Yasak Şehir (), Ming Hanedanı'nından Çing Hanedanı'nın sonuna kadar kullanılmış Çin imparatorluk sarayıdır. Çin'in Pekin şehrinin ortasında bulunmaktadır. Yaklaşık 500 yıl imparator ve hizmetlilerine ev sahipliği yapmış, aynı zamanda Çin hükûmetinin törensel ve politik merkezi olmuştur. 1925'ten beri Saray Müzesi'ni barındırmaktadır.

1406 ve 1420 tarihleri arasında inşa edilmiş olan kompleks 720.000 m²'lik bir alana yayılmıştır ve 8.707 odalı 980 yapıdan oluşmaktadır. Yasak şehir 1987 yılında Dünya Kültür Mirası listesine eklenmiş ve Unesco tarafından dünyada korunmuş en geniş antik ahşap yapılar bütünü olarak tescillenmiştir.

1947 yılında Yasak Şehrin birçok hazinesi Kıta Çini içerisinde (en son Çin-Japon savaşında Japonlardan saklanmak üzere) şehirden şehre taşındıktan sonra, en son Tayvan'daki Taipei şehrine götürülmüş ve burada Millî Saray Müzesi'ne yerleştirilmiştir. Her iki müze de aynı enstitüden beslenmelerine karşın Çin İç Savaşı'ndan sonra tamamen ayrı düşmüşlerdir.

İsmi

Yasak Şehir ismi Çince Zijin Chengden (紫|禁|城) gelmektedir ve bu ismin doğrudan çevirisi aslında "Mor Yasak Şehir"dir. Zi veya "mor" ismi Kutup (çince: 'Ziwei') Yıldızı'na gönderme yapmaktadır, ki bu yıldız eski Çin astrolojisinde Göksel İmparator'un ikametgâhıdır. İmparatorun ikametgâhı olan Yasak Şehir de bu yıldızın yeryüzündeki yansımasıydı. Ayrıca mor renk imparatorluk rengiydi ve sadece imparator kullanabilirdi. Jin veya "yasak" ismi de imparatorun izni olmadan kimsenin saraya girememesi ve terk edememesi gerçeğine göndermedir. Cheng ise duvarlarla çevrilmiş şehir anlamına gelmektedir.

Bugün Çince'de yaygın kullanılan Gugong (故宫) ismi "eski saray" demektir. Bu yapıları içeren müze "Saray Müzesi" olarak bilinir.

Betimlemesi

Yasak Şehir, dünyada halen var olan en geniş saray kompleksidir ve 72 hektarlık bir alanı kaplar. Dikdörtgen şeklindeki arsa kuzeyden güneye 961 metre ve doğudan batıya 753 metre uzunluğundadır.

7,9 m yüksekliğinde şehir duvarıyla ve 6m derinliğinde ve 52m genişlikte hendekle çevrili olan Yasak Şehir, yine duvarlarla çevrelenmiş olan İmparatorluk Şehri'nin içinde yer almaktadır. İmparatorluk Şehri de İç Şehir tarafından çevrelenmiştir. Dış şehir ise İç Şehir'in güneyinde yer almaktadır.

Yasak Şehir'in kuzey-güney ekseni Pekin'in de merkez eksenidir. Bu eksen güneye doğru Tiananmen kapısı ve Çin Halk Cumhuriyeti'nin de tören merkezi olan Tiananmen Meydanı'na açılır. Kuzeyde ise Jingshan tepesine Çan ve Davul Kuleleri'ne uzanır. Bu eksen gerçek kuzey-güney doğrultusundan 2 dereceden fazla sapma göstermektedir. Bu aksın Yuan Hanedanı zamanında zamanında tasarlandığı ve imparatorluğun diğer başkenti olan Şangdu (上都) ile hizalandığı düşünülmektedir.

Soğuk kuzey rüzgarlarından ve kuzeydeki steplerden gelen akıncılardan dolayı kuzey kötü yön olarak algılanmaktaydı. Bu yüzden Yasak Şehir'deki tüm binalar güneye bakmaktadır, girişleri güneydendir, böylece buz kesen kuzey rüzgarlarından korunmakta ve gün ışığının sonsuz varyasyonlarından faydalanılabilmektedir. Sadece imparatorun gözden düşmüş cariyelerine ait olan yapılar kuzeye bakmaktaydı.
YÖNLENDİRME History of the Forbidden City, Beijing, China

İç şehrin kuzeyinde dünya tapınağı, batısında ay tapınağı, doğusunda güneş tapınağı yer alır. Dış şehrin güneyinde yan yana olan iki tapınaktan soldaki tarım tapınağı, sağdaki ise cennet (gök)tapınağıdır.

Duvarlar ve Kapılar

Yasak Şehri çevreleyen kuzey ve güney duvarları arasında 960 metredir. Doğu batı duvarları arası ise 750 metredir. Duvarların taban genişliği 8,62 metre olup, üst kısımlara doğru incelerek 6,66 metreye düşer. Bu duvarlar hem savunma hem de istinat duvarı işlevi görür. 3 kat harçla tutturulmuş özel pişim tuğla arası sıkıştırılmış toprak kullanılmıştır.

Duvarların dört köşesinde, Song Hanedanı döneminden kalma resimlerdeki Prens Teng ve Sarı Turna köşklerine öykünen 72 mahyalı karmaşık çatılı kuleler bulunmaktadır. Kuleler, saray dışından en fazla görünen yapılar olduklarından halk arasında pek çok hikâyeye konu olmuşlardır. Bir efsaneye göre erken King Hanedanlığı zamanında zanaatkarlar bir kuleyi yenilemek için söktükten sonra tekrar bir araya getirememişlerdir ve ancak ölümsüz marangoz Lu Ban sayesinde yeniden inşa gerçekleşebilmiştir.

Sur duvarı üzerinde her yönde kapılar vardır. Yasak Şehir'deki tüm kapılar 9'a 9 düzende altın kapı çivileri ile süslenmiştir. Sadece Doğu Zafer Kapısı'nda 8 sıra vardır. Meridyen Kapısı duvarı ve ona dik iki duvar parçası Meridyen Meydanı'nın 3 kenarını oluşturur. Bu kapı duvarı üzerinde 5 kapı vardır. Taşlarla belirlenmiş orta eksenin üzerindeki merkez kapı sadece imparator, düğün zamanında imparatoriçe ya da başarılı İmparatorluk Sınavı öğrencileri içindir.

Dış Avlu

Geleneksel olarak Yasak Şehir iki parçaya ayrılmıştır. Dış ya da Ön Avlu güneydeki kısımları içerir ve törenler için kullanılmaktadır. İç Avlu ya da Arka Saray imparator ve ailesinin ikametgâhıdır. Genel olarak Yasak Şehir'de 3 düşey eksenden bahsedilebilir. En önemli binalar ortadaki kuzey-güney ekseninde yer almıştır.

Meridyen Kapı'dan giren bir kişi, kıvrımlı ve 5 köprü ile üzerinden geçilebilen İç Altın Su Nehriyle bölünmüş büyük bir meydanla karşılaşır. İlerisinde Yüce Uyum kapısı ve sonrasında Yüce Uyum Meydanı yer alır. Bu meydanda 3 katlı beyaz mermerden yapılma teraslar yükselir. Bu terasların üzerinde saray kompleksinin odağındaki 3 konak vardır; en güneyden başlayarak sırasıyla Yüce Uyum Konağı, Merkezî Uyum Konağı ve Uyumu Koruma Konağı.

Merkezî Uyum Konağı en büyük olandır ve meydandan 30 m yükseltilmiştir. İmparatorluk gücünün törensel merkezindedir ve Çin'in ayakta kalabilmiş en büyük ahşap yapısıdır. 9 kısım genişliğinde ve 5 kısım derinliğindedir. 9 ve 5 sembolik olarak imparatorlukla ilişkilendirilen sayılardır. Salonun merkezinde tavanda, ağzından avize benzeri metal toplar sarkan bir ejderha vardır. Söylentiye göre "Xuanyuan Aynası" adındaki bu top imparatorluk gücünü gasp etmek isteyenleri ayırt edebilmektedir ve ilk imparator Huang Di soyundan gelmeyen biri tahtı ele geçirmek istediğinde üzerine düşerek onu öldürecektir.
The Hall of Supreme Harmony (2), The Forbidden City, Beijing, China

Surları
Sarayı çevreleyen surların her cephesinde birer kapı bulunmaktadır. Güney cephede Meridyen Kapısı, kuzey cephede Tanrının Kudreti kapısı bulunmaktadır. Tanrının Kapısı halk tarafından, Meridyen Kapısı ise sadece imparator tarafından kullanılmaktadır. Bu iki kapı arası 950 m, doğu ve batı duvarları arasında ise 750 m'lik mesafe bulunmaktadır. Duvarlar kanyon ve diğer saldırılardan korunmak amacı ile, kalın ve güçlü bir biçimde inşa edilmiştir.

Surların üzerinde, dışarıyı ve içeriyi gözetlemek amacı ile sadece bir kule bulunmaktadır. Kuzeydeki diğer kapı ise Tiananmen Kapısı' dır. Mao Zedong'un ülkede komünizm rejimini ilan ettikten sonra bu kapıdan geçmiştir.

Park ve yeşil alanlar
Yasak Şehir'in kuzeyinde büyük yeşil alan ve çiçek bahçeleri bulunmaktadır. Bu bahçede yaşları 100 ile 300 arasında değişen birçok ağaç ve değişik türden birçok bitki bulunmaktadır.

Sembolizm

Krallık rengi olarak yeşil kullanılmıştır. Her çatının köşesinde, içeride yaşayanların önemine dair numara belirten belirteçler kullanılmıştır. 9 numara ise en üst mertebe, yani kralı betimlemektedir.

Saray Çevresi
Yasak Şehir'in çevresinde krallık bahçeleri bulunmaktadır. Batı yakasında iki gölün ortasına kurulu olan binalar kümesi Zhongnanhai bulunmaktadır. Burası günümüzde Çin Komünist Partisi'nin merkez bürosudur. Kuzey batıdaki Behiai Parkı bölgenin en çok bilinen parkıdır. Parkın içinde bir göl bulunmaktadır. Jingshan Parkı ise son Ming imparatorunun, ayaklanan ordunun sarayı basması sonucunda intihar ettiği yer olarak bilinmektedir.

Günümüzde Tiananmen Kapısı'nın önünde, ortada ve her iki yanda olmak üzere üç adet Mao'nun heykeli bulunmaktadır. Soldaki heykelin üzerinde "Çin'in Vatandaşlarına Uzun Ömür" yazmaktadır. Sağ anıtın altında ise "Birleşik Tüm Dünya İnsanları Uzun yaşasın" yazmaktadır. Burada uzun yaşama dileği sembolik olup, krallığı kastetmektedir. Fakat günümüzde tüm insanlığa olarak algılanmaktadır.

Dış avlu

Geleneksel olarak Yasak Şehir iki kısma ayrılır. Dış avlu veya ön avlu, güney bölümleri içerir. Seremonik amaçlar için kullanılıyordu. İç avlu veya arka saray, kuzey bölümlerini içerir. İmparator ve ailesinin ikametgâhıydı. Devletin günlük işleri için kullanılıyordu. Genel olarak Yasak Şehir, üç dikey eksene sahiptir. En önemli binalar merkez kuzey-güney ekseninde yer alır. Dış avlu Yasak Şehrin güney ucu kısmı, imparatorluğun seremoni merkeziydi. Meridyen kapısından girişte geniş bir alanla karşılaşılır, Taihemen (yüksek uyum kapısı) alanı,üzerinde beş köprünün boyda boya geçtiği kırılarak akan iç Altın su nehri tarafından delinip geçilir. Arkasında Taihedian (yüksek uyum salonu) alanı.

Üç sıra kat beyaz mermer, teras alandan yükselir. Saray komleksinin merkezi, üç avlu bu terasın üstünde yükselir. Güneyden itibaren bunlar, Yüksek Uyum Salonu, Merkez Uyum Salonu ve Koruma Uyum Salonu. Yüksek Uyum Salonu en genişidir. Alanı kuşattığı seviyeden 30 metreden fazla yükselir. İmparatorluk gücünün seremonik merkezidir. Çin'deki en uzun ömürlü ağaç yapıdır. Dokuz at boyu genişliğinde ve beş at boyu derinliğindedir. Dokuz ve beş sayıları imparatorluk majestelerine sembolik olarak bağlantılı bulunmaktadır. İmparatorluk tahtı yakınındaki sekiz direk altın ile kaplıdır. Ve tüm alan ejderha motifleriyle kaplıdır. Ming Hanedanlığı döneminde imparator bu avluda devlet işlerini görüşmek için yer alıyordu. Qing hanedanlığı döneminde salon sadece seremonik amaçlı kullanıldı. Taç giyme törenleri, tayinler ve imparatorluk düğünleri gibi.

Mekezi Uyum salonu daha küçüktür(Kare salon). İmparatorun seremoniler öncesi hazırlanması ve istirahati için kullanılıyordu. Üçüncü salon, Koruma Uyum salonu aynı şeyi veya konuyu tekrar gündeme getirmede ve aynı zamanda imparatorluk sınavının final sahne yeri olarak kullanılıyordu.

Kuzey ve güney tarafından terasa getiren imparatorluk rampalarının ortası özelliği olan dikkatlice işlenmiş, sembolik ana rölyef oyulmuş sant eserleri içerir. Kuzey rampası (Koruma ve Uyum salonu arkası), tek parça taştan oyulmuş, 16,57 metre uzunluğunda, 3,07 metre genişliğinde ve 1,7 metre kalınlığındadır. Ağırlığı 200 tondur; ve Çin'deki böyle oyulmuş en geniş sanat eseridir. Güney rampası (Yüksek uyum salonu önündeki) hatta daha uzundur fakat, iki taş kalıbın birlikte birleşmesinden yapılmıştır.

Dış avlunun güney batı ve güney doğusundaki Askeri Yükseklik ve Yazınsal Şeref salonlarıdır. Eskiden imparatorun çeşitli zamanlar bakanları kabul ettiği tuttuğu salon olarak kullanılıyordu. Daha sonra sarayın kendi basım evi olarak muhafaza edildi. Ve daha sonra büyük sekretarya ofisi haline geldi.

İç avlu

Din
Aslında saray halkının dini geleneksel Çin dinleriydi. İmparatora; tanrının yeryüzündeki gölgesi olarak inanılırdı. Ancak sarayı restore etmek için başlatılan çalışmalarda bazı çatılarda Budist yazıtları bulunmuştur. Bu yazıtları kimin yazdığı hakkında hâlâ bir muamma vardır.

Tarih

İnşaat
Yasak Şehir sitesi, Moğol Yuan imparatorluğu zamanında imparatorluk şehrinin parçası idi. Ming Hanedan imparatoru Hongwu (21 Eylül 1328- 24 Haziran 1398; Çin'deki Ming Hanedanlığını kuran ilk imparator "1368-1398") başkenti kuzeydeki Pekin'den, güneydeki Nanjing e taşıdı ve 1369 da Moğol saraylarının temelinden yıkılmasını emretti. Onun oğlu Zhu Di Pekin'deki koltuğunda Yen prensi yapıldı. 1402 de Zhu Di tacı zorla ele geçirerek  Yongle Emperor  oldu (2 Mayıs 1360 - 12 Ağustos 1424, Çin'deki Ming hanedanı'nın üçüncü imparatoru idi :1402 den 1424 e kadar).

Pekin'i Ming imparatorluğunun ikinci başkenti yaptı ve inşaat 1406 de başladı. İleride Yasak Şehir olacaktı. İnşaat 14 yıldır devam ediyordu. Yaklaşık 200.000 işçi kullanılıyordu.En önemli salonun direkleri güney Çin ormanlarında bulunan ve yaprakları her mevsim yeşil kalan Phobe zhennon ağacından yapıldı.

Büyük direkler Qing Hanedanlığı nda çam ağacı odunu parçaları çok yönlü kullanılarak yeniden inşa edildi. Büyük teraslar ve geniş taş sanat eserleri Pekin yakınındaki taş ocağındaki taşlardan yapıldı. Daha büyük parçalar geleneksel yönteme göre taşınamıyordu. Yol boyunca merdiven boşlukları kazıldı. Dondurucu kışlarda yerlere sular dökülerek buz tabakası elde edildi ve taşlar buz üzerinde sürüklendi.

Büyük salonun döşemeleri altın tuğlalarla (pişmiş çamur balçık) kaplandı. Her bir yığını pişirmek, metalik sesli çınlayan düz tuğlalar elde etmek için aylar alıyordu. İç döşemelerin çoğu altı yüzyıllık orijinaldir.

