Slaget ved Bornholm den 9. juli 1535 kaldes det søslag, hvor en svensk-dansk-preussisk flåde angreb og besejrede den lybske flåde. Slaget brød Lübecks maritime herredømme.

Sammenstødet var en af mange kampe under den danske borgerkrig grevefejden. Måns Svensson Some var admiral over den flåde, som Gustav Vasa sendte Christian III, til bistand i kampen mod Lübeck og dens forbundne danske dele. Admiralsskibet hed "Elefanten". I maj 1535 forenede de elleve svenske skibe sig med de preussiske og danske.

Ved Bornholm den 9. juni angreb skibene den lybske flåde, som måtte flygte. Ugen efter indespærrede og konfiskerede den forenede flåde ti lybske skibe i Svendborgsund syd for Fyn. Derefter gik den forenede flåde til Øresund og belejrede Malmø, København og Landskrona. Den svenske flåde havde dermed været med og brudt lübeckernes overherredømme til søs.

Deltagende skibe:
 Stora Kravelen "Elefanten", Sverige
 Mickel, Lübeck
 Samson, Danmark
 Sundska Holken, Danmark

Eksterne henvisninger
 Nordisk familjebok "Ugglan"

Slaget ved Bornholm
Bornholm (1535)
Bornholm (1535)

Slaget ved Bornholm (1535)


Marne (Màren în dialectul din Bergamo) este un sat în comuna Filago din Provincia Bergamo, situat la aproximativ doi kilometri de Filago. Altitudinea medie este de 184 m. Are o populație de 250 de locuitori.

Localitatea este un mic sat agricol de origine veche.

A devenit parte din Brembate di Sotto la ordinele lui Napoleon, dar austriecii au anulat această hotărâre în 1815. Apoi, în mod oficial, a devenit parte a comunei Filago în 1958.

Persoane legate de Marne
 Maurizio Malvestiti (1953), episcop romano-catolic al diecezei Lodi din 2014.

Monumente și locuri de interes
 Biserica Sf. Bartolomeu, Secolul al XII-lea

Galerie de imagini

Note

Foste comune din Italia
Provincia Bergamo

Marne (Italia)


An Sporobolus macranthelus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Emilio Chiovenda. An Sporobolus macranthelus in nahilalakip ha genus nga Sporobolus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sporobolus

Sporobolus macranthelus


An Schiedeella fragrans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Schiedeella fragrans in nahilalakip ha genus nga Schiedeella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schiedeella

Schiedeella fragrans


Caravaggio  este un film britanic  din 1986 regizat și co-scris de Derek Jarman. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Nigel Terry, Sean Bean și Tilda Swinton. Filmul prezintă povestea fictivă a vieții pictorului italian Michelangelo Merisi da Caravaggio (1571–1610) .

Prezentare

Distribuție

Note

Legături externe

Vezi și

Filme din 1986
Filme britanice
Filme în limba engleză
Filme regizate de Derek Jarman
Filme dramatice
Filme biografice
Filme cu teme LGBT
Filme independente

Caravaggio (film din 1986)


Karl von Kamptz ist der Name von
 Karl Albert von Kamptz (1769–1849), Justizminister Preußens
 Carl Albert von Kamptz (Gesandter) (1808–1870), deutscher Verwaltungsjurist, Diplomat Preußens

Karl von Kamptz


Kayaköy, Türkiye'de birden fazla yerleşimin adıdır. Bunlar;

 Kayaköy, Ödemiş: İzmir ili Ödemiş ilçesine bağlı mahalle
 Kayaköy, Fethiye: Muğla ili Fethiye ilçesine bağlı mahalle
 Kayaköy Polyesi: Muğla ili sınırlarında, içinde Kayaköy mahallesinin bulunduğu polye.

Kayaköy


Galatia was a region of Central Anatolia settled by the Gauls after their invasions in the mid-3rd century BC.  From then until 62 BC, the Galatians ruled themselves by means of decentralized Tetrarchies, but in 62, the Romans established a Kingdom of Galatia, which lasted around 35 years.

Kings of Galatia, 62–25 BC

References

Galatia

List of kings of Galatia


We the Kingdom é uma banda americana de música cristã contemporânea que assinou contrato com o Capitol Christian Music Group. A banda é formada por várias gerações de parentes: Andrew Bergthold, Ed Cash, Franni Rae Cash, Martin Cash e Scott Cash. O nome da banda vem da ideia de que "o reino de Deus está aqui entre nós".

A banda lançou seus primeiros singles, " Dancing on the Waves " e o single de sucesso " Holy Water ", seguido por seu EP de estreia, Live at the Wheelhouse, em 2019. Isso rendeu à banda quatro indicações no 51º GMA Dove Awardsganhando o Dove Award de Novo Artista do Ano. Em 2020, a banda lançou seu álbum de estreia, Holy Water, que tinha os singles lançados anteriormente "Dancing on the Waves" e "Holy Water", além de " Don't Tread on Me ", " God So Loved " e " Child of Amor ". A banda ganhou duas indicações ao Grammy no 63º Grammy Awards, com Holy Water para Melhor Álbum de Música Cristã Contemporânea, e a faixa-título sendo indicada para Melhor Performance/Canção de Música Cristã Contemporânea. Em 2021, a banda ganhou o GMA Dove Award de Artista evangélico Contemporâneo do Ano e Álbum Pop / Contemporâneo do Ano por Holy Water (2020), e ganhou uma indicação para a música  adoração gravada do ano por "God So Loved" no 52º GMA Dove Awards.

História
Em 16 de agosto de 2019, We the Kingdom lançou seu single de estreia, " Dancing on the Waves ". Em setembro de 2019, a banda lançou seu segundo single, " Holy Water ". "Holy Water" se tornou o single de sucesso da banda, chegando ao segundo lugar na parada Hot Christian Songs. A banda lançou seu EP de estreia, Live at the Wheelhouse, em outubro de 2019. Live at the Wheelhouse alcançou o terceiro lugar no Top Christian Albums Chart.

Em 24 de abril de 2020, " Don't Tread on Me " foi lançado como o terceiro single do álbum. "Don't Tread on Me" alcançou a quadrigésima posição na parada melhores músicas cristãs. Em 29 de maio de 2020, We the Kingdom lançou " God So Loved ". "God So Loved" alcançou a quarta posição na parada melhores músicas cristãs. Em 3 de julho de 2020, We the Kingdom anunciou que seu primeiro álbum de estúdio, Holy Water, seria lançado em 7 de agosto, enquanto lançava" Child of Love " como o primeiro single promocional do álbum. "No Doubt About It" foi lançado como o segundo single promocional de Holy Water em 24 de julho de 2020. We the kingdom lançou  a Holy water em 7 de agosto de 2020. O álbum estreou em 4º lugar no Top Christian Albums Chart.

No 51º GMA Dove Awards em outubro de 2020, We the Kingdom foi indicado a quatro prêmios, sendo eles o Artista Novo do Ano, Canção do Ano e Canção Gravada Pop/Contemporânea do Ano por "Holy Water" e Pop/Contemporary Álbum do Ano para Live at the Wheelhouse, com a banda ganhando apenas o prêmio de Artista Novo do Ano. No 30 de outubro do 2020, a banda lançou " Light of the World (Sing Hallelujah) " como single autônomo. "Light Of The World (Sing Hallelujah)" alcançou a vigésima posição na parada melhores músicas cristãs.

Em 29 de janeiro de 2021, a banda lançou "Child of Love" com Bear Rinehart do Needtobreathe como o quinto single de Holy Water (2020). "Child of Love" alcançou a 5ª posição na parada melhores músicas cristãs. No 63º Grammy Awards em março de 2021, We the Kingdom recebeu duas indicações, com "Holy Water" sendo indicado para Melhor Performance/Canção de Música Cristã Contemporânea e Holy Water para Melhor Álbum de Música Cristã Contemporânea.

<div>We the Kingdom recebeu três indicações para o GMA Dove Awards de 2021 para Artista evangélico Contemporâneo do Ano, Álbum Pop/Contemporâneo do Ano por holy water e Canção Gravada de Adoração do Ano por "God So Loved", a banda ganhando o GMA Dove Awards de Artista evangélico Contemporâneo do Ano e Álbum Pop/Contemporâneo do Ano por Holy Water.

Referências

Artistas da Capitol Records

We the Kingdom


Sylvaine peut désigner :

 Sylvaine (Ochlodes sylvanus), une espèce de lépidoptères ;
 Sylvaine, un des noms de plume de Jeanne Élisabeth Marie Aimée Joséphine Philbert, plus connue sous le nom de Magali ;
 Sylvaine, de son vrai nom Kathrine Shepard, musicienne norvégienne ;
 Sylvaine, prénom féminin, voir la liste des articles dont le titre commence par ce prénom.

Sylvaine (homonymie)


An Isochilus unilateralis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Benjamin Lincoln Robinson. An Isochilus unilateralis in nahilalakip ha genus nga Isochilus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Isochilus

Isochilus unilateralis


المتوارقة  هي جنس من الديدان المثقوبة.
فقط نوع واحد منها اكتُشف هو: المتوارقة البوسكية .
بل هو الطفيلي الأبرز الذي له أهمية طبية عند البشر وأهمية في الطب البيطري عند الخنازير.
وذلك هو النوع السائد في جنوب وشرق آسيا . وتسمى الإصابة بالمتوارقة بداء المتوارقات  .

المتوارقة البوسكية

وتسمى عادة المتوارقة البوسكية بالمعوية العملاقة المفلطحة، بسبب شكلها العريض والمفلطح بشكل استثنائي، بل هي أكبر طفيلي يصيب البشر، حجم الطفيلي يتغير وتعتبر المتوارقة ناضجة إذا كانت 2سم ,ولكن قد تنمو في جسم الإنسان وتصل إلى 7,5 سم طولا, و2,5 سم عرضا.
وهو طفيلي مشترك بين البشر والخنازير وأكثر انتشاراً في جنوب وجنوب شرق آسيا، هي عضو من عائلة مشوكات الفم التي بدورها هي جنس من المثقوبات.
تختلف الديدان المثقوبة عن باقي الأنواع التي تتطفل على الثدييات الكبيرة بأنها تستوطن في الأمعاء أكثر من الكبد كما يفعل نوع المتوارقات.
تشغل المتوارقة البوسكية عادة المنطقة العلوية للأمعاء الدقيقة ولكن في حالات الاجتياحات الشديدة يمكن أن توجد في المعدة وفي المنطقة السفلية من الأمعاء.
إن المتوارقة البوسكية هي سبب الحالة المرضية المسماة داء المتوارقات.

في لندن، جورج باسك أول من وصف المتوارقة البوسكية في عام 1843 بعد العثور عليها في عفج (اثنا عشري) أحد البحَّارين.
وبعد سنوات من الدراسة المتأنية والتجريب الذاتي، في عام 1925، أقر كلود هيمان بارلو دورة حياتها في البشر.

دورة الحياة

تضع الديدان البالغة أكثر من 25 ألف بيضة كل يوم وهذه تستغرق 7 أسابيع كي تنضج وتفقس بدرجة 27 -32 درجة سيليزية. تطرح البيوض غير الناضجة غير المتقسمة في الأمعاء ومع البراز .خلال أسبوعين تصبح في الماء بيوضا مضغية (embryonated) .
وبعد حوالي 7 أسابيع تطرح البيوض كائناً طفيلياً بالغ الصغر يدعى الطفيل المهدب (miracidia) الذي يجتاح الحلزون الملائم كثوي وسيط له.
تلعب عدة أنواع من أجناس المُتَقَطِّعَة ( جِنْسٌ مِنَ القَواقِع )و الهَيْبوط (جنس من الرخويات )دور العائل الوسط ..
في الحلزون (القواقع) يخضع الطفيلي لمراحل تطور متعددة (أكياس ابواغ. ريديات. ذوائب )
تتحرر الذوائب من الحلزون والكيس (الغلاف) على شكل خلائف الذوائب فوق نباتات مائية مثل كستناء الماء  , أشواك الماء ( ) , اللوتس ( النيلومبو جوزي ), الخيزران (البامبو) , وغيرها من النباتات الصالحة للاكل..
يصبح الثوي المضيف من الثدييات، أو المضيف النهائي مصابا بالإنتان وذلك بابتلاع الأكياس الموجودة على النباتات المائية.
وبعد وصول هذه الأكياس للعفج وبعد تلاثة أشهر تلتصق بجدار الامعاء. حيث تتطور إلى ديدان مثقوبة بالغة ابعادها 20-75 /8-20 مم.وذلك لدى الثدييات من بشر وخنازير . و يبلغ مأمول العمر للديدان البالغة حوالي سنة كاملة.

المصادر

روابط خارجية

ديدان طفيلية للبشر
متورقات
مثقوبات

متوارقة بوسكية


Palacio del Buen Retiro (španjolski za "Palača ugodnog utočišta") je bila velika palača koju je u Madridu projektirao arhitekt Alonso Carbonel (oko 1590. – 1660.) za Filipa IV. od Španjolske kao sekundarna rezidencija i mjesto za razonodu. Izgrađena na tadašnjoj istočnoj granici grada Madrida, danas nekoliko njezinih sačuvanih zgrada i vrtova čine madridski park Retiro.

Dana 25. srpnja 2021. godine Buen Retiro upisan je na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Europi zajedno sa susjednom šetnicom Paseo del Prado kao "krajolik umjetnosti i znanosti". Smješten u urbanom srcu Madrida, ovaj kulturni krajolik evoluirao je od stvaranja drvoreda uz Paseo del Prado, prototipa latinoameričke alamede, u 16. stoljeću do mjesta koje utjelovljuje novu ideju urbanog prostora i razvoja prosvijećenog apsolutističkog razdoblja 18. stoljeća.

Zgrade posvećene umjetnosti i znanosti pridružuju se drugima posvećenima industriji, zdravstvu i istraživanju. Zajedno, oni predstavljaju težnju za utopijskim društvom tijekom vrhunca španjolskog kolonijalnog carstva, povezanu s prosvijećenom idejom demokratizacije znanja i imale su veliki utjecaj u Latinskoj Americi.

