Stalky & Co. is a novel by Rudyard Kipling about adolescent boys at a British boarding school. It is a collection of school stories whose three juvenile protagonists display a know-it-all, cynical outlook on patriotism and authority. It was first published in 1899 after the stories had appeared in magazines during the previous two years. It is set at a school dubbed "the College" or "the Coll.", which is based on the actual United Services College that Kipling attended as a boy.

The stories have elements of revenge, the macabre, bullying and violence, and hints about sex, making them far from childish or idealised. For example, Beetle pokes fun at an earlier, more earnest, boys' book, Eric, or, Little by Little, thus flaunting his more worldly outlook. The final chapter recounts events in the lives of the boys when, as adults, they are in the armed forces in India.  It is implied that the mischievous pranks of the boys in school were splendid training for their role as instruments of the British Empire.

George Orwell wrote in 1940 that Stalky had "had an immense influence on boys' literature".

Characters

Boys
 "Stalky" (real name: Arthur Lionel Corkran). He knows that he is destined for Sandhurst, so he does not care about many academic subjects. Stalky later turns out to be brilliant in battle. He is based on Lionel Dunsterville.
 Reginald (or Reggie) Beetle, based on Kipling himself.
 William "Turkey" M'Turk (pronounced McTurk; he comes from a landed estate in Ireland). He is based on George Charles Beresford.

Staff
 Mr. Bates - the Headmaster, always wise and usually firm. Based on Cormell Price, headmaster of the United Services College.
 Mr. Prout – a housemaster in charge of Stalky's House, the victim of many of their deceptions
 Mr. King – a housemaster who sometimes bedevils the boys; "generally held to be based on W. C. Crofts," plus F. W. Haslam
 Mr. Hartopp – a housemaster, President of the Natural History Society; he seldom comes into conflict with the three boys and is more objective about them than Prout or King
 the Reverend John Gillett – the school's chaplain, who understands the three boys and has friendly chats with them
 Foxy – a "subtle red-haired school Sergeant"

Contents with summaries
The novel is a compilation of nine previously published stories, with a prefatory untitled poem beginning "Let us now praise famous men" (Sirach 44:1).

Several of the stories appeared in more than one magazine before being collected in book form.  The stories are listed below in the order in which they appeared in the book, along with the date and location of their magazine appearances:

 "In Ambush" (August 1898, McClure's Magazine; December, 1898, Pearson's Magazine):  The three boys, reading and smoking in their "bunker" (hide-out), see a gamekeeper shooting a fox, something anathema in a place where foxhunting is practiced.  When M'Turk tells the keeper's employer, a colonel who owns land adjoining their school, he gratefully invites them to visit his land.  Later Sergeant Foxy, Mr. King, and Mr. Prout follow the boys to see what they're up to when far from the school, and Stalky leads them onto the colonel's land.  The colonel upbraids them for trespassing, amusing the boys, who are eavesdropping.  Though the Head finds out that the boys are technically innocent, he canes them for causing trouble.
 "Slaves of the Lamp, Part I." (April 1897, Cosmopolis: A Literary Review;):  While the three boys and the three in the study (private room) below are rehearsing a pantomime of "Aladdin", Mr. King interrupts, as he has found lampoons Beetle wrote about him. He takes Beetle to his study and reprimands him in front of the younger boy who showed King the verses. By shooting a drunken carter with a catapult, Stalky induces him to throw stones at King. Beetle takes the opportunity to increase the damage that the stones do to King's study and to the tale-bearer.
 "An Unsavoury Interlude" (January, 1899, McClure's Magazine and Windsor Magazine): Mr. King taunts Beetle for having formerly been afraid of bathing in the sea, leading the boys of King's house (dormitory) to taunt those of Prout's house as "stinkers".  With the help of architectural knowledge Beetle has recently learned, the boys put a cat that they killed above the ceiling in King's house, causing a real stink, to King's house's much greater embarrassment.
 "The Impressionists" (February, 1899, McClure's Magazine and Windsor Magazine): Mr. Prout evicts the three boys from their study because each has been doing the others' work in the classes that he is good at.  They give the impression of conspiracies, intrigues, and systematic usury in the house till he sends them back to their study to get them away from the other pupils.
 "The Moral Reformers" (March, 1899, McClure's Magazine and Windsor Magazine): The Rev. John Gillett suggests that the three boys protect a small boy who is being bullied.  They trick the bullies (two older boys) into letting themselves be tied up for a game, and in a scene that has horrified many readers, torment the bullies without mercy until they convincingly agree to behave themselves.
 A Little Prep." (April, 1899, McClure's Magazine and Windsor Magazine): The Head catches the three boys out of bounds and smoking and has them caned, and they intend revenge. Some Old Boys (former pupils) visit at the end of the term.  One of them, Crandall, an army officer in India, had seen another Old Boy die after a skirmish.  The Head has Crandall sleep in his old dormitory, and boys crowd in to hear his story.  To punish them for leaving their beds, the Head has them do prep. (study) on the last night.  The pupils riot. The three boys had learned that when the Head had happened upon them out of bounds, he had been out to save another pupil from diphtheria by sucking the pseudo-membrane out of his throat, at great risk to the Head's life. They spread the report of the Head's heroism.  When he comes to stop the rioting, all the pupils cheer him incessantly despite his punishment.
 "The Flag of Their Country" (May 1899, McClure's Magazine; July, 1899, Pearson's Magazine): A general on the College's Board of Council sees Sergeant Foxy drilling boys, including Stalky and Beetle, as a punishment for lateness. He thinks they're drilling voluntarily and decides the school should have a well-equipped cadet-corps. A number of boys participate enthusiastically to prepare for their intended careers as military officers. However, a Member of Parliament is invited to give a speech on 'patriotism' to the school. He tactlessly outrages the boys' deep and private feelings about their military families and future, culminating by waving a Union Jack, an action which baffles them.  Led by Stalky, the members of the cadet-corps quit the next morning.
 "The Last Term" (May, 1899, Windsor Magazine): The three boys enjoy flirting with and kissing a local young woman, Mary Yeo.  When a shy and intellectual prefect named Tulke sees them, they persuade Mary to kiss him.  The prefects try to criticise the three for immorality, but they turn the tables by reporting Tulke's "immorality" and suggesting that the other prefects are conspiring with him.  The three boys grudgingly agree not to tell the rest of the school, but do so on the last day, when they're leaving but the prefects will be back.
 "Slaves of the Lamp, Part II." (May 1897, Cosmopolis: A Literary Review): The characters are now about thirty, and most are civil servants or soldiers in India.  All the participants in the Aladdin pantomime except Stalky reunite in England at the estate of a friend ("the Infant", who narrated Kipling's story "A Conference of the Powers").  They tell Beetle (the narrator of this story) how Stalky, an army captain, got his small force out of a siege by shooting at his enemies to get them to fight each other, as he had got the carter to throw stones at Mr. King; meanwhile Stalky used his charisma and language skills to keep his Sikh and Pathan allies together and then to set himself up as almost a local ruler.

Other stories

An expanded version of Stalky & Co. called The Complete Stalky and Co. was published in 1929. It contains all of the stories in the 1899 book plus five more, most of which had appeared in magazines in the 1920s. They appear in the following order:

 "Stalky" (originally published 1898, collected in Land and Sea Tales for Scouts and Guides in 1923). Several pupils at the Coll. are caught and locked in a barn while trying to steal cattle for fun. Corkran leads Beetle and M'Turk in rescuing them and locking the farmhands in the barn.  The boys change Corkran's nickname "Corky" to "Stalky" (which rhymes with it in the non-rhotic accents of England, and is based on their slang "to stalk", meaning "to use clever tactics, to outwit others"). Kipling describes "Stalky" as the first of the Stalky & Co tales to be written: it was originally published in The Windsor Magazine and McClure's Magazine in 1898.
 "In Ambush"
 "Slaves of the Lamp (Part I)"
 "An Unsavoury Interlude"
 "The Impressionists"
 "The Moral Reformers"
 "The United Idolaters" (1924, collected in Debits and Credits in 1926): A school fad for the Uncle Remus stories leads to wilder and wilder behaviour until a climactic fight between King's house, with a terrapin painted in their colours, and Prout's house, with a tar baby improvised by Stalky, Beetle, and M'Turk.  As the school is nearly set on fire, the Head punishes many pupils.  A new master obsessed with the possibility of homosexuality at the school thinks the Tar Baby was indecent, and the resulting quarrel with the other masters ends with his resignation.
 "Regulus" (1917, collected in A Diversity of Creatures in 1917): In Latin class, Mr. King speaks enthusiastically about Horace's Ode III.5, which tells how the general Regulus took a message of war to Carthage though he knew that the Carthaginians would kill him.  A normally serious boy releases a mouse in a class.  Teased by other boys about his forthcoming punishment, he goes berserk (Beetle's diagnosis) and fights one of them viciously.  He accepts his punishments without trying to delay or diminish them, so Stalky compares him to Regulus—giving King ammunition in arguing to the science teacher Hartopp that the pupils learn valuable things from Latin.
 "A Little Prep."
 "The Flag of Their Country"
 "The Propagation of Knowledge" (1926, collected in Debits and Credits): In King's class, Beetle guides M'Turk in bringing up the theory that Francis Bacon wrote the plays ascribed to Shakespeare, which distracts King, as he loathes it.  An examiner for the Army comes to the school.  After Beetle and M'Turk elicit hints that he supports the Baconian theory, various boys pretend interest in it, getting high marks.  King endures the examiner's praise of his pupils.
 "The Satisfaction of a Gentleman" (1920): Beetle and one of the "Aladdin" players have a war of pranks.  They conclude with a duel that turns into a chaotic battle on the nearby golf course using guns loaded with dust shot (very small shotgun pellets).  As Beetle flees, he collides with an elderly golfer who turns out to be on the school's Council.  The Head canes Beetle, Stalky, and M'Turk to appease him.
 "The Last Term"
 "Slaves of the Lamp (Part II)"

Other Stalky stories:

"A Deal in Cotton": Stalky only listens to and comments on the main character's narration.  Collected in Actions and Reactions.
"The Honours of War" (1917 in A Diversity of Creatures): Stalky (now a lieutenant-colonel) and Beetle learn that two subalterns are in trouble for playing pranks on a fellow subaltern named Wontner, including abducting him to the Infant's mansion.  As Wontner intends to create a scandal that will end their careers, Stalky diverts him by helping to tie up and embarrass the pranksters, after which Wontner is as guilty as they are.

Criticism

When the stories were published, some critics praised them, including most of those in the daily papers.  The Athenaeum, for example, emphasised the stories' humour and realism.  On the other hand, many reviews were harsh, notably Robert Buchanan's essay on Kipling in The Contemporary Review, in which Buchanan saw Kipling's work as a sign of British culture's reversion to barbarism, and said of the book, "The vulgarity, the brutality, the savagery reeks on every page."

Henry James called the book "deplorable"; Somerset Maugham, "odious". Teddy Roosevelt said it was "a story which ought never to have been written, for there is hardly a single form of meanness which it does not seem to extol, or of school mismanagement which it does not seem to applaud." Other harsh criticisms have come from George Sampson in The Concise Cambridge History of English Literature, A. C. Benson, and Edmund Wilson. H. G. Wells called Stalky and his friends "mucky little sadists". In his Outline of History, noting that a master incites the three boys to bully the two bullies with "gusto" (shared by the author) and that the Head seems to approve it, he saw authority and supposed morality as the typical justification for cruelty.  He added, "In this we have the key to the ugliest, most retrogressive, and finally fatal idea of modern imperialism; the idea of a tacit conspiracy between the law and illegal violence." [Italics in original.] He compared the boys' actions to the Black Hundreds' massacres in tsarist Russia, the Jameson Raid, and "the adventures of Sir Edward Carson and F. E. Smith (now Lord Birkenhead) in Ireland". On the other hand, Richard Le Gallienne called it "perhaps the best school story ever written" and replied to its detractors by quoting the story "An Unsavoury Interlude": "It's not brutality... It's boy; only boy."

Language and allusions
The stories contain a good deal of language, from slang and Devon dialect to legal Latin, that is unfamiliar to modern readers, especially those outside Britain.  Also Kipling portrays the boys as being widely read in the literature available to them.  Their casual talk includes Latin and French (often distorted), not unusual for schoolboys of the time, and they quote or purposefully misquote classical authors such as Cicero and Horace. At least two editions have provided notes to help modern readers understand these words and references. Allusions include:

 The Boy's Own Paper
 Eric, or, Little by Little (referred to often in mockery)  Example: "Wasn't it glorious? Didn't I Eric 'em splendidly?" (Stalky: Ch. 8, "The Last Term")
 Fors Clavigera, by John Ruskin
 "The Gold-Bug", by Edgar Allan Poe
 Jabberwocky, by Lewis Carroll.  M'Turk uses the word "frabjous" on two occasions, one of them in a direct quotation, and Stalky uses it once.
 A Jorrocks novel, probably Handley Cross (1843), by Robert Smith Surtees. Stalky quotes the line, "Hellish dark and smells of cheese." (Stalky: Ch. 8, "The Last Term")
 Julius Caesar, by William Shakespeare. When Beetle points out Tulke's embarrassing admission that he couldn't stop a girl from kissing him, Stalky adds, "And Tulkus [...] is an honourable man."
 The Last of the Mohicans, by James Fenimore Cooper. In the story "In Ambush", Beetle twice calls Sgt. Foxy "Chingachgook".
 Oliver Twist, by Charles Dickens (an allusion to Fagin)
 Uncle Remus and His Legends of the Old Plantation, by Joel Chandler Harris, London edition, 1881. The principal basis for "The United Idolaters."
 The Railway Children, by E. Nesbit

Posthumously published manuscript
Kipling wrote an additional story about Stalky and Co., "Scylla and Charybdis", that remained unpublished in his lifetime. It depicts Stalky and his friends catching a colonel cheating at golf near Appledore in North Devon. The story existed only in manuscript form, attached to the end of the original manuscript of Stalky & Co.: it may have been planned as the opening chapter. On his death in 1936 Kipling bequeathed the manuscript to the Imperial Service Trust, the body that administered the Imperial Service College (successor institution to the United Services College). That school merged with Haileybury in 1942 to form Haileybury and Imperial Service College. The manuscript was displayed at Haileybury in 1962, in an exhibition to mark the school's centenary; and in 1989, after spending many years in a bank vault, was transferred to the College archives.