Ming Hanedanlığı
Saray tamamlanmadan önce bile Zhu Di   gezi ve avlanma aldatıcı görüntüsü altında Pekin'e taşınıyordu. İmparatorluğun yönetim merkezi dereceli olarak Nanjing den  Pekin e nakledildi. Saray 1420'de tamamlandığında Zhu Di  oraya taşındı ve Pekin resmi olarak imparatorluğun başkent oldu.

Ancak, onların yapımından hemen hemen dokuz ay sonra taç odasını da içeren üç ana salon yanarak çöktü. Yeniden inşa edilene kadar 23 yıl böyle kalacaktı.

Yasak şehir 1420'den 1644 yılına kadar Ming Hanedanlığının mekânı idi. Nisan 1644'te baş kaldıran kuvvetlerin lideri Li Zicheng onu zapt etti ve Ming Hanedanı'nın son imparatoru  Chongzen  kendini  Jinghan Tepesi'ndede astı. Li Zichen kendi kendini Shun Hanedanı nın imparatoru ilan etti. Ancak  kendisi de hemen, eski Ming generali Wu Sanguinin ordularının ve Mançurya kuvvetlerinin birleşmesinden önce kaçtı.

Qing Hanedanlığı

Ekimde, Mancuryalılar kuzey Çin'de üstünlüğü ele geçirmişlerdi, vekil prens Dorgon (17 Ekim 1612-31 Aralık 1650 : Qing Hanedanlığında en etkili Mancuryalı idi, Çin'i Mancurya kurallarına göre yönetti.) Qing Hanedanlığını, Ming Hanedanlığı'nın bir ardılı olduğunu ilan etti. Yasak Şehir'de bir seremoni yapıldı. Genç imparator Shunzi'yi bütün Çin'in imparatoru olduğunu ilan etti.
Qing hükümdarları, büyük ölçüde sarayın Ming Hanedanlığı planını sürdürüyorlardı, önemli binaların isimleri hariç. Ming Hanedanlık ismi "ji" karakterini tercih ediyordu. Anlamı üstünlük veya uç, sınırdı.

Yeni Qing isimleri barış ve uyumu tercih ediyorlardı. Örnek olarak: Huangji Dian "üstün İmparatorluk binası", "en üstün uyum binası" na çevrildi

Aynı zamanda işaretler ve yer adı levhaları iki dilde yapılıyordu (Çin'ce ve Mancuryaca). Dünyevi sükûnet binası, şamanist türbesi haline geldi.

Devrim sonrası
Çin cumhuriyeti hükûmeti Beiyang süresinde Puyi nin sarayda kalma zıtlığı atrıyordu. 1923'te Reginald Johnston Puyi'nin İngilizce öğretmeni Puyi'ye saraydaki hadım ağalarının saray hazinelerini dışarı çıkardığını ve onları dışardaki antikacı dükkânlarına sattığını anlattı. Puyi saray koleksiyonunun resmi sayımını emretti. Ona başlamadan önce, bir yangın koleksiyonların depolandığı saray bahçesini yakıp kül etti. Puyi yangının hadım ağaları tarafından zimmetlerine geçirmeyi gizlemek için çıkarıldığını ileri sürdü.

Bahçeler asla yeniden yapılmadı.

Puyi Yasak Şehirde 1924 yılına Feng Yuxiang'ın bir darbe ile şehrin kontrolünü eline aldığı zamana kadar kaldı. Feng önceki bir antlaşmayı ileri sürerek Puyi'yi saraydan kovdu, 10 Ekim 1925'te (çifte on gün: Çin Cumhuriyeti Ulusal günü ve Qing Hanedanlığı'nın çöküşü: 10.10.1911)

Büyük tutarlarda hazineler ve az bulunan nadir sanat eserleri dereceli olarak listelendi.

Japonya'nın Çin istilası, bu ulusal hazinenin güvenliğini tehdit etti. Ve onlar Yasak Şehir dışına taşındı.1933 ün başlangıcında önemli el yapımı sanat eserleri paketlendi ve tahliye edildi. İlk önce Nanjing'e ve daha sonra Shangai'a yollandı. Daha sonra Japon kuvvetleri Shangai'ı tehdit etti. Çin Cumhuriyetinin icra kolu, koleksiyonları uzak batıya tahliye etmeye karar verdi. koleksiyon üç ana paya ayrıldı. Biri kuzey rotası ile Shaanxi'e yol aldı. Öteki Yangtze Nehri ile Sichuan' a yollandı. Sonuncu pay güneye doğru Guangxi e taşındı. Japon yürüyüşü ilerlemesi, bombalardan korunmak ve yakalanmamak için çabuk hareket etmeyi zorunlu kılıyordu. Sonunda bütün koleksiyon Sichuan a ulaştı. Orada savaşın sonuna kadar kaldı. Bu esnada Japon ordusu Beijing'deki Yasak Şehri ele geçirmişti. Fakat sadece birkaç geniş bronz tüb ve birkaç top götürebildiler. Bunların çoğu savaş sonrası Tianjin  de yeniden elde edildi.

II. Dünya Savaşı'nda koleksiyon Nanjing ve Beijing 'e geri taşındı. Hiçbiri zarar görmedi ve kaybolmadı.

1947'de Kuomintag Çin ulusal savaşı (1927-1950) nı kaybedinceChiang Kai-shek (Çin ordusu ve politik lideri: 31 Ekim 1887-5 Nisan 1975) Yasak Şehir ve Nanjing'deki ulusal müzeden koleksiyonların Taiwan'a taşınmasını emretti. Bu olayda hiçbir eser Beijing'den yüklenmedi. Fakat en iyi koleksiyonların pek çoğu, Nanjing'den Taiwan'a yüklendi. Bugün Taipei'deki ulusal saray müzesinin özünü biçimlendirir.

 Çin Halk Cumhuriyeti altında

1949 da Çin Halk Cumhuriyeti, Tiananmen meydanında doğrudan doğruya Yasak Şehrin karşısında ilan edildi. Sonraki iki on yıl süresinde çeşitli teklifler yapıldı. Temelinden tamamen yıkmak, veya Yasak Şehri yeniden inşa etmek, halk parkı, taşıma değişimi, veya çevre yerleri yaratmak için. Yasak Şehir bu zaman periyodunda bazı zararlara katlandı. Tahtın sökülmesi, isim levhalarının çeşitli binalardan ve bahçelerden kaldırılması, bazı küçük kapı ve yapıların yıkılmasını içerir. Zarar kültür devrimi (1966-1976)zamanında zirveye ulaştı. 1966'da atalar dua salonu değiştirildi ve bazı eserler devrimci çamur heykeller sergisi için tahrip edildi. Mamafih daha sonraki yıkım ve tahrip başbakan Zhou Enlai'' tarafından şehri korumak için bir tabur asker gönderilerek önlendi. Bu ordu aynı zamanda yağma ve talanı da önledi. 1966'dan 1971'e kadar Yasak Şehre açılan bütün kapılar, onu daha çok yıkımdan korumak için kapandı.

Son dönem

Saray müzesi Yasak Şehri korumak ve restorasyonundan sorumludur. Bu nedenle Yasak Şehrin etrafındaki binaların yükseklikleri sınırlanır. 2005'te on altı yıllık restorasyon projesi başlatıldı. Yasak Şehirdeki bütün binaları onun 1912 deki haline uygun olarak tamir ve restorasyonu için. Bu iki yüzyıl içinde Yasak Şehir için üstlenen en büyük projedir. Yasak Şehrin bölümlerini ilerleyen bir şekilde kapamayı, tamir ve restorasyonunu kapsar.

Koleksiyon

Seramik

Tablolar

Bronz eşyalar

Saat-Kronometetre

Yeşim

Yasak şehrin etkileri

Mimarlık

Sanat,Film ve edebiyat

Buluşma yeri

Resimler

Çin'deki saraylar
Çin'deki müzeler
Çin'deki Dünya Mirasları

Yasak Şehir


An Carex sacrosancta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Masaji Masazi Honda. An Carex sacrosancta in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. s. sacrosancta
 C. s. tamakii

Mga kasarigan

Carex

Carex sacrosancta


سرجيو ليون (3 يناير 1929 - 30 أبريل 1989)، مخرج ومنتج أفلام وكاتب سيناريو إيطالي. اشتهر بإخراجه لأفلام سباغيتي وسترن، أي أفلام الوسترن ذات الإخراج والإنتاج الإيطالي.

اشتهر أسلوبه بالتصوير عن قرب مع التطويل في المشاهد. من أشهر أفلامه: الطيب والشرس والقبيح (1966) مع الممثل كلينت إيستوود، حدث ذات مرة في الغرب (1968) مع الممثل هنري فوندا وحدث ذات مرة في أمريكا (1984) مع الممثل روبرت دي نيرو.

السيرة الشخصية

الستينيات
في منتصف الستينيات، فشلت أفلام الملاحم التاريخية في جذب الجماهير، مما حدا بالمخرج ليون لتحويل انتباهه إلى تخصص فرعي أصبح يعرف باسم «سباغيتي وسترن»، مأخوذة من المجال الأعم وهو أفلام الغرب الأمريكي. قدم فيلمه الأول في هذا المجال بعنوان «حفنة من الدولارات» (A Fistful of Dollars) عام 1964. كان الفيلم مقتبسا من فيلم المغامرات يوجيمبو (1961) للمخرج الياباني أكيرا كوروساوا الذي يدور في عصر إيدو أو عصر الساموراي. أثار فيلم ليون جدلا قانونيا مع المخرج الياباني. على الرغم من أن فيلم كوروساوا كان بدوره مستندا على رواية الحصاد الأحمر (Red Harvest) للكاتب داشييل هاميت المنشورة عام 1929. وفيلم حفنة من الدولارات يعتبر أول بطولة للمثل كلينت إيستوود. فقد كان إيستوود حتى ذلك الوقت ممثلا تلفزيونيا لم يشارك إلا في عدد قليل من الأفلام.

تم تصوير فيلم «قبضة من الدولارات» في إسبانيا. قدم الفيلم رؤية عنيفة ومعقدة في الجانب الأخلاقي للغرب الأمريكي القديم. رغم أن الفيلم تمسك بتقاليد الأفلام الغربية الأمريكية التقليدية، إلا أنه ابتعد عنها بشكل كبير على مستوى القصة والحبكة والتوصيف والمزاج العام. يرجع الفضل إلى المخرج سيرجيو ليون في تحقيق انفراج وتغير كبير في النوع الغربي للأفلام لا يزال مؤثرا حتى اليوم. في الأفلام الغربية التقليدية، بدا العديد من الأبطال والأشرار على حد سواء شكلا وأداء كما لو أنهم خرجوا معا للتو من مجلة أزياء. مع ظهور واضح مرسوم للأضداد. وصولا إلى البطل الذي يرتدي قبعة بيضاء والشرير الذي يرتدي قبعة سوداء (باستثناء شخصية «هوبالونغ كاسيدي» أحد أشهر أبطال رعاة البقر التقليديين الذي ارتدى الزي الأسود على حصان شاحب). لكن شخصيات ليون كانت على النقيض من ذلك، أكثر 'واقعية' وتعقيدا. فهذه الشخصيات عادة 'ذئاب وحيدة' في سلوكها؛ نادرا ما تهتم تلك الشخصيات بالمظهر الخارجي كحلاقة الذقن مثلا. فهي تبدو قذرة المظهر وتتصبب عرقا. وتبدو تلك الشخصيات كأنما هي على استعداد قوي للسلوك الإجرامي. كانت شخصيات غامضة ومتناقضة أخلاقيا. فهي قد تظهر بمظهر السخاء والرأفة، أو تكون أنانية ووحشية تسعى لخدمة الذات. فهي تتقلب كما يتطلبه الوضع. العلاقات تدور حول السلطة، والأفعال وردود الأفعال مدفوعة بالعواطف بدلا من الضمير.

وقد سخر بعض النقاد من المخرج الإيطالي الذي لا يستطيع التحدث باللغة الإنجليزية، ولم يسبق له أن زار الولايات المتحدة، ناهيك عن الغرب الأمريكي القديم. لكنه بمفرده تقريبا أعاد تعريف رؤية نموذجية لرعاة البقر الأمريكان. وفقا لكتاب كريستوفر فرايلينغ الذي عنوانه «شيء للقيام به مع الموت»، عرف ليون الكثير عن الغرب الأمريكي القديم. فقد فتنه الغرب الأمريكي كطفل، وقد حمل هذا الإعجاب معه في سن البلوغ ثم ظهر ذلك في أفلامه.

أما فيلما ليون التاليين فقد كانا: «من أجل بضعة دولارات أكثر» (1965) و «الطيب والشرس والقبيح» (1966). بهذين الفيلمين أنهى ليون ما أصبح يعرف باسم «ثلاثية الرجل بدون اسم» (أو ثلاثية الدولارات). كان كل فيلم منها أكثر نجاحا من سابقه ماليا وأكثر إنجازا تقنيا. في هذه الأفلام تم استخدام موسيقى تصويرية مبتكرة من قبل الملحن الإيطالي إنيو موريكوني، الذي عمل بشكل وثيق مع ليون في ابتكار الموضوعات الموسيقية. كان لدى ليون طريقة خاصة في تصوير المشاهد بالتزامن مع موسيقى موريكون. شارك كلينت ايستوود في كل أجزاء السلسلة. وانضم إليه فيما بعد إيلاي والاك، لي فان كليف وكلايوس كينسكي.

استنادا إلى نجاح ثلاثية «الرجل بدون اسم»، دعي ليون إلى الولايات المتحدة في عام 1967 من أجل إخراج فيلم «حدث ذات مرة في الغرب» مع استوديو بارامونت. تم تصوير أغلب الفيلم في ألمرية في إسبانيا، وشينشيتا في روما. كما تم تصوير بعض المشاهد في وادي مونومنت في ولاية يوتا. قام ببطولة الفيلم تشارلز برونسون، هنري فوندا، جيسون روباردس وكلاوديا كاردينالي. «ذات مرة في الغرب» فيلم طويل، عنيف، وتأمل خيالي لأساطير الغرب الأمريكي القديم، مع العديد من الإشارات الأسلوبية إلى الأفلام الغربية المعروفة. يظل الجمهور متشوقا طوال هذا الفيلم لما يقرب من ثلاث ساعات حيث تم إخفاء هوية البطل ودوافعه ولا يمكن التنبؤ بها حتى المشهد النهائي لتبادل إطلاق النار. ربما لم يسبق له مثيل كدراما انتقامية. وقد كتب السيناريو السينمائي للفيلم من قبل ليون وصديق عمره الكاتب سيرجيو دوناتي. كاتبا القصة هما برناردو برتولوتشي وداريو أرجنتو، وكلاهما أصبحا مخرجين ناجحين بعد ذلك. لكن قبل إصدار الفيلم، تم حذف العديد من المشاهد من قبل استوديو بارامونت، الأمر الذي ربما ساهم في انخفاض عائدات الفيلم في الولايات المتحدة. مع ذلك، حقق الفيلم نجاحا هائلا في أوروبا. في فرنسا حقق ما يقرب من ثلاثة أضعاف ميزانيته المقدرة ب5 ملايين دولار. وأشاد به طلاب السينما في أمريكا الشمالية. وقد اعتبره الكثيرون أفضل أفلام ليون.

السبعينيات
بعد فيلم «ذات مرة في الغرب»، اتجه ليون إلى مشروع فيلم من تأليفه «أنت مصاص!» (1971). كانت ليون يتعتزم إنتاج الفيلم فقط، ولكن بسبب الاختلافات الفنية مع المخرج المزمع آنذاك بيتر بوغدانوفيتش، فأخرج ليون الفيلم بدلا من ذلك. وهو فيلم عن الثورة المكسيكية من بطولة جيمس كوبورن كثائر إيرلندي ورود ستايغر كقاطع طريق مكسيكي ينضم للثورة.

استمر ليون في الإنتاج، وفي بعض الأحيان، كان يعيد تصوير مشاهد في أفلام أخرى. واحد من هذه الأفلام كان «اسمي لا أحد» (1973) للمخرج تونينو فاليري، وهو فيلم كوميدي أقحم الكوميديا في مجال الوسترن سباغيتي. قام ببطولته هنري فوندا كمصارع قديم يدخل في مواجهة نهائية بعد وفاة شقيقه. كما شارك الممثل تيرينس هيل في بطولة الفيلم في دور الشاب الغريب الذي يساعد فوندا في مغادرة الغرب الميت بشرف.