Povijest i odlike
Filip IV. je povremeno volio živjeti u nekim sobama u blizini Samostana sv. Jeronima (San Jerónimo el Real) u blizini sadašnje lokacije Muzeja Prado, koji je dobio ime "kraljevske četvrti". Zbog čestih posjeta i šetnji susjednom farmom, u vlasništvu vojvode od Olivaresa, njegovog miljenika i ministra, vojvoda je kralju dao projektirati niz zgrada i paviljona. One su se počele graditi 1630. godine kao produžetak kraljevske četvrti, što je u konačnici odredilo palaču Buen Retiro. Gradnja palače se odvijala u razdoblju od sedam godina, do 1640. godine, tijekom koje je izgrađeno nekoliko središta. Po završetku, palača se sastojala od više od 20 zgrada i dva velika otvorena trga za dvorske zabave i razne druge namjene. Kompleks palače bio je okružen velikim prostranstvom vrtova i ribnjaka, dajući joj karakter ugodnosti.

Kralj je tu provodio samo nekoliko dana godišnje, obično ljeti, ali je odlučio palači pružiti ukrasnu umjetničku razinu koja odgovara onoj Real Alcázara (danas Kraljevska palača u Madridu), njegove glavne rezidencije. Nedostatak starih slika na tržištu potaknuo ga je da naruči niz radova od umjetnika iz Rima i Napulja. Mnoge od tih slika ostale su u muzeju Prado, djela umjetnika kao što su: Claude Lorrain, Nicolas Poussin i Gaspard Dughet, Massimo Stanzione i Giovanni Lanfranco.

Za Salón de Reinos (dvoranu palače, donedavno sjedište Muzeja vojske) naručen je niz komemorativnih slika španjolskih vojnih trijumfa, uključujući Predaju Brede Diega Velázqueza i Obrana Cádiza od Engleza Francisca de Zurbarána. Ostale slike su djela umjetnika kao što su:Antonio de Perede, Juan Bautista Maíno i Vicente Carducho.

Palača je ostala kraljevska rezidencija sve do kasnog 18. stoljeća. Nakon požara madridskog Real Alcázara u prosincu 1734., zgrada Buon Retiro postala je glavno sjedište suda sve do izgradnje novog Real Alcázara u Madridu, dovršenog 1764. godine.

Palača je zbog improviziranog dizajna i gradnje bila nekvalitetna, uključujući upotrijebljene materijale, što je bio uzrok njezine propasti. Tijekom Španjolskog rata za neovisnost, 1808. godine, francuske trupe smještene u Madridu koristile su palaču i njene gospodarske zgrade kao vojarne. U vrtovima su bili pohranjeni spremnici s barutom, a za njih je izgrađen bunker koji je nanio nepopravljivu štetu cijelom prostoru. Nadalje, zgrade su bile ozbiljno oštećene, toliko da je, kada je Izabela II. pokušala započeti njihovu obnovu, odlučeno da ne preostaje ništa drugo nego da se gotovo potpuno sruše.

Buen Retiro danas
Glavni tragovi palače koji su ostali su 120 ha veliki Jardines del Buen Retiro ("Vrtovi ugodnog utočišta"), iako oni nemaju nikakve sličnosti s izvornim dizajnom vrtova i čine samo polovicu izvorne cjeline. Ostale su i dvije zgrade, premda znatno izmijenjene svojim izvornim vanjskim prostorima, a obje su predodređene da budu dio kompleksa muzeja Prado:

 Salón de Reinos (prvotno "Dvorana za prijeme"), u kojoj se desetljećima nalazi Museo del Ejército (vojni muzej), preselio se u Alcázar u Toledu između 2010. i 2012. godine.
 Salón de Baile ("Dvorana za bal"), danas poznata kao Casón del Buen Retiro, nekoć dom zbirke Prado muzeja iz 19. stoljeća, a sada centar za proučavanje Prado muzeja. Strop glavne dvorane krasi veličanstvena freska talijanskog umjetnika Luce Giordana, naslikana oko 1696.-1697. za španjolskog kralja Karla II. i prikazuje "Apoteozu španjolske monarhije".

Bilješke

Vanjske poveznice

El Real Sitio del Buen Retiro

Građevine u Madridu
Palače u Španjolskoj
Barokne palače
Svjetska baština u Španjolskoj
Španjolske turističke atrakcije
Turističke atrakcije u Madridu
Barokne građevine u Španjolskoj

Palacio del Buen Retiro


El Club Atlético Arteixo es un club de fútbol español de la localidad de Arteijo, en la provincia de La Coruña, Galicia. Fue fundado en 1949 y disputa sus encuentros en el Campo Municipal Ponte dos Brozos.

Actualmente juega en el grupo I de la Tercera Federación, habiendo alcanzado su techo deportivo en la temporada 2004-05 en la que jugó en Segunda B tras eliminar al Real Oviedo y se enfrentó a históricos como la UD Las Palmas o el Rayo Vallecano.

Datos del club
 Temporadas en 1.ª: 0
 Temporadas en 2.ª: 0
 Temporadas en 1.ª RFEF: 0
 Temporadas en 2.ª RFEF / 2.ª B: 1
 Temporadas en 3.ª RFEF / 3.ª: 5

Historial en la liga

Enlaces externos
 Página oficial del club

Equipos de fútbol de la provincia de La Coruña
Equipos de la Tercera Federación - Grupo I
Equipos de fútbol fundados en 1949
Fútbol en España en 1949

Club Atlético Arteixo


Visvaldas ist ein litauischer männlicher Vorname, abgeleitet von visas (ganz) und  Valdas.

Namensträger

 Visvaldas Matijošaitis (* 1957),  Unternehmer und Politiker, Bürgermeister von Kaunas, Gründer und Hauptaktionär des litauischen Konzerns Vičiūnų grupė
 Visvaldas Matkevičius (*  1963),  Politiker, Bürgermeister von Panevėžys (2002–2003)
 Visvaldas Nekrašas (*  1958), Politiker, Mitglied des Seimas
 Visvaldas Račkauskas (* 1957), Jurist, General-Polizeikommissar Litauens

Männlicher Vorname
Litauischer Vorname

Visvaldas


Juan González Meneses (também Don Juan González de Meneses y de la Parra) (falecido no dia 28 de junho de 1521) foi um prelado católico romano que serviu como bispo de Almería (1520–1521).

Biografia
No dia 17 de setembro de 1520, Juan González Meneses foi escolhido pelo Rei da Espanha e confirmado pelo Papa Leão X como Bispo de Almería. Serviu como Bispo de Almeria até à sua morte, no dia 28 de junho de 1521.

Bispos nomeados pelo Papa Leão X
Mortos em 1521
Bispos do século XVI

Juan González Meneses


Joseph Edward Collins (born Joseph Edward Kollonige; December 3, 1922 – August 30, 1989) was an American Major League Baseball player born in Scranton, Pennsylvania.

On September 25,  he began his major league career playing for the New York Yankees. He played in 10 Major League seasons and seven World Series, all for the Yankees. At 6'0" tall and 185 pounds, he batted left and threw left, which made him unavailable to play most infield positions, where he was a first baseman in 715 games regular-season games. He also played 114 games as an outfielder, while his peak number of games played in a season was 130 in 1954. Collins often platooned with Moose Skowron. Collins hit 86 regular-season home runs, but more importantly, four in the World Series with powerful Yankee teams. He was a teammate of both Joe DiMaggio and Mickey Mantle.

His last Major League game was on September 29, 1957. His entire major league career was spent with the Yankees. He was traded to the Philadelphia Phillies at the start of the 1958 season, but he chose to retire rather than join the Phillies, thus cancelling the trade.

In 908 games over 10 seasons, Collins posted a .256 batting average (596-for-2329) with 404 runs, 79 doubles, 24 triples, 86 home runs, 329 RBI, 338 bases on balls, .350 on-base percentage and .421 slugging percentage. He finished his career with a .990 fielding percentage primarily as a first baseman but also played at all three outfield positions. In 36 postseason games, he made his hits count. He hit only .163 (15-for-92) with 15 runs, 3 doubles, 4 home runs, 10 RBI and 14 walks.

He died in Union Township, Union County, New Jersey in 1989, and there is a small park there named in his honor.  The park is located off of Liberty Avenue and also has a memorial plaque honoring him.

See also
List of Major League Baseball players who spent their entire career with one franchise

References

External links
Baseball Almanac
Baseball Gauge
Baseball Reference
Baseball Reference (Minor Leagues)
Joe Collins Biography
Retrosheet
Venezuelan Professional Baseball League

1922 births
1989 deaths
Akron Yankees players
Amsterdam Rugmakers players
Beaumont Exporters players
Birmingham Barons players
Butler Yankees players
Easton Yankees players
Indios de Oriente players
Kansas City Blues (baseball) players
Major League Baseball first basemen
New York Yankees players
Newark Bears (International League) players
Norfolk Tars players
People from Union Township, Union County, New Jersey
Baseball players from Union County, New Jersey
Springfield Rifles players
Baseball players from Scranton, Pennsylvania

Joe Collins


Tommy Trash cuyo nombre real es Thomas Olsen, es un músico, productor y DJ australiano de electro house. Estuvo radicado en Londres y actualmente se sitúa en Los Ángeles, California. En 2013 apareció por última vez en el Top 100 en la encuesta realizada por la revista DJmag ocupando el puesto número 55. En 2014 quedó al margen de los 100 primeros ubicándose en el número 145.

Biografía
El artista nominado a los premios ARIA en 2009 Tommy Trash, es una de las máximas promesas de la escena electrónica, considerado como una de las revelaciones del 2011.
Desde que irrumpió en la escena desde el 2006, Tommy se ha destacado en los charts electrónicos y en las pistas de baile, con más de 45 producciones entre originales y remixes, rápidamente se afianzó como uno de los artistas más talentosos y prolíficos de Australia.

Su consagración llegaría recién en el año 2011, gracias a su producción titulada "The End", siendo uno de sus mayores éxitos hasta la fecha. Convertido en uno de los himnos del verano boreal, fue respaldada por reconocidos DJs internacionales como el caso de David Guetta, Swedish House Mafia, Afrojack y Laidback Luke. "The End", impuso a Tommy firmemente en el centro de atención internacional .

Antes de "The End", lanzó "All My Friends" en 2010, en colaboración con Tom Piper y Mr. Wilson en las voces, con quien ya había prestado su voz en "Need Me To Stay", canción nominada a los premios ARIA como "Mejor Lanzamiento Dance" en 2009. "All My Friends", supo permanecer seis semanas en el primer puesto del ARIA Club Charts. Debido a su gran repercusión, fue re-editado por Ministry of Sound en el Reino Unido y Alemania, y logró alcanzar la ubicación número 11 en el UK Cool Cuts.

Tommy también lanzó numerosas producciones en los sellos de renombre de todo el mundo, como Ministry Of Sound, CR2, Great Stuff, Great Stuff, Stealth, Toolroom y Subliminal, y tiene programado lanzar sus próximos trabajos por Dim Mak, Musical Freedom, Mixmash, Rising y Pinkstar. Ha colaborado con productores como John Dahlback, Moguai y Angger Dimas, y remixó a numerosos artistas de la talla de Armand Van Helden, Kaskade, Green Velvet, Gypsy And The Cat, Ou Est Le Swimming Pool, Dabruck & Klein y EDX, entre otros.

Desde el 2007, lanza una serie de compilados por el sello Ministry of Sound de Australia, con el nombre de "Electro House Sessions", en compañía de varios productores australianos, entre ellos se encuentran The Stafford Brothers, Goodwill, Dirty South y Sam La More.

Para el 2012, ya tiene preparado una gran cantidad de producciones, entre ellas se encuentra la titulada "Cascade", lanzada bajo el sello PinkStar y su colaboración en el álbum "Mpire" del productor alemán Moguai, en el track titulado "In N' Out". En ese año se destacaron sus remixes para Steve Aoki del sencillo "Ladi Dadi", y su versión de "The Veldt" para Deadmau5, la cual fue nominada a los Grammy a la "Mejor grabación remixada".

El 21 de septiembre se lanzó ``Reload´´, una coproducción junto a Sebastian Ingrosso, por el sello del sueco, Refune Records.

En octubre lanzó un nuevo sencillo llamado «Sunrise (Won't Get Lost)» junto a The Aston Shuffle. Además contribuyó en la producción del cuarto álbum de Example, The Evolution of Man en la canción «Crying Out for Help». En mayo de 2013 re lanzan la versión vocal de "Reload" con las voces del cantante sueco John Martin, la cual alcanzó la tercera posición en la lista de sencillos del Reino Unido.
En 2014 participó en la producción del álbum Kiss Me Once de Kylie Minogue en la canción «Mr. President».