While "Scylla and Charybdis" was known to exist, it had never been transcribed or widely discussed. It was "discovered" in 2004 by Jeremy Lewins, a former Kipling Fellow at Magdalene College, Cambridge. The school subsequently decided to publish it, in association with the Kipling Society.

Television adaptation
The tales were adapted for television by the BBC in 1982. The six-part series starred Robert Addie as Stalky and David Parfitt as Beetle. It was directed by Rodney Bennett and produced by Barry Letts.

References

External links

 Project Gutenberg e-text, stalky.com e-text, Words e-text

 The Kipling Society's site, which includes the text of all of his stories. Isabel Quigly's notes on the Stalky stories are available by navigating to each story, then clicking "Background", then "Notes on the text".

1899 British novels
Novels by Rudyard Kipling
Works originally published in The Windsor Magazine
Novels set in boarding schools

Stalky & Co.


Atmosfer, gaz yuvarı veya hava yuvarı herhangi bir gök cisminin etrafını saran ve gaz ile buhardan oluşan tabaka.

Yer çekimi sayesinde tutulan atmosfer, büyük ölçüde gezegenin iç katmanlarından kaynaklanan gazların yanardağ etkinliği ile yüzeye çıkması sonucu oluşmakla birlikte, gezegenin tarihi boyunca Dünya dışı kaynaklardan da beslenmiş ve etkilenmiştir. Dünya'nın atmosferi, basınç ve yoğunluk açısından diğer yer benzeri gezegenlerden Mars'a göre yaklaşık 100 kat daha büyük, Venüs'e göre ise yaklaşık 100 kat daha küçük bir gaz kütlesini ifade eder. Ancak bileşim açısından bu iki gezegenin atmosferlerinden çok farklı olduğu gibi, Güneş Sistemi içinde de eşsizdir.

Atmosfer basıncı
Atmosfer basıncı havanın ağırlığının bir sonucudur. Dolayısıyla yere ve zamana göre değişir. Atmosfer basıncı 5 km'de yaklaşık %50 azalır. Yer çekimi nedeniyle bu gaz kütlesinin bir ağırlığı vardır ve gezegen yüzeyine doğru alçaldıkça artan bir basınç yaratır. Basınç, normal atmosferde, 0 °C'de, 760 mm'lik bir cıva sütununun yarattığı basınca eşittir.

Atmosferin toplam kütlesinin yaklaşık 5,1×1015 ton olduğu sanılmaktadır; bu da Dünya'nın toplam kütlesinin milyonda birinden daha azdır.

Bileşimi

Atmosfer renksiz, kokusuz, tatsız, çok hızlı hareket edebilen, akışkan, elastik, sıkıştırılabilir, sonsuz genleşmeye sahip ısı geçirgenliği zayıf ve titreşimleri belli bir hızda ileten bir yapıya sahiptir. Tam olarak yüksekliği saptanamamıştır. "Homojen atmosfer" olarak isimlendirilen ve yoğunluğun hemen hemen aynı olduğu alt bölümün yüksekliği 8 km civarındadır. Bu seviyeden sonra yoğunluk yükseklikle azalır ve seyrek gaz kütleleri şekline dönüşerek uzay boşluğuna kadar uzanır ki bu bölge de "heterojen atmosfer" olarak isimlendirilir.

Belirgin olan bir şey; atmosferin üst seviyesinin 30 km civarında son bulduğudur. Bu seviyeden sonra da hava bulunduğunu söylemek doğrudur fakat bu bölümün meteoroloji ile bir ilişkisi yoktur. Şöyle ki 80 km yukarıda Güneş ışınlarını yansıtabilecek kadar hava, 300 km yukarıda meteorların atmosfere girişinde sürtünme nedeniyle ışık verebilmesi ve hatta 600 km yukarıda aurora'ların gözlenmesi buralarda da az da olsa atmosferin olduğu yönünde ipuçları vermektedir.
Atmosferin yeryüzüne yakın katmanlarının yüzde 78'i azot, yüzde 21'i de oksijenden oluşur. Yüzde 1'i ise su buharı, argon, karbondioksit, neon, helyum, metan, kripton, hidrojen, ozon ve ksenon elementlerinden oluşur. Bunlara toz ve duman gibi maddeler de katılır.

100 km yükseğe kadar azot-oksijen oranında önemli bir değişiklik olmaz, yalnızca 20–30 km arasındaki yüksekliklerde bir ozon yoğunlaşması gözlenir. Bu ozon katmanının önemli bir işlevi vardır. Çünkü Güneş'ten gelen morötesi ışınların büyük bir bölümü bu katman tarafından süzülür. Ama buradaki ozon hem miktar, hem de yüzde olarak çok fazla değildir.

100 km'nin üzerinde hızlı bir sıcaklık düşmesi gözlenir. Buradaki gazlar artık çok ince katmanlar biçimindedir. Daha çok da hafif gazlar bulunur. Bu gazlar morötesi ışınların etkisiyle ayrışır ve böylece burada oksijen serbest atomlar halinde bulunur. Işıl ayrışma denen bu olay 200 km yükseklikte daha da yüksek bir düzeye çıkar.

Su buharı, yer ve zamana göre değişen biçimde, atmosferin alt katmanlarına karışmış olarak bulunur ve yaklaşık 10–15 km yükseklikten sonra azalmaya başlar. Yeryüzünün iklim ve meteoroloji koşulları üstünde bu su buharının önemli bir rolü vardır, çünkü bulutlara asılı olan su buharı yağış olarak yeryüzüne düşer.

Heterosfer

Yeryüzeyinden 100 km yükseklikten itibaren atmosferin bileşim açısından bu türdeş yapısı kaybolmaya başlar. Bu nedenle "heterosfer" adı verilen ve atmosferin son derece seyrek olduğu bu alanlarda, hareketlilik az olduğu için, gazlar uzun dönemde moleküler ağırlıklarına göre alçaktan yükseğe doğru hafife gidecek şekilde tabakalanma eğilimindedir. Güneş ışınlarının iyonize edici etkisinin güçlü hissedildiği bu bölgelerde, fotokimyasal etkinlikler de giderek önemli hale gelir ve atmosfer bileşimini etkiler.

600-1,500 km arasında atmosferdeki oksijenin yerini, Güneş'teki lekelerin durumuna göre değişen bir biçimde, helyum alır, bunun üstünde de bir hidrojen katmanı bulunur. Onun için burada yerküreyi çepeçevre saran bir hidrojen tacından söz edilebilir. Yüksek enerjili Güneş ışınlarının etkisi ile hızlandırılan bu hafif atomlar, Yerkürenin kütleçekiminden kurtularak uzaya kaçarlar. Eksilen hidrojenin yerini fotokimyasal etkilerle yüksek atmosfer katmanlarındaki su moleküllerinin parçalanması sonucunda ortaya çıkan hidrojen alır. Bu nedenle hidrojen kaybı gezegenin değerli su kütlesinin kaybı anlamına gelmektedir. Ozon tabakasının tahribatı sonucunda, fotokimyasal etkinliklerin atmosferin su buharından zengin olduğu alçak tabakalarına doğru inmesi bu yönden de tehlike yaratmaktadır.

Yıldızların atmosferleri

Yıldızların geniş atmosferleri vardır. Işık yuvarı, renk yuvarı ve geçiş bölgesiyle başlayan yıldız atmosferleri, korona, Güneş rüzgârı ve heliosferle gelişerek gezegenlerarası uzayın derinliklerinde heliopause ile son bulurlar. Mesela Güneş'in atmosferin takriben %73 kadarı hidrojenden, %25'i helyumdan oluşur. Atmosfer, elementlerin iyonize olmuş plazmalarıyla Güneş rüzgârı ve Güneş fırtınası şeklinde Güneş Sistemi'ndeki diğer gök cisimlerinin atmosferlerini etkiler.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Atmosfer basıncı
 Hava
 Meteoroloji

Dış bağlantılar
MGM - Atmosferin dikey yapısı
 NASA- Atmosferin 5 katmanı vardır
 Atmosfer ve Özellikleri-  Boğaziçi Üniversitesi
 Atmosfer Nedir
 Atmosfer ve yapısı

Gezegen bilimi

Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler

Atmosfer


Kanta Usui (født 9. oktober 1999) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Gamba Osaka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kanta Usui


Zayıflatılmış uranyum, yapısındaki radyoaktif Uranyum-235 izotoplarının büyük kısmını kaybetmiş uranyuma denir. Zayıflatılmış uranyum, atom silahı veya atom enerjisi santrali için yakıt üretmek amacıyla uranyum zenginleştirilmesi sırasında ortaya çıkan bir yan üründür. Özkütlesi ve dayanıklılığı çok yüksek olduğundan silah sanayiide, özellikle mermi ve zırh yapımında, kullanılmaktadır.

Üretimi
Uranyum, doğada bulunan zayıf radyoaktif özellikler gösteren bir ağır metaldir. Bilinen üç izotopu vardır: 234U, 235U, 238U. Bu izotoplardan 234U ve 235U fisildir, 238U fisil değildir. Doğadan çıkarılan uranyumun kütlece % 99,27'si 238U'den oluşur.

Uranyum, doğada bulunduğu haliyle zincirleme çekirdek tepkimesine giremez. Bu nedenle atom silahları ve atom enerjisi santrallerinde yakıt olarak kullanılan uranyumun içindeki radyoaktif izotopların oranının arttırılması gerekir. Uranyum zenginleştirmesi denilen bu süreç sonucunda radyoaktif izotoplarca zengin yakıt oluştuğu gibi radyoaktif izotoplarını kaybetmiş zayıflatılmış uranyum da oluşur. 1 gram zenginleştirilmiş uranyum üretildiğinde, yaklaşık 7 gram zayıflatılmış uranyum oluşur.. Zayıflatılmış uranyum % 99,8 oranında 238U içerir.

Özellikleri

 Zayıflatılmış uranyum'un özkütlesi 19,050 g/m³'tür. Bu değer, yaklaşık olarak kurşunun özkütlesinden %70 daha fazladır.
 Radyoaktif izotoplarının büyük kısmı çıkarılmış olduğundan zayıflatılmış uranyum, doğada uranyumun %60'ı kadar radyoaktif aktivite gösterir.

Kullanıldığı yerler

Yoğunluğunun çok yüksek olmasından dolayı zayıflatılmış uranyum, silah sanayiinde zırh ve zırh delici mermilerde kullanılmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Dünya Sağlık Örgütü (WHO) Zayıflatılmış Uranyum bilgi sayfası
 The Campaign Against Depleted Uranium
 İngiltere Savunma Bakanlığı'nın zayıflatılmış uranyum araştırma komitesi
 Uranium Medical Research Centre
 Depleted uranium, The Royal Society

Uranyum
Nükleer silahlar
Zırh
Bilim tartışmaları
Zehirli elementler
Savaşlar ile ilgili çevre sorunları

Zayıflatılmış uranyum


لام التعريف أو أل التعريف هي اللام المسبوقة بهمزة وصل ويدخلان على الأسماء لتحويلها من أسماء نكرة إلى أسماء معرفة، وهي لا تدخل إلا على الأسماء وتكون همزتها همزة وصل مما يستوجب لفظها عندما تأتي في أول الكلام ولا تلفظ عندما تأتي في سياق الكلام. ويمكن أن تتصل  التعريف بالأفعال وذلك فيما ندر جدا كما في الشعر الذي نظمه ذو الخرق الطهوي:

التأثيل

في النحو
في النَّحْوِ، تُصَنَّفُ لامُ التعريفِ على أنها حرف معنى؛ ليس لها عملٌ إعرَابيٌّ أَيْ لا تُغَيِّرُ حالةَ إعرابِ الاسمِ الَّذِي تَدْخُلُ عَلَيْهِ.

تصنيف
لام التعريف بحسب المعنى:
 عهدية
 جنسية
 استغراقية

تأتي كذلك:
 اسما موصولا بمعنى الذي
 زائدة وهي على نوعين: زائدة لازمة وزائدة غير لازمة
 بدلا عن المضاف إليه
 غير دالة على التعريف.

همزة أل
في الكتابة العربية الحديثة، تحذف همزة أل التعريف عندما يتصل الاسم المعرف بحرف الجر أللام على نحو: التعريف ← للتعريف.