شملت إنتاجات ليون الأخرى: «عبقري وشريكان ومغفل» (1975)، وهو فيلم كوميديا-وسترن آخر من بطولة تيرينس هيل، هذه المرة من إخراج داميانو دامياني. الفيلم الإيطالي الكوميدي «القط» (1977). وفيلم الجريمة الإيطالي «لعبة خطرة» (1979) للمخرج جوليانو مونتالدو. كما أنتج ليون أيضا ثلاثة أفلام كوميديا إيطالية للممثل والمخرج كارلو فيردونا: «المرح جميل» (1980)، «أبيض وأحمر وأخضر فاقع» -فيها إشارة إلى ألوان العلم الإيطالي- (1981)، و«عظيم» (1986). خلال هذه الفترة، أخرج ليون أيضا العديد من الإعلانات التلفزيونية الحائزة على جوائز.

في عام 1978، كان عضوا في لجنة التحكيم في مهرجان برلين السينمائي الدولي الثامن والعشرين.

الثمانينيات
رفض ليون الفرصة لإخراج فيلم العراب، من أجل التفرغ للعمل على قصة عصابات أخرى كان قد تصورها في وقت سابق. وقد كرس عشر سنوات لهذا المشروع، استنادا إلى رواية «الأزقة» لزميله الكاتب هاري غراي، التي تركز على أربعة يهود من عصابات مدينة نيويورك في العشرينات والثلاثينات، الذين كانوا أصدقاء منذ الطفولة. فكان فيلم ذات مرة في أمريكا (1984) الذي يمتد لأربع ساعات، من بطولة روبرت دي نيرو وجيمس وودز. كان الفيلم تأملا في جانب آخر من الأساطير الأمريكية الشعبية، وفي دور الجشع والعنف والتعايش غير المستقر في ظل ظروف العرق والصداقة. على الرغم من أن النسخة ذات الأربع ساعات تلقت حفاوة حميمة في مهرجان كان السينمائي، إلا أن مسؤولي استوديو وارنر برذرز شعروا بأن تلك النسخة كانت طويلة جدا، فقاموا بتقديم نسخة مختلفة جذريا للسوق الأمريكية، متخلين عن هيكلة القصة الرئيسية - التي اعتمدت على الاسترجاع- واتخذوا من السرد الخطي بديلا. فظهرت النسخة البديلة في حوالي ساعتين، وقد تلقت هذه النسخة المعدلة نقدا كبيرا في أمريكا الشمالية وفشلت. أما النسخة الأصلية الطويلة، فقد صدرت في بقية العالم، وحققت عوائد أفضل قليلا في شباك التذاكر واستجابة نقدية متباينة. وعندما تم إصدار النسخة الأصلية من الفيلم على أشرطة الفيديو في الولايات المتحدة، اكتسب الفيلم أخيرا إشادات نقدية كبيرة، وأشاد بعض النقاد بالفيلم باعتباره تحفة.

وفقا للكاتب كريستوفر فرايلينغ، فإن ليون قد أصابه الإحباط الشديد جراء التقطيع الذي فرضه الاستوديو على فيلمه، وسوء الاستقبال التجاري للفيلم في أمريكا الشمالية. فكان آخر فيلم له.

في عام 1988، كان رئيسا للجنة التحكيم في مهرجان البندقية السينمائي الدولي الخامس والأربعين.

وفاته
كان ليون يعاني من زيادة في الوزن، وتوفي في 30 أبريل 1989، بنوبة قلبية في سن الستين. قبل وفاته كان يخطط لفيلم عن حصار لينينغراد خلال الحرب العالمية الثانية. له زوجة وثلاثة أطفال.

في سنواته الأخيرة، كان ليون على خلاف من نوع ما مع الممثل كلينت إيستوود. وعندما أخرج ليون «ذات مرة في أمريكا»، علق وقال أن روبرت دي نيرو كان ممثلا حقيقيا، على عكس إيستوود. وقد يكون هذا ردا على إيستوود الذي رفض لعب دور ضابط الشرطة الإيرلندي في الفيلم المذكور. ومع ذلك، فإن الاثنين اصطلحا قبل وفاة ليون. في عام 1992، أخرج إيستوود فيلمه غير المسامح، فيلم الدراما الغربية الذي فاز بجائزة أوسكار لأفضل مخرج، وكذلك جائزة أفضل فيلم. وكان ليون واحدا من اثنين أهدى إليهما إيستوود جائزته. وفي خاتمة الفيلم لفتة تقول «لسيرجيو ودون».

قائمة الأفلام

الممثلين الدائمين

مراجع

وصلات خارجية

 بضعة من ليون
 بضعة أفلام وسترن
 سباغيتي وسترن
 صور

سرجيو ليون
إنيو موريكوني
حائزون على ديفيد دي دوناتيلو
حائزون على ناسترو دي أرجينتو
كتاب سيناريو إيطاليون
كتاب سيناريو إيطاليون في القرن 20
كتاب وكاتبات سيناريو إيطاليون
لاسلطويون إيطاليون
مخرجو أفلام إيطاليون
ملحنون في القرن 20
ممثلو أفلام إيطاليون
ممثلون إيطاليون في القرن 20
ممثلون من روما
منتجو أفلام إيطاليون
مواليد 1929
مواليد في روما
وفيات 1989
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات في روما

سرجيو ليون


An Hyparrhenia wombaliensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Hyacinthe Julien Robert Vanderyst ngan Robyns, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Clayton. An Hyparrhenia wombaliensis in nahilalakip ha genus nga Hyparrhenia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hyparrhenia

Hyparrhenia wombaliensis


En la televisión y en el cine, se llama plot point a un hecho significativo dentro de una trama, un incidente, episodio o acontecimiento que se "engancha" a la acción y la hace tomar otra dirección, entendiendo por "dirección" una "línea de desarrollo". También puede ser un objeto de importancia significativa, en torno al cual la trama gira. Puede ser cualquier cosa, desde un evento a un elemento para el descubrimiento de un personaje o motivo.

Se suele introducir en la exposición de la película.

En español se suele traducir como detonante.

Bibliografía
 Syd Field: El manual del guionista. 1984.

Narratología
Cine
Televisión

Plot point


බදගිරිය රජ මහා විහාරය ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු පළාතේ හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ බදගිරිය ග්‍රාමයේ පිහිටා තිබේ.

චතුරි අනූකා දොඩම්පෙ

ඉතිහාසය
මහා වංශයෙහි දැක්වෙන රුහුණේ රාජ්‍යය කළ කාවන්තිස්ස රජතුමා විසින් කරවන ලද බධගල් දොර විහාරය යනු බදගිරිය යැයි විවිධ මතවාද පවතී. එහෙත් මහානාග යුවරජු දවස ලියන ලද ශිලා ලේඛන සාක්ෂ්‍ය සපයන්නේ මෙම පුද බිම එකී රාජ්‍යය කාලයට අයත් බවටය. ශ්‍රී ලංකාවේ පෞරාණික ග්‍රාම නාම පිළිබඳ විස්තර වන "නම් පොත" නමැති ග්‍රන්ථයේ 'බුජස් ලෙන' ලෙස දැක්වෙන්නේ බදගිරිය පුරාණ රජමහා විහාරය යැයි අනුමාන කළ හැකිය. එමෙන්ම එහි 'යාන් ලෙන' පිළිබඳව සඳහන් වී තිබීමෙන් මේ මතය ස්ඵුට වේ. (යහංගල පුරාණ රජමහා විහාරය පිහිටා ඇත්තේ බදගිරිය පුරාණ රජමහා විහාරයට ආසන්නයේ බැවිනි.) සීගිරි  කාශ්‍යප රජතුමා විසින් ඉදි කරවන ලද සීගිරි බලකොටුවෙහි පිහිටි සීගිරි කැටපත් පවුරෙහි 'බඳගිරි හා බඩගිරි' යන නම්වලින් හඳුන්වා ඇත්තේ බදගිරිය යැයි සිතිය හැකිය. සීගිරිය හැරුණු වි‍ට ගල් පර්වතයක් මත සියලු ඉදිකිරීම් කරන ලද එකම ස්ථානය ද බදගිරිය වෙයි.

වසර දෙදහස් ගණනක ඉතිහාසයකට උරුමකම් කියන බදගිරිය, ශතක ගණනාවක් පුරා මහ ගන වනයේ අණසකට නතුව තිබී යළි නිරාවරණය වන්නේ 1950 දශකයේදී බදගිරිය ජනපදය පිහිටුවීමත් සමඟය.

විහාරය
අක්කර 102ක පමණ භූමි ප්‍රදේශයක ව්‍යාප්ත වී ඇති බදගිරිය පූජා භූමියෙහි අක්කර 20ක් පමණ වසා පැතිරී පවත්නේ කාල වර්ණ ශෛලමය පර්වතයයි. එය අඩි  300 ගණනකින් යුතු වූවකි. එකිනෙක බද්ධ වූ විහාර ගල සහ වෙහෙර ගල හැරුණු විට 'පිරිත් ගල' නම් වූ ගල් තලාවක් ද ඒ අසල වෙයි. විහාරස්ථානයට අයත් වූ අක්කර 10-15ක පමණ කෙත් යායක් යල මහ දෙකන්නයේ අස්වැද්දෙයි. ලෙන්, පොකුණු, සෙල් ලිපි, සඳකඩ පහණ, පියගැට පෙළ, පුරාණ විහාර මන්දිරය, දාගැබ් සහ වැව යන පුරාවිද්‍යාත්මක අගයෙන් අනූන ස්ථාන කිහිපයක් ගල් පර්වතය ආශ්‍රයෙන් හමු වේ.

බඳගිරිය විහාර භූමියෙහි පිහිටි විශාල ගල් පර්වතය නිර්මාණය වී ඇත්තේ පර්වත යුගලයක බද්ධ වීමෙනි. එකී ගල් පර්වත ද්වය විහාර ගල සහ වෙහෙර ගල යනුවෙන් හැඳින්වේ. මෙම පර්වතයන්ගේ බද්ධ වීම හේතුවෙන් බද්ධ වූ ගිරි බදගිරි ලෙස පරිණාමය වී එයම ග්‍රාම නාමය ලෙස ද ව්‍යවහාරයට පැමිණ ඇතැයි මුඛ පරම්පරාවෙන් කියැවේ. ඓතිහාසික රුහුණු පුද බිම් අතුරෙන් අද්විතීය ස්ථානයක් ගන්නා බදගිරිය පිළිබඳ ලියැවුණු, 13 වන සියවසේ සිට 19 වන සියවස දක්වා කාලයට අයත් ශිලා ලේඛන, බදගිරි ගල් පර්වතයෙහි වෙයි.

ලෙන්
ප්‍රාග් බෞද්ධ යුගයේ දී මානව වාසස්ථාන ලෙස යොදා ගන්නා ලද ස්වාභාවික ගල් ලෙන්, මහින්දාගමනයෙන් පසු භික්ෂු වාසස්ථාන සඳහා පූජා කරන ලදී. මෙවැනි ගල් ලෙන් 4ක් හා කුඩා ලෙන් 6ක් ද බදගිරිය ගල් පව්වෙන් හමුවේ. මෙම ලෙන් අතුරෙන් දැනට හඳුනාගෙන ඇත්තේ දීඝ නිකායේ අටුවාවේ එන රුහුණේ මිත්ත මහ රහතන් වහන්සේ වැඩ සිටියේ යැයි සැලකෙන 'කස්සක ලෙන'යි. ගල් පව්වේ සෙල් ලිපියක එන 'මිත්‍ය ලෙන' , මෙම කස්සක ලෙන යැයි පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවේ මතයයි.

පොකුණු
භික්ෂූන් වහන්සේගේ ප්‍රයෝජනය පිණිස සෑම ආරාමයකම පොකුණු ඉදි කොට ඇති අතර එම පොකුණු සඳහා යොදා ගෙන ඇත්තේ ස්වාභාවිකව නිර්මාණය වූ ගල් වලවල්ය.  එවැනි පොකුණු වර්ග 5ක් දැනට ශ්‍රී ලංකාවේ විවිධ ප්‍රදේශවලින් හඳුනා‍ගෙන ඇති අතර එම පොකුණු වර්ග පහම එකම ස්ථානයක දක්නට ලැබෙන්නේ බදගිරිය ගල් පර්වතයෙහි පමණි. එම පොකුණු වර්ග පහ නම්, මල් පොකුණ, පා පොකුණ, පියන් පොකුණ, ඇස් පොකුණ හා කුට්‍ටම් පොකුණ  යි.

මල් පොකුණ
මල්වලින් ගැවසීගත් හෙයින් මෙය මල් පොකුණ ලෙස හඳුන්වා ඇත. පරිධියෙන් ඉතා විශාල වූ මෙහි දිග අඩි 33ක්ද පළල අඩි 14ක්ද ගැඹුර අඩි 4ක්ද වේ. වර්තමානයේදී ද මෙම පොකුණ ඕලු, නෙළුම් ආදී පුෂ්පයන්ගෙන් පිරී පවතී.

පා පොකුණ
පර්වත මස්තකයෙහි පිහිටි චෛත්‍යය හා විහාර මන්දිරය වැඳ පුදා ගැනීමට යන බැතිමතුන් පා දෝවනය පිණිස ජලය ලබා ගෙන ඇත්තේ මෙම පොකුණෙනි. මෙහි දිග අඩි 11ක්ද පළල අඩි 7ක්ද ගැඹුර අඩි 4ක්ද වේ.

පියන් පොකුණ
භික්ෂූන් වහන්සේගේ ප්‍රයෝජනය පිණිස නිර්මාණය කර ඇති මෙය විශාල ගල් පියනකින් වැසී ඇති අතර ජලය ලබා ගැනීමට පහසු  ආකාරයෙන් එක් පසෙකින් විවෘත වී ඇත. ගල් පියනකින් ආවරණය වී ඇති නිසා මෙය පියන් පොකුණ ලෙස ව්‍යවහාරයට පැමිණ ඇත. වර්තමානයේදී ද පිරිසිදු ජලය ඇති මෙය අතීතයේ දී පානීය ජලය ලබා ගැනීමට භාවිත කළේ යැයි සිතිය හැකිය. දිගින් අඩි 10ක් හා පළලින් අඩි 5ක් වන මෙහි ජලය  නියඟ කාලවලදී පවා නොසිඳෙයි.

ඇස් පොකුණ

මිනිස් ඇසක ස්වභාවය ගන්නා බැවින් ඇස් පොකුණ ලෙස හඳුන්වා ඇත. පැන් කෙණ්ඩියක් දැමීම‍ට තරම් කුඩා ප්‍රමාණයට අතීතයේදී පැවති මෙහි විවරය දැන් විශාලවී ඇත. මෙහි ගැඹුර අඩි 6කට වඩා වැඩි නොවුවද ගල් සහ මඩ රැඳී ඇති හෙයින් ගැඹුරක් නිශ්චය කළ නො හැකිය. ගල් සහ මඩ තෙක් ඇති ගැඹුර අඩි 5ක් පමණ වන අතර දිග අඩි 2ක්ද පළල අඩි 1/2ද වේ.

කුට්ටම් පොකුණ
එකම බැම්මෙන් වෙන් වී එකම ස්ථානයක පිහිටා ඇති පොකුණු යුගලක් කුට්ටම් පොකුණ ලෙස හැඳින්වේ. ලංකාවේ ඉතා ප්‍රසිද්ධ කුට්ටම් පොකුණ හමු වන්නේ අනුරාධ පුරයෙනි. නමුත් එය කෘතීම කුට්ටම් පොකුණකි. නමුත් විශ්මයාවහ ලෙස නිර්මාණය වී ඇති බදගිරිය කුට්ටම් පොකුණ ලංකාවේ ඇති එකම ස්වාභාවික කුට්ටම් පොකුණ වීම සුවිශේෂත්වයකි.  ගැඹුරින් අඩි 15ක් ද දිගින් අඩි 10ක් ද පළලින් අඩි 8ක් ක වන මෙහි ජලය වර්තමාන‍යේ ද භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ ප්‍රයෝජනයට ගනු ලැබේ.