Discografía

Sencillos
 2007: "It's A Swede Thing" (con Goodwill)
 2007: "Fuck To The Bass" (con Tom Piper)
 2007: "Slide"
 2007: "One More" (con Tom Piper)

 2008: "Amsterdam EP"
 2008: "Lover Lover" (con Patsy Galore)
 2008: "Australia"
 2008: "Let Me Love You"

 2009: "Need Me To Stay" (con Mr. Wilson)
 2009: "My Eternity"
 2009: DBN, Tommy Trash feat. Michael Feiner – "Stars"

 2010: "Stay Close / Beautiful"
 2010: "Stopwatch"
 2010: Carl Kennedy & Tommy Trash Feat. Rosie Henshaw – "Blackwater"
 2010: "The Bum Song" (con Tom Piper)
 2010: "Bomjacker" (con DBN)
 2010: Tommy Trash & Tom Piper feat. Mr. Wilson – "All My Friends"

 2011: Angger Dimas vs Tommy Trash – "Big Fucking House"
 2011: Tommy Trash, NO_ID & Sebastien Lintz – "Nothing Left To Lose"
 2011: John Dahlbäck, Tommy Trash & Sam Obernik – "Come Undone"
 2011: "The End"
 2011: "Voodoo Groove" (con Sebastien Lintz)
 2011: "Future Folk"
 2011: "Mr President"
 2011: "Blair Bitch Project"
 2011: "Monkey See Monkey Do"
 2011: "Ohrwurm"

 2012: "Sex, Drugs, Rock N Roll"
 2012: "Cascade"
 2012: "In N' Out" (colaboración con Moguai, incluido en su álbum "Mpire")
 2012: Digitalism vs. Tommy Trash – "Falling"
 2012: ``Reload´´ (con Sebastian Ingrosso) [Refune]
 2012: "Truffle Pig" [Fool's Gold]
 2012: "Tuna Melt" (con A-Trak) [Refune]

 2013: "Reload" (con Sebastian Ingrosso & John Martin) (Vocal Mix) [Refune]
 2013: "Monkey in Love" [Size]
 2013: "Hounds of Hell" (con Wolfgang Gartner) [Kindergarten Records]
 2013: "Fuckwind"

 2014: "Freshwater"
 2014: "The Little Death" (con KillaGraham) [Spinnin' Records]
 2014: "Lord Of The Trance" [Hysteria Records]
 2014: "HEX" (con Wax Motif) (Protocol Recordings)
 2014: "Love Like This" (con Henry Fong junto a Faith Evans) (Revealed Recordings)

 2015: "About U" (con BURNS) [Spinnin' Records]
 2015: "Wake the Giant" (con JHart) [Armada Music]
 2015: "Louder" (con Kill The Noise) [OWSLA]
 2015: Luv U Giv EP [Fool's Gold Records]
 "Luv U Giv"
 "Body Movin"
 "Me & U" (feat. Anna Lunoe)

Remixes
2006:
 Sugiurumn – "Star Baby" (Goodwill & Tommy Trash Remix)

2007:
 Green Velvet Feat. Walter Phillips – "Shake And Pop"
 Delta Goodrem – "Believe Again"
 The Veronicas – "Hook Me Up"
 Benjamin Bates – "Two Flies"
 Tom Novy – "Unexpected"
 Arno Cost & Arias – "Magenta" (Goodwill & Tommy Trash Exclusive Remix)
 Anton Neumark – "Need You Tonight" (Goodwill & Tommy Trash Remix)
 Grafton Primary – "Relativity"
 Armand Van Helden – "I Want Your Soul"
 My Ninja Lover – "2 x 2" (Tommy Trash Vs. My Ninja Lover Remix)

2008:
 The Camel Rider & Mark Alston Feat. Mark Shine – "Addicted"
 Faithless – "Insomnia 2008" (Tommy Trash Electro Mix)
 Karton – "Never Too Late" (Tommy Trash & fRew Remix)
 Mason – "The Ridge"
 Dabruck & Klein – "Cars"
 Soul Central Feat. Abigail Bailey – "Time After Time"
 Meck feat. Dino – "So Strong"
 Kaskade – "Step One Two"

2009:
 Chili Hifly feat. Jonas – "I Go Crazy"
 fRew & Chris Arnott Feat. Rosie Henshaw – "My Heart Stops"
 Orgasmic & Tekitek – "The Sixpack Anthem"
 Neon Stereo – "Feel This Real"
 Lady Sovereign – "I Got You Dancing"

2010:
 Hiroki Esashika – "Kazane"
 Dave Winnel – "Festival City"
 Bass Kleph – "Duro"
 Stafford Brothers feat. Seany B – "Speaker Freakers"
 DBN – "Chicago"
 Idriss Chebak – "Warm & Oriental"
 Anané – "Plastic People"
 Pocket808 feat. Phil Jamieson – "Monster (Babe)"
 Dimitri Vegas & Like Mike feat. Vangosh – "Deeper Love"
 Jacob Plant feat. JLD – "Basslines In"
 The Potbelleez – "Shake It"

2011:
 fRew and Chris Arnott Feat. Rosie – "This New Style"
 The Immigrant – "Summer Of Love (She Said)"
 Gypsy & The Cat – "Jona Vark"
 Grant Smillie Feat. Zoë Badwi – "Carry Me Home"
 BKCA aka Bass Kleph & Chris Arnott – "We Feel Love"
 Richard Dinsdale, Sam Obernik & Hook N Sling – "Edge Of The Earth"
 John Dahlbäck ft. Erik Hassle – "One Last Ride"
 EDX Feat. Sarah McLeod – "Falling Out Of Love"
 Dirty South & Thomas Gold feat. Kate Elsworth – "Alive"
 Moby – "After"
 Zedd – "Shave It"
 Steve Forte Rio feat. Lindsey Ray – "Slumber"
 R3hab & Swanky Tunes feat. Max C – "Sending My Love"
 Timbaland feat. Pitbull – "Pass at Me"

2012:
 Swedish House Mafia & Knife Party – "Antidote"
 Steve Aoki feat. Wynter Gordon – "Ladi Dadi"
 Chris Lake – "Build Up" (Tommy Trash Edit)
 Pnau – "Unite Us"
 Nadia Ali – "When It Rains"
 Nicky Romero – "Toulouse"
 fRew feat. John Dubbs & Honorebel – "Wicked Woman"
 Moguai & Tommy Trash – In N' Out (Tommy Trash Club Mix)
 Deadmau5 Ft. Chris James – "The Veldt" (Tommy Trash Remix)
 Cubic Zirconia – "Darko"
 The Aston Shuffle – "Sunrise (Won't Get Lost)" (Tommy Trash Version)

2013:
 Sub Focus feat. Alex Clare – "Endorphins"
 Destructo – "Higher"
 Empire of the Sun – "Celebrate"

2015:
 Caribou – "Can't Do Without You"
 Tiga – "Bugatti"

Referencias

Enlaces externos

 Tommy Trash en SoundCloud

Disc jockeys de música electrónica
Disc jockeys de Australia
Disc jockeys de EDM
Productores discográficos de Australia
Nacidos en Bundaberg
Remixers
Artistas de Revealed Recordings

Tommy Trash


Pepsi One, corporately styled PEPSI ONE (so named because it contains one calorie per eight-fluid ounce [230 ml] serving), was a sugar-free cola, marketed by PepsiCo in the United States as an alternative to regular Pepsi and Diet Pepsi.

History
On June 30, 1998, the artificial sweetener acesulfame potassium (Ace-K) was approved for use by the Food and Drug Administration. PepsiCo responded within one hour, announcing the introduction of Pepsi One (which reached store shelves the following October). The original formulation was sweetened with aspartame and acesulfame potassium. This new variety was based upon an earlier product (sold in other countries) called Pepsi Max, but it featured a formula and flavor profile developed specifically for the U.S. market.

The launch of Pepsi One included an advertising campaign featuring the slogan "just one calorie."  Subsequently, comedian Tom Green appeared as the spokesperson in a series of television advertisements that began airing in April 1999.

Before 2012, Pepsi One was the last Pepsi variant to include the old logo used from 2003 to 2008, while all the other Pepsi variants had been using the current logo used since late 2008; the only other Pepsi product not using the current logo was Pepsi Throwback, which intentionally used retro packaging. However, Pepsi One's logo was later modernized with the current logo to be in line with the other flavors.

On March 21, 2005, Pepsi-Cola North America announced that it would begin adding sucralose to a newly reformulated Pepsi ONE in order to create a full-flavor cola taste.

In January 2014, Consumer Reports magazine tested levels of the chemical 4-methylimidazole (4-MeI)a potential carcinogenin various beverages in the United States and found that Pepsi ONE was one of two drinks that contained the chemical in excess of 29 micrograms per can or bottle, with that being California Proposition 65's daily allowed amount for foods without a warning label.

In mid-2015, after its sister product Diet Pepsi had changed to using sucralose and Ace-K as sweeteners instead of aspartame, Pepsi One was discontinued. PepsiCo wrote on its website that "Pepsi ONE has been discontinued. We regularly evaluate our product portfolio to find efficiencies, and we have decided to remove Pepsi ONE from the marketplace. Pepsi ONE has very limited distribution and will be out of the marketplace by start of the year 2015, and in some markets product inventory has already been exhausted."

The caffeine content was 57.1 mg per  serving ().

Similarities
From its introduction in 1964 and until 1991, Diet Pepsi was also marketed as having one calorie per serving.

Racing

On April 7, 2010, Toyota Speedway at Irwindale announced that Pepsi One would be the title sponsor of the track's top division super late models. The series was called the NASCAR Pepsi One Super Late Models.

See also
List of Pepsi variations

References

External links
PepsiCo

PepsiCo cola brands
Products introduced in 1998
Diet drinks
Discontinued soft drinks

Pepsi One


Ibrahim Sorel Keita est professeur de droit, écrivain, journaliste, consultant en stratégie de communication franco-guinéen.

Depuis janvier 2022, il est conseiller au sein du conseil national de la transition (CNT) de la République de Guinée dirigé par Dansa Kourouma.

Biographie et études
Ibrahima Sorel Keita de nationalité franco-guinéenne est professeur de droit à l'Institut de recherche et de formation à l'action sociale de l'Essonne, écrivain et journaliste, consultant en stratégie de communication.

Ibrahima Sorel Keita a fait ses études de droit international à l'Université Paris 1 Panthéon Sorbonne pour obtenir son diplôme d'études approfondies (DEA) en 1987. Puis il obtient son diplôme d'études approfondies (DEA) de droit des affaires à l'université Paris XIII Villetaneuse en 1988.

Ibrahima Sorel Keita est doctorant en droit des affaires publiques, droit international économique.

Parcours professionnel
Ibrahima Sorel Keita devient fondateur à , du cercle Nelson Mandela mouvement étudiant luttant contre l'apartheid. Directeur fondateur du journal Négropolis en 1990. Puis animateur d'ateliers d'écriture et de mobilisation citoyenne dans les quartiers dits difficiles de 1990 en 2000.

Ibrahima Sorel Keita fut animateur de CRI-MCB (mouvement culturel de la banlieue ) Stains France de 1994 à 2003 et parallèlement fondateur du club de la presse africaine en 1996.

Ibrahima Sorel Keita fut vice président du forum des organisations de solidarité migrants, coordination sud à Paris république de France de 2005 à 2007 et également aussi conseiller du centre d'études et de prospective stratégique (CEPS) en 2015. Puis en 2016, il fut délégué général du club géopolitique.

Livres
Ibrahima Sorel Keita a écrit plusieurs documents notamment :

 1997 : Banlieue Rhapsodie, recueil de poésie publié aux éditions le CRI ;
 2015 : Cité rose - parole d'habitants, publié les éditions Unicistes.
 2000 : 6 poètes en quête de siècle, recueil collectif, publié aux éditions Bérénice ;

Prix et reconnaissance
Ibrahima Sorel Keita a été élevé au rang de chevalier de l'ordre national du mérite, hommage et décoration pour son parcours exceptionnel et les services rendus à la République par le Président Nicolas Sarkozy.

CNT
Ibrahima Sorel Keita est nommé par décret  le 22 janvier 2022, membre du conseil national de la transition guinée en tant que représentant des personnes ressources.

Il était membre de la délégation des conseillers nationaux lors des consultations nationales sur l'axe Mamou, Dalaba et Pita.

Voir aussi
 Conseil national de la transition (Guinée, 2021)
 Dansa Kourouma

Références

Naissance en Guinée
Membre du Conseil national de transition guinéen de 2021

Ibrahima Sorel Keita


Der Bahnhof Ostbevern ist ein Bahnhof an der Bahnstrecke Wanne-Eickel–Hamburg im Streckenabschnitt Münster–Osnabrück bei Kilometer 85,1 im Kreis Warendorf in Nordrhein-Westfalen.

Lage und Nutzung
Der Bahnhof gehört zur Preisklasse 6 und wird von der Eurobahn mit Zügen der Regionalbahn-Linie 66 bedient.
Ca. 2,5 km nordwestlich des Bahnhofs liegt die Ortschaft Brock, ca. 5 km südöstlich der Ort Ostbevern.

Geschichte
Am 1. September 1871 wurde der Streckenabschnitt Münster–Osnabrück der Bahnstrecke Wanne-Eickel–Hamburg eröffnet. Der Bahnhof wurde am 1. Mai 1897 zunächst als Eisenbahnhaltepunkt Brock-Ostbevern bei der "Wärterbude 62" für den Personenverkehr in Betrieb genommen. Die Kosten musste die Gemeinde Ostbevern allein tragen, da die Gemeinde Westbevern, in der die Bauerschaft Brock lag, kein Interesse an der Station hatte.

Der Güterverkehr wurde 1906 mit einer Güterverladestelle aufgenommen. Diesmal hatte sich auch die Gemeinde Westbevern an den Kosten beteiligt. Vor allem diente er Viehtransporten. 1906–1908 wurde die Chausseestraße nach Ostbevern, die L 830, gebaut. Die ursprünglich geplanten 69.000 Mark beliefen sich schließlich auf 117.030 Mark. Die Straße erhielt eine 3,8 m breite gepflasterte Decke.

Mit der Elektrifizierung des Streckenabschnittes von Münster nach Osnabrück wurde die Fahrleitung im Bahnhof am 12. September 1966 in Betrieb genommen.

Im Jahre 1990 wurde der regelmäßige Güterverkehr in Ostbevern eingestellt. Im Dezember 2004 wurde der Bahnhof in Ostbevern umbenannt. Zwischen 1906 und 1908 wurde eine Chaussee vom Kirchdorf Ostbevern zum Bahnhof Brock-Ostbevern gebaut.

Infrastruktur

Hochbauten
Das ehemalige Empfangsgebäude wurde Ende der 1990er Jahre von der Gemeinde Ostbevern gekauft und wird heute privat genutzt. Der Bahnhof ist barrierefrei zugänglich.

Gleisanlagen
Ostbevern verfügt über zwei Bahnsteiggleise. Beiderseits der durchgehenden Hauptgleise befindet sich je ein Überholgleis ohne Bahnsteig, die bei Bedarf genutzt werden.

Signaltechnik
Das Stellwerk Of ist ein Drucktastenstellwerk der Bauart DrS2, das heute von Lengerich aus ferngesteuert wird. Es ist in einem Anbau an der Gleisseite des Empfangsgebäudes untergebracht und wurde im Jahr 1968 in Betrieb genommen.

Verkehrsangebot 2021
Die Eurobahn fährt Ostbevern mit Triebwagen vom Typ Stadler Flirt mindestens im Stundentakt an. Hinzu kommt der Rhein-Haard-Express von DB Regio nach Düsseldorf.

Die Fahrzeit bis Münster Hbf beträgt etwa 12 Minuten; nach Osnabrück Hbf sind es 23 Minuten. Dort ist der Übergang zum Fernverkehrsangebot möglich. Am Bahnhofsvorplatz verkehren Busse des Regionalverkehr Münsterland (Linie 418).