لام أل

لام التعريف الأداة
تدخل لام التعريف على الأسماء كي تعرفها وتزيل إمكان اللبس في المقصد من الاسم المعرف.

دخلت لام التعريف على كل من الاسمين: رجل وبيت؛ وأزالت بدخولها اللبس في دلالة هذين الاسمين، ليشيرا إلى بيت ورجل محددين ومعرفين.

إن دخول لام التعريف على الاسم لم يغير من حالته الإعرابية؛ إنما أدى فقط إلى إزالة تنوين الاسم النكرة وتعيين المقصد منه.

تنقسم لام التعريف بحسب المعنى إلى:

شاع استخدام لام التعريف بالمعنى العهدي؛ لكن جاز استخدامها أيضا بالمعنى الجنسي كما هو الحال عند تعريف الاسم: إنسان، ليصبح: الإنسان، والذي يشير هنا إلى مجموع أفراد هذا الجنس.

لام التعريف الاسم موصول
تأتي لام التعريف اسما موصولا بمعنى الذي وفروعه، وتدخل على الأسماء المشتقة كاسم الفاعل أو اسم المفعول أو الصفة المشبهة.

مثال:

مِنَ ٱلْقَوْمِ ٱلرَّسُولُ ٱللَّهِ مِنْهُمْ لَهُمْ دَانَتْ رِقَابُ بَنِي مَعَدٍّ

المقصد هنا:

مِنَ ٱلْقَوْمِ ٱلَّذِينَ رَسُولُ ٱللَّهِ مِنْهُمْ دَانَتْ رِقَابُ بَنِي مَعَدٍّ.

لام التعريف الزائدة
يمكن لـ لام التعريف أن تأتي زائدة وهي نوعان:
 زائدة لازمة: تدخل على الأسماء الموصولة كالذي؛ التي؛ اللذان؛ اللتان.
زائدة لازمة: كاللات واليسع
أو في الإشارة: الآن
 زائدة غير لازمة: تدخل على أسماء العلم مثال: الحارث؛ العباس.وهذا النوع من الزيادة سماعي.
وقد تحذف في غير السماع: (وهذا يوم اثنين مباركا فيه)

لام التعريف البدل عن المضاف إليه
يحتاج تحديد فيما إذا كانت لام التعريف بدل من المضاف إليه إلى التفكر والإبحار في المعنى من الاسم الوارد المعرف.

مثالا:

قَالَتْ بَنَاتُ ٱلْعَمِّ: يَا سَلْمَى وَإِنْ كَانَ فَقِيرًا مُعْدِمًا قَالَتْ: وَإِنْ

إن تقدير بَنَاتُ ٱلْعَمِّ في هذا البيت الشعري: بَنَاتُ عَمِّي—هنا جاءت لام التعريف بَدَلًا من المضاف إليه ضمير الملكية (ـ).

لام التعريف غير الدالة عليه
إن الأصل في لام التعريف الدلالة على اسم معرف ومحدد إلا أنها تفقد هذه الفائدة في التعريف والتحديد عندما تتصل ببعض الأسماء

مثالا:

يَقُولُ ٱلطِّفْلُ: سَأُصْبِحُ ٱلْغَدَ طَبِيبًا

إن المقصد من كلمة الغد هنا، ليس الغد بالمعنى الحرفي للكلمة وإنما بمعنى المستقبل، فيجوز القول بأن كلمة الغد؛ بالرغم من أنها معرفة، إلا أنها ما زالت مطلقة مشيرة إلى مستقبل غير محدد.

اللام الشمسية واللام القمرية

في أغلب الأحيان تُوصف الحروف بأنها حروف شمسية أو حروف قمرية ولكن في بعض الأحيان تُوصف اللام (يقصد بها حرف اللام في أل التعريف) بأنها شمسية أو قمرية.

اللام القمرية

التعريف : هي اللام التي تُكتب وتُلفظ، ويكون الحرفُ الذي بعدها غير مُشدد.
المثال :
الْــعلم ـ الْــقلم ـ الْــكلا - القَمر - الأسد ملك الغابة - الـبدر منير - الجمل سفينة الصحراء - العلم نافع - الحلم سيد الأخلاق - الخميلة خضراء - الغيرة تولد الحقد - الفناء واسع - القلب نابض - الكتاب جديد - المسلمون يطوفون بالبيت الحرام - الهواء عليل - الورد متفتح - الياسمين رائحته زكية.
 حروف (الـ) القمرية : (ا ـ ب ـ ج ـ ح ـ خ ـ ع ـ غ ـ ف ـ ق ـ ك ـ م ـ هـ ـ وـ ي)
 وهي مجتمعة في هذه الجملة :
                   (ابغ حجك وخف عقيمه)

     الحرف       الكلمة إضافة أل القمرية
        أ                أَبٌ الأَبُ
        ب             بَلَدٌ البَلَدُ
       ج              جَمَلٌ الجَمَلُ
       ح              حَمَلٌ الحَمَلُ
       خ            خَرُوفٌ الخَرُوفُ
       ع               عَيْنٌ العَيْنُ
       غ              غُلامٌ الغُلامُ
       ف              فَاسٌ الفَاسُ
       ق               قَمَرٌ القَمَرُ
       ك               كِتَابٌ الكِتَابُ
       م                مَاءٌ المَاءُ
      هـ                 هِرٌّ الهِرُّ
       و               وَلَدٌ الوَلَدُ
       ي               يد اليد

اللام الشمسية

التعريف هي التي تكتب ولا تلفظ (لأنها تدغم بالحرف الذي بعدها، فيكتب الحرف الذي بعدها مشددًا).
المثال : (التُّفاح ـ الذَّهب ـ الصِّدق ـ الـطَّعام - الـشَّمس)

وقوله تعالى : «والسَّماء والطَّأرق».
و : الشَّمس مشرقة - الرَّجل قادم - التَّمر طعام مفيد - الثِّمار ناضجة. الصَّياد متأهب - نقيق الضَّفادع مزعج - الذُّل مكروه - الطُّيور مغردة -النُّور ساطع - الدِّفاع عن الوطن واجب - اللَّيمون حامض أو حلو - الظُّلم ظلمات يوم القيامة -
يتفتح الزُّهر في الرَّبيع - السَّلام عليكم
 حروف (الـ) الشمسية : (ت ـ ث ـ د ـ ذ ـ ر ـ زـ س ـ ش ـ ص ـ ض ـ ط ـ ظ ـ ل ـ ن)
 وهي مجتمعة في أوائل البيت :

طب ثم صل رحما تفز، ضف ذا نعم
دع ســوء ظــنٍ، زر شـريفـا للكرم

الحرف الكلمة إضافة أل الشمسية
ت تُّفاح الــتُّفاح
ث ثُّعلب الــثُّعلب
د دِّفاع الــدِّفاع
ذ ذَّهب الــذَّهب
ر رَّبيع الــرَّبيع
ز زُّهر الــزُّهر
س سُّماء الــسُّماء
ش شَّمس الــشَّمس
ص صَّديق الــصَّديق
ض ضُّبع الــضُّبع
ط طَّالب الــطَّالب
ظ ظُّبي الــظُّبي
ل لَّيمون الـلَّيمون
ن نَّافذة الــنَّافذة

المبدوء بـ (لام)
- ما كان مبدوءًا بلام في الأصل، ثم دخلت عليه (الـ) يصبح بلامين.
مثل : لغة+ الـ = اللغة.
مثل الكلمات التالية: لقمة ـ اللقمة، لظى ـ اللظى، لجام ـ اللجام، لب ـ اللب، لون ـ اللون، لوح ـ اللوح.

- تحذف همزة الوصل من «أل» إذا دخلت عليها لام الجر فيجتمع ثلاث لامات، وتجنبًا لصعوبة الكتابة ، يمكن أن تدغم لام التعريف في اللام الأصلية، ويعوض عنها بالشدة التي توضع فوق اللام الثانية.
مثل: : لبن + الـ = اللبن + لـ (حرف جر) = للَّبن.

مثل الكلمات:
المعلم ـ للمعلم، الدهون ـ للدهون ،الخالق ـ للخالق.

المراجع

سابقات
علوم اللغة العربية
مصطلحات عربية

لام التعريف


Nimet Demirbağ Sanlıman, Türk belgesel bebek sanatçısı.

Bebek yapımı olarak nitelendirilse de daha önce litaratürde tam bir sınıflandırma yapacak kadar örneği bulunmadığından "belgesel bebek yapımı" olarak nitelenebilecek sanatın nadir ustalarındandır.

Robert Koleji bitirmiş, yurt dışında heykel eğitimi görmüş, Mimar Sinan Akademisi ve ardından Topkapı Sarayı'nda Süheyl Ünver'den tezhip ve minyatür sanatı eğitimi görmüştür.

50 yıllık sanat hayatında Kavuklu Hamdi, Yörük Çadırı, Semazen, Ayakkabı Boyacısı, lehimci, Simyager, Balıkçı Kamil, Ağanın Kızı Fatma, Rençber Mehmet (Türkiye 1. si) gibi pek çok insansı bebek üretmiştir. Gerçeğe en uygun kompozisyonu oluşturmakta kitre, mısır püskülü, çorap kumaş ve başka birçok sıra dışı malzemeden yararlanmış, bu sayede gerçekçiliğin bebeklerin simalarına ve duruşlarına işlenmesi sağlanmıştır.

1960 yılında Beyoğlu'nda Elif Bebek Atölyesi'ni açmış, çok sayıda ve nitelikte bebek üretmiş, yurt içinde ve yurdışında birçok sergide yer almıştır.

Hocası Zehra Müfit Hanım'ın izinden giden Nimet Demirbağ Sanlıman Caddebostan ve Bozcaada'da yaşamakta ve çalışmalarına devam etmektedir.

Dış bağlantılar

Türk heykeltıraşlar
Yaşayan insanlar

Nimet Demirbağ Sanlıman


Charles Finley (* 26. März 1865 in Williamsburg, Whitley County, Kentucky; † 18. März 1941 ebenda) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1930 und 1933 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Charles Finley, Sohn des Kongressabgeordneten Hugh F. Finley, besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und das Milligan College in Tennessee. Danach war er im Kohlegeschäft, im Bankgewerbe und als Zeitungsverleger tätig. Politisch wurde er Mitglied der Republikanischen Partei. Zwischen 1894 und 1896 saß er als Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. Im Jahr 1895 war er außerdem Delegierter auf dem regionalen republikanischen Parteitag in Kentucky. Zwischen 1896 und 1900 fungierte er als Secretary of State von Kentucky.

Im Jahr 1900 wurde er wegen seiner angeblichen oder tatsächlichen Beteiligung an der Ermordung des Gouverneurs William Goebel verurteilt. 1908 wurde er von Gouverneur Augustus E. Willson begnadigt. Zwischen 1912 und 1928 war er Parteivorsitzender der Republikaner im elften Kongresswahlbezirk von Kentucky. Nach dem Rücktritt des Abgeordneten  John M. Robsion im Januar 1930 wurde Finley bei der fälligen Nachwahl für den elften Sitz von Kentucky als dessen Nachfolger in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 15. Februar 1930 sein neues Mandat antrat. Nach einer Wiederwahl bei den regulären Kongresswahlen des Jahres 1930 konnte er bis zum 3. März 1933 im Kongress verbleiben. Kurz vor Ablauf seiner letzten Legislaturperiode wurde der 20. Verfassungszusatz ratifiziert, durch den die Fristen zwischen den Kongress- bzw. Präsidentschaftswahlen und dem Beginn der jeweiligen Amtszeiten verkürzt wurden.

Im Jahr 1932 verzichtete Finley auf eine erneute Kandidatur. Nach seinem Ausscheiden aus dem US-Repräsentantenhaus zog er sich in den Ruhestand zurück. Er starb am 18. März 1941 in seiner Geburtsstadt Williamsburg.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Secretary of State (Kentucky)
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Republikanischen Partei
US-Amerikaner
Geboren 1865
Gestorben 1941
Mann

Charles Finley


Petar Popović (în ; ), cunoscut sub numele de Pecija (Пеција), a fost un hajduk (haiduc) sârb care i-a condus pe rebelii sârbi în două revolte împotriva Imperiului Otoman în regiunea Bosanska Krajina, prima în 1858 și a doua în 1875.

Biografie

Primii ani
Petar Popović s-a născut într-o familie sârbă ortodoxă din satul Bušević din regiunea Krupa na Uni (actuala Bosnia și Herțegovina) în 1826. Părinții săi se numeau Petar și Ilinka. El și-a petrecut cea mai mare parte a vieții sale în Bosanska Kostajnica. A fost un autodidact și în afară de limba sârbă mai vorbea și limba turcă. Dușman al statului otoman, Petar s-a alăturat haiducilor în 1848, la vârsta de doar 22 de ani, și a luptat cu otomanii pe tot parcursul restului vieții sale.