සෙල් ලිපි
ප්‍රධාන වශයෙන් සෙල් ලිපි 3ක් හා තවත් සෙල් ලිපිවල කොටස්ද මෙම පර්වතයෙහි දක්නට ලැබේ. බ්‍රාහ්මී අක්ෂරවලින් ලියන ලද සෙල් ලිපි හා මධ්‍යතන යුගයට අයත් අක්ෂරවලින් ලියන ලද ශිලා ලේඛන ද ඒ අතර වෙයි. ඒවායෙන් 3ක් ක්‍රි:ව: 3-4 සියවස්වලට ද 2ක් ක්‍රි:ව: 6-7 සියවස්වලට ද අයත් යැයි සැලකේ. ඒවා අතුරෙන් සෙල් ලිපි දෙකක් පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව මඟින් ආරක්ෂිත වැටවල් යොදා සුරක්ෂිත කොට ඇත. ක්‍රි: ව: 3-4 සියවස්වලට අයත් ශිලා ලේඛනයක මෙම විහාරය හඳුන්වා ඇත්තේ 'මහගමිය වෙහෙර' ලෙසය. (මෙය මහා ගාම හෙවත් මාගම යැයි විශ්වාස කෙරේ.) එකල ලංකාවේ පැවති 'අරියවංස ධර්ම දේශනය ' පිළිබඳව ද, ධර්ම කථික භික්ෂූන්ට පූජා කරන ලද ඉඩ කඩම් පිළිබඳවද එහි සඳහන් වන අතර බදගි‍රිය ද එසේ පූජා කරන ලද ස්ථානයක් බව එහි එන 'අරියවස කොටු' යන පාඨයෙන් පැහැදිලි වේ.

සඳකඩ පහණ

සිංහල කැටයම් කලාවේ අග්‍රගණ්‍ය නිර්මාණයක් වන සඳකඩ පහණ, බෞද්ධ සිද්ධස්ථානයකට ඇතුළු වන පියගැට පෙළ පාමුල ඇති අර්ධ කවාකාර ගල් පඩියකි. මෙවන් සඳකඩ පහණක් පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව මඟින් මෙහි සිදු කරන ලද කැණීම්වලින් අනාවරණය කරගෙන ඇත. කැටයම් කිසිවක් නොමැති මෙය සමාන්තරව සකසන ලද ගලින් නිමවා ඇත. අනුරාධපුර පසු යුගයේ හා පොළොන්නරුව යුගයේ සඳකඩ පහණ සත්ත්ව රූප හා ලියවැල් ආදී කැටයමින් අලංකාර වුවද අනුරාධපුර මුල් යුගයෙහි සඳකඩ පහණෙහි කැටයම් නොවූ බව විචාරක මතයයි. එහෙයින් මෙම සඳකඩ පහණ අනුරාධපුර මුල් භාගයට අයත් යැයි සිතිය හැකිය. පියගැට පාමුල ඇති සඳකඩ පහණ හැර පර්වතය මත විහාර මළුවේ ද සඳකඩ පහණක සලකුණු හමුවේ.

පියගැට පෙළ
ගල් පව්ව මතට නැඟීමට හැකි වන පරිදි සකස් කොට ඇති මෙහි දර්ශනීය ලෙස ගල් පඩි මට්‍ටම් කොට ඇති ආකාරය හා ඒවා සමාන්තරව පිහිටුවා ඇති ආකාරය වැදගත්ය. පඩි 93කින් යුත් එහි දිග අඩි 100ක් පමණ වේ. මෙහි මුල් කොටසෙහි කරන ලද කැණීම්වලින් එකල තිබූ ආකාරයෙන්ම ග‍ඩොල් හා පඩි මතු වී ඇත.

පුරාණ විහාර මන්දිරය

බදගිරි විහාරයෙහි පිහිටි පර්වත යුගලයෙන් එකක් වන විහාර ගල මත විහාර මන්දිරයක් පිහිටා තිබූ බවට ශේෂ වී ඇති එකම සාධකය විහාර මන්දිර දොරටුව අසළ ඇති සඳකඩ පහණ හා විහාර මන්දිරයේ මායිම් ලෙස සැලකිය හැකි ඒ අවට තිබූ ගල් කණු  කිහිපයක් ද පමණි.

ඓතිහාසික දාගැබ
එකම මලුව මත චෛත්‍ය දෙකක් ඉදි කර තිබීම මෙහි විශේෂත්වයයි. මෙයින් එක් වෙහෙරක් ඝටාකාර වර්ගයට අයත් වන අතර අනෙක් වෙහෙර කුමන වර්ගයේදැයි අවිනිශ්චිතය. දකුණු ආසියාවේ ඇති දුර්ලභම ඝටාකාර වෙහෙර මෙය වෙයි. මෙහි නටබුන් අතරින් ඡත්‍ර දෙකක් ද ගල් පුවරු හා ගල් කුළුණු දැනට සොයා ගෙන ඇත. පර්වතය මත ගඩොලින් තැනූ ආසනයක කළයක් මුනින් අත‍ට නැවූ පරිද්දෙන්  නිර්මාණය කොට ඇති ඝටාකාර වෙහෙරෙහි පරිධිය අඩි 78ක් ද අනෙක් වෙහෙරෙහි පරිධිය අඩි 96ක් ද වේ. ආසනය අඩි100ක් දිගින් ද, අඩි 65ක් පළලින් ද, අඩි 3 1/2ක් උසින් ද යුතුවේ.

හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

චතුරි

බදගිරිය රජ මහා විහාරය


Shape of Things to Come ("La forma en que las cosas están por venir") es el primer y único álbum publicado por la banda de ficción estadounidense llamada  Max Frost and The Troopers.

Fue producido por Mike Curb, Ed Beram y Harley Hatcher (ingeniero), dirigido por Rick Stephens de Sidewalk Productions y lanzado en 1968 por la casa discográfica Tower Records.

Posteriormente, este disco fue relanzado como "Max Frost and the Troopers: Original Motion Picture Soundtrack", como parte de la película de exploitation que le dio origen (estrenada en mayo de 1968), Wild in the Streets, protagonizada por Christopher Jones. Este disco incluye cuatro temas nuevos: "Wild in the Streets", "Listen to Music", "Love to Be Yor Man" y "Fourteen or Fight" , aunqne ninguno de estos sencillos fueron incluidos en su edición en CD.

A pesar de que no son acreditados formalmente, se cree que los músicos que participaron pertenecen a la banda de Davie Allan and The Arrows (quienes también publicaron  "Shapes of Things to Come" sin letras), con la voz principal del cantante Paul Wibier, quien escribió la mayoría de las canciones del álbum.

El disco se caracteriza por tener canciones muy cortas, con letras relacionadas en cierta forma con la temática controversial de la película, y por tener un rock muy básico de alta energía, con toques psicodélicos, muy populares entre la juventud de finales de la década de los 60´s.

La contraportada del álbum contiene la siguiente cita:

"Todas las cosas que se han ido antes, pero son el gris sombrío, frío de la madrugada ... escuchen!. Más allá del borde más lejano del mundo, los primeros rayos de sol amarillo son las inundaciones hacia nosotros como la marea. La juventud en todas partes está lista para despertar. El hombre está a punto de brotar de la tierra y empujarse a sí mismo hacia afuera, afuera, riendo, a la participación de una nueva patria brillante en medio de las estrellas! " Angus Scrimm, (Puket '83)

Éxito
El álbum fue un éxito de ventas en Estados Unidos y Canadá, en especial luego de su relanzamiento como un soundtrack y gracias al apoyo mediático de Wild in the Streets, hoy considerada por muchos como una película de culto.

En particular, el sencillo que titula el LP "Shape of Things to Come" alcanzó un notable puesto # 22 en el Billboard Hot 100 en la semana del 26 de octubre de 1968. También alcanzó el #2 en los listados de Canadá por dos semanas consecutivas., entre la segunda y tercera semana de octubre de 1968. La canción se mantuvo en total de 9 semanas en los listados de Billboard.

Un cover destacado del tema fue realizado por la banda británica de glam rock Slade, en 1970, como parte de su álbum Play It Loud, aunque no logró ingresar a listas.

"Shape of Things to Come" fue utilizado como tema de fondo entre cada sketch del show humorístico mexicano llamado  "Ensalada de Locos", con Manuel "El Loco" Valdés, Alejandro Suárez y Héctor Lechuga, que estuvo en la televisión entre 1970 y 1971.

Lista de canciones
Lado A
 "Shape of Things to Come" (Barry Mann-Cynthia Weil) – 1:55
 "Lonely Man" (Paul Wibier) – 2:32
 "Shine It On" (Paul Wibier) – 2:29
 "It's Wrong" (Barney Hector-Paul Wibier) – 2:12
 "Captain Hassel" (Wibier-McClane-Martin-Beckner-Hector) – 2:21
Lado B
 "Fifty Two Per Cent" (Mann-Weil) – 2:41
 "Try To Make Up Your Mind" (Paul Wibier) – 1:55
 "Let Your Mind Run Free" (Paul Wibier) – 2:31
 "She Lied" (Dale Beckner-Stewart Martin) – 2:36
 "A Change Is Gonna Come" (Paul Wibier-Dale Beckner) – 2:48

Sencillos
Los dos sencillos extraídos incluyen "Free Lovin'" y "Max Frost Theme", hasta entonces inéditos y que no formaron parte del LP original:

 "Shape of Things to Come" / "Free Lovin'": Tower 419 (1968)
 "Fifty Two Per Cent" / "Max Frost Theme": Tower 452 (1968)

Referencias

Álbumes debut de 1968
Álbumes en inglés
Álbumes de música psicodélica

Shape of Things to Come (álbum)


Bafracalı, Çarşamba - Samsun ili Çarşamba ilçesine bağlı mahalle
 Bafracalı, Terme - Samsun ili Terme ilçesine bağlı mahalle

Bafracalı


Yunusgiller (Delphinidae), balinalar (Cetacea) takımına dahil olan dişli balinalar (Odontoceti) alt takımının bütün okyanus yunusları üyelerini içeren bir familyasıdır.

Yukarıdaki tanımdan anlaşılacağı üzere, yunusgiller familyasının üyeleri esasen açık denizlerde yaşar ve böylece, "yunus" adı ile anılan başka bir dişli balina grubu olan nehir yunusları (Platanistoidea) üst familyasının türlerinden ayrılırlar. Irrawaddy yunusu (Orcaella brevirostris) gibi bazı türler ise daha çok kıyı şeritlerinde ve nehir kıyılarında bulunan istisna yunusgillerdir.

Bu familya, memeliler (Mammalia) sınıfına dahil olmasına ve dolayısıyla da kendisini oluşturan türlerin balık olmamasına rağmen, Türkçede yunusbalığıgiller olarak da anılabilir.

Yunusgiller familyası içindeki görece büyük altı tür, bu familya içinde sınıflandıkları için aslında yunus olsalar da daha çok "balina" adı ile anılır. Bu canlılar şunlardır:
 Cüce katil balina (Feresa attenuata)
 Kısa yüzgeçli pilot balina (Globicephala macrorhynchus)
 Uzun yüzgeçli pilot balina (Globicephala melas)
 Katil balina (Orcinus orca)
 Elektra balinası (Peponocephala electra)
 Yalancı katil balina (Pseudorca crassidens)

Yunusgiller familyasındaki türler, haliç yunusundaki gibi 1,2 m uzunluk ve 40 kg ağırlıktan katil balinadaki gibi 7 m ve 4,5 tona kadar değişen büyüklüklere sahiptir. Çoğu türün ağırlığı ise 50 - 200 kg aralığındadır. Dünyanın tüm denizlerinde bulunan bu canlılar, daha çok kıta levhaları üzerindeki görece sığ denizlerde yaşarlar. Hepsi etçildir ve sıklıkla balık ve mürekkep balığı ile beslenirler.

Sınıflandırma
Yunusgiller (Delphinidae) familyasının balinalar (Cetacea) takımı içindeki yeri ve türlere kadar olan ayrıntılı sınıflaması aşağıda sunulmuştur.
 Takım : Cetacea - Balinalar
 Alt takım : Odontoceti - Dişli balinalar
 Familya : Delphinidae - Yunusgiller
 Cins : Cephalorhynchus
 Tür : Alaca yunus (Cephalorhynchus commersonii)
 Tür : Şili yunusu (Cephalorhynchus eutropia)
 Tür : Benguela yunusu (Cephalorhynchus heavisidii)
 Tür : Beyaz başlı yunus (Cephalorhynchus hectori)
 Cins : Delphinus Tür : Uzun burunlu bayağı yunus (Delphinus capensis)
 Tür : Tırtak (Delphinus delphis)
 Cins : Feresa Tür : Cüce katil balina (Feresa attenuata)
 Cins : Globicephala Tür : Kısa yüzgeçli pilot balina (Globicephala macrorhynchus)
 Tür : Uzun yüzgeçli pilot balina (Globicephala melas)
 Cins : Grampus Tür : Boz yunus (Grampus griseus)
 Cins : Lagenodelphis Tür : Sarawak yunusu (Lagenodelphis hosei)
 Cins : Lagenorhynchus Tür : Atlantik beyaz yanlı yunusu (Lagenorhynchus acutus)
 Tür : Beyaz burunlu yunus (Lagenorhynchus albirostris)
 Tür : Siyah çeneli yunus (Lagenorhynchus australis)
 Tür : Kum saati yunusu (Lagenorhynchus cruciger)
 Tür : Pasifik beyaz yanlı yunusu (Lagenorhynchus obliquidens)
 Tür : Gölgeli yunus (Lagenorhynchus obscurus)
 Cins : Lissodelphis Tür : Lissodelphis borealis - Kuzey gerçek balina yunusu
 Tür : Lissodelphis peronii - Güney gerçek balina yunusu
 Cins : Orcaella Tür : Orcaella brevirostris - Irrawaddy yunusu
 Tür : Orcaella heinsohni - Avustralya küçük yüzgeçli yunusu
 Cins : Orcinus Tür : Orcinus orca - Katil balina
 Cins : Peponocephala Tür : Peponocephala electra - Elektra balinası
 Cins : Pseudorca Tür : Pseudorca crassidens - Yalancı katil balina
 Cins : Sotalia Tür : Sotalia fluviatilis - Haliç yunusu
 Cins : Sousa Tür : Sousa chinensis - Pasifik kambur yunusu
 Tür : Sousa plumbea - Hint kambur yunusu
 Tür : Sousa teuszii - Atlantik kambur yunusu
 Cins : Stenella Tür : Stenella attenuata - Pantropik benekli yunusu
 Tür : Stenella clymene - Atlantik dönücü yunusu
 Tür : Stenella coeruleoalba - Çizgili yunus
 Tür : Stenella frontalis - Atlantik benekli yunusu
 Tür : Stenella longirostris - Dönücü yunus
 Cins : Steno Tür : Steno bredanensis - Pürüzlü dişli yunus
 Cins : Tursiops Tür : Tursiops aduncus - Hint-Pasifik şişe burunlu yunusu
 Tür : Tursiops truncatus - Şişe burunlu yunus, afalina

Yakın tarihli moleküler çözümlemeler, henüz aksi kabul ediliyor olsa da yunusgillere dahil çeşitli cinslerin tek soylu olmadığını göstermiştir. Dolayısıyla, başta Stenella ve Lagenorhynchus için geçerli olan bu durum nedeniyle, yunusgiller familyasının sınıflamasında ileriki yıllarda önemli değişiklikler olabilir.

 Kaynakça
 Genel
 İngilizce Wikipedia'daki Oceanic dolphin maddesinin 7 Aralık 2006 sürümü
 LeDuc, R.G., Perrin, W.F., Dizon, A.E. (1999). Phylogenetic relationships among the delphinid cetaceans based on full cytochrome b sequences. Marine Mammal Science 15, 619–648.
 May-Collado, L., Agnarsson, I. (2006). Cytochrome b'' and Bayesian inference of whale phylogeny. Molecular Phylogenetics and Evolution 38, 344-354.
 2006 IUCN Tehdit Altındaki Türlerin Kırmızı Listesi. Maddede sayılan türlerle ilgili sayfalar.

Diğer
  ODTÜ Deniz Bilimleri Enstitüsü. "Deniz Biyolojisi ve Balıkçılık Biyolojisi İlgi Alanındaki Bazı Terimler ve Tanımları" bölümü. Yunusbalığıgiller maddesi (Erişim: 21 Aralık 2006).
  T.C. Başbakanlık Dış Ticaret Müsteşarlığı. "Tarım Ve Köyişleri Bakanlığı Tarafından Cıtes Belgesi Düzenlenecek Ek-I-A Sayılı Hayvan ve Bitki Türlerinin Listesi"; MS Office Word belgesi (Erişim tarihi: 21 Aralık 2006).

Yunusgiller


Francisco Ríos González, llamado "el Pernales" (Estepa, provincia de Sevilla, 23 de julio de 1879 - Villaverde de Guadalimar, provincia de Albacete, 31 de agosto de 1907), fue un bandolero español que actuó en Andalucía.

