity was altered to examine its effect on worker productivity. Most industrial or occupational psychology and organizational behavior textbooks refer to the illumination studies when discussing the Hawthorne effect. Only occasionally are the rest of the studies mentioned.

Although illumination research of workplace lighting formed the basis of the Hawthorne effect, other changes such as maintaining clean work stations, clearing floors of obstacles, and even relocating workstations resulted in increased productivity for short periods. Thus the term is used to identify any type of short-lived increase in productivity.

Relay assembly experiments
In one of the studies, researchers chose two women as test subjects and asked them to choose four other workers to join the test group. Together the women worked in a separate room over the course of five years (1927–1932) assembling telephone relays.

Output was measured mechanically by counting how many finished relays each worker dropped down a chute. This measuring began in secret two weeks before moving the women to an experiment room and continued throughout the study. In the experiment room they had a supervisor who discussed changes with their productivity. Some of the variables were:

 Giving two 5-minute breaks (after a discussion with them on the best length of time), and then changing to two 10-minute breaks (not their preference). Productivity increased, but when they received six 5-minute rests, they disliked it and reduced output.
 Providing food during the breaks.
 Shortening the day by 30 minutes (output went up); shortening it more (output per hour went up, but overall output decreased); returning to the first condition (where output peaked).

Changing a variable usually increased productivity, even if the variable was just a change back to the original condition. However, it is said that this is the natural process of the human being adapting to the environment, without knowing the objective of the experiment occurring. Researchers concluded that the workers worked harder because they thought that they were being monitored individually.

Researchers hypothesized that choosing one's own coworkers, working as a group, being treated as special (as evidenced by working in a separate room), and having a sympathetic supervisor were the real reasons for the productivity increase. One interpretation, mainly due to Elton Mayo, was that "the six individuals became a team and the team gave itself wholeheartedly and spontaneously to cooperation in the experiment." (There was a second relay assembly test room study whose results were not as significant as the first experiment.)

Bank wiring room experiments
The purpose of the next study was to find out how payment incentives would affect productivity. The surprising result was that productivity actually decreased. Workers apparently had become suspicious that their productivity may have been boosted to justify firing some of the workers later on. The study was conducted by Elton Mayo and W. Lloyd Warner between 1931 and 1932 on a group of fourteen men who put together telephone switching equipment. The researchers found that although the workers were paid according to individual productivity, productivity decreased because the men were afraid that the company would lower the base rate. Detailed observation of the men revealed the existence of informal groups or "cliques" within the formal groups. These cliques developed informal rules of behavior as well as mechanisms to enforce them. The cliques served to control group members and to manage bosses; when bosses asked questions, clique members gave the same responses, even if they were untrue. These results show that workers were more responsive to the social force of their peer groups than to the control and incentives of management.

Interpretation and criticism
Richard Nisbett has described the Hawthorne effect as "a glorified anecdote," saying that "once you have got the anecdote, you can throw away the data." Other researchers have attempted to explain the effects with various interpretations. J. G. Adair warned of gross factual inaccuracy in most secondary publications on the Hawthorne effect and that many studies failed to find it. He argued that it should be viewed as a variant of Orne's (1973) experimental demand effect. For Adair, the Hawthorne effect depended on the participants' interpretation of the situation. An implication is that manipulation checks are important in social sciences experiments. He advanced the view that awareness of being observed was not the source of the effect, but participants' interpretation of the situation is critical. How did the participants' interpretation of the situation interact with the participants' goals?

Possible explanations for the Hawthorne effect include the impact of feedback and motivation towards the experimenter. Receiving feedback on their performance may improve their skills when an experiment provides this feedback for the first time. Research on the demand effect also suggests that people may be motivated to please the experimenter, at least if it does not conflict with any other motive. They may also be suspicious of the purpose of the experimenter. Therefore, Hawthorne effect may only occur when there is usable feedback or a change in motivation.

Parsons defined the Hawthorne effect as "the confounding that occurs if experimenters fail to realize how the consequences of subjects' performance affect what subjects do" [i.e. learning effects, both permanent skill improvement and feedback-enabled adjustments to suit current goals]. His key argument was that in the studies where workers dropped their finished goods down chutes, the participants had access to the counters of their work rate.

Mayo contended that the effect was due to the workers reacting to the sympathy and interest of the observers. He did discuss the study as demonstrating an experimenter effect but as a management effect: how management can make workers perform differently because they feel differently. He suggested that much of the Hawthorne effect concerned the workers feeling free and in control as a group rather than as being supervised. The experimental manipulations were important in convincing the workers to feel this way, that conditions in the special five-person work group was really different from the conditions on the shop floor. The study was repeated with similar effects on mica-splitting workers.

Clark and Sugrue in a review of educational research reported that uncontrolled novelty effects cause on average 30% of a standard deviation (SD) rise (i.e. 50–63% score rise), with the rise decaying to a much smaller effect after 8 weeks. In more detail: 50% of a SD for up to 4 weeks; 30% of SD for 5–8 weeks; and 20% of SD for > 8 weeks, (which is < 1% of the variance).

Harry Braverman pointed out that the Hawthorne tests were based on industrial psychology and the researchers involved were investigating whether workers' performance could be predicted by pre-hire testing. The Hawthorne study showed "that the performance of workers had little relation to their ability and in fact often bore an inverse relation to test scores ...". Braverman argued that the studies really showed that the workplace was not "a system of bureaucratic formal organisation on the Weberian model, nor a system of informal group relations, as in the interpretation of Mayo and his followers but rather a system of power, of class antagonisms". This discovery was a blow to those hoping to apply the behavioral sciences to manipulate workers in the interest of management.

The economists Steven Levitt and John A. List long pursued without success a search for the base data of the original illumination experiments (they were not true experiments but some authors labeled them experiments), before finding it in a microfilm at the University of Wisconsin in Milwaukee in 2011. Re-analysing it, they found slight evidence for the Hawthorne effect over the long-run, but in no way as drastic as suggested initially. This finding supported the analysis of an article by S. R. G. Jones in 1992 examining the relay experiments. Despite the absence of evidence for the Hawthorne effect in the original study, List has said that he remains confident that the effect is genuine.

Gustav Wickström and Tom Bendix (2000) argue that the supposed "Hawthorne effect" is actually ambiguous and disputable, and instead recommend that to evaluate intervention effectiveness, researchers should introduce specific psychological and social variables that may have affected the outcome.

It is also possible that the illumination experiments can be explained by a longitudinal learning effect. Parsons has declined to analyse the illumination experiments, on the grounds that they have not been properly published and so he cannot get at details, whereas he had extensive personal communication with Roethlisberger and Dickson.

Evaluation of the Hawthorne effect continues in the present day. Despite the criticisms, however, the phenomenon is often taken into account when designing studies and their conclusions. Some have also developed ways to avoid it. For instance, there is the case of holding the observation when conducting a field study from a distance, from behind a barrier such as a two-way mirror or using an unobtrusive measure.

Greenwood, Bolton, and Greenwood (1983) interviewed some of the participants in the experiments and found that the participants were paid significantly better.

Trial effect
Various medical scientists have studied possible trial effect (clinical trial effect) in clinical trials. Some postulate that, beyond just attention and observation, there may be other factors involved, such as slightly better care; slightly better compliance/adherence; and selection bias. The latter may have several mechanisms: (1) Physicians may tend to recruit patients who seem to have better adherence potential and lesser likelihood of future loss to follow-up. (2) The inclusion/exclusion criteria of trials often exclude at least some comorbidities; although this is often necessary to prevent confounding, it also means that trials may tend to work with healthier patient subpopulations.

