أولاد رابح أو بني خطاب هي بلدية تابعة لدائرة سيدي معروف ولاية جيجل الجزائرية.

الموقع الجغرافي
تقع في جنوب غرب عاصمة الولاية على حدود ولاية ميلة تتميز بطابع جبلي ومناظر جد خلابة في فصل الربيع، ويبلغ عدد سكانها 10681 نسمة (إحصاء 2008).

قرى البلدية
تنقسم أولاد رابح الي عدة مشاتي منها: أنقية، تافرطاس، الريشية، لحشيشة، بوقيراط، تاسيوان، بيشرماط، تسيكي، زموش، بوطويل، تامخرط، قرايو العناب، الزاوية، بوشكاب، راس لعواد بالإضافة إلى مناطق رئيسية مثل المرجة، الأربعاء (مقر البلدية)، بومسعود وفيه القرية،
 وتعتبر هده البلدية بلدية فلاحية بامتياز مثل تربية النحل وجني الزيتون وتربية المواشي..الخ

التاريخ
و يرجع نسب سكان بلدية أولاد رابح إلى عمر بن الخطاب ولدلك يطلق على المنطقة اسم بني خطاب وحسب الروايات القديمة فأن سكانها جاؤوا من الأندلس بعد سقوطها حيث عبروا البحر إلى شواطئ ولاية جيجل ومتزجوا مع القبائل مثل قبيلة كطامة وسكنوا بلدية الشقفة وجراء الهجمات التي كانت تتعرض لها سواحل جيجل انتقلوا إلى الشقفة ثم إلى بني فتح ثم إلى بلدية أولاد رابح اين استقروا بها وقاموا باستصلاح الأراضي وعاشوا على الزراعة وتربية المواشي والتجارة خاصة بالاسواق
المحادية مثل سوق الأربعاء - سوق بينان -سوق زغاية- وبني فتح بلدية بوراوي بلهادف حاليا

تاريخيا كانت هذه البلدية تابعة الي ولاية قسنطينة ولذلك كانت تعتبر لدى الاستعمار الفرنسي اخطر منطقة في شمال قسنطينة لمسالكها الوعرة وصعوبة تضاريسها الجبلية فقد كان الثوار أو المجاهدون حينها يعتمدون على الخنادق الجبلة، ففي سنة 1957 م قامو بإسقاط مروحية فرنسية التي لا يزال محركها الضخم حتى الآن هناك، وفي  خاض المجاهدون معركة شرسة مع الاستعمار الفرنسي دامت 8 ساعات تكبد الفرنسيون خلالها خسائر جسيمة من الافراد والعتاد وسقط 27 شهيدا من بينهم بوحداد أحمد، زواغي إبراهيم، بن محمد، بوجريو سعد، بوكحيل محمد بن إبراهيم، شباط الطاهر بالإضافة الي الاخوة بوكحيل الخمسة وأمهم في يوم واحد. وسقيت تراب بلدية بأكثر من 200 شهيد.

وكانت هده البلدية أثناء الثورة منطقة محرمة لعبورها من طرف المجاهدين بالتمويل لباقي البلديات نظرا لموقعها الاستراتيجي. كما ضمت هده البلدية أكبر مستشفى عسكري أثناء الثورة وهو مستشفى موشاون الذي مازلت أثاره إلى يومنا هدا بمشتة الريشية -

وللبلدية عدة ثروات باطنية وسطحية منا عدة منابع مائية طبيعية مثل عين غبالة. وعين تبكور. حيث تصل نسبة الضخ بها 10 ل في الثانية.

عانت هده البلدية لسنوات 1992-1999 بسبب الإرهاب حيث نزح سكانها إلى وحسب تصريحات رئيس المجلس الشعبي البلدي أبو عبد الله عبد المالك فأن أغلب السكان الدين نزحوا يودون العودة وهذا راجع إلى الاستقرار الأمني والفرص المتاحة للاستفادة من السكن الريفي حيث استفادة البلدية سنة 2008 من 600 اعانة وفرص أخرى للاستفادة.

كما فتحت اكمالية جديدة بمشتة المرجة مايسمح بتحسين المستوى الدراسي للتلاميذ كما استفادة البلدية مؤخرا من ثانوية بـ1000 مقعد وتم تجسيد المشروع والثانوية قيد العمل الآن واسمها ثانوية أولاد رابح الجديدة - كما فتحت عدة مسالك وتعبيدها مثل طريق مركز البلدية إلى حدود ترعي باينان وطريق المرجة الشيقارة وبعض الطرق الفرعية مثل الطريق الزوية الكائن ببومسعود وتهيئة طريق بومسعود بالإنارة العمومية وتصليح وتهيئة المسالك المائية على مستوى البلدية وبناء عمارتين جديدتان بالاربعاء مركز وفتح المكتبة البلدية بالمرجة كل هده الانجازات عرفنها مؤخرا تم التعديل بتاريخ

المصادر

أولاد رابح

أولاد رابح


Obični tik (indijski hrast, lat. Tectona grandis), do 50 metara visoklo drvo iz porodice Lamiaceae. To je listopadno drvo koje raste od istočne Indije do Malezije i Jave, tipska je vrsta roda tikovo drvo (Tectona).

Tikovina je najbolje građevno drvo na svijetu, i stoga se rabi u raznim drvnim tvorevinama koje su izložene ekstremnijim klimatskim utjecajima, kao što su brodske palube. Trajno je, otporno na vodu i štetočine.

List, korijen i sjemenke su ljekovoti, a ulje sjemenki poboljšava i stimulira rast kose.

Afrička tikovina ili iroko, (Milicia excelsa), nije mu srodno a pripada porodici Moraceae.

Vanjske poveznice

Izvori

Usnače (biljke)

Obični tik


Jennifer Lesley Ellison (born 30 May 1983) is an English actress, former glamour model, television personality, dancer and singer. Ellison is perhaps best known for playing Emily Shadwick in the television soap opera Brookside until 2003, and as Meg Giry in the 2004 film adaptation of The Phantom of the Opera. Ellison also starred on the reality television show Dance Mums with Jennifer Ellison, the UK version of the American show Dance Moms.

Career

Dance
Ellison studied dance from the age of three, first at a dance school in Liverpool, then later at the Elizabeth Hill School of Dance in St Helens. She has achieved examination passes with the Royal Academy of Dance and appeared on instructional videos for the academy. She has also taken examinations with the International Dance Teachers Association (IDTA) and won Ballet and Modern Dance titles at the IDTA Theatre Dance Championships in 1996 and 1997, and in addition was awarded the Carl Alan Award for ballet in 1998. Choosing to pursue a professional career in dance, she successfully auditioned for the Royal Ballet Lower School. She left dance to pursue acting.

In 2012, Ellison was a contestant on Dancing on Ice and made it to the semi-final stages. She hosted the UK version of Dance Moms on Lifetime, Dance Mums with Jennifer Ellison in 2014–15.

Television
From 1998 to 2003, Ellison played Emily Shadwick in the soap opera Brookside. Her character was 'killed off' when she fell from a window during a robbery. In 2003, Ellison appeared in the travel documentary Jennifer Ellison does Thailand and in 2004, she appeared on the reality television show Hell's Kitchen, which she then went on to win. In 2005, she appeared on the celebrity challenge show With a Little Help From My Friends.

In spring 2007, Ellison appeared in the BBC reality TV show The Verdict, based on a fictional courtroom, alongside the likes of Jeffrey Archer and Sara Payne. That same year, she appeared as a judge on Dirty Dancing – Time of your Life a United States-based reality television show for the Living TV network. By December of that year, Ellison began appearing as a guest panellist on the ITV daytime show Loose Women.

Additionally, Ellison has also acted in episodes of the British television series The Brief, Hotel Babylon, New Street Law and The Commander. In September 2008, she appeared in a 2-hour long show, called Ghosthunting with Paul O'Grady & Friends, filmed in Sicily, with fellow Liverpudlians Paul O'Grady, Philip Olivier and Natasha Hamilton.

Music
After success in television and men's magazines, Ellison pursued a pop music career. She released two pop rock singles before giving this venture up for acting and glamour modelling. Her first single was "Baby I Don't Care", released in June 2003, which reached No. 6 in the UK Singles Chart. The song was originally released by Transvision Vamp in 1989. The following year in July, after being brought back into the public eye after winning Hell's Kitchen, Ellison released her second single, "Bye Bye Boy" – originally recorded by the Japanese singer Nanase Aikawa – which reached No. 13 in the UK chart.

Single discography

Theatre
In 2004, Ellison had a run in the London West End theatre version of the musical Chicago at the Adelphi Theatre playing the leading role of Roxie Hart and reprised the role from 10 July to 9 August 2006, this time at the Cambridge Theatre. Ellison was actually supposed to finish on 12 August, but was forced to pull out three days early due to a knee injury. Ellison subsequently toured Britain in Chicago from 25 September 2006 until 5 May 2007. On 1 October 2007, Ellison joined the cast of a revival of Boeing Boeing at the Comedy Theatre, London, playing the part of Gloria, an American air stewardess working for the airline TWA.

On 5 December 2007, she featured in a 10th Anniversary Gala performance of Chicago at the Cambridge Theatre alongside a galaxy of stars and on 16 December 2007, she played "Angel" in Liverpool Nativity, a contemporary retelling of the Christmas story for BBC Three which was performed live from the streets of the city.

Ellison featured in the Liverpool Empire Theatre's pantomime version of Cinderella for 2008, opposite Cilla Black and Les Dennis.

She also played Beth in Jeff Wayne's Musical Version of The War of the Worlds at major arenas of the UK in June 2009.

Ellison appeared in the July – October 2010 UK tour of the stage adaption of the film Calendar Girls. The same year she appeared at the Regent Theatre, Stoke-on-Trent, in its pantomime Robinson Crusoe. As well as these, she was on the UK tour company of Legally Blonde The Musical, playing the role of 'Paulette'.

In 2012 Ellison appeared in Peter Pan at the Churchill Theatre Bromley alongside Gemma Hunt, Ace Bhatti and Andrew Agnew. From 18 February 2013 she joined Singin' in the Rain at the Palace Theatre, London.  Ellison joined the cast to play silent movie screen siren and owner of a voice never meant for the 'talkies', Lina Lamont.

Ellison was cast in the pantomime of Snow White and the Seven Dwarfs, at the Theatre Royal, Norwich throughout December 2015 to January 2016.

Film
Ellison made her international film debut as Meg Giry in the 2004 film version of the stage musical The Phantom of the Opera, although her lines were dubbed over. She also starred in the English horror film The Cottage, which was released in the UK on 14 March 2008.

Modelling and magazine appearances
Ellison was featured in Maxim magazine's  "Girls of Maxim" gallery. Her photos appeared regularly in British "lads' mags" including Nuts, Zoo Weekly and FHM. Ellison took over, from Jordan, a contract with lingerie giant Ultimo for its "Young Attitude" line. Though Ultimo boss Michelle Mone had chosen Jordan for being "sexy, fun and outgoing," she later changed her mind, stating, "Jordan was just the wrong choice for [us]. Jennifer is a far better option and far classier." In 2005, Ellison was voted world's sexiest blonde by readers of the UK magazine Nuts, beating model Victoria Silvstedt, who came second, and pop superstar Britney Spears. Ellison was also a regular in the yearly FHM "100 Sexiest Women in the World" feature.

Other ventures

In 2006, Ellison released Jennifer Ellison's West End Workout, a fitness DVD which combined her love of dance with exercise routines.. In December 2011, she then released a second fitness DVD Jennifer Ellison's Fat Blaster Workout.

She is a winner of the Carl Alan Award in the ballet category for 1998, an industry award voted for by dance professionals.

She took part in the 2012 TV series Dancing on Ice. Ellison and professional partner Daniel Whiston ended up in fourth place after being voted out in the semi-final.

In May 2013 it was announced that Jennifer Ellison would join Liverpool's Radio City 96.7 to co-present a new Sunday morning Breakfast show alongside Drivetime Presenter Dave Kelly, for an initial five-week period until she was due to give birth.

Personal life
Ellison attended Broughton Hall High School, a Catholic school for girls. She then attended St Edward's College for Sixth Form. She has two younger half-sisters. Her parents, Kevin May and Jane, separated in 1986. Her mother remarried. She is close to her mother and stepfather David.

Ellison and boxer Robbie Tickle began dating in May 2008, and were engaged in October of that year while on holiday in the Maldives. The following year they were married, with the ceremony being performed in Mauritius on 10 October 2009.

Ellison has three children. On 4 February 2010 she gave birth to her first son. Her second pregnancy came to her as a surprise. Ellison said: "I didn't even know I was pregnant until four weeks ago, and I'm almost five months gone now. I can't believe I'm having another baby in July. It's been a massive shock." On 9 July 2013 she gave birth to her second son. On 26 September 2014, she gave birth to her third son.

In May 2018, Ellison was paid an undisclosed sum by Mirror Group Newspapers as settlement for phone-hacking.

References

External links

Jennifer Ellison Photoshoots

1983 births
Living people
Actresses from Liverpool
People educated at the Royal Ballet School
English child actresses
English female models
English film actresses
English musical theatre actresses
English television actresses
Glamour models
Reality cooking competition winners
People educated at St Edward's College
English women pop singers

Jennifer Ellison


Coney Island Creek is a  tidal inlet in Brooklyn, New York City. It was created from a series of streams and inlets by land filling and digging activities starting in the mid-18th century which, by the 19th century, became a  continual strait and a partial mudflat connecting Gravesend Bay and Sheepshead Bay, separating Coney Island from the mainland. The strait was closed off in the early 20th century due to further land development and later construction projects. Today only the western half of Coney Island Creek exists.

Course

Coney Island Creek extends eastward  from Gravesend Bay to Shell Road and separates the west end of Coney Island from the neighborhoods of Gravesend and Bath Beach. The west end of the creek is bordered by Coney Island Creek Park and Kaiser Park on the south side, and Calvert Vaux Park on the north side. The creek is crossed by the Cropsey Avenue and Stillwell Avenue bridges as well as two parallel rail trestles carrying the West End and Sea Beach subway lines (respectively served by the  and ). The eastern end is bordered by the Shore Parkway on the north side and Neptune Avenue on the south side. The eastern portion of Coney Island Creek runs along private industrial property and several acres formerly owned by Keyspan, the local electricity provider. The creek terminates at Shell Road where a storm sewer emerges from under the road (designated stormwater outfall CI-641 in city plans).