Biografía
Nació el 23 de julio de 1879 en Estepa, un pueblo de Sevilla situado entre Puente Genil y Herrera, y fue bautizado en la iglesia de Santa María con el nombre de Francisco de Paula José Ríos González.

Como la mayoría de los campesinos andaluces de entonces, Francisco no recibió instrucción alguna. Con diez años trabajaba de cabrero con su padre en Calva, aunque dos años más tarde ambos regresaron a Estepa. Sin trabajo y con el hambre apretando los estómagos vacíos de la familia, cometieron algunos robos en los campos vecinos, por lo que sufrieron algún encuentro con la Guardia Civil. Trabajó después como cuidador de caballos, pero su padre continuó dedicándose al robo y, en uno de ellos, murió en un encuentro con la Benemérita. Francisco juró vengarse.

Estepa había sido cuna de bandoleros famosos como Juan Caballero, cuya vida fue una de las más largas en la historia del bandolerismo, pues murió el 31 de marzo de 1885. Este bandolero, auténtica leyenda en su pueblo, en 1832 se acogió a un indulto concedido por Fernando VII.

El Pernales comenzó en el bandolerismo con Antonio López Martín, el Niño de la Gloria y Juan Muñoz el Canuto, a los que se uniría más tarde Antonio Sánchez, el Reverte. Asaltaban cortijos y a gentes acaudaladas, lo que incrementó su fama. Al principio se le empezó a llamar Pedernales, debido a su dureza, como demostró con sus hijas, a una de las cuales, parece ser, quemó con una moneda al rojo vivo porque le molestaba su llanto, o con una mujer que violó en el cortijo de Cazalla. El apodo derivó en Pernales, como sería conocido. Su fama se extendió no solo por Andalucía, sino que llegó hasta Madrid. Una de sus hazañas más conocidas, según la leyenda, ocurrió cerca de Villaverde, cuando quemó las extremidades a un conocido villano de la zona llamado Omar Ferri "Xava", que hacía la vida imposible a toda persona que se situaba cerca de él con su extrema pesadez. Ahí se considera que empezó a conocerse como el "Robin Hood andaluz" a Francisco Ríos "El Pernales".

Se casó por la iglesia con María de las Nieves Caballero en 1901. Continuó robando y gastando el dinero en las tabernas. Tuvieron dos hijas a las que maltrataba cruelmente. Su mujer, harta de sus malos tratos, lo abandonó con sus hijas.

En 1907, intentó huir a América con su nueva amante, con la que había tenido una hija, pero no lo consiguió. Durante años la Guardia Civil lo acosó continuamente hasta que el 31 de agosto de 1907, cuando tenía 28 años, en el paraje del Arroyo del Tejo, cerca de Villaverde de Guadalimar, en la Sierra de Alcaraz, fue sorprendido por el teniente Haro y sus hombres mientras comía en un olivar con un compañero de su partida, Antonio Jiménez Rodríguez, el Niño del Arahal. Tras un tiroteo por ambas partes, cayeron los dos bandidos muertos a tiros.

Al Pernales se le ocupó, según el informe del teniente Haro, "un mulo castaño oscuro, una escopeta de dos cañones de fuego central de retroceso, un revólver sistema Smith de seis tiros, un anteojo de larga vista, un reloj sistema Roskof, una cartera de bolsillo con tres billetes de 100 pesetas, una pluma para escribir, y dos cartas". Al Niño de Arahal se le ocupó "una yegua castaña clara, un revólver sistema Smith, una navaja de muelles de grandes dimensiones, fabricada en Albacete y una cartera de bolsillo con cuatro billetes de 100 pesetas".

Su tumba se encuentra en el cementerio de Alcaraz, en Albacete. A su muerte, se creó un falso mito en torno a él, considerado como un nuevo Robin Hood, que robaba a los ricos para repartirlo entre los pobres, con lo que fue convertido en un héroe popular. Una copla dedicada a su memoria decía:

Ya mataron al Pernales,
ladrón en Andalucía,
el que a los ricos robaba,
y a los pobres socorría.

El cantautor español Manuel Luna compuso el Romance de El Pernales, en el que se habla de su muerte y de la de El niño del Arahal, compinche suyo.

También se le menciona en la canción 'Incandescente', de la banda de rock Marea:
...y yo, más bandolero que «El Pernales»...

Igualmente, su historia es contada en la introducción de la canción 'Bulerías de los Llanos', del rapero español Nico Miseria en conjunto con la artista La Bulale.

Véase también
 Bandolerismo
 Bandolero

Referencias

Enlaces externos
Museo del Bandolero
El Pernales

Bandoleros de Andalucía
Nacidos en Estepa

El Pernales


Hanna Suzart ( ? - 2007) foi uma travesti ativista e produtora de shows brasileira, de grande importância para o estado do Rio de Janeiro.

Biografia
Suzart trabalhou por muitos anos como produtora de shows de gogoboys.

militou no Movimento Trans, tendo sido fundadora da ASTRA-RJ, Associação de Travestis e Transgêneros do Rio de Janeiro.

Em 2004, no seguimento da primeira campanha nacional idealizada e pensada por ativistas transexuais para promoção do respeito e da cidadania, a campanha "Travesti e Respeito" do Departamento DST, Aids e Hepatites Virais do Ministério da Saúde, Hanna Suzart lançou a ideia e realizou o primeiro Dia da Visibilidade Trans, com o fim de salientar a importância da diversidade e respeito para o Movimento Trans, representado por travestis, transexuais e transgêneros.

Em agosto de mesmo ano, foi uma das celebridades presentes no I Gay Brasil Show, em Juiz de Fora, juntamente com Rogéria, Jani de Castro, Laura D'Vison e Lola Batalhão.

Homenagens
O Centro de Cidadania LGBT Hanna Suzart de Nova Friburgo, fundado em agosto de 2007, foi nomeado em sua homenagem. O centro é a principal referência da comunidade LGBT da cidade.

A Semana da Visibilidade Trans Hanna Suzart, que ocorre anualmente, foi também nomeada em homenagem ao trabalho feito pela ativista em prol da visibilidade trans.

Travestis
Ativistas dos direitos LGBT
Ativistas do Brasil

Hanna Suzart


Interestatal 195 puede referirse a:
Interestatal 195 (Florida), un ramal en Miami, Florida.
Interestatal 195 (Maine), un ramal en Saco, Maine.
Interestatal 195 (Maryland), un ramal hacia el Aeropuerto BWI.
Interestatal 195 (Nueva Jersey), un ramal hacia Jersey Shore.
Interestatal 195 (Rhode Island), un ramal en Providence.
Interestatal 195 (Massachusetts), un ramal a Cape Cod.
Interestatal 195 (Virginia), un ramal en Richmond, Virginia.

Interestatal 195


ආයුධ රහිත සටහන් පුහුණුව
සත්‍ය වශයෙන්ම යුද්ධයකදී මල්ලව පොර යොදා ගැනීම සම්බන්ධව වඩාත්ම සවිස්තරාත්මක විස්තරය ක්‍රි.ව 6 වන සියවසේ සිදුවූ රෝමානූ (නැගෙනහිර රෝමානූ - බයිසත්තියන්) පර්සියානූ යුද්ධය සම්බන්ධව ලේඛන ගත කල 'ප්‍රොකෝපියස්' මගින් හමුවේ. පහත දැක්වෙන්නේ රෝමානූ මල්ලව පොර ගුරුවරයෙකු හා වෘත්තිය පර්සියානූ සොල්දාදුවන් දෙදෙනකු අතර ඇති වු ද්වන්ධ සටන් දෙකක් ගැන සුවිශේෂී වූ විස්තරයකි (ප්‍රේකෝපියන්, යුද්ධ‍යන්හි ඉතිහාසය I. XII 29)

"නමුත් අසාධාරණයට අසු මෙහෙය වූ තරුණ පර්සියානූවෙක්, රෝමානූ හමුදාවේ සියල්ලන්ටම අභියෝග කරමින් තමා සමඟ සටන් කිරීමට කැමති ඕනෑම කෙනෙකුට අඬගැසීය. බෞසෙක්ගේ උපස්ථායකු වූ, සොල්දාදුවෙකුගේ හෝ කිසිදිනෙක යුධ කලාව ප්‍රගුණ නොකළ තැනැත්තකු වූ, එනමුදු බයි‍සත්තිය‍මේ එක්තරා මල්ලව පොර පාසලක තරුණයන් පුහුණු කරන්නනෙකු වූ අන්ද්‍රියාස් නම් තැනැත්තෙක් හැර මුළු හමුදාවෙන්ම වෙන කිසිවෙකු මෙම තර්ජනයට මුහුණ දීමට අකමැති විය. මෙහිදී ඔහුගේ උපන් ස්ථානය බයිසන්තියම බවත් ඔහු බෞසෙක් හට ස්නානයේදී උපස්ථාන කල බවත් පැහැදිළි විය. ස්වකීය කැමැත්තෙන්ම  බෞසෙක් හෝ වෙන කිසිවෙකුගේ අණකිරීමකින් තොරව ගොස් පර්සියානූවා සමඟ තනිව සටන් කිරීමට ධෛර්ය තිබුණේ මොහුට පමණි. බාබේරියානුවා තම පහර කෙසේ එල්ල කල යුතුදැයි සිතමින් සිටින විට අල්ලාගන්නා ලදුව අන්ද්‍රියාස් විසින් හෙල්‍ලයෙන් පපුවේ දකුණු පසට පහර දෙන ලදී. මේසා විශාල කායශක්තියෙන් හෙබි මිනිසෙකු විසින් එල්ල කරන ලද පහරක් දරා ගත නොහැකි වු පර්සියානූවා අසු පිටින් බිමට ඇද වැටිණි. මෙහිදී අන්ද්‍රියාස් විසින් කුඩා පිහියකින් ඔහු උඩුකුරුව වැතිර සිටියදිත් බිලි පූජාවකදි පුදන සතෙකු මෙන් මරණ ලද අතර මෙහිදී නගර ප්‍රාකාරයෙන් හා රෝමානූ හමුදාවෙන් විශාල ජයඝෝෂාවක් නැගිණි. නමුත් පර්සියානූවන්ට අත් වූ ප්‍රතිඵලය ගැන දැඩි ලෙස කුපිත වූ තවත් අශ්වාරෝහකයෙක් ඉදිරියට එවන ලද අතර ඔහු ශරීර ප්‍රමාණයෙන් විශාල වු අතර  හිස සිටම අළු පැහැගැන්වී තිබීම මගින් තරුණයෙක් නොවු බව ද පෙණින. මෙම අශ්වාරෝහකයා ද ප්‍රතිවිරුද්ධ හමුදාව වෙත අසු මෙහෙයවා අසුට තලන ලද කසය වේගයෙන් ලෙලවමින්,  රෝමානූවන්  අතරින් තමා හා සටන් කිරීමට කැමති කෙනෙකුට අඬ ගැසීය. කිසිවෙකුත් ඔහුට විරුද්ධව ඉදිරිපත් නොවූ විට සර්මෝජින්ස් විසින් එසේ නොකරණ ලෙසට අණකරනු ලැබීය. නමුත් අන්ද්‍රියාස් කිසි‍වෙකුගේ අවධානයට ලක් නොවී ඉදිරියට ගියේය. මෙහිදී දෙදෙනාම උමතුවෙන් මෙන් හෙල්ල දරාගෙන එකිනෙකා වෙත වේගයෙන් අසුන් පැන්නු අතර මෙහිදී ඔවුන්ගේ හෙල්ල දැඩි බලයකින් මෙන් වෙනතට යොමු වු අතර එය හිස ගැටුණු අසුන් දෙදෙනා ද බිම වැටී අශ්වාරෝහකයන් දෙදෙනා ද බිම හෙලීය. එකිනෙකාට ළගින් ඇද වැටුනු මිනිසුන් දෙදෙනාම ඉතා ඉක්මනින් නැවත නැගිටීමට උත්සුක වූ අතර පර්සියානූවාට සිය‍දේහ ප්‍රමාණය නිසා මෙය අපහසු කාර්යයක් විය. නමුදු, අන්ද්‍රියාස් මෙය බලා පොරොත්තුවෙන් සිට (ඔහුගේ මල්ලව පොර පාසල මෙම වාසිය ඔහුට ලබා දී තිබුණේය) පර්සියානූවා එක් දණකින් නැගී සිටිනවාත් සමඟම පහර දුන් අතර ඔහු නැවත බිම වැටුණු විගස ඔහුව මරා හෙලීය. මෙහිදී පෙර තරම්ම හෝ පෙරටත් වඩා විශාල ජයඝෝෂාවක් නගර ප්‍රාකාරයෙන් හා රෝමානූ හමුදාවෙන් නැගී සිටියේය. මෙහිදී පර්සියානූවන් සමූහය විසිරුවා අමෝඩියොස් වෙත පසුබැසි රෝමානූවන් දොරටු විවෘත කර නගරය තුළට ගියේය. මක් නිසාද යත් ඒවනවිට අදුරු වැටී තිබුණු බැවින් මෙලෙස හමුදාවන් දෙකම රැය පහන් කලේය.'' හමුදා පුහුණුවේදී මල්ලව පොර මගින් අත්කර ගැනීමට බලාපොරෝත්තු වන ප්‍රධාන අරමුණු වන්නේ,
	සමබරතාවයේ විශිෂ්ඨ දියුණුවය. මෙය සතුරාගේ සමබරතාව නැති කිරීමට උත්සාහ කරන අතරම තමාගේ සමබරතාව රැක ගැනීමට උත්සාහ කිරීම මගින් දියුණු කර ගනී. යුද්ධයේදී බිම ඇද වැටීම කෙනෙකුව ඉතා ඉක්මනින් ආයුධ වලින් කෙරෙන පරහදීමකට ලක්ව තුවාල වීමේ අවදානම ඉහල නංවයි. එම නිසා හොද සමබරතාවයක් පවත්වා ගැනීම සෙබළුන්ට අනිවාර්ය වේ.

	ග්‍රහණයේ ශක්තිමත්භාවය හා හස්ත කෞශල්‍යය ආයුධ හා සටන් භාණ්ඩ භාවිතයට වැදගත් වේ.

	ඒකාග්‍ර හා බලසම්පන්න තල්ලු කිරීමේ බලය සටනේ දී සතුරා වෙත ආයුධ වලින් දමා ගැසීම හෝ ඇනීම සිදු කර යුතුවේ.

	බිම ඇද වැටුනහොත් ඉතා ඉක්මනින් නැවත නැගිට සිටිමේ හැකියාව මෙය සටන් බිමේදි දිවි රැක ගැනීමට ඉතා වැදගත්ය.

	ශක්තිය, දරා ගැනිමේ හැකියාවයි සිදුවන වර්ධනය

	තුවාල ලත් සගයන් ඔසවාගෙන යාමට හෝ සිරකරුවන් පාලනය කිරීමට අවශ්‍ය ශාරිරික පුහුණුව

	කලහකාරීත්වය ඇති කිරීම හා ප්‍රතික්‍රියා දැක්වීමේ වේග‍යහි වැඩි දියුණුව

	මිතුරු සබඳතා හා වි‍නෝදකාමීත්වය දියුණු කිරීම.

හමුදා සාමාජිකයින් නොයෙකුත් එක්සත් ජනපද ජාතික මල්ලව පොර ශූරතා දිනාගෙන ඇති අතර හමුදා සටහන් සාජන්ට් 'ඩ්‍රෙමියල් බයරස්' හෙවිරවයිට් බර පන්තියෙන් 2002 දී ග්‍රීක රෝමානූ ලෝක ශුරතාව දිනාගත්තේය. මෙම මල්ලව පොර කොතරම් තරඟකාරී ද යත්, එක් එක් බර පංතියේ පිරිමි ගැහැණු ජයග්‍රහකයින් අනිවාර්යයයෙන් එක්සත් ජනපද මල්ලව පොර පරිසාදන තරඟ වලට සුදුසුකම් ලබයි.

සටහන්

{|

|Military education and training Hand-to-Hand Combat Training
|-
{|

හමුදා අධ්‍යාපන හා පුහුණුව

හමුදා අධ්‍යාපන හා පුහුණුව


Wolf-Dieter Panse (* 19. Juni 1930 in Berlin; † 9. April 2013) war ein deutscher Schauspieler, Regisseur und Schauspiellehrer.