Secondary observer effect

Despite the observer effect as popularized in the Hawthorne experiments being perhaps falsely identified (see above discussion), the popularity and plausibility of the observer effect in theory has led researchers to postulate that this effect could take place at a second level. Thus it has been proposed that there is a secondary observer effect when researchers working with secondary data such as survey data or various indicators may impact the results of their scientific research. Rather than having an effect on the subjects (as with the primary observer effect), the researchers likely have their own idiosyncrasies that influence how they handle the data and even what data they obtain from secondary sources. For one, the researchers may choose seemingly innocuous steps in their statistical analyses that end up causing significantly different results using the same data; e.g., weighting strategies, factor analytic techniques, or choice of estimation. In addition, researchers may use software packages that have different default settings that lead to small but significant fluctuations. Finally, the data that researchers use may not be identical, even though it seems so. For example, the OECD collects and distributes various socio-economic data; however, these data change over time such that a researcher who downloads the Australian GDP data for the year 2000 may have slightly different values than a researcher who downloads the same Australian GDP 2000 data a few years later. The idea of the secondary observer effect was floated by Nate Breznau in a thus far relatively obscure paper.

Although little attention has been paid to this phenomenon, the scientific implications are very large. Evidence of this effect may be seen in recent studies that assign a particular problem to a number of researchers or research teams who then work independently using the same data to try and find a solution. This is a process called crowdsourcing data analysis and was used in a groundbreaking study by Silberzahn, Rafael, Eric Uhlmann, Dan Martin and Brian Nosek et al. (2015) about red cards and player race in football (i.e., soccer).

See also

 Barnum effect
 Demand characteristics
 Goodhart's law
 John Henry effect
 Mass surveillance
 Monitoring and evaluation
 Novelty effect
 Panopticism
 PDCA
 Placebo effect
 Pygmalion effect
 Quantum Zeno effect
 Reflexivity (social theory)
 Self-determination theory
 Social facilitation
 Stereotype threat
 Subject-expectancy effect
 Watching-eye effect

References

 Ciment, Shoshy. "Costco Is Offering an Additional $2 an Hour to Its Hourly Employees across the US as the Coronavirus Outbreak Causes Massive Shopping Surges." Business Insider, Business Insider, 23 Mar. 2020, www.businessinsider.com/costco-pays-workers-2-dollars-an-hour-more-coronavirus-2020-3.
 Miller, Katherine, and Joshua Barbour. Organizational Communication: Approaches and Processes 7th Edition. Cengage Learning, 2014.

External links

Evan Davis on the Hawthorne Effect, OpenLearn from The Open University
The Hawthorne, Pygmalion, placebo and other expectancy effects: some notes, by Stephen W. Draper, Department of Psychology, University of Glasgow.
BBC Radio 4: Mind Changers: The Hawthorne Effect
Harvard Business School and the Hawthorne Experiments (1924–1933), Harvard Business School.

Industrial and organizational psychology
Social phenomena
1932 in science
Cognitive biases
Observational study
Human behavior
1950s neologisms

Hawthorne effect


Wiesbaden-Mitte o Mitte es el principal distrito de Wiesbaden. (Mitte significa centro en alemán). Este distrito alberga al centro histórico de la ciudad. Según el censo de 2011, este municipio era la autoridad local el segundo más densamente poblada de todo en Wiesbaden, 13.829 habitantes por kilómetro cuadrado, con una población de 21.159 habitantes en un área aproximada de 1,5 kilómetros cuadrados.

Enlaces externos

 Página oficial (en alemán)

Distrito de Wiesbaden

Wiesbaden-Mitte


Prva hrvatska odbojkaška liga je predstavlja ligu drugog stupnja odbojkaškog prvenstva Hrvatske za žene u sezoni 2021./22.
U "Prvoj ligi" sudjeluje 11 klubova.
Prvak je postala ekipa "Nebo" iz Zaprešića.

Sustav natjecanja
11 klubova igra dvokružnu ligu (22 kola, 20 utakmica po klubu).

Sudionici

 Don Bosco, Zagreb
 Drenova, Rijeka
 Kitro Varaždin, Varaždin
 Mladost II, Zagreb
 Nebo, Zaprešić
 Nova Gradiška, Nova Gradiška
 Olimpik,  Zagreb
 Osijek II, Osijek
 Sinj, Sinj
 Umag, Umag
 Zadar, Zadar

Ljestvica

Rezultatska križaljka
''Ažurirano: 24. travnja 2022.

 izvori:

Doigravanje za ulazak u Superligu
 igra se na dvije dobivene utakmice

 - domaća utakmica za klub1
 - gostujuća utakmica za klub1

 Igrano 23. i 30. travnja 2022. godine
"Split" se plasirao u Superligu.
Izvori:

Povezani članci
 Superliga 2021./22.
 1.B HOL 2021./22.
 2. HOL 2021./22.
 Kup Snježane Ušić 2021./22.

Vanjske poveznice
 hos-cvf.hr, Hrvatski odbojkaški savez
 natjecanja.hos-cvf.hr

Izvori

 natjecanja.hos-cvf.hr, Arhiva
 natjecanja.hos-cvf.hr, PRVA HRVATSKA ODBOJKAŠKA LIGA – seniorke (2021./22.), prisrupljeno 24. travnja 2022.
 natjecanja.hos-cvf.hr, PRVA HRVATSKA ODBOJKAŠKA LIGA – seniorke (2021./22.), wayback arhiva

2021-22

1. HOL za žene 2021./22.


الإسلام في بولندا حسب المسجل تاريخيا بدأ ظهور المسلمين في بولندا بشكل واضح في القرن الرابع عشر الميلادي. وما زال عددهم هناك قليلاً حسب التقديرات الإعلامية التي تقول بأن عددهم الآن حوالي 31 ألف مسلم فقط وأكثرهم من أهل السنة. علماً أن عدد سكان بولندا يبلغ حوالي 38 مليون نسمة تقريبا. وهذا يعني أن نسبة المسلمين في بولندا أقل من 0.1%.

موقع بولندا
توجد بولندا وسط قارة أوروبا، ويحدها بحر البلطيق من الشمال وتشيكوسلوفاكيا من الجنوب، والاتحاد السوفيتي (السابق) من الشرق والشمال الشرقي، وألمانيا من الغرب، وعاصمتها وارسو.

وصول الإسلام إلى بولندا
بدأ أول اتصال بالمسلمين عندما هاجم التتار بولندا في القرن الثالث عشر الميلادي سنة ( 1249 م ) وتحول هذا العداء إلى مهادنة، وذلك عندما استعان البولنديون بالتتار لصد هجمات الألمان فانضم الكثير من التتار إلى الجيش البولندي شريطة أن تكون لهم الحرية في القيام بشعائرهم الإسلامية وهكذا تكونت أول جالية إسلامية في بولندا التي كانت تتمتع باحترام ملوك بولندا وبنيت المساجد والمدارس الإسلامية، وفي القرن الخامس عشر الميلادي( التاسع الهجري ) كانت حدود بولندا تشترك مع دولتين إسلاميتين، هما دولة القرم والدولة العثمانية وفي القرن العاشر الهجري تعرض المسلمين إلى موجة من الاضطهاد فهاجر الكثير منهم واشتعلت الحرب بين بولندا وجاراتها في سنة ( 1050 هـ - 1640 م )، وعندما اتحدت بولندا مع لتوانيا تطوع الكثير من التتار المسلمين في جيش لتوانيا، وعندما اقتسمت ألمانيا والنمسا وروسيا بولند في أواخر القرن ( الثامن عشر م ) أصبح المسلمون ضمن المناطق المقسمة وكانت الأكثرية من نصيب روسيا القيصرية.

وبعد الحرب العالمية الأولى ظهرت بولندا كدولة مرة أخرى وكان عدد المسلمين يتراوح بين 100 ألف و150 ألف وانتعشت أحوال الأقلية المسلمة، فبنوا المساجد والمدارس وكانت مدينة ( فليوس ) في شمال شرقي البلاد مركز المفتي ومقر الجمعية الإسلامية في بولندا وهي الآن تتبع لتوانيا، وفي سنة 1944 ( أحرق ) ستالين 15 مسجداً وبداخلها المصلون يوم عيد الفطر، وبعد الحرب العالمية الثانية تقلصت مساحة بولندا، وقل عدد المسلمين فيها ويقدر عددهم بحوالي 10آلاف.