History

Extensions and infilling
At the time of European settlement the land that makes up the present day Coney Island was several barrier islands with interconnecting waterways that were all constantly changing shape. The waterway that became Coney Island Creek did not originally extend across the back side of the island since part of the land on the west end was a peninsula called Coney Hook. Hubbard's Creek, which ran down the eastern side of the peninsula, connected directly with the ocean. In 1750 a 0.25-mile-long canal (called the "Jamaica Ditch") was dug through the Coney Hook salt-marsh from a creek connecting to Gravesend Bay east to Hubbard's creek. This new waterway, allowing shipping traffic to travel from Jamaica Bay to New York Harbor without having to venture out into the ocean, connected Gravesend Bay and Sheepshead Bay together. The waterway behind the islands was called Gravesend Creek in the early 19th century since it cut below the town of Gravesend (later the name was used interchangeably with "Coney Island Creek").  Eventually Hubbard's and the other creeks and inlets that separated the islands were filled by a combination of natural process and land development, leaving just a single island that came to be called Coney Island and a single creek behind it that came to be called Coney Island Creek.

Coney Island Creek was still a minimally navigable waterway over its 3-mile length through the turn of the 20th century. By the early part of the century, industries started to develop around the creek. This resulted in it becoming polluted with substances including arsenic, cyanide, and benzene. The largest polluters included the Brooklyn Yarn Dye Company and the Brooklyn Union Gas Company.

In a period from the late 19th century through the early 20th century there were plans to turn the creek into the Gravesend Ship Canal.  It would re-dredge the creek into a canal running in a straight east-west line and fill all the marsh land on either side of the creek to expand the urban grid to the edge of the canal.  The plan was eventually abandoned and by 1924 local land owners had filled a portion of the creek. A major section of the creek was further filled in to allow construction of the Belt Parkway in the 1930s. More fill was added in 1962 with the construction of the Verrazzano-Narrows Bridge. This turned Coney Island Creek into an inlet with the western and eastern ends of the island becoming peninsulas. None of the creek remains at the eastern end.  That terminus, Sheepshead Bay, has been dredged and, for the most part, enclosed in bulkheads. The path of the landfill of what used to be the creek follows Shore Parkway, Guider Avenue, and the triangular block between Neptune Avenue and Cass Place to a bulkhead at Sheepshead Bay.

Current status

A northwestern part of the creek is known as a "ship graveyard" for the dead and abandoned ships found there. At the southern shore of the creek, the remains of a  yellow submarine, the Quester I, protrudes from the water. Built from salvaged metal in the late 1960s, it was never able to maintain an even keel and was abandoned. The creek is also used for performing baptisms.

In 2016, the New York City government found that a nearby apartment complex, Beach Haven Apartments, was dumping  of sewage each day into Coney Island Creek. The complex was fined $400,000 two years later. By late 2016, local residents were advocating the designation of the creek as a Superfund site, which would provide funding to clean the hazardous materials from the creek. Community members testified that auto shops on nearby Neptune Avenue were still dumping cars into the creek. The creek was expected to undergo some minor cleanup between 2018 and 2020. By late 2020, the United States Environmental Protection Agency (EPA) was considering designating the creek as a Superfund site.

In 2018, the Coney Island History Project opened an exhibition about the history of the Coney Island creek titled: "Coney Island Creek and the Natural World."

In 2020, the city planned to build a NYC Ferry dock along the creek off Kaiser Park. The ferry dock would be the terminal of a new route to Pier 11/Wall Street; the route, announced in 2019, was to have begun operations in 2021. Local activists rallied against the dock plan, arguing it would disrupt the ecosystems of the creek. There were also concerns that the addition of ferry service would worsen pollution in the creek. The implementation of the Coney Island ferry route was delayed and, in mid-2022, the EDC announced that the ferry route had been postponed indefinitely. One problem was that the sand in the Coney Island Creek shifted frequently, hampering efforts to construct a ferry pier there. Another issue was that the creek itself was heavily polluted, and a Superfund cleanup project was being planned for the creek. Independent news site Hell Gate subsequently reported that test boats had repeatedly run aground in Coney Island Creek and that sand had returned to the creek after it was partially dredged in 2021.

References

External links
 ConeyIslandCreek.org
 Coney Island's Untamed Creek, Caught Between Past & Future
CONEY ISLAND CREEK: An Uncertain Future

Bodies of water of Brooklyn
Brighton Beach
Coney Island
Inlets of New York (state)

Coney Island Creek


Hviezdoslavov este o comună slovacă, aflată în districtul Dunajská Streda din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.577 de locuitori.

Istoric
Localitatea Hviezdoslavov este atestată documentar din 1921.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hviezdoslavov


Mihail Sergheevici Ilinski (în ) a fost un om de stat rus și guvernator al Basarabiei între anii 1854 – 1857.

Referințe

Guvernatori ai guberniei Basarabia
Anul nașterii lipsă
Anul decesului lipsă

Mihail Ilinski


Johann Georg Pfund (auch George und Pfundt; * 22. September 1700 in Neuruppin; † 22. September 1784 in Potsdam) war der langjährige Leibkutscher König Friedrichs II. von Preußen.

Leben
Pfund trat 1730 in die Dienste Friedrichs, der zu jener Zeit noch Kronprinz war. Über Pfunds Person ist wenig bekannt, weil die Fakten seiner Biographie schon frühzeitig von zahlreichen Anekdoten überdeckt wurden, die sich nicht mehr zuverlässig von den Tatsachen trennen lassen. Ein Grundmotiv der meisten Erzählungen geht wohl auf die Realität zurück: Pfund war in seinem Auftreten außerordentlich ungehobelt und selbst gegenüber Friedrich sehr unverschämt. Der König behielt ihn dennoch in seinen Diensten, da Pfund ein ungewöhnlich geschickter Kutscher war und besonders schnell zu fahren verstand, was dem auf ständigen Inspektionsreisen befindlichen Friedrich unentbehrlich schien.

1776 endeten Pfunds Dienste als Leibkutscher. Auch sein Ruhestand wurde Gegenstand von anekdotischen Darstellungen; Friedrich habe Pfund ohne Ruhegehalt entlassen, um sich für die Unverschämtheiten vieler Jahre zu rächen, heißt es unter anderem. Pfund habe den König lange Zeit und wiederholt um eine Altersversorgung bitten müssen, die ihm Friedrich schließlich nur auf Fürsprache des Oberstallmeisters Graf Schwerin in Höhe von 7 Talern und 8 Groschen monatlich gewährte. Gegen königliche Ungnade spricht allerdings, dass Pfund keineswegs lange um eine Pension betteln musste; die Anordnung für die Zahlung des lebenslangen Altersversorgung wurde bereits am 17. März 1776 von Friedrich ausgestellt. 1781 erhielt er eines der auf königlichen Befehl errichteten Häuser in Potsdam und starb drei Jahre später an seinem 84. Geburtstag, wie im Sterberegister der Zivilgemeinde der Potsdamer Garnisonkirche vermerkt wurde.

Ein Porträt Pfunds ist nicht bekannt; aber der livrierte Wagenlenker der Quadriga auf dem Königlichen Kutschstall am Neuen Markt in Potsdam, ein Werk des Bildhauers Johann Eckstein (nachweisbar 1772–1802) ist eine Darstellung des Leibkutschers.

Literatur
 Hermann Kügler: Johann George Pfund(t) (1700–84), der Leibkutscher des Alten Fritz. In: Zeitschrift des Vereins für die Geschichte Berlins. Jahrgang 57, 1940, S. 27–33.
 Christiane Petri: DuMont Kunst-Reiseführer Potsdam und Umgebung. DuMont Reiseverlag, 2009, ISBN 3770166108

 Johann David Erdmann Preuss: Friedrich der Große – Eine Lebensgeschichte. Nauck, 1832
 Eduard Vehse: Preußische Hofgeschichten. Band 3. G. Müller, 1913
 Alfred Weise: Sanssouci und Friedrich der Große. E. Diederichs, 1925

Weblinks
 Potsdamer Neueste Nachrichten, 14. Oktober 2005

Kutscher
Person (Potsdam)
Deutscher
Geboren 1700
Gestorben 1784
Mann

Johann Georg Pfund


Ali Sami Yen Stadyumu, İstanbul'un Mecidiyeköy semtinde, Galatasaray Futbol Takımı'nın maçlarını oynadığı ve Galatasaray Spor Kulübü'nün 1 numaralı üyesi Ali Sami Yen'in adını taşıyan eski stadyumdur. Günümüzde stadyumun yerinde Torunlar GYO'ya ait Torun Center bulunmaktadır. 15 Ocak 2011'de Ali Sami Yen Stadyumu, maçlarını Ali Sami Yen Spor Kompleksi'ne devredilmiştir.

Tarihçe

İlk yıllar
Galatasaray 1930'lu yıllarda bugünkü Taksim Parkı'nın yer aldığı bölgede kurulu olan Taksim Stadı'nda maçlarını oynamaktaydı.
1939 yılında kentsel dönüşüm projesi kapsamında Taksim Stadı'nın da içinde yer aldığı tarihi Taksim Kışlası yıkılınca stat da ortadan kalkmış oldu. 1930'lu yıllarda Fenerbahçe, Papazın Çayırı olarak bilinen araziyi mülkiyetine alarak Fenerbahçe Stadı haline getirirken, Beşiktaş da şimdiki Çırağan Oteli'nin yerindeki Şeref Stadı'nda maçlarını oynamaya başladı. Aynı dönemde stat konusunda en büyük problemi Galatasaray yaşamıştır.

Stadyum sorununun aşılması için ilk adımlar 1930'lu yılların başında atıldı. Mecidiyeköy'deki dutluk bir arazinin Galatasaray'a kazandırılması için ilk girişim 1933 yılında dönemin başkanı Ali Haydar Barşal tarafından yapılmıştı.

1933-1935 yılları arasında devlet yetkilileri ile yapılan görüşmeler sonucunda, kentin dışarısında yer alan o dönemdeki adıyla Mecidiye Köyü'nde, Likör Fabrikası'nın yanında bulunan TEKEL'e ait arazi Beden Terbiyesi Genel Müdürlüğü tarafından satın alınarak, 30 yıl süreyle, yıllığı 1 TL'den Galatasaray Spor Kulübü'ne kiralandı ve şimdiki arazi Galatasaray'a yapılması planlanan stat için tahsis edildi. 1936 yılında arazinin hafriyatına başlandı. Dönemin Türk Spor Kurumu Başkanı olan Adnan Menderes'ten bu iş için maddi yardım alındı. Ancak çalışmalar maddi yetersizliklerden dolayı hafriyat aşamasında kalmıştır.

1940 yılında o dönemki Galatasaray başkanı Tevfik Ali Çınar'ın önderliğinde stat konusu yeniden gündeme getirildi. Aynı dönemde arazi 30 yıl müddetle ve yıllığı sembolik olarak 1 liralık bedelle Galatasaray'a kiralandı. Galatasaray bu sahada modern bir stat ve velodrom yapılmasını taahhüt etmişti.

Ancak inşaata yeterli maddi imkân olmaması ve savaş yılları olması dolayısıyla başlanamadı. 1943 yılında ihtiyacı görecek türden mütevazı bir stadın inşasına Osman Dardağan'ın başkanlığında başlandı. Savaş yılları olması dolayısıyla stad ancak küçük bir açık tribünün yapılması ve toprak bir zeminle Muslihittin Peykoğlu'nun başkanlığı döneminde 1945 yılında açıldı. Stadın bugünkü cadde tarafında yaklaşık 500 kişilik tek bir tribünü vardı. Galatasaray Ali Sami Yen Stadyumu'ndaki ilk maçını 24 Eylül 1944 tarihinde Süleymaniye'ye karşı oynadı.

1945'ten itibaren resmi maçların oynanmaya başlamasına rağmen, o günlerde kent merkezine uzaklığı, ulaşım zorluğu ve çok sert rüzgâr alması gibi nedenlerle burada uzun süreli futbol oynama imkânı olmamıştır. Aynı tarihlerde şehir merkezinde bulunan İnönü Stadı'nın açılmasıyla birlikte Galatasaray, Mecidiyeköy'deki bu stadı terk edince burada stat yapım projesi de sonuçsuz kaldı.

İnşaatın Galatasaray Spor Kulübü'nün maddi imkânlarıyla yürütülemediği görüldüğünden iş Beden Terbiyesi Genel Müdürlüğü'ne devredildi. 1955 yılında yapılan kullanım hakkı anlaşması, o tarihte kalan 22 yıllık sürenin üzerine 30 yıl saha eklenerek 2007'ye değin uzatıldı. Sahanın modern bir stadyum haline getirilmesi için başlatılan çalışmaları sonunda 1960'ta temel atıldı. Profesyonel ligin başlamasıyla birlikte aynı yıl inşaatta başladı. 1961 yılında Refik Selimoğlu'nun başkanlığı sırasında Beden Terbiyesi Genel Müdürlüğü ile yeni bir anlaşma yapılarak, inşası başlamış olan stadın üst kullanım hakkı kesin bir şekilde Galatasaray'a verilmiştir. 1962'de başlanan inşaat 1964'te tamamlanabildi.

Stadın resmî açılışı 20 Aralık 1964'te Türkiye-Bulgaristan karşılaşmasıyla yapıldı. Açılış töreninde büyük izdiham yüzünden Büyükdere Caddesi tarafındaki açık tribünden (Yeni Açık) yüzlerce kişi alt kata düşerek yaralandı.

İlk kez 1965'te ışıklandırılarak bir süre gece maçları da oynanan stadın aydınlatma sistemi 1993'te yenilendi ve yeniden gece maçları oynanmaya başladı. Stad 1.400 lüks 290 KVA Philips marka projektör ile aydınlatılıyordu.