Prima revoltă a lui Pecija
La mijlocul anului 1858 a izbucnit o revoltă în nord-vestul Bosniei, care a generat o represiune otomană la adresa populației sârbe locale. În satul Ivanjska din nahiyah Krupa, populația sârbă din satul majoritar catolic s-a răsculat. După câteva împușcături în jurul satului Ivanjska s-au mai ridicat la luptă și alte sate. S-a spus că principala cauză a revoltei a constituit-o tirania (zulum) ocupanților otomani. În iunie 1858 revolta s-a extins în regiunea Knešpolje. Conducătorii revoltei au fost fostul hajduk (haiduc) Petar Popović–Pecija, Petar Garača (d. 1858), Simo Ćosić și Risto Jeić. Populația rurală din regiunea Knešpolje era formată în principal din sârbi ortodocși, în timp ce populația musulmană trăia predominant în orașe. Pe 20 iunie rebelii i-au determinat pe musulmani să se refugieze în orașul Novi. Aproximativ 600 de rebeli s-au adunat în apropierea orașului Novi, plănuind să-l atace. În același timp, Pecija și Garača au adunat aproximativ 3.000 de rebeli, care au pătruns în Ivanjska cu scopul de a-i ajuta pe rebelii locali. Pe 4 iulie, în bătălia de la Doljani, lângă Bihać, au fost uciși aproximativ 100 de turci, după care Jeić a trecut în Austria, încercând să convingă pe austrieci că acești țărani cu furci și coase meritau o viață mai bună. Pe 15 iulie, tabăra din Ivanjska, unde se aflau Pecija și Garača, a fost luată cu asalt. Trupele rebele aflate în apropierea satului Ivanjska au fost zdrobite în luptă, iar Pecija și Garača i-au condus pe rebelii supraviețuitori în Knešpolje, unde era ultimul lor punct de rezistență.

În acest timp, trupele otomane au fost întărite cu detașamente trimise în ajutor din toate regiunile Bosniei și pe 21 iulie a avut loc bătălia de la Tavija, în apropierea actualului oraș Kostajnica. Aproximativ 1.000 de rebeli s-au apărat curajos, dar nu au putut rezista și cei mai mulți dintre ele au decis să fugă în Austria, după ce au fost înfrânți. A doua zi a avut loc o bătălie în apropierea satului Kuljan. Trupele lui Pecija și Garača, slăbite de trecerea unui număr mare de rebeli pe cealaltă parte a râului Una (pe teritoriul austriac), nu au avut puterea de a opune o rezistență serioasă armatei otomane bine organizate, așa că au decis să se refugieze, de asemenea, în Austria. Cu toate acestea, austriecii au refuzat să le acorde protecție și au încercat să-i dezarmeze și să-i predea autorităților otomane; Pecija și Garača au decis să nu se predea și cu o trupă formată din aproximativ 300 de rebeli au spart blocada otomană și s-au refugiat în munții Prosar.

În următoarele luni, Pecija și Garača au continuat să ducă un război de gherilă în regiunea Knešpolje, dar, cu toate acestea, revolta a fost în mare parte zdrobită. În decembrie 1858 Garača a fost ucis în apropiere de Kostajnica. După moartea lui Garača, Pecija a decis să se retragă în Austria, dar autoritățile austriece l-au capturat, după ce l-au luat prin surprindere, și l-au predat otomanilor pentru un premiu de 5.000 de groși. Pecija a fost dus la Constantinopol pentru a fi judecat. Acolo, el a fost condamnat la moarte pentru, conform acuzațiilor, uciderea a 98 de turci. Executarea condamnării la moarte urma să aibă loc în orașul său natal din eyaletul Bosnia. În timpul călătoriei de la Constantinopol, Pecija a reușit să evadeze în apropierea orașului Užice și s-a refugiat în Principatul Serbiei.

Șederea la Kragujevac și Belgrad
Se cunosc puține informați cu privire la perioada șederii sale în Serbia. Potrivit arhimandritului S. Vujasinović el a fost primit de prințul Mihailo, care l-a numit în corpul de gardă din Kragujevac; după informațiile lui D. Aleksić a lucrat în turnătoria din Kragujevac; potrivit lui M. Ekmečić el a fost pandur (gardian) la Kragujevac. A rămas în Serbia până ce a izbucnit o revoltă în vilayetul Bosnia în 1875.

Revolta din Bosanska Krajina

El s-a alăturat imediat revoltei din Bosanska Krajina (1875) și a luptat la Gašnica în 28 august. Pecija s-a dovedit încă o dată a fi unul dintre conducătorii cei mai capabili, reușind să-i alunge pe otomani. Cu toate acestea, la scurt timp după aceea, din cauza trădării lui Ilija Čolanović, potrivit legendei populare, otomanii i-au atacat pe rebeli prin surprindere și după o luptă lungă și violentă au zdrobit oastea de haiduci; unii dintre haiduci au fugit la Prosar și doar aproximativ 50 au rămas să continue lupte împreună cu Pecija pe malul râului Sava.

Pecija și rebelii lui au reușit să captureze o ambarcațiune și să treacă râul, dar mulți dintre ei, aflându-se în bătaia focului, au fost uciși de trupele otomane. Doar Pecija și doi bărbați au rămas în viață, iar Pecija, neobosit și curajos cum era, în loc să fugă, s-a dus în câmp deschis și a strigat "Hei, turcilor, aflați că nu l-ați ucis pe Pecija, el este încă viu și în curând se va răzbuna". Un glonț l-a lovit în cap și a murit pe loc în noaptea de 29 august 1875. Pecija a fost îngropat, alături de Kormanoš și de ceilalți rebeli, în apropiere de Jasenovac. La un deceniu după moartea sa, rămășițele pământești ale lui Pecija au fost transferate și îngropate pe teritoriul mănăstirii Moštanica, la poalele muntelui Kozara, lângă Kozarska Dubica.

Moștenire

După moartea lui Pecija, el a fost îngropat pe partea austriacă a râului Sava, în apropiere de Jasenovac. Sârbilor nu li s-a permis să-i mute rămășițele pământești în Bosnia. Sârbii din Kozarska Dubica, printre care Ostoja Kosanović, Jovo Subanović și Dimitrije Misaljević, au început inițiativa pentru mutarea rămășițelor lui Pecija în Bosnia, unde urmau să fie înmormântate cu onorurile cuvenite. Ei, împreună cu un preot din Mlaka, au convenit în secret să-i dezgroape rămășițele și să le aducă în Kozarska Dubica, unde au fost depozitate în podul casei lui Jovan Jajčanin. Când austriecii au aflat acest lucru, Jajčanin și ceilalți au mutat rămășițele lui Pecija la Mănăstirea Moštanica, unde a fost îngropat. Arhimandritul Kiril Hadžić de la Mănăstirea Moštanica a acceptat înmormântarea lui pe teritoriul mănăstirii (1885-1886). În 1910, la cererea poporului sârb, egumenul Ivančić a binecuvântat mormântul lui. În 1933 a fost ridicat un monument dedicat lui Pecija, în afara mănăstirii Moštanica.

Referințe

Bibliografie

Lectură suplimentară

Legături externe

Nașteri în 1826
Decese în 1875
Sârbi din secolul al XIX-lea
Haiduci

Pecija


المزاد الهولندي  هو نوع من أنواع المزاد، يبدأ فيه بائع المزاد بسعر طلب مرتفع، ثم يُخفَّض حتى يكون أحد المشتركين على استعداد لقبول سعر بائع المزاد، أو أن يكون هناك سعر محدد سلفاً (أدنى سعر مقبول للبائع) تم الوصول إليه، وبالتالي رابح المزاد يدفع آخر سعر معلن. يجب الإشارة إلى أن السعر المبدئي للسلعة يكون أعلى بكثير من قيمته، فالبائع لا يتوقع الحصول على هذا السعر لهذه السلعة.
فالمزاد الهولندي هو عملية عكسية للمزادات العادية، حيث يبدأ البائع بأدنى سعر ويبدأ المشتركين بزيادة عروضهم.

في بعض الأحيان، يستخدم المزاد الهولندي لوصف مزادات على الإنترنت تباع فيها العديد من السلع المتماثلة في وقت واحد لعدد متساو من مقدمي العروض العالية، حيث يبدأ البائعون العرض بالسعر الأدنى للسلعة الواحدة، وعدد السلع المتاحة للبيع، أما المشترون فيحددون سعر العطاء والكميات التي يرغبون في شرائها. المشترون الرابحون يدفعون الثمن نفسه لكل سلعة، والذي يعتبر أقل عرض ناجح (قد يكون هذا السعر أقل من بعض العروض).

يعرف المزاد الهولندي بـ «المزاد العلني على مدار الساعة» أو «الاحتجاج المفتوح لمزاد الأسعار التنازلي»

المزاد الهولندي التقليدي
سمي مزاد الإنترنت الهولندي بهذا الاسم نسبة إلى «مزادات الزهور الهولندية» حيث كانت بدايته في القرن السابع عشر، في هولندا، عندما أعلن 5000 مزارع المزاد على باقات الزهور لـ 2000 مشتري واستخدموا لذلك عداد مرئي للجميع يعرض سعر البائعين المبدأي. بعد بضع ثوان، يشير العداد إلى سعر أقل. عندما يرغب المشترون أن يشتروا بالسعر المعروض، فإن عليهم الضغط على زر لقبول باقات الزهور عند هذا السعر.
في الوقت الحالي، أصبحت مزادات الزهور الهولندية تمارس على الإنترنت.

متى يستخدم؟
يستخدم مزاد الهولندي إذا كان من الضروري أن يحدث المزاد في وقت قصير، عندما لا يتطلب المزاد أكثر من مجرد عرض واحد. لذا، فإن هذا النوع من المزاد ملائم للسلع سريعة التلف. فبالإضافة إلى استخدامه في مبيعات الزهور في هولندا، فإنه قد ا ستخدم أيضاً في السلع القابلة للتلف مثل السمك.

مثال
قامت شركة لبيع السيارات المستعملة بمزاد على سيارة سعرها الابتدائي 15.000 دولار. خفض سعر السيارة إلى 14.000 دولار، 13.000 دولار، 12.000 دولار، 11.000 دولار ثم إلى 10.000 دولار. عندما وصل المزاد إلى 10.000 قرر المشتري س قبول هذا السعر. بما أنه مقدم العرض الأول فإنه يعتبر قد ربح المزاد وعليه دفع دولار 10.000 للشركة.

مزاياه
1. السرعة، فالمزادات الهولندية تستغرق وقتا قليلا نسبياً لا تتجاوز يوماً.

2. مرونة العملية في حال بيع عدة سلع متماثلة.

3. فعال جداً. ففي مزاد الزهور الهولندي، بمعدل 50,000 معاملة أجريت يومياً لـ 15 مليون زهرة.

4. تفيد المشتري أكثر من أي نوع آخر من المزادات عن طريق دفع أدنى سعرعرض.

المراجع

1. http://www.wisegeek.com/what-is-a-dutch-auction.htm

2. http://www.businessdictionary.com/definition/Dutch-auction.html

أنواع المزاد
استحداثات القرن 17
اختراعات هولندية
تاريخ هولندا الاقتصادي
تجارة

مزاد هولندي


María Isabel Pantoja Martín (født 2. august 1956) er en moderne spansk sanger, blev født i Triana-kvarteret i Sevilla, Spanien. Hun har udgivet mere end et dusin albums gennem en karriere, der spænder over mange årtier, for det meste af Copla genre, og er kendt for sin særprægede andalusiske stil.

Eksterne henvisninger

Personer fra Sevilla
Musikere fra Spanien

Isabel Pantoja


Alatîr este un râu în Federația Rusă care curge prin regiunea Nijni Novgorod, Mordovia și Ciuvașia. Lungimea acestuia este de 296 km, iar suprafața bazinului hidrografic de 11.200 km². Este un afluent de stânga al râului Sura și se varsă în el la 277 km distanță de gura acestuia.

Geografie

Sursa râului se află la 10 km vest de orașul Pervomaisk din regiunea Nijni Novgorod. Direcția generală a cursului este spre est. Pe cursul superior formează granița dintre regiunea Nijni Novgorod și Mordovia, și apoi trece prin raioanele Pervomaisk, Lukoianovski și Pocinkovski ale regiunii Nijni Novgorod, raioanele Icealkovski și Ardatovski ale Mordoviei, iar cursul inferior curge prin raionul Alatîrski din Ciuvașia. Se varsă în Sura la periferia nordică a orașului Alatîr.

Râul curge prin partea nordică a podișului Volga, printr-un ținut împădurit. Principalele zone păduroase se găsesc pe malul stâng. Malul drept, mai jos de satul Madaevo, este lipsit aproape în întregime de păduri.

Valea râului este dens populată, un număr considerabil de localități fiind fondate pe malul acestuia: orașele Alatîr (Ciuvașia) și Ardatov (Mordovia), orășelul Turghenevo (Mordovia), satele mari Ahmatovo (Ciuvașia), Kalasevo, Lunga, Lunghinskii Maidan, Tarhanovo, Beregovîe Sîresi, Novîe Icealki, Kemlea, Kergudî, Guleaevo și Kendea (Mordovia), Kocikurovo, Iliynskoe, Baikovo, Puzskaea Sloboda, Madaevo, Novomihailovka, Șutilovo și Obuhovo (Nijni Novgorod).

Hidrografie

În partea superioară cursul râului are o lățime de 0,5-1 m și adâncimea de 0,3-0,5 m; se întâlnesc des acumulări de apă cu lățimea de până la 10 m și adâncimea de până la 1,5-2 m; lunca este largă, iar malurile joase (0,5-1 m înălțime). În timpul verii segmentul acesta seacă frecvent. Mai departe, după Orlovka, râul începe să se schimbe: lățimea ajunge până la 15 m cu o adâncime de până la 2-2,2 m și viteza curentului de 0,1 m/s. Malurile devin abrupte cu o înălțime de 3-5 m, acestea coborându-se doar sporadic, dar chiar și atunci sunt împânzite de tufișuri.