المنظمات والهيئات الإسلامية
التنظيم الإسلامي الوحيد في بولندا يتمثل في المجلس الإسلامي البولندي ومقره مدينة بياوتسنوك حيث أكبر تجمع إسلامي في بولندا، ويوجد مسجد في مدينة (جدانسك ) أقامة أحد أبناء الإمارات العربية المتحدة. ويصدر المسلمين في وارسو جريدة ( المجلة الإسلامية ) وتصدر باللغة البولندية، وهاجر بعض المسلمين البولنديين إلى الولايات المتحدة واستقروا في حي بروكلين في نيويورك.

المتطلبات
يعاني المسلمون في بولندا صعوبة التأقلم في حياتهم، وذلك يعود إلى ثلاثة أسباب رئيسية:
 نقص المدارس الإسلامية.
 الحاجة إلى ترجمة معاني القرآن والكتب الإسلامي باللغة البولندية.
 انقراض أئمة المساجد مما أدى إلى هجر المساجد.

المصادر

 الأقليات المسلمة في أوروبا - سيد عبد المجيد بكر.
 المسلمون في أوروبا وأمريكا -على المنتصر الكناني.
 أخبار العالم الإسلامي _ الفاتح على حسنين.

وصلات خارجية
  Non-Polish Sunni website on Sunni Islam, Muslims, Mosques, Koran in Poland
  Polish Shi'a website on Islam
  Mosques in Poland. Past and present

أقليات مسلمة
تاريخ تتار

الإسلام في بولندا


Carbenicilina este un antibiotic din clasa penicilinelor, subclasa carboxipeniciline, fiind utilizat în tratamentul unor infecții bacteriene (în special, infecții de tract urinar, acute și cronice). Este un promedicament al carbenicilinei. Calea de administrare disponibilă este cea orală.

Note

Vezi și
 Amoxicilină
 Ticarcilină
 Piperacilină

Peniciline
Promedicamente
Indani

Carindacilină


Events in the year 1949 in India.

Incumbents
  King of India – George VI
 Governor-General of the Dominion of India   – C. Rajagopalachari
 Prime Minister of India – Jawaharlal Nehru

Events
 National income - 92,908 million

January - June
 1 January – After eight months of fighting between the Indian forces and the Pakistan Army agreed to a ceasefire, ordered by the United Nations Security Council, takes effect in Kashmir region.
 1 January – The Reserve Bank of India was nationalized.
 30 March - Fifteen Princely states joined to form Greater Rajasthan.
 28 April – India issues the London Declaration, enabling it (and, thereafter, any other nation) to remain in the British Commonwealth despite becoming a republic, creating the position of 'Head of the Commonwealth', and renaming the organisation as the 'Commonwealth of Nations'.
 6 June – With the passage of the Bodh Gaya Temple Act by the Indian government, Mahabodhi Temple is restored to partial Buddhist control.

July - September
 27 July – India and Pakistan sign the Karachi Agreement
 9 September – Queen Kanchanprabha Devi signs the Tripura Merger Agreement.
 17 September - Dravida Munnetra Kazhagam a linguistic regional party based in Tamil Nadu formed.
 18 September - Indian rupee suffers devaluation due to 30% devaluation of Pound sterling by Chancellor of the Exchequer.
 21 September - Manipur (princely state) merges with India following agreement between V. P. Menon and Bodhchandra Singh.

October - December
 11 October - Prime Minister of India Jawaharlal Nehru arrived at Washington, D.C. for a three week visit in United States and was received by Harry S. Truman.
 15 October – Tripura becomes a part of the Union of India
 15 November – Nathuram Godse and Narayan Apte executed for assassinating Mahatma Gandhi.
 26 November - Constituent Assembly of India adopted the Constitution of India.
 22 December - Planting of ram idol inside Babri Masjid by Abhiram Das.
 28 December – Central Reserve Police Force Act enacted.

Law
 Constitution is adopted by the Indian Constituent Assembly.
 Central Reserve Police Force Act
Electricity Act
Police Act
Banking Regulation Act
Maharaja Sayajirao University of Baroda Act
Industrial Disputes (Banking and Insurance Companies) Act
Central Reserve Police Force Act
Mangrol and Manavadar (Administration of Property) Act
Seaward Artillery Practice Act
Chartered Accountants Act
Payment Of Taxes (Transfer Of Property) Act
Abducted Persons (Recovery and Restoration) Act

Births
13 January – Rakesh Sharma, Indian Air Force pilot and cosmonaut.
7 March – Ghulam Nabi Azad, politician.
4 April – Parveen Babi, actress (died 2005).
1 June
 T. M. Abraham, theatre director.
 Gautam Chattopadhyay, musicologist and film maker, founder member of Moheener Ghoraguli. (died 1999)
29 June – A. Anwhar Raajhaa, politician
10 July – Sunil Gavaskar, cricketer
21 August – Ahmed Patel, politician (died 2020).
23 August – Bansi Kaul, theatre director (died 2021)
30 October – Pramod Mahajan, politician (died 2006).
12 December – Gopinath Munde, politician (died 2014).

Deaths
2 March - Sarojini Naidu, Activism, (aged 70 years)
10 April – Birbal Sahni, paleobotanist (born 1891).
19 June – Syed Zafarul Hasan, Muslim philosopher (born 1885).
15 November – Narayan Apte, accomplice in assassination of Mahatma Gandhi, executed (born 1911).
15 November – Nathuram Godse, assassin of Mahatma Gandhi, executed (born 1910).

See also
 Bollywood films of 1949

References

India
Years of the 20th century in India
1940s in India
1949 in Asia

1949 in India


Tijmen van der Helm, né le  à Delft aux Pays-Bas, est un pilote automobile néerlandais qui participe à des épreuves de monoplace dans des championnats tels que la Formule Renault et la Formule 3 ainsi qu'à des épreuves d'endurance dans des championnats tels que le WeatherTech SportsCar Championship et la Michelin Le Mans Cup.

Carrière

En 2021, alors que Tijmen van der Helm participe au championnat de Formule 3 au sein de l'écurie néerlandaise MP Motorsport, il a l'opportunité de rouler pour la première fois de sa carrière dans un Sport-prototype, une Ligier JS P320, pour le compte de l'écurie suisse Racing Spirit of Leman sur le Circuit des 24 Heures dans le cadre du championnat Michelin Le Mans Cup. Il a comme copilote le pilote néerlandais Mathijs Bakker.

En 2022, il s'engage avec l'écurie russe G-Drive Racing afin de participer pour la première fois de sa carrière à l'une des épreuves phares du championnat américain WeatherTech SportsCar Championship, les 24 Heures de Daytona. Il a comme coéquipiers le pilote australien James Allen, le pilote américain John Falb et le pilote italien Luca Ghiotto.

Palmarès

Résultats en monoplace

Résultats en championnat du monde d'endurance FIA

Résultats en European Le Mans Series

Résultats aux 24 Heures du Mans

Résultats aux 24 Heures de Daytona

Résultats en Michelin Le Mans Cup

Notes et références

Liens externes

  Tijmen van der Helm sur driverdb.com
  Tijmen van der Helm sur motorsportmagazine.com

Naissance en janvier 2004
Pilote automobile néerlandais
Pilote du Championnat unifié des voitures de sport
Pilote de Formule 3 FIA
Pilote des Michelin Le Mans Cup

Tijmen van der Helm


Mısır tanrıları Mısır mitolojisinde adı geçen tanrılardır.