Galatasaray, 1970'li yıllarda, Boğaziçi Köprüsü ve bağlantı yollarının inşası, saha zeminindeki sorunlar ve İnönü Stadı'nın yeniden kullanılmaya başlanması gibi nedenlerle 1972 ile 1981 arasında stadı terk etti. Bu dönemde stadyum daha çok antrenman sahası olarak kullanılırken özellikle bakımsızlığı ile dikkat çekti.

1980'ler ve 1990'lar
Ali Sami Yen Stadyumu'nun zemini 1981 yılında çimlendirilmiş ve stadyum tekrar futbol müsabakalarına açılmıştır. Galatasaray takımı, çimlerinde yaşanan sorun nedeniyle 1984 ile 1986 arasında Ali Sami Yen'den uzak kaldı.

1993 yılında ışıklandırılma sistemi yenilenerek yeniden gece maçları oynanmaya başladı. Aynı yıl Türkiye'de ilk kez kombine bilet sistemi Ali Sami Yen'de başlatıldı. Koltuklandırma çalışmaları sonrası ayakta yaklaşık 35.000 seyirci alabilen stadın kapasitesi 22.000'e indirildi.

Ali Sami Yen Stadı'nın, daha 1980'li yıllardan itibaren genişletilmesi ya da üzerinde yükseldiği arazinin yüksek değeri nedeniyle yıkılması gündeme gelmiştir. 1996 yılında Galatasaray yönetimi, Ali Sami Yen'in yıkılarak yerine yapılacak olan ve Türkiye'de ilk olacak çok amaçlı, Süren Projesi olarak bilinen modern bir stadın projesini, Kanadalı bir mimarlık şirketine hazırlattı.

1998'de stadın lansmanı yapıldı ve büyük ilgi topladı. Modern loca sistemi tanıtım sırasında tamamı sembolik olarak satıldı.
Aynı dönemde yeni stat inşaatı için finansman arayışları başladı. Kulübün içerisinde bulunduğu zor mali durum nedeniyle, gereken finansman bulunamadı.

2000'ler

Stadyum, 2000'li yılların başlarına gelindiğinde özellikle uluslararası karşılaşmalar için hayli yetersiz hale gelmişti. Bu yıllarda, finansman ihtiyacını aza indirmek üzere açıklanan proje üzerinde tadilat yapılarak maliyetler aşağı çekildi ancak 2001 ekonomik krizi nedeniyle finansman bulma sorunu aşılamadı.

2003-04 sezonunda eski proje yeniden gündeme geldi. Yeni ve modern bir stadyum yapılması kararıyla terk edildi, Galatasaray takımı 2003-2004 sezonu maçlarını Atatürk Olimpiyat Stadyumu'nda oynadı. Ancak finansman ihtiyacı yine karşılanamadığı gibi, Mecidiyeköy'ün artık şehrin merkezinde kalması nedeniyle, devlet yetkilileri bu arazide bulunan stadın büyütülmesine karşı çıktı. Alternatif olarak Galatasaray'a yeni bir arazi önerildi. 2004-2007 yılları boyunca yeni arazinin ve üzerinde yapılacak olan yeni stadın finansmanı konusunda arayışlar sürdü. 2004-05 sezonunda genel bir tadilatın ardından tekrar Ali Sami Yen Stadı'na dönüldü.

2005 yılının yaz aylarında Eski Açık tribün yıkılarak yeniden yapıldı.

2007 yılında Galatasaray'ın yeni stadının Aslantepe'de yapılması konusunda Devlet birimleri ile yapılan görüşmeler olumlu sonuçlandı. Ali Sami Yen arazisinin devredilmesi karşılığında, yeni stadın yeni arazide 2 yıl içerisinde bitirilerek Galatasaray'a devredilmesi kararlaştırıldı. 2007 yılı sonunda, devlet yetkililerinin de katılımıyla, 1997 yılında ilk projenin açıklanmasının üzerinden 10 yıl sonra yeni stadın temeli atıldı (13 Aralık 2007). Eski proje bir kenara atıldı ve Almanya'da Mete Arat'a yeni bir proje yaptırıldı.

2008 yılında UEFA standartları gereğince, Kapalı Alt tribünü yeniden düzenledi. 2009'da yeni stadyum Türk Telekom Stadyumu'nun inşaatı müteahhit firmanın değiştirilmesiyle hız kazandı. 2011 yılında yeni stadın tamamlanması ile birlikte Ali Sami Yen Stadyumu'na veda etmiştir. Stadyumda oynanan son resmi karşılaşma, 11 Ocak 2011 tarihinde Galatasaray'ın Beypazarı Şekerspor'u 3-1'lik skorla mağlup ettiği Türkiye Kupası maçı olmuştur. Ali Sami Yen'deki son gol Colin Kâzım-Richards'a aittir. Ayrıca maçtan önce Galatasaray tarihine efsane olarak geçen oyuncular Ali Sami Yen Stadı'nda özel maç yapmıştır.

Ali Sami Yen Stadı'nın yıkım çalışmalarına 2011 Nisan ayında başlanmış ve bu yıkım yaklaşık 1.5 ay sürmüştür. Galatasaray taraftarı açısından çok büyük öneme sahip olan stadın her bir parçası değerlendirilmiştir. Galatasaray'ın satış mağazalarında stadın kiremit parçalarından zemindeki çimine ve toprağına kadar her şey hatıra olarak satıldı ve büyük ilgi gördü.

Galatasaray bu statta Avrupa'nın birçok ünlü kulübünü yenmiştir. Bunların arasında Real Madrid, Milan, Liverpool, Barcelona, Lazio, Leeds United, RC Deportivo de La Coruña, Bologna, Paris Saint-Germain, PSV, Rangers, Mallorca, Monaco, Olimpiakos, Athletic Bilbao ve Bordeaux gibi Avrupa'nın üst düzey kulüpleri bulunmaktadır.

Türkiye millî futbol takımı, 1964-2009 arasında Ali Sami Yen Stadı'nda 24'ü resmi, 4'ü de özel olmak üzere toplam 28 maç oynadı.

Tribünler

1987'de koltukların takılmasından önce ayakta 35 bin seyircinin izleyebileceği kapasitedeydi. Stat yıkılmadan önce toplam 22.800 kişilik seyirci kapasitesine sahipti. Tribünler Numaralı, Kapalı Tribün, Eski Açık ve Yeni Açık olarak dört farklı bölümden oluşmaktaydı. 2005 yılında yapısal güvenlik sorunlar yüzünden Eski Açık tribün tamamen yıkılarak yeniden inşa edildi.

Stadın seyirci rekoru, 7 Haziran 1987 tarihinde Galatasaray ile Eskişehirspor arasında oynanan ve Galatasaray'ın şampiyonluğunu ilan ettiği lig maçında 35.845 biletli seyirci sayısıyla gerçekleşmiştir. Stadın yıkılmadan önceki kapasitesi son yapılan genişletme çalışmalarından sonra 22.800 kişiydi.

Ulaşım
Hem O-1 Otoyolu, hem Büyükdere Caddesi, hem de İstanbul metrosu'nin geçtiği Mecidiyeköy'de bulunan Ali Sami Yen Stadyumu ulaşım açısında oldukça merkezi bir konumdaydı.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Ali Sami Yen Stadyumu
 İstanbul GSİM Sitesi

Galatasaray SK tesisleri
İstanbul'daki eski stadyumlar
Şişli'deki yapılar
Şişli'de spor
Fulya, Şişli
2011'de Türkiye'de feshedilmiş oluşumlar

Ali Sami Yen Stadyumu


Forgall Manach [] auch Forgall Monach ("der Schlaue, Listenreiche"), ist eine Sagenfigur aus dem Ulster-Zyklus der keltischen Mythologie Irlands. Er ist der Vater Emers und der unfreiwillige Schwiegervater Cú Chulainns. Sein Onkel aus der mütterlichen Linie war der Fomoren-König Tethra.

In der Erzählung Tochmarc Emire ("Das Werben um Emer") verliebt sich Cú Chulainn in Forgalls jüngere Tochter Emer, aber der will sie erst dann verheiraten, wenn auch die ältere Tochter Fial einen Mann gefunden hat. Er verlangt von Cú Chulainn, dass er zuerst in Alba ("Schottland") bei der Kriegerkönigin Scáthach das Waffenhandwerk perfektionieren müsse. Der listige Hintergedanke dabei war, dass noch niemand dies von Scathach und ihrer hässlichen Tochter Uathach gefordert hat, ohne sein Leben zu verlieren. Während Cú Chulainn in Alba weilt, versucht Forgall, Emer an Lugaid mac Nóis, einen König aus Munster, zu verheiraten – dieser verzichtet allerdings, als er erfährt, wer sein Konkurrent um Emers Hand wäre. Als Cú Chulainn aus Alba zurückkehrt und Forgall noch immer nicht zustimmt, stürmt er die Burg, tötet 24 Krieger, entführt Emer und raubt auch alle Schätze. Forgall selbst stürzt vom Burgwall und stirbt.

In der Geschichte Scéla mucce Meic Dathó ("Die Geschichte von Mac Dathós Schwein") wird berichtet, dass Forgall Manach eine der sechs größten Festhallen (bruiden) Irlands besessen habe. Sie soll in Luglochta Loga ("Lughs Gärten", in Lusk, County Dublin) gestanden sein.

Siehe auch
 Mythen und Sagen aus Irland
 Liste keltischer Götter und Sagengestalten

Literatur
 Bernhard Maier: Lexikon der keltischen Religion und Kultur (= Kröners Taschenausgabe. Band 466). Kröner, Stuttgart 1994, ISBN 3-520-46601-5, S. 131.

Weblinks
 Journal Royal Society of Antiquaries of Ireland, New York Public Library, 1870, S. 404.

Irische Sagengestalt

Forgall Manach


HM getur átt við:
Heimsmeistaramót landsliða í knattspyrnu karla
Sænska fatafyrirtækið H&M
Hektómetri
Her Majesty, hefðartitill innan Bretlands.

HM


نادي ديبورتيفو أتليتيكو هويلا لكرة القدم  أو كما يُعرف اختصارًا باسم أتليتيكو هويلا ، هو نادي كرة قدم كولومبي محترف يلعب في الدوري الممتاز ب، ويقع مقره في نيفا. تأسس أتليتيكو هويلا بتاريخ 29 نوفمبر 1990، مما يجعله أحد أصغر أندية كرة القدم المحترفة في كولومبيا. جاءت أفضل مواسم النادي في أواخر العقد الأول من القرن الحادي والعشرين، حصد علي المركز الثاني في الدوري في عام 2007، وحصل عليه مرة أخرى في عام 2009، ويحمل النادي منافسة قويَّة مع ديبورتيس توليما، وتُعرف مبارياتهم باسم ديربي توليما

يلعب النادي مبارياته على  ملعب غييرمو بلازاس ألسيد، الذي يتسع لـ 27000 شخص، يملك النادي فريق لكرة الصالات يسمي Ultrahuilca Coomotor.

التاريخ
تأسس النادي في نوفمبر 1990، وقُبل في بطولة الدرجة الثانية في العام التالي. عُين ألبرتو روجانا كمدرب في عام 1992، اشترى النادي في نفس الموسم لاعب الوسط غييرمو بيريو من أمريكا دي كالي؛ عينه روجانا كابتن وجعله محور الفريق، تبع ذلك ترقية فورية، وتمكن النادي من الاستمرار في دوري الدرجة الأولى حتى نهاية موسم 1996-1997 عندما احتل المركز الأخير في جدول الهبوط، وأُعيد إلى الدرجة الثانية.

تولى رافائيل كوراليس إدارة النادي في 1996-1997، وقادهم إلى الترقية الفورية إلى الدرجة الأولى، تمكن النادي من تعزيز مكانته في الدوري، على الرغم من أن الهبوط كان خطرًا دائمًا أفلت هويلا من الهبوط بفارق هدف واحد فقط في عام 2002، واستطاع الفوز في مباراة فاصلة للهبوط ضد فالدوبار في عام 2006. هذا هو السبب في أن أداء النادي في عام 2007 كان غير متوقع على الإطلاق.

احتل النادي تحت إدارة نيستور أوتيرو المركز الثالث في Apertura وتأهل لمرحلة نصف النهائي. كما فوجئوا بالفوز بمجموعتهم الفاصلة (بفوزهم على نادي ميلوناريوس في اليوم الأخير من جولة روبن) للوصول إلى نهائيات Apertura ، وخسروا أمام أتلتيكو ناسيونال 2-1، جاءت نتيجة مماثلة غير متوقعة في النصف الثاني من موسم 2009 في بطولة Finalización، عندما احتل النادي المركز الثالث في المرحلة الأولى، وتصدر مجموعته في نصف النهائي. تعرضوا مرة أخرى للهزيمة في النهائيات هذه المرة من قبل إندبندينتي ميديلين بنتيجة 2-3 في المجموع، سمح الأداء القوي في موسم 2009 لأتلتيكو هويلا بالتأهل لبطولة كوبا سود أمريكانا للعام التالي للمرة الأولى في التاريخ، حيث تغلبوا على الفريق الفنزويلي تروجيلانوس في المرحلة الأولى، ولكنهم خرجوا من سان خوسيه بوليفيا في المرحلة الثانية.

احتل النادي المركز الأول في المرحلة الأولى من 2015 Torneo Apertura، ولكن خرجوا في دور ربع النهائي من قبل ديبورتيس توليما.

هبط أتلتيكو هويلا مرة أخرى بعد 22 عامًا في الدوري الممتاز إلى الدرجة الثانية في نهاية موسم 2019، ليحتل المركز الأخير في كل من جدول الهبوط وجدول مجموع العام، وأكد هبوطهم في اليوم الأخير من الموسم بهزيمة 1-0 أمام جاكواريس، الذين شارك أيضًا في صراع الهبوط.