Beruflicher Werdegang
Panses berufliche Tätigkeit als Schauspieler und Regisseur spielte sich vornehmlich in der DDR ab.
Dabei war er in erster Linie für das Fernsehen der DDR tätig.
Von 1988 bis 1990 war er als Professor für Regie im Fachschul-Fernstudium für mittlere und leitende Kader des Lichtspielwesens tätig. Nach der Wende arbeitete er von 1990 bis 1995 als Hochschullehrer an der Hochschule für Film und Fernsehen "Konrad Wolf" in Potsdam-Babelsberg und fungierte als deren Rektor. Panse war auch als Synchronsprecher tätig, so z. B. im sowjetischen Spielfilm Sklavin der Liebe.

Wolf-Dieter Panse starb am 9. April 2013.

Ehrungen
1978 erhielt er (gemeinsam mit Manfred Mosblech und Helmut Schiemann) den Nationalpreis der DDR II. Klasse für Kunst und Literatur.

Filmografie

Schauspieler
 1959: Maria Stuart (Studioaufzeichnung)
 1961: Schneewittchen
 1966: Pitaval des Kaiserreiches: Der Prozeß gegen die Gräfin Kwilecki (Fernsehreihe)
 1978: Auf Station 23
 1980/1990: Der Staatsanwalt hat das Wort: Risiko (Fernsehreihe)
 1987: Gold für den König
 2001: Hydronephrose
 2003: GUF Ha-Neschamot – Die Halle der Seelen

Regisseur
 1963: Mariana Pineda
 1963: Dorothea Erxleben
 1963: Alle meine Söhne
 1968: Der Hund des Gärtners
 1970: Denn ich sah eine neue Erde
 1971: Das Boot im Walde
 1972: Bettina von Arnim
 1973: Der Mann von draußen
 1974: Zwischen vierzig und fünfzig
 1975: Die Geheimakte
 1975–1988: Der Staatsanwalt hat das Wort (Fernsehserie, mehrere Folgen)
 1976: Die Bibliothekarin
 1978: Scharnhorst
 1979: Das Idol von Mordassow
 1979: Das Komplott
 1980: Clausewitz – Lebensbild eines preußischen Generals
 1981: Adel im Untergang
 1981: Die Gäste der Mathilde Lautenschläger
 1982: Berühmte Ärzte der Charité: Arzt in Uniform
 1982: Der Tausch
 1983: Chef der Gelehrsamkeit – Wilhelm von Humboldt
 1986: Rund um die Uhr (Fernsehserie, eine Episode)
 1987: Bebel und Bismarck (Fernsehmehrteiler)
 1988: Jahreswechsel – Zeitenwechsel
 1989: Konstantin und Alexander

Theater
 Regie
 1965: Alfred Matusche: Der Regenwettermann (Deutsches Theater Berlin – Lesetheater)
 1966: Alexander Ostrowski: Wie man Karriere macht  (Deutsches Theater Berlin – Kammerspiele)
 1967: Georg Kaiser: Nebeneinander (Volksbühne Berlin)

 Schauspieler
 1962: Gerhart Hauptmann: Der Biberpelz (Dr. Fleischer) – Regie: Ernst Kahler (Deutsches Theater Berlin – Kammerspiele)
 1967: Rolf Schneider: Prozeß in Nürnberg – Regie: Wolfgang Heinz (Deutsches Theater Berlin)

Hörspiele
 Regie
 1968: Michail Schatrow: Bolschewiki (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1969: Peter Hacks nach Aristophanes: Der Frieden (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1971: Gerhard Rentzsch: Das Amulett (Hörspiel (6 Teile) – Rundfunk der DDR)

 Sprecher
 1962: Gerhard Stübe: Das Südpoldenkmal – Regie: Fritz Göhler (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1963: Rudolf Leonhard: Orpheus – Regie: Renate Thormelen (Rundfunk der DDR)
 1973: Bertolt Brecht: Das Leben des Galilei  – Regie: Fritz Göhler (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1974: Hans-Jürgen Bloch: Hundert Mark für eine Unterschrift (Rehberg) – Regie: Joachim Staritz (Hörspielreihe: Tatbestand, Nr. 4 – Rundfunk der DDR)
 1974: Augusto Boal: Torquemada – Regie: Peter Groeger (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1978: Isaak Babel: Maria (Golizyn: Wolf) – Regie: Joachim Staritz (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1980: Georg Büchner: Dantons Tod (Legendre) – Regie: Joachim Staritz (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1986:  Aleksandar Obrenović: Der süße Duft der Erneuerung (Steva) – Regie: Aleksandar Obrenović (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1987: Wilhelm Raabe: Die Chronik der Sperlingsgasse (Dr. Wimmer) – Regie: Manfred Täubert (Kinderhörspiel (2 Teile) – Rundfunk der DDR)
 1987: Bodo Schulenburg: Das Kälbchen und die Schwalbe (Autor) – Regie: Manfred Täubert (Kinderhörspiel – Rundfunk der DDR)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Filmregisseur
Theaterschauspieler
Theaterregisseur
Synchronsprecher
Hörspielsprecher
Hörspielregisseur
Schauspiellehrer
Hochschullehrer (HFF Potsdam)
Rektor einer Hochschule in Deutschland
Darstellender Künstler (DDR)
Träger des Nationalpreises der DDR II. Klasse für Kunst und Literatur
Person (Rundfunk der DDR)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1930
Gestorben 2013
Mann

Wolf-Dieter Panse


Kosningar í Bandaríkjunum fóru fram þann 4. nóvember árið 1980.
 Forsetakosningar í Bandaríkjunum 1980
 Öldungadeildarkosningar í Bandaríkjunum 1980
 Fulltrúadeildarkosningar í Bandaríkjunum 1980
 Fylkisstjórakosningar í Bandaríkjunum 1980

1980
1980

Kosningar í Bandaríkjunum 1980


Kaštel Cerineo je kaštel plemenitaške obitelji Cerineo u Škripu na Braču.

Opis
Kaštel Cerineo sagrađen je  na poljani zapadno od gradinskog naselja uz župnu crkvu. Kaštel je pačetvorinasta oblika s dvije dijagonalno postavljene ugaone kule. Velika kula na jugoistoku sa širokom skarpom u prizemlju, a završava nizom dvostrukih konzola s kamenom pragovima pragovima na kojima se dizao zidić. Na oba stambena krila pokrivena kamenim krovovima su pušarnice. Na kaštelu su dva natpisa o njegovoj obnovi u 17. i 18. st. Kaštel Cerineo je najmonumentalniji kasnorenesansni utvrđeni dvorac na Braču.

Zaštita
Pod oznakom Z-1404 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Vanjske poveznice

Zaštićene vojne i obrambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Škripu
Utvrde u Hrvatskoj

Kaštel Cerineo u Škripu


Pentru alte comitate cu același nume, vedeți Comitatul Saint Clair.

Comitatul Saint Clair (în ) este unul din cele 83 de comitate ale statului Michigan, Statele Unite ale Americii.

Demografie

Referințe

Legături externe

Fondări în 1820

Comitate din statul Michigan, SUA
Toate comitatele din SUA

Comitatul Saint Clair, Michigan


An Oplismenopsis najada in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel ngan José Arechavaleta, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Parodi. An Oplismenopsis najada in nahilalakip ha genus nga Oplismenopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oplismenopsis

Oplismenopsis najada


Londo Mollari este un personaj fictiv Centauri din universul serialului de televiziune science-fiction Babylon 5. Este interpretat de Peter Jurasik. Londo a fost ambasador pe Babylon 5 și, spre sfârșitul vieții sale, Împăratul Republicii Centauri.

Deși Londo a fost inițial un personaj secundar în episoadele timpurii, acțiunile sale și dezvoltarea personajului pe măsură ce serialul a evoluat  l-au făcut unul dintre personajele cele mai semnificative din întreaga serie. A apărut la început ca un personaj cu un rol jovial. Cu toate acestea, mai târziu în serie se arată că este un patriot înflăcărat al unui imperiu pe moarte, dornic să-i refacă puterea. Făcând acest lucru, el devine în mare parte un pion fără voie al Umbrelor, iar intrigile în care se angajează sunt centrale în complotul serialului. Cu toate acestea, Mollari este și un om de onoare, iar consecințele morale ale comploturilor sale cântăresc foarte mult asupra lui. Până la sfârșitul seriei, el face în cele din urmă lucrurile bine cu prețul propriei sale vieți.

Biografie
Născut într-o familie aristocratică, una dintre cele mai vechi case nobile din Republica Centauri, care datează de pe vremea primului împărat numit după Războiul Xon, Londo a avut întotdeauna mari responsabilități, încă de când era doar un copil. Prima funcție importantă a lui Londo a fost ca ambasador al Republicii Centauri pe Pământ (așa cum este descris în Babylon 5: In the Beginning, perioadă în care guvernul Pământului a încercat să-i facă pe aliații săi să-l sprijine în războiul împotriva rasei Minbari, dar Centaurii știau că, dacă îi vor ajuta pe oameni, Minbarii vor riposta puternic împotriva lor.

Mai târziu, Londo a fost numit ambasadorul Centauri pe Babilon 5, unde a ajuns în centrul conspirațiilor politice, astfel încât, în principiu, aliatul său Lordul Refa, l-a răsturnat pe nobilul și bunul împărat Thurhan și a obținut puterea. Turhan moare din cauze naturale, dar premierul și prietenii săi sunt uciși, permițând nepotului său, Cartagia, să obțină tronul.

În cele din urmă, Londo și Refa vor deveni dușmani și confruntarea lor teribilă va reverbera în întreaga serie. În timp ce Refa a ucis-o pe iubita lui Londo, Londo a reușit să-l păcălească pe Refa să călătorească pe Narn pentru a-l întâlni pe G'Kar, dar totul a fost o capcană; paznicii care l-au însoțit pe Refa i-au fost loiali lui Londo și l-au lăsat în pace pentru ca Refa  să răspundă de crimele comise împotriva Narn.

Londo va fi chemat în capitală pentru a fi numit ministru al securității interne, unde va descoperi nebunia împăratului Cartagia și alianța sa cu Umbrele. Cartagia a vrut să devină un zeu și pentru asta, el era dispus ca Umbrele să distrugă Galaxia (trebuie amintit că cultura Centauri se bazează pe Imperiul Roman în declin, iar Cartagia reprezintă împăratul roman nebun în stilul lui Caligula). Londo conspiră să-l asasineze pe Cartagia, determinându-l pe G'Kar să producă haos în prezența sa, ceea ce distrage paznicii, iar după îndepărtarea împăratului Cartagia de paznici, Vir Cotto i-a injectat o otravă.

Londo a fost numit prim-ministru de către parlamentul centauri, Centaurum, iar mai târziu va fi numit împărat. Londo descoperă că rasa Drakh, slujitorii Umbrelor, se ocupă de firele guvernului centaurilor, dar nu reușește să-i împiedice să provoace război între Republica Centauri și Alianța Interstelară. Astfel, forțele Alianței bombardează Centauri Prime și Centaurii vor fi singurul membru al Consiliului Consultativ Babylon 5 care nu vor mai fi primiți în Alianța interstelară.

Lui Londo i s-a introdus un Drakh simbiotic cunoscut sub numele de Gardian, care îi va controla toate acțiunile sale. Înainte de aceasta, își ia la revedere de la G'Kar care îi spune că "îl iartă pentru tot".

Londo a murit în 2278, când a reușeșit să-și controleze Gardianul, prin consumul excesiv de alcool. G'Kar ajunge în camera tronului și începe să-l stranguleze pe vechiul său prieten. Gardianul reacționează și Londo se apără ucigându-l și pe G'Kar. Dar, datorită acestui fapt, John Sheridan și Delenn scapă de moarte.

Funcții asumate
 Ambasador al Republicii Centauri pe Pământ - anul 2243
 Ambasador al Republicii Centauri în Babylon 5 - anii  2256 - 2262
 Ministrul securității interne al Republicii Centauri
 Prim-ministru al Republicii Centauri
 Împărat al Republicii Centauri - anii  2262 - 2278 (calendar terestru)

Referințe

  LG: Londo Mollari and the Centauri Republic. Midwinter.com. 1995-10-08. Retrieved 2013-04-20.
ru:Список персонажей телесериала «Вавилон-5»#Лондо_Моллари
sv:Babylon 5#Viktiga_karaktärer_i_serien

Personaje fictive introduse în 1993
Babylon 5
Ambasadori fictivi

Londo Mollari


As finanças ambientais são um campo dentro das finanças que emprega instrumentos de política ambiental baseados no mercado para melhorar o impacto ecológico das estratégias de investimento. O principal objetivo do financiamento ambiental é regredir os impactos negativos das mudanças climáticas por meio de esquemas de preços e comércio. O campo das finanças ambientais foi estabelecido em resposta à má gestão das crises econômicas por órgãos governamentais em todo o mundo. O financiamento ambiental visa realocar os recursos de uma empresa para melhorar a sustentabilidade dos investimentos e, ao mesmo tempo, manter as margens de lucro.

História
Em 1992, Richard L. Sandor propôs um novo curso delineando os mercados de emissões na Booth School of Business da Universidade de Chicago, que mais tarde seria conhecido como o curso de Finanças Ambientais. Sandor antecipou uma mudança social nas perspectivas sobre os efeitos do aquecimento global e queria estar na fronteira de novas pesquisas.

Antes disso, em 1990, Sandor esteve envolvido com a aprovação da Emenda da Lei do Ar Limpo para o Chicago Board of Trade, que visava reduzir os altos níveis de dióxido de enxofre após a Segunda Guerra Mundial. Inspirado pela teoria do custo social, Sandor concentrou-se em estratégias cap-and-trade, como esquemas de comércio de emissões e mecanismos mais flexíveis, incluindo impostos e subsídios para administrar crises ambientais. A implementação de mecanismos cap-and-trade foi um fator que contribuiu para o sucesso da Emenda da Lei do Ar Limpo.

Após a Lei do Ar Limpo em 1990, a Conferência das Nações Unidas sobre Comércio e Desenvolvimento abordou o Chicago Board of Trade em 1991, para perguntar sobre como os instrumentos baseados no mercado usados para combater altas concentrações atmosféricas de dióxido de enxofre poderiam ser aplicados aos níveis crescentes de dióxido de carbono atmosférico. Sandor criou uma estrutura composta por quatro características que podem ser usadas para descrever o mercado de carbono:

Em 1997, o Protocolo de Kyoto foi promulgado e posteriormente aplicado em 2005 pela Convenção-Quadro das Nações Unidas sobre Mudança do Clima. As nações incluídas concordaram em se concentrar na redução das emissões globais de gases de efeito estufa por meio do mecanismo de comércio de emissões baseado no mercado. As reduções foram em média de aproximadamente 5% até 2012, o que equivale a quase 30% na redução das emissões totais. Algumas nações fizeram progressos significativos sob o protocolo de Kyoto, no entanto, como só se tornou lei em 2005, nações como Estados Unidos e China relataram aumento de emissões, compensando substancialmente o progresso feito por outras regiões.

Em 1999, o Índice Dow Jones de Sustentabilidade foi introduzido para avaliar o impacto ecológico e social das ações para que os acionistas pudessem investir de forma mais ética. O índice atua como um incentivo para as empresas melhorarem sua pegada ambiental para atrair mais acionistas.

Mais tarde, em 2000, as Nações Unidas introduziram o esquema dos Objetivos de Desenvolvimento do Milênio, que buscava promover uma estrutura sustentável para grandes corporações multinacionais e países a seguir para melhorar o impacto ambiental de investimentos financeiros. Essa estrutura facilitou o desenvolvimento do esquema dos Objetivos de Desenvolvimento Sustentável das Nações Unidas em 2015, que visava aumentar o financiamento de investimentos ambientalmente responsáveis em nações em desenvolvimento. O financiamento foi direcionado para melhorar áreas como educação primária, igualdade de gênero, saúde materna e nutrição, com o objetivo geral de criar relacionamentos nacionais benéficos para diminuir a pegada ecológica das economias em desenvolvimento. A implementação dessas estruturas promoveu maior participação e responsabilidade da sustentabilidade ambiental corporativa, com mais de 230 das maiores empresas globais relatando suas métricas de sustentabilidade às Nações Unidas.

O Programa das Nações Unidas para o Meio Ambiente (PNUMA) tem um histórico detalhado no fornecimento de infraestrutura para melhorar os efeitos ambientais dos investimentos financeiros. Em 2004, o instituto ofereceu treinamento em orçamento e gestão de crédito ambiental responsável para nações do Leste Europeu. Após a crise financeira global iniciada em 2007, o PNUMA forneceu apoio substancial para futuras opções de investimento sustentável para economias como a Grécia, que foram severamente afetadas. A Portfolio Decarbonisation Coalition, estabelecida em 2014, é uma iniciativa significativamente notável na história do financiamento ambiental, pois visa estabelecer uma economia que não dependa de investimentos com grandes pegadas de carbono. Esse objetivo é alcançado por meio do reinvestimento em grande escala das partes interessadas e da garantia de compromissos de investimento responsáveis e de longo prazo. Mais recentemente, o PNUMA recomendou que os países da OCDE alinhassem as estratégias de investimento com os objetivos do Acordo de Paris, para melhorar os investimentos de longo prazo com efeitos ecológicos significativos.