Başlıca tanrılar

Erkek

 Aker - Dünya ve ufuk tanrısı
 Amun - Bir yaratıcı tanrı, Thebes şehrinin koruyucu tanrısı ve Yeni Krallık döneminde Mısır'ın önde gelen tanrısı
 Anhur - Savaş ve av tanrısı
 Aten - Akhenaten dönemindetek tanrılı veya tek tanrılı Atenist inanç sisteminin odak noktası haline gelen Güneş diski tanrısı
 Atum - Bir yaratıcı tanrı ve güneş tanrısı, Ennead'in ilk tanrısı
 Bennu - Bir balıkçıl olarak tasvir edilen bir güneş tanrısı, yaratıcı tanrı
 Geb - Bir toprak tanrısı ve Ennead'in üyesi
 Hapi - Nil selinin kişileştirilmesi
 Horus - Gökyüzü, güneş, krallık, koruma ve şifa ile bağlantılı, genellikle bir şahin veya bir insan çocuğu olarak gösterilen büyük bir tanrı. Genellikle Osiris ve İsis'in oğlu olduğu söylenir.
 Khepri - Genellikle Ra'nın sabah formu olarak muamele gören ve bir bok böceği ile temsil edilen bir güneş yaratıcısı tanrı
 Khnum (Khnemu) - Bir dalgıç tanrı
 Khonsu - Amun ve Mut'un oğlu bir ay tanrısı
 Mihos (Mahes, Mihos) - aslan tanrı, Bastet'in çocuğu
 Montu - Thebes'te ibadet edilen bir savaş ve güneş tanrısı
 Nefertum - Zamanın başında güneş tanrısının içinden yükseldiği lotus çiçeği tanrısı. Ptah ve Sekhmet'in oğlu.
 Nemty - Şahin tanrı, Orta Mısır'da bulunur
 Neper - Tahıl tanrısı
 Osiris - yeraltı dünyasını yöneten ve bitki örtüsünü, güneş tanrısını ve ölen ruhları canlandıran ölüm ve diriliş tanrısı
 Ptah - Bir yaratıcı tanrı ve zanaatkarların tanrısı, Memphis'in koruyucu tanrısı
 Ra - Güneş tanrısı
 Set - Çölle bağlantılı şiddet, kaos ve güçle karakterize kararsız bir tanrı. Osiris'in mitolojik katili ve Horus'un düşmanı, aynı zamanda kralın destekçisi.
 Shu - Rüzgar veya havanın somutlaşmış hali, Ennead'in bir üyesi
 Sobek - Timsah tanrısı, Faiyum'da ve Kom Ombo'da tapınıyor
 Sopdu - Gökyüzünün ve Mısır'ın doğu sınır bölgelerinin tanrısı
 Thoth - Bir ay tanrısı ve bir yazı ve yazıcı tanrısı ve Hermopolis'in koruyucu tanrısı
 Wadj-wer - Akdeniz'in veya Nil Deltası göllerinin kişileştirilmesi

Kadın

 Amunet - Amun'un kadın mevkidaşı ve Ogdoad'ın bir üyesi
 Anuket - Mısır'ın güney sınır bölgelerinin, özellikle de Nil'in alt kataraktlarının tanrıçası
 Bastet - Tanrıça bir kedi ya da dişi aslan, şehrinin koruyucusudur
 Bat - Mısır tarihinin ilk dönemlerinden kalma İnek tanrıçası, sonunda Hathor tarafından özümsenmiştir
 Hathor (Mısır: Het-Hert) - Gökyüzü, güneş, cinsellik, annelik, müzik, dans, yabancı topraklar, mallar ve öbür dünya ile bağlantılı en önemli tanrıçalardan biri. Ra'nın Gözü'nün birçok formundan biri.
 Heket - Kurbağa tanrıçası doğum sırasında kadınları koruduğunu söyledi
 Hesat - Anne inek tanrıçası
 Imentet (Amentet) - Isis ve Hathor ile yakından bağlantılı bir ölüm sonrası yaşam tanrıçası
 İsis - Osiris'in karısı ve Horus'un annesi, cenaze törenleri, annelik, koruma ve sihirle bağlantılı. Yunan ve Roma dininde de önemli bir tanrı oldu.
 Maat - Gerçeği, adaleti ve düzeni kişileştiren tanrıça
 Menhit - Bir dişi aslan tanrıçası
 Mut - Thebes'te ibadet edilen Amun'un Eşi
 Neith - Bir yaratıcı ve avcı tanrıça ,Aşağı Mısır'daki Sais şehrinin koruyucusu
 Nekhbet (Nekhebit) - Bir akbaba tanrıçası, Yukarı Mısır'ın vesayet tanrısı
 Nephthys (Mısırlı: Nebet-Het) - Isis'in yanında Osiris'in yasını tutan Set'in eşi Ennead'in bir üyesi
 Nepit - Bir tahıl tanrıçası, Neper'in dişi karşılığı
 Nut - Bir gökyüzü tanrıçası, Ennead'in bir üyesi
 Pakhet - Daha çok Beni Hasan çevresindeki bölgede tapılan bir dişi aslan tanrıçası
 Renenutet - Bir tarım tanrıçası
 Satet - Mısır'ın güney sınır bölgelerinin bir tanrıçası
 Sekhmet - Bir dişi aslan tanrıçası, hem yıkıcı hem de şiddetli ve hastalıkları önleme yeteneğine sahip, onları savaşta yöneten firavunların koruyucusu, Ptah'ın eşi ve Ra'nın Gözü'nün birçok formundan biri.
 Tefnut - Nem tanrıçası ve Ennead'in bir üyesi
 Wadjet (Uatchit) - Bir kobra tanrıçası, Aşağı Mısır'ın vesayet tanrısı
 Wosret (Mısır: Usret) - Teb tanrıçası

Hem erkek hem de kadın formları

 Anubis/Anput - Mumyalama tanrısı/tanrıçası ve ölülerin koruyucusu
 Heh - Sonsuzluğun kişileştirilmesi ve Ogdoad'ın bir üyesi
 Kek - Kaos ve Karanlığın tanrısı, aynı zamanda ilkel karanlık kavramı. Kek'in dişi formu Kauket olarak bilinir.
 Nu (Nun) - Dünyanın yaratılışta ortaya çıktığı biçimsiz, sulu düzensizliğin kişileştirilmesi ve Ogdoad'ın bir üyesi
 Ra (Re) -Yaratılış ve öbür dünya ile ilgilinen önde gelen Mısır güneş tanrısı. Tanrıların mitolojik hükümdarı, her Mısır kralının babası ve Heliopolis'in koruyucu tanrısı.
 Tatenen - Eski Mısır yaratılış mitlerinde  kaostan ortaya çıkan dünyanın ilk höyüğünün kişileştirilmesi