الإنجازات

الرجال

 الدوري الكولومبي لكرة القدم:

 الوصيف (2): 2007، 2009

 الدوري الكولومبي الدرجة الثانية:

 الفائز (3): 1992 ، 1997 ، 2020

 البطولات الودية (1)
 البطولة: Cuadrangular amistoso de Popayán (2007)

الشباب

 بطولة الشباب تحت 20 عام

 الفائز (1): 2015

السيدات

 ليجا فيمينينا بروفيشنال :

 الفائز (1): 2018

 كأس ليبرتادوريس فيمينينا :

 الفائز (1): 2018

الأداء في مسابقات اتحاد أمريكا الجنوبية

 كأس الكونميبول : ظهور واحد
 1999: الدور الأول
 كوبا سود أمريكانا: ظهور واحد
 2010: الدور الثاني

اللاعبون

التشكيلة الحالية
آخر تحديث للتشكيلة كان بتاريخ 13 ديسمبر 2020:

لاعبون معارون

لاعبين بارزين

   (1992–96), (1998), (2003–04)
  فريدي مونتيرو (2006–07)
  رودريجو مارانجونى (2006–08)
  فيكتور جوازا (2007), (2008–10)
  لويس أوتشوا (2008–09)
  جبريل توريس (2009)
  إيفان فيلاسكيز (2009–10)

  نيكولاس اير (2009–11)
  أميلكار هنريكيز (2009–12)
  كارلوس كاربونيرو (2010)
  دانييل بوكانيجرا أورتيز (2010–12)
  رافائيل أرليكس كاستيلو (2010)
  أندريس أندرادي (2011)

  جيمي برموديز (2011)
  سباستيان هرنانديز (2011–12)
  نيلسون باراهونا (2012)
  أليخاندرو فيليز (2012)
  هيرنان هيكالار (2014)
  خوان فرناندو كايسيدو (2014)

المدربين

  فيكتور كوينونيز (1991)
  ألبرتو روجانا (1992–95)
  نيلسون أبي (1996)
  رافائيل كوراليس (1997–99)
  نيلسون جاليجو (2000)
  جايرو سيلفا ربما (interim) (2000)
  خوان أوجينيو خيمينيز (2001–02)
  برناردو ريدين (2002–03)
  فيليكس فالفيردي كوينونيز (2004)
  برناردو ريدين (2005)
   (2006–07)
   (2007–08)

  ميغيل أوقستو برنس (2009)
   (2009–11)
   (2011–12)
   (2012–13)
  خافيير ألفاريز أرتياغا (2013)
  فيرجيليو بويرتو (2013–14)
  فرناندو كاسترو (2014)
  خوزيه سانتا (2015–16)
  أوزوالدو دوران (2016)
 فيرجيليو بويرتو (2016)
  خورخي فيفالدو (2017)
  نيستور كرافيوتو (2017–)

لاعبون أجانب
شارك في تاريخ أتلتيكو هويلا العديد من اللاعبين الأجانب، منهم:

كأس كولومبيا

لم يشارك أتليتيكو هويلا في كأس كولومبيا من عام 1950 إلى عام 1989.

كأس كولومبيا

بطولة كأس ليبرتادوريس للسيدات 2018

التشكيلة

 1 GK  ماريتزا لوبيز
 2 MF  نانسي مدريد
 3 DF  إليانا ستابيل
 4 DF  الكسندرا كاناجواكان
 5 DF  كارمن روداليجا
 6 DF  ليفيس راموس
 8 MF  ليانا سالازار
 9 FW  يسورا فيزو
 10 MF  يوريلي رينكون
 11 FW  نيللي كوردوبا
 12 FW  لوسيا مارتيلي
 13 DF  جافي سانتوس (c)
 14 MF  داريللي كوينتيرو
 15 DF  دانييلا كراكاس
 16 FW  جينيفر بينوزا
 17 DF  جايلس أوليفيروس
 18 GK  دانييلا سوليرا
 19 MF  فابيانا فاليجوس
 20 DF  ألدانا كوميتي

المباريات
فاز أتليتكو هويلا بالبطولة كأس ليبرتادوريس للسيدات، وحصد أتليتكو هويلا مبلغ 55 ألف دولار، وحصلت كل لاعب على 2000 دولار، وذهب باقي المبلغ إلى الفريق.

مراجع

أندية الدوري الكولومبي لكرة القدم
أندية كرة قدم أسست في 1990
أندية كرة قدم في كولومبيا
تأسيسات سنة 1990 في كولومبيا

أتليتيكو هويلا


Pocilga, porqueriza, zahúrda, estercolero, cuchitril, chiquero o cochinera es el lugar donde se cría el cerdo doméstico. En el noreste de México se le conoce también como trochil. Por analogía, también se llama así a cualquier lugar reducido, sucio, desaseado y hediondo.

No debe confundirse la pocilga, por lo general un pequeño y estrecho reducto (similar a una perrera de gran tamaño), con las naves de explotación industrial del porcino o las cabañas, parideras, etc.

Etimología y usos
La palabra pocilga es de origen latino, de «porcilĭca», y ésta de «porcīle».

En los países desarrollados, el uso y concepto de este modelo ancestral de corral-cuadra ha quedado como objeto de investigación etnográfico-etnológica. La industrialización de la producción porcina y la evolución, tanto en los tipos de vivienda como en las medidas de salubridad, han sustituido las modestas pocilgas por diferentes modelos de criaderos de cerdos, generalmente aislados de las poblaciones y en lugares oreados.

En el arte
Asociada a la representación de un animal tan unido a la civilización y su evolución cultural, la pocilga, como tal reducto, queda incluida en las representaciones del ciclo vital del cerdo que reproducen dibujos y grabados en los manuscritos iluminados de la Baja Edad Media. También pueden encontrarse ejemplos en la historia de la pintura en Europa a partir del siglo XVI.

Todavía en 1969, el realizador italiano Pier Paolo Pasolini, le dedicó a la pocilga una película, entre la fantasía y el naturalismo, así titulada.

Véase también
 Corral
 Paridera
 Redil

Notas

Referencias

Enlaces externos

Arquitectura agrícola
Arquitectura para animales
Arquitectura popular

Pocilga


Judaizam je jedna od vjera u Crnoj Gori.

Židovska vjerska zajednica u Crnoj Gori je mala, svega 350 pripadnika. 2012. godine Vlada Crne Gore potpisala je sa Židovskom zajednicom sporazum kojim je formaliziran pravni status te zajednice i reguliran njen odnos s crnogorskom državom. 4. studenoga 2013. otvorena je prva sinagoga u Podgorici, 8. studenoga 2013. u Budvi održana je Konferencija židovskih zajednica Balkana, a istog mjeseca u Podgorici otvoren je Ured Židovskog nacionalnog fonda za Balkan.

Izvori

Religija u Crnoj Gori
Judaizam

Judaizam u Crnoj Gori


Alexandre Alexandrovitch Jouravliov (en ), né le  à Golychmanovo (oblast de Tioumen, URSS), est un officier russe, colonel général (2017), commandant du district militaire ouest de novembre 2018 à juin 2022. Ancien commandant du district militaire est (22 novembre 2017 - novembre 2018), Héros de la fédération de Russie (2016).

Biographie
Au service des forces armées de l'URSS depuis 1982, il est diplômé de l'école supérieure de commandement des blindés de Tcheliabinsk en 1986, de l'académie militaire des forces blindées (en 1996) et de l'académie militaire d'État-major (en 2008).

Il sert initialement dans le groupe armé du centre. Après avoir été diplômé de l'Académie militaire en 1996, il sert dans les troupes du district militaire d'Extrême-Orient, où il passe de chef d'état-major d'un régiment de chars à commandant d'une division de fusiliers motorisés. En 2008, il devient chef d'état-major et premier commandant adjoint de la  combinée dans le district militaire du Caucase du Nord. Par décret du président de la fédération de Russie du , il est nommé commandant de la  combinée de la Garde du district militaire Volga-Oural.

En décembre 2013, il est nommé au poste de commandant adjoint du district militaire Centre. Le , il est promu lieutenant général. À partir de janvier 2015, il est chef d'état-major et premier commandant adjoint du district Militaire Sud.

Au début de l'Intervention militaire de la Russie en Syrie en septembre 2015, il est chef d'état-major du groupement des forces armées de la fédération de Russie en république arabe syrienne. De juillet à décembre 2016, il commande le groupement des forces armées de la fédération de Russie en Syrie. Sous son commandement, les forces aérospatiales russes ont pris une part active à l'attaque d'Alep en septembre-novembre 2016.

À partir de , il est chef adjoint de l'état-major général des forces armées de la fédération de Russie. Le , il passe colonel général.

En , Jouravliov prend le commandant par intérim du district militaire est. Par décret du président de la Fédération de Russie du 22 novembre 2017, il est nommé commandant du district militaire est. Le , le colonel-général Alexandre Jouravliov reçoit l'étendard du commandant des troupes du district militaire de l'Est .

En novembre 2017, les médias font état de la nomination imminente du colonel-général Alexandre Jouravliov au poste de commandant du Groupement des forces armées de la fédération de Russie en république arabe syrienne. Le , il arrive sur le site du groupement à la base aérienne de Khmeimim et assume ses nouvelles fonctions. C'est le troisième déploiement de Jouravliov en Syrie et le deuxième en tant que commandant du groupe.

En septembre 2018, il rentre de Syrie et assume les fonctions de commandant du district militaire est. Il est commandant du district militaire ouest de novembre 2018 à juin 2022.

En février 2022, il est accusé par des journalistes occidentaux d'avoir ordonné l'emploi d'armes à sous-munition contre des civils ukrainiens à Kharkiv, lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie, ce qui constituerait un crime de guerre.

Notes et références

Liens externes
 Biographie sur le site du ministère russe de la Défense
 Biographie sur le site des diplômés du VTKU de Tcheliabinsk
 " 2nd Guards, Krasnaïa Zvezda, 23/01/2013
 Décret sur l'attribution des grades militaires, des grades spéciaux supérieurs et des grades de classe

Étudiant de l'Académie militaire de l'État-major général des forces armées de l'Union soviétique
Récipiendaire de la médaille de l'ordre du Mérite pour la Patrie, 2e classe
Récipiendaire de la médaille de l'ordre du Mérite pour la Patrie, 1re classe
Héros de la fédération de Russie
Naissance en décembre 1965
Général russe
Militaire russe de la guerre civile syrienne

Alexandre Jouravliov


Peter Michael Blau (Beč, 7. veljače 1918. – Carrboro, 12. ožujka 2002.) bio je američki sociolog austrijskog porijekla.

Životopis
Iako se rodio u Austriji, Blau se početkom Drugog svjetskog rata preselio u SAD gdje je 1943. godine i dobio američko državljanstvo. Premda je 1943. godine završio Elmhurst College u gradu Elmhurst u saveznoj državi Illinois nije zatim upisao studij nego je regrutiran u vojsku kada je SAD ušao u rat. Vrativši se upisao je studij te je doktorirao 1952. godine na prestižnom Sveučilištu Columbia u New Yorku. Bio je član Američkog sociološkog druženje čiji je bio predsjednik od 1973. do 1974. godine. Od 1970. godine bio je profesor na svom matičnom sveučilištu te od 1979. na State University of New York u Albanyju u državi New York.

Znanstveni rad
Blau je u sociologiji poznat po svom proučavanju formalnih organizacija, no važan je u teorijskoj sociologiji gdje je dao veliki doprinos teoriji razmjene i sturturalizmu.

Blauova teorija razmjene
Blau u svojoj teoriji daje kritični pogled na Homansovu tzv. teoriju razmjene koji pak svoju teoriju stvara na kritici Durkheima i Levi-Straussa. Homans svoje pretpostavke temelji biheviorističkim metodama prema kojem se značajke interakcije temelje metodom kazna i nagrada tj. odnosi između pojedinaca su slični ekonomskim odnosima.

S druge strane, Peter Blau postavlja pitanje: kako društveni život postaje organiziran u sve kompleksnijim sturkturama društva? Da bi se dogodila interakcija između pojedinaca, on postavlja četiri stupnja tog procesa:
 osobna razmjena uzmeđu pojedinaca dovodi do porasta
 Razlika između jačine moći također može dovesti do
 Legitimacija i organizacija
 Pojava opozicije unutar strukture

Isto tako, Blau smatra kako su za interakciju bitni četiri tipa vrijednosti od kojih svaki uzrokuju različite funkcije:
 Partikularističke vrijednosti – sredstva integracije i solidarnosti
 Sveukupne vrijednosti – standardi koji mogu procijeniti relativna vrijednost različitih društvenih pojava
 Vrijednosti legitimirajućeg autoriteta: vrijednosti koje nekim ljudima daju više moći od drugih
 socijalne činjenice – one zamjenjuju osobu i njezin unutarnji karakter za neke društvene skupine

Blauov strukturalizam
On ustvari ponovno uvodi pojam strukturalizma jer ga diže iz pepela i oblikuje u novom svijetlu. Za Blaua je strukturalizam zadatak sociologije da analizira strukturu nekog društva i interakcije između njenih dijelova. Na taj način on odbacuje i ne gleda društvo kao skup kulturoloških i psiholoških karakteristika. Za njega su bitne grupe i klase unutar neko društva stoga on društvo dijeli na dva bitna čimbenika:oblike udruživanja i proces socijalne mobilnosti između društvenih položaja.

Govoreći o podjeli na klase, Blau uviđa dvije vrste podjele. Najprije su nominalni parametri koji razlikuju stanovništvo temeljem određenih fizičkih karakteristika poput spola ili rase. Druga je vrsta gradualni parametri parametri u koje spadaju prihod ili bogatstvo te stoga Blau definira grupu, u koju spadaju nominalni parametri, te status, gdje su gradualni parametri.

Također, Blau definira i dva oblika diferencijacije. Heterogenost koji uključuje raspored pojedinaca prema nominalnim parametrima te nejednakost koji se temelje na gradualnim parametrima. Stoga, Blau zaključuje kako će u društvu uvijek postojati nejednakosti, a heterogenosti neće je biti previše.

Popis djela
Formalne organizacije, 1962.
 Razmjena i moć u društvenom životu, 1964.
 Američka struktura zanimanja, 1967.
 Nejednakost i heterogenost, 1977.
 Strukturalni konteksti mogućnosti, 1994.

Izvori

Američki sociolozi

Peter M. Blau


Four Corners is an Australian investigative journalism/current affairs documentary television program. Broadcast on ABC TV, it premiered on 19 August 1961 and is the longest-running Australian television program in  history. The program is one of only five in Australia inducted into the Logie Hall of Fame.