Belege

Ostbevern
Bauwerk in Ostbevern
Ostbevern
Bahnstrecke Wanne-Eickel–Hamburg

Bahnhof Ostbevern


حارة بني وائل من الحارات العريقة في ولاية أدم في سلطنة عمان. وتتميز بالفن المعماري الجميل والموقع المتميز، حيث تلتقي الحارة بالعديد من الحارات المختلفة في الولاية، كما يميز هذه الحارة عن غيرها من الحارات المختلفة الموجودة في الولاية مرور فلج العين بداخلها حيث يدخل الحارة من جهة الغرب ويخرج من جهة الشرق بحيث يمر من وسط بيوت الحارة.

مراجع

جغرافيا سلطنة عمان

حارة بني وائل


O presidente da República da China, comumente referido como o presidente de Taiwan, é o chefe de estado da República da China (RDC) e o comandante-em-chefe das Forças Armadas da República da China.

Originalmente eleita pela Assembleia Nacional, a presidência pretendia ser um cargo cerimonial sem poder executivo real, pois a RDC foi originalmente concebida como uma república parlamentar. Desde a eleição presidencial de 1996, o presidente é eleito diretamente por votação por maioria para um mandato de quatro anos, com os titulares limitados a servir dois mandatos. A titular, Tsai Ing-wen, sucedeu Ma Ying-jeou em 20 de maio de 2016, tornando-se a primeira presidente mulher na história de Taiwan.

Qualificações
 A Lei de Eleição e Revogação Presidencial e Vice-Presidencial afirma que um candidato a presidente ou vice-presidente deve ser cidadão da República da China, com pelo menos 40 anos de idade, e residente de Taiwan por um período não inferior a 15 anos com presença física não inferior a 6 meses consecutivos.
 As seguintes pessoas não devem ser registradas como candidatos a presidente:
 Pessoal militar
 Autoridades eleitorais
 Pessoas que possuem nacionalidade estrangeira ou que possuem residência na República Popular da China
 Pessoas que restauraram sua nacionalidade ou adquiriram sua nacionalidade por naturalização

Poderes

Atualmente, o presidente é eleito por uma pluralidade de votos nas eleições diretas das áreas administradas pela República da China para um mandato de quatro anos. Antes de 1991, o presidente era escolhido pela Assembleia Nacional da República da China para um mandato de seis anos.

A Constituição da República da China nomeia o presidente como chefe de Estado e comandante em chefe das Forças Armadas da República da China (anteriormente conhecido como Exército Revolucionário Nacional). O presidente é responsável por conduzir as relações exteriores, como concluir tratados, declarar guerra e fazer a paz. O presidente deve promulgar todas as leis e não tem direito de veto, mas pode aprovar ou não o veto proposto pelo Yuan Executivo (Gabinete). Outros poderes do presidente incluem conceder anistia, perdão ou clemência, declarar a lei marcial e conferir honras e condecorações.

O presidente pode nomear conselheiros seniores (), conselheiros de política nacional () e consultores de estratégia (), mas não formam um conselho.

Sucessão

A Constituição da República da China fornece uma pequena lista de pessoas que sucederão à presidência se o cargo ficar vago. De acordo com os Artigos Adicionais da Constituição, Artigo 2:

Protocolo diplomático

O protocolo diplomático em relação ao Presidente da RDC é bastante complexo devido ao status político de Taiwan. Nas nações que mantêm relações diplomáticas com Taiwan, ele recebe o tratamento padrão que é dado a um chefe de Estado. Em outras nações, ele é formalmente um cidadão privado, embora, mesmo nesses casos, as viagens geralmente encontrem fortes objeções da República Popular da China.

Na cúpula anual dos líderes da Cooperação Econômica Ásia-Pacífico, o presidente da RDC está proibido de comparecer pessoalmente e deve enviar um enviado especial para representá-lo no evento.

No entanto, em 2 de dezembro de 2016, o presidente eleito dos EUA, Donald Trump, aceitou um telefonema de congratulações do presidente da RDC, uma clara quebra do protocolo anterior.

O Governo da República Popular da China usa os termos Líder da Área de Taiwan, Líder da Região de Taiwan e Líder das Autoridades de Taiwan (台灣當局領導人;台湾当局领导人) para descrever o chefe de estado da República da China em Taiwan. Esses termos são usados pela mídia da RPC para refletir a posição oficial da RPC de não reconhecer a legitimidade da RDC.

História
Taiwan foi anteriormente liderada pelo Imperador do Japão durante o domínio colonial do Japão de 1895 a 1945, representado pelo Governador-Geral de Taiwan.

Após a eclosão da Revolta de Wuchang contra o governo Qing em 1911, os revolucionários elegeram Sun Yat-sen como o "presidente provisório" () do governo de transição, com a República da China oficialmente estabelecida em 1º de janeiro de 1912. Mas Sun logo renunciou à presidência provisória em favor de Yuan Shikai, que assumiu o título de "Grande Presidente" () em março de 1912. Yuan induziu o Último Imperador a abdicar, encerrando milhares de anos de domínio imperial na China. A Constituição de 1913 exigia um sistema presidencial forte com controles notáveis sobre o presidente pela Assembleia Nacional. No entanto, Yuan logo começou a afirmar o poder ditatorial, ignorando a Assembleia Nacional e depois abolindo-a completamente. Em 1915, Yuan proclamou-se imperador da China em um movimento amplamente impopular e foi forçado a retirar sua declaração pouco antes de sua morte em 1916.

Após a vitória chinesa na Segunda Guerra Sino-Japonesa, o Governo Nacional sob Chiang Kai-shek foi restaurado em Nanjing e o KMT decidiu promulgar uma constituição democrática liberal alinhada com a última etapa das três etapas de desenvolvimento de Sun Yat-sen. A nova Constituição da República da China, promulgada em 25 de dezembro de 1947, estabeleceu um governo de cinco ramos com o cargo de presidente () como chefe de Estado. Em 20 de maio de 1948, Chiang Kai-shek foi formalmente eleito pela Assembleia Nacional para ser o primeiro presidente de mandato.

Os presidentes foram eleitos pela Assembleia Nacional até a primeira eleição presidencial direta em 1996, enquanto a duração do mandato foi reduzida de seis para quatro anos.

Linha do tempo dos presidentes

Ver também
 História de Taiwan
 Lista de presidentes da República da China
 Política da República da China

Presidentes por país
Governo da República da China
Presidentes da República da China

Presidente de Taiwan


EM i landevejscykling 2018 var det 24. europæiske mesterskab i landevejscykling. Konkurrencerne fandt sted for juniorer og U23 den 12. til den 15. juli 2018 i Brno, Tjekkiet, mens de for eliten fandt sted den 5. til 12. august 2018 i Glasgow, Skotland. Mesterskaberne bestod af i alt seks linjeløb og seks enktelstartskonkurrencer.

Program

Resultater

Herrer

Damer

Medaljeoversigt

Referencer

Eksterne henvisninger

EM i landevejscykling 2018


An Puccinellia festuciformis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Nicolaus Thomas Host, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Filippo Parlatore. An Puccinellia festuciformis in nahilalakip ha genus nga Puccinellia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Puccinellia

Puccinellia festuciformis


Ojo de Agua bezeichnet:

 Ojo de Agua (Catamarca), Ort in Argentinien
 Ojo de Agua (Jujuy), Ort in Argentinien
 Ojo de Agua (Neuquén), Ort in Argentinien
 Departamento Ojo de Agua, Verwaltungseinheit in der Provinz Santiago del Estero, Argentinien
 Villa Ojo de Agua, Ort in der Provinz Santiago del Estero, Argentinien

 Ojo de Agua (Aguascalientes), Ort im Bundesstaat Aguascalientes, Mexiko
 Ojo de Agua (La Independencia), Ort im Bundesstaat Chiapas, Mexiko
 Ojo de Agua (Ocosingo), Ort im Bundesstaat Chiapas, Mexiko
 Ojo de Agua (Huasca de Ocampo), Ort im Bundesstaat Hidalgo, Mexiko
 Ojo de Agua (Tepeji del Río de Ocampo), Ort im Bundesstaat Hidalgo, Mexiko
 Ojo de Agua (Jilotepec), Ort im Bundesstaat México, Mexiko
 Ojo de Agua (Jocotitlán), Ort im Bundesstaat México, Mexiko
 Ojo de Agua (Tecámac), Stadt im Bundesstaat México, Mexiko
 Ojo de Agua (Zinacantepec), Ort im Bundesstaat México, Mexiko
 Ojo de Agua (Venustiano Carranza), Ort im Bundesstaat Michoacán, Mexiko
 Ojo de Agua (Zamora), Ort im Bundesstaat Michoacán, Mexiko
 Ojo de Agua (Oaxaca), Ort im Bundesstaat Oaxaca, Mexiko
 Ojo de Agua (Puebla), Ort im Bundesstaat Puebla, Mexiko
 Ojo de Agua (Querétaro), Ort im Bundesstaat Querétaro, Mexiko
 Ojo de Agua (San Juan del Río), Ort im Bundesstaat Querétaro, Mexiko
 Ojo de Agua (Cerritos), Ort im Bundesstaat San Luis Potosí, Mexiko
 Ojo de Agua (Ciudad Valles), Ort im Bundesstaat San Luis Potosí, Mexiko
 Ojo de Agua (Sonora), Ort im Bundesstaat Sonora, Mexiko
 Ojo de Agua (Tabasco), Ort im Bundesstaat Tabasco, Mexiko
 Ojo de Agua (Juan Rodríguez Clara), Ort im Bundesstaat Veracruz, Mexiko
 Ojo de Agua (Santiago Tuxtla), Ort im Bundesstaat Veracruz, Mexiko
 Ojo de Agua (Tehuipango), Ort im Bundesstaat Veracruz, Mexiko

Ojo de Agua


Monroe Cline, née le  à Austin (Texas), est une actrice et danseuse américaine.

Biographie

Filmographie

Cinéma

 2019 : Qui est la tueuse ? Ma mère ou moi ? : Natalie
 2020 : Ma fille, disparue après une soirée : Jessica
 2020 : The Prom de Ryan Murphy : une élève qui danse
 2021 : The Beta Test : une ado
 2021 : After Masks : Kristi
 2022 : Don't Worry Darling de Olivia Wilde : une danseuse
 2022 : Bound by Blackmail : Ari
 2022 : Teardrop : Carrie
 2022 : Eagle Rock : Debbie
 À venir : Yucca Fest : Summer

Télévision

 2016 : American Crime : une cheerleader
 2017 : Kevin (Probably) Saves the World : Reese Double
 2019 : Into the Dark : la chorégraphe
 2019 : American Horror Story : la conseillère du camp
 2019 : The Holzer Files : un démon
 2021 : Dhar Mann : une amie
 2022 : The Dropout : une colocataire à Stanford

Téléfilms

 2019 : Smuggling in Suburbia : Joanie
 2022 : Bound by Blackmail : Ari

Notes et références

Liens externes

Naissance en juin 1997
Actrice américaine de télévision
Actrice américaine de cinéma

Monroe Cline


Swallowfield er en landsby i og civil parish i Berkshire, England, omkring 8 km syd for Reading og 1,6 km nord for grænsen til Hampshire.

Sognet Swallowfield inkluderer de nærliggende landsbyer Riseley og Farley Hill, og ligger i Borough of Wokingham.

Swallowfield Park er et engelsk landhus (country house) der ligger på et gods omkring 1 km nordøst for landsbyen. Herregående er i dag ombygget til eksklusive lejligheder.

I 1300-tallet lå Beaumys Castle i landsbyen, men i 1420 blev dens jorde opdelt. Swallowfield har vært hjem for adskillige kendte mennesker, heriblandt Thomas 'Diamond' Pitt, guvernør på Fort St. George; William Backhouse, rosenkreutzisk filosof; Henry Hyde, 2. jarl af Clarendon; og i sin barndom Edward Hyde, 3. jarl af Clarendon. Mary Russell Mitford, der var en forfatter i 1800-tallet, flyttede til landsbyen, da han trak sig tilbage til sin pension, og er begravet på byens kirkegård.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Swallowfield Parish Council
 Royal Berkshire History: Swallowfield

Byer i England
Berkshire

Swallowfield


Petr Stýskala (* 10. März 1987 in Ostrava) ist ein tschechischer Fußballspieler.

Vereinskarriere
Stýskala begann seine Karriere mit MFK Frýdek-Místek. 2003 verließ er Frýdek-Místek und ging zu dem FC Slovácko. In Staré Město wurde er im Sommer 2006 in das Gambrinus Liga Team befördert und gab am 10. März 2007 sein Debüt für den 1. FC Slovácko beim 2:2 gegen den FK Teplice. Nachdem der Verein am Ende der Saison 2006/07 Abstieg in die zweite Liga, entwickelte er sich zum festen Bestandteil der Mannschaft und kam bis Mai 2009 zu 29 Spielen. Im Sommer 2009 verließ er den 1. FC Slovácko und wechselte auf Leihbasis  Rivalen Fotbal Třinec aus der zweiten Liga. Er kam in der Saison 2009/10 zu 14 Einsätzen für Fotbal Třinec und kehrte im Juni 2010 zu 1. FC Slovácko zurück.

Nachdem er dort seinen Vertrag im Juli auflöste, wechselte er zu FC TVD Slavičín. Nach einer Saison in der dritthöchsten Mährisch-slesischen Liga mit TVD Slavičín, wechselte er im Juli 2011 zum Wiener Liga Verein SC Ostbahn XI. Nach einem halben Jahr verließ er wieder Österreich und wechselte zurück nach Tschechien, wo er seit dem 25. Januar 2012 für TJ Dolní Němčí spielt.

Einzelnachweise

Fußballspieler (1. FC Slovácko)
Fußballspieler (FK Třinec)
Fußballspieler (SC Ostbahn XI)
Tschechoslowake
Tscheche
Geboren 1987
Mann

Petr Stýskala


يوشيهيسا هيرانو (平野義久 هيرانو يوشيهيسا) هو ملحن ياباني ولد في 7 ديسمبر 1971 في محافظة واكاياما.