Küçük tanrılar

Erkek

 Aani - Koruyucu bir maymun başlı tanrı
 Aati - Ölülerin ruhlarının 42 yargıcından biri
 Abu -Abu, muhtemelen Elephantine şehrinde ibadet edilen erken bir Mısır Işık tanrısıydı.
 Am-heh - Tehlikeli bir yeraltı tanrısı
 Amenhotep I (Amenhetep I) - On sekizinci hanedanın ikinci kralı, tanrılaştırıldı
 Hapu'nun oğlu Amenhotep - III. Amenhotep mahkemesinde bir yazar ve mimar, daha sonra bilgeliği için tanrılaştırıldı
 Amu-Aa - Gecenin ikinci saatinde Osiris'e eşlik eden bir tanrı
 An-af - Ölülerin ruhlarının 42 yargıcından biri
 An-hetep-f - Ölülerin ruhlarının 42 yargıcından biri
 An-mut-f
 An-tcher-f
 Andjety (Anedjti, Anezti) -Yukarı Mısır'ın dokuzuncu nome tanrısı
 Ani - Festivaller tanrısı
 Anti - Yukarı Mısır'ın şahin tanrısı
 Apedemak -Aşağı Nübye'deki bazı Mısır yapımı tapınaklarda görünen bir savaşçı aslan tanrısı
 Apep (Apepi) - Kötü niyetli kaosu kişileştiren ve her gece yeraltı dünyasında Ra ile savaştığı söylenen yılan tanrısı
 Āpesh - Bir kaplumbağa tanrısı
 Apis - Memphis'te bir tanrı olarak tapılan ve Ptah'ın bir tezahürü olarak görülen canlı bir boğa
 Arensnuphis - Greko-Romen döneminde Aşağı Nübye'deki Mısır tapınaklarında görünen bir Nübye tanrısı
 Asklepius - Mısır'da Saqqara'da tapılan bir Yunan tanrısı
 Ash - Libya Çölü tanrısı ve Mısır'ın batısındaki vahalar ile de ilgili tanrı
 Astennu - Thoth ile ilişkili bir babun tanrısı.
 Ba - Bereket tanrısı
 Ba-Ra
 Baal - Yeni Krallık döneminde Mısır'da ibadet edilen Suriye ve Kenan'dan gökyüzü ve fırtına tanrısı
 Babi - Cinsellik ve saldırganlıkla karakterize bir babun tanrısı
 Banebdjedet - Bir koç tanrısı, Mendes şehrinin koruyucusu
 Ba-Pef - Az bilinen bir yeraltı tanrısı; sekizinci saatin koç başlı tanrısı
 Bes - Apotropaik tanrı, cüce olarak temsil edilir, özellikle doğum sırasında çocukları ve kadınları korumada önemlidir
 Buchis - Teb çevresinde ibadet edilen canlı bir boğa tanrısı ve Montu'nun bir tezahürü
 Dedun (Dedwen) - Mısırlılara tütsü ve diğer kaynakları sağladığı söylenen bir Nübye tanrısı
 Denwen - Bir yılan ve ejderha tanrısı
 Djebuty - vesayet tanrısı
 Djefa - Bolluk Tanrısı
 Dionysus-Osiris - Bir yaşam-ölüm-yeniden doğuş tanrısı.
 Dua - Tuvalet ve sanitasyon tanrısı
 Fa - Kader tanrısı
 Fetket - Ra'nın bir uşağı
 Gengen Wer - Yaşam gücünü içeren göksel yumurtayı koruyan göksel kaz tanrısı
 Ha - Libya Çölü tanrısı ve Mısır'ın batısındaki vahalar ile de ilgili
 Ḥapy (Hapi) - Horus'un oğlu
 Hapy-Wet - cennetteki Nil Tanrısı
 Hardedef (Djedefhor) - Bir tanrının eseri olduğu düşünülen bir kitap yazdığı için öldükten sonra tanrılaştırılan Kral Khufu'nun oğlu
 Harmachis (Hor-em-akhet) - Sfenks tanrısı, Horus'un formu
 Harsomtus - Bir çocuk tanrı
 Haurun - Bir koruyucu ve iyileştirici tanrı, aslen Kenanlı bir tanrı
 Heka - Sihrin kişileştirilmesi
 Heneb - Tahıl tanrısı
 Henkhisesui - Doğu rüzgarının tanrısı
 Heru-Khu - Tuat'ın beşinci bölümünde bir tanrı
 Hery-sha-duat - Tuat tarlalarından sorumlu Yeraltı tanrısı
 Heryshaf - Herakleopolis Magna'da ibadet edilen Ram tanrısı
 Horon - aslen Kenanlı bir tanrı
 Hu - Sözlü sözün otoritesinin kişileştirilmesi
 Iah (Aah, Yah) - Bir ay tanrısı
 Ihy (Ihu) - Horus ve Hathor'da doğan, sistrum tarafından üretilen müzik ve neşeyi temsil eden bir çocuk tanrı
 İmhotep - bir iyileştirici tanrı olarak tanrılaşmış
 Jüpiter-Amun - Mısır'daki Siwa Vahasında tapılan, Roma'dan etkilenmiş bir tanrı
 Kagemni - Snefuru Kagemni
 Khenti-Amenti (u) - Bir nekropol tanrısı
 Khenti-qerer
 Khesfu - onuncu bölümünde bir mızrak taşıyan bir tanrı
 Khentekhtai (Khente-Khtai) - Athribis'te tapılan timsah tanrısı
 Kherty - Genellikle koç olarak tasvir edilen bir cehennem dünyası tanrısı
 Kneph - Bir koç yaratıcısı tanrı
 Mandulis - Bazı Mısır tapınaklarında ortaya çıkan bir Aşağı Nübye güneş tanrısı
 Mehen - Yeraltı dünyasında dolaşırken Ra'nın barikatını koruyan yılan tanrı
 Mestȧ (Imset) - Horus 'un oğlu
 Min - Bir erkeklik tanrısı
 Mnevis - Heliopolis'te Ra'nın bir tezahürü olarak tapılan canlı bir boğa tanrısı
 Nefer Hor - Thoth'un oğlu
 Neferhotep - Hathor'un Oğlu
 Nefertum (Nefertem) - parfüm tanrısı
 Nehebu-Kau - Koruyucu bir yılan tanrısı
 Nun - ilk suların tanrısı
 Panebtawy - Bir çocuk tanrı, Yaşlı Horus'un oğlu
 Petbe - İntikam Tanrısı
 Peteese - Nil'de boğulan Pihor'un kardeşi, daha sonra tanrılaştırıldı
 Pihor - Nil'de boğulan Peteese'nin kardeşi, daha sonra tanrılaştırıldı
 Ptah-hotep - Bir Bilgelik Metninin Yazarı, daha sonra tanrılaştırıldı
 Qebeḥsenuf (Qebehsenuef) - Horus'un oğlu
 Qebui - Kuzey rüzgarlarının tanrısı
 Ra-ateni
 Rā-Ḥerakhty - Güzel bir tanrı
 Reshep - Yeni Krallık'ta Mısır dinine kabul edilen, sakallı ve Yukarı Mısır tacıyla tasvir edilen Suriye savaş tanrısı
 Sah - Orion takımyıldızının kişileştirilmesi
 Sebeg - Merkür gezegeninin kişileştirilmesi
 Sebiumeker - üreme ve doğurganlık tanrısı
 Sed - Krallığı koruyan bir çakal tanrısı
 Seker - Memphite Nekropolü Tanrısı
 Sekhemus - dördüncü saatte Tanrısı
 Sepa - İnsanları yılan ısırıklarından koruyan bir kırkayak tanrısı
 Sepes - Bir ağaçta yaşayan tanrı
 Sepṭu - sakallı bir tüy giyen tanrı
 Serapis -Osiris ve Apis'in özelliklerini birkaç Yunan tanrısının özellikleriyle birleştiren Ptolemaios Dönemi'nden bir Greko-Mısır tanrısı. Onun gibi Mısır dışında Yunan ve Roma dinine kabul edilen Isis'in kocası.
 Seta-Ta - Tuat'ın dördüncü bölümünde mumyalanmış bir tanrı
 Setcheh - Bir yılan iblis
 Setem - Bir şifa tanrısı
 Shed - İnsanları tehlike ve talihsizlikten kurtardığına inanılan bir tanrı
 Shehbui - Güney rüzgarının tanrısı
 Shezmu - Aynı zamanda ruhları kınayan şarap ve yağ preslerinin tanrısı
 Sia - Algının kişileştirilmesi
 Sopdu - Doğu deltasının tanrısı
 Sopdet (Sothis) - Sirius yıldızının kişileştirilmesi, Sopdu'nun annesi
 Ṭuamutef (Duamutef) - Horus'un bir oğlu
 Tutu - Greko-Romen döneminden bir apotropaik tanrı
 Uneg/Weneg - Kozmik düzeni koruyan bir bitki tanrısı ve Ra'nın oğlu
 Wenenu - Koruyucu bir tanrı
 Wepwawet - bir çakal tanrısı,
 Yam - Bazı Mısır metinlerinde geçen Suriye deniz tanrısı