History
Four Corners is based on the concept of British current affairs program Panorama. The program addresses a single issue in depth each week, showing either a locally produced program or a relevant documentary from overseas. The program has won many awards for investigative journalism. Including 23 Logie Awards and 62 Walkley Awards. It has broken high-profile stories. A notable early example of this was the show's 1962 exposé on the appalling living conditions endured by many Aboriginal Australians living in rural New South Wales. Founding producer Robert Raymond (1961–62) and his successor Allan Ashbolt (1963) did much to set the ongoing tone of the program.

The program celebrated its 60th anniversary in 2021.

Notable episodes
In sharp contrast to print media, television was the medium for critical accounts of Australia's role in the War in Vietnam. Four Corners, regardless of modest ratings, favoured the viewpoint of the antiwar and anti-conscription movements.

1980s
In 1983, Four Corners aired allegations that then New South Wales Premier Neville Wran had tried to influence the magistracy over the dropping of fraud charges against Kevin Humphreys, charged with misappropriation of funds from the Balmain Leagues Club. Wran stood down and the Street Royal Commission, headed by the Chief Justice of NSW, Sir Laurence Street, was set up to inquire into this matter. Street found that the chief magistrate, Murray Farquhar, had used the Premier's name to get the Humphreys case dismissed, but exonerated Wran of any involvement. Farquhar was subsequently sent to prison.

Together with articles in The Courier-Mail, a 1987 Four Corners story entitled "The Moonlight State" reported on police corruption in Queensland. The subsequent Royal Commission, known as the Fitzgerald Inquiry, found systematic corruption in various levels of government and led to the gaoling of police commissioner Terry Lewis, and the resignation and subsequent criminal trial of Premier Joh Bjelke-Petersen.

The program has investigated other cases of corruption in the New South Wales and Victorian police forces. Another report from 1985 helped to reveal that the French secret service had been responsible for the bombing of the Rainbow Warrior.

2000s
A 2006 episode titled "Greenhouse Mafia" exposed the influence of the fossil fuel lobby on Australian climate change policy.

In March 2009, an episode titled "The Dishonouring of Marcus Einfeld" aired; it detailed the events leading up to the conviction and sentencing of an Australian former federal court judge, Marcus Einfeld. Einfeld was convicted on charges of perjury and perverting the course of justice over a speeding ticket.

"The Code of Silence", which aired 11 May 2009, was an investigative report on the attitudes towards and the treatment of women by National Rugby League players. The report focused primarily on two incidents involving NRL players and women who felt they had been exploited sexually. The mainstream media reported heavily on the subject for a number of weeks following the airing of "The Code of Silence".

The Four Corners website has also won multiple awards, including two Walkley Awards and three AIMIA Awards for its Broadband Editions of the programs, which include exclusive interviews, analysis and background information on selected programs.

2010s
On 8 March 2010, a program was aired shedding light on ex-members of the controversial Church of Scientology, many speaking of abuse and other forms of inhumane treatment, for example coerced abortions and disconnection. The program was of note due to Church spokesperson Tommy Davis "categorically [denying]" all allegations put forward by ex-members. All interviews were conducted by Four Corners journalist Quentin McDermott, and aired the same week that a Parliamentary vote was held for an inquiry into the Church after South Australian Senator Nick Xenophon brought Church abuse to light in November 2009.

On 30 May 2011, the program aired an exposé on cruelty inflicted on Australian cattle exported to Indonesian abattoirs. As a result, there was a major public outcry at the practices and a petition launched by activist group GetUp! received more than 10,000 signatures overnight. This petition has received over 200,000 signatures. The next day, independent MP Andrew Wilkie and independent Senator Nick Xenophon lobbied for an immediate ban on live export to Indonesia, which was backed by the Federal Minister for Agriculture, Joe Ludwig. There was an immediate ban on the abattoirs featured in the graphic Four Corners program, which was followed by a six-month ban on all live trade to Indonesia.

In February 2015, Four Corners uncovered widespread live baiting in the greyhound racing industry. The investigation revealed the use of live piglets, possums and rabbits to train racing greyhounds in three states. The revelation led to suspensions, resignations, inquiries and condemnation of the practice. The NSW Greyhound racing board was dismissed, and the Queensland Government dissolved all the Racing Queensland boards.

On 28 March 2016, Four Corners in an episode called State of Fear: Murder and Money in Malaysia, aired new allegations about the large sums of money that have flowed into the bank accounts of Malaysian Prime Minister Najib Razak.

On 26 July 2016, Four Corners aired graphic footage of systematic physical and verbal abuse of young Indigenous children and teenagers in the Northern Territory at Don Dale Youth Detention Centre. The episode caused outrage from the Australian public, prompting Prime Minister Malcolm Turnbull to announce a Royal Commission into the abuse occurring in the Northern Territory. This episode also resulted in the NT Corrections Minister, John Elferink, being stood down from his position.

On 4 February 2019, Four Corners aired a report documenting the status of women's rights in Saudi Arabia. The episode also chronicled Rahaf Mohammed who eventually found asylum in Canada, Dina Ali Lasloom who was unsuccessful in her attempt to secure asylum in Australia, and featured prominent activist Mona Eltahawy and Manal al-Sharif.

2020s
On 16 March 2020, the program aired a report documenting allegations of war crimes, including execution of war prisoners, by members of Australia's Special Air Service Regiment deployed to Afghanistan.

In May 2021, ABC managing director, David Anderson delayed a Four Corners story about the relationship between Prime Minister Scott Morrison and a supporter of QAnon, in spite of "(a) lot of detail is already in the public domain". The story aired on Four Corners the following week.

In December 2022, the Australian Communications and Media Authority (ACMA) criticised the program's non impartial reporting, and found two breaches of the ABC's Code of Practice in a program about the role of Fox News in the US elections. ACMA Chair Nerida O'Loughlin said that "Both audiences and participants are entitled to the full picture. In this case, by omitting information the ABC did not do justice to the story or provide all relevant facts to its audience."

Hosts
 Michael Charlton, 1961
 Mike Willesee, 1969–1971
 Caroline Jones, 1973–1981
 Andrew Olle, 1985–1994
 Liz Jackson, 1995–1999
 Kerry O'Brien, 2011–2015
 Sarah Ferguson, 2016–2018
 Michael Brissenden, 2019–present

Producers
 Robert Moore (1965–1967)
 Sam Lipski (1968)
 Paul Lyneham (1980–1981)
 Bruce Belsham (executive producer, 2002–2007)
 Sue Spencer (executive producer, 2007–2015)
 Sally Neighbour (executive producer, 2015–present)

See also

 List of longest-running Australian television series

References

External links

 Four Corners at the National Film and Sound Archive
 Four Corners celebrates 40 years — in 90 minutes
 Four Corners has faced the wrath of both sides of politics. 60 years on, it's needed more than ever (ABC News)

Australian Broadcasting Corporation original programming
Australian non-fiction television series
ABC News and Current Affairs
Black-and-white Australian television shows
1961 Australian television series debuts
1970s Australian television series
1980s Australian television series
1990s Australian television series
2000s Australian television series
2010s Australian television series
English-language television shows
Articles containing video clips

Four Corners (Australian TV program)


Australiens parlament (Parliament of Australia) er et tokammersystem som består af Repræsentanternes Hus og Senatet. Desuden er Australiens statsoverhoved, kong Charles 3., repræsenteret ved Australiens generalguvernør, også en del af parlamentet.

Senatet
Senatet (overhuset) består af 76 senatorer: 12 fra hver delstat og to fra hver af fastlandsterritorierne.

Senatorerne for delstaterne vælges for 6 år. Hvert 3. år vælges 6 af en delstats 12 senatorer. De 4 senatorer i alt for territorierne Australian Capital Territory og Northern Territory vælges samtidig med valgene til Repræsentanternes Hus, og deres valgperiode er den samme som for Repræsentanternes Hus.

Senatorerne vælges ved forholdstalsvalg. Det gør det nemmere for uafhængige og kandidater for mindre partier at blive valgt til Senatet end til Repræsentanternes Hus. Det betyder at Australiens regering ofte ikke har flertal i Senatet, hvilket giver mulighed for oppositionssenatorer til at påvirke lovgivningen.

Repræsentanternes Hus
Repræsentanternes Hus (underhuset) bestod indtil 2019 af 150 repræsentanter som valgtes ved enkeltmandsvalg i 150 valgkredse. Valgkredsene har cirka samme antal vælgere i hver kreds, og deres grænser justeres af og til for bedre at opnå ensartede vælgertal. Til gengæld varierer deres areal meget – fra få kvadratkilometer til over 2 millioner kvadratkilometer.

Justeringer i valgkredsene forud for valget i 2019 betød at der ved dette valg for første gang blev valgt 151 repræsentanter.

Valgene til Repræsentanternes Hus sker ved præferencevalg hvor vælgerne rangordner kandidaterne efter deres præferencer. Valgperioden er maksimalt 3 år, men der kan udskrives valg til Repræsentanternes Hus tidligere.

Størstedelen af medlemmerne af Repræsentanternes Hus tilhører enten Labor eller The Coalition, men også uafhængige partier og medlemmer har været repræsenteret.

Dobbeltopløsning
Hvis Repræsentanternes Hus vedtager et lovforslag som Senatet efterfølende forkaster eller vedtager med ændringer som Repræsentanternes Hus ikke kan godkende, og det samme sker igen efter 3 måneder eller senere, giver Austaliens forfatning mulighed for en såkaldt dobbeltopløsning af parlamentet. Det vil sige at der kan udskrives valg hvor hele parlamentet skal nyvælges. Der er sket dobbeltopløsninger i 1914, 1951, 1974, 1975, 1983, 1987 og 2016. Ved dobbeltopløsningsvalg vælges alle 12 senatorer for en delstat på samme tid, mod normalt kun 6 af de 12. Det har den betydning at det bliver lettere for mindre partier at blive repræsenteret i Senatet efter et dobbeltopløsningsvalg end ved normale valg, idet der kræves en mindre andel af stemmerne for hver mandat.

Referencer

Parlamenter
Parlament

Australiens parlament


Le  , est une relique bouddhiste de la période Nara située dans le quartier Dotō de Naka-ku, dans la ville de Sakai, au Japon. Il est également appelé   d'après le temple sur le terrain duquel il se trouve. Il a été désigné monument du Japon en 1953, et la zone sous protection a été agrandie en 2005.

Aperçu
Selon le  , une biographie semi-apocryphe de Gyōki de la période Kamakura, le célèbre prêtre a établi le temple de Ōno-ji en 727 après J.C., et le Dotō a été construit selon ses instructions à cette époque. Ce stūpa mesure 53 mètres de côté, pour une hauteur d'environ neuf mètres, et est orienté vers les quatre points cardinaux. Il se compose de 13 couches disposées comme une pyramide à degrés construite en empilant des blocs d'argile côte à côte et en les compactant avec de la terre dans les espaces intermédiaires. La partie exposée de chaque couche était recouverte de tuiles en terre cuite, environ 60 000 en tout. Parmi les tuiles trouvées lors de fouilles archéologiques, quelque 1300 sont inscrites avec des lettres écrites à l'aide d'outils en forme de spatule. La plupart des inscriptions sont les noms de personnes de différentes couches sociales telles que des moines, des membres de la noblesse et des roturiers, qui auraient fait don de ces tuiles comme offrandes votives. Certaines des tuiles portent la date Jinki 4, qui correspond à l'an 727 après J.C., et corrobore ainsi l'histoire du Gyōki Nenpu. Le temple d'Ōno-ji a été abandonné à l'époque de Muromachi, mais a ensuite été relancé à l'époque d'Edo.

Certains des artefacts récupérés sur le site (780 tuiles de toit gravées, 2 tuiles d'avant-toit rondes, 4 exemples de poterie Sue et 2 pièces de monnaie) ont été collectivement désignés bien culturel national important en 2016 et sont conservés au musée de la ville de Sakai. Le site lui-même a été restauré selon ce que les archéologues et les historiens pensent avoir été son aspect d'origine, et il est ouvert au public en tant que parc en 2009.

Une structure similaire au Dotō est le Zutō dans le quartier Takabatake de la ville de Nara.

Galerie

Références

Bibliographie
 Takashi Sakai, The Diffusion of Buddhist Stupas In Ancient Times - Concerning the Relationship of Borobudur With Zuto and Nara -, Journal of the Japanese Archaeological Association 25 (2008), p. 23-45

Liens externes

 Page d'accueil de la ville de Sakai (en japonais)
 Page d'accueil du gouvernement de la préfecture d'Osaka (en japonais)

Bien culturel important au Japon
Site historique au Japon
Sakai
Temple bouddhiste dans la préfecture d'Osaka

Dotō


San Román de la Vega es una localidad del municipio de San Justo de la Vega, en la provincia de León, comunidad autónoma de Castilla y León, (España).

Situación

Se encuentra al NE de Astorga, al N de San Justo de la Vega, al E de Carneros y al S de La Carrera.
Tiene dos barrios con acceso por carretera, el barrio de Arriba que linda con Sopeña de Carneros y el barrio de Abajo con San Justo de la Vega. Posee una gran extensión de monte, propiedad de los vecinos del pueblo, lindando con Sopeña, Antoñán del Valle, Santibáñez de Valdeiglesias, Estébanez de la Calzada y San Justo de la Vega.
También cuenta con una amplia y rica zona de regadío a orillas del río Tuerto, lindando con San Justo de la Vega, Astorga y Carneros.

Historia
Situado a la vera del Camino de Santiago y de la ciudad de Astorga, participa de la historia de ambos, aunque las primeras referencias escritas sean de épocas anteriores. Por este motivo, parece lógico que existieran es estas vegas asentamientos prehistóricos de tribus denominadas amacos (rama Ástur). la primera constancia escrita data de 1415, año en el que se establece que esta localidad formaba parte de los llamados "cuartos " de Astorga, es decir sus tierras y población estaban sometidas a la jurisdicción astorgana, y por este motivo tenía el deber de custodiar las puertas de la muralla, al igual que otros pueblos del alfoz. La puerta de Puerta del Rey es velada por San Justo y San Román.