Em 2008, a Lei de Mudanças Climáticas promulgada pelo governo do Reino Unido estabeleceu uma estrutura para limitar os gases de efeito estufa e as emissões de carbono por meio de um esquema orçamentário, que motivou empresas e negócios a reduzir sua produção de carbono em troca de uma recompensa financeira. Especificamente, até 2050, busca reduzir as emissões de carbono em 80% em relação aos níveis de 1980. A Lei procura atingir esse objetivo revisando os esquemas de orçamento de carbono, como créditos de comércio de emissões, a cada 5 anos para reavaliar e recalibrar continuamente as políticas relevantes. O custo para atingir a meta de 2050 foi estimado em aproximadamente 1,5% do PIB, embora o impacto ambiental positivo da redução da pegada de carbono e o aumento do investimento no setor de energia renovável compensem esse custo. Um outro custo implicado na busca da Lei é um aumento previsto de £ 100 nos custos anuais de energia doméstica, no entanto, esse aumento de preço deve ser superado por uma eficiência energética aprimorada que diminuirá os custos de combustível.

O esquema de cap and trade de 2010 introduzido nas regiões metropolitanas de Tóquio era obrigatório para empresas fortemente dependentes de combustível e eletricidade, que representavam quase 20% do total de emissões de carbono na área. O esquema visava reduzir as emissões em 17% até o final de 2019.

Em 2011, a Lei de Energia Limpa foi promulgada pelo governo australiano. A lei introduziu o Imposto sobre o Carbono, que visava reduzir a emissão de gases de efeito estufa cobrando das grandes empresas por sua tonelagem de carbono. A Lei de Energia Limpa facilitou a transição para um esquema de comércio de emissões em 2014. O esquema também visa cumprir as obrigações do governo australiano em relação ao Protocolo de Quioto e à Convenção sobre Mudança do Clima. Além disso, a Lei procura reduzir as emissões de forma a promover o crescimento econômico por meio do aumento da concorrência no mercado e do investimento em fontes de energia renováveis. O Registro Nacional Australiano de Unidades de Emissões regula e monitora o uso de créditos de emissão utilizados pela Lei. As empresas devem se inscrever no registro para comprar e vender créditos para compensar sua redução relevante ou consumo excessivo de emissões de carbono.

O esquema de comércio de emissões de 2015 da República da Coreia visa reduzir as emissões de carbono em 37% até 2030. Esforça-se para conseguir isso através da atribuição de uma cota de emissão de carbono para as maiores empresas emissoras de carbono, redefinindo no início dos esquemas 3 fases distintas.

Em 2017, o Plano Nacional de Mitigação foi aprovado pelo governo irlandês, que visava regredir as mudanças climáticas diminuindo os níveis de emissão por meio de estratégias de investimento revisadas e estruturas para geração de energia, agricultura e transporte.

O Esquema de Comércio de Emissões da União Europeia, concluído no final de 2020, é o mais longo esquema global de precificação de carbono, que foi aprimorado ao longo de suas três fases de 5 anos. As melhorias atuais incluem um sistema centralizado de comércio de créditos de emissão, leilão de créditos, abordando uma gama mais ampla de gases de efeito estufa e a introdução de um limite de crédito em toda a Europa em vez de limites nacionais.

Estratégias

As mudanças sociais de combustíveis fósseis para energia renovável causadas por uma maior conscientização sobre as mudanças climáticas fizeram com que órgãos governamentais e empresas reavaliassem estratégias de investimento para evitar danos ecológicos irreparáveis. A mudança dos combustíveis fósseis também aumenta a demanda por fontes alternativas de energia, o que requer estratégias de investimento revisadas.

A etapa inicial para mitigar as mudanças climáticas por meio de ferramentas financeiras envolve previsões ecológicas e econômicas para modelar os impactos futuros das atuais metodologias de investimento no meio ambiente. Isso permite uma estimativa aproximada de ambientes futuros; no entanto, os impactos das contínuas tendências prejudiciais aos negócios precisam ser observados sob uma perspectiva não linear.

Os mecanismos de cap-and-trade limitam a quantidade total de emissões que uma determinada região ou país pode emitir. As empresas recebem licenças negociáveis que podem comprar ou vender. Isso funciona como um incentivo financeiro para reduzir as emissões e como um desincentivo para exceder os limites de emissão.

Em 2005, o Esquema de Comércio de Emissões da União Européia foi estabelecido e agora é o maior esquema de comércio de emissões globalmente.

Em 2013, o esquema Québec Cap-and-trade foi estabelecido e é atualmente a principal estratégia de mitigação para a área.

O investimento estrangeiro direto nas nações em desenvolvimento fornece fontes de energia mais eficientes e sustentáveis.

Em 2006, o Mecanismo de Desenvolvimento Limpo foi formado sob o Protocolo de Kyoto, fornecendo energia solar e novas tecnologias para nações em desenvolvimento. Os países que investem em nações em desenvolvimento podem receber créditos de redução de emissões como recompensa.

A remoção do dióxido de carbono atmosférico foi proposta como uma solução para mitigar as mudanças climáticas, aumentando a densidade das árvores para absorver o dióxido de carbono. Outros métodos envolvem novas tecnologias que ainda estão em fase de desenvolvimento de pesquisas.

A pesquisa em finanças ambientais tem buscado como investir estrategicamente em tecnologias limpas. Quando aliados a legislações internacionais, como é o caso do Protocolo de Montreal sobre Substâncias que Destroem a Camada de Ozônio, os investimentos de cunho ambiental têm estimulado indústrias emergentes e reduzido as consequências das mudanças climáticas. A colaboração internacional acabaria levando às mudanças que repararam o buraco na camada de ozônio.

Impacto

O Esquema de Comércio de Emissões da União Europeia de 2008-2012 foi responsável por uma redução de 7% nas emissões para os estados dentro do esquema. Em 2013, as permissões foram revisadas para acomodar novas metas de redução de emissões. A nova meta anual recomendada era de redução de 1,72%. Estima-se que a redução da quantidade de créditos cotados foi mais restrita, as emissões poderiam ter sido reduzidas em um total de 25%. Nações como a Roménia, a Polónia e a Suécia registaram receitas significativas, beneficiando da venda de créditos. Apesar de reduzir com sucesso as emissões, o Esquema de Comércio de Emissões da União Europeia tem sido criticado por sua falta de flexibilidade para acomodar grandes mudanças no cenário econômico e reavaliar os contextos atuais para fornecer um limite revisado para créditos comerciais, potencialmente minando o objetivo original do esquema.

O Esquema de Comércio de Emissões da Nova Zelândia de 2008 foi modelado para aumentar o gasto doméstico anual de energia para 0,8% e aumentar os preços dos combustíveis em aproximadamente 6%. O preço de produtos agrícolas, como carne bovina e laticínios, foi modelado para cair quase 1%. Também eram esperados aumentos de preços em setores intensivos em carbono, como florestas e mineração, incentivando uma mudança para o sistema de energia renovável e melhores estratégias de investimento com um impacto ambiental menos prejudicial.

Em 2016, o esquema Québec Cap-and-trade foi responsável por uma redução de 11% nas emissões em comparação com os níveis de emissão de 1990. Devido ao aumento dos custos de energia associados, os preços dos combustíveis subiram 2-3 centavos por litro durante a vigência do esquema de cap and trade.

Em 2014, o Mecanismo de Desenvolvimento Limpo foi responsável pela redução de 1% nas emissões globais de gases de efeito estufa. O Mecanismo de Desenvolvimento Limpo foi responsável pela remoção de 7 bilhões de toneladas de gases de efeito estufa da atmosfera por meio dos esforços de quase 8.000 projetos individuais. Apesar desse sucesso, à medida que as economias das nações em desenvolvimento que participam dos Mecanismos de Desenvolvimento Limpo melhoram, o pagamento financeiro para o país que fornece essa infraestrutura aumenta a uma taxa maior do que o crescimento econômico, levando a um sistema não otimizado e contraproducente.

Economia ambiental

Finanças ambientais


Onthophagus ramosus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Wiedemann em 1823.

Referências

Ligações externas

ramosus
Coleópteros descritos em 1823

Onthophagus ramosus


Alice Sally Mary Green, connue comme Lili Green ou Vallya Lodowska, née le  à Beckenham (Bromley, Angleterre) et morte le  à La Haye est une danseuse classique et rythmicienne, professeure de danse néerlandaise.

Lili Green est une pionnière de la danse néerlandaise du  qui a créé sa propre identité pour l'art de la danse. Outre une lutte pour l'art de la danse, elle a également mené une lutte personnelle; elle a toujours choisi de vivre son orientation lesbienne ouvertement, avec sa partenaire de danse Margaret Walker et la compositrice .

Biographie
Lili Green est née d'un père écossais et d'une mère hollandaise. Encore très jeune, elle déménage avec ses parents au Suriname, où elle passe son enfance dans la plantation de cacao de Belwaarde, au nord-est de Paramaribo.

En 1899, la famille part pour les Pays-Bas. Lili étude le piano au conservatoire de La Haye. En 1905, elle voit Isadora Duncan, fondatrice de la danse moderne, se produire à Scheveningen et parle avec elle. Duncan lui dit . Elle décide de devenir danseuse. Lili Green fait ses débuts dans la danse en 1907 et crée ses propres chorégraphies, comme Bloemensproke (1907). Elle commence à danser avec la compagnie de théâtre d'Eduard Verkade où elle fait ses débuts en 1908 dans le rôle d'Ophélie dans Hamlet.

En 1910, Lili Green part pour Londres prendre des cours d'eurythmie et de ballet classique avec Mikhail Mordkin entre autres. Au début des années 1910, elle danse avec Andreas Pavley. En tant que « danseurs russes », ils exécutent des danses modernes « libres » pieds nus et dans des costumes transparents, inspirées par la nature et la musique de Debussy, Chopin et Ravel. Elle prend le nom de scène de Vallya Lodowska. Ils produisent des spectacles de danse à Londres et aux Pays-Bas en 1910-1911 où ils présentent des thèmes orientaux et mythologiques. Elle danse sur des solos d'un pianiste, d'un altiste ou d'une soprano, son amie anglaise Margaret Walker. Dans toutes ses danses, elle incarne un personnage dans une histoire inspirée de la musique : La danse du meurtrier, La Jeune Fille et la Mort de Schubert, La danse d'Anitra de Peer Gynt. Pour Chansons sans paroles de Tchaïkovski, elle et Pavley conçoivent un conte : Pierrot et Columbine.

Au début de la Première Guerre mondiale, Lili Green et Margaret Walker s'installent à La Haye, où elles ouvrent le Lili Green et Margaret Walker Dance Institute. Considérée comme une « fille de Duncan », elle enseigne aux filles de l'élite de La Haye un style de danse décrit comme l'expression naturelle du corps et l'improvisation de la danse basée sur la musique.

En 1922, elle danse le rôle de Fand, déesse de la mer, dans la production néerlandaise de The Only Jealousy of Emer de Yeats, aux côtés d' dans le rôle du Fantôme de Cuchulain, chorégraphie de Lili Green, musique d', à Amsterdam en avril 1922, repris à La Haye en 1923 et Utrecht en 1924.

En 1929, Lili Green publie Einfiihrung in das Wesen unserer Gesten und Bewegungen (Introduction à la nature de nos gestes et mouvements), un traité basé sur la théorie de François Delsarte, sur les correspondances entre les gestes et les émotions. La même année, elle part pour Opava, où elle dirige le ballet de l'opéra. En 1930, Green retourne aux Pays-Bas et vit à Amsterdam. En 1933, elle tient le rôle-titre dans Salomé donnée à Zandvoort, le grand moment de la mise en scène est son interprétation de La Danse des sept voiles.

Elle ouvre une nouvelle école de danse à Amsterdam : l'École d'art du mouvement .

Dans les années 1930, elle continue à se produire en Europe avec des danses qu'elle a créé avant 1913.

En 1935, Green forme avec ses élèves le Nederlandsche Ballet. En 1936, elle participe à la danse aux Jeux Olympiques de Berlin et remporte une médaille de bronze avec un solo.

Après la seconde guerre mondiale, elle fonde Studio '45 avec Sonia Gaskell.

En 1948, elle et sa mère partent pour les États-Unis, où vivent trois de ses frères et sœurs. À Washington, elle fonde une nouvelle école de danse : Dance Studio Lili Green et devient directrice de la Continental School of Movement. En 1959, elle retourne à La Haye où elle ouvre une école de danse  et recommence à enseigner. Les membres du nouveau Nederlands Dans Theater, venant du Het Nationale Ballet de Sonia Gaskell, sont formés dans son nouveau studio.

Lili Green travaille dans son atelier à La Haye jusqu'en 1966.

Chorégraphie

Bloemensproke (1907).
Rigaudon (1910).
 Pastorale (1912).
Wals (1922).
The Only Jealousy of Emer (1922).
Der Tod und das Mädchen (1929).
Op het slagveld (1930).
Plus que lente (1935).
Prélude (1948).
Cradle song (1956).
New Orleans Novelette (1956).

Vie privée
À Londres, Lili Green rencontre la danseuse et chanteuse d'opéra anglaise Margaret Walker (1886-1972), avec qui elle entame une relation. Green parle ouvertement de son homosexualité et écrit une pièce en un acte sur le lesbianisme : A conflict (1910). En 1925, Green et Walker se séparent. En 1929, elle commence une relation avec la compositrice .

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie
 :

.
.
.
.
.

Iconographie

.
 Lithographie de Chris Lebeau.

Liens externes

 .
 .

Danseuse néerlandaise du XXe siècle
Danseuse de danse classique
Danseur de danse moderne
Chorégraphe néerlandais
Personnalité ayant fait son coming out
Naissance en février 1885
Naissance à Beckenham
Décès en janvier 1977
Décès à La Haye
Décès à 91 ans

Lili Green


هذه قائمة حكام خانات سيبيريا:

 مونش-تيمور: 1359
 علي بيك خان: 1359-1375
 غياص كاغانبك الدين خان: 1375-1396
 توهتاميش: 1396-1406
 ظومادوك: 1406-1421
 محمود خوجة: 1421
 حزر: 1421
 خازي-محمد: 1421-1428
 عبد الخير خان: 1428-1464
 إيباك خان: 1464-1495
 ماموق كازان: 1495-1502
 كولوك سلطان: 1502-1530
 كوشوم: 1563-1598
 علي سيبير خان: 1598-1604

المصادر
  (الترجمة العربية: )

تاريخ روسيا
تاريخ سيبيريا
خانية سيبير

قائمة خانات سيبيريا


Der Große Preis von Europa 2012 (offiziell 2012 Formula 1 Grand Prix of Europe) fand am 24. Juni auf dem Valencia Street Circuit in Valencia statt und war das achte Rennen der Formel-1-Weltmeisterschaft 2012.

Berichte

Hintergrund
Nach dem Großen Preis von Kanada führte Lewis Hamilton in der Fahrerwertung mit zwei Punkten vor Fernando Alonso und mit drei Punkten vor Sebastian Vettel. In der Konstruktionswertung führte Red Bull-Renault mit 31 Punkten vor McLaren-Mercedes und mit 56 Punkten vor Lotus-Renault.

Bei diesem Grand Prix trat McLaren zum 300. Mal mit Motoren von Mercedes AMG HPP an.

Beim Großen Preis von Europa stellte Pirelli den Fahrern die Reifenmischungen P Zero Medium (weiß) und P Zero Soft (gelb), sowie für nasse Bedingungen Cinturato Intermediates (grün) und Cinturato Full-Wets (blau) zur Verfügung.

Mit Michael Schumacher (sechsmal), Alonso, Vettel (jeweils zweimal) und Felipe Massa (einmal) traten vier ehemalige Sieger zu diesem Grand Prix an.

Als Rennkommissare fungierten Garry Connelly (AUS), Paolo Longoni (ITA), Mika Salo (FIN) und Manuel Vidal (ESP).

Training
Im ersten freien Training war Pastor Maldonado der schnellste Pilot vor den Red-Bull-Piloten Vettel und Mark Webber. In diesem Training übernahm Jules Bianchi den Force India von Nico Hülkenberg und Valtteri Bottas den Williams von Bruno Senna.