Kadın

 Ahti - Kötü niyetli bir su aygırı tanrıçası
 Amathaunta - Bir okyanus tanrıçası
 Ammit - Mahkum edilmiş ruhları yiyen tanrıça
 Amn - Yeraltı dünyasında ölülerin ruhlarını karşılayan bir tanrıça
 Anat (Anta) - Aslen Suriye'den olan ve Orta Krallık'ta Mısır dinine giren bir savaş ve bereket tanrıçası. Re'nin kızı, böylece Mısır'da Astarte'nin kız kardeşi.
 Anhefta - bir koruyucu ruh
 Anit - Andjety'nin Karısı
 Anuke - Bir savaş tanrıçası
 Apet - bir güneş diski giyen tanrıça
 Astarte -Yeni Krallık'ta Mısır dinine giren Suriye ve Kenanlı bir savaşçı tanrıça
 Ba'alat Gebal - Byblos şehrinin hamisi olan Kenanlı bir tanrıça, Mısır dinine kabul edildi
 Besna - Ev güvenliği tanrıçası
 Esna - İlahi bir levrek
 Hatmehit - Mendes'de tapılan balık tanrıçası
 Hedetet - Küçük bir akrep tanrıçası
 Heptet - Ölüm tanrıçası ile ilişkili tanrıça
 Heret-Kau - Ölümden sonraki yaşamda ölülerin ruhlarını koruyan koruyucu tanrıça
 Hert-ketit-s - Aslan başlı tanrıça
 Hert-Nemmat-Set -
 Hert-sefu-s -
 Heru-pa-kaut - Başında balık olan bir ana tanrıça
 Heset - Yiyecek ve içecek tanrıçası
 Hetepes-Sekhus - Aynı zamanda bir kobra tanrıçası olan Ra'nın gözünün kişileştirilmesi
 Horea - Set'in karısı
 Iat - Süt ve hemşirelik tanrıçası
 Iabet - Doğurganlık ve yeniden doğuş tanrıçası
 Ipy - Su aygırı olarak tasvir edilen bir ana tanrıça
 Ishtar - Zaman zaman Mısır metinlerinde bahsedilen Astarte'nin Doğu Sami versiyonu
 Iusaaset (Ausaas) - Atum'un dişi muadili; Heliopolis'te tapınılan tanrıça
 Iw - Bir yaratılış tanrıçası
 Kebehut - Tazelik tanrıçası Anubis'in kızı, cesetlerin mumyalanmasında ona yardım ediyor
 Ken - aşk tanrıçası
 Khefthernebes - Bir cenaze tanrısı
 Mafdet - Yırtıcı bir tanrıça tehlikeli yaratıkları yok ettiğini söylenir
 Mehit - Anhur'un eşi Abydos'ta tapınılan bir savaşçı aslan tanrıçası
 Matit - Thinis'te bir kült merkezi olan cenaze kedi tanrıçası
 Mehet-Weret - Göksel inek tanrıçası
 Menhit (Menhyt) - Ra'nın kaşını kişileştiren bir güneş aslan tanrıçası
 Meretseger - Theban Necropolis'i yöneten bir kobra tanrıçası
 Merit - Kozmik düzeni kuran müzik tanrıçası
 Meskhenet (Mesenet) - Doğuma başkanlık eden bir tanrıça
 Nakith - Yeraltı dünyasının tanrıçası
 Naunet - Nun'un kadın muadili
 Nebethetepet - Atum'un dişi muadili
 Nebt-Ankhiu - Yeraltı tanrıçası
 Nebt-Khu - Yeraltı tanrıçası
 Nebt-Mat - Yeraltı tanrıçası
 Nebt-Setau - Yeraltı tanrıçası
 Nebt-Shat - Yeraltı tanrıçası
 Nebt-Shefshefet - Yeraltı tanrıçası
 Nefertari - I. Amenhotep'in annesi, tanrılaştırıldı
 Nehmetawy - Küçük bir tanrıça, Nehebu-Kau veya Thoth'un eşi
 Pelikan - Ölülerin tanrıçası
 Perit - Yeraltı dünyasının tanrıçası
 Pesi - Yeraltı tanrıçası
 Qererti
 Qerhet - Aşağı Mısır'ın sekiz adayının tanrıçası
 Qetesh (Qudshu) - Yeni Krallık'ta Mısır dinine kabul edilen Suriye ve Kenan'dan bir cinsellik tanrıçası
 Raet-Tawy - Ra'nın bir dişi muadili
 Rekhit - Yeraltı tanrıçası
 Renenet - Şans tanrıçası
 Renpet - Yılı kişileştiren tanrıça
 Sait - Yeraltı tanrıçası
 Sefkhet-Abwy - Yazı ve tapınak kütüphanelerinin tanrıçası
 Sehith - Yeraltı dünyasının tanrıçası
 Sekhat-Hor - Bir inek tanrıçası
 Sekhet-Metu - Yeraltı tanrıçası
 Seret - Muhtemelen aslen Libya'dan bir dişi aslan tanrıçası
 Serket - Şifa ve koruma için çağrılan bir akrep tanrıçası
 Sesenet-Khu - Yeraltı tanrıçası
 Seshat - yazma ve kayıt tutma Tanrıçasıdır
 Shemat-Khu - Yeraltı tanrıçası
 Shentayet - Muhtemelen dulların koruyucu tanrıçası
 Shenty - Bir inek tanrıçası
 Shesmetet - Bir dişi aslan tanrıçası
 Sopdet - Sirius yıldızının tanrılaştırılması
 Swenet - Aswan ile ilgili tanrıça
 Ta-Bitjet - Küçük bir akrep tanrıçası
 Ta-Sent-Nefert - Yaşlı Horus'un karısı
 Tafner - bir akbaba başlığı tanrıçası
 Taweret (Thoeris) - Hipopotam tanrıçası, doğumdaki kadınların koruyucusu
 Tayt (Tayet) - Dokuma tanrıçası
 Temet - Atum'un kadın meslektaşı
 Temtith - Yeraltı dünyasının tanrıçası
 Tenenet - doğum tanrıçası
 Themath - Yeraltı dünyasının bir tanrıçası
 Thermuthis - Kader, bereket ve hasat tanrıçası
 Thmei  - Gerçeğin tanrıçası
 Tjenenyet - Koruyucu tanrıça
 Tjenmyt - Bira tanrıçası
 Unut - Hermopolis bölgesinde tapılan, yılan veya tavşan olarak temsil edilen bir tanrıça
 Usit - Yeraltı tanrıçası
 Wepset - Bir koruyucu yılan tanrıça
 Werethekau - Kralı koruyan bir tanrıça