أعماله في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 بي بليد
 نانا السبعة
 حكاية الفتى هانادا
 إير ماستر
 أيام ميدوري
 سينسيه نو أوجيكان
 في أعماق الزمان البعيد: قصة الحراس الثمانية
 ماين ليب
 ستروبيري بانيك
 نادي مضيفي ثانوية أوران
 ديث نوت (بالتعاون مع هيديكي تانيوتشي)
 سوبر روبوت وورز: ديفاين وورز (بالتعاون مع تاكويا هاناوكا وتاكاشي كاكوزان)
 كوتتسشين جيغ
 توب سيكريت 〜The Revelation〜
 حجرة أبحاث RD (بالتعاون مع هيديكي تانيوتشي)
 هاجيمي نو إيبو New Challenger (بالتعاون مع هيديكي تانيوتشي من الحلقة 11 إلى الحلقة 26)
 هاجيمي نو إيبو Rising (بالتعاون مع تسونيو إيماهوري)
 تاتاكاو شيشو The Book of Bantorra
 في أعماق الزمان البعيد 3
 تشو-برا!!
 تانكين دريلاند
 تانكين دريلاند: كنز الألفية
 هنتر x هنتر (2011)
 توميكا هايبر ريسكيو درايف هيد
 إيدينز زيرو
 زويدز وايلد ZERO

أوفا أنمي
 في أعماق الزمان البعيد: قصة حلم الهدرانج

أفلام أنمي
 في أعماق الزمان البعيد: رقصة الليل
 سلسلة أفلام بريك بليد
 بريك بليد: الفصل الأول "وقت النهوض"
 بريك بليد: الفصل الثاني "مفترق الطرق"
 بريك بليد: الفصل الثالث "جرح سيف القاتل"
 بريك بليد: الفصل الرابع "أرض الكارثة"
 بريك بليد: الفصل الخامس "أفق الموت"
 بريك بليد: الفصل السادس "حصن الحزن"

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
ملحنو أنمي
ملحنون وملحنات يابانيون
ملحنون يابانيون
مواليد 1971
مواليد في واكاياما (محافظة)
موسيقيون من محافظة واكاياما
مؤلفو موسيقى أفلام
مؤلفو موسيقى أفلام يابانيون

يوشيهيسا هيرانو


The Incredible Burt Wonderstone es una película estadounidense de comedia de 2013 dirigida por Don Scardino y escrita por Chad Kultgen, John Francis Daley y Jonathan Goldstein. La cinta trata sobre Burt Wonderstone (Steve Carell), un mago de Las Vegas que se reúne con su excompañero, Anton Marvelton (Steve Buscemi), para competir contra un poderoso mago callejero (Jim Carrey).

Argumento
Burt Wonderstone (Carell) y Anton Marvelton (Buscemi) son un exitoso dúo de magos de Las Vegas. Su trabajo juntos finaliza cuando Anton es herido por Burt durante el truco de la caja caliente, y Anton se muda al Extremo Oriente. Cuando pierde su protagonismo con un popular mago callejero, Steve Gray (Carrey), Burt convence a Anton para que regrese al escenario y recuperar su lugar.

Reparto

 Steve Carell como Burt Wonderstone.
 Jim Carrey como Steve Gray.
 Steve Buscemi como Anton Marvelton.
 Olivia Wilde como Jane.
 Alan Arkin como Rance Holloway.
 James Gandolfini como Doug Munny.
 Brad Garrett como Dom.
 Jay Mohr como Rick the Implausible.
 Gillian Jacobs como Miranda.
 David Copperfield como él mismo.
 John Francis Daley como Paramédico.

Producción

Desarrollo
La película comenzó a desarrollarse en 2006 cuando New Line Cinema compró el guion de Chad Kultgen titulado Burt Dickenson: The Most Powerful Magician on Planet Earth. El guion fue luego reescrito por el equipo de guionistas compuesto por John Francis Daley y Jonathan Goldstein. El par investigó extensamente el estilo de vida de los magos de Las Vegas, tomando notas sobre la presión de actuar varias veces en un día y las consecuencias de vivir dentro de "la burbuja de Las Vegas donde no estás expuesto al mundo exterior, lo que puede volver a alguien loco o egoísta". En julio de 2011, el argumento fue descrito como la historia de Burt Wonderstone, un mago antes exitoso que era opacado por un mago más joven y provocativo. Cuando Carrey se unió al proyecto en octubre de 2011, el personaje del mago más joven se volvió simplemente un mago rival, con Burt formando parte de un dúo de magos antes exitoso.

En enero de 2011, se anunció que es director de la película sería Charles McDougall. Sin embargo, en abril de 2011, McDougall abandonó el proyecto por razones desconocidas. En junio de 2011, Don Scardino fue confirmado como director definitivo del proyecto. El 16 de junio del mismo año, Jason Reitman fue contratado para hacer algunas reescrituras en el guion. El grado de participación de Reitman no fue especificado, aunque fue contratado por varias semanas de trabajo.

Casting
El protagonista de la película, Steve Carell, se unió al reparto en septiembre de 2010 para interpretar a Burt Wonderstone, un mago antes exitoso. Su personaje está en parte basado en los famosos magos Siegfried & Roy.

Steve Buscemi entró en negociaciones para el papel en octubre de 2011, para interpretar al compañero de Burt. Por su parte, Jim Carrey entró en negociaciones para interpretar al rival de Burt, el mago callejero cuyo trabajo es a menudo peligroso. El personaje fue descrito por Scardino como "si David Blaine y Criss Angel tuviesen un hijo", pero dijo que Carrey es "un actor idiosincrático, no es ninguno de ellos dos". Carrey hizo una dieta estricta para perder peso y modificar su físico para el papel. El personaje originalmente era un villano de bajo perfil, pero después de que Carrey se unió al reparto quiso llevar al personaje en una dirección "al estilo Jesús". Adam Pally también fue tenido en cuenta para el papel.

Al mismo tiempo, para el personaje de Jane, la ex asistente de Burt, ahora trabajando para su rival, Gray, se anunció que Olivia Wilde, Michelle Monaghan, Judy Greer, Sarah Silverman y Jessica Biel estaban siendo consideradas para el papel. Esta lista se redujo a Silverman, Wilde y Greer, quienes dejaron una buena impresión a los realizadores, pero Wilde sacó ventaja. Se anunció que los realizadores estaban esperando por una lectura de guion de Biel para hacer la elección final. Finalmente fue Wilde quien se aseguró el papel.

A finales de octubre de 2011 se anunció que James Gandolfini estaba en convesaciones para interpretar al millonario dueño del Aztec Casino donde Burt y Anton actúan. Para prepararse para el papel, Gandolfini viajó a Las Vegas en diciembre para conversar con los magos Criss Angel y Nathan Burton, el presidente y el ejecutivo del casino The Mirage, Felix Rapaport y Kenny Epstein, respectivamente, y con el filántropo Larry Ruvo. En la reunión, Rappaport comunicó que Gandolfini quería prepararse para el papel "familiarizandose con Las Vegas, específicamente en el mundo del entretenimiento y la magia".

En diciembre de 2011 se anunció que Brad Garrett estaba en negociaciones para actuar en la película, interpretando a Don, el contador de Burt. El mismo mes, el actor Jay Mohr se unió al reparto para interpretar a un mago.

Filmación
El rodaje iba a comenzar en octubre de 2011 en Los Ángeles, California, pero fue postergado para enero de 2012, mientras que en octubre se realizaron las audiciones para los personajes que faltaban. La filmación empezó el 10 de enero de 2012, con cuatro días de rodaje en Las Vegas, Nevada, con 400 extras contratados para aparecer como ciudadanos, turistas y empleados del casino. Entre las localizaciones usadas para el rodaje en Las Vegas están los interiores y exteriores del hotel y casino Bally's Las Vegas, la calle Fremont y los exteriores del Las Vegas Strip y del centro de Las Vegas. Scardino, quien no filmaba en Las Vegas desde un episodio de Tracey Takes On... unos quince años atrás, describió el rodaje en la ciudad como "algo absolutamente imperdible". Scardino agregó: "Sentimos que, para darle autenticidad a la película, tenía que ser en el Las Vegas Strip". El primer día de rodaje Carell y Buscemi fueron vistos dentro de una caja de acrílico, y Wilde y Gandolfini también se encontraban en el set. Carell fue filmado en el Strip porque según Scardino "es una criatura del Strip", mientras que Carrey fue filmado en la Fremont Street y sus alrededores, donde su personaje "se sintió más a gusto". Scardino explicó la decisión de filmar a los personajes en esos ambientes diciendo que "dos mundos diferentes de Las Vegas ayudan a definir nuestro talento", con el "siempre cambiante Strip" haciendo contraste con "el atemporal aspecto de la Freemont Street". El 16 de enero de 2012 el equipo de rodaje se trasladó a Los Ángeles y al sur de California, y continuó trabajando en esa zona hasta el 24 de enero. El 7 de febrero, Carrey fue fotografiado filmando en la ciudad de Nueva York.

La filmación terminó el 13 de marzo de 2012, después de 49 días. David Copperfield fue asesor técnico y realizó un acto en un escenario en vivo específicamente para ser usado en la película. Scardino insistió en que el acto no debía depender de trucos de cámara, diciendo: "Yo quería un gran truco en un escenario en donde dijeras: 'Oh, wow, ¿cómo hicieron eso?'". Copperfield dio instrucciones de cómo funcionaba el truco y estuvo presente en el escenario durante su filmación. La producción también contó con otros magos consultores para asegurar que los movimientos de manos durante los trucos fuesen correctos y además hicieron de dobles.

Estreno
The Incredible Burt Wonderstone fue estrenada como la película de apertura del festival South by Southwest el 8 de marzo de 2013; fue presentada por Carrell, Carrey y Wilde. El 15 de marzo de 2013 tuvo su estreno en los cines de Estados Unidos.

Reconocimientos
The Incredible Burt Wonderstone recibió tres nominaciones para los Teen Choice Awards 2013, en las categorías Choice Movie: Comedy; Choice Movie Actor: Comedy para Steve Carrell; y Choice Movie Actress: Comedy para Olivia Wilde.

Referencias

Enlaces externos

Películas cómicas de los años 2010
Películas de Estados Unidos de comedia
Películas rodadas en Los Ángeles
Películas rodadas en Nueva York
Películas de Warner Bros.
Películas de New Line Cinema
Películas sobre magia

The Incredible Burt Wonderstone


A Igreja Presbiteriana Independente da Lapa (IPIL), também conhecida como Igreja Cristã Reformada Húngara ou Igreja Crista Reformada do Brasil, é uma igreja local, fundada em 1932, em São Paulo, por imigrantes húngaros. Desde 2010, tornou-se uma igreja federada à Igreja Presbiteriana Independente do Brasil, sob jurisdição do Presbitério de São Paulo.

História
Em 31 de outubro de 1932, o Rev. Janos Apostol, sob a supervisão da Igreja Reformada da Hungria, fundou a Igreja Crista Reformada do Brasil (ICRB). A primeira paróquia foi organizada na cidade de São Paulo por imigrantes húngaros, em sua maioria oriundos da região da Transilvânia. Outras congregações foram implantados nos estados de São Paulo e Paraná. A igreja atingiu seu ponto pico em número de membros entre 1945 e 1980, quando tinha um total de 700 membros com três pastores. Com a morte do Rev. Janos Apostol, em 1991, a igreja entrou em um período de dificuldades e utilizou os serviços dos pastores luteranos húngaros.

Em 2006, a igreja tinha 500 membros. Um pastor brasileiro de ascendência húngara estava servindo a igreja, realizando cultos em húngaro e português.

Em 2010, a igreja se uniu à Igreja Presbiteriana Independente do Brasil, tornando-se uma igreja local da denominação.

Igrejas locais da Igreja Presbiteriana Independente do Brasil


A Academia de Música de Lagos é uma instituição de ensino na cidade de Lagos, na região do Algarve, em Portugal.

Descrição e história
A Academia consiste numa Associação de Utilidade Pública sem fins lucrativos. A sua oferta formativa abrange um vasto leque de instrumentos e modalidades musicais, como canto e guitarra portuguesa, sendo todos os cursos reconhecidos pelo Ministério da Educação. Tem acordos de colaboração com várias entidades a nível local e nacional, incluindo escolas em Lagos e Portimão, a Direcção Regional da Cultura do Algarve, o Instituto Politécnico de Castelo Branco, a Universidade de Évora, o Instituto Piaget de Almada, a Escola Superior de Música de Lisboa, e a Universidade do Algarve.

Foi fundada em 27 de Maio de 1986, tendo a sua promotora sido Maria Boulain Fogaça. Além do concelho de Lagos, também expandiu a sua oferta formativa a outros municípios da região, tendo em 1900 assumido a gestão do Conservatório de Portimão, entre 2003 e 2018 foi responsável pela Conservatório de Música de Lagoa, e de 2014 a 2018 esteve à frente do Conservatório de Musica de Loulé. Em 2016, era considerada uma das principais escolas do seu género no país, tendo cerca de setecentos alunos registados. Porém, em Agosto de 2017 foram registados atrasos no pagamento dos salários a cerca de noventa funcionários daquela instituição, dos quais aproximadamente cinquenta eram professores, apesar dos subsídios terem sido pagos nos prazos previstos pelo Ministério da Educação. Viegas Gonçalves, presidente da direcção, afirmou que os ordenados iriam ser pagos em breve, e que alegadamente estava a ter problemas em conseguir empréstimos junto de instituições financeiras devido a campanhas de descredibilização, feitas por alguns professores que estavam sindicalizados. Explicou igualmente que a academia suportava cerca de 36% de estudantes a mais, que não eram alvo de quaisquer apoios por parte do Ministério da Educação. Nessa altura, a Academia tinha cerca de mil alunos, incluindo as unidades de ensino em Portimão e Lagoa.

Em Novembro desse ano, o jornal Público noticiou que a Academia de Música de Lagos estava sob investigação pelo Ministério Público, por suspeitas de fraude relacionadas com a obtenção de subsídios, num valor superior a 139 mil Euros. Alegadamente, a academia terá falsificado assinaturas de pais e encarregados de educação, de forma a ter um número de alunos superior aos que estavam realmente a frequentar o estabelecimento, aumentando desta forma o volume dos subsídios que ia receber por parte do governo. Esta situação foi identificada pela Inspecção-Geral de Educação e Ciência, que terá constatando a presença de cerca de uma centena e meia de falsos alunos da academia. Nesta altura, a Academia de Música de Lagos assumia a gestão de quatro das nove escolas de ensino artístico no Algarve, e recebia aproximadamente 1,3 milhões de Euros por ano, sendo considerada como uma das instituições mais privilegiadas pelo Ministério da Educação e Ciência nesta vertente educativa.

