Die katholische Herz-Jesu-Kirche () in der Brunowstraße 37 im Berliner Ortsteil Tegel des Bezirks Reinickendorf ist ein mit roten Ziegeln verblendeter Mauerwerksbau mit seitlich quadratischem Turm. Das Kirchenschiff im Stil einer Basilika wird von eigenen Baukörpern eines polygonalen Hauptchors und eines polygonalen Kapellenanbaus abgeschlossen. Die Kirche gehört zum Dekanat Berlin-Reinickendorf im Erzbistum Berlin und steht unter Denkmalschutz.

Geschichte
Die ersten Katholiken dürften 1835 nach Tegel gekommen sein, nachdem der Fabrikant Franz Anton Egells dort einen Produktionsbetrieb eröffnet hatte. Auch August Borsig, der, nachdem er bei Egells von 1827 bis 1837 beschäftigt war, sich selbstständig gemacht hatte, verlegte 1896 seine Werke vom Wedding nach Tegel, was dort die Ansiedlung weiterer katholischer Arbeiter zur Folge hatte. Die ländliche Vergangenheit