Erkek veya kadın

 Hedjhotep - Kumaşların ve giysilerin tanrısı
 Shai - Kaderin kişileştirilmesi

Nesneler
Semi - Duat'ın onuncu bölümünde bulunan tanrısallaştırılmış bir nesne

Daha az bilinen tanrılar

Erkek

 Ȧakhu - Beşinci Ảat'ın Tanrısı
 Ảakhu - Bir koç başlı tanrı
 Ảakhu-ḥetch-t - Ölülerin tanrısı
 Ảakhu-ra - Şafağın şarkı söyleyen tanrısı
 Ảakhu-sa-ta-f - Bir savaşçı tanrı
 Ảakhui - İki lotus asasına sahip bir tanrı
 Ȧmi-beq - Ölülerin tanrısı
 Ảmi-haf - Zıpkını olan bir tanrı
 Ami-Ḥe-t-Serqet-Ka-hetep-t - Bir tanrı
 Ảmi-kar - Şarkı söyleyen bir maymun tanrı
 Ảmi-keḥau - Bir tanrı
 Ảmi-naut-f - Yılan tanrısı
 Ảmi-nehţ-f - Bir tanrı
 Ảmi-neter - Şarkı söyleyen bir tanrı
 Ảmi-Nu - Bir gökyüzü tanrısı
 Ȧmi-Pe - Bir aslan tanrısı
 Ảmi-reţ - Bir tanrı
 Ảmi-seḥseḩ - Bir tanrı
 Ảmi-sekhet-f - Kendi alanının tanrısı
 Ảmi-sepa-f - Bir tanrı
 Ảmi-suḥt-f - Dokuzuncu Ảat  tanrısı
 Ảmi-ta - Bir yılan tanrı
 Ảmi-ut - Ayın dokuzuncu gününün Tanrısı
 Ảnmut-făbesh - Bir yıldız tanrısı
 Antywy - Yukarı Mısır'ın onuncu nome tanrısı  Gecenin altıncı saatinin tanrısı.
 Ảri - Yaratıcı tanrı
 Ảri-em-ăua - Gecenin altıncı saatinin tanrısı
 Ảri-en-ȧb-f - Mavi gözlü tanrı
 Ảri-ḥetch-f - Işık tanrısı
 Ảri-ren-f-tehesef - Ayın onuncu gününün tanrısı
 Ảri-tchet-f - Ayın dokuzuncu gününün tanrısı
 Ảrit-Ảmen - Bir tanrı
 Athpi - Bir şafak tanrısı
 Ati - Bir tanrı
 Ba - Erkeklikle ilişkili bir koç tanrısı
 Ba-ảakhu-hā-f - Bir koç başlı tanrı
 Ba-em-uār-ur - Bir tanrı
 Ba-ta - Bir maymun tanrısı
 Ba-tau - Cynopolis'te tapılan bir tanrı
 Ba-utcha-hāu-f - Koç başlı bir tanrı
 Ḥeb - Bir tanrı
 Ḥun-sāḥu - Bir tanrı
 Ḥutchai - Batı rüzgarının tanrısı
 Khenti-en-Sa-t - Bir yıldız tanrısı
 Khenti-heh-f - Osiris'in mezarını koruyan bıçak gözlü bir tanrı
 Khenti-ḥenthau - Bir tanrı
 Khenti-Ḥet Ȧnes - Bir tanrı
 Khenti-kha-t-ảnes - Osiris'i koruyan bıçak gözlü bir tanrı
 Khenti-Khas - Ölülerin burunlarını koruyan bir tanrı
 Maa-ảb-khenti-ảḥ-tf - Bir tanrı
 Maa-ảtht-f - On dördüncü Ảat  tanrısı
 Maa-en-Rā - Bir maymun kapıcı tanrısı
 Maa-f-ur - Bir tanrı
 Maa-ḥa-f - Bir feribot tanrısı
 Maa-mer-f - Ayın yirmi altıncı gününün tanrısı
 Men-t - Bir tanrı
 Meni - Bir tanrı
 Menü - Beşinci ayın tanrısı
 Menu-nesu-Ḩeru - Bir savaşçı boğa tanrısı
 Menu-qeṭ - İlk Ảat  Tanrısı
 Meţ-en-Ảsảr - Yılan tanrı
 Meţ-ḥer - Ölülerin tanrısı
 Meṭes - Bir Tanrı
 Meţes - Bir kapıcı tanrı
 Meţes-ảb - Bir ibis başlı tanrı
 Meṭes-neshen - Bir tanrı
 Meţi - Bir şahin başlı tanrı
 Meţni - Su aygırı kötülük tanrısı
 Meţu-ta-f - Bir tanrı
 Neb - Bir kaz tanrısı
 Neb ảa - Şarkı söyleyen şafak tanrısı
 Neb ảmakh - Ảf  gemisini çeken tanrı
 Neb ankh - Şafağın şarkı söyleyen tanrısı
 Neb āq-t - Bir çakal tanrısı
 Neb Kheper-Khenti-Ṭuat - Bir Maāt tanrısı
 Neb Khert-ta - Bir yıldız tanrı
 Neb pāt - Bir tanrı
 Neb seb-t - Bir tanrı
 Neb Uast - Pakhit gemisinin bir tanrısı
 Neb-Un - Bir tanrı
 Neb kullanıcısı - Koç başlı bir tanrı
 Neb utchat-ti - İnsan bacaklı yılan tanrı
 Nebti - Bir tanrı
 Nekenher - Korkunç bir tanrı
 Neter - Bir yılan tanrı
 Neterti - Uuat'ta bir tanrı
 Neter bah - Bir tanrı
 Neter neferu - Bir tanrı
 Neter-hāu - Nil tanrısı
 Neter-ka-qetqet - Osiris'i koruyan bir tanrı
 Neter-kha - Bin yıllık Tanrı
 Netrit-ta-meh - Bir balta tanrısı
 Netrit-Then - Bir balta tanrısı
 Serq - Bir yılan tanrı
 Unnti - Varoluş tanrısı
 Untả - Hafif bir tanrı
 Yukarı - Bir maymun tanrısı
 Up-hai - Ölülerin Tanrısı
 Up-shāt-taui - Bir tanrı
 Up-uatu - Şarkı söyleyen bir tanrı
 Upi-sekhemti - Çakal başlı şarkı söyleyen tanrı
 Upt-heka - Büyü tanrısı
 Yukarı - Hafif bir tanrı
 UPU - Yılan Shemti Tanrısı
 Ur - Bir tanrı
 Ur-ȧres (Urȧrset) - Bir tekne tanrısı
 Ur-at - Kher-Āḥa'nın bir tanrısı
 Ur-HEKA - Bir tanrı
 Ur-henhenu - Bir su tanrısı
 Ur-henu - Bir su tanrısı
 Ur-khert - İkinci Ảat'ta bir çakal tanrı
 Ur-maati-f - Bir tanrı
 Ur-metuu-ḩer-ȧat-f - Bir tanrı
 Ur-peḥti - Bir kapıcı tanrısı
 Ur-peḩui-f - Bir tanrı
 Urrtȧ - Bir tanrı

Kadın

 Ami-khent-AAT - EDFU tanrıçası
 Ảmi-pet-seshem-neterit - 12 Thoueris tanrıçasından biri
 Ảmi-urt - Bir inek tanrıçası
 Ảmi-utchat-sảakhu-Ảtemt - 12 Thoueris tanrıçasından biri
 Ảmit-Qeţem - Osiris'in dirilmesine yardım eden bir tanrıça
 Ảmit-she-t-urt - Bir tanrıça
 Āpertra - Şarkı söyleyen bir tanrıça
 Ảrit-ȧakhu - Bir yıldız tanrıçası
 Ảriti - Bir tanrıça
 Ba-khati - Bir tanrıça
 Baiut-s-ảmiu-heh - Bir tanrıça
 Ḥebit - Bir hava tanrıçası
 Hetemit - Yıkım tanrıçası
 Ḥunit - Ayın yirmi birinci günü tanrıçası
 Ḥunit Pe - bir tanrıça
 Ḥunit urit - Heliopolis'in vesayet tanrıçası
 Ḥuntheth - Bir dişi aslan tanrıçası
 Ḥurit urit - Bir tanrıça
 Maa-ā - Şarkı söyleyen bir tanrı
 Maa-neter-s - Şarkı söyleyen bir tanrıça
 Neb Ȧa-t (Nebt Ȧa-t) - Bir tanrıça
 Neb Ȧa-t-Then (Nebt Ȧa-t-Then) - Bir tanrıça
 Neb āāu (Nebt āāu) - Bir tanrıça
 Neb-ābui (Nebt-ābui) - Bir tanrıça
 Neb ȧkeb (Nebt ȧkeb) - Bir tanrıça
 Neb Ȧnit (Nebt Ȧnit) - Bir tanrıça
 Neb ảri-t-qerr-t (Nebt ȧri-t-qerr-t) - Bir tanrıça
 Neb ảrit-tcheṭflu - Sürüngenleri yaratan tanrıça
 Nebảs-ḥatt - Bir tanrıça
 Neb ȧs-ur (Nebt ȧs-ur) - Bir tanrıça
 Neb Ȧter (Nebt Ȧter-Meḥ) - Bir tanrıça
 Neb ȧter-Shemā (Nebt ȧter-Shemā) - Bir tanrıça
 Neb ảur (Nebt ảur) - Nehir tanrıçası
 Neb Aut (Neb-t Aut) - Bir tanrıça
 Neb Bȧa-t (Nebt Bȧa-t) - Bir tanrıça
 Neb ḥekau (Nebt ḥekau) - Büyü tanrıçası
 Neb ḥetep (Nebt ḥetep) - Bir timsah tanrıçası
 Neb Khasa (Nebt Khasa) - Bir tanrıça
 Neb Khebit (Nebt Khebit) - Chemmis tanrıçası
 Neb peḥti (Nebt peḥti) - Bir tanrıça
 Neb Per-res (Nebt Per-res) - Bir tanrıça
 Neb petti (Nebt petti) - Bir tanrıça
 Neb Sa (Nebt Sa) - Bir tanrıça
 Neb Sam (Nebt Sam) - Bir tanrıça
 Neb sau-ta (Nebt sau-ta) - Bir tanrıça
 Neb sebu (Nebt sebu) - Bir tanrıça
 Neb Septi (Nebt Septi) - Bir tanrıça
 Neb-t ȧakhu - Şafak yılan tanrıçası
 Neb-t ȧnemit - Bir adak tanrıçası
 Neb-t ANKH - on iki Tanrıçalardan biri
 Neb-t ānkhiu - İki yılanlı bir tanrıça
 Neb-t Ảţu - Bir tanrıça
 Neb-t au-t-ȧb - Bir inek tanrıçası
 Neb-t Kheper - Yılan tanrıça
 Neb-t usha - Ṭuat'ın sekizinci bölümünün tanrıçası
 Neb Un (Nebt Un) - Bir tanrıça
 Nebt Ānnu - Bir tanrıça
 Neterit-nekhenit-RA - bir şarkı tanrıçası
 Un-baiusit (Unt -baiusit) - Bir tanrıça
 Unnit - Bir tanrıça
 Unnuit - Bir tanrıça
 Upit - Bir yılan tanrıça
 Ur-ā - Bir tanrıça
 Urit - Bir tanrıça
 Urit-ȧmi-t-Ṭuat - Ra'ya eşlik eden bir tanrıça
 Urit-em-sekhemu-s - Dördüncü saatin tanrıçası
 Urit-en-kru - Bir dişi aslan başlı su aygırı tanrıçası
 Urit-ḥekau - Yukarı Mısır Tanrıçası
 Urti-ḥethati - Ánu tanrıçası