Im zweiten freien Training fuhr Vettel die Bestzeit vor Hülkenberg und Kamui Kobayashi.

Im dritten freien Training setzte sich Jenson Button an die Spitze des Klassements vor den Lotus-Piloten Romain Grosjean und Kimi Räikkönen. Nach Ablauf des Trainings fuhr Vettel in den ersten zwei Sektoren die absolute Bestzeit dieser Trainingssitzung.

Qualifying
Timo Glock trat zum Qualifying nicht an, da er wegen Magenbeschwerden ins Krankenhaus musste. Maldonado war im ersten Abschnitt der schnellste Pilot. Die Marussia- und HRT-Piloten sowie Witali Petrow, Webber und Jean-Éric Vergne schieden aus. Nach dem Qualifying wurde bekannt, dass Webbers Drag Reduction System (DRS) nicht funktioniert hatte.

Im zweiten Abschnitt des Zeitentrainings erzielte Grosjean die schnellste Zeit. Die ersten sieben Piloten waren innerhalb von 0,081 s. Die Ferrari-Piloten sowie Daniel Ricciardo, Heikki Kovalainen, Sergio Pérez, Senna und Schumacher schafften es nicht ins letzte Segment. In diesem erzielte Vettel die schnellste Runde und erhielt mit 0,324 s vor Hamilton die Pole-Position. Maldonado wurde Dritter.

Glock erhielt nach dem Qualifying die Starterlaubnis der Rennkommissare, da er im Training eine Zeit innerhalb der 107-Prozent-Regel erzielt hatte. Er verzichtete jedoch auf einen Start, da es seine Gesundheit nicht zuließ. Glock litt an einer Darminfektion. Ein anderer Fahrer durfte nicht nachrücken, da ein Fahrerwechsel vor dem Qualifying hätte durchgeführt werden müssen.

Rennen
Beim Start des Rennens behielt Vettel die Führung vor Hamilton. Grosjean attackierte Maldonado und übernahm den dritten Platz. Während Kobayashi und die Ferrari-Piloten Alonso und Massa eine gute Startphase hatten, fiel Nico Rosberg vom sechsten auf den zehnten Platz zurück.

Vettel setzte sich in den folgenden Runden vom restlichen Feld ab, während Grosjean Druck auf Hamilton ausübte. Im Mittelfeld duellierten sich Paul di Resta und Massa um den neunten Platz. Massa kam jedoch nicht an seinem Gegner vorbei. In der zehnten Runde gelang es schließlich Grosjean mit Hilfe des DRS an Hamilton vorbeizufahren. Er löste sich umgehend von seinem Gegner, blieb jedoch deutlich hinter Vettel. Drei Runden später überholte Alonso Hülkenberg und übernahm die siebte Position und Räikkönen ging an Maldonado vorbei auf Platz fünf. Eine Runde später verlor Maldonado eine weitere Position an Alonso. Zudem gab es in der Anfangsphase eine Kollision zwischen Narain Karthikeyan und Charles Pic.

Bei den ersten Boxenstopps ging Räikkönen an den bis dahin viertplatzierten Kobayashi vorbei und auch Alonso überholte die beiden Rennfahrer. Da mehrere Piloten noch nicht gestoppt hatten, befanden sich bis auf Vettel, der die Führung behielt, alle anderen Piloten hinter Fahrern, die noch nicht an der Box waren. Zunächst überholte Hamilton Senna, anschließend ging Alonso innerhalb von zwei Runden an Webber, Senna und Schumacher vorbei. Grosjean übernahm erneut die zweite Position von di Resta.

Hinter Senna hatte sich inzwischen ein Zug von mehreren Piloten gebildet. Nachdem Räikkönen an ihm vorbeigefahren war, versuchte auch Kobayashi ihn zu überholen. Allerdings machte Senna die Tür zu und beide kollidierten. Dabei wurde Kobayashis Frontflügel beschädigt und Senna fuhr mit einem platten Reifen weiter. Beide mussten zu einem Reparaturstopp an die Box. Die Rennleitung sah die Schuld bei Senna und belegte ihn mit einer Durchfahrtsstrafe. Di Resta verlor etwas später immer mehr Zeit und ging, nachdem er von Alonso, Räikkönen und Maldonado überholt worden war, zum Reifenwechsel an die Box.

Während Vettel mit über 20 Sekunden Vorsprung auf Grosjean führte, kam es im Mittelfeld zu einem Duell zwischen Kovalainen und Vergne. Als beide Piloten nebeneinander waren, zog Vergne plötzlich herüber und beide Piloten kollidierten. Beide Fahrer erlitten einen Reifenschaden und verteilten Teile auf der Strecke. Während Kovalainen nach einer Reparatur weiter fuhr, war das Rennen für Vergne an der Box beendet. Vergne erhielt nach dem Rennen für das Verursachen der Kollision eine Startplatzstrafe in Höhe von zehn Positionen für das nächste Rennen.

Aufgrund der Teile auf der Strecke, entschied die Rennleitung, das Safety-Car auf die Strecke zu schicken. Diese Entscheidung wurde nach dem Rennen von Vettel und seinem Rennstall Red Bull kritisiert und es wurde indirekt die Vermutung geäußert, dass das Safety Car hauptsächlich deshalb auf die Strecke kam, um das Feld wieder zusammenzubringen. Diverse Piloten, darunter auch die Führenden, gingen zu ihrem letzten geplanten Reifenwechsel an die Box. Dabei missglückte McLaren ein weiteres Mal der Boxenstopp von Hamilton, wodurch dieser hinter Alonso und Räikkönen auf den sechsten Platz zurückfiel. Ricciardo, der seine Reifen nicht gewechselt hatte, lag hinter Vettel, Grosjean und Alonso auf dem vierten Platz.

Nachdem sämtliche überrundete Piloten sich zurückgerundet hatten, um das Feld in der passenden Reihenfolge zu haben, wurde der Restart durchgeführt. Beide Lotus-Piloten verloren jeweils eine Position dabei. Alonso überholte Grosjean, der nicht optimal aus der letzten Kurve gekommen war, und übernahm den zweiten Platz, Räikkönen fiel hinter Hamilton auf den sechsten Platz zurück. In derselben Runde kam es zu mehreren Zwischenfällen. Zunächst kollidierte Kobayashi mit Massa. Während Massa nach einem Reparaturstopp weiterfuhr, gab Kobayashi an der Box auf, da das Auto zu stark beschädigt war. Nach dem Rennen erhielt Kobayashi für das Verursachen dieser Kollision eine Startplatzstrafe in Höhe von fünf Positionen für das nächste Rennen. Beinahe zeitgleich zu dieser Kollision wurde Vettel an der Spitze langsamer und stellte sein Auto schließlich ab. Eine defekte Lichtmaschine war für den Ausfall Vettels verantwortlich. Das Nebenaggregat überhitzte, weshalb sich der Motor ausschaltete. Die Probleme sollen erst begonnen haben, als Vettel hinter dem Safety Car in langsameren Tempo um die Strecke fuhr. Wenig später gab es eine Untersuchung gegen Hamilton wegen des Vorwurfs, gelbe Flaggen ignoriert zu haben; die Rennkommissare kamen jedoch zu der Entscheidung, dass Hamilton keinen Regelverstoß begangen habe.

Während Alonso das Rennen nun anführte und Karthikeyan wegen zu schnellem Fahrens in der Boxengasse mit einer Durchfahrtsstrafe belegt worden war, fiel Grosjean auf Platz zwei liegend aus. Auch bei ihm war eine defekte Lichtmaschine, woraus Strommangel resultierte, der Ausfallgrund. Im Mittelfeld lag Petrow in der Zwischenzeit auf dem zehnten Platz, welcher die erste Punkte-Platzierung für Caterham bedeutet hätte. Allerdings wurde er zunächst von Schumacher und Webber, die nach der Safety-Car-Phase noch mal an der Box waren überholt und kollidierte anschließend mit Ricciardo, was einen Reparaturstopp erforderlich machte.

In der Schlussphase duellierten sich zunächst Hamilton, dessen Reifen abbauten, und Räikkönen um den zweiten Platz. Etwas weiter hinten begannen Schumacher und Webber eine Serie von Überholmanövern. Zunächst überholten Schumacher und Webber in der 49. Runde Button und übernahmen die Plätze acht und neun. In der 55. Runde gelang es Räikkönen, Hamilton zu überholen und die zweite Position zu übernehmen. Alonso profitierte von dem Duell zwischen Hamilton und Räikkönen, da beide dadurch mehrere Sekunden verloren. Hamilton musste sich darauf gegen Maldonado verteidigen. Zwei Runden vor Schluss versuchte Maldonado an Hamilton vorbeizufahren, dieser blieb jedoch auf seiner Linie, während Maldonado die Strecke kurzzeitig verließ. Als er wieder auf die Strecke fuhr, berührten sich beide Fahrzeuge. Hamiltons Fahrzeug wurde so stark beschädigt, dass das Rennen umgehend beendet war. Maldonado beschädigte sich seinen Frontflügel. Maldonado erhielt nach dem Rennen eine Durchfahrtsstrafe für das Verursachen dieser Kollision, die in eine 20-Sekunden-Zeitstrafe umgewandelt wurde. Er fiel deshalb vom zehnten auf den zwölften Platz zurück.

Alonso kam schließlich vor Räikkönen auf dem ersten Platz ins Ziel und gewann als erster Pilot in dieser Saison ein zweites Rennen. Alonso stellte sein Auto in der Auslaufrunde ab, da es ein technisches Problem gab und feierte den Sieg zunächst vor einer Tribüne. Für Alonso war es der 29. Sieg in der Formel-1-Weltmeisterschaft.

Schumacher wurde Dritter und erzielte erstmals seit dem Großen Preis von China 2006 und zum ersten Mal für Mercedes eine Podest-Platzierung. Webber wurde Vierter. Nach dem Rennen lief noch eine Untersuchung gegen Schumacher, da dieser in einer Gelbphase seinen Heckflügel offen hatte. Die Rennleitung stellte jedoch fest, dass Schumacher ausreichend verlangsamte und sprach keine Strafe aus.

Der fünfte Platz ging an Hülkenberg, der damit seine bis dahin beste Formel-1-Platzierung erzielte. Die weiteren Punkte gingen an Rosberg, di Resta, Button, Pérez und Senna.

In der Fahrerweltmeisterschaft übernahm Alonso die Führung von Hamilton, der auf den dritten Platz zurückfiel. Webber übernahm die zweite Position. Bei den Konstrukteuren blieben die Positionen unverändert.

Meldeliste

Anmerkungen

Klassifikationen

Qualifying

Anmerkungen

Rennen

Anmerkungen

WM-Stände nach dem Rennen
Die ersten zehn des Rennens bekamen 25, 18, 15, 12, 10, 8, 6, 4, 2 bzw. 1 Punkt(e).

Fahrerwertung

Konstrukteurswertung

Einzelnachweise

2012
Europa
Motorsportwettbewerb in Spanien
Sportveranstaltung in Valencia
Valencia Street Circuit

Großer Preis von Europa 2012


Begravelsen er en dansk kortfilm fra 1988 instrueret af Hans Fabian Wullenweber efter eget manuskript.

Handling
En sen aften. En kvinde låser sig ind i sin lejlighed, finder en kuffert frem og begynder at pakke den. Et minut senere dukker hendes mand op i lejligheden, ser hvad hun er i gang med, tror hun er i gang med at flytte, men nej, det er HANS kuffert hun er i gang med at pakke...

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1988

Begravelsen (film fra 1988)


Pandan ist eine philippinische Stadtgemeinde der Inselprovinz Catanduanes. Sie hat  Einwohner (Zensus ), die in 26 Barangays leben. Die Gemeinde wird als teilweise urban beschrieben und gehört zur vierten Einkommensklasse der Gemeinden auf den Philippinen. Pandan liegt ca. 346 km südöstlich der Hauptstadt der Philippinen Manila und 52 km nördlich der Provinzhauptstadt Virac. Pandan ist die nördlichste Gemeinde auf der Insel und hat eine hügelig bis gebirgig beschriebene Topographie.

Das Klima der Insel Catanduanes wird als Type II klassifiziert, mit keiner ausgeprägten Trocken- oder Regenzeit, die stärksten Niederschläge fallen von Oktober bis Dezember. Die Gemeinde liegt innerhalb des Typhongürtels auf den Philippinen.

Der Kardinal José Sánchez (1920–2012) wurde in Pandan geboren.

Baranggays

Weblinks

 Pandan auf philippine-islands.ph (englisch)

Pandan (Catanduanes)


امرأة للأسف هو فيلم مصري أُصدر عام 1988، بطولة يسرا، صلاح ذو الفقار، ومن تأليف وإخراج نادية حمزة.

قصة الفيلم
سعيد هو مدير شركة كبيرة تحاول شقيقتان توأمتان يتيمتان هما نادية وهبة تحقيق هدفهما والعمل هناك. كل واحدة منهم تختلف عن الآخري. حيث هبة عاقلة ومتوازنة ومهذبة ، بينما نادية متحررة ومندفعة ، لا تهتم إلا بكيفية أن تصبح ثريًا بأي شكل من الأشكال ، وبينما هبة معجبة بمراد أستاذها في الجامعة ، تتعرف نادية على خالد في المصعد لتكتشف أنه  تعمل في نفس الشركة التي يرأسها سعيد ، والتي تتقدم لها أيضًا.

طاقم التمثيل

الشخصيات الرئيسية
 يسرا بدور (ناديه / هبه)
 صلاح ذو الفقار بدور (سعيد)
 سامي العدل بدور (خالد)
 كرم مطاوع بدور (مراد)

الشخصيات الثانوية
 نادية شمس الدين
 شفيق الشايب
 عبد الجواد متولي
 مصطفي الخضري
 وسام حمدي
 سمر عبد المنعم

المراجع

مصادر

أفلام باللغة العربية في عقد 1980
أفلام سامي العدل
أفلام صلاح ذو الفقار
أفلام دراما مصرية
أفلام مصرية إنتاج 1988
أفلام مصورة في مصر
أفلام يسرا

امرأة للأسف (فيلم)


سيتى مول مجمع تجاري كبير في عمّان - الأردن. يقع على شارع المدينة الطبية. مجموع مسطحات المركز التجاري 160 ألف متر مربع ويحوي العديد من المحال التجارية والماركات العالمية والعلامات التجارية ويبلغ عدده 151 محل. كما يحوي الكثير من المرافق الترفيهية كالمطاعم والمقاهي ودور السينما. ويشغل «كارفور» حيزاً كبيراً من المركز وعدد من البنوك والمصارف الرئيسية. ويقدم المركز مواقف ل 2,410 سيارة.

مراجع

السياحة في الأردن
مبان ومنشآت في مدينة عمان
مجمعات تجارية في الأردن
مراكز تسوق أسست في 2006

سيتي مول (عمان)


ඩේවිඩ් කොපර්ෆීල්ඩ් යනු චාල්ස් ඩිකන්ස්ගේ අටවැනි නවකතාව සඳහා යොදා ඇති සාමාන්‍යෙන් භාවිතා වන නාමයයි. මෙහි සම්පූර්ණ නාමය (The Personal History, Adventures, Experience and Observation of David Copperfield the Younger of Blunderstone Rookery) බොහෝ දීර්ඝ වේ. මෙය ප්‍රකාශයට පත් කළ ඇත්තේ 1850 වසරේදීය. ඔහුගේ අනෙකුත් නිර්මාණයන් මෙන්ම මෙයද මාලා කතාවක් ලෙස වසර දෙකක් තුළ පළවිය. මෙහි සිදුවීම් බොහොමයක් ඩිකන්ස්ගේ සැබෑ ජීවිතයේ සිදුවීම් වලට සමාන වේ. මෙම කෘතිය ඩිකන්ස්ගේ ස්වයංචරිතාපදානයකට ඉතා ආසන්න කෘතියක් ලෙස සැළකේ.

වික්ටෝරියානු යුගයේ ඉංග්‍රීසි නවකථා
ඉංග්‍රීසි නවකථා

ඩේවිඩ් කොපර්ෆීල්ඩ්


Masayuki Tokutake (født 18. august 1991) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Azul Claro Numazu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masayuki Tokutake


D548 je državna cesta u Hrvatskoj. Znana je kao Bjelovarska južna i istočna zaobilaznica.

Ukupna joj duljina iznosi 6,71 km.

Naselja
 Trojstveni Markovac
 Bjelovar
 Velike Sredice

Izvori

Državne ceste u Hrvatskoj

Državna cesta D548