Pe cursul mijlociu malurile sunt de asemenea abrupte și se ridica la 3-5 m; pot fi întâlnite ruperi ale malurilor (de până la 20 m) și zone mai joase. Lățimea râului este de 25-50 m, cu un maxim de 80-100 m în preajma lacului de acumulare din Turghenevo. Adâncimea medie oscilează între 2 și 3 m în zonele adânci, și 0,2-0,4 m (până la 1,5 m) în vaduri. Curentul apei atinge viteza de 0,4-0,92 m/s pe segmentele de râu, 0,36-0,55 m/s în Turghenevo și 0,1 m/s în interiorul lacului de acumulare.

Pe cursul inferior curentul este slab, iar apa noroioasă.

Cei mai mari afluenți: Rudnea, Insar (ambii de dreapta). În lunca râului din apropierea satului Ciuvarlei (raionul Alatîr) se găsește lacul Șîblevo.

Sursa principală de alimentare a râului o reprezintă topirea zăpezii. Alatîr îngheață în noiembrie și se dezgheață în aprilie.

Afluenți

Râul Alatîr are următorii afluenți:

(km de la gura de vărsare)

 18 km: râul Miroleika (stânga)
 33 km: râu fără nume (stânga)
 34 km: râul Pesceanka (stânga)
 36 km: râu fără nume, lângă satul Bolșîie Poleanî (stânga)
 51 km: râu fără nume, lângă satul Bezvodnoe (dreapta)
 63 km: pârâul Adreaevka (dreapta)
 75 km: râul Uksun (stânga)
 82 km: râul Ceanga (stânga)
 94 km: râul Barahmanka (stânga)
 105 km: râul Nuia (dreapta)
 108 km: râul Selievka (dreapta)
 112 km: râul Așnea (stânga)
 124 km: pârâul Kalîșa (stânga)
 136 km: râul Insar (dreapta)
 139 km: râul Tatar-Velen-Lei (dreapta)
 140 km: pârâul Kemleatka (dreapta)
 146 km: râul Iazovka (stânga)
 152 km: râul Pelka (dreapta)
 154 km: râu fără nume, lângă satul Iklei (stânga)
 165 km: râul Batmas (stânga)
 179 km: râul Rudnea (dreapta)
 184 km: râul Ujovka (stânga)
 190,8 km: râul Muravei (stânga)
 191 km: râu fără nume, lângă satul Sîreatino (dreapta)
 200 km: râul Iresti (dreapta)
 202 km: pârâul Arzinka (stânga)
 213 km: râul Menșovka (stânga)
 216 km: râul Madaevka (dreapta)
 225 km: râul Arzinka (stânga)
 230 km: râul Irsa (dreapta)
 233 km: râul Panzelka (stânga)
 237 km: râul Pandus (stânga)
 240 km: râul Mokaraia Cevarda (stânga)
 256 km: râul Vîșovka (stânga)
 263 km: râul Suhoi Alatîr (stânga)
 264 km: râul Umoci (stânga)

Date din registrul apelor

Potrivit Registrului de Stat al Apelor Rusiei, Alatîr aparține bazinului hidrografic Volga Superioară și subbazinului râului Sura.

Referințe

Bibliografie
 Алатырь, приток Суры // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
 Алатырь (река) // Большая советская энциклопедия : [в 30 т.] / гл. ред. А. М. Прохоров. — 3-е изд. — М. : Советская энциклопедия, 1969—1978.
 Алатырь // Словарь современных географических названий / Рус. геогр. о-во. Моск. центр; Под общ. ред. акад. В. М. Котлякова. Институт географии РАН. — Екатеринбург: У-Фактория, 2006.
 Ямашкин А. А. Физико-географические условия и ландшафты Мордовии: Учеб. пособие. — Саранск: Изд-во Мордов. ун-та, 1998. — С. 61—62. — 156 с. — 1000 экз. — ISBN 5-7103-0380-1.
 Ручин А. Б., Артаев О. Н., Клевакин А. А. и др. Рыбное население бассейна реки Суры: видовое разнообразие, популяции, распределение, охрана.  — Саранск: Мордов. ун-та, 2016. — 272 с. — ISBN 978-5-7103-3217-7.

Râuri din Rusia europeană

Râul Alatîr


Croxden es una parroquia civil y un pueblo del distrito de East Staffordshire, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Croxden tiene una superficie de 13,89 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Croxden tenía 249 habitantes (52,21% varones, 47,79% mujeres) y una densidad de población de 17,93 hab/km². El 19,28% eran menores de 16 años, el 70,68% tenían entre 16 y 74, y el 10,04% eran mayores de 74. La media de edad era de 39,35 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 23,88% estaban solteros, el 63,68% casados, y el 12,44% divorciados o viudos.

Según su grupo étnico, el 97,19% de los habitantes eran blancos y el 2,81% asiáticos. La mayor parte (95,22%) eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 2,39% de la población, mientras que el 2,39% había nacido en cualquier otro lugar. El cristianismo era profesado por el 80,16% y el islam por el 1,21%, mientras que el 10,12% no eran religiosos y el 8,5% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 94 hogares con residentes y 4 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Staffordshire
Parroquias civiles de Staffordshire

Croxden


Vera Yevstafievna Popova , nea Vera Bogdanovskaya (Vera Евстафьевна Попова; ) a fost o chimistă rusă. Ea a fost una dintre primele chimiste de sex feminin din Rusia  și a fost prima femeie rusă care a scris un manual de chimie.  Ea "probabil a devenit prima femeie care a murit în scopul chimiei", ca urmare a unei explozii în laboratorul ei.

Tinerețe și educație
Vera Bogdanovskaya s-a născut în 1868 în Sankt Petersburg. Tatăl ei, Evstafy Ivanovich Bogdanovsky, a fost profesor de chirurgie. Părinții ei au aranjat ca cei trei copii să fie educați acasă. În 1878 a început studiile la Institutul Smolny la vârsta de 11 ani. Începând cu anul 1883 a petrecut patru ani la Cursurile Bestuzhev, după care a lucrat timp de doi ani în laboratoare la Academia de Științe și la Academia Militară de Chirurgie. În 1889, Bogdanovskaya a părăsit Rusia pentru Elveția, unde a absolvit un doctorat în chimie la Universitatea din Geneva. Ea și-a apărat cercetarea în dibenzil cetonă în 1892. Bogdanovskaya dorea să lucreze la H-C≡P (metiliden fosfina), dar a fost sfătuită să se concentreze în schimb pe dibenzil cetonă de către îndrumătorul ei de doctorat, profesorul Carl Gräbe.  De asemenea, a colaborat cu Dr. Philippe Auguste Guye la Geneva, care lucra la stereochimie.

Carieră

Bogdanovskaya s-a întors la Saint Petersburg în 1892 pentru a lucra la Cursurile Bestuzhev, unde a predat chimie. Aceasta a fost o instituție fondată în 1878 pentru a încuraja femeile ruse să rămână în Rusia pentru a studia. A lucrat ca asistent alături de Prof. L'vov, predând primele cursuri de stereochimie. Reputația ei de lector și cunoștințele sale de predare i-au permis să-și scrie prima carte, un manual de chimie de bază. Ea a scris recenzii, a tradus lucrări academice despre chimie și, împreună cu profesorul ei, a publicat lucrările lui Alexander Butlerov, care a murit în 1886. Între 1891 și 1894, a publicat o serie de lucrări pe baza tezei sale de doctorat.

Bogdanovskaya nu era doar chimistă; ea a fost, de asemenea, interesată de entomologie, de scris și limbi străine. În 1889, a publicat o descriere despre cum lucrezi cu albinele. Bogdanovskaya și-a publicat propriile povestiri scurte, precum și traducerile scriitorului francez Guy de Maupassant.

Viața personală
Bogdanovskaya a părăsit Sankt Petersburg și s-a căsătorit cu generalul Iacob Kozmich Popov, mai în vârstă decât ea, în 1895. Fiind director al unei fabrici militare de oțel, ea i-a cerut să-i construiască un laborator unde să-și poată continua studiile în chimie. Locuiau în Izhevskii Zavod, un oraș sub control militar care era dedicat fabricării armelor. S-a suspectat că această căsătorie a ei ar fi fost de interes, deoarece se știa că femeile ruse uneori se căsătoreau doar pentru a scăpa de convențiile societății.

Moarte
Popova a murit pe 8 mai 1896 (Calendarul Gregorian, 26 aprilie în Calendarul Iulian),   (data este dată uneori ca 1897 în sursele din limba engleză) ca rezultat al unei explozii care a avut loc în timp ce încerca să sintetizeze H-C≡P (metiliden fosfina), o substanță chimică similară cu acidul cianhidric. Avea 28 de ani.

Urmări
H-C≡P, substanța chimică pe care a încerca să o sintetizeze în momentul morții, nu a fost creată cu succes decât în 1961 din fosfină și carbon. Este extrem de piroforică și polimeriza cu ușurință la temperaturi de peste -120° C. Punctul triplu este -124° C și arde spontan chiar și la temperaturi scăzute când este expus la aer.

Moștenire
Popova a primit un omagiu însemnat în Jurnalul Societății Chimice Fizice din Rusia. Un scurt anunț mortuar a apărut în revista Nature și o scurtă notificare în revista americană Science. Un raport al chimistului Vladimir Ipatieff a presupus că poate a fost otrăvită de experimentul ei sau s-a sinucis, însă această opinie nu a fost susținută de alte rapoarte.

Moartea ei precoce a condus la crearea unui fond caritabil în memoria ei, de către soțul ei, pentru a ajuta studenții de sex feminin. Portretul ei a fost, de asemenea, expuse la Colegiul de Femei, unde ea a predat.
Popova este acreditată cu clasificarea dibenzil cetonei. Aceasta a pus bazele rășinilor acrilice sintetice create din cianhidrină de acetonă.

Note

Nașteri în 1867
Decese în 1896
Oameni din Sankt Petersburg
Chimiști din secolul al XIX-lea
Femei de știință din secolul al XIX-lea
Pages with unreviewed translations

Vera Evstafievna Popova


Sophomore (o sofomoro) es un término utilizado en los Estados Unidos para describir a un estudiante en el segundo año de estudio (generalmente se refiere a estudios de instituto terciario o universidad).
La palabra también es usada como sinónimo de "segundo", por ejemplo, el segundo álbum o EP grabado por un músico o grupo, la segunda película de un director, o la segunda temporada de un deportista profesional.

Etimología
El término "sophomore" proviene del griego σόφισμα (sofisma, "ha adquirido la habilidad, el dispositivo inteligente, el método" ), que a su vez viene de "σοφίζω" (sophizo, "convertirse en sabio, para instruir"), y la ortografía original en inglés era Sophumer,
el cual es similar al participio presente sophuming, que se convirtió en sophum. Sophum es una variante obsoleta de sophism, que finalmente procede del griego σοφός (sophos), significando "sabiduría, habilidad, inteligencia"  (consultar Σοφία). Sophomore, como palabra inglesa, se estableció en el siglo XVII.
Pero no fue hasta 1726 que la ortografía se estableció en los Estados Unidos significando estudiante de segundo año. Otra teoría sostiene que el término sophomore es probablemente un compuesto de σοφός (sophos), "inteligencia" + μωρός (moros), "tonto, aburrido".

Véase también
Freshman
Junior
Senior

Referencias

Estudiantes
Educación en Estados Unidos
Palabras y frases en inglés

Sophomore


The Mandrake (Italian: La Mandragola ) is a satirical play by Italian Renaissance philosopher Niccolò Machiavelli. Although the five-act comedy was published in 1524 and first performed in the carnival season of 1526, Machiavelli likely wrote The Mandrake in 1518 as a distraction from his bitterness at having been excluded from the diplomatic and political life of Florence following the 1512 reversion to Medici rule. Some scholars read the play as an overt critique of the House of Medici; and some scholars assert that the play is a mirror to his political treatises. However, Machiavelli set the action in 1504 during the period of the Florentine Republic in order to express his frustrations without fear of censure from patrons already ill-disposed towards him and his writing.

Synopsis
The Mandrake takes place over a 24-hour period. The protagonist, Callimaco, desires to sleep with Lucrezia, the young and beautiful wife of an elderly fool, Nicia. Nicia above all else desires a son and heir, but still has none. Conspiring with both Ligurio, a rascally marriage broker, and a corrupt priest named Friar Timoteo, Callimaco masquerades as a doctor. He convinces Nicia to drug Lucrezia with mandrake, claiming it will increase her fertility. He adds, however, the dire warning that the mandrake will undoubtedly kill the first man to have intercourse with her. Ligurio helpfully suggests to Nicia that an unwitting fool be found for this purpose. A reluctant Lucrezia is eventually convinced by her mother and the priest to comply with her husband's wishes. She allows a disguised Callimaco into her bed and, believing that the events which caused her to break her marriage vows were due to divine providence, thereafter accepts him as her lover on a more permanent basis.