Ao longo da sua história, a Academia recebeu várias condecorações, incluindo a Medalha de Mérito Cultural Secretaria de Estado da Cultura em 1993, a Medalha de prata de Mérito Municipal da Câmara Municipal de Lagos em 2002, o Troféu Infante de Sagres para a área da Cultura em 2009, e a Medalha de prata de Mérito Municipal da Câmara Municipal de Portimão em 2012. Foi igualmente homenageada com o Selo de Escola Intercultural com reconhecimento pela Direcção-geral da Educação e o Alto Comissariado para as Migrações, e o Selo de Qualidade atribuído e reconhecido pela associação EFFE - Europe for Festivals, Festivals for Europe. Está integrada na Rede de Escolas para a Educação Intercultural, organizada pelo Alto Comissariado para as Migrações, Ministério da Educação e pela Fundação Aga Khan Portugal, e é membro da Association Européenne des Conservatoires/Académies de Musique et Musikhochschulen, da Associação de Estabelecimentos de Ensino Particular e Cooperativo, e do INATEL - Instituto Nacional para o Aproveitamento dos Tempos Livres.

Ver também
Conservatório Regional do Algarve
Edifício Conde de Ferreira (Lagos)
Escola EB 2,3 Tecnopolis de Lagos

Ligações externas

Escolas de música de Portugal
Lagos (Portugal)
Cultura do distrito de Faro

Academia de Música de Lagos


«Mariposa traicionera» es el título del tercer sencillo y la séptima canción del sexto álbum de estudio de la banda de rock en español mexicana Maná titulado
Revolución de amor (2002). El  la canción debutó en el número 39 en los U.S. Billboard Hot Latin Tracks, y se mantuvo por 13 semanas después se convirtió en el primer hit de Maná el . El vídeo musical cuenta con la participación de la actriz argentina Julieta Díaz.

Posiciones en las listas

Sucesión en las listas

Premios
 2004: Premios Grammy Latinos - Ganadores

Enlaces externos
 Video musical

Referencias
Sencillos de 2003
Canciones de 2002
Sencillos de Maná
Canciones de Maná
Sencillos número uno en Hot Latin Songs de Billboard
Sencillos número uno en Latin Pop Songs de Billboard
Sencillos en español
Canciones en español
Sencillos de rock
Canciones de rock
Baladas de rock

Mariposa traicionera


An Eragrostis moggii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni De Winter. An Eragrostis moggii in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis moggii


Fluorescein (ponekad i fluorescin) je organski spoj i bojilo. Dostupan je u obliku tamno narančastocrvenog praha (kristala) slabo topivog u vodi i alkoholu. Široko se koristi kao fluorescentno bojilo za mnoge primjene, a posebno za pronalaženje i prepoznavanje oštećenja na površini oka (fluoresceinska angiografija). Fluorescein je fluorofor koji se obično koristi u mikroskopiji, kao boja za laser i medij za pojačanje, u forenzici i serologiji za otkrivanje latentnih mrlja od krvi i u traženju boja. Fluorescein ima maksimum apsorpcije svjetlosti na 494 nm, a maksimum emisije 512 nm (u vodi). Glavni derivati su fluorescein izotiocijanat (FITC) i, u sintezi oligonukleotida, 6-FAM fosforamidit.

Boja njegove vodene otopine se mijenja od zelene do narančaste u ovisnosti o načinu na koji se opaža: refleksijom ili prijenosom, što se može primijetiti na primjer u razini mjehurića, u kojoj se fluorescein dodaje kao bojilo u alkoholno punjenje cijevi kako bi se povećala vidljivost mjehurića zraka koji se nalazi u njoj (čime se poboljšava preciznost instrumenta). Koncentriranije otopine fluoresceina mogu čak izgledati crvene. Nalazi se na popisu osnovnih lijekova Svjetske zdravstvene organizacije.

Ksantenska bojila

Ksantenska bojila formalno su ciklički analozi di- i trifenilmetanskih spojeva; u njima su dva aromatska prstena spojena jednim atomom kisika u orto-položaju prema metanovom ugljiku. Teorijski se izvode od heterocikličkog sistema ksantena, dibenzo-y-pirana, ali se od njega ne pripravljaju. Sam ksanten je bezbojan, no derivati s auksokromnim grupama u molekuli su obojeni. Prema supstituentima koji se nalaze u molekuli dijele se ksantenska bojila u tri podgrupe. Prva sadrži hidroksi-derivate, druga amino-derivate, a treća amino-hidroksi-derivate. Kromofor je ovih bojila u slučaju aminoderivata rezonantni hibrid oksonijskog, amonijskog i karbonijskog oblika molekule (I, II, III). Hidroksi-derivati se gubitkom protona stabiliziraju dajući električki nenabijen sistem čiji je kromofor kinonoidna struktura IV.

Ova su bojila i po svojstvima bojenja bliza arilmetanskim bojilima. Obojenja koja se njima postižu vrlo su čista i jarka. Najbrojnije su zastupana crvena i ružičasta s nekoliko žutih i ljubičastih. Neka od ovih bojila snažno fluoresciraju u otopini, pa i na obojenom materijalu. I u ovoj se grupi nalaze bojeni lakovi pripremljeni taloženjem s fosfor-volfram-molibdenskom kiselinom. Niz crvenih i narančastih bojila ove skupine važan je za bojenje kozmetičkih preparata, živežnih namirnica i ljekovitih pripravaka.

Među značajnije predstavnike ksantenskih bojila ide sulforodamin B, C.I. 45100; priprema se tako da se kondenzira benzaldehid-2,4-disulfonska kiselina s m-dietilaminofenolom, produkt dehidrira sumpornom kiselinom, oksidira željeznim kloridom i prevede u natrijevu sol. Rodamin B, C.I. 45170, jedno od prvih bojila ove grupe, dobiva se kondenzacijom anhídrida ftalne kiseline s m-dietilaminofenolom; ako se kao aminska komponenta upotrijebi 3-etilamino-p-krezol i tako nastali produkt esterificira alkoholom, nastaje rodamin 6G, C. I. 45160. Echtsáureviolett ARR, C.I. 45190, dobiva se obradom fluoresceina fosfornim trikloridom, kondenzacijom tako nastalog 3',6'-diklorfluorana s o-toluidinom i sulfuriranjem. Fluorescein, C. I. 45350, priprema se kondenzacijom anhídrida ftalne kiseline s rezorcinom. Njegove alkalne soli, poznate pod imenom uranin neobično jako fluoresciraju u otopini (i u razređenju 1 : 40 000 000), pa se stoga upotrebljavaju za označavanje i ispitivanje vodenih tokova. Bromiranjem fluoresceina priprema se tetrabromfluorescein, eozin G, C.I. 45380, a jodiranjem dijodfluorescein, Eritrozin 6G, C. I. 45425. Coerulein S, C.I. 45510, nastaje obradom Galleina (C.I. 45445) koncentriranom sumpornom kiselinom. Gallein se dobiva kondenzacijom pirogalola ili galne kiseline s anhidridom ftalne kiseline.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Pigmenti

Fluorescein


Grbovnik je uređena grupa ilustracija grbova koji su međusobno povezani vremenskom ili regionalnom sličnošću. Jedan od najpoznatijih grbovnika u bivšoj Jugoslaviji je Fojnički grbovnik koji sadrži grbove hrvatskih, bosanskohercegovačkih i srpskih plemičkih obitelji.

Vidi još
 Fojnički grbovnik
 Ilirska heraldika
 Grbovnica
 Grbovi dalmatinskog komunalnog plemstva

Vanjske poveznice

 Službena web stranica Hrvatskog grboslovnog i zastavoslovnog društva

Heraldika
Grbovi

Grbovnik


فهرس ميرك : هو موسوعة للمواد الكيميائية، والأدوية، والجزيئات الحيوية، مع أكثر من 10000 أفرودة (دِراسَةٌ في مَوضوعِ واحِد) عن مواد مفردة أو مجموعات من المركبات ذات الصلة. وهي تشمل أيضا على ملحق دراسات عن التفاعلات العضوية. وقد نشر من قبل شركة ميرك للأدوية في الولايات المتحدة. وفهرس ميرك متاح أيضًا عن طريق الاشتراك في نموذج البحث الإكتروني، الذي تستفيد منه بشكل شائع مكتبات البحوث، وكذلك على شبكة الإنترنت في شكل سهل المنال.

الطبعة الحالية هي الرابعة عشر، صدرت في تشرين الأول / أكتوبر 2006.

تتضمن الأفرودات الموجودة في فهرس ميرك ما يلي :
 رقم التسجيل CAS.
 مرادفات المواد، مثل الأسماء الشائعة وتسميات الاتحاد الدولي للكيمياء البحتة والتطبيقية.
 الصيغة الكيميائية.
 الكتلة الجزيئية.
 التكوين المئوي.
 الصيغة البنيوية.
 وصف لمظهر المادة.
 نقطة الانصهار ونقطة الغليان.
 الانحلالية في المذيبات المستخدمة بشكل شائع في المختبرات.
 استشهادات من مؤلفات أخرى تنظر في الاصطناع الكيميائي للمركب.
 التصنيف العلاجي، إذا كان مطبقًا.

المراجع

1930 كتب غير خيالية
الجمعية الملكية للكيمياء
العلم في 1889
قواعد البيانات الكيميائية
قواعد بيانات حيوية
كتب غير خيالية 1889
كتب غير خيالية 1896
كتب غير خيالية 1907
كتب غير خيالية 1940
كتب غير خيالية 1952
كتب غير خيالية 1960
كتب غير خيالية 1968
كتب غير خيالية 1976
كتب غير خيالية 1983
كتب غير خيالية 1989
كتب غير خيالية 1996
كتب غير خيالية 2001
كتب غير خيالية 2006
موسوعات
موسوعات في العلم
ميرك

فهرس ميرك


Rali da Croácia é uma prova rali sedeada em Zagreb. Desde 2021 faz parte do Campeonato Mundial de Rali (WRC).

História
O primeiro Rally da Croácia foi realizado em 1974, sob o nome INA Delta TLX Rally. Demorou apenas três anos para se transformar de uma corrida regional num evento de campeonato nacional da ex-Iugoslávia. Desde o início, a principal característica do rali eram os itinerários extremamente longos, que passaram por Gorski Kotar, Lika e Primorje até meados da década de 1980.

O primeiro reconhecimento internacional que a corrida teveu foi em 1986, quando fez parte do calendário da FIA. Nesse mesmo ano, etapas especiais localizadas em Žumberak, Plešivica, Zagrebačka gora e Hrvatsko Zagorje foram disputadas por equipas da Áustria, Alemanha e Checoslováquia. Foi o início do projeto com o objetivo de entrar no Campeonato Europeu, que só viria a ocorrer em 1992.

Apesar da Guerra da Independência da Croácia em curso, o Delta Rally tornou-se reconhecido internacionalmente e estava crescendo rapidamente. A boa organização trouxe-lhe um coeficiente 10 no ano de 1995, e um ano depois o organizador nomeou-o com o nome de Rali da Croácia para o coeficiente mais alto do Campeonato Europeu contemporâneo – 20.

No final de 2006, a FIA informou que o Campeonato Europeu (ERC) se espalhará. 34. Rali da Croácia 2007. entrou no calendário como o terceiro dos dez eventos do ERC. O primeiro ERC Rally da Croácia foi ganho pela tripulação nacional Juraj Šebalj e Toni Klinc no Mitsubishi Lancer Evo IX. Os restantes dois ralis realizados em Zagreb e arredores foram vencidos por concorrentes estrangeiros – os italianos Corrado Fontana e Renzo Casazza, juntamente com os búlgaros Krum Donchev e Peter Yordanov.

Depois de três eventos ERC organizados com sucesso em Zagreb, a recessão econômica causou a mudança da corrida para Rijeka. Em 2010, o Rally da Croácia foi organizado pela Associação Automotiva do Condado de Primorje-Gorski Kotar e, nos dois anos seguintes, pelo AC MRC local. Etapas especiais foram realizadas em Gorski Kotar, Učka, Ćićarija, Istria, e particularmente atraente foi a Super Especial no Circuito de Opatija.

Em 2013, o Rali da Croácia mudou novamente. Desta vez para Istria e para a cidade de Poreč, que é a anfitriã e co-organizadora do evento. O rali foi organizado pela Federação Croata de Automóveis e Karting e as etapas especiais foram disputadas em Učka, Ćićarija e no triângulo das cidades de Buzet, Motovun e Pazin.

Em 10 de outubro de 2020, o Conselho Mundial de Automobilismo da FIA confirmou como a nova etapa do Campeonato Mundial de Ralis de 2021: a Croácia tornou-se na 34ª nação a organizar uma etapa do WRC. A sede do rali voltou a Zagreb e o itinerário passa pelo condado de Karlovac, condado de Zagreb e condado de Krapina-Zagorje. A superfície das etapas especiais é asfaltada.

Vencedores

Fontes:

Ligações externas

Croácia
Eventos esportivos sediados na Croácia

Rali da Croácia


El Hotel Ritz es un antiguo edificio que se encuentra en la esquina de Avenida de Mayo y Lima, en la ciudad de Buenos Aires. Funciona como hotel 2 estrellas y no posee vínculos con la famosa cadena Ritz-Carlton de fama internacional.

Fue diseñado por el ingeniero Juan Antonio Buschiazzo en 1893 y construido por José Ventafridda, encargado por el estanciero Alfonso Bernasconi, propietario además de otro edificio sobre la misma Avenida, que sería inaugurada oficialmente en 1894. Se trata por lo tanto de una de las construcciones más antiguas de esta arteria de Buenos Aires, y originalmente estuvo destinado a viviendas de renta y comercios en la planta baja. En la primera mitad del , estuvo ocupado principalmente por consultorios de médicos y dentistas, pero décadas más tarde se transformó en hotel, como ocurrió con numerosos edificios en la misma avenida.

El edificio está organizado sobre un acceso principal por Avenida de Mayo 1111, que conduce subiendo una escalera a un hall con el ascensor (probablemente uno de los primeros en Buenos Aires) y la escalera principal revestida en mármol. Con este reducido espacio destinado a la entrada al edificio, el resto de la planta baja está destinada a dos locales comerciales, que poseen además un sótano de depósito. Las plantas superiores del actual hotel se organizan sobre un pasillo angosto que corre paralelo a la avenida, con tres departamentos con vista al exterior y dos que dan a patios internos de aire y luz. Este esquema original ha sido modificado para aumentar la cantidad de habitaciones disponibles.