Erkek veya kadın

 Medjed - Ölüler Kitabı'ndan küçük bir tanrı.
 Neb au-t-ȧb - Ṭuat'taki  bir tanrı veya tanrıça (doğrulama için ek alıntı gerektirir)
 Netrit fent - Bir balta tanrısı veya tanrıça  (doğrulama için ek alıntıya ihtiyaç duyar)

Tanrı grupları

 Aai - Duat'da dokuzuncu bölümün 3 koruyucu tanrıları onlar Ab-ta, Anhefta ve Ermen-ta'dır
 Cavern tanrıları - Birçok yeraltı tanrısı, lanetlenmiş ruhları başlarını keserek ve yutarak cezalandırmakla suçlanıyorlar.
 Ennead - dünya oluşturma sırasında Atum tarafından üretilen dokuz tanrı ailesinin genişletilmesi. Ennead genellikle Atum, çocukları Shu ve Tefnut, çocukları Geb ve Nut ve çocukları Osiris, Isis, Set ve Nephthys'den oluşuyordu.
 Teb Triad, Amun onun eşini Mut ve oğulları Khonsu'da oluşan grup.
 Horus dört oğulları mumyalanmış bedeni koruyan dört tanrı.
 Gate tanrıları - birçok tehlikeli koruyucu tanrı.
 Hemsut (veya Hemuset) - kader ve kaderin koruyucu tanrıçaları, Ptah'ın kızları
 Her-Hequi - Duat'ın beşinci bölümündeki 4 tanrı
 Günün Saatleri tanrılar - günün her saatinin 12 ilahi bedenlenmesi: kısmen büyük tanrılar
 Gece tanrılarının Saatleri - gecenin her saatinden 12 tanrıça, başlarına beş köşeli bir yıldız takıyorlardı.
 Maat'ın 42 hakimi - öbür dünyada ölülerin ruhlarını yargılayan Osiris dahil 42 tanrı
 Khnemiu - Duat'ın on birinci bölümünde kırmızı kron giyen 4 tanrı
 Ogdoad - yaratılıştan önce var olan sekiz tanrıların kümesi. Ogdoad genellikle Amun - Amunet, Nu - Naunet, Heh - Hauhet ve Kek - Kauket'den oluşuyordu.
 Renniu - Duat'da on birinci bölümünde 4 tanrı
 Setheniu-Tep - Duat'ın on birinci bölümü, beyaz taçlar giyen 4 tanrı
 12 Thoueris tanrıçası

Kaynakça

 Lorton, Claude Traunecker. Çeviri Fransızlardan David (2001). Mısır tanrıları (1. İngilizce edn, geliştirilmiş ve genişletilmiş). Ithaca, NY [ua]: Cornell University Press. ISBN 0-8014-3834-9.
 Budge, Sir Ernest A. Wallis (2010). Mısır hiyeroglif sözlüğü (iki ciltte, bir İngilizce kelime dizini, kral listesi ve dizinli coğrafi liste, hiyeroglif karakterlerin listesi, Kıpti ve Sami alfabeleri ile). New York: Cosimo Classics. Mayıs ISBN 978-1-61640-460-4.
 "Aswan Tarihi Gerçekler ve Zaman Çizelgesi: Aswan, Mısır". http://www.world-guides.com/africa/egypt/aswan/aswan_history.html .
 Petry, Alan W. Shorter; Bonnie L. (1994) tarafından yeni bir kaynakça ile. Mısır tanrıları: bir el kitabı (rev. Edn). San Bernardino (Kaliforniya): Borgo Press. ISBN 0-89370-535-7.
 "Mısırın tanrıları". http://www.touregypt.net/godsofegypt/ .
 Willockx, Sjef. "Amentet, Andjeti ve Anubis: Üç Eski Mısır Tanrısı (2007)".
 Mark, Joshua J. "Mısır Tanrıları - Tam Liste". https://www.ancient.eu/article/885/egyptian-gods---the-complete-list/ .
 Nelson, Thomas (2017). The Woman's Study Bible: Denge, Umut ve Dönüşüm için Tanrı'nın Gerçeğini Almak. Biblica, Inc.
 "GVC09-24: Mistik yaratıklar ve tanrılar -Mısır". [1]
 Durdin-Robertson, Lawrence (1979). Tanrıçalarla Komünyon: Tanrıçaların Putları, İmgeleri ve Sembolleri; Mısır Bölüm III. Cesara Yayınları.
 Raymond O. Faulkner tarafından çevrilen çeviriler; ek ile; Ogden Goelet JR'nin yorumu Wasserman .; EA Wallis Budge gözetiminde 1890'da üretilen faks cildinden renkli resimlerle; Carol AR Andrews tarafından tanıtıldı; Eva Von Dassow tarafından düzenlenmiş; James (1994) tarafından tasarlanan bir baskıda. Mısır Ölüler Kitabı: Gündelik ortaya çıkma kitabı: MÖ 1250 dolaylarında yazıcılar ve bilinmeyen sanatçılar tarafından yazılmış ve resimlendirilmiş Ani Papirüsü olmak (kutsal adakların kraliyet yazarı), kitapların bölümlerinin dengesi dahil Eski metinlerden derlenen, Mısır uygarlığının köklerine kadar uzanan, kent resesyonu olarak bilinen ölülerin kalıntıları (1. baskı). San Francisco: Chronicle Books. ISBN 0-8118-0767-3.

Mitoloji listeleri
Tanrı

Mısır tanrıları listesi


Başarmak, kişi veya topluluğun istediği düşünülen şey veya şeylere ulaşmasıdır.

Bir kişi kendisinin başarısını doğrudan kendi istedikleriyle tartar. Benzer şekilde, bir kişi, başka bir insan ve toplumun başarısı hakkında düşünürken de kendi istekleri önemlidir. Çünkü başkasının veya başkalarının başarısından bahsederken, onların istekleri olduğunu düşünmeli ve bu isteklerin ne olduğu hakkında varsayımda bulunmalıdır -ki bu varsayımlar da kişinin kendi istekleriyle doğrudan alakalıdır.

Buradaki ikinci öğe ise, başarının hakkında düşünüldüğü kişi veya toplumdur. Aynı kişinin başka kişi veya toplumlar hakkında düşünürken istekleri değişmemesine karşın, başarı kriterleri değişebilir. Çünkü farklı kişi veya toplumlar için farklı istekler varsayabilir.

Felsefi kavramlar

Başarmak