The play is mentioned in the 16th Letter of Amabed in Voltaire's Les Lettres d'Amabed (1769) stating that "the piece mocks the religion which Europe preaches, of which Rome is the centre, and the throne of which is the Papal See". Other critics like John Najemy have interpreted scenes with the priest as Machiavelli pointing out "the social and political necessity of interpreting religion".

Modern revivals and adaptations

Revivals

Wallace Shawn's translation, commissioned by Joseph Papp, was staged in 1977 at the Public Theater in Manhattan, and it launched Shawn's stage acting career as well. La Mandragola was performed in student-run theaters in the late 1960s.

The Riverside Shakespeare Company performed The Mandrake at the Casa Italiana in New York City in 1979, starring Tom Hanks as Callimaco. This run was directed by Dan Southern, with an original jazz score by pianist Michael Wolff, and Italian Renaissance sets by Gerard Bourcier.

The Mumeijuku Company performed La Mandragola, un Fiore Velenoso at the Sunshine Theater of Sunshine-City in Ikebukuro, Tokyo in 1981, starring Koji Yakusho as Callimaco and Tatsuya Nakadai as Nicia.  This run was directed by Mrs. Kyoko Nakadai, a.k.a. Ms. Tomoe Ryu, who has won the National Arts Festival(sponsored by the Agency for Cultural Affairs, Japan) for Excellence Award by directing Henrik Johan Ibsen's The Master Builder, Solness in 1980.

In 1984 Wallace Shawn's translation The Mandrake was produced at London's National Theatre.

The Long Beach Shakespeare Company mounted a production of The Mandragola in the Spring of 2011, directed by Helen Borgers.

Musicals and operas
La Mandragola, an opera by the composer Ignatz Waghalter, premiered at the Deutsches Opernhaus in Berlin in January 1914. The opera, richly melodic and deeply sympathetic in its treatment of human foibles, features a libretto by Paul Eger. It was warmly received by the critics, and was booked for a European tour that was aborted due to the outbreak of the First World War.

La Mandragola, an opera by Mario Castelnuovo-Tedesco opus 20, composed 1920–23, premiered in Venice 1926.

Michael Alfreds and Anthony Bowles wrote a 1968 musical adaptation, Mandrake, which has been performed in Edinburgh, London, New York, and elsewhere.

Another musical adaptation, Mandragola, composed by Doug Riley with libretto by Alan Gordon, made its debut in Canada over CBC Radio in October 1977, and was later issued on the CBC label as an LP record.

Pulitzer prize winning American composer William Bolcom adapted the story in operetta form with a libretto by Marc Campbell. Titled Lucrezia, the 50-minute work was commissioned by New York Festival of Song and premiered in 2008 with two pianos and a cast of five. A fully orchestrated version premiered at San Francisco Conservatory of Music in 2018.

Mandragola, an opera in Serbian by composer Ivan Jevtic, book by Dejan Miladinovic and lyrics by Vesna Miladinovic after Machiavelli, was given its world premiere in Belgrade at the Madlenianum Theatre on 16 December 2009.

Film
In 1965 an Italian film version was made by writer/director Alberto Lattuada.

A 2008 film version was made, The Mandrake Root. Adapted and directed by Malachi Bogdanov, it was shot in HD in Sassari, Sardinia. Produced by European Drama Network, it was made in English with limited Italian sections, and it remains close to the original story. It was nominated for Best Drama of 2008 by the Royal Television Society Awards Midlands.

See also
Machiavelli as a dramatist

References

External links
 Detailed summary and analysis of the play
 Full Text of La Mandragola in Italian, Bibliotheca Philosophica

1518 plays
Plays by Niccolò Machiavelli
Satirical plays
Italian plays adapted into films

The Mandrake


Xenotyphlops ist eine artenarme Schlangengattung aus der Überfamilie der Blindschlangenartigen (Typhlopoidea). Die Gattung wurde 1996 durch Wallach & Ineich beschrieben. Nicolas Vidal und Kollegen stellten die Gattung 2010 in die monogenerische Familie Xenotyphlopidae. Die beiden Xenotyphlops-Arten kommen auf Madagaskar vor.

Merkmale
Wie alle Blindschlangenartigen sind die Xenotyphlops-Arten kleine wurmähnliche Schlangen von 15 bis 30 Zentimetern Körperlänge, die unterirdisch leben. Sie sind pigmentlos und ihr Körper hat auf der vollen Länge den gleichen Durchmesser. Sie unterscheiden sich von den Blindschlangen durch einen fast kreisrunden und stark vergrößerten Rostralschild, der von der Seite gesehen fast senkrecht steht, sowie einer einzelnen, vergrößerten Scutum anale. Sichtbare Augen fehlen ebenso wie die Präocularia, eine Schuppe vor dem Auge. Unter allen Blindschlangenartigen fehlt Xenotyphlops als einziger Gattung die Tracheallunge. Ein weiteres Merkmal ist die große Lücke zwischen Herz und der einteiligen Leber.

Systematik

Die Xenotyphlopidae sind die Schwestergruppe der Blindschlangen (Typhlopidae).

Es sind lediglich zwei Arten bekannt:
 Xenotyphlops grandidieri (Mocquard, 1905)
 Xenotyphlops mocquardi Wallach, Mercurio & Andreone, 2007

Literatur
 Vidal, Marin, Morini, Donnellan, Branch, Richard Thomas, Vences, Wynn, Cruaud & Hedges, 2010: Blindsnake evolutionary tree reveals long history on Gondwana. Biology Letters, vol. 6, n. 4, p. 558–561,

Einzelnachweise

Weblinks

Blindschlangenartige
Typhlopoidea

Xenotyphlops


Cloudflare, Inc. este o companie din SUA care oferă servicii de livrare de conținut, securitate și servicii distribuite de nume de domenii internet, situându-se între vizitator și furnizorul de hosting al utilizatorului Cloudflare, acționând ca un proxy invers pentru saituri de internet. Cloudflare are sediul în San Francisco, California, și birouri în Londra, Singapore,  și Austin.

Istorie
Compania Cloudflare a fost fondată în 2009 de Matthew Prince, Lee Holloway și Michelle Zatlyn. Compania a primit atenția presei în iunie 2011 pentru furnizarea de servicii de securitate pe site-ul web al LulzSec, de un grup black hat. Cloudflare acționează ca un proxy invers pentru traficul web. Cloudflare acceptă protocoale web, inclusiv SPDY și HTTP/2, precum și oferă suport pentru HTTP/2 Server Push. Din 2009, compania a fost finanțată cu capital de risc.

Referințe

Legături externe
 Site-ul Cloudflare
 Registratorul de domeniu și numele de control de securitate

Fondări în 2009
Companii din California
Securitatea rețelelor de calculatoare

Cloudflare


Bijelo Bučje je naseljeno mjesto u općini Travnik, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Nalazi se zapadno od općinskog središta i južno od Turbeta.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 924

 Muslimani - 674
 Srbi - 180
 Hrvati - 5
 Jugoslaveni - 2
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 63

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 707

 Bošnjaci - 675
 Hrvati - 1
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 31

Izvori

Naselja u županiji Središnja Bosna
Travnik

Bijelo Bučje (Travnik, BiH)


La rue Victor-Hugo est une voie de Charenton-le-Pont, en France.

Situation et accès

La rue Victor-Hugo relie la rue de Paris au quai des Carrières. Sur son trajet, elle croise la rue de Conflans, passe à l'extrémité de la rue du  Maréchal-Juin, enjambe la voie ferrée par le pont Victor-Hugo doublé par une passerelle piétonnière sur son côté est, forme le point de départ de la rue Saint-Pierre, longe ensuite le square Paul-Éluard, passe à l'extrémité des rues Paul-Éluard et Robert-Schumann. Elle se termine quai des Carrières à l'angle du square du 18-mai-1945 et à l'emplacement de l'ancienne rue des Carrières, disparue vers 1970. Elle est à double sens de circulation, occupant deux voies de la rue de Paris à la rue Paul-Éluard, puis trois voies au sud de cette rue jusqu'au quai des Carrières. Une bretelle autoroutière relie l'autoroute de l'Est à la rue Victor-Hugo uniquement dans le sens est-ouest puis sud-nord (du quai des Carrières à la rue de Paris).

Elle est accessible par la station de métro  Charenton-Écoles  de la ligne .

Origine du nom
Elle porte le nom du poète, dramaturge, écrivain et homme politique français Victor Hugo (1802-1885).

Historique

La rue est ouverte vers 1837 dans le prolongement d'une impasse donnant sur la rue des Carrières. Cette impasse  dans les  terrains qui faisaient partie du Séjour du Roi était nommée impasse du Louvre.  La  rue nommée rue Neuve des Carrières est classée route départementale numéro 49. Elle est élargie en 1884 et renommée rue Victor-Hugo en 1885 peu après la mort de l'écrivain.
Dans sa partie sud au-delà de la voie ferrée, son environnement  a été transformé par la construction, autour de 1970, d'immeubles de grande hauteur dans le cadre de l'aménagement de la ZAC des Carrières. On peut retenir le 3, d'une hauteur de dix-neuf étages et le 14, à seize étages.

Références

Annexes

Victor-Hugo

Rue Victor-Hugo (Charenton-le-Pont)


Peter Owen Publishers este o editură independentă de familie, cu sediul la Londra, Anglia. Ea a fost fondată în 1951.

Istoric
Compania a fost fondată în 1951 de către Peter Owen, care a lucrat anterior pentru Stanley Unwin la The Bodley Head. Primul redactor de carte al editurii a fost Muriel Spark, care a scris mai târziu un roman intitulat A Far Cry from Kensington bazându-se pe experiența ei de lucru acolo.

Printre autorii editați de editură se numără Paul Bowles și Jane Bowles, autorul catolic japonez Shusaku Endo, scriitorii spanioli Julio Llamazares, José Ovejero, Cristina Fernández Cubas și Salvador Dalí, precum și André Gide, Jean Cocteau, Colette, Anna Kavan, Anaïs Nin, Natsume Sōseki, Yukio Mishima, Hermann Hesse, Karoline Leach, biografa revizionistă a lui Lewis Carroll, Hans Henny Jahnn, Tarjei Vesaas, Miranda Miller, Jared Cade (autor al cărții Agatha Christie and the Eleven Missing Days) și mulți alții. Deși cunoscută mai ales ca editură de ficțiune (în special în traducere), compania publică, de asemenea, multe cărți de non-ficțiune.

Note

Legături externe

Edituri din Regatul Unit

Peter Owen Publishers


أولدريتش نيجيدالي (26 ديسمبر 1909 - 11 يونيو 1990)، لاعب كرة قدم تشيكوسلوفاكي. كان هداف كأس العالم لكرة القدم 1934 برصيد خمسة أهداف ولعب في مركز تحت رأس الحربة.

مع المنتخب
شارك في بطولتي كاس عالم عامي 1934 في إيطاليا و1938 في فرنسا. كان هداف بطولة عام 1938 برصيد 5 أهداف وسجّل في سنة 1938 هدفين. وشارك مع المنتخب التشيكوسلوفاكي في 43 مباراة سجل فيهم 29 هدف. وحصل على الكرة البرونزية عام 1934 كثالث أفضل لاعب في كاس العالم وكان في تشيكلة أفضل فريق في البطولة. انتهى مشواره الكروي الدولي مع منتخب بلاده عقب تعرضه لكسر في قدمه عام 1938 .

محليا
لعب لنادي سبارتا براغ وحصل معه على الدوري أعوام 1932 1936 ,1938,1939 وسجّل 161 هدف في 187 مباراة،

توفي في 11 يونيو، 1990 عن عمر يناهز الثمانين عاما.

روابط خارجية

مصادر

لاعبو كرة قدم رجالية تشيكيون
أشخاص من مقاطعة بيرون
أشخاص من مملكة بوهيميا
بوهيميون
رياضيون من إقليم بوهيميا الوسطى
لاعبو سبارتا براغ
لاعبو كأس العالم 1934
لاعبو كأس العالم 1938
لاعبو كرة قدم تشيكوسلوفاكيون
لاعبو كرة قدم تشيكيون
لاعبو منتخب تشيكوسلوفاكيا لكرة القدم
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1909
وفيات 1990
لاعبو كرة قدم من إقليم بوهيميا الوسطى

أولدريتش نييدلي


Sturmabteilung (kısaca SA, Türkçe: Fırtına Kıtası veya Fırtına Bölüğü), Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin, Weimar Cumhuriyeti zamanında nasyonal sosyalistlerin yükselişinde önemli rol oynamış yarı askerî örgütü. Mensupları kahverengi gömlekler giydiği için Kahverengi Gömlekliler adıyla da anılır oldu. Ernst Röhm en bilinen Sturmabteilung lideri olarak "Stabschef" ünvanına sahipti ve Ocak 1931'den, Temmuz 1934'e kadar SA operasyonlarını yöneten kişiydi.