En cuanto a la construcción, es característica de fines de  y se trata de una estructura de hierro, con techos con sistema de bovedilla armada con vigas doble T de hierro y ladrillos, que se mantienen oculta por los cielorrasos originales, excepto en algunos sectores como el bar en donde se dejó expuesta. Los pisos son originales de pinotea y también se mantienen las puertas y ventanas de madera, aunque los interiores de las habitaciones han sido totalmente remodelados.

La fachada del edificio se destaca principalmente por la ornamentación que posee en el último piso, una tira de caparazones marinos que coronan todas las aberturas, y por el frontis que destaca la entrada principal y ostenta la inscripción "SALVE" junto con la máscara de un rostro femenino. Sobre el eje de la entrada, en el remate del edificio se observa otra inscripción "AÑO 1893", adornada con molduras de guirnaldas florales. También se destaca la bay window corrida que remata la fachada sobre Avenida de Mayo y forma simetría con la ochava sobre la calle Lima. Originalmente ambas estaban coronadas por cúpulas de pizarra que fueron posteriormente removidas. El frente conserva otros ornamentos, como los copones y pilastras que decoran algunas ventanas y la herrería original en los balcones, pero ha perdido numerosas molduras, y especialmente las balaustradas originales que recorrían la cornisa y los balcones sobre la ochava y la entrada principal.

Ritz
Edificios del barrio de Monserrat (Buenos Aires)
Hoteles de Argentina del siglo XIX
Arquitectura de 1893
Argentina en 1893

Hotel Ritz (Buenos Aires)


Les habitats floristiques du Québec sont des aires protégées qui abritent au moins une espèce floristique désignée menacée ou vulnérable. Ces espèces floristiques sont identifiées à l'article 7 du Règlement sur les espèces floristiques menacées ou vulnérables et leurs habitats.

Au 25 janvier 2022, le Québec comptait 52 habitats floristiques couvrant une superficie totale de plus de 5000 hectares (environ 50 km2).

Liste des habitats floristiques
La liste suivante répertorie les habitats floristiques du Québec.

Voir aussi

 Parcs nationaux du Québec

 Réserves écologiques du Québec

 Réserves fauniques du Québec

 Parcs provinciaux du Canada

 Réserves naturelles du Québec

Notes et références

Liste d'aires protégées
Aire protégée au Québec
Liste en rapport avec le Québec

Habitats floristiques du Québec


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

Smrti

 14. kolovoza – Bertolt Brecht, njemački književnik (* 1898.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1956.


Florence Madeline "Madge" Syers (née Cave, 16 September 1881 – 9 September 1917) was a British figure skater. She became the first woman to compete at the World Figure Skating Championships in 1902 by entering what was previously an all-male event and won the silver medal, which prompted the International Skating Union (ISU) to create a separate ladies' championship. Syers was the winner of the first two ladies' events in 1906 and 1907, and went on to become the Olympic champion at the 1908 Olympics, the first Olympic Games to include figure skating. She also competed as a pairs skater with her husband Edgar Syers, winning the bronze medal at the 1908 Olympics.

Personal life
Florence Madeline Cave was born on 16 September 1881 in Kensington, London, one of 15 children of Edward Jarvis Cave, a builder, and his wife Elizabeth Ann. She was a proficient figure skater, as well as a gifted swimmer and equestrienne. Madge became a regular at the Prince's Skating Club in Knightsbridge, which had been formed in 1896 and was popular with aristocratic society in London.

In 1899 Madge met her future husband Edgar Syers, a figure skater and coach who was 18 years her senior. Edgar was an exponent of the international skating style, which was freer and less rigid than the traditional English style, and encouraged Madge to adopt this style. Madge and Edgar competed together in pairs skating events, and in 1900 finished second in one of the first international pairs events, staged in Berlin. They married in June of that year. The Syers' co-authored The Book of Winter Sports in 1908.

Career

1902 World championships
The World Figure Skating Championships, first contested in 1896, was regarded as an all-male event since competitive skating was generally viewed as a male activity, but there was no regulation barring women, enabling Syers to enter and compete at the 1902 Championships in London. She won the silver medal behind Ulrich Salchow, who was reputedly so impressed with her challenge that he offered her his gold medal. T. D. Richardson later wrote: "Rumour, nay more than rumour – a good deal of expert opinion – thought she should have won."

Syers' entry into the World Championships prompted the ISU to discuss the subject of women competing against men at their next Congress in 1903. The concerns raised were that "(1) the dress prevents the judges from seeing the feet; (2) a judge might judge a girl to whom he was attached; and (3) it is difficult to compare women with men." To address the concerns of the ISU, Syers started the trend of wearing calf-length skirts so judges could see her foot work. The Congress voted six to three in favour of barring women from the championships.

1903–1907
Syers continued to compete elsewhere, and in 1903 won the inaugural British Figure Skating Championships, which began as a mixed competition. She won again the following year, beating her husband, who won the silver medal. She also entered the 1904 European Championships but withdrew due to injury after the first stage of the competition, the compulsory figures.

The 1905 ISU Congress established a separate ladies' event, which was supported by strong lobbying from the National Ice Skating Association. The event was known at the time as the Ladies' Championship of the ISU rather than a World Championship, and was staged at a different date and location from the men's event. Syers won the inaugural event held in Davos, Switzerland in 1906, finishing first in a field of five competitors. She won her second title in Vienna at the 1907 Championships.

1908 Olympics

The 1908 Summer Olympics in London were the first Games to include figure skating events in the programme, which were staged in October at the Prince's Club. Syers entered both the ladies' event and the pairs with Edgar. In the ladies' event, Syers comfortably won the compulsory figures section, with all five judges placing her first. The official report of the Games described her as "in a class by herself" and stated that "the wonderful accuracy of her figures, combined with perfect carriage and movement, was the chief feature of the morning's skating." In the free skating, the report described her as having "excelled in rhythm and time-keeping, and her dance steps, pirouettes, &c., were skated without a fault." She was again placed first by all five judges and won the title. In the pairs event Syers and Edgar finished third (of three couples) and won the bronze medal.

Later life
Syers retired from competitive skating after the Olympics due to fading health. She and Edgar co-authored a second book together, The Art of Skating (International Style), published in 1913. She died of heart failure caused by acute endocarditis on 9 September 1917 at her home in Weybridge, Surrey, seven days shy of her 36th birthday.

Syers was elected to the World Figure Skating Hall of Fame in 1981.

Results

Notes

References

Extetnal links

1881 births
1917 deaths
British female single skaters
British female pair skaters
English female single skaters
English female pair skaters
Figure skaters at the 1908 Summer Olympics
Olympic figure skaters for Great Britain
English Olympic medallists
Olympic gold medallists for Great Britain
Olympic bronze medallists for Great Britain
Sportspeople from Kensington
Olympic medalists in figure skating
World Figure Skating Championships medalists
Medalists at the 1908 Summer Olympics
Deaths from endocarditis

Madge Syers


Bad Oldesloe, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaleti Stormarn iline bağlı kent. 52,6 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu 31 Aralık 2012 itibarıyla 24.448 olarak tespit edilmiştir. Nüfus yoğunluğu ise 465 seviyesindedir. Belediye başkanlığı Tassilo von Bary tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Resmi site

Stormarn iline bağlı yerleşim birimleri

Bad Oldesloe


H55 peut faire référence à :
 H55, une société suisse d'avion électrique ;
 HMS Hostile (H55), un destroyer de la Royal Navy ;
 Nystagmus et autres anomalies des mouvements oculaires, d'après la classification internationale des maladies.

Voir aussi
 Sigles d'une lettre suivie de deux chiffres

H55


Venera iz Lespuguea je figurica Venere, figurica golog ženskog lika iz kulture Gravettiena, datirana između 26.000 i 24.000 godina prije sadašnjosti. Visoka je oko 150 mm, a napravljena je od bjelokosti kljove. Čuva se u muzeju Musée de l'Homme (Muzej čovječanstva) u Parizu.

Otkriće
Otkrivena ju je René de Saint-Périer (1877. – 1950.), 1922. godine, u spilji Rideaux kod mjesta Lespugue (Haute-Garonne) u podnožju Pirineja .Figurica je oštećena tijekom iskopavanja.

Osobine
Od svih steatopignih figura Venere otkrivenih iz gornjeg paleolitika, izgleda da Venera iz Lespuguea, ako je rekonstrukcija zvučna, pokazuje najviše pretjerane ženske sekundarne spolne karakteristike, posebno izuzetno velike, viseće grudi.

Prema riječima stručnjakinje za tekstil Elizabeth Wayland Barber, kip prikazuje najraniju predstavu od predene niti, jer rezbarenje prikazuje suknju obješenu ispod bokova, izrađenu od uvijenih vlakana, pohabanu na kraju.

Poveznice
 Paleolitička umjetnost
 Popis umjetnosti kamenog doba

Izvori

Vanjske poveznice

 Don Hitchcock (Don's Maps): "The Lespugue Venus is a 25 000 years old ivory figurine of a nude female figure"
https://web.archive.org/web/20040413133422/http://www.arthistory.sbc.edu/imageswomen/lespugue.html

Lespugue
Paleolitik
Arheološki artefakti u Francuskoj

Venera iz Lespuguea


أقيمت بطولة أمم أوروبا لكرة القدم للسيدات 1997 في السويد والنرويج وقد حقق لقبها منتخب ألمانيا للمرة الرابعة في تاريخه.

نظام البطولة

شهد عام 1997 تغيرا في نظام البطولة حيث قسمت المنتخبات الثمان المتأهلة من التصفيات إلى مجموعتين كل مجموعة تحتوي على أربعة منتخبات تلعب بنظام الدوري من دور واحد، ويتأهل الأول والثاني من كل مجموعة بحيث يلعب الأول من كل مجموعة مع الثاني من المجموعة الأخرى بطريقة خروج المغلوب.

المجموعة أ

المجموعة ب

التصفيات التمهدية
إنظر المقال الرئيسي: تصفيات بطولة أمم أوروبا لكرة القدم للسيدات 1997

النتائج

المجموعة أ

المجموعة ب

مرحلة خروج المغلوب

نصف النهائي

النهائي

البطل

روابط إضافية
 Women's Euro 1997 Results - UEFA Official Page
 Results at RSSSF

مراجع

أحداث يوليو 1997 الرياضية في أوروبا
أحداث يونيو 1997 الرياضية في أوروبا
الرياضة في موس (النرويج)
بطولات بطولة أمم أوروبا للسيدات
أوسلو في عقد 1990
كرة القدم الأوروبية في 1996–97
كرة القدم الروسية في 1997
كرة القدم للسيدات في 1997
كرة قدم ألمانية نسائية في 1996-97
كرة قدم إسبانية نسائية في 1996-97
كرة قدم إيطالية نسائية في 1996-97
كرة قدم دنماركية نسائية في 1996-97
كرة قدم سويدية نسائية في 1997
كرة قدم فرنسية نسائية في 1996-97
كرة قدم نرويجية نسائية في 1997
ليلستروم
مسابقات كرة قدم نسائية دولية تستضيفها السويد
مسابقات كرة قدم نسائية دولية تستضيفها النرويج
منافسات رياضية دولية في أوسلو
منافسات رياضية في كارلستاد
منافسات رياضية في كارلسكوغا

بطولة أمم أوروبا للسيدات 1997


خميسة  مسقط رأس تاكفاريناس، مدينة أثرية أقيمت في عهد الإمبراطور "تراجان Trajan" وتتربع على مساحة 65 هكتار، تبعد عن مدينة سدراتة ب20 كلم (ولاية سوق أهراس) و هي مدينة جبلية، هذا الموقع عبارة عن مثلث قاعدته في الجنوب و قمته في الشمال، كما يلاحظ وجود برج للمراقبة، من جهة الشمال الشرقي يتموقع المسرح الروماني، والساحة العمومية الجديدة إضافة إلى المسابح الرومانية و الأديرة.

المدينة التي من المفترض أنها مسقط رأس الثائر النوميدي الشّهير : تاكفاريناس  والتي كما يذكر المؤرّخ تاسيتس كانت عرضة لحصار قوات تاكفاريناس خلال ثورته على الرومان، كما عرفت كما ذكر القديس أوغسطين في رسائله عدّة مرّات بأنها كانت حصنا للمذهب دوناتية المتمرّد على الحكم الروماني، وعليه فإنّها معلم تاريخي ذو رصيد ثريّ جدا.

تاريخ
على بعد 37 كم غرب سوق أهراس، مدينة خميسة الأثرية بسدراتة، في الأصل هي مدينة نوميدية شيدها البربر تحت أسم تبرسق على منطقة ترتفع 960م عن مستوى سطح البحر، تعايشت المدينة مع الحضارة القرطاجية و هذا ما يؤكده شواهد قبور تحمل كتابات ليبية و أخرى بونيقية، اكتشفت أيضا ناقشات تحمل أسم الآلهة تانيت القرطاجية، سيرت المدينة في الفترة النوميدية بنظام قبلي نوميدي،
عندما أستقر الرومان في المنطقة أخدت تسمية تبرسق النوميدية وازدوج فيها حكمين إذ أستمر الحكم النوميدي نظرا لكثرة السكان المحليين إلى جانب الحكم الروماني، في عهد تراجان حوالي القرن الثاني ميلادي بنيت مدينة خميسة الرومانية تحت أسم تبرسيكوم نوميداروم ثم رقيت إلى رتبة بلدية رومانية تعيش بها قبيلة بابيرية، عرفت خميسة أوج الحضارة في التعمير و حتى التصدير لمواد مختلفة منها الفخار وزيت الزيتون الوافر الإنتاج خاصة لمرور وادي مجردة بالمنطقة، حل بخميسة البزنطيون حوالي القرن السادس ميلادي و أحتفظوا بالتسمية النوميدية أي تبرسق،
تأخذ خميسة شكل مثلث تمتد قاعدتها من الجنوب و تتجه قمته نحوى الشمال، تتسع المدينة بأتجاه القمم العليا من حيث تنبع الأودية الثلاثة : وادي مجردة، الكبريت، والدنام، تتضمن خميسة جزأين أساسيين هما المدينة العتيقة ،المدينة الجديدة.
شهدت توسعات على مر السنين و هذا ما جعل القائمين عليها يبنون ساحتين لتعرف فيما بعد بمدينة الساحتين، أجريت حفريات بالموقع سنة 1902م نظمها (جولي) و (قزال) لترى أجزاء المدينة النور بعدما كانت ركاما تحت الأثرية، ذكر القديس أوغسطين خميسة في كتاباته عندما زار سيرتا لتكريس صديقه بروفوتوروس.