El pueblo estaba ubicado inicialmente en las proximidades al río, a un kilómetro del emplazamiento actual, en el primer tercio del , una riada destruye la mayoría del pueblo y la iglesia, y a partir de este momento el pueblo y la iglesia se reconstruyen en el lugar actual. Se conserva el retablo de la primitiva iglesia (S.XVI) y varias tablas que lo componen, reformadas posteriormente en estilo barroco.

Hubo un hospital, en lo que hoy es llamado la fuente del cura donde Eleuterio Canseco (hijo predilecto del pueblo) construyó un lavadero cubierto, así como otras donaciones. En San Justo hay una calle con dirección a San Román que lleva el nombre de Hospital, en recuerdo de éste. Fue unos de los hospitales que había en Astorga y sus alrededores para alojar a los pregrinos a Santiago en la Edad Media.

Existen un pendón, al igual que en la mayoría de las localidades, representativo de las batallas en la que se luchó.

Tradiciones
"El cotín", pan bendecido que se daba a los animales por San Vicente para librarlos de la rabia.

"Empataderas", juego autóctono.

"Bendición de campos", por San Isidro.

Carrera del Bollo, en las Jornadas Culturales y en otras fiestas.

Fiestas
San Vicente: 22 de febrero.

San Isidro: 15 de mayo.

Romería de Castrotierra: Cada siete años, o antes si la sequía es intensa, los "procuradores de la tierra", representantes de concejos del territorio, deciden el momento en el que la Virgen va de peregrina hacia Astorga, para recibir culto en una Novena en la catedral.
Posteriormente se inicia otra peregrinación hasta el castro en el que se ubica la capilla de la Virgen de Castrotierra, Diosa Leonesa de la lluvia. Tanto en al trayecto de ida como en el de regreso, el viaje es épico. Las gentes sencillas caminan, entre rezos y flamear de decenas de pendones, a lo largo de cerca de veinte kilómetros, por rutas que se entroncan en los días de Roma.

Fiesta Mayor: Su celebración original era diez días después de corpus, ahora no tiene fecha fija.

Fiesta de la Cabra: En honor a la virgen el 8 de septiembre. Desde que este día dejó de ser fiesta nacional su festejo se hace el primer fin de semana de septiembre.

San Román: 18 de noviembre.

Evolución demográfica

Localidades de San Justo de la Vega
Localidades de Tierra de Astorga

San Román de la Vega


Agrilus badius é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1897.

Referências

badius

Agrilus badius


Ausgerechnet Sibirien ist eine deutsche Filmkomödie aus dem Jahr 2012. Der Film startete am 10. Mai 2012 im Majestic Filmverleih.

Handlung
Der geschiedene Logistikfachmann Matthias Bleuel wird aus einem Leverkusener Modeversandhandel von seinem Chef Fengler zu einer Dienstreise in die  Verkaufsstelle des Unternehmens im sibirischen Kemerowo geschickt. Um sich annähernd zurechtfinden zu können, bekommt er den Dolmetscher Artjom zur Seite gestellt, der die größten Kulturschocks des pedantischen Deutschen abfedern soll.

Bei einem Spaziergang durch die Stadt hört er zufällig den Kehlkopfgesang der schorischen Sängerin Sajana. Er wird ihr vorgestellt und ist so fasziniert von ihr, dass er seinen Heimflug nicht antritt. Als er sie besuchen will, erfährt er, dass sie zu einem Konzert in Bergschorien gereist ist, und fährt ihr nach. Als er sie schließlich trifft, fahren sie gemeinsam zum Dorf ihrer Mutter, einer Schamanin. Matthias und Sajana kommen sich näher, doch schließlich reist er zurück nach Deutschland. Zwischenzeitlich hat sein Unternehmen den Handel mit Russland eingestellt. Bleuel kündigt und reist zurück zu Sajana nach Sibirien, gibt Artjom und dessen Freund seinen Wohnungsschlüssel, nachdem er von Ilka erfahren hat, dass sie schwanger ist. Als letzte Einstellung des Films springt Bleuel zum Winterbaden in den zugefrorenen See.

Rezeption

Weblinks
 Offizielle Website

  (mit Fotogalerie und Trailer)

Einzelnachweise

Filmtitel 2012
Deutscher Film
Filmkomödie

Ausgerechnet Sibirien


Paulo Bruno Exequiel Dybala (polj. Paulo Dybała, Laguna Larga, Argentina, 15. studenoga 1993.) argentinski je nogometaš poljskih korijena, napadač argentinske nogometne reprezentacije. Trenutačno igra za Romu.

Argentinski nogometaši
Nogometaši Palerma
Nogometaši Juventusa F.C.
Nogometaši A.S. Rome
Aktivni nogometaši

Paulo Dybala


Eylem Pelit (d. 1971, Ankara), Türk müzisyen, basgitarist.

İlkokuldan sonra İstanbul Teknik Üniversitesi Devlet Konservatuvarı'nda 6 yıl viyola eğitimi aldı. Okul yıllarında kendi kendine basgitar çalmaya başladı. Kamil Özler'le armoni solfej, Nail Yavuzoğlu'yla armoni, Ali Perret ile armoni konularında çalıştı.

1997 yılında Türkiye'nin Şebnem Paker'le üçüncü olduğu Eurovision Şarkı Yarışması'nda Türkiye'yi temsil eden grupta davul çaldı. Ayrıca 7. Uluslararası İstanbul Caz Festivali'nde Aşkın Arsunan Etno - Karma proje ile, 11 ve 12'nci İstanbul Caz Festivali, Akbank Caz Festivali, Afyon Caz Festivali gibi festivallerde çeşitli gruplarla çaldı.

Eylem Pelit, hâlen "Kültür Bakanlığı Devlet Modern Folk Müzik Topluluğu"nda kadrolu sanatçı sıfatıyla görev yapmaktadır.

Çaldığı albümlerden bazıları
 Habbecik / "An meselesi"
 Lifeline / "Novaexpress"
 Hi jazz Hicaz
 Hakan Kurşun Trio
 Aşkın Arsunan Ethno Karma Project
 Pasaporte Latino
 Sezen Aksu / "Şarkı söylemek lazım"
 İlhan Şeşen / "Neler oluyor bize"
 Işın Karaca / "Anadilim Aşk"
 Yaşar / "Esirinim"
 Edip Akbayram / "İlk günkü gibi"
 Arif Sağ / "Concerto for bağlama"
 Volkan Konak / "Şimal rüzgarı" ve "Pedaliza"
 Suavi / "Çığlık çığlığa"
 Yedi Karanfil / "7"
 Gökhan Tepe / "Belki hüzün belki de aşk"
 Emin İgüs / "Bu dünya bir pencere"
 Emel / "Arabesk"
 Tolga Sağ / "Yol"
 Yavuz Bingöl / "Belki yine gelirsin"
 Asmalı Konak Soundtrack
 Ahmed Arif - Rahmi Saltuk / "hani kurşun sıksan geçmez geceden"

Yaşayan insanlar
1971 doğumlular
Türk bas gitaristler
Türk bateristler

Eylem Pelit


Die Baureihe  Bodewes Trader 7000/8000 des niederländischen Schiffbauunternehmens Bodewes Shipyards ist eine über 30 Einheiten umfassende Serie eines Mehrzweckschiffstyp.

Einzelheiten
Vorgestellt wurde die Baureihe 1999 als Bodewes Trader 7000 (deren Tiefgang, Vermessung und Tragfähigkeit bei gleichen Abmessungen etwas geringer, als beim Trader 7800 General ausfielen) inzwischen werden die einzelnen Bautypen als Bodewes Trader 7800, bzw. 7900 in verschiedenen Varianten angeboten und mit den älteren Einheiten unter dem Oberbegriff Bodewes Trader 7000/8000 zusammengefasst. Die Baureihe ist in drei Grundtypen aufgeteilt: 7800 General als Basisversion, die Version 7800 Geared mit zwei an Backbord angebrachten, elektrohydraulischen NMF- oder wahlweise Liebherr-Schiffskränen mit jeweils 40 Tonnen Hubvermögen (im gekoppelten Betrieb bis zu 80 Tonnen) und der Version 7900 Lowered Deckhouse, die im Vergleich zum 7800 Geared über flachere Aufbauten und Deckskräne flacher Bauart verfügt. Dadurch können die Schiffe der Version 7900 Lowered Deckhouse auch vergleichsweise niedrige Brücken unterqueren. Die Rümpfe wurden überwiegend von der Werft Zaliv in Kertsch sowie teilweise auch von Hangzhou Dongfeng Shipbuilding in Hangzhou zugeliefert und als Kaskos in die Niederlande verbracht, wo die Fertigstellung der Schiffe erfolgte.

Die Schiffe sind als Mehrzweck-Trockenfrachtschiffe mit weit achtern angeordnetem Deckshaus, einem langen mittleren und einem kürzeren vorderen Laderaum ausgelegt. In der Hauptsache werden sie im Transport von Massengütern, Massenstückgütern, kleineren Projektladungen oder Containern eingesetzt. Durch die verstärkte Tankdecke, welche mit bis zu 15 t/m² belastet werden kann, ist es auch möglich, Schwergut zu laden. Die Containerkapazität beträgt zwischen 270 (7900 Lowered Deckhouse) und 390 TEU (7800 General). Die Laderäume der Schiffe werden mit Stapellukendeckeln (Piggy-Back) verschlossen, die von einem verfahrbaren Lukenwagen bedient werden.

Der Antrieb der Schiffe besteht aus einem Achtzylinder-Viertakt-Dieselmotor des Typs MaK 8M32 mit einer Leistungen von 3840 kW. Der Motor wirkt über ein Getriebe auf einen Propeller sowie einen Wellengenerator und ermöglicht eine Geschwindigkeit von etwa 14,7 Knoten. Weiterhin stehen zwei Hilfsdiesel zur Verfügung. Die An- und Ablegemanöver werden durch ein Bugstrahlruder unterstützt.

Zwischen November und Januar 2017 übernahm Wagenborg sieben Schiffe.

Die Schiffe

Literatur
 G.J. De Boer: Scheepvaart 2004, Uitgeverij de Alk, Alkmaar, 2003

Weblinks

 Internetauftritt der Werft (englisch)
 F. Kok: Andromeda, erste Bodewes Trader 7000 (niederländisch)

Einzelnachweise

Frachtschiffstyp
Bodewes Shipyards

Bodewes Trader 7000/8000


Rise of the Wise četvrti je i konačni studijski album mađarskog power metal sastava Wisdom. Album je 26. veljače 2016. objavila diskografska kuća NoiseArt Records.

Popis pjesama

Osoblje
Wisdom
Tamás Tóth — bubnjevi
Máté Molnár — bas-gitara
Gábor Kovács — gitara
Gábor Nagy — vokali
Máté Bodor — gitara
Dodatni glazbenici
Joakim Brodén — vokali (na 11. pjesmi)
Ostalo osoblje
Gábor Kovács — inženjer zvuka, miksanje, mastering
Gyula Havancsak — naslovnica
Krisztina Mate — fotografija
Bence Brucker — snimanje (zbora)

Izvori

Albumi iz 2016.
Albumi sastava Wisdom

Rise of the Wise


පුරාශිලා යුගය යනු,  ඉතා ප්‍රථමතම ගල් මෙවලම් සොයා ගැනුම හා ප්‍රවර්ධනය කිරීම (ග්‍රැහැම් ක්ලාක්ගේ  ආකාර I සහ II) යන ලාක්ෂණික ගුණාංග වලින් හෙබි සහ, මානව තාක්ෂණික ප්‍රාග් ඉතිහාසයෙන් දළ වශයෙන් 99% ක් පමණ කාල ප්‍රමාණයක් ආවරණය කරන,   මානව ඉතිහාසයේ ප්‍රාග්-ඓතිහාසික  යුගයකි.

පුරාශිලා යුගය


جوف الصدر هو جوف في جسم الإنسان وبعض الحيوانات والمحتوى ضمن جدار الصدر.

المحتويات
 أجزاء من جهاز الدوران هي القلب والأوعية الدموية الكبيرة (الأجزاء الأولى من الأبهر، والجذع الرئوي والوريدان الأجوفان والوريد الفرد والأوردة الرئوية وفروع قوس الأبهر).
 أجزاء من الجهاز التنفسي هي الرغامى والرئتين والقصبات.
 جزء من الجهاز الهضمي هو المريء.
 غدة التيموس.
 أجزاء من الجهاز العصبي هي الجذعان الوديان والعصبان المبهمان.
 القناة الصدرية.
يحتوي جوف الصدر على ثلاثة أجواف مبطنة بوريقة متوسطة هي: جوفا الجنب وجوف التامور.

الحدود
يفصل الحجاب الحاجز جوف الصدر عن جوف البطن ويعتبر مدخل الصدر هو الحد العلوي لجوف الصدر.

مراجع

انظر أيضا
 جوف البطن
 صدر مدمى
 استرواح الصدر

أجواف الجسم

جوف الصدر


Luločaj ili  Lul-čaj (azerski: Lülo çayı, ruski: Лулочай, Лул-чай) je rijeka u Azerbajdžanu. Lijeva je pritoka rijeke Gurdimančaj. Teče kroz Lahıc, Ismajilinski rajon.

Rijeke u azijskom dijelu Azerbajdžana
Porječje Kure

Luločaj


Dağlık Karabağ (, ), Güney Kafkasya'da, Küçük Kafkas Sıradağları'nda Azerbaycan'a ait ancak uzun yıllar Ermenistan işgali altında kalmış tarihi bölge. Günümüzde Dağlık Karabağın bir bölümü 2020 Dağlık Karabağ Savaşı sırasında Azerbaycan tarafından geri alınırken kalan kısmı Türk ve Rus barış güçleri denetimi altına alınmış ve 10 Kasım 2020 tarihli ateşkes anlaşması ile Ermenistan hükûmeti yenilgiyi resmen kabul etmiştir.

Bölgede yaşayan Ermeniler genellikle Dağlık Karabağ'ı Artsakh (Ermenice: Արցախ), eski Ermenistan Krallığı'nın 10. eyaletinin adı olarak adlandırırlar. Urartu yazıtları (MÖ 9.-7. yüzyıllar) bölge için Urtekhini adını kullanır. Antik Yunan kaynakları bölgeyi Orkhistene olarak adlandırırdı.

Tarih

Antik Çağ ve Erken Ortaçağ

Dağlık Karabağ, arkeologlar tarafından Kura-Araks kültürü olarak da bilinen Kura ile Aras nehirleri arasında yaşamış halklar tarafından mesken tutulmuştur.

Bölgenin eski nüfusu, Hint-Avrupalı veya Türki olmayan çeşitli otokton yerel ve göçmen kabilelerinden oluşuyordu. Yaygınca kabul gören teoriye göre, bu yerliler, M.Ö. 4. veya 2. yüzyılda Ermenistan'ın bu bölgeyi ele geçirmesiyle bölgeye gelen Ermenilerle karışmışlardır. Diğer akademisyenler ise, Ermenilerin bölgeye M.Ö. 7. yüzyılın başlarında geldiğini söylemektedir.

MÖ 180 yıllarında, Artsah Ermeni Krallığı'nın 15 eyaletinden biri haline geldi ve 4. yüzyıla kadar bu oluşumun içinde yer aldı. Resmi olarak bir eyalet statüsüne sahipken, Artsah'ın Ermenistan'ın Syunik eyaleti gibi muhtemelen kendi başına bir prenslik oluşturduğu düşünülmektedir. MÖ 95-55 arasında hüküm süren Ermenistan Kralı II. Dikran, kendi ismini verdiği "Tigranakert" adlı şehri Artsah'ta kurdu. Hankendi'nin 48 km kuzeydoğusundaki antik Tigranakert kalıntıları, günümüzde bir grup uluslararası bilim insanı tarafından incelenmektedir.

M.S. 387'de, Ermenistan'ın Bizans ile Sasani İmparatorluğu arasında bölünmesinden sonra Artsah ve Utik, güçlü Ermeni dini ve kültürel etkisi altındaki Sasanilere bağlı Kafkas Albanyası'nın bir parçası oldu. O dönemde Artsah ve Utik nüfusu Ermenilerden ve birkaç Ermenileşmiş kabileden oluşuyordu.

Ermeni kültürü ve uygarlığı, Orta Çağda Dağlık Karabağ'da da gelişmiştir. 5. yüzyılda, ilk Ermeni okulu, Ermeni alfabesinin mucidi St Mesrop Maştots'un çabalarıyla Amaras Manastırı'nda, Dağlık Karabağ'da, açıldı. Mesrop, Artsah ve Utik'te İncil vaazları verme konusunda çok aktifti. Artsah ve Utik'e üç gezi yapan Mesrop, sonunda Büyük Kafkas dağları eteklerindeki pagan topraklarına ulaşmıştır. 7. yüzyılda yaşamış Ermeni dilbilimci Stephanos Syunetsi, eserinde Artsah Ermenilerinin kendi lehçelerine sahip olduğunu ve okurlarını öğrenmeye teşvik ettiğini belirtmiştir. Albanya'nın tek kapsamlı tarihi, tarihçi Movses Kaghankatvatsi tarafından Ermenice yazılmıştır.

Yüksek Ortaçağ

7. yüzyılın ortalarında, bölge İran'ı fethetmiş Müslüman Araplar tarafından işgal altına alındı ve ilerleyen zamanlarda halifenin onayıyla atanan yerel valiler tarafından yönetildi. Bazı kaynaklara göre, 821'de Ermeni prens Sahl Smbatyan, Artsah'ta isyan etti ve Artsah'ı 19. yüzyılın başlarına kadar prenslik olarak yöneten Haçın Hanedanlığını kurdu. Diğer kaynaklara göre ise, Sahl Smbatian "Zamirhakan krallar ailesindendir" ve 837-838 yılında Ermenistan, Gürcistan ve Albanya üzerinde egemenlik kurmuştur. "Haçın" adı, Ermenice kökenli "haç" kelimesinden gelmektedir. 1000 yılına gelindiğinde Haçın Meclisi Artsah Krallığını, John Senecherib ilk hükümdarı olacak şekilde, ilan etti. Aynı zamanda Güney Artsah'ta bulunan Dizak'ta, Albanya'nın en eski krallarının soyundan gelen Aranşahik Hanedanlığı tarafından yönetilen bir krallık da kurdu. 1261'de, Dizak'ın son kralı kızının Artsah kralı Ermeni Prens Hasan Jelal Dola ile evlenmesinden sonra, iki devlet Ermeni olan Haçın Melikliği altında birleşti. Daha sonra, Artsah fiili olarak bağımsız bir prenslik olarak var olmaya devam etti.

Geç Ortaçağ

15. yüzyılda, Karabağ bölgesi, Türki olan Kara Koyunlu ve Ak Koyunlu kabile konfederasyonlarının bir parçasıydı. Ebu Bekir Tihrani'ye göre, Cihan Şah döneminde (1438–1468), Kara Koyunlular'ın hükümdarı Piri Bey Karamanlı, Karabağ Valiliğini elinde tutmuştur. Ancak Robert H. Hewsen göre, Türkmen yönetici Cihan Şah (1437-1467) Üst Karabağ bölgesinde  beş soylu aileye mensup ve melik unvanını taşıyan yerli Ermeni prenslerini, vali olarak bölgeyi kontrol etmeleri için atamıştır. Bu hanedanlar, daha önceki Haçın Hanedanı'nın şubelerini temsil ediyorlardı ve Artsah'ın Orta Çağ krallarının soyundan geliyorlardı. Toprakları genellikle Khamsa Ülkesi (Arapça: beş) olarak anılıyordu.

Ermeni meliklerine, İran kralı Nader Şah tarafından 1720'lerde Osmanlı Türklerine karşı savaşlarda kazandıkları zaferler dolayısıyla, komşu Ermeni beylikleri ve Kafkaslardaki Müslüman hanlıklarının sahip olmadığı özel haklar verilmiştir.

Karabağ'daki bu beş prenslik, Melik (Prens) unvanına sahip Ermeni aileler tarafından yönetilmiştir:

 Gülistan Prensliği - Melik-Begyalı ailesinin öncülüğünde
 Jraberd Prensliği - Melik-İsrail ailesinin öncülüğünde
 Haçın Prensliği - Hasan-Jalalyan ailesinin öncülüğünde
 Varanda Prensliği - Melik-Şahnazaryan ailesinin öncülüğünde
 Dizak Prensliği - Melik-Avanyan ailesinin öncülüğünde

1501'den 1736'ya kadar, Safevi İmparatorluğu'nun varlığı sırasında, Karabağ eyaleti Ziyadoğlu Gajar hanedanı tarafından yönetiliyordu. Ziyadoğlu Gajar hanedanı, Nader Şah yönetimi Karabağ'ı ele geçirene kadar Karabağ eyaletini yönetmeye devam etmiştir. 18. yüzyılda İranlı Nadir Şah Gence hanlarının kontrolden çıkarak Safevileri desteklemeye başladığından dolayı Karabağ'ı kendi kontrolüne aldı. 18. yüzyıl ortalarında melikler arasındaki iç çatışmalar devletin zayıflamasına yol açtığından, Karabağ Hanlığı kurulmuştur. İran hükümdarlığı altındaki en büyük hanlıklardan bir olan Karabağ Hanlığı,  Penah Ali Han Cavanşir tarafından yönetildi. Karabağ Hanlığı'nın güçlendirilmesi için, Karabağ Hanı Penah Ali Han Cevanşir, 1751'de "Penaabat Kalesini" (bugün Şuşa) inşa etti. Bu süre içinde, Otuziki, Cavanşir, Kebirli ve diğer Türk boyları genel nüfus çoğunluğuna sahip oldular.

Modern dönem

Çarlık kontrolü

1813 yılında imzalanan Gülistan Antlaşması ile Dağlık Karabağ Rus İmparatorluğu'na verildi. 1822'de, İran'dan Rus kontrolüne geçtikten 9 yıl sonra, Karabağ Hanlığı dağıtılmış ve bölge, Rusya İmparatorluğu'ndaki Elizavetpol Valiliği'nin bir parçası olmuştur. 1823 yılında Ruslar tarafından Karabağ nüfusu ile ilgili verilen bilgilere göre burada 18.500 ailenin yaşadığı ve bunun 90 bin kişiye denk düştüğü, bu nüfusun üçte birinin Ermeni olduğunun belirtildiği aktarılmaktadır.

Bölgenin Rusya'ya geçişi sonrası, Rus imparatorluk otoriteleri tarafından 1828'de, yani İran'daki Ermenilerin Karabağ'a göçünden birkaç yıl önce hazırlanan bir anket, Karabağ'ın tüm Ermenilerinin, yayla bölgesinde, yani beş geleneksel Ermeni Prensliği topraklarında, yoğunca yaşadığını göstermektedir. 260 sayfalık bu anket, nüfusun tamamını değil, sadece köyde yaşayan bireylerin sayısını kaydetmiş ve şu sonuç çıkmıştır:

Sovyet kontrolü

Dağlık Karabağ ile ilgili günümüzdeki sorunların kökleri, Joseph Stalin ve Kafkasya Bürosu () tarafından verilen Transkafkasya'nın sovyetleştirilmesi kararlarına dayanır. Stalin, 1920'lerin başlarında, daha sonra Kavburo'yu kurmuş Uluslar Halk Komiserliği'nin önemli bir üyesiydi. 1917 Rus Devrimi'nden sonra Karabağ, Transkafkasya Demokratik Federasyon Cumhuriyeti'nin bir parçası oldu, ancak bu Cumhuriyet kısa bir süre sonra ayrı Ermeni, Azerbaycan ve Gürcistan devletlerine dönüştürüldü. Takip eden iki yıl boyunca (1918–1920), Ermenistan ve Azerbaycan arasında Karabağ da dahil olmak üzere birçok bölgede bir dizi kısa savaşlar yaşandı. 1918 Temmuz'unda, Dağlık Karabağ Birinci Ermeni Meclisi bölge yönetimini ilan etti ve bir Ulusal Konsey ve hükûmet oluşturdu. Daha sonra Osmanlı askerleri, Ermenilerin silahlı direnişiyle karşılaşarak Karabağ'a girdi. I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı İmparatorluğu'nun yenilgisinden sonra İngiliz birlikleri Karabağ'ı işgal etti. İngilizler geçici olarak Khosrov bey Sultanov'u (Azerbaycan hükûmeti tarafından atandı) Paris Barış Konferansı'nın son kararını bekleyen Karabağ ve Zangezur'a genel vali olarak atadı.

Karara Karabağ Ermenileri tarafından karşı çıkıldı. Şubat 1920'de, Karabağ Ulusal Konseyi, Azerbaycan'ın yargı yetkisini kabul etmesine rağmen, Karabağ'daki Ermeniler gerilla savaşına devam ederek anlaşmayı kabul etmediler. Anlaşma daha sonra, Nisan ayında, Ermenistan'la birlik ilan eden Dokuzuncu Karabağ Meclisi tarafından iptal edildi.

1920 yılının Nisan ayında, Azerbaycan ordusu Karabağ'da yerel Ermeni kuvvetleriyle savaşırken, Azerbaycan Bolşevikler tarafından ele geçirildi. 10 Ağustos 1920'de Ermenistan, son uzlaşmaya varılıncaya kadar bu alanların geçici bir şekilde Bolşevik işgalini kabul ederek, Bolşeviklerle ön bir anlaşma imzaladı. 1921'de Ermenistan ve Gürcistan, halkın desteğini almak için Karabağ'ı Nahçivan ve Zangezur ile birlikte Ermenistan'a tahsis edeceklerine söz veren Bolşevikler tarafından ele geçirildi. Bununla birlikte, Sovyetler Birliği'nin, Türkiye'de de komünizmin gelişeceğini uman geniş kapsamlı planları vardı. Türkiye'yi kendi tarafına çekmek isteyen Sovyetler Birliği, Zangezur'un Ermenistan'ın kontrolü altına gireceği, Karabağ ve Nahçıvan'ın da Azerbaycan'ın kontrolü altında olacağı bir bölünmeye karar verdi. Eğer Türkiye ile ilgili planları olmasaydı, Stalin muhtemelen Karabağ'ı Ermeni kontrolünde bırakacaktı.  Sonuç olarak, Dağlık Karabağ Özerk Oblastı 7 Temmuz 1923'te Azerbaycan SSC'sinde kuruldu.

Sovyetler Birliği'nin bölgeyi sıkı bir şekilde kontrol etmesiyle, bölge üzerindeki çatışma on yıllar boyunca durdu. 1980'lerin sonunda ve 1990'ların başında Sovyetler Birliği'nin dağılmasının başlamasıyla birlikte Dağlık Karabağ sorunu yeniden ortaya çıktı.

Birinci Karabağ Savaşı

Sovyetler Birliği'nin dağılmasına yakın yıllarda, bölgenin Azerbaycan SSC hükûmeti tarafından zorla Azerileştirildiğini iddia etmiş Ermeni çoğunluk, Ermenistan SSC'den gelen ideolojik ve maddi destek ile bölgenin Ermenistan'a geçmesi için bir hareket başlattı. Oblast'ın sınırları Ermeni köylerini içerecek ve mümkün olduğunca Azerbaycan Türklerinin köylerini hariç tutacak ve ortaya çıkan bölge Ermeni çoğunluğa sahip olacak şekilde çizildi. Ağustos 1987'de Karabağ Ermenileri, Ermenistan'la bir birlik kurmak için Moskova'ya bir dilekçe gönderdi.

1990'ların başlarında bölgede etnik çatışmalar başladı. Ermenistan'ın Karabağ'ı kendi sınırlarına katma isteğini açıklamasının ardından bu çatışma Ermenistan ve Azerbaycan arasında savaşa dönüştü. 1991 yılında Kafkasya'da yeni cumhuriyetlerin birbiri ardına bağımsızlıklarını ilan ettiği dönemde Rusya tarafından boşaltılan üslerden elde edilen ağır silahlar, savaşta dengenin Ermenistan'dan yana ağır basmasına neden oldu.

1991-1993 yıllarında, Ermenistan Silahlı Kuvvetleri tarafından işgal edilmiştir. Tarihi olarak Dağlık Karabağ bölgesi tamamen Azerbaycan toprakları tarafından çevrelenmiş olmasına rağmen Ermeni ayrılıkçılar Dağlık Karabağ ile Ermenistan arasındaki Azerbaycan'a ait bölgeyi de ellerinde tutarak bir tampon bölge(İngilizce: buffer zone) oluşturmuşlardır ve bu şekilde Dağlık Karabağ ile Ermenistan arasında bağlantı kurulmuştur.

Ermenistan, Ermeni çoğunluğa sahip Dağlık Karabağ bölgesini ve bu bölgenin çevresindeki yedi ilçeyi (rayon) işgal etti. Dağlık Karabağ ayrılıkçı yönetimi de bu sırada, 1991 yılında, bağımsızlığını ilan etti. Ancak bu bağımsızlık ve kurulan Dağlık Karabağ Cumhuriyeti, Ermenistan Cumhuriyeti dahil hiçbir ülke tarafından tanınmamaktadır.

Bu savaşı sona erdiren ateşkes anlaşması 1994 yılında Bişkek kentinde imzalandı.

Ateşkes yılları, İkinci Karabağ Savaşı ve işgalin son bulması

Bişkek Protokolü'nden sonra bölgede tansiyon düşmemiş aksine özellikle 2000'li yıllardan sonra daha da yükselmiştir. 2020 yılının Eylül ayına kadar başta 2008 Ağdere çatışmaları ve 2016 Azerbaycan-Ermenistan çatışmaları olmak üzere taraflar arasında irili ufaklı birçok çatışma yaşanmıştır. 27 Eylül 2020 sabahı işgal bölgesinden sivil yerleşimlere ateş açılması ise bardağı taşıran son damla oldu. Bu olayın hemen ardından Azerbaycan Silahlı Kuvvetleri, Dağlık Karabağ Temas Hattı boyunca karşı saldırıya başladı. Hem Azerbaycan hem de Ermenistan silahlı kuvvetleri askeri ve sivil kayıplar bildirdi. Birleşmiş Milletler, çatışmayı şiddetle kınadı ve her iki tarafı da gerilimi azaltmaya ve anlamlı müzakereleri gecikmeden sürdürmeye çağırdı.

Toplam 44 gün süren savaşta Azerbaycan birlikleri hızla ilerlemiş ve özellikle bölgenin güneyinde birçok yeri işgalden kurtarmıştır. 8 Kasım 2020 tarihinde Karabağ'ın kalbi sayılan hem stratejik açıdan önemli hem de manevi değeri yüksek Şuşa şehrinin işgalden kurtarılmasıyla Ermenistan, yenilgiyi kabul etti. 10 Kasım 2020'de Rusya, Azerbaycan ve Ermenistan'ın Dağlık Karabağ konusundaki mevcut ihtilafı sona erdirmek için bir anlaşma yaptıklarını; bu anlaşmaya göre savaş boyunca Azerbaycan'ın ele geçirdiği toprakların kendilerinde kalacağını, Nahçıvan ile Azerbaycan arasında Zengezur Koridoru yoluyla Ermenistan üzerinden bir irtibat yolu kurulacağı ve Rus barış güçlerinin temas hattı boyunca konuşlandırılacağını duyurdu. Ayrıca işgal altındaki Ağdam, Kelbecer ve Laçın rayonları da tek bir kurşun dahi atılmadan Azerbaycan'a geri verildi. Kalan bölge ise Rus barış gücü denetiminde Ermenilere bırakıldı.

Savaştan sonra Azerbaycan işgalden kurtarılan bölgelerde süratle imar, kalkındırma ve bölgeden zorla göç ettirilen nüfusu yeniden yerleştirme uygulamalarına başladı. Bunun yanında Ermeni ve Azerbaycanlı güçler arasında bazı çatışmalar ve gerginlikler de oldu. 2023 yılında Azerbaycan'ın belirttiğine göre imzalanan üçlü ateşkesin 4. maddesine rağmen Ermeni kontrolündeki bölgedeki Ermeni güçlerin silahlanmaya devam ettiği ve yer yer komplolara karıştığı istihbahrat tarafından tespit edilmiştir. Gelişen olaylar neticesinde 19 Eylül 2023 tarihinde bölgedeki mayınlar nedeniyle Azerbaycanlı polis ve sivillerin hayatını kaybetmesi sonrası Azerbaycan ordusu bölgede Ermeni silahlı güçlere karşı Anti Terör Operasyonu başlattığını duyurdu. 23 saat 48 dakika süren operasyon sonucunda bölgedeki Ermeniler müzakereyi kabul etti. Yevlah'da yapılan görüşmeler neticesinde Ermeni silahlı güçler lağvedildi ve bölge Azerbaycan'ın fiili kontrolüne bırakıldı. Böylece 30 yıl aradan sonra Dağlık Karabağ'ın tamamında Azerbaycan hakimiyeti yeniden sağlanmış oldu. De facto Dağlık Karabağ Cumhuriyeti'nin ise 2024 yılbaşında sona erdirilmesi planlanmıştı fakat bölge, 4 Ekim 2023'te Azerbaycan kontrolüne geçti. Böylece, Ermenistan bölgedeki yönetimi kaybetti.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Nagorno-Karabakh: Timeline Of The Long Road To Peace, Radio Free Europe
 Independence of Kosovo and the Nagorno-Karabakh Issue
 Regions and territories: Nagorno-Karabakh, BBC
 Kosova'nın Bağımsızlığı ve Dağlık-Karabağ Meselesi

Dağlık Karabağ


Dictionary of Women Worldwide: 25,000 Women Throughout the Ages est un dictionnaire biographique des femmes. Publié en 2006 par Yorkin Publications, une filiale de Gale, ce dictionnaire en trois volumes vise à remédier au manque d'informations sur les femmes disponibles dans d'autres dictionnaires biographiques.  et Deborah Klezmer sont les éditrices de l'ouvrage.

Le dictionnaire obtient en 2007 le prix du meilleur ouvrage de référence de l'American Library Association.

Description
Les deux premiers volumes du dictionnaire contiennent des entrées sur les femmes à travers les âges et le troisième volume est consacré aux index. Le livre contient également  généalogiques. Le dictionnaire ne contient pas d'informations sur les auteurs des entrées ou les sources, cependant,  renvoient aux  de la Women in World History. La série Dictionary of Women Worldwide constitue une extension de ce travail antérieur, bien que certaines entrées aient été raccourcies.

Chaque entrée contient généralement des informations biographiques, notamment les dates de naissance et de décès, la profession, d'éventuels pseudonymes, des détails familiaux, ainsi qu'une description générale de leur parcours de vie et de leurs réalisations. La période couverte s'étend de 3100 avant J.C. jusqu'au . Les indices séparent les entrées dans différents formats, y compris la période, le type d'occupation et l'emplacement géographique. Les numéros de page des entrées, cependant, ne sont pas inclus dans ces index eux-mêmes, et doivent donc être recherchés par ordre alphabétique dans le volume concerné.

Réception
Dans une critique pour Feminist Collections: A Quarterly of Women's Studies Resources, Vicki Tobias souligne la longueur et le détail des entrées, et la présence d'indications sur  la , apportant ainsi .

Éditions
 .
 Volume 1. A-L.
 Volume 2. M-Z.
 Volume 3. Index.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Women in World History

Liens externes

Dictionnaire biographique
Encyclopédie en anglais
Livre paru en 2006

Dictionary of Women Worldwide


Remo Venucci (Wnoucsek) (Rijeka 4. veljače 1903.- Rijeka 13. studenog 1987.) inženjer strojarstva i orguljaš iz redova riječkih Talijana. Bio je brat blizanac slikara i kipara Romola. Dao je velik doprinos rekonstrukciji grada Rijeke nakon Drugog svjetskog rata.

Životopis
Pohađao je Srednju industrijsku školu u Rijeci (građevinski smjer i brodogradnju). Strojarstvo je diplomirao i specijalizirao (specijalist za strojarske instalacije) na Institut Technique Superieur u Fribourgu, Švicarska.

U Cantieri Navali del Quarnero radio je na projektiranju energetskih uređaja i instalacija za sve vrste brodova i podmornica. Godine 1934. projektirao je zgradu »Dopolavoro dei Cantieri Navali del Quarnero«, odnosno »Radnički dom«, koji je tada bio centar društvenog, sportskog i kulturno-umjetničkog života zaposlenih u riječkom brodogradilištu.

Nakon rata ostaje, kao jedini inženjer, u Brodogradilištu 3. Maj, za koje je napravio cjelovitu procjenu štete, izradio planove za generalnu rekonstrukciju i odigrao neprocjenjivu ulogu u njegovoj obnovi.

Projektirao je i brod Abbazia (1939.), prema kojemu je kasnije izgrađeno šest brodova iz serije Pjesnici. Sudjelovao je u obnovi broda Galeb te predavao u Industrijskoj školi. Osnovao je strojarski odjel Rijeka Projekta te projektirao instalacije na kisik i acetilen za sva brodogradilišta u Hrvatskoj,  instalacije za riječke bolnice i fakultete,  sve instalacije za Vojnu bolnicu u Splitu te za mnogobrojne zgrade u Rijeci i Hrvatskoj.

Svestranim znanjem, visokom profesionalnošću i bespoštednim radom, inž. Venucci je u jednom od najtežih razdoblja povijesti grada Rijeke, radeći na svim vitalnim objektima (brodogradilišta, fakulteti, bolnice, škole, tvornice itd.) dao vrlo značajan doprinos rekonstrukciji svog voljenog rodnog grada nakon Drugog svjetskog rata (a i drugih gradova u Hrvatskoj).
Stalnim stručnim usavršavanjem i učenjem, dokazao se ne samo kao vrhunski stručnjak na polju energetike, već se uspješno okušao i na poljima arhitekture, brodogradnje i graditeljstva.

Djelomičan popis projekata

Od 1953. do 1965. inž. Venucci djelovao je kao šef strojarskog odjela "Rijeka Projekta". U tom je svojstvu projektirao:

- instalacije centralnog grijanja, vode, komprimiranog zraka, acetilena i kisika za brodogradilišta u Puli, Kraljevici, Malom Lošinju i Splitu

- istalacije ventilacije zračnog grijanja, klimatizacije i termičke toplane za Rafineriju nafte "Boris Kidrić" u Rijeci

- sve instalacije s kotlovnicom i podstanicama za Opću bolnicu "Dr. Z. Kučić u Rijeci"

- sve instalacije za stambeno naselje Turnić u Rijeci

- sve instalacije za radničko kupatilo bazena Sušak u luci Rijeka

- sve instalacije uređaja za dozrijevanje banana u luci Rijeka

- energetske instalacije za Vojno-medicinski centar u Splitu

- sve instalacije za Medicinski fakultet i Patološki institut u Rijeci

- uređaje za centralno grijanje u kotlovnici, uređaje komprimiranog zraka i centralnog grijanja upravne zgrade, restorana i kuhinje Autotransa

- instalacije zračnog grijanja i ventilacije za ambulantu u Lovranu

- instalacije centralnog grijanja, dovoda hladne vode, odvoda vode, pripreme tople vode za radničko-službenički restoran Tvornice papira

- instalacije tople i hladne vode za "Luku"

- razne energetske instalacije Strojarskog fakulteta u Rijeci

- vodovod i plinaru za Voplin u Rijeci

- instalacije vodovoda i kanalizacije za OŠ Centar u Rijeci

- instalacije grijanja i ventilacije za lakirnice za riječki Autotrolej

- instalacije centralnog grijanja za upravu zgradu MUP-a, za luku Bakar, za Riječko sjemenište, za Župni dom na Drenovi, za samostan "Nazaret"

- centralno grijanje i hidraulične insatalacije za Hotel Dražice (Krk) i za Hotel Katarina (Rovinj)

-  kotlovnice za OŠ Škurinje

- energetske instalacije Titove lovačke kuće u Gorskom kotaru (Lividraga-Gerovo)

- bazen na solarnu energiju za Dječju bolnicu Kantrida (vjerojatno prvi takve vrste na području bivše Jugoslavije) itd.

Glazbeno djelovanje

S glazbom se Remo Venucci družio od malih nogu. Kao sedmogodišnjak, zajedno s bratom Romolom, pjevao je u kapucinskom dječjem zboru koji je vodio pater Anselmo Canjuga. Upravo je kod Canjuge počeo učiti orgulje, solfeggio, harmoniju i kontrapunkt. Studij je nastavio kod talijanskog orguljaša i skladatelja Gastona de Zuccolija.

Aktivno je djelovao u riječkim crkvama punih šezdeset godina, od 1920., kada ga je provincijal kapucina Bernardin Škrivanić imenovao orguljašem i zborovođom crkve, pa sve do 1980.  Jedno je vrijeme, od 1929. do 1931., svirao u čak četiri crkve: Kapucinskoj, Assunti, Sv. Vidu i Sv. Jerolimu.
Pobrinuo se i za elektrifikaciju orgulja u sve četiri crkve (orgulje su do tada funkcionirale na pneumatskom principu). Kao orguljaš posjedovao je izvanrednu tehniku pedala. Kao kapelnik njegovao je duhovnu glazbu, od gregorijanskog korala do skladbi 20. stoljeća. Tijekom djelovanja pripremio je za izvedbu poznatu Palestrininu peteroglasnu Missa Papae Marcelli, četveroglasnu Misu Otta Nicolaija za soliste, zbor i orkestar, Perosijevu I. i II. Missa Pontificalis prilikom inauguracije Gornje kapucinske crkve 1929. itd.
Nakon Drugog svjetskog rata bio je orguljaš i kapelnik Salezijanske crkve Marije Pomoćnice i sv. Vida (1974. – 80.).
Surađivao je s glazbenicima Guidom Smareglia i Marcellom Tybergom.

Izvori

Životopisi, Rijeka
Hrvatski orguljaši

Remo Venucci


Jack Pierce (født Janus Piccoulas 5. maj 1889, død 19. juli 1968) var en amerikansk sminkør. Han huskes for sit arbejde på mange Universal-film, så som Frankenstein med Boris Karloff i hovedrollen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Sminkører
Amerikanere i 1800-tallet
Amerikanere i 1900-tallet

Jack Pierce