1920'de kurulmuş, 1921'de ise tam anlamıyla yarı askerî bir nitelik kazanmıştı. Örgüt, 1920'li yılların başlarında parti toplantılarının güvenliğini sağlamak amacıyla hareket etmekteydi. Parti toplantılarını sabote etmek isteyen komünistlerle kavgaya tutuşan Fırtına Kıtası mensupları, daha sonraları barlarda, birahanelerde ve benzeri yerlerde komünistlerin silahlı örgütü Roter Frontkämpferbund ile sıklıkla kavga etmeye başladı. Bu kavgalar, kanlı çatışmalar halinde sokaklarda da yaşanabiliyordu. 1934 yılına gelmeden evvel SA'nın personel mevcudu 3.5 milyona kadar çıkmıştı. Ayrıca ağır silahları da mevcuttu. Buna karşı Alman ordusunun sadece 100.000 askeri vardı. Böylece Fırtına Kıtası, Nazi Almanyası içinde ikinci bir ordu haline geldi ve nasyonal sosyalistlerin politik rakiplerinin bastırılmasında önemli rol üstlendi.

Nasyonal sosyalistlerin Almanya'da iktidara gelmesinden sonra kısa süreliğine yardımcı polis (Hilfspolizei) olarak atanan SA, 1934 yazında gerek SS'in daha da gelişmesi gerekse kendisinin zamanla fazla güçlenerek başına buyruk hareket etmeye başlaması nedeniyle Adolf Hitler ve Nazi Partisi'nin üst kademesinin dikkatini olumsuz olarak çekmeye başladı. 1934 yılında 30 Haziran'ı 1 Temmuz'a bağlayan gece Adolf Hitler, SA'nın üst kademelerinde yer alan kişilerin tutuklanmasını ve idamını emretti.

30 Haziran 1934'te Hitler, SS birimleri eşliğinde Bad Wiessee'ye geldi ve burada Ernst Röhm ve diğer yüksek rütbeli SA liderlerini şahsen tutukladı. Sonraki 48 saat içinde, 200 diğer kıdemli SA subayı Wiessee yolunda tutuklandı. Birçoğu yakalanır yakalanmaz vurularak öldürüldü, ancak Hitler, harekete geçmişte yaptığı hizmetlerden dolayı Röhm'ü affetmeye karar verdi. 1 Temmuz'da Göring ve Himmler'in yoğun baskısından sonra Hitler, Röhm'ün ölmesi gerektiğini kabul etti. Hitler, önce Röhm'ün intihar etmesine izin verilmesi konusunda ısrar etti. Röhm bunu yapmayı reddedince iki SS subayı Theodor Eicke ve Michael Lippert tarafından vuruldu. 85 kurbanın isimleri bilinmesine rağmen, tahminlere göre öldürülen toplam sayı 150 ile 200 arasında, geri kalanının kimliği belirsizdir.

Bazı Almanlar infazlar karşısında şok oldu, ancak birçoğu Hitler'in ülkeye "düzeni" geri getirdiğini algıladı. Goebbels'in propagandası, sonraki günlerde eğer bu infazlar gerçekleşmeseydi "Röhm Darbesi" olacağını belirtti. Röhm ve diğer SA liderlerinin eşcinselliği, "şok etkisi" yaratması için kamuoyuna açıklandı ama Hitler ve diğer Nazi liderleri, Röhm ve açıklanan diğer SA liderlerinin eşcinsel olduklarını yıllardır biliyorlardı.

Sturmabteilung'ın önemsizleşmesi ve düşüşü

Ernst Röhm ve takipçilerinin ortadan kaldırılmasından sonra Sturmabteilung'ın varlığı Nazi Almanyası içerisinde daha anlamsız hale geldi. Ernst Röhm'ün bağımsızca davranışlarından farklı olarak, hem Adolf Hitler'in hem de SS lideri Heinrich Himmler'ın emirlerini sorgusuzca yerine getirecek Viktor Lutze Sturmabteilung'ın başına getirildi. Ortadan kaldırılan Sturmabteilung üst kademesinin yerine yeni kişiler getirilmeden tamamen Viktor Lutze'nin Adolf Hitler ve Heinrich Himmler'a bağlı liderliği SA içerisinde devam etti. Viktor Lutze, SS benzeri bir elit bölüğü SA içerisinde "SA-Standarte Feldherrnhalle" isimlendirmesiyle yaratmaya çalışsa da Nazi Almanyası içerisinde dikkate değer bir oluşum olamadı.

Üye sayısının düşürülmesi

SA üst kademesinin tasfiyesinden sonra Schutzstaffel (SS) 1934 Haziranı sonrası Nazi Almanyası'nın en önemli silah gücü haline geldi. Bununla beraber SA'in üye sayısı  hızlıca büyük bir düşüş gösterdi. Haziran 1934'de 4,5 milyon üyesi olan SA, Eylül 1934'de 2,6 milyona, Ekim 1935'de 1,6 milyona ve 1938'de ise 1,2 milyona kadar düştü. SA üyeleri içerisinde elit ve kabiliyetli olarak görülenler SS'e aktarıldı. SA, Nazi Almanyası içerisinde önemini iyice kaybetse de, özellikle sokak çatışmaları ve tehdit olarak görülen unsurlara karşı mücadele eden bir savaşçı alt kademe birimi olarak kullanıldı. SA'nın rol aldığı 1934 sonrası çatışmalardan birisi de Kırık Camlar Gecesi'dir.

İkinci Dünya Savaşı dönemi

1940'ın başında, SA'nın sadece 900.000 üyesi vardı. Bunların çoğu İkinci Dünya Savaşı'nın başlamasıyla Wehrmacht'a alınıp cephelere yollandı. Seçkin bir oluşum olması planlanan "SA-Standarte Feldherrnhalle" mensuplarının bir kısmı Luftwaffe paraşüt birimlerine (Luftwaffe Fallschirmjäger) katıldı, geri kalanı ise "271. Infanterie-Division"'a transfer edildi. İkinci Dünya Savaşı sırasında, SA'e bağlı kişiler, Wehrmacht'a alınmadıkları sürece, askerî taktikler ve askerlik öncesi silah eğitim için kullanıldı. İkinci Dünya Savaşı'nın bitmesinden kısa bir süre önce SA, Volkssturm'a zorla alınan kişiler için bir baskı gücü olarak da kullanıldı. SA üyeleri genellikle savaş esirlerine veya teslim olmak isteyenlere karşı baskı ve şiddet eylemleri gerçekleştirdi.

18. Waffen-SS Gönüllü Panzergrenadier Tümeni Horst Wessel kurulduğunda, tümene ismini veren Horst Wessel Sturmabteilung mensubu olduğundan ve bu tümene anlam katması açısından Wehrmacht içerisinde görev yapan SA mensupları tümene alınmak istendi. Ancak birçok SA mensubu bu SS tümenine katılmaya gönüllü olmadığı için tümene Macaristan Almanları'ndan asker alındı. Bu durum, bazı Sturmabteilung (SA) üyelerinin Uzun Bıçaklar Gecesi'nde SS'in SA üst kademesine yaptığı infazlardaki rolünü unutmaması olarak da yorumlandı.

SA lideri Viktor Lutze, geçirdiği trafik kazası sonucu 1943 yılının Mayıs ayında hayatını kaybetti. Adolf Hitler, yeni SA lideri olarak Wilhelm Schepmann'ı atadı. Wilhelm Schepmann, Nazi Almanyası teslim olana dek SA liderliği görevini yürüttü. Schepmann, savaşın geri kalanında SA'yı yönetmek ve elinden gelenin en iyisini yapabilmek için çaba gösterdi, SA oluşumunu Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi içinde tekrar kayda değer bir güç olarak yükseltmeye çalışsa da başarılı olamadı. SA ile SS arasındaki yıllarca süren güvensizliği ve kötü hisleri de onarmaya çalıştı. Schepmann, savaşta etkin rol oynayacak SA üyelerinden oluşan yeni bir tümen oluşturmasına izin verilmesi için Adolf Hitler'e sık sık dilekçe verdi. Talebi bir süre geri çevrilse de, savaşın iyice kötüye gitmesi sonucu Schepmann'ın ısrarları sonuç verdi ve 1944'ün son dönemlerinde SA'nın ilk ve tek tümeni olan "Panzer Corps Feldherrnhalle" kuruldu. SA'de görev yapmış askerlerden oluşsa da, SA amblemi taşımayan bu tümen Macaristan'da savaştı, ardından Doğu Macaristan'ın ve daha sonra Budapeşte'nin savunmasına da destek oldu. Son dönemlerde SA ile SS işbirliğine gitti, son SA lideri Schepmann "Waffen-SS'i, silahlı güçlerin diğer tüm birimleri kadar tamamen destekleyeceğim." dedi. Waffen-SS'in kahramanca başarılarına vurgu yaptı.

Diğer yandan 29-30 Mart 1945 gecesi savaşın sonlarına doğru, Avusturyalı SA üyeleri, Macar Yahudilerinin Engerau'daki (günümüzde Petržalka, Slovakya) bir zorunlu çalışma kampından Bad Deutsch-Altenburg yoluna doğru bir infaz yürüyüşünde 102 Yahudi'nin öldürüldüğünü, vurulduğunu ya da dövülerek öldürüldüğü eylemlere doğrudan katıldı.

SA, Mayıs 1945'te Nazi Almanyası çöktüğünde sona erdi. Müttefik Kontrol Konseyi tarafından 10 Ekim 1945'te, 2 No'lu Kontrol Konseyi Yasasını yürürlüğe koyarak resmen dağıtıldı ve yasa dışı ilan edildi. 1946'da Nürnberg'deki Uluslararası Askeri Mahkeme, SA'nın bir suç örgütü olmadığına resmen karar verdi.

Sturmabteilung içerisinde sola eğilimli fikirler

Sturmabteilung mensupları içerisinde sık sık işçi sınıfından gelenler veya alt tabakadan gelmiş, işsizlik durumu yaşayanlar görülüyordu. Bu kesim 1920'li yıllarda Nasyonal Sosyalist Parti'nin yaptığı propagandalarda kullandığı sosyal politika vaatlerine ve kapitalizmin dizginleştirmesi söylemlerinin uygulanmasına istek duyuyorlardı. Sturmabteilung lideri Ernst Röhm, 1933 yılında nasyonal sosyalistlerin iktidarı ele almasından sonra büyük sermaye sahiplerine baskı kuran sosyal politika vaatlerinin uygulanmasını istedi. Sturmabteilung üst kademesi de anti-kapitalist milliyetçi bir tutum olan Strasserizm ideolojisinden etkilenmişti. Sturmabteilung üye sayısı 3 milyonu geçtikten sonra o dönem Almanya'nın elitleri, sanayiciler ve askerî oluşumlar Sturmabteilung'ın aşırı güçlenmesinden hoşnutsuzluk duydular. Fritz Thyssen gibi Adolf Hitler'e güçlü maddi destek sağlamış isimler Sturmabteilung'ın kontrol altına alınmasını istedi. Ernst Röhm ideolojik tutumundan vazgeçmediğini gösteren davranışlarda bulununca, Hitler'in emriyle yaşanan Uzun Bıçaklar Gecesi sonrası Sturmabteilung'ın içerisinden sola eğilimli düşünceler temizlendi.

Ayrıca bakınız
 Nasyonal sosyalist ideolojide sosyalizm
 Biftek Nazi

İlgili şarkılar
 Auf, auf zum Kampf (1930) ... Dem Adolf Hitler haben wir's geschworen, Dem Adolf Hitler reichen wir die Hand.
 Die Braune Kompanie ... Ich diene dir in Treue, Du braune Kompanie!
 Wir sind die braunen Soldaten ... Stolz und frei, stark und treu, Doch wer auf uns tritt, stößt auf Granit.
 SA marschiert (1929) Durch deutsches Land marschieren wir, Für Adolf Hitler kämpfen wir...
 Wenn die SS und die SA aufmarschiert (1933) ... Denn die schwarze SS, Und die braune SA, Hat was jedem heut' gefällt, Und ist das Schönste auf der Welt!

Kaynakça

1920'de Almanya'da kurulan oluşumlar
Adolf Hitler
Almanya'da antikomünizm
Almanca deyişler
Nazi kuruluşları
1945'te feshedilen askerî birimler

Sturmabteilung


An Schizostachyum brachycladum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Wilhelm Sulpiz Kurz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wilhelm Sulpiz Kurz. An Schizostachyum brachycladum in nahilalakip ha genus nga Schizostachyum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schizostachyum

Schizostachyum brachycladum


İbrahim Suresi (Arapça: سورة إبراهيم), Kur'an'ın 14. suresidir. Sure 52 ayetten oluşur.

28. ve 29 ayetleri Medine'de diğerleri Mekke'de indirildiğine inanılmaktadır. Sure İbrahim peygamber ve ailesinden bahsettiği için bu ismi almıştır.

Sure Kur'an'ın insanları karanlıktan aydınlığa çıkarmak için indirilen bir kitap olduğu ifadesi ile başlar. Surede başlıca, imanın temel konuları olan Allah'a iman, peygamberlere iman, öldükten sonra dirilme ve hesap ele alınmaktadır.

Ayrıca bakınız
Kurban
Hac
Kabe

Kaynakça

Dış bağlantılar
DİB İbrahim Suresi meali

Sureler

İbrahim Suresi


Edén Término (Eden End en su título original) es una obra de teatro del autor británico J. B. Priestley, estrenada en el Duchess Theatre, de Londres, el 13 de septiembre de 1934.