صنفت خميسة ضمن التراث الوطني المحفوظ سنة 1968م.

يحتوي الموقع على :
بلاتيا فيتوس ، فوروم نوفوم ،المسرح ، الحمامات ،المعبد ، الأروقة ،البازيليك، قاعة المجلس ، القلعة البيزنطية ،المقابر ،الكنيسة الصغيرة ،الصهاريج و الخزانات ،معبد نبتون .
إلى جانب هذه المعالم الرائعة لمدينة خميسة الأثرية ،يمكنكم أيضا زيارة القوس النصر ، بوابة تيفاش، الباب التذكاري ، حي الصناعات التقليدية و الفخاريات و المسبح ذو شكل القيتار، يستطيع زائر الموقع الاستمتاع بالأجواء الرائع لخميسة خاصة من مرتفعاتها ليستنشق نسمات الحضارة و فسيفساء جمال الطبيعة الخلابة.

تعريف الموقع

يتجه من الشمال إلى الجنوب الغربي على مساحة تقدر ب 6 هكتارات ويرتفع من مترين إلى ثلاثة أمتار والسور يتكون من جدار داخلي وخارجي يعرض 2.5م، وقد بني هذا الجدار بالحجارة الكبيرة، وهي تقنية بناء ترتكز العمل بالحجارة الكبيرة والمصقولة.

معبد العائلة
يتألف هذا الصرح الضخم من 32 درجة توصلنا مباشرة إلى ساحة تقدر أبعادها ب 32.60 على 34.6 ومن خلالها أيضا نرقى بدرجات إلى المعبد.

قوس كركلا
يتكون هذا المعلم من ثلاثة أقواس وهو يحدد لنا الجهة الشرقية للمدينة وبداية الطريق نحو مقاطعة موريتانيا ودرب القديس أوغستين ويقدر علوه ب 12.5 وعرضه 4 أمتار وكل جهة منه زينت بزوجين من الأعمدة ذات النمط الكورنثي، وأقيم هذا الصرح على شرف الإمبراطور كركلا.

مسرح عمره السنة الثانية ميلادي
أقيم في القرن الثاني للميلاد على هضبة وهو يتسع لحوالي 3000 مشاهد بالإضافة إلى مدرج ذي ثلاث درجات مخصص لطبقة النبلاء وهي مفصولة عن باقي المدرجات بجدار صغير وقد أقيم هذا المعلم من الحجارة الكبيرة المهذبة، والمعمودية مبنية من الآجر على شكل قبة بيضاوية ومن الداخل بها رواق دائري وأرضيته مبلطة بالفسيفساء وأكثر مايلفت انتباهك فسيفساء مهشمة ولم يبق منها، إلا قطع تظهر فيها وبجلاء امرأة شبه عارية والجزء المغطى مستور بلحاف أحمر، وهي تمثل الإلهة أمفتريت، ممتطية عربة، وعندما نصعد إلى الربوة المقابلة للمسّرح يقع بصرنا على فسيفساء الصيد الكبرى وهي تبين لنا طرق الصيد المختلفة وفي وسطه «أمبروسيا» إحدى مرضعات الإله باخوس إضافة إلى تماثيل رخامية وأنصاب، ونرى أن الجولة إلى آثار خميسة التاريخية «لاتنتهي بمجرد أنك تكتشف كل مافيها من آثار للعيان.. في نهاية رحلة تولد بداية رحلة أخرى مليئة بالتساؤلات. إجاباتها قصص وروايات لو أنها مسجلة تاريخيا لقيل عنها أنها من صنع الخيال. إن لخميسة خبايا ماتزال تحت الأرض منها المقبرة التي لم يتم العثور عليها بعد رغم التقنيات التي بدأت عام 1912م إلى غاية 1958م من طرف الفرنسيين، قيل عنها تقنيات لم تتم بطريقة جيدة فما عثر عليه يعادل فقط 70 بالمائة والباقي مايزال دفين المدينة الرومانية التي أستطاع ملوكها وبإمكانيات قليلة أغلبها من الحجر أن يؤسسوا مدينة تتسع لحوالي 40 هكتارا بها مسرح يتسع لحوالي 3000 مشاهد وعدد من المعابد والأشياء الثمينة التي لاتقدر بثمن.

ليالي خميسة الثقافية
ليالي خميسة الثقافية،  مهرجان ليالي خميسة الثقافية الوطني الذي ينظم سنوياً في فصل الصيف، بحضور العديد من الفنانين المشهورين من الجزائر.

وصلات داخلية
 تاكفاريناس
 طاغاست

وصلات خارجية
 سوق أهراس : إعادة تأهيل الموقعين الأثريين لكل من خميسة ومادور

المراجع

بلديات ولاية سوق أهراس
مدن رومانية
مواقع أثرية في الجزائر

خميسة


Pedro de San José Betancur (født 21. marts 1626 i Vilaflor, Tenerife, Spanien, død 25. april 1667 i Antigua Guatemala, Guatemala), var spansk missionær og helgen, først tilknyttet Franciskanerordenen og siden grundlægger af vor Frue af Betlehems orden.

Han blev født i en familie af landmænd i den sydlige del af øen Tenerife. Fra sin barndom var han kendt for sin religiøsitet. I en alder af 23 tog han til Guatemala som missionær og etablerede en ordensskole og hospitaler for de fattige. Han udførte et stort socialt arbejde for de mest fattige og trængende.

Han døde 25. april 1667 i byen Antigua Guatemala. Pedro de Betancur blev saligkåret i 1980 og kanoniseret af pave Johannes Paul 2. i 2002. Af denne grund er han den første indfødte helgen på De Kanariske Øer.

Hans grav er i kirken San Francisco i Antigua Guatemala og er et pilgrimssted. På Tenerife er der en hule, der ligger i den sydlige del af øen, hvor helgenen gjorde ophold med sit kvæg om vinteren, da han i sin ungdom arbejdede som hyrde. Det er også et pilgrimssted på Tenerife-helligdommen, der er i stedet for hans fødested i Vilaflor.

Denne helgen fejres den 24. april.

Kilder/henvisninger

Helgener fra Spanien
Personer fra Tenerife

Pedro de Betancur


Friedrich Moritz von Bentheim-Tecklenburg (auch Friederich Mauritz) (* 27. Oktober 1653; † 13. Dezember 1710) war Graf von Tecklenburg, Graf von Limburg und Herr zu Rheda. In seine Zeit fällt die Besetzung Tecklenburgs durch Preußen und damit der Verlust des wichtigsten Besitzes.

Familie
Er war das zehnte Kind des regierenden Grafen Moritz von Bentheim-Tecklenburg (1615–1674) und dessen Ehefrau Johanna Dorothea von Anhalt-Dessau (1612–1695).

Friedrich Moritz von Bentheim-Tecklenburg heiratete 1689 in erster Ehe Sophia Theresia Gräfin von Ronow und Biberstein (* 10. Dezember 1660; † 24. Juli 1694). Das einzige Kind aus dieser 1. Ehe wurde nur ein Jahr alt:
 Moritz Albrecht (1690–1691)

Nach dem Tod der ersten Ehefrau heiratete er 1695 Christina Maria zur Lippe-Brake (* 26. September 1673; † 31. Januar 1732 auf Haus Bosfeld).
Aus der 2. Ehe gingen drei Kinder hervor:
 Johanna Louise (1696–1735) ⚭ 28. Dezember 1727 Karl Wilhelm zu Sayn-Wittgenstein-Berleburg († 1749)
 Sophie Amalie Dorothee (1698–1753), Äbtissin zu Elsey 1716–1753
 Moritz Kasimir I. (1701–1768), Erbe des Hauses Bentheim-Tecklenburg

Leben
Seit 1666 studierte er in Heidelberg. Danach unternahm er seine Grand Tour unter anderem durch die Schweiz, Frankreich und Italien. Er trat dann in die die Münstersche Armee des Bischofs von Münster Christoph Bernhard von Galen ein.

Danach trat er als Oberst in den dänischen Kriegsdienst ein. Zeitweise diente er auch dem Bischof von Münster Christoph Bernhard von Galen. Von seinem inzwischen regierenden Bruder bekam er eine Apanage.
Er war im Jahr 1677 Chef eines Münsteraner Infanterie-Regiments, das Regiment wurde im Juli 1677 in Schonen in die dänische Armee übernommen. Im September 1677 war er am Angriff auf Rügen beteiligt. Am Anfang des Jahres 1679 wurden die münsterischen Hilfstruppen zurückgeholt und verließen Dänemark, darunter auch das tecklenburgische Regiment. Nur die Truppen, die im Januar den Eid auf den Dänischen König abgelegt hatten, verblieben. Am 20. März wurde er zum Chef eines von ihm geworbenen Regiments und am 10. Februar 1685 Chef des Regiments Prinz Frederik. Am 4. August 1686 erhielt er seinen Abschied aus dänischen Diensten.

Seit 1680 war er an der Herrschaft beteiligt und verwaltete die Grafschaft Limburg und einige niederrheinische Besitzungen. Er förderte die Drahtindustrie in Limburg auch, indem er 1709 der Siedlung Limburg Privilegien verlieh. Zur Wirtschaftsförderung gehörte auch, dass Friedrich Moritz die Ansiedlung von Juden erleichterte.

Im Erbschaftsstreit mit dem Haus Solms-Braunfels hatte das Reichskammergericht 1686 entschieden, dass das Haus Bentheim-Tecklenburg drei Achtel der Grafschaft Tecklenburg und der Herrschaft Rheda und alle seit 1576, dem Beginn des Streits, gezogenen Nutzungen zu übergeben hätte. Sein Bruder Johann Adolf schloss mit der Familie Solms-Braunfels den Vergleich zu Lengerich, der tatsächlich die Herausgabe von Schloss Tecklenburg und drei Vierteln der Grafschaft Tecklenburg sowie einem Viertel der Herrschaft Rheda bedeutet. Daraufhin etablierte sich dort eine Solmsche Verwaltung. Die Tecklenburger zogen sich nach Rheda zurück. Friedrich Moritz erkannte dies nicht an und rief den Reichshofrat an. Dies geschah, obwohl das Reichskammergericht die Anrufung eines weiteren Gerichts ausdrücklich untersagt hatte. Möglicherweise war das Vorgehen unter den Brüdern aber auch abgesprochen. Das Reichskammergericht reagierte im Jahr 1700 mit einem Auxiliarmandat zur militärischen Durchsetzung seiner Entscheidung. Mit der Durchsetzung wurde Friedrich III. von Brandenburg beauftragt. Im Januar 1701 marschierte dessen Armee in Tecklenburg ein. Durch den Verlust des Stammlandes und des fast gleichzeitigen Todes seines Sohnes gebrochen, trat Johann Adolf seinem Bruder auch die Herrschaft über Rheda ab. Friedrich Moritz hat die beiden Töchter des Bruders finanziell entschädigt. Der Bischof von Münster als Lehnsherr erkannte die Übertragung von Rheda an. Nach dem Tod des Bruders übernahm er auch die übrigen Rechte.

Wilhelm Moritz von Solms, der stark verschuldet war, verkaufte 1707 seine Rechte an Tecklenburg an den König von Preußen. Der Reichshofrat hob 1715 das Urteil des Reichskammergerichts auf und entschied, dass Preußen das Land an das Haus Bentheim-Tecklenburg zurückzugeben habe. Allerdings fehlten die Machtmittel, um dies durchzusetzen.

Als Friedrich Moritz am 13. Dezember 1710 starb übernahm zunächst seine Frau Christina Maria die Aufgaben der Regierung und übergab 1726 die Regentschaft an ihren Sohn Moritz Casimir I. (1701–1768).

Literatur
 Jonathan Smith: Zur Geschichte des oldenburgischen Heerwesens während der Dänenzeit 1667–1773 in Oldenburger Jahrbücher, 1940/41 (Werdegang in Dänemark)
 Hans-Joachim Böckenholt: Schloss und Herrschaft Rheda. Rhode Druck und Verlag, Harsewinkel-Marienfeld 1979, .
 Hermann Schaub: Die Herrschaft Rheda und ihre Residenzstadt. Von den Anfängen bis zum Ende des Alten Reiches (= Veröffentlichungen aus dem Kreisarchiv Gütersloh. Bd. 10). Verlag für Regionalgeschichte, Bielefeld 2006, ISBN 3-89534-610-1.
 Stephanie Marra: Allianzen des Adels. Dynastisches Handeln im Grafenhaus Bentheim im 16. und 17. Jahrhundert. Böhlau, Köln u. a. 2007, ISBN 3-412-31105-7.

Weblinks
 Fürstenhaus Bentheim-Tecklenburg → Geschichte
 Eintrag auf his-data
 Friedrich Moritz von Bentheim-Tecklenburg: Memoriale, An Die Hochlöbl. Reichs-Versammlung zu Regenspurg, 1704
 Linien Bentheim-Tecklenburg (englisch)
 Urkundenregesten aus dem Fürstlichen Archiv Rheda  / Digitale Westfälische Urkunden-Datenbank (DWUD)

Einzelnachweise

Familienmitglied des Hauses Bentheim (Linie Tecklenburg)
Graf (Tecklenburg)
Graf (Limburg)
Herr (Rheda)
Militärperson (Münster)
Oberst (Dänemark-Norwegen)
Infanterist (Dänemark-Norwegen)
Militärperson (Frühe Neuzeit)
Deutscher
Geboren 1653
Gestorben 1710
Mann

Friedrich Moritz (Bentheim-Tecklenburg)


الدارصيني الدون أو الدارصوص  نوع نبات اسمه العلمي (Cinnamomum osmophloeum Kaneh)، وهو من جنس الدارصيني. يكثر الدارصيني الدون في تايوان.

انظر أيضًا
 الدارصيني.

المراجع

نباتات متوطنة في تايوان
أشجار تايوان
أنواع القائمة الحمراء غير المحصنة
بهارات
قرفة
مثبطات أكسيديز الزانثين
نباتات طبية

دارصيني دون