Die Nickkrankheit (auch: Nicksyndrom, englisch nodding disease oder nodding syndrome) ist eine bisher wenig erforschte Erkrankung, die erstmals  in den 1960er Jahren im Sudan beschrieben wurde. Es handelt sich um eine tödlich endende neurologische allmählich fortschreitende Erkrankung, die fast nur bei Kindern auftritt und psychische sowie physische Behinderung hervorruft. Die Betroffenen sind meist zwischen fünf und 15 Jahre alt, vereinzelt sind Erwachsene betroffen. Derzeit ist das Ausbreitungsgebiet der Krankheit auf kleine Regionen in Südsudan, Tansania und Nord-Uganda begrenzt.
Schon vor dem Auftreten im Südsudan war die Erkrankung im Jahr 1962 in abgelegenen Bergregionen Tansanias beschrieben worden, erst später wurden beide Krankheitsbilder als Ausdruck ein und derselben Erkrankung gesehen.

Symptome

Die Symptome der Nick-Krankheit sind sehr charakteristisch. Wenn ein Kind daran erkrankt, kommt es zum Wachstums- und Entwicklungsstillstand und mit der Zeit auch zur mentalen Retardierung. Der Name der Erkrankung ist auf die charakteristischen "Nickanfälle" der Erkrankten zurückzuführen. Diese beginnen oft, wenn das Kind isst oder traditionelles Essen sieht, selten werden sie auch durch Kälte hervorgerufen. Die Anfälle treten jedoch nicht bei ungewohntem Essen wie etwa Schokolade oder nicht-traditionellen Speisen auf.
Die Anfälle sind oft sehr stark, aber nur kurz, und enden, sobald das Kind aufhört zu essen, der Blick gewendet wird oder ihm wieder warm ist. Der Neurotoxikologe Peter Spencer, der die Erkrankung untersuchte, stellte fest, dass sobald den Betroffenen Essen angeboten wird, "ein oder zwei Kinder beginnen, sehr schnell und pendelnd zu nicken [...], einige frieren". Besonders starke Anfälle können zum Kollaps führen, was zu weiteren Schädigungen führt. Subklinische Anfälle wurden in Elektroenzephalogrammen identifiziert, MRT-Untersuchungen zeigten starken Schwund des Gehirns und Schädigungen des Hippocampus und der Gliazellen.

Die Anfälle führen nicht selten dazu, dass die Kinder hinfallen und sich dabei erheblich verletzen. Sie fallen auch in offene Feuerstellen und auf spitze Gegenstände. Außerdem werden sie orientierungslos und verlaufen sich im Wald, wo weitere Gefahren lauern. Viele Erziehungsberechtigte beginnen irgendwann, die Kinder an Bäumen und Möbeln festzubinden.

Diagnose und Behandlung

Die Diagnosestellung basiert hauptsächlich auf den charakteristischen "Nick-Anfällen" sowie der Wachstums- und mentalen Retardierung. In Zukunft könnten auch neurologische Untersuchungen für die Diagnose eingesetzt werden. Es gibt keine bekannte wirksame Therapie. Antikonvulsiva kommen zum Einsatz. Außerdem wurden Medikamente gegen Malaria eingesetzt, mit bisher nicht genau dokumentierter Wirkung.

Prognose

Die Erkrankung geht mit einer physischen und psychischen Schwächung einher. 2004 stellte Peter Spencer fest: "Es handelt sich allen Berichten zufolge um eine fortschreitende und tödlich endende Funktionsstörung, vielleicht mit einer Dauer von drei oder mehr Jahren."
Obwohl von einigen Kindern berichtet wird, die nach der Erkrankung wieder gesund geworden sind, sterben die meisten daran.

Nach Angaben des ugandischen Daily Monitor waren 2011 in der Volksschule von Aromo Wanglobo 165 von 532 eingeschriebenen Kinder daran erkrankt. 12 verstarben und 73 mussten den Schulbesuch abbrechen.

Mögliche Auslöser

Die Ursache der Erkrankung ist bisher unbekannt. Aufgrund der epidemiologischen Charakteristika wird vermutet, dass es sich um eine Infektionskrankheit oder eine Krankheit mit parainfektiöser Ursache (z. B. ein durch eine Infektion ausgelöstes Autoimmungeschehen) handelt. Eine andere mögliche Erklärung wäre eine chronische Vergiftung. Es gibt Hypothesen, dass der parasitische Fadenwurm Onchocerca volvulus, der in allen Regionen, in denen die Erkrankung vorkommt, verbreitet ist, eine Rolle spielt.
O. volvulus wird durch die Kriebelmücke übertragen und ist Verursacher der Onchozerkose (Flussblindheit). 2004 lebten die meisten an der Nick-Krankheit leidenden Kinder in der Nähe des Yei River, einer Brutstätte für die Flussblindheit und 93 % von ihnen trugen den Fadenwurm in sich – ein wesentlich höherer Prozentsatz als bei Kindern ohne Nick-Krankheit.
Schon früher wurden Vermutungen geäußert, dass eine Verbindung zwischen Flussblindheit und normalen epileptischen Anfällen
bzw. Wachstumsretardierung
besteht, was aber bisher nicht bewiesen ist.
Über die Verbindung zwischen dem O. vovulus und der Nick-Krankheit sagte Scott Dowell, der Untersuchungsleiter des US-amerikanischen Zentrums für Krankheitskontrolle und Prävention (CDC): "Wir wissen, dass [Onchocerca volvulus] in irgendeiner Weise beteiligt ist, allerdings ist es etwas rätselhaft, dass [der Wurm] auch in Regionen, die nicht von der Nick-Krankheit betroffen sind, ziemlich verbreitet ist."
Andrea Winkler, die erste Autorin einer 2008 erschienenen tansanischen Studie, sagte über die Verbindung: "Wir konnten keinen Hinweis dafür finden, dass O. volvulus tatsächlich ins Gehirn eindringt, aber wir können nicht ausschließen, dass es einen autoimmunen Mechanismus gibt, der während der Erkrankung abläuft."
In der am stärksten betroffenen Region Ugandas schwankt die Infektionsrate von Kindern, die an Epilepsie oder der Nick-Krankheit erkrankt sind, mit Mikrofilarien zwischen 70 und 100 %.
Das CDC untersucht eine mögliche Verbindung zur Belastung mit Chemikalien während Kriegszeiten. Außerdem untersucht das Team dort, ob ein Mangel an Vitamin B6 (Pyridoxin) ein Auslöser der Krankheit sein könnte, da es einen verbreiteten Mangel dieses Vitamins unter den Erkrankten und Parallelen zur Pyridoxin-abhängigen Epilepsie gibt.

Verbreitung und Epidemiologie

Obwohl die Krankheit zuerst in Bergregionen auftauchte, breitet sich die Krankheit nun in dicht besiedelten Flussniederungen aus. Nach einer erst 2012 veröffentlichten WHO-Studie aus den Jahren 2001 und 2002 wiesen die Stadt Lui (Landkreis Mundri, Bundesstaat Western Equatoria in der Republik Südsudan) eine Prävalenz von 2,3 % und das Dorf Amadi eine Prävalenz von 6,7 % auf. Die Siedlungen liegen nahe am Fluss Yei; er fließt zwei Kilometer von Lui und weniger als einen Kilometer von Amadi entfernt vorbei.

Momentan ist die Nick-Krankheit hauptsächlich im Südsudan verbreitet, im Jahre 2003 gab es etwa 300 Fälle allein im Landkreis Mundri. Bis 2008 breitete es sich über die Grenze nach Uganda aus, wo nach Angaben des ugandischen Ministeriums 2011 mindestens 2000 Kinder erkrankt seien. Ende 2011 trat die Nick-Krankheit vor allem in Kitgum, Pader und Gulu auf – über 1000 Fälle wurden allein in der zweiten Hälfte des Jahres 2011 gemeldet.
Anfang 2012 gab es weitere Ausbrüche in Tansania, Südsudan und Uganda.
Das Ausmaß der Verbreitung der Krankheit wird sich vermutlich aufgrund von mangelnder Hygiene in Zukunft noch verschlimmern.

Literatur
 Gretchen Vogel: Mystery Disease Haunts Region. In: Science. 13.  April 2012, S. 144–146.

Weblinks
 Nodding disease baffles experts, YouTube-Video über die Erkrankung (englisch)
 No cure yet for mystery Ugandan 'nodding disease', YouTube-Video über die Erkrankung (englisch)
 Xaver Hochstrasser: «Nodding-Syndrom» in Ostafrika. Medizinisches Rätsel und Geissel für das Volk der Acholi. In: Neue Zürcher Zeitung. 18. Dezember 2013
 Franziska Badenschier: Afrikas vergessene Krankheiten – Ein fremder Herr in ihrem Kopf, Deutschlandfunk – "Wissenschaft im Brennpunkt" vom 3. Mai 2015

Einzelnachweise

Tropenkrankheit
Krankheitsbild in der Neurologie
Krankheitsbild in der Kinderheilkunde

Nickkrankheit


Cuba va es una canción de los cantautores cubanos Pablo Milanés, Noel Nicola y Silvio Rodríguez compuesta para el documental homónimo del director Félix Green.

La canción corresponde a la época del Grupo de Experimentación Sonora del ICAIC, siendo grabada en el año 1971, y destaca por utilizar una sonoridad rock, poco frecuente en los cantautores de esa época. Los arreglos son de Leo Brower y las guitarras eléctricas de Pablo Menéndez. Para grabar la canción tuvieron que hacer frente a una serie de dificultades técnicas debido a la falta de materiales, así, Eduardo Ramos hubo de sustituir las cuerdas de su bajo eléctrico, que se habían roto, por cables telefónicos que le presó un trabajador del ICAIC.

Fue editada en 1971 en el recopilatorio Cuba va! Songs of the new generation of revolutionary Cuba, editado en EE. UU., en Cuba va, ritmo combatiente ese mismo año en Uruguay y Argentina, y en el recopilatorio Grupo de Experimentación Sonora/ICAIC 4, editado en Cuba en 1975.

Otras versiones
En 1972, el cantautor chileno Ángel Parra, hijo de Violeta Parra, lanzó una versión de esta canción en su sencillo Cuba va / Vamos subiendo la cuesta (1972), que luego apareció en su álbum del mismo año, Antología de la canción revolucionaria, vol. 1.

Referencias

Canciones de Silvio Rodríguez
Canciones de Pablo Milanés
Canciones de Cuba
Canciones de 1971

Cuba va


Weinberg may refer to:

 Weinberg (surname)
 Weinberg (Winterthur), a quarter of Wülflingen, Winterthur, Switzerland
 Weinberg an der Raab in Styria
 Weinberg Center for the Arts
 Weinberg angle
 Weinberg House (Waren) in Mecklenburg-Vorpommern
 Weinberg (TV series), a 2015 German miniseries

See also
 Mark Wainberg (1945–2017), Canadian scientist
 Vainberg, surname
 Weinberger, surname
 Weinburg, a place in Austria

Weinberg


Bašćina može značiti:

 Bašćina (Šolta)
 Bašćina (Zagreb)
 čakavizam za baštinu
 zbirka pjesama Dubravka Horvatića

Bašćina


Narodnoye delo ( ; traduit par ) est un journal de langue russe fondé à Genève, en Suisse, après le congrès de la Ligue de la paix et la liberté en 1867 par un groupe de révolutionnaires russes en exil.

Le cercle impliqué dans la rédaction du journal souhaite promouvoir la Première Internationale en Russie, ayant en commun avec l'internationale le soutien aux insurgés polonais contre la tyrannie de l'Empire russe. Nikolaï Joukovski approche Mikhaïl Bakounine pour collaborer au journal. D'autres Russes vivant sur les rives du lac Léman acceptent de se joindre à l'initiative : Zoya Obolenskaya, le soldat et journaliste polonais Walery Mroczkowski, Victor et Ekaterina Barteneva, Nicolas et , l'éditeur Mikhail Elpidin, et Olga Levacheva (belle-sœur de Joukovski). Bakounine empêche Nicolas Outine de participer à la première édition du journal, qui est publié le 1er septembre 1868 par la maison d'édition Elpidin à Genève. Bakounine et Nikolaï Joukovski écrivent deux des quatre articles publiés dans le premier numéro, avant que Nikolas Utin ne prenne le contrôle de l'éditorial.

Dans le premier numéro, Joukovski décrit le journal comme matérialiste, athée et en faveur de la libération socio-économique du peuple. Bakounine déclare que le but du peuple russe est la terre et la liberté», une référence aux idées de Nikolaï Tchernychevski et de Terre et Liberté.

Le but de Narodnoye delo est de démontrer que si la lutte paysanne en Russie a pris des formes différentes de celles décrites par Marx, elle a néanmoins favorisé la même collectivisation des moyens de production. Ainsi, la déclaration d'intention de la première édition affirme :

Nous proposons deux caractéristiques comme bases fondamentales de la justice économique. Premièrement, la terre appartient à ceux qui la travaillent de leurs propres mains, c'est-à-dire aux communes agricoles. Deuxièmement, le capital et tous les outils de travail appartiennent aux travailleurs, c'est-à-dire aux associations de travailleurs.

Références

Bibliographie

Presse socialiste
Presse écrite en russe
Association internationale des travailleurs

Narodnoye delo


Groove metal eða grúvmetal er undirtegund þungarokks sem ruddi sér til rúms fyrst á 9. áratugi 20. aldar. Stefnan sækir í áhrif þrass og hefbundnara þungarokks ásamt því að hafa líðandi og grípandi gítarrif og takt sem stefnan er kennd við. Hún hafði áhrif á og blandaðist nu-metal.

Grúvmetal náði nokkrum vinsældum með hljómsveitum eins og Pantera, White Zombie, Machine Head og seinni tíma Sepultura.

Önnur bönd sem má nefna eru Lamb of God, DevilDriver, Five Finger Death Punch, Exhorder, Volbeat, Fear Factory og Prong.

Þungarokk

Groove metal


Weslley Silva Santos Rodrigues (født 16. januar 1992) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Weslley Silva Santos Rodrigues


Le Berger Pâris est une peinture réalisée vers 1628 par l'artiste flamand Antoine van Dyck, juste après son retour d'Italie et montrant la forte influence du Titien. Il représente le personnage de la mythologie grecque Pâris, lors de l'épisode appelé le Jugement de Pâris, tenant la pomme d'or qu'il a reçu l'ordre de donner à la plus belle des trois déesses ; exceptionnellement l'artiste se concentre sur Pâris et ne montre pas les déesses elles-mêmes. La toile est conservée à la Wallace Collection à Londres.

Historique
Un tableau de Paris enregistré comme propriété du marquis de Voyer d'Argenson en 1754 est probablement à identifier avec cette œuvre. Il fait maintenant partie de la collection Wallace de Londres. Il a été acquis par Henry Hope avant 1807 avant d'être acheté par Francis Charles Seymour-Conway,  marquis de Hertford lorsque la collection Hope a été vendue chez Christie's le . À cette époque, on pensait qu'il s'agissait d'un autoportrait de Van Dyck lui-même. Le marquis avait l'intention de léguer le tableau au roi George IV, mais il a survécu au roi et n'a donc pu le faire.

Références

Liens externes

Tableau d'Antoine van Dyck
Tableau des années 1620
Pâris dans la peinture
Pomme dans la peinture
Œuvre d'Antoine van Dyck au Royaume-Uni
Collection de peintures de la Wallace Collection

Le Berger Pâris (van Dyck)


بلدية سان ميجيل دي ساليناس , هي بلدية تقع في مقاطعة اليكانتي. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 7.104 نسمة.

مراجع

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

بلديات لقنت
بلدات في إسبانيا

سان ميجيل دي ساليناس


Sonny Lester (* 15. November 1924 in New York City; † 28. April 2018) war ein amerikanischer Musikproduzent.

Leben und Wirken
Lester begann zunächst als Trompeter in Big Bands des Swing, bevor er 1943 eingezogen wurde und den Zweiten Weltkrieg bei der Infanterie in Europa verbrachte, wo er teilweise auch in der Band der 84th Infantry Division spielte. Zurück in New York heiratete er und arbeitete zunächst als Studiomusiker und Arrangeur, ab 1954 im Musikverlag Edwin Morris Music, wo er Notenmaterial zusammenstellte und eine der ersten Play Along-Platten produzierte, die ein Erfolg wurde (Play or Sing Along with the NBC Rhythm Section). Dann wechselte er ins A&R-Team von Coral Records. 1958 ging er mit Bob Thiele zu Dot Records, wo er Konzerte in der Town Hall und die daraus entstehenden Jazz Horizons-Alben produzierte. Im nächsten Jahr ging er zu Top Rank Records, wo er die Produktionen von Newcomern wie Jack Scott, The Fireballs und den Knightsbridge Strings, aber auch von Raymond Scott betreute. Dann arbeitete er als unabhängiger Produzent und war für After Hours-Reihe von Time (Urbie Green After Hours: Middle East), die Fantabulous Strings-Alben von MGM oder Bauchtanz-Alben bei Roulette verantwortlich.

1966 gründete er für United Artists mit Phil Ramone und Manny Albam das neue Jazzlabel Solid State, das er leitete. Als das Label seine Tätigkeit einstellte, schuf er 1970 sein eigenes Label Groove Merchant, für das Jimmy McGriff, Junior Parker, Lucky Thompson, Jeremy Steig und Chick Corea aufnahmen. Dann gründete er die Lester Recording Corporation, mit der er auch für Naxos produzierte. Mitte der 1980er Jahre war er auch für Denon Jazz erfolgreich tätig. Seit den 1990er Jahren vermarktete Lester seinen Katalog von Florida aus.

Einzelnachweise

Weblinks
 Biographie (www.spaceagepop.com)
 Doug Payne: A Sonny Lester Discography

Jazz-Produzent
US-Amerikaner
Geboren 1924
Gestorben 2018
Mann

Sonny Lester


Der Herzbach ist ein linker Zufluss des Schwarzbaches im Landkreis Aschaffenburg im bayerischen Spessart.

Geographie

Verlauf
Der Herzbach entspringt südöstlich von Hain im Spessart am Metzberg. Er verläuft in nordwestliche Richtung und nimmt einen Bach von Südwesten auf. Der Herzbach mündet kurz vor der Fußgängerunterquerung an der Spessartrampe in den Schwarzbach.

Flusssystem Aschaff
 Liste der Fließgewässer im Flusssystem Aschaff

Siehe auch
 Liste der Flüsse im Spessart

Weblinks

 Der Herzbach und sein Einzugsgebiet auf dem BayernAtlas

Einzelnachweise

Fluss im Spessart
Fließgewässer im Landkreis Aschaffenburg
Gewässer im Rhein-Main-Gebiet
Geographie (Laufach)

Herzbach (Schwarzbach)


Waiting for Phil er en kortfilm fra 2012 instrueret af Jeanette Nordahl efter manuskript af Tommy Oksen.

Handling

Bedemanden Phil må pludselig forholde sig til sin egen sorg, da hans kone Julianne dør. Med sorgen følger også et møde med den sønderknuste datter Sarah, som Phil ikke har forholdt sig til i mange år.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2012

Waiting for Phil


Andreas Rasch-Christensen (født 2. juni 1971 i Kolding) er forsknings- og udviklingschef ved professionshøjskolen VIA University College. Han er uddannet cand.mag. i historie og samfundsfag ved Aarhus Universitet og har en ph.d. fra DPU, Aarhus Universitet.

Andreas Rasch-Christensen optræder hyppigt som ekspert inden for dagtilbud, folkeskolen, folkeskolereformen og læreruddannelsen. Han sidder i en række ministerielle råd og udvalg om samme emner.

Uddannelse og karriere
Andreas Rasch-Christensen er uddannet cand. mag. i historie og samfundsfag (1998) fra Aarhus Universitet og opnåede i 2010 ph.d.-graden fra DPU, Aarhus Universitet.
Fra 1998-2007 var han lektor på læreruddannelsen i Skive (nu en del af professionshøjskolen VIA University College). I 2007 blev han uddannelseschef og i 2010 forsknings- og udviklingschef i VIA Pædagogik & Samfund, hovedområdet for de pædagogiske og socialfaglige uddannelser og forskningsområder.

Andreas Rasch-Christensen er født i Kolding og opvokset i Haderslev. Han bor i dag Aarhus med sin kone og to børn.

Formidling
Andreas Rasch-Christensen optræder hyppigt i medierne og som oplægsholder om dagtilbud, folkeskolen og læreruddannelsen. Han er forfatter til en række videnskabelige artikler, kronikker i aviser og bidrag til bøger. Hans forskning har de senere år rettet sig mod folkeskolen, herunder forskning i inklusion, læreplaner, didaktik og skoleledelse. Aktuelt sidder han i den videnskabelige styregruppe for følgeforskning i den danske skolereform.

Rasch-Christensen deltager i en række ministerielle råd og udvalgt. Aktuelt er han formand for den mastergruppe, der skal udarbejde anbefalinger til en styrket læreplan for 0-6 års-området. Derudover er han medlem af det nationale ph.d.-råd for uddannelsesforskning samt koordinationsforum for uddannelsesforskning i regi af Uddannelsesministeriet.

Ved siden af sin forskning er Rasch-Christensen passioneret tilhænger af fodbold, som han har skrevet kronikker, blogindlæg og en bog om.

Kritik
Andreas Rasch-Christensen er anmeldt til Nævnet for Videnskabelig Uredelighed i en sag, der omfatter anklager om citatfusk, fabrikation af data, plagiat og misrepræsentation af andres forskning. Andreas Rasch-Christensen og ni andre anklagede forskere blev i marts 2019 frifundet for alle anklager.

Andreas Rasch-Christensen har været anmeldt for og erkendt vidtgående plagiat i forbindelse med udgivelsen af en bog om fodboldstjernen Luis Suárez. Sagen fik ingen følger for Andreas Rasch-Christensens stilling som forskningschef ved VIA University College, fordi han, ifølge institutionens rektor, Harald Mikkelsen, kun havde plagieret i sin fritid.

Eksterne henvisninger

 Forskningsprofil på UC Viden
 http://politiken.dk/debat/kroniken/premium/ECE2211359/skolereformens-succes-staar-og-falder-med-lederne/
 http://www.b.dk/nationalt/har-reformen-forbedret-folkeskolen
 https://www.information.dk/debat/2005/01/professionsrettet-laereruddannelse.
 https://politiken.dk/indland/uddannelse/ECE3300810/feedback-studerende-afleverer-opskrifter-og-batmancitater/
 http://politiken.dk/indland/uddannelse/ECE3300616/kommende-paedagoger-har-faa-timer/
 http://hansreitzel.dk/P%C3%A6dagogik/Folkeskolen-efter-reformen/9788741260273
 http://www.kristeligt-dagblad.dk/mennesker/2014-06-17/fodboldfanatiker-og-forsker-i-folkeskolerne
 http://www.uvm.dk/Aktuelt/~/UVM-DK/Content/News/Udd/Dagtilbud/2016/Mar/160307-Mastergruppe-skal-give-forslag-til-styrkede-laereplaner
 http://ufm.dk/uddannelse-og-institutioner/rad-naevn-og-udvalg/ph-d-radet
 https://www.berlingske.dk/samfund/ti-forskere-frikendt-for-videnskabelig-uredelighed

Forskere fra Danmark

Andreas Rasch-Christensen


Der Mount Dundas ist ein Berg im Westen des australischen Bundesstaates Tasmanien. Er liegt an der Nordwestecke der West Coast Range.

Ähnlich wie der Mount Lyell gab es auch am Mount Dundas eine Reihe von Bergwerken und Schmalspurbahnen für den Erztransport. Die wichtigsten Kupfer- und Goldadern der West Coast Range kommen auf Grund deren komplexer Geologie im Gebiet der Mount-Read-Vulkane vor.

Quellen

 Charles Whitham: Western Tasmania: A Land of Riches and Beauty.
Ausgabe 2003 – Queenstown: Municipality of Queenstown.
Ausgabe 1949 – Hobart: Davies Brothers.
Ausgabe 1924 – Queenstown: Mount Lyell Tourist Association.
 LISTmap (Mount Dundas). Department of  Primary Industries and Water. Tasmanian Government

Eintausender
Berg in Australien und Ozeanien
Berg in Tasmanien

Mount Dundas (Tasmanien)


Horgo er en ø i Austevoll kommune i Vestland fylke, Norge. Det er en stor ubeboet ø ved Horgefjorden. Øen ligger sydvest for Hundvåko, syd for Stora Kalsøy og nord for Møkster. Øen var beboet frem til ca. 1970, der var blandt andet skole på øen. De fleste familier som boede på Horgo, brugte navnet Horgen.

Kilder og henvisninger

 Horgo på norgeskart.no

Austevoll
Øer i Vestland

Horgo


Darina Victry, de son vrai nom Darina Jeanne Elandi Mballa, née le  à Yaoundé, est une auteure-compositrice-interprète camerounaise. Elle est l'auteure de la chanson Laisse moi t'aimer sortie en 2019 et considérée comme le tube de l'année 2020 dans de nombreux pays d'Afrique francophone. La vidéo de la chanson cumule plus de  de vues sur Youtube en moins de deux ans. Un record pour une artiste camerounaise.

Biographie

Enfance et débuts
Darina Victry est née le . Elle est l'ainée d'une famille de deux enfants. Née de parents originaires de la région du sud, elle grandit dans la ville de Yaoundé. Son père musicien lui transmet, dès sa tendre enfance, sa passion pour la musique. Elle intègre très jeune la chorale de l'église familiale et participe à une compétition nationale de jeunes talents intitulée Challenge vacances qu'elle remporte en 2017 .

Carrière
En 2019, alors qu'elle est étudiante en communication d'entreprise, Darina Victry est repérée par le comédien Moustik le karismatik qui l'entend chanter et voit en elle le potentiel d'une artiste prometteuse. Il lui propose de rejoindre son label Moustik'Air. En décembre de la même année, elle accompagne le comédien sur la scène de la nuit du rire à Douala. C'est sa toute première scène.

La chanson Laisse moi t'aimer sort le  sous le label Moustikair. Elle est d'abord publiée sous forme de vidéo lyrics. La vidéo dépasse rapidement le million de vues. Le clip officiel de la chanson est publié le . La chanson connait un énorme succès et est nominée dans 4 catégories aux Balafon Music Awards en 2020 et dans deux catégories aux Canal 2'Or 2021.

La chanson Laisse moi t'aimer raconte l'histoire d'une jeune femme qui a trouvé le parfait amour et déclare son amour à son amoureux le jour de leur mariage. La chanson devient très vite l'hymne des mariages partout au Cameroun et en Afrique francophone. La chanson atteint  de vues sur Youtube en avril 2021, puis  en .

En mai 2021, elle se sépare du Label Mousitk'air et signe sous le label indépendant Red Line Records fondé par Moussa Soumbounou.

En 2022, elle marque son retour sur le marché discographique avec un second single intitulé Doudou Chou.

Discographie

 2019: Laisse moi t'aimer
 2021: Doudou chou

Collaborations

 2020: Amour et Espoir de Nabila
 2022: Lenda de Longue Longue ft Tzy Panchak et Shura
 2022: Emilie de Longue Longue ft Boy Tag

Prix et récompenses

Balafon Music Awards

 2020: Révélation féminine de l'année
 2020: Voix Féminine de l'année
 2020: Chanson de l'année

Canal 2'Or
 2021: Meilleure Performance Digitale Musique.

Références

Chanteuse camerounaise
Naissance au Cameroun
Naissance à Yaoundé
Naissance en mars 2002

Darina Victry


This is a partial list of wooden covered bridges in the U.S. state of Michigan. These covered bridges may be listed on the National Register of Historic Places and as Michigan State Historic Sites.

References

External links

The Covered Bridges of Michigan
Michigan's Historic Sites Online: Bridge Tour

Michigan covered bridges
Bridges, covered
Bridges, covered

List of covered bridges in Michigan


El amor del cojo Lem (en el inglés original, Lame Lem's Love) es una historieta de terror de 8 páginas, de 1979 del estadounidense Richard Corben.

Trayectoria editorial
El amor del cojo Lem se publicó en el número 2 de la revista Skull. Fue la primera historieta que Richard Corben realizó para una revista underground tras su paso por diversos fanzines de los que no recibía renumeración alguna. Gracias a esta mejora salarial, pudo abandonar finalmente la empresa de animación en la que trabajaba hasta entonces.
 En España
Creepy n.º0 como EL AMOR DEL COJO LEM, en blanco y negro.
CORBEN OBRAS COMPLETAS n.º5 - UNDERGROUND 2 como EL AMOR DEL COJO LEM,  en color.
COMIX UNDERGROUND USA n.º2 como EL AMOR DEL POBRE LEM, en blanco y negro. Diferente traducción y con viñetas modificadas por motivos de censura.

Argumento
Lem mata a los sucesivos amantes de su esposa Sweet Belle, hasta que finalmente acaba con la vida de la mujer, que no quería tener relaciones sexuales con él. Pocos días después, Lem vuelve a la casa, decidido a consumar su matrimonio, aunque sea con un cadáver. Sin embargo, los amantes asesinados de su mujer estaban también en la casa y lo matan.

Estilo
El amor del cojo Lem muestra influencias de Elzie C. Segar y sobre todo de los cómics de terror de la E. C. Comics, incluyendo el recurso a la figura de un narrador, llamado en este caso Gurggy Tate.

Valoración
Para Agustín Oliver, El amor del cojo Lem es una historieta de calidad más que aceptable para el medio en que se publicó, a pesar de su guion alargado innecesariamente.

Referencias

Bibliografía

Historieta de Estados Unidos
Historieta histórica

El amor del cojo Lem


The Society for  Establishing Useful Manufactures (S.U.M.) or Society for the Establishment of Useful Manufactures was a private state-sponsored corporation founded in 1791 to promote industrial development along the Passaic River in New Jersey in the United States. The company's management of the Great Falls of the Passaic River as a powersource for grist mills resulted in the growth of Paterson as one of the first industrial centers in the United States. Under the society's long-term management of the falls, the industrialization of the area passed through three great waves, centered first on cotton, then steel, and finally silk, over the course of over 150 years. The venture is considered by historians to have been a forerunner for many public–private partnerships in later decades in the United States.

History

Alexander Hamilton's vision

The society was the brainchild of United States Assistant Secretary of the Treasury Tench Coxe, who convinced United States Secretary of the Treasury Alexander Hamilton to support the creation of a quasi-public manufacturing town.  Hamilton, who had visited the Great Falls of the Passaic River in 1778, envisioned it as a planned industrial site, using the waterfall as source of mechanical power. The society was chartered by New Jersey under Hamilton's direction to exploit the falls for this planned city, which Hamilton called a "national manufactory". The enterprise was exempt from property taxes for ten years. The society founded the city of Paterson in the vicinity of the falls, naming it in honor of William Paterson, the governor of New Jersey. Hamilton commissioned civil engineer Pierre Charles L'Enfant, responsible for the layout of the new capital at Washington, D.C. to design the system of canals known as raceways supplying the power for the watermills in the new town.

The chartering of the company as a state-favored enterprise, exempt from certain taxes, became the prototype for such public-private enterprises in the 19th century. Contemporaries such as George Logan criticized the SUM for these privileges, as well as for importing what they saw as the stratified class relations and economic dependence of the Old World.

Shift in strategy

By 1796, the society's efforts to build its own mills had failed, largely because the slow profits it generated were not enough to cover its start-up costs. In 1791 the Society had brought in one Thomas Marshall, who claimed to have been superintendent of the Masson Mill in England, to take charge. However it would seem that he was unsuccessful. Nevertheless, the society successfully promoted real estate development in the area, leasing sites to other private ventures to establish their own mills while maintaining control of the falls as a power source through ownership of the dams and raceways that supplied the mills. The company's management of the falls subsequently became a lucrative source of profits as the area became the nucleus for a burgeoning mill industry.  By 1815, thirteen water-powered cotton mills were operating beside the falls, operated by over 2,000 workers. As a result of the society's success in promoting industry, the population of Paterson grew from 500 in the 1790s to over 5,000 by 1820.

In 1830, the society was involved in a dispute with the recently formed Morris Canal and Banking Company, which had been chartered to build a canal connecting the Passaic River to the Delaware River. The Morris Canal Company had placed a dam on the Rockaway River and diverted water for its own purposes, thus reducing the volume of flow over the falls and threatening the society's ventures. The subsequent court decision allowed the Morris Canal to be built without disrupting the water supply to the falls.

The company's harnessing of the falls for mill operations was described in 1834 by publisher Thomas Gordon who wrote in the Gazetteer of the State of New Jersey:

A dam of 4 feet high, strongly framed and bolted into the rock in the bed of the river above the falls, turns the stream through a canal excavated in the traprock of the bank, into a basin; whence, through strong guardgates, it supplies in succession three canals on separate planes, each below the other; giving to the mills on each, a head and fall of about 22 feet.  By means of the guardgate, the volume of water is regulated at pleasure, and uniform height preserved...The expense of maintaining the dam, canals, and main sluicegates, and of regulating the water, is borne by the company.

Evolution of local industry

During the 19th century, the success of mill operations attracted many immigrants experienced in mill operations from England, Scotland, Ireland and other areas of Europe. Some artisans brought with them illegal copies of British mill operations which were subsequently duplicated in Paterson.

By the 1830s, the textile mill industry in the area had been surpassed by larger and better-capitalized steam-powered operations in New England. As a result, the local mill industry shifted toward the manufacture of steel and locomotives. The Rogers Locomotive and Machine Works, which began operating in 1832, was the first such success. By the time of the American Civil War, the milling of steel and the manufacture of locomotives had become the dominant industry. In the 1880s, the area became the center of the nation's silk industry.

The society continued operations into the 20th century but fell into decline with the abandonment of the area by industry. In 1945, the society's charter and property were acquired by the city of Paterson.

See also
 Technological and industrial history of the United States
 Holyoke Canal System, using similar multi-level mill races
 Abraham Godwin

References

External links

Paterson, New Jersey: America's Silk City, a National Park Service Teaching with Historic Places (TwHP) lesson plan

American companies established in 1791
Economic history of New Jersey
Historic American Engineering Record in New Jersey
Alexander Hamilton
History of Paterson, New Jersey
Economy of Paterson, New Jersey


El mochuelo boliviano  (Glaucidium bolivianum), también conocido como caburé yungueño, es una especie de búho de la familia Strigidae.  Es nativa de Bolivia, Perú y posiblemente también de Argentina. Habita los bosques montanos húmedos tropicales y subropicales.
No existen subespecies reconocidas.

Referencias

bolivianum
Aves de las Yungas
Animales descritos en 1991
Taxones descritos por Claus König

Glaucidium bolivianum


ගුණදාස කපුගේ සිංහල ගායකයෙක් සහ සංගීතවේදියෙකි. 1945 අගොස්තු 7 වනිදා මෙලොව එලිය දුටු ඔහුගේ සම්පූර්ණ නම එල්ලමුල්ල කපුගේ ගුණදාස වේ. ඔහු එරමුල්ල කනිෂ්ඨ විද්‍යාලය, කරන්දෙනිය ජාතික පාසල සහ ගාල්ල නගොඩ පාසල යන පාසල් මගින් ඔහුගේ අධ්‍යාපනය ලබා ගත්තේය. වටිනා කලා ජීවිතයක් හිමිවූ ඔහුගේ කලා ජීවිතයේ ඔහු බොහෝ සම්මාන වලින් පිදුම්ලත් පුද්ගලයෙකි.
ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ආරම්භක අවදියේ සිටම විමුක්ති ගී පසංගවල ගායකයෙක්ද වීය.

1996 :
 ස්වර්න සන්ක සම්මානය – හොඳම කටහඬ
විශ්ව ප්‍රසදිනී සම්මානය සරසවි සම්මානය – හොඳම කටහඬ

1997 : රස සන්ගීත සම්මානය – හොඳම ගායකයා
ජනාධිපති සම්මානය – හොඳම ඉදිරිපත්කිරීම් ගයකයා
සරසවි සම්මානය – හොඳම කටහඬ
OCIC සම්මානය – නිර්මාණශීලී සංගීත අධ්‍යක්ෂණය

1998 : ජනාධිපති සම්මනය – හොඳම ගායකයා

1999 : සරසවි සම්මානය – ප්‍රසාද පූජා සම්මානය

ඔහු ලංකාවේ ඉතා ඉහල තැනක් දිනූ ඉතා වටිනා කලාකරුවෙකි. ඔහුගේ ගායන විලාසය හා ඔහුගේ ගීත බොහෝ දෙනාගේ සිත්තුල නිදන්ගතවී තිබුනි.  2003/04/03 දින ඔහු අප අතරින් සමුගත්තේය.ඔහුගේ ජීවිතය අප අතර නැතිවුනත් ඔහු ගැයූ ගීත අප සවන් තුල සදා පවතී.

සිංහලයෝ
රජරට සේවය
1945 උපත්
2003 මරණ
ශ්‍රී ලාංකික ගායකයෝ
සිංහල ගායකයෝ

ගුණදාස කපුගේ


في علم المعادن وعلم البلورات يطلق مصطلح البنية البلورية على الترتيب الفريد للذرات في البلورة. تتكون البنية البلورية من مجموعة من الذرات مرتبة بطريقة معينة في الشبكة البلورية. من الممكن تخيل وحدات البنية البلورية على أنها مجموعات من الذرات على شكل صناديق صغيرة تدعى الخلايا (وحدة خلية)، وبتكرار هذه الخلايا في الفضاء الثلاثي الأبعاد تتشكل البلورة العينية.

من أهم خصائص البلورة هو طول أضلاع الخلية، تسمى c ، b ، a والزوايا بين أضلاع الخلية وتسمى ألفا، بيتا، غاما. وتلك الستة إحداثيات تسمى إحداثيات الشبكة البلورية. تلعب البنية البلورية دوراً هاماً في تحديد خصائص البلورة مثل قابليتها على الانشقاق (الانفلاق البلوري)، التوصيل الكهربائي، نطاق الطاقة، وخصائص بصرية وخصائص مغناطيسية.

تبدأ دراسة بناء المعدن من المستوى الذري. فإذا كانت المادة معدن النحاس النقي، كان توزيع ذرات النحاس في شبكة تبلور برافيه سهلا، نظرا لتماثل جميع الذرات المكونة للبلورة. وإذا كان تركيب البلورة من مادتين مثل ملح الطعام فنحن نعرف أن ملح الطعام يتكون من كلوريد الصوديوم أي من أيونات الكلور وأيونات الصوديوم. ومن دراسة تركيب ملح الطعام عرفنا أن تركيبه يتخذ نظام المكعب. أي أنه يكوّن وحدات خلايا متساوية الأضلاع وتبلغ الزوايا بين الأضلاع 90 درجة.

البناء البلوري لملح الطعام

ويبين الشكل توزيع أيونات الصوديوم (أحمر)، وتوزيع أيونات الكلور (أخضر) في البلورة العيانية (الكبيرة). فنرى من اليمين إلى اليسار أيونان للكلور يتبعه أيونان للصوديوم ثم يتبعه أيونا للكلور.. وهكذا.

وإذا نظرنا إلى تتابع الأيونات من الأمام إلى الخلف وجدنا أيضا أن أيون الكلور يتبعه أيون للصوديوم ثم يتبعه أيون للكلور.. وهكذا.

وإذا نظرنا إلى توزيع الأيونات من أسفل إلى أعلى وجدنا الحال لا يختلف.

أي أن ذرات المادة (أو أيوناتها) تترتب وفق نمط منتظم متكرر، ويمكن تقسيمها إلى أصغر خلية وهي وحدة خلية وتحمل وحدة الخلية جميع الصفات الهندسية للبلورة الكبيرة.

وبفحص بلورات المعادن المختلفة وجدنا 7 أنظمة بلورية وأربع عشرة شبكة بلورية تقدم وصفاً لمواقع الذرات والاتجاهات البلورية والمستويات البلورية.

تنحصر البنية البلورية لمعظم المعادن في واحدة من ثلاثة أنواع بسيطة على الأغلب. تبدي المركبات السيراميكية ذات التركيب الكيميائي الواسع بناءات متعددة منها البسيط ومنها المعقد، ولكن معظمها (مثل السيليكات) معقدة البنية.

طرق تعيين البناء البلوري
الدراسات التي تقوم بتعيين البناء البلوري للأملاح والمعادن تعتمد على طرق القياس الآتية:
 حيود الأشعة السينية
 حيود الإلكترونات
 حيود النيوترونات

كما يمكن تعيين البناء البلوري المغناطيسي بواسطة حيود النيوترونات.

أنواع التبلور

توجدالمادة الصلبة في إحدى من ثلاثة تصنيفات بالنسبة إلى بنيتها البلورية، هي:

 بلورة أحادية.
 كثيرة البلورات.
 مادة لابلورية.

وتفصيل تلك التصنيفات كالآتي:

بلورة أحادية

بلورة أحادية (بالإنجليزية:single crystal) هي مادة صلبة تتميز بامتداد الشبكة البلورية فيها من أولها إلى آخرها مكونة بلورة كبيرة منتظمة. وتتكون البلورة الأحادية مثلا عن طريق تغطيس بلورة صغيرة في محلول مشبع بمادة البلورة، وتكون البلورة الصغيرة بمثابة بذرة تتراص عليها الذرات أو الجزيئات، وتأخذ كل ذرة من ذرات المذاب موضعها بالضبط في الشبكة البلورية وبذلك تنمو البذرة إلى بلورة أحادية كبيرة.

متعدد البلورات

متعدد البلورات (بالإنجليزية: Polycrystalline) هي مواد مكونة من حبيبات بلورية كثيرة لها أحجام مختلفة وعشوائية التوزيع. يمكن عن طريق ضبط عملية التبلور التوصل إلى تقليل عشوائية التوزيع بحيث تنتظم البنية البلورية ونحصل على ما يسمى بلورة أحادية.
 تبين الصورة المجاورة تكون الحديد الصلب من حبيبات، تشكل كل منها بلورة أحادية تتبع النظام البلوري الخاص بالحديد، وتتوزع فيه البلورات الأحادية توزيعا عشوائيا بالنسبة للاتجاه.

وتعتبر معظم المعادن وخزف موادا متعدد البلورات، وكثيرا ماتسمى البلورات الأحادية الصغيرة فيها بالحبيبات. ويمكن تصور كثيرة البلورات عند طحن بلورة أحادية، فكومة المسحوق تشكل مادة متعدد البلورات.

مادة لابلورية

مادة لابلورية (بالإنجليزية:amorphous solid) هي مادة صلبة لا تتوزع فيها الذرات توزيع منتظما على نطاق بعيد، ويكون توزيع الذرات فيها عشوائيا، بمعنى أن توزيع الذرات فيها لا يتبع أي نظام من الأنظمة البلورية. وقد تتسم ببعض النظام على النطاق القصير (حيز 10 - 20 ذرة)، ولهاذا تسمى جوامد لابلورية. مثال على ذلك بنية الزجاج والبوليسترين وكذلك الحلوى. تتصف الجوامد ذات نظام بلوري على النطاق البعيد (أي نظام واحد يشمل البلورة من أولها إلى أخرها) بالبلورات.

أنواع الشبكات البلورية

تتكون الشبكات البلورية في الأحجار الكريمة من سبعة أنواع متشابه شكلا ولكنها مختلفة مضمونا كما جاءت في كتاب الأحجار الكريمة وتم تقسيمها علميا بحسب المحاور والزوايا ما بين تلك المحاور عند تقاطعها، وهذه النظم تحتوي على محاور ثلاثية بترتيب هندسي معين يعطي كل نظام شكله وخصائصه الفيزيائية، ويسمى العلم الذي يبحث في النظم الكرستالية باسم علم البلوريات ويطلق علية أحيانا اسم العائلة الكرستالية أو النظام الشبكي الكرستالي، والنظم الفراغية وتاتي تعريفات الخصائصية للنظام الكرستالي من التناظر المتأصل الذي يعني وتحت ظروف معينة يبقى النظام الكرستالي الشبكي على وضعه العام دون تغير. وكما هي مصورة اسفل هذه المقالة وهي كما يلي:

 النظام الثلاثي الميول: هو النظام البلوري الذي يتكون بواسطة ثلاثة محاور يتقاطعون معا بزوايا ثابتة وصحيحة اثنان من تلك المحاور لها نفس الطول على نفس المستوى والمحور الثالث الرئيسي إما أن يكون أطول أو أقصر من المحورين الآخرين. ويعتبر النظام البلوري ثلاثي الميل بلورة تحدد بواسطة ثلاثة متجهات ذات أطوال مختلفة، ولكن بشرط أن تكون غير متعامدة مع بعضها البعض. والشكل المثالي النموذجي للموشورات أربعة إما أسطح هرمية أو ثمانية أسطح هرمية متعاكسة.
 النظام الاحادي الميل: هو النظام البلوري الذي يتكون بواسطة ثلاثة متجهات. ويعتبر النظام البلوري ألاحادي الميل ذو متجهات لها أطوال مختلفة، يكون اثنان منهما متعامدان، في حين يشكل الثالث زاوية غير 90°. وبالتالي يكون للبلورات شكل منشوري.
 النظام المعيني: لديه ثلاث زوايا قائمة، لكن لديه محاور ذات أطوال مختلفة. وهي ثلاثة محاور متعامدة ومرآة تناظر ولهذا النظام أربعة أنواع منها: معيني قائم بسيط، معيني قائم مركزي القاعدة، معيني قائم مركزي الجسم، معيني قائم مركزي الوجه.
 النظام الرباعي الأضلاع: وهو النظام الذي ينشأ نتيجة جذب شبكة بلورية مكعبة باتجاه أحد المتجهات، بحيث يصبح المجال الفراغي عبارة عن منشور مستطيل له قاعدة مربعة.
 النظام المنشوري السداسي المنتظم: يعتبر النظام السداسي واحدا من النظم البلورية السبعة أو النظم الشبكية البلورية السبعة hexagonal crystal system واحد النظم العائلة البلورية الستة hexagonal crystal family وهذان النظامين لهما صلة موثقة ومتشابهين شكلا مختلفين مضمونا وبناء ولكنهما علميا ليسا نفس النظام، فالنظام السداسي العام له شبكة بلورية موحده وواحدة ولكن الاختلاف يقع في أن النظام الشبكي البلوري يحتوي على سبعة مجموعات نقطية فراغية وهذا يجعل الشبكة البلورية شبكة تحتية أما النظام العائلي البلوري فيحتوي على 12 مجموعة نقطة فراغية في مجاله ليجعل الشبكة البلورية للنظام السداسي تبدو تحتية، وكانه اتحاد بين النظام الثلاثي البلوري والنظام السداسي البلوري. ويعتبر الجرافيت خير دليل على البلورة من النظام البلوري السداسي.
 النظام السداسي: هو نظام بلوري له من ثلاث إلى أربعة محاور على مستوى واحد وبنفس الطول ويتقاطعون مع بعضهما البعض بزاوية 60 درجة وللمحور الرابع طول مختلف ويقع على زاوية صحيحة من المحاور الأخرى وله شكل كرستالي مثالي وعلى نحو نموذجي يمثل ويصور الخصائص الأساسية للموشورات والهرميات وكذلك الشكل الهرمي ذو الإثني عشر سطحا والهرم المزدوج في النظام السداسي.
 النظام التكعيبي: يدعى النظام أيسومتري أو النظام المنظوري المتساوي وله ثلاثة محاور متساوية لها نفس الطول وتتقاطع بنفس الزوايا ويعتبر النظام البلوري التكعيبي هو النظام المثالي من بين جميع الأنظمة بالإضافة إلى المكعب الثماني، المجسم المعيني، المجسم الرباعي السطوح، المجسم الإثني عشر سطحي، والعشروني أو المجسم ذو العشرون سطحا.

الشبكات البلورية السبعة
برهن عالم البلورات الفرنسي برافي أنه يوجد 14 نوع من الشبكات البلورية مهما كانت أطوال الأشعة الأولية للبلورة والزوايا المحصورة بينهم،
تصنف ال14 نوعاً في 7 أصناف أو أنظمة رئيسية هي:
ثلاثية الميل، أحادية الميل، معينية، رباعية، مكعبية، ثلاثية متساوية الأحرف، وسداسية.

انظر أيضاً
 علم البلورات
 نظام بلوري
 شبكة تبلور برافيه
 مؤشرات ميلر البلورية
 شبكة ذرية
 وحدة خلية
 تبلور تجزيئي
 نظرية التراكم الكري المحدود
 منطقة بريليون
 عيب فراغي
 طابع بنائي

مراجع

أنظمة اصطلاحية
بلورات
خصائص كيميائية
علم البلورات
علم المواد
فيزياء الجسم الصلب
فيزياء المواد المكثفة

بنية بلورية


Richard Dawkins'in Kör Saatçi kitabında, evrim kuramının en temel mekanizması doğal seçilimi açıklamak ve kısmen simule etmek için hazırladığı programın hazırladığı şekillerdir.

Ayrıca bakınız
 Richard Dawkins
 Kör Saatçi
 Evrim Kuramı
 Doğal Seçilim

Evrim

Biyomorf


Fetih Suresi (Arapça: سورة الفتح), Kur'an'ın 48. suresidir. Sure, 29 ayetten oluşur.

Maide Suresi'nden önce, Cum'a Suresi'den sonra indiğine inanılır. Sure, adını 1, 18 ve 27. ayetlerinde geçen ve "zafer, galibiyet" anlamına gelen "feth" kökünden almıştır. Surenin ilk ayeti, Müslümanların yakında kazanacağı zaferi, yani Mekke'nin Fethi'ni (630) işaret etmektedir. Surede başlıca Müslümanlar ile Mekkeli müşrikler arasında gerçekleşen Hudeybiye Antlaşması (628), cihat, savaştan geri kalan münafıklar ve Mekke'nin fethedileceği konu edilmektedir.

Konusu ve içeriği
Fetih Suresi, İslam peygamberi Muhammed'e Hudeybiye Antlaşması (628) sonrasında beraberindekiler ile Medine'ye dönerken indiğine inanılmaktadır. İsmini ilk ayette geçen "feth" sözcüğünden almıştır. Bu kelime; zafer, ele geçirme, açmak ve yardım etmek gibi farklı anlamlarda kullanılmaktadır. Surenin Mekke'nin Fethi ile alakalı olduğu, onu müjdelediği düşünülmekte ve geleceğe dair bir haber olduğuna inanılmaktadır.

Muhammed, Medine'de kurduğu devletin hem siyasi, hem askeri hem de peygamber olmasından ötürü dini lideriydi. Fetih Suresi, onun Medine'deki hakimiyetinin ikinci devresinde (628) nazil oldu. Daha önce İslam ordusu Bedir (624), Uhud (625) ve Hendek Muharebesi'nde (627) bulunmuştu ve Mekke'deki durumun tersine çevrilmesi isteniyordu. İşte böyle bir ortamda indiğine inanılan sure, açık bir şekilde Mekke'nin Fethi'ne yorumlandı. Suredeki ilk ayet de bu duruma imkân tanıdı.

Bazı kaynaklar, surenin sadece Mekke için değil, aynı zamanda Hudeybiye Antlaşması'na ve sonrasında yapılacak tüm fetihlere (Hayber gibi) esin kaynağı olduğuna yorumladı. Surede Müslümanlara güven verildiği, iman düşüncesinin kuvvetlendirildiği, inananlar için cennet ödülü ve tevhit inancı işlenmektedir. Sonraki ayetlerde inanmayanları bekleyen hâller, bedevi Arapların davranışları, Hudeybiye'de biat edenlerden Allah'ın duymuş olduğu hoşnutluk gibi konulara değinilir. Surenin son bölümünde ise Muhammed'in gerçek peygamber olduğu vurgusu ve onun Mescid-i Haram'a girdiğini işleyen rüyasının gerçekleşeceği belirtilir. Son iki ayette de Kur'an'ın evrenselliği vurgusu vardır.

Surede İslam'ın barış ve anlaşma olgusunu desteklediği bildirilmektedir. Muhammed'in üç vasfından bahsedilerek peygamberliği tasdik edilir. Bazı kaynaklara göre Peygamber Muhammed, "Bu gece bana öyle bir sure indirildi ki, benim için dünyadan ve dünyadaki her şeyden daha kıymetlidir o." diyerek surenin ilk ayetini okuduğunu aktarmaktadır.

Surenin ilk ayetleri

1:  Şüphesiz biz sana apaçık bir fetih verdik.

2:  Böylece Allah, senin geçmiş ve gelecek günahlarını bağışlar, sana olan nimetini tamamlar, seni doğru yola iletir;

3:  Ve Allah sana, şanlı bir zaferle yardım eder.

4:  O, inananların imanlarını kat kat artırmaları için kalplerine huzur ve güven indirendir. Göklerin ve yerin orduları Allah'ındır. Allah, hakkıyla bilendir, hüküm ve hikmet sahibidir.

5:  Bütün bunlar Allah'ın; inanan erkek ve kadınları, içlerinden ırmaklar akan, içinde temelli kalacakları cennetlere koyması ve onların kötülüklerini örtmesi içindir. İşte bu, Allah katında büyük bir başarıdır.

6:  Bir de, Allah'ın, hakkında kötü zanda bulunan münafık erkeklere ve münafık kadınlara, Allah'a ortak koşan erkeklere ve Allah'a ortak koşan kadınlara azap etmesi içindir. Kötülük girdabı onların başına olsun! Allah onlara gazap etmiş, onları lânetlemiş ve kendilerine cehennemi hazırlamıştır. Orası ne kötü bir varış yeridir!

7:  Göklerin ve yerin orduları Allah'ındır. Allah, mutlak güç sahibidir, hüküm ve hikmet sahibidir.

İlişkilendirmeler
İslam dininde Allah ve din adına hareket edilerek İslam'ı yayma eksenli bir anlayış vardır. Savaşların kültürel ve dini etkileşimi bunun ana nedenidir. Özellikle Osmanlı İmparatorluğu'nun yükselişinde bu anlayışın etkili olduğu savunulur. Bu konuda Avusturyalı tarihçi Paul Wittek, Osmanlı İmparatorluğu'nun yükselişini gazi tezi ile yorumlar. Fetih Suresi de bu bağlamda değerlendirilmektedir ve savaşlardaki dinsel yöne etki ettiğine inanılır. Çanakkale Savaşı (1915) ve Türk Kurtuluş Savaşı (1919-1922) sıralarında evlerde, sokaklarda ve camilerde bu surenin okunduğu aktarılır. Sure, aynı zamanda çeşitli araştırmaların da konusu olmuştur.

Ayrıca bakınız

 Rum Suresi
 Cihat

Kaynakça

Sureler

Fetih Suresi


Fernando Jorge (Cienfuegos, 3 de dezembro de 1998) é um canoísta cubano, campeão olímpico.

Carreira

Jorge conquistou a medalha de ouro nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova de C-2 1000 m masculino, ao lado de Serguey Torres com o tempo de 3:24.995 minutos.

Canoístas olímpicos de Cuba
Campeões olímpicos de Cuba
Canoístas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Fernando Jorge (canoísta)


Marianne "Janny" (sau "Jannie") Brandes-Brilleslijper () a fost o evreică neerlandeză supraviețuitoare a Holocaustului și una dintre ultimele persoane care au văzut-o în viață pe Anne Frank. Ea a fost sora cântăreței idiș Lin Jaldati (născută Rebekka Brilleslijper; 1912–1988). Brandes-Brilleslijper și Jaldati (poreclită "Lientje") au fost în lagărul de tranzit Westerbork, în lagărul de concentrare Auschwitz și în lagărul de concentrare Bergen-Belsen cu Anne și cu sora mai mare a Annei, Margot.

Biografie
Brandes-Brilleslijper s-a născut cu numele de Marianne Brilleslijper în Amsterdam pe 24 octombrie 1916, fiind al doilea din cei trei copiii ai lui Fijtje (născută Gerritse) și Joseph Brilleslijper. În 1939 s-a căsătorit cu Cornelis Teunis "Bob" Brandes (1912–1998) și au avut doi copii: Robert și Liselotte Dolores. După ce naziștii au invadat Țările de Jos, Janny și Bob, împreună cu Lientje, au început să facă parte din Rezistență. Janny a ascuns evrei în propria casă și ea nu a fost înregistrată niciodată oficial ca evreică. Cu toate acestea, naziștii au vrut de multe ori să o aresteze pe Janny și pe familia ei, reușind să scape la limită aproape de fiecare dată.

Janny și Lientje au fost arestate în vara anului 1944 și au fost transportate în lagărul de tranzit Westerbork. În Westerbork, ele au fost trecute pe lista "criminalilor" și mutate în blocul disciplinar pentru a presta munci grele. În aceste barăci Janny și Lientje le-au cunoscut pe Anne și Margot și s-au împrietenit cu ele.

De la Westerbork, Janny, Lientje și fetele Frank au fost transportate la Auschwitz. Janny și Lientje au fost ulterior transportate în lagărul de concentrare Bergen-Belsen, unde Anne și Margot au fost, de asemenea, transportate în octombrie 1944. Janny, care devenise asistentă medicală în lagăr, a avut grijă de prizonierii bolnavi. În martie 1945, Anne și Margot au murit la câteva zile una de alta. Janny și Lientje le-au îngropat în gropile comune din lagăr.

După război, Brandes-Brilleslijper i-a reîntâlnit pe soțul și pe copiii ei. Prin Crucea Roșie, ea l-a contactat pe Otto Frank și l-a informat despre moartea fiicelor sale, Anne și Margot.

Brandes-Brilleslijper a dat interviuri despre ultimele zile ale lui Anne și Margot în filmul documentar, The Last Seven Months of Anne Frank (1987), care a fost regizat de Willy Lindwer.

Brandes-Brilleslijper a murit de insuficiență cardiacă în Amsterdam pe data de 15 august 2003, la vârsta de 86 de ani.

Referințe

Nașteri în 1916
Decese în 2003
Evrei neerlandezi
Oameni din Amsterdam
Persoane asociate cu Anne Frank

Janny Brandes-Brilleslijper


Susan Hoecke es una actriz alemana, más conocida por haber interpretado a Viktoria Tarrasch en la serie Sturm der Liebe.

Biografía
En 2007 salió brevemente con el actor Jude Law.

Carrera
En 2007 se unió al elenco de la serie alemana Sturm der Liebe, donde interpretó a Viktoria Tarrasch hasta 2009. En diciembre de 2008, junto con el comediante Oliver Pocher, participó en el programa Stars In Der Manege At Circus Crone en Alemania.

En 2013 se unió al elenco principal de la serie australiana Reef Doctors, donde interpretó a la estudiante de medicina alemana de cuarto año Freya Klein hasta el final de la serie. Ese mismo año se unió al elenco de la serie alemana Sekretärinnen - Überleben von 9 bis 5, donde interpreta a Nicole Sane.

Filmografía
Series de televisión

Películas

Apariciones

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Susan Hoecke Official Site (Germany)
 Susan Hoecke-Italia – The Italian Official Page
 Susan Hoecke - Zimbio
 Priscillas Model Management Sydney - SUSAN HOECKE Portfolio

Actores de televisión de Australia
Actrices de Alemania
Alemanas del siglo XXI
Nacidos en Berlín

Susan Hoecke


Andrew Strong (født 14. november 1973 i Dublin) er en irsk soulsanger. Som 16-årig fik han rollen som Deco Cuffe i musicalfilmen The Commitments (1991), der er baseret på bogen af Roddy Doyle. Filmen er bl.a. kendt for hans fortolkning af "Mustang Sally", og soundtracket blev nomineret til en Grammy Award.

Efter gennembruddet med The Commitments udsendte Andrew Strong sit debutalbum, Strong i 1993. I 1998 sang han duetterne "Every Time You Cry" og "Experience" med den danske sangerinde Jette Torp på hendes album, Here I Am. Efterfølgende skrev han kontrakt med det danske pladeselskab CMC i 2000, og indspillede albummet Out Of Time i Puk-studierne med Jan Sivertsen som producer. Albummet fulgte op på stilen fra The Commitments med fortolkninger af rock-, soul-, og R&B-klassikere, og blev en stor succes i Skandinavien. Albummet solgte 80.000 eksemplarer i Danmark.

Han har turneret med kunstnere som The Rolling Stones, Elton John, Prince, Lenny Kravitz og Bryan Adams.

Diskografi
 1993, Strong
 1996, The Best Of (med The Commitments)
 2000, Out Of Time
 2002, Gypsy's Kiss
 2005, Greatest Hits

Kilder

Sangere fra Irland
Personer fra Dublin
Rockmusikere fra Irland

Andrew Strong


The Mumbai High Field, formerly called the Bombay High Field, is an offshore oilfield  off the west coast of Mumbai, in Gulf of Cambay region of India, in about  of water.  The oil operations are run by India's Oil and Natural Gas Corporation (ONGC).

Mumbai High field was discovered by an Indo-Soviet oil exploration team operating from the seismic exploration vessel Academic Arkhangelsky during mapping of the Gulf of Khambhat (earlier Cambay) in 1964–67, followed by a detailed survey in 1972.  The naming of the field is attributed to a team from a survey run in 1965 analysed in the Rashmi building in Peddar Road, Cumballa Hill, Mumbai. The first offshore well was sunk in 1974.

Every oil resource rock requires Structural traps which are mainly salt dome, coral reefs, fault trap and fold trap. In case of Mumbai High, the structure is a "north-northwest to south-southeast trending doubly plunging Anticline with a faulted east limb", 65 km long and 23 km wide", and is the most probable reason to call it "Mumbai High".

Geology
This is a carbonate reservoir, the main producing zone, L-III, consisting of sedimentary cycles of lagoonal, algal mound, foraminiferal mound and then coastal marsh, capped by a post-middle Miocene shale.  Mumbai High has three blocks separated by east–west trending faults, all three with different gas-oil contacts but approximately  deep.

Production

Mumbai High Field reached its peak production level of 20 million tonnes per year in 1998.

As of 2004, it supplied 14% of India's oil requirement and accounted for about 38% of all domestic production.

ONGC approved construction of seven pipelines with risers and associated top-side facilities in MHN in April 2007. These pipelines are vital for optimum utilisation from Mumbai High.

Crude oil produced from Mumbai High is considered to be of very good quality as compared to crudes produced in middle east. Mumbai High crude has more than 60% paraffinic content while light Arabian crude has only 25% paraffin.

In November 2009, output of Mumbai High fields, that accounted for half of the India's domestic oil production, fell 5.3% to .

On 1 January 2018 the output of the field was stated as .

In 2020 the output of the field was  and the output of the Bassein field was .
ONGC temporarily suspended operations at two drilling rigs in the Mumbai High and Bassein fields after 54 employees tested positive for coronavirus and one died but the oil and gas production was not impacted.

As of 2020 Mumbai High and Bassein were India's top oil and gas producing fields, accounting for almost two-third of the country's production.

2005 major accident
On 27 July 2005, a major fire destroyed the production platform, leaving at least 22 people dead despite rescue measures taken by the Indian Coast Guard. The platform accounted for , or 15% of India's oil production. Rebuilding this was expected to take upwards of 4 months and estimated to cost around ₹1,200 crore or US$300 million.

References

External links
Mumbai Offshore Basin

Oil fields in India
Energy in Maharashtra
India–Soviet Union relations
ONGC oil and gas fields

Mumbai High Field


Crawl ist ein Lied des US-amerikanischen Musikers Chris Brown. Es wurde am 24. November 2009 als zweite und letzte Singleauskopplung aus Browns drittem Studioalbum Graffiti veröffentlicht und erschien somit am gleichen Tag wie der Promo-Tonträger "Sing Like Me". Nach der Veröffentlichung erreichte der Titel Platz 53 der Billboard Hot 100 sowie Rang 35 in den Charts des Vereinigten Königreiches, womit die Single hinter dem Erfolg des zuvor veröffentlichten Liedes "I Can Transform Ya" zurückblieb, welches seinerzeit Position 20 in den USA erlangt hatte.

Hintergrund und Veröffentlichung
Das Lied, welches von Chris Brown, Adam Messinger, Nasri Atweh und Luke Boyd geschrieben wurde, leakte am 21. Oktober 2009, einen Tag nach dem Leak des Liedes "Russian Roulette" von Browns Exfreundin Rihanna. Da der Titel sich thematisch mit einer gescheiterten Beziehung auseinandersetzt, wurde in den Medien weitestgehend von einem Zusammenhang zu der im Februar 2009 durch eine gewalttätigen Auseinandersetzung zwischen Brown und Rihanna ausgegangen. Da die Veröffentlichung Rihannas diese Vermutung bestärkte, fanden in den Medien zahlreiche Vergleiche der beiden Singles statt. Dabei stellte Bill Lamb fest, dass Rihanna mit ihrem Titel "durch das Erforschen von Gewalt einen sehr dunklen Weg gewählt hat, während Brown mit seiner Musik die Hoffnung ausdrückt, dass die Beziehung erneut beginnen könne".

Brown selbst sagte in einem Interview mit MTV News, dass das Lied weder in einem Zusammenhang mit Rihanna noch irgendeiner anderen früheren Beziehung von ihm stehe. Zudem hielt er fest, dass die Thematik des Titels universal sei, auch wenn es um Liebe ginge. Den Text kann man seiner Meinung nach auch auf "Krieg oder den Tod in einer Familie" beziehen.

Musikvideo

Hintergrund
Das Musikvideo wurde von Joseph Kahn gedreht, der in dieser Funktion auch schon bei Browns Liedern "Forever" und "I Can Transform Ya" sowie "Drop It Low" in Erscheinung trat. Als weibliche Hauptdarstellerin in dem Clip fungierte die US-amerikanische Contemporary-R&B-Sängerin Cassie. Kahn, der 2008 bereits das Video zu Britney Spears Comeback-Single "Womanizer" gedreht hatte, sagte über sein Engagement, dass er "womöglich der Mann sei, zu dem Plattenfirmen kommen, wenn sie Hilfe brauchen".

In einem Interview mit MTV äußerte sich Kahn über die Konzeption des Videos. So sagte er zum Beispiel, dass die Idee, die hinter dem Video stecke, von Brown selbst gekommen wäre. Zudem würde in dem Clip "ganz eindeutig die persönliche Geschichte von Brown" erzählt. Kahn zog außerdem einen Vergleich zwischen den beiden Singles "I Can Transform Ya" und "Crawl" und kam dabei zu dem Schluss, dass letzteres "sein Lieblingsvideo ist, da es wahrscheinlich die persönlichste Sache ist, die Brown jemals getan hat".

Zusammenfassung
In der ersten Szene des Videos sieht man Brown, bekleidet mit einem weißen Shirt, am Rande eines Bettes sitzen. Als die Musik einsetzt und er zu singen beginnt, sieht der Zuschauer, wie sein Herz rot aufleuchtet und gegen seine Brust schlägt. Anschließend verlässt Brown das Haus in einer Winternacht und begibt sich in eine Gasse. Anschließend läuft er einige Ladenfronten entlang und sieht dabei immer wieder Bilder Cassies, die ihm Video seine Angebetete spielt. Daraufhin bemerkt er, wie Fotografen Bilder der Frau machen, wohingegen sie selbst ihn jedoch nicht bemerkt. Nach einigen weiteren Sequenzen bemerkt auch das Mädchen Brown und sie gehen aufeinander zu, doch trotz verschiedenen Andeutungen küssen sie sich nicht. Später endet das Video mit einigen Tanzszenen.

Erfolg

Rezeption
Der Titel erreichte durchschnittliche Kritiken in seinen Rezensionen. So schrieb beispielsweise Greg Kot, dass das Lied eines von mehreren Liedern des Albums Graffiti sei, welches "mit einer öffentlichen Entschuldigung flirte". Weiter war er der Meinung, dass ein "Begräbnis-Hilfsmittel" über dem Song schwebe und der Erzähler sich nach einer zweiten Chance sehne. Jon Caramanica, der für die New York Times eine Rezension verfasste, wertete "Crawl" und "So Cold", ein anderes Lied aus Browns drittem Studioalbum, als "nachdenklich". Trotzdem würden beide Titel nicht wirklich einem Mea culpa entsprechen. Des Weiteren fügte er an, dass Brown in diesen Momenten "schmachtend und sanft rechtfertigend" rüberkomme.

Kommerzieller Erfolg
In den Charts des Vereinigten Königreiches stieg das Lied bis auf Platz 35, in Deutschland erreichte es keine Platzierung. In den USA platzierte es sich im Dezember 2009 in seiner ersten Woche auf Rang 68, ehe es im Januar in seiner fünften Woche mit Platz 53 seine Höchstplatzierung erreichte. Mit dieser Platzierung ist der Titel hinter "Wall to Wall", "No Bullshit" und "Wet the Bed" der in den Billboard Hot 100 erfolgloseste Song.

Live-Auftritte
Brown sang das Lied während seiner Fan Appreciation Tour, welche 2009 stattfand. Auch bei SOS Saving Ourselves: Hope for Haiti Telethon, einer von Fernsehsender Black Entertainment Television organisierten Spendenaktion zugunsten der Opfer des Erdbeben in Haiti 2010, trat er auf und sang neben "With You" auch "Crawl".

Mitwirkende Personen
Quelle: Album-Booklet

 Songwriting – Christopher Brown, Nasri Atweh, J. Thomas, Luke Boyd, Adam Messinger
 Musikproduzenten – Adam Messinger, Nasri Atweh (beide als: The Messengers)
 Hintergrundgesang – Adam Messinger, Nasri Atweh
 Aufnahme – Brian Springer
 Abmischung – Manny Marroquin, Christian Plata (Assistent), Erik Madrid (Assistent)

Einzelnachweise

Lied 2009
Contemporary-R&B-Lied
Popsong
Chris-Brown-Lied
Lied von Chris Brown

Crawl (Lied)


تينسينغ نورغاي  (مايو 1914، مايو 1986) متسلق جبال نيبالي وعند بلوغه سن التاسعة والثلاثين في 29 مايو 1953، استطاع هو و النيوزيلاندي إدموند هيلاري أن يكونا أول شخصين ينجحان في بلوغ قمة إفرست.

نشأته

تسلق الجبال

الوصول إلى قمة إفرست
وصل هذا المتسلق الشاب إلى قمة إفريست هو والنيوزلاندي إيدموند هيلاري في 29 مايو 1953.

حياته الشخصية
ولد في 1914، وكان واحد لـ 13 أخ وأخت، وكان يتحدث بسبعة لغات ولكن لا يعرف كتابة أية واحدة منها.

بعد قمة إفرست

التكريم

الوفاة
توفي تينسينغ نورغاي عن عمر يناهز 71 في بنغال الغربية، الهند في 1986.

الأسطورة

ملاحظات

مراجع
 Tenzing Norgay and Malcolm Barnes After Everest (1978)
 George Band, Everest Exposed (2005), an account of the 1953 expedition
 Tashi Tenzing and Judy Tenzing, Tenzing Norgay and Sherpas of Everest (2003)
 Ed Webster, Snow in the Kingdom (2000)
 Ed Douglas, Tenzing: Hero of Everest (2003)
 Jamling Tenzing Norgay, Touching My Father's Soul (2002)

وصلات خارجية

 مقالة حول نورغاي من الجمعية الجغرافية الملكية
 إدخال نورغاي على قاعدة بيانات الأسماء البارزة

بوذيون نيباليون
بوذيون هنود
حاصلون على بادما بوشان في ألعاب رياضية
حاصلون على وسام نجم في نيبال
متسلقو جبال نيباليون
متسلقو جبال هنود
مواليد 1914
مواليد في التبت
نيباليون مهاجرون إلى الهند
وفيات 1986
وفيات بسبب نزف دماغي
وفيات في دارجلينغ

تينسينغ نورغاي


القرية اليابانية  تلفظ أحيانا مورا وأحياناً صون هي أحد وحدات الحكومة المحلية في اليابان.

جغرافياً، تكون القرية في اليابان واقعة بشكل كامل ضمن محيط المحافظة. وتكون أكبر من مجرد تجمع للسكان وغالباً تكون جزءاً من المقاطعة الريفية والتي تقسم عادة إلى قرى وبلدات.

بنتيجة التعديلات في القوانين اليابانية مؤخراً تقوم العديد من القرى بالاندماج لتشكل قرى أكبر أو بلدات أو مدن.

محافظات يابانية ليس فيها قرى
 إهيمه وذلك بعد الاندماجات التي كان آخرها في 16 يناير 2005.
 فوكوي
 هيوغو
 هيروشيما
 إيشيكاوا
 ميه
 ناغاساكي
 ساغا
 شيغا
 شيزوكا
 توتشيغي
 ياماغوتشي

محافظات يابانية فيها قرية واحدة فقط
 كاناغاوا (كيوكاوا، تقع في مقاطعة أيكو)
 كيوتو (مينامي ياماشيرو، تقع في مقاطعة سوراكو)
 مياغي (أوهيرا، تقع في مقاطعة كوروكاوا)
 أويتا (هيمه شيما، تقع في مقاطعة هيغاشيكونيساكي)
 سايتاما (هيغاشي تشيتشيبو، تقع في مقاطعة تشيتشيبو)
 شيمانه (تشيبو، تقع في مقاطعة أوكي)
 توكوشيما (ساناغوتشي، تقع في مقاطعة ميودو)
 توتوري (هيزو، تقع في مقاطعة سايهاكو)
 توياما (فوناباشي، تقع في مقاطعة ناكانيكاوا)
 واكاياما (كيتاياما، تقع في مقاطعة هيغاشي مورو)

محافظات يابانية فيها قريتين
 توتشيغي (ميهو، توكاي)
 أيتشي (توبيشيما، تويونه)
 غيفو (شيراكاوا، هيغاشي شيراكاوا)
 أوكاياما (نيشي أواكورا، شينجو)

قرى اليابان


Ovacık, Kahramanmaraş ilinin Elbistan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 185 km, Elbistan ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Elbistan'ın mahalleleri

Ovacık, Elbistan


Luca Mozzato (Arzignano, Véneto, 15 de fevereiro de 1998) é um ciclista italiano que corre na equipa B&B Hotels-KTM de categoria UCI ProTeam.

Palmarés
 2019
 Circuito do Porto-Troféu Arvedi

Equipas
  Dimension Data for Qhubeka (2018-2019)
  B&B Hotels (2020-)
 B&B Hotels-Vital Concept p/b KTM (2020)
 B&B Hotels p/b KTM (2021)
 B&B Hotels-KTM (2022-)

Referências

Ligações externas

Ciclistas da Itália

Luca Mozzato


Le château de Póvoa de Lanhoso, également appelé château de Lanhoso, est situé dans la ville de Póvoa de Lanhoso, appartenant au district de Braga, au Portugal.

Bien que tout à fait inhabituel, c'est l'un des châteaux portugais les plus anciens et imposants, avec un nombre de visiteurs qui augmente tous les ans, un point important dans le circuit touristique régional.

Construit au sommet du Monte do Pilar - le plus grand monolithe de granit du pays -, isolé au bord des vallées des rivières  et Cávado, un sanctuaire du  a été construit dans ses murs, en utilisant la pierre même des anciens murs. À mi-pente, sur son accès, on peut encore voir les vestiges d'un ancien fort romanisé.

L'histoire du château est également marquée par la présence de la comtesse Thérèse de León (1112-1185), mère du premier roi de Portugal, Alphonse , qui s'est réfugiée dans le château à la suite des relations entretenues avec les membres de la couronne espagnole.

Histoire

Contexte
L'occupation humaine primitive du pied de la colline où se dresse le château remonte à la préhistoire, à l'époque chalcolithique, comme l'attestent les recherches archéologiques récentes.

Après l'invasion romaine de la péninsule Ibérique, passant par la route qui reliait  (aujourd'hui Braga), Aquae Flaviae (aujourd'hui Chaves) et Astorga le long du sud de la rivière Cávado, une tour militaire a été érigée ici pour la protection de la ville.

Un château médiéval
Entre le  et le , l'ancienne fortification romaine est réduite à ses fondations.

L'archevêque  (1071-1091), visant à la défense avancée du siège épiscopal de Braga, a déterminé la construction du château, comme plaque épigraphique en pierre de taille, accompagnant les fondations et le périmètre de la fortification primitive.

Thérèse de León, veuve du comte Henri de Bourgogne (1093-1112) et mère du roi Alphonse , se réfugia dans cette défense, lorsqu'elle fut attaquée par les forces de sa demi-sœur, Urraque, reine de León. Entourée par les troupes d'Urraque (1121), Thérèse réussit à négocier un accord (), grâce auquel elle sauva le chef de son comté.

Plus tard, Thérèse revint à Lanhoso, selon l'histoire, détenue par son propre fils après la bataille de São Mamede (1128), ce qui est contesté par l'historiographie moderne, qui rappelle que cette dame est véritablement décédée en Galice (1130).

En tout cas, il datera de la fin du  et du début du  la réforme du château, avec la construction du donjon. Le château était alors ce qu'on appelait cabeça de terra (littéralement, chef de terre), ce qui témoigne de son importance régionale.

Dans ce contexte, au , le château fut le scénario d'un terrible crime passionnel : son maire, , arrière-grand-père du connétable Nuno Álvares Pereira, qui se trouvait à l'extérieur du château, quand il apprit l'infidélité conjugale de sa femme, Inês Sanches, qui était amoureuse d'un frère du monastère de Bouro, revint et, fermant les portes, ordonna de mettre le feu à la citadelle, causant la mort de l'infidèle et de son amant, ainsi que des domestiques, considérées comme complices pour ne pas avoir dénoncé le fait. Les anciens rapports affirment que personne ne s'est échappé vivant de l'incendie, pas même les animaux domestiques.

Plus tard, en 1264, le maire D. Godinho Fafez, arrière-petit-fils de Fafez Luz, seigneur des domaines de Lanhoso à l'époque d'Alphonse , nomma  comme son successeur. À la fin du siècle, déjà sous le règne du roi Denis  (1279-1325), ce souverain accorda une charte à la ville de Póvoa de Lanhoso (25 septembre 1292), rénovée sous le règne du roi Manuel  (1495- 1521) (Foral Novo, 4 janvier 1514).

Le sanctuaire de Notre-Dame du Pilar
Avec le début de l'époque moderne, les frontières du royaume sont consolidées et le château perdit progressivement son importance stratégique, venant à connaître l'abandon et la ruine.

Ce processus s'accentuera à partir de la fin du , lorsqu'André da Silva Machado, un riche marchand de Porto, décide de construire une réplique du sanctuaire du bon Jésus de Braga. À cet effet, il obtient l'autorisation de démolir l'ancien château et de réutiliser la pierre pour édifier un sanctuaire sous l'invocation de Nossa Senhora do Pilar (1680). Ainsi commença le démantèlement d'une partie de la barbacane et des murs, construisant une église, l'escalier et les chapelles de pèlerinage à l'intérieur de l'enceinte : .

Les travaux sur le sanctuaire se sont poursuivis en 1724, tandis que  (Souvenirs ressuscités de la province d'Entre Douro e Minho en l'an 1726) décrit l'état de ruine du château, une vue corroborée par le recteur Paulo Antunes Alonso (), qui mentionne que seul le donjon, dont l'angle sud-ouest a été endommagé par un coup de foudre, subsistait.

Du  à nos jours
Le château a été classé Monument national par arrêté du 16 juin 1910, publié au DG n°136 du 23 juin 1910.

L'intervention des pouvoirs publics débute en 1938, lorsque la  (DGEMN) entame les travaux de consolidation et de restauration, notamment des travaux de prospection archéologique, de nettoyage, et de reconstitution des deux tours flanquant le portail d'entrée, l'arc de cette porte, le donjon, des pans de murailles, ainsi qu'une voie d'accès au château et divers aménagements du sanctuaire de Nossa Senhora do Pilar. Nouvelles campagnes suivies, par le même organe, en 1958-1959, en 1973 et en 1975-1976. Plus récemment, le Conseil municipal, avec le soutien de l'association Adere-Lanhoso, a réalisé des travaux de nettoyage et de consolidation des structures, ainsi que le remodelage des étages intérieurs de la tour, lors de la réouverture du château au public (1996).

Actuellement, en plus du château médiéval, qui propose une petite exposition avec des témoignages du fort voisin, les visiteurs peuvent également visiter le sanctuaire de Nossa Senhora do Pilar et le Castro de Lanhoso.

Caractéristiques
À une altitude maximale de 385 mètres d'altitude, le château présente un plan hexagonal irrégulier, de style roman et gothique, déchirant ses murs au sud, à côté du donjon, le portail d'entrée, en arc brisé, flanqué par deux créneaux de tourelles à plan quadrangulaire.

Le mur est couvert par un chemin de ronde protégé par un parapet surmonté de niches pyramidales, dont certaines sont percées de meurtrières.

Au plus haut niveau du terrain, à l'Est, le Donjon, de plan carré, se détache des fondations romaines primitives (trois tourelles équidistantes). Ses murs, qui s'élèvent à une dizaine de mètres de hauteur, dépassent un mètre d'épaisseur. Un escalier en pierre assure la communication entre la porte de la tour en arc brisé, arrachée à trois mètres du sol, et le terrain de parade, d'une superficie d'environ 500 mètres carrés, où ont été construits la maison du maire et d'autres pièces, dont la citerne.

Extérieurement, l'ensemble est défendu par une barbacane de plan approximativement elliptique, dans laquelle, au nord, s'ouvre le portail d'entrée, auquel on accède par un escalier taillé dans la roche et flanqué d'une tourelle crénelée. Une seconde tourelle s'élève à l'est.

Les gouverneurs de Lanhoso

 Álvaro Pires Machado l'Ancien, maire de Lanhoso
 Francisco Anoio, maire de Lanhoso
 Gonçalo Machado, maire d'Ervedo e Lanhoso
 Gonçalo Rodrigues de Sousa, maire de Lanhoso
 Pedro Álvares Machado, maire de Lanhoso

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments nationaux du district de Braga
 Liste des châteaux portugais par région

Liens externes

 Institut Portugais de L'archéologie
 "Visite guidée - Château de Lanhoso, Póvoa de Lanhoso", épisode 24, 25 novembre 2019, saison 9, du programme de Paula Moura Pinheiro, pour la chaîne télévisée RTP.

Landoso
Póvoa de Lanhoso

Château de Lanhoso


El delfín burrunan (Tursiops australis) es una especie de delfín nariz de botella recientemente descrita existente en algunas partes del estado de  Victoria, Australia.

El delfín burrunan se creyó pertenecía a una de las dos especies de delfín nariz de botella existentes, pero el examen de los cráneos, las características externas y el análisis del ADN en muestras antiguas y nuevas recogidas revelan que se trata de una especie diferente. Es la tercera especie de delfín en ser descubierta y descrita en los últimos 100 años.

La especie fue nombrada inicialmente como Tursiops australis por la investigadora autora del descubrimiento, Kate Charlton-Robb, de la Monash University. El apelativo burrunan tiene su origen en las lenguas aborígenes de la zona, y significa pescado grande del mar de tipo marsopa.

Sólo han sido identificadas dos poblaciones hasta el momento, una en Port Phllip y la otra en los lagos de Gippsland con una estimación de 100 y 50 ejemplares respectivamente.

Descripción

El delfín burrunan es de color gris-azuloso en el dorso, cerca a la aleta dorsal, característica que se extiende sobre la cabeza y la parte lateral del cuerpo. A lo largo de la línea media el color es gris claro y se extiende hacia los lados en enmediaciones de la aleta dorsal. El vientre es de color crema, llegando en ocasiones por encima del ojo y las aletas pectorales. Es más pequeño que el delfín mular, pero más grande que el delfín Indo-Pacífico y tiene una longitud de 2,27 m.

Referencias

australis

Tursiops australis


රිදී විහාරය යනු,  ශ්‍රී ලංකාවේ, රිදීගම ගම්මානයේ පිහිටි, ක්‍රිපූයු 2වන-සියවසෙහි ථේරවාද බෞද්ධ සිද්ධස්ථානයකි.  කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ මෙම විහාරය පිහිටා ඇත. මහාවංශයේ මෙම ස්ථානය හඳුන්වා ඇත්තේ "රජත ලෙන" යනුවෙනි. ජනප්‍රවාදවලට අනුව දුටුගැමුණු රජු රුවන්වැලි සෑය ඉදිකිරීමේදී රිදී ලැබුනේ මෙම ස්ථානයෙන් යැයි සඳහන් වේ. එබැවින් එය 'රිදී විහාරය' නම් විය.

දැනට මෙහි දක්නට ඇති විහාර ආදිය මහනුවර රජ කළ කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජු විසින් සාදා ඇත. මෙහි වටිනා සුවිශේෂ අංගයක් නැතහොත් නිමැවුමක් වන්නේ ඇත් දළින් සකස් කරන ලද උළුවස්සයි. එහි මුදුන "පන්චනාරිඝටය" නම් කැටයමින් අලංකාර කර ඇත. මෙහි ඇති බුද්ධ ප්‍රතිමාව දොළොස් රියනක් උස වේ. එහි මැද මකර තොරණකි.

දුටුගැමුණු රජතුමාගේ කාලයේ අනුරාධපුරයේ සිට මලය රටට තිබුණු ප්‍රධාන මාර්ගය වැටි තිබුනේ මෙම ස්ථානය අසළිනි. ජනප්‍රවාදයේ මෙම විහාරයට "වරකා වැළඳු විහාරය" යනුවෙන් ව්‍යවහාර වේ. මේ පිලිබඳව ඓතිහාසික ග්‍රන්ථවල ද සඳහන් වේ. චෛත්‍යය පිහිටා ඇත්තේ ගල මතය. ගලට පහළින් මහා විහාරයයි. මේ විහාරයේ දොරටුවලට අල්ලා ඇති යතුරු සිංහල රජ දවස යොදන ලද ඒවාය. උඩ විහාරයේ බිතු සිතුවම් දැකිය හැකිය. මෙම චිත්‍රවල සත්සතිය දක්වා ඇත.

ආශ්‍රිත

කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක
කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
ඉතිහාසය

රිදී විහාරය


Amaryllis paradisicola est une espèce de plantes herbacées vivaces d'Afrique du Sud.

Description

Distribution

Systématique
Le nom scientifique complet (avec auteur) de ce taxon est Amaryllis paradisicola Snijman.

Publication originale

Notes et références

Voir aussi

Références biologiques

Amaryllidoideae
Espèce d'Amaryllidaceae (nom scientifique)
Flore endémique d'Afrique du Sud

Amaryllis paradisicola


Brusilovekspeditionen (, Ekspeditsiya Brusilova) var en russisk maritimekspedition til Arktis, ledet af kaptajn Georgy Brusilov, som i 1912 blev foretaget for at udforske og kortlægge en rute fra Atlanterhavet til Stillehavet via en nordøstgående passage, kaldt Nordsø-ruten. Ekspeditionen var dårlig planlagt og udført af Brusilov, der forsvandt uden spor. Tidligere eftersøgninger mislykkedes, og skibets samt dets besætnings skæbne er stadig ukendt.

Et af ekspeditionsmedlemmerne, var den anden russiske kvinde til at rejse til Arktis, Yerminia Zhdanko, en 22-årig sygeplejerske og datter til en general, der blev anset som værende en helt under den russisk-japanske krig.

Ekspeditionen
Kaptajn Brusilovs skib Svyataya Anna, sejlede fra Alexandrovsk den 28. august 1912. Det var så sent på sommeren, at skibet i oktober blev låst fast i polarisen i Karahavet ud fra Yamalhalvøen . Der var rigeligt med forsyninger, og officererne samt besætningen forberedte sig på at overvintre, med håbet om at blive komme fri i det følgende års optøning.

Imidlertid blev havet i 1913 frosset helt til. I begyndelsen af 1914 var Svyataya Anna drevet langt mod nord i langsomme zigzag med den arktiske is. I sommeren det år, nåede hun 83° af breddegrad, NV. af Franz Josefs Land, og havde heller ingen chance for at blive befriet i 1914. Hvad der gjorde sagen værre var, at kaptajnen og besætningen havde udviklet skørbug.

Navigatør og næstkommandør Valerian Albanov, mente, at deres situation var håbløs, og anmodede derfor om tilladelse fra kaptajn Brusilov, til at blive fritaget fra hans pligter som næstkommandør, så han kunne forlade skibet og forsøge at vende tilbage til civilisationen til fods. Albanov håbede at nå Northbrookøen i Franz Josefs Land, hvor han vidste, at Fridtjof Nansen var blevet reddet i 1896. Han forventede at finde en hytte og et depot, efterladt af Nansens redningsmand, udforskeren Frederick George Jackson. Han brugte Fridtjof Nansens unøjagtige kort, fyldt med stiplede linjer, hvor øgruppen stadig ikke var blevet udforsket.

Albanov og tolv ledsagere, forlod skibet og drog på en rejse med hjemmelavede slæder og kajakker. Efter en grusom halvfemsdages prøvelse i svære isbetingelser, lykkedes det kun Albanov og Alexander Konrad at nå Northbrookøen i live, hvor de blev reddet.

Efterspil
Albanov skrev en gribende beretning om hans oplevelser, i Land of White Death, udgivet i Rusland i 1917.

Svyataya Anna blev aldrig set igen. Hun er måske sunket, knust af isen. Man mente, at hun måske var blevet båret af polarisdriften, indtil hun brød fri på den anden side af Arktis (ligesom Fram). To russiske forskere, D. Alekseev og P. Novokshonov, har foreslået, at hvis hun overlevede isen, kan hun muligvis være blevet sunket af en tysk ubåd under kampagnen i foråret 1915.

I 1914-15 førte Otto Sverdrup en eftersøgning- og redningsekspedition ombord på skibet Eklips i Karahavet på vegne af den Den kejserlige russiske flåde. Han havde til formål at finde to manglende arktiske ekspeditioner, den af kaptajn Brusilov på Svyataya Anna og den af Vladimir Rusanov på Gerkules, men fandt i sidste ende ingen spor af ekspeditionerne.

Valerian Albanov lavede gentagne anmodninger til den arktiske udforsker og admiral, Aleksandr Koltjak, om at foretage en eftersøgningsekspedition efter Svyataya Anna. I december 1919 rejste Albanov til Omsk, for at rådføre sig med Koltjak, men på grund af den politiske uro i Rusland på daværende tidspunkt, gjorde det en nødopgave umulig.

Opdagelsesrejsende annoncerede i 2010, at de havde fundet knoglerne af en af Albanovs ledsagere. Senere i 2010 blev en sejlers dagbog fundet og forskellige andre artefakter, også på Franz Josefs Land. Blandt fundene var et par solbriller, som matcher en beskrivelse i Albanovs dagbog: "Vi havde ingen effektive solbriller. Vores mekaniker havde fremstillet nogle med stykker af grønt glas, der stammede fra ginflasker, men de var i det bedste fald ubrugelige".

Se også

 Georgy Brusilov
 Valerian Albanov
 Alexander Konrad
 Svyataya Anna

Referencer

 Valerian Albanov i Land of White Death, Modern Library, 2001.
 William Barr, Otto Sverdrup til redning af den russiske kejserlige flåde .
 Historien om Nordsø-ruten  (eksternt link)

Polarekspeditioner

Brusilovekspeditionen


Nobel Barış Ödülü, Alfred Nobel'in vasiyeti uyarınca, her yıl ulusların ve halkların kardeşliği, silah ve orduların azaltılması, ve barış kongreleri düzenlemek için en çok çaba sarfeden kişi, kişiler veya kuruluşlara verilir.

Nobel Barış Ödülü Oslo'daki Norveç Nobel Komitesi tarafından verilir. Bu komitenin üyeleri Norveç parlamentosu tarafından seçilir.

Ayrıca bakınız
 Nobel Barış Ödülü sahipleri

Nobel Barış Ödülü


Parque Abraham Paladino, 1983 yılında Uruguay'ın başkenti Montevideo'da çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyumdur. Stadyumda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. CA Progreso takımının maçlarını yaptığı stadyum, 8.000 seyirci kapasitelidir.

Uruguay'daki stadyumlar

Parque Abraham Paladino


කුරුණෑගල මැතිවරණ දිස්ත්‍රික්කය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ 1978 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව විසින් ශ්‍රී ලංකාවේ සැදුණු  බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ දිස්ත්‍රික්ක 22 අතුරින් එකකි. වයඹ පළාතේ පිහිටි  කුරුණෑගල පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කය හා සමග මෙම මැතිවරණ දිස්ත්‍රික්කය සමීපවර්තී වෙයි. වර්තමානයෙහිදී  ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුවෙහි මන්ත්‍රීවරුන් 225 අතුරින් 15 දෙනෙකු මෙම දිස්ත්‍රික්කය විසින් තෝරා පත් කරනු ලබන අතර 2010 දී එහි ලියාපදිංචි ඡන්දදායකයන් 1,183,649 සිටියහ.

ආශ්‍රිත

ආශ්‍රිත ලිපි
 කුරුණෑගල පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කය

ශ්‍රී ලංකාවේ මැතිවරණ දිස්ත්‍රික්ක
කුරුණෑගල පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කය

කුරුණෑගල මැතිවරණ දිස්ත්‍රික්කය


Emmanuel Uwechue, known by his stage name Brother Hao () is a Nigerian singer. He rose to fame through a performance with Han Hong on the CCTV New Year's Gala and has emerged as one of the most notable foreign singers in China.

Career
Uwechue began his singing career in the choir at Lagos' House on the Rock Pentecostal church in Nigeria. He received a degree in engineering, and began to pursue a singing career, which led his father to disown him. Before getting his career off the ground in China, he was a country music singer. In 2001, a friend of his advised Uwechue to move to Beijing, where he started performing at bars and hotels. At the Big Easy Bar in Beijing in 2006, he was discovered by Liu Huan, a well-known music producer, who helped him learn Mandarin Chinese. In the same year, he participated in the  TV show Xin Guang Da Dao.

In 2011, a Video of Uwechue singing of Without the Communist Party, There Would Be No New China was posted on YouTube, it became a viral video and became famous outside of China.

Discography
 Red and Black (2006)
 Hao Ge's Latest Songs (2008)
 Beloved Life (2009)

See also

Lou Jing

References

External links
 on China Central Television

1981 births
Living people
Mandopop singers
Nigerian expatriates in China
Musicians from Lagos
21st-century Nigerian male singers
Maoists

Hao Ge


Jean Gracieux est un militaire français né le  à Réalmont et mort le  à Paris .

Biographie
Jean Gracieux naît le  à Réalmont dans le Tarn.

Il est élève au prytanée militaire de La Flèche puis est admis à l'École spéciale militaire de Saint-Cyr en 1927, intégrant à sa sortie de l'école en 1929 l'infanterie coloniale.

Lieutenant en 1931, capitaine en 1937, il dirige une compagnie de tirailleurs sénégalais au début de la Seconde Guerre mondiale. Commandant en 1943, à Alger, il est chef d'état-major du  régiment de tirailleurs sénégalais et fait toute la campagne de France à ce poste. Il devient lieutenant-colonel en 1945, avant d'être affecté en Indochine en 1948.

Il est l'un des créateurs des parachutistes coloniaux, les « bérets rouges », et un proche collaborateur du général Salan.

En 1956, pendant la crise du canal de Suez, Gracieux est colonel, adjoint du général Gilles, le commandant les troupes aéroportées. Il dirige ensuite la base aéroportée de Bayonne avant de rejoindre l'Algérie, début 1957, comme adjoint du général Allard.

En 1958, il commande la  division d'infanterie à Orléansville et, général de brigade, succède l'année suivante au général Massu à la tête de la  parachutiste.

Il est nommé commandant de la zone Alger-Sahel en janvier 1960, inspecteur des troupes aéroportées en avril de la même année, puis promu général de division en avril 1961, avant d'être mis en disponibilité. En 1963, il est placé dans le cadre de réserve.

Revenu à la vie civile, il est président de l'Association des combattants de l'Union française et de l'Union nationale des parachutistes à compter de 1964.

Jean Gracieux meurt le  à Paris.

Distinctions
  : Grand Officier de la Légion d'honneur
  : Croix de Guerre 1939-1945
  : Croix de guerre des Théâtres d'opérations extérieurs
  : Croix de la Valeur militaire

titulaire de treize citations.

Références

Liens externes

Militaire français de la guerre d'Algérie
Général français du XXe siècle
Élève du Prytanée national militaire
Élève de l'École spéciale militaire de Saint-Cyr
Grand officier de la Légion d'honneur
Titulaire de la croix de la Valeur militaire
Titulaire de la croix de guerre 1939-1945
Naissance en juillet 1908
Naissance à Réalmont
Décès en avril 1974
Décès dans le 13e arrondissement de Paris
Décès à 65 ans

Jean Gracieux (général)


The Great Wall (also called Coma Wall), sometimes specifically referred to as the CfA2 Great Wall, is an immense galaxy filament. It is one of the largest known superstructures in the observable universe.

This structure was discovered c. 1989 by a team of American astronomers led by Margaret J. Geller and John Huchra while analyzing data gathered by the second CfA Redshift Survey of the Center for Astrophysics  Harvard & Smithsonian (CfA).

Characteristics

The term "Great" has been added to distinguish it as an even larger type compared to standard galaxy walls.

The CfA2 Great Wall has the maximum dimensions of either 500 million or 750 million light years depending on the figure and the reference used. It is 200 million light years in width and about 16 million light years in thickness. Its nearest point is about 300 million light years from Earth, while its farthest point is 550 million light years away. It consists of three massive galaxy superclusters: Hercules, Coma, and Leo.

The CfA2 Great Wall includes the Coma Filament.

Components

It was discovered in 1989 by Margaret Geller and John Huchra based on redshift survey data from the CfA Redshift Survey.

It is not known how much farther the wall extends due to the light absorption in the plane of the Milky Way galaxy in which Earth is located. The gas and dust from the Milky Way (known as the Zone of Avoidance) obscure the view of astronomers and have so far made it impossible to determine if the wall ends or continues on further than they can currently observe.

In the standard model of the evolution of the universe, such structures as the Great Wall form along and follow web-like strings of dark matter. It is thought that this dark matter dictates the structure of the Universe on the grandest of scales. Dark matter gravitationally attracts baryonic matter, and it is this "normal" matter that astronomers see forming long, thin walls of super-galactic clusters.

See also

 List of largest cosmic structures
 CMB cold spot
 Cosmic string
 Galaxy filament
 The Giant Arc
 Large-scale structure of the universe
 Redshift survey
 Sloan Great Wall

References

External links
 Map of CfA2 Great Wall
 The CfA Redshift Survey

Astronomical objects discovered in 1989

Galaxy filaments
Large-scale structure of the cosmos

CfA2 Great Wall


An Tillandsia salmonea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Renate Ehlers. An Tillandsia salmonea in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia salmonea


Dieser Artikel behandelt das Kunstjahr 1889.

Ereignisse

Architektur

 31. März: In Paris, Frankreich, wird der anlässlich des hundertjährigen Jubiläums der Französischen Revolution errichtete Eiffelturm rechtzeitig zur Weltausstellung fertiggestellt und wenig später für das Publikum freigegeben. Die Pariser Bevölkerung empfindet das von Gustave Eiffel und Charles Léon Stephen Sauvestre entworfene zu diesem Zeitpunkt höchste Bauwerk der Welt als einen Schandfleck und sammelt Unterschriften für seine Entfernung.
 10. August: In Wien wird als eines der Ringstraßen-Bauwerke das Naturhistorische Museum eröffnet. Es wurde in 18-jähriger Bauzeit nach den Entwürfen von Gottfried Semper und Karl von Hasenauer im Stil des Historismus errichtet.

Malerei

 Januar: Vincent van Gogh malt in Arles drei weitere Gemälde der Serie Sonnenblumen, die er im Vorjahr begonnen hat.

 Vincent van Gogh malt weitere Versionen seines Schlafzimmers im "Gelben Haus" in Arles.

 8. Mai: Van Gogh übersiedelt von Arles in die nahegelegene Nervenheilanstalt Saint-Paul-de-Mausole in Saint-Rémy-de-Provence, wo er Malerei als Therapie praktiziert.
 Juni: Vincent van Gogh malt in Saint-Rémy-de-Provence in Südfrankreich in Öl auf Leinwand das Bild Sternennacht. Im Anschluss fertigt er auch eine Zeichnung mit demselben Namen.
 Sommer: Van Gogh erleidet einen Anfall, im Zuge dessen er versucht, giftige Farbe zu schlucken. Im Anschluss entstehen mehrere Selbstporträts. Außerdem setzt er eine Reihe von Gemälden, die er als Schwarzweiß-Reproduktionen besitzt – vor allem von Delacroix und Millet – in farbige Gemälde um.
 September: Vincents Bruder Theo van Gogh gelingt es erstmals, Werke seines Bruders in einer namhaften Ausstellung avantgardistischer Kunst unterzubringen. Die Reaktionen sind großteils anerkennend.

 Eugen Bracht sendet die Urversion von Gestade der Vergessenheit, eines der bekanntesten Werke des Symbolismus, an die Kunsthalle Darmstadt.

Weiteres

 In Worpswede wird die Künstlerkolonie gegründet.

Geboren
 6. Januar: José Prida y Solares, spanisch-chilenischer Maler († 1984)
 19. Januar: Sophie Taeuber-Arp, Schweizer Künstlerin, Malerin und Bildhauerin († 1943)
 20. Januar: Lois Welzenbacher, österreichischer Architekt († 1955)
 21. Januar: Hermann Glöckner, deutscher Maler († 1987)
 22. Januar: Willi Baumeister, deutscher Maler († 1955)

 13. Februar: Georg Schrimpf, deutscher Maler († 1938)
 18. Februar: Gerhard Marcks, deutscher Bildhauer († 1981)

 7. April: Peter August Böckstiegel, deutscher Maler († 1951)
 15. April: Galka Scheyer, deutsch-US-amerikanische Malerin, Kunsthändlerin und Kunstsammlerin († 1945)
 20. April: Walter Hahn, deutscher Fotograf († 1969)

 4. Mai: Richard Seewald, deutscher Maler und Schriftsteller († 1976)
 6. Mai: Stanley Morison, englischer Typograf († 1967)
 24. Mai: Ludwig Thormaehlen, deutscher Bildhauer und Kunsthistoriker († 1956)

 15. Juni: Josef Haubrich, deutscher Kunstsammler und Mäzen († 1961)
 18. Juni: Laureano Guevara, chilenischer Maler († 1968)

 1. Juli: Wera Ignatjewna Muchina, russische Bildhauerin († 1953)
 5. Juli: Jean Cocteau, französischer Schriftsteller, Regisseur, Choreograph, Maler († 1963)
 7. Juli: Martin Punitzer, deutscher Architekt († 1949)
 25. Juli: Wilhelm Riphahn, deutscher Architekt († 1963)
 30. Juli: Frans Masereel, belgischer Maler und Graphiker († 1972)

 10. Oktober: Han van Meegeren, niederländischer Maler und Kunstfälscher († 1947)
 24. Oktober: Clovis Trouille, französischer Maler († 1975)

 1. November: Hannah Höch, deutsche Collagekünstlerin des Dadaismus († 1978)
 3. November: Heinrich Campendonk, deutscher Maler und Grafiker († 1957)
 18. November: Hannes Meyer, Schweizer Architekt und Urbanist († 1954)

 27. Dezember: Lino Salini, Frankfurter Maler, Zeichner und Karikaturist († 1944)

Gestorben
 8. März: Anton Romako, österreichischer Maler (* 1832)
 16. März: Ernst Wilhelm Leberecht Tempel, deutscher Astronom und Lithograf (* 1821)
 31. Juli: Hugo von Ritgen, deutscher Architekt (* 1811)
 6. Oktober: Jules Dupré, französischer Landschaftsmaler (* 1811)
 27. Dezember: Eduard Bendemann, deutscher Maler (* 1811)

Siehe auch

Weblinks

Kunstjahr 1889


Tomas Ryde er en svensk håndboldtræner. Han træner Rumæniens kvindehåndboldlandshold og storklubben CSM Bucuresti.

Han har tidligere trænet det svenske kvindehåndboldlandshold i to omgange, Ikast-Bording og Viborg HK, hvor han vandt EHF Champions League i 2006.

Referencer

Håndboldtrænere fra Sverige
Håndboldtrænere fra Viborg HK

Tomas Ryde


Jane Claxton née le 26 octobre 1992 à Adélaïde, est une joueuse australienne de hockey sur gazon. Elle évolue au poste de milieu de terrain au SA Suns et avec l'équipe nationale australienne.

Elle a participé aux Jeux olympiques d'été de 2016 et 2020.

Carrière

Coupe du monde
  : 2014

Coupe d'Océanie
  : 2013, 2015, 2017
  : 2019

Jeux olympiques
 Top 8 : 2016, 2020

Références

Liens externes

Joueuse australienne de hockey sur gazon
Naissance en octobre 1992
Naissance à Adélaïde (Australie)
Championne d'Océanie de hockey sur gazon
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2016
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

Jane Claxton


An Eragrostis apiculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann es Christoph Christian Döll. An Eragrostis apiculata in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis apiculata


Robin de Haas, né le  à Moudon, est un pédagogue et consultant vocal suisse. Il est connu pour sa méthode de coordination respiratoire, qui bénéficie notamment aux chanteurs et aux sportifs.

Biographie
Robin de Haas naît le  à Lausanne ou Moudon, dans le canton de Vaud. Son père, le pasteur de rue Jan de Haas, est originaire des Pays-Bas ; sa mère, Geneviève, est Broyarde. Il a une sœur aînée, prénommée Anne-Klazien.

Atteint d'une fente palatine qui le force à parler du nez, il vit une enfance difficile marquée par les moqueries et les humiliations, au point de penser au suicide, par des opérations pour refermer son palais et de multiples séances de logopédie. Ses parents se séparent quand il a six ans et divorcent deux ans plus tard. Ils se remarient quand Robin de Haas a 22 ans.

Il se passionne pour le chant dès son enfance et fait ses premières classes à Brenles, dans la Broye vaudoise, puis passe son adolescence à Moudon et ses environs. D'abord orienté en voie primaire supérieure, il remonte en voie prégymnasiale en avant-dernière année de l'école obligatoire. Il étudie après le gymnase en particulier auprès d'Anne Ramoni. Il étudie ensuite la pédagogie à la Haute école de musique de Lausanne (HEMU), notamment auprès de Brigitte Balleys, et y obtient un diplôme d'enseignant.

En 2016, il devient professeur à la HEMU pour les musiques actuelles.

Il est marié.

Coordination respiratoire
Robin de Haas découvre la coordination respiratoire en lisant à l'âge de 25 ans un livre de son inventeur, l'Américain Carl Stough, intitulé  (docteur souffle). Après avoir rencontré en 2005 Lynn Martin, disciple de Carl Stough et professeur de chant à l'Université de New York, il formalise la méthode et forme depuis 2011 des praticiens. Celle-ci « consiste à détendre tous les muscles qui sont liés de près ou de loin au diaphragme dans le but de faire fonctionner le système respiratoire avec une efficacité maximale pour un minimum d'efforts ».

En 2010, il commence un partenariat avec les otorhinolaryngologues du Centre Hospitalier Universitaire Vaudois (CHUV), qui lui confient les chanteurs en récupération d'opérations ou souffrant de problèmes vocaux. Il a notamment travaillé avec Demi Lovato, Justin Timberlake, Yann Lambiel et Vincent Veillon.

Publications

Bibliographie

 .

Références

Liens externes

 Site web officiel de Breathing Coordination

Personnalité vaudoise
Pédagogue suisse
Naissance dans le canton de Vaud
Naissance en janvier 1979

Robin de Haas


The yellow-fronted barbet (Psilopogon flavifrons) is an Asian barbet, which is an endemic resident breeder in Sri Lanka, where it inhabits subtropical and tropical moist forests, wetlands, plantations and rural gardens up to an altitude of .
It has green plumage with a yellow crown and blue patches below the eyes, on the throat and the chin. It is  long and weighs . It feeds on berries, fruits and occasionally insects. It nests in a tree hole, where it lays 2-3 eggs.

In culture

In Sri Lanka, this bird is known as mukalang kottoruwa - මූකලන් කොට්ටෝරුවා in Sinhala language. Yellow-fronted barbet appears on a 5 rupee Sri Lankan postal stamp,

References

Psilopogon
Birds of Sri Lanka
Endemic birds of Sri Lanka
Birds described in 1816
Taxa named by Georges Cuvier

Yellow-fronted barbet


خط الثلث الجلي هو أحد الخطوط العربية متفرع من خط الثلث.

انظر أيضاً
 خط الرقعة
 خط الثلث
 خط النسخ

خط الثلث

خط الثلث الجلي


An Lepanthes oxapampaensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Edward Bennett ngan Eric Alston Christenson. An Lepanthes oxapampaensis in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes oxapampaensis


Azam Khan may refer to:

Government and politics
 Azam Khan (Tughlaq dynasty), governor of Bengal 1324–1328
 Mir Muhammad Baqir, Subahdar (governor) of Bengal Subah 1632–1635
 Azam Khan Koka, Subahdar of Bengal Subah 1676–1677
 Mohammad Azam Khan, Emir of Afghanistan 1867–1868
 Amir Azam Khan (1912–1976), Pakistani politician and entrepreneur
 Mir Mohammad Azam Jan Khan, the Khan of Kalat from 1931 to 1933
 Azam Khan Hoti (1946–2015), Pakistani politician
 Azam Khan (politician) (born 1948), Indian politician
 Azam Khan Swati (born 1956), Pakistani politician and businessman
 Muhammad Azam Khan (politician) (active from 2018), Pakistani member of the Provincial Assembly of Khyber Pakhtunkhwa
 Azam Khan (civil servant), Pakistani civil servant

Sports
 Azam Khan (cricketer, born 1969), Pakistani cricketer
 Azam Khan (cricketer, born 1998), Pakistani cricketer
 Azam Khan (squash player), Pakistani squash player

Other
 Azam and Muazzam Khan, 15th-century Persian architect brothers of the Gujarat sultanate, tomb in Ahmedabad, India
 Azam Khan (general) (1908–1994), senior general of the Pakistan army
 Azam Khan (singer) (1950–2011), Bangladeshi pop singer

Azam Khan