Argumento

Acto I
Un martes de octubre de 1912 en Eden Término, en el norte de Inglaterra, los hermanos Wilfred y Lilian recuerdan a su hermana cuando su anciana niñera, Sara, recupera el vestido que Stella llevaba en su noche de triunfo en el Ayuntamiento. Los hermanos discuten acerca de si Stella hizo bien en marcharse; como quiera que Wilfred trabaja en Nigeria, Lilian se lamenta de haber tenido que permanecer en Eden Término para cuidar de su anciano padre. Están escuchando el gramófono, cuando, para su sorpresa, Stella llega a casa, por primera vez en ocho años.

Stella con entusiasmo interroga a Wilfred y Lilian sobre lo que ha sucedido en su ausencia. Pero cuando se queda a solas con Sarah se derrumba, pues no ha podido cumplir sus planes. Su emoción aumenta cuando el padre, el Dr. Kirby le dice lo mucho que la admira por su valentía al salir en busca de su fortuna, en contraste con su propia decisión de permanecer en el norte de Inglaterra por el bien de su esposa. Le hace, además saber, que presiente que le queda poco tiempo de vida.

Lilian da cuenta de la marca de un anillo de bodas, recientemente eliminado en su mano izquierda, y Stella le confiesa que en Australia se casó con un compañero actor, Charles Appleby , de quien ahora está separada. No mucho tiempo después aparece por la casa un antiguo pretendiente de Stella, Geoffrey Farrant, despertando los celos de Lilian.

Acto II
Charles llega a Edén Término el viernes, reclamado por Lilian, celosa de la relación entre Stella y Geoffrey. Geoffrey descubre que Stella ha estado casada. Stella se enfrenta a Lilian y Lilian trata de justificar sus acciones, mostrando su rabia reprimida durante mucho tiempo por el egoísmo de Stella, que, según afirma, condujo a la muerte prematura de la madre.

Acto III
La noche del sábado Wilfred y Charles salen a tomar una copa. Lilian continua su argumento del día anterior, y más tarde Stella se siente mal de nuevo cuando su padre, sin darse cuenta de su falta de éxito profesional, declara de nuevo su orgullo por ella.

Al darse cuenta de que ya no tiene su sitio en su antigua casa, Stella anuncia su partida, con el pretexto de haber sido seleccionada para una nueva producción. Charles y ella parten en el tren domingo, y aparentemente tratarán de arreglar su matrimonio.

Personajes
 El Dr. Kirby
 Stella Kirby, la actriz
 Wilfred Kirby, su hermano menor
 Lilian Kirby, su hermana menor
 Sarah, una vieja sirviente
 Geoffrey Farrant, un soltero
 Charles Appleby, el marido de Stella, de la que se separa

Otras producciones

La obra se representó en el Theatre Masque de Broadway desde el 21 de octubre de 1935. Contó con la actuación de Alexander Gauge (Wilfred Kirby), Edward Irwin (Dr. Kirby), Edgar Norfolk (Charles Appleby), Wilfred Seagram (Geoffrey Farrant), Louise Smith (Lillian Kirby), Ruth Vivian (Sarah), y Estelle Winwood (Stella Kirby).

En España se emitió por televisión, dentro del espacio Estudio 1, de TVE, el 26 de noviembre de 1971, y estuvo interpretada por Jaime Blanch, María del Puy, Mary Delgado, Guillermo Marín y Francisco Piquer y en el espacio Primera Fila el 15 de julio de 1964, con dirección de Pedro Amalio López, y con actuación de Rosa Luisa Gorostegui, Emilio Gutiérrez Caba, Lola Herrera, Ángel Picazo, Fernando Nogueras y José Sepulveda.

Enlaces externos

 PRIESTLEY, J. B.: Edén Término (Eden End).
 Representación de 1974, con las voces de Joan Plowright (Stella Kirby), Leslie Sands (el Doctor Kirby), Geoffrey Palmer (Geoffrey), Michael Jayston (Charles Appleby), Paul Gregory (Wilfrid Kirby), Gabrielle Daye (Sarah) y Louie Ramsay (Lilian Kirby); en inglés.
 Copia recogida en el Internet Archive; en el lado de la derecha, hay enlaces para obtener la grabación en varios formatos de audio (la muestra es con sonido de baja calidad).
 Representación ofrecida por la BBC 4, también con la voz de Joan Plowright; en inglés.
 Copia recogida en el mismo sitio, con buena calidad de sonido, y con texto muy similar a la locución y cuyos párrafos van siendo resaltados casi a tiempo, aunque no hay detalles de cambio de parlamento ni signos de puntuación

Obras de teatro de J.B. Priestley
Obras de teatro de 1934
Obras de teatro ambientadas en el siglo XX
Obras de ficción ambientadas en los años 1910
Obras de teatro ambientadas en el Reino Unido

Edén Término


La Pavane, , est une œuvre de la compositrice Mel Bonis, datant de 1904.

Composition
Mel Bonis compose sa Pavane dans trois versions : l'une pour piano seul, l'autre pour piano à quatre mains et une troisième pour orchestre. L'œuvre est dédiée à Édouard Domange. Le manuscrit de la version pour piano seul ne comporte pas de date. Cette version est publiée en 1909 aux éditions Demets, puis elle est rééditée aux éditions Furore en 2015. La version pour piano à quatre mains est publiée dans L'Illustration en 1904 et est rééditée en 2008 par les éditions Furore. La version pour orchestre est publiée aux éditions Demets en 1909, puis rééditée en 2019 par les éditions Furore.

Analyse
La Pavane fait partie d'un corpus d'œuvres qui tiennent du pastiches de musiques du . C'est un style qui connait une grande vogue au tournant du .

L'œuvre de Mel Bonis évoque le passe-pied de la musique du Roi s'amuse, écrite par Léo Delibes.

La pièce est adjointe à la Bourrée et la Sarabande dans un triptyque. Elle évoque immanquablement la Pavane pour une infante défunte de Maurice Ravel, aussi écrite pour piano en 1899 et orchestre en 1910, et aussi éditée chez Demets. Les premières esquisses de la Pavane montrent que Mel Bonis a beaucoup travaillé l'accompagnement de l'ouverture de la pièce. Comme pour la Pavane pour une infante défunte, la Pavane de Mel Bonis commence par un solo d'instrument à vent et un accompagnement de cordes en pizzicato. Un autre rapprochement possible est celle de la Pavane avec la Pavane de Gabriel Fauré, écrite pour chœur et orchestre en 1887 qui existe aussi pour orchestre seul. La version pour orchestre seul possède la même instrumentation que celle de la Pavane de Mel Bonis, et toutes deux débutent par un solo de flûte.

L'œuvre possède une structure tripartite de type ABA', donnant une grande place aux vents et à l'accompagnement des cordes. Elle est de caractère mélancolique mais est aussi très gracieuse. Les thèmes sont legato et en notes conjointes le plus souvent.

L'orchestration est semblable à la Suite en forme de valse, fonctionnant par petites touches. La différence se trouve dans l'apparition d'un contrechant qui montre un travail contrapuntique plus élaboré. On trouve notamment des formules de rhétorique, comme le chiasme, qui montrent à quel point Mel Bonis privilégie la ligne mélodique et le contrepoint.

La compositrice n'hésite pas à fractionner son matériau thématique pour n'en donner que des réminiscences. Le raffinement des lignes mélodiques, des motifs, de l'orchestration et de l'harmonie sont hautement présents. Organisée autour de la tonalité principale de si mineur, certains passages explorent les tonalité de la mineur, de do dièse majeur, de fa dièse mineur et de mi bémol majeur. Cette recherche harmonique et cette élégance des modulations font penser à César Franck.

Réception
L'œuvre est jouée lors du deuxième concert de Mel Bonis le 22 mai 1906, salle Berlioz, par Gabrielle Monchablon. L'œuvre est jouée en même temps que son Quatuor , ses Variations, sa Barcarolle et sa Sarabande.

Edition disponible

Version pour piano
 Pavane, Sarabande et Bourrée, éd. Demets, 1904-1909.
 Œuvre pour piano, vol. 11, Danses C, éd. Furore, 2015.

Version pour orchestre
  in Mel Bonis, Trois danses, éd. Furore, 2019

Discographie

Version pour piano
Le diamant noir, par Laurent Martin (piano), Ligia Digital, 2016

Version pour orchestre
Mel Bonis : Symphonic Works, Bucharest Symphony Orchestra, Benoît Fromanger (dir.), Le Chant de Linos CL 1287.

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Œuvre pour piano
Œuvre pour piano à quatre mains
Œuvre symphonique
Œuvre réalisée en 1904

Pavane de Bonis


رضا عبد العزيز هو مخرج وكوريغراف عروض الصم بالإدارة العامة لثقافة الطفل بوزارة الثقافة المصرية.

إنجازاته
إضافة إلى كونه مخرجاً ومصمم رقصات فإنه موسيقيٌ وعضوٌ في نقابة المهن الموسيقية المصرية، ومؤسس فرقة الصامتون والتي تعتبر الأولى من نوعها في العالم، ومؤسس منهجها الفني الغير مسبوق. حاصل على لقب بيتهوفن في فن الأداء الحركي من المركز الثقافي الفرنسي ومختلف الهيئات الثقافية والإعلامية لكونه اعتمد في تجربته مع الأطفال الصم على طريقه الموسيقار العالمي بيتهوفن في جعل الأطفال الصم ينفعلون بالموسيقى، ويشعرون بها، وإن لم يسمعوها عن طريق الاتصال العظمي الذي كان يستخدمه الموسيقار العالمي بيتهوفن للتعرف على موسيقاه الذي قام بتأليفها، وهو أصم مؤلف كتاب الدراما والطفل الأصم الحائز على إشادة قسم حماية الطفولة بمنظمة اليونسيف الدولية قام بإخراج مهرجان الجمعية المصرية الدولية لمكافحة الإدمان بقاعة السلام بمدينة نصر عام 2003، وبقاعة المؤتمرات بجامعة القاهرة 2006 شارك بمهرجان الإعلان العالمي لحقوق الطفل المعاق بالمركز الثقافي الفرنسي بالقاهرة 2005. شارك في تمثيل مصر رسميًا بعرض أجنحة صغيرة الذي شاركت به فرقة الصامتون بالمهرجان الدولي السابع للرقص المسرحي الحديث بدار الأوبرا المصرية 2006 مخرج عرض افتتاح احتفالية المركز الثقافي الفرنسي في اليوم العالمي للطفل المعاق عام 2007. ويعتبر صاحب أول دعوة للمطالبة رسمياً باستحداث مجلس قومي لرعاية ذوي الاحتياجات الخاصة بمصر عام 2007. ألف وأخرج عرض نيران صديقه الذي شاركت به فرقة الصامتون في احتفالية منظمة الصحة العالمية في اليوم العالمي للتدخين بالمركز الثقافي الفرنسي 2008.

جوائزه
قامت وكالة رويترز الدولية بتسجيل فيلم عن فرقة الصامتون وتجربتها الفريدة، وتم نشره في مختلف وسائل الإعلام العربية والدولية، وحقق الفيلم بتقاريره نجاحات رائعة، وأصبحت مرجعاً لمختلف وسائل الإعلام المرئية والمقروءة. قامت إذاعات الشرق الأوسط والقاهرة الكبرى والشباب والرياضة، وراديو مونت كارلو الدولي وإذاعة بي بي سي وإذاعة الجزائر الدولية باستضافته على الهواء لسرد تجربته مع الأطفال الصم وأهدافها في عام 2007. وفي عام 2008، حصل على إشادة من كبار النقاد والفنانيين بمصر وأوروبا لتأسيسه أول فرقة استعراضية من الصم والبكم بمصر والعالم العربي. وفي عام 2006، تم تكريمه من وفد اتحاد المعاقين الفرنسيين بالمركز الثقافي الفرنسي بالقاهرة بعد محاضرته عن تجربته في كيفية توظيفه لفن الأداء الحركي في دمج الصم بالمجتمع. سنة 2006، قام السفير الأمريكي بالقاهرة فرنسيس ريتشارد دوني بتكريمه وأعضاء فرقته بعد تقديم الفرقة عرض دموع الفرح من الفلكلور المصري. عام 2007، منح لقب سفير مكافحة الإدمان 3 أعوام على التوالي من مجلس إدارة الجمعية المصرية الدولية لمكافحة الإدمان بين عامي 2005 و2006، وتم تكريمه بمركز سوزان مبارك للعلوم الاستكشافية وأعضاء فرقته تقديرا لرسالتهما الإنسانية. سنة 2007، قام بتأليف وإخراج عرض نيران صديقه من إنتاج منظمة الصحة العالمية والعرض يناقش خطورة الإدمان على صحة الإنسان والمجتمع بشكل عام، تم عرضه في احتفالية منظمة الصحة العالمية، بالمركز الثقافي الفرنسي بالقاهرة. في 13 مايو 2008، قام المستشار الثقافي الفرنسي مسيو فيليب دي فو بتكريمه في السفارة الفرنسية بالقاهرة تقديرًا لجهوده الإنسانية من أجل أطفال مصر الصم والبكم. عام 2008 تم تكريمه بمركز آفاق الاشتراكية بالمحلة الكبرى بمبادرة من السيد/ حمدي حسين رئيس المركز وقد ألقى ندوة حاضر فيها عن مشواره مع تجربته الفنية من أجل الصم والبكم في مصر والعالم وقد حظيت الندوة بحضور غفير من أعضاء المركز.

مراجع

مخرجو تلفزيون مصريون
موسيقيون مصريون

رضا عبد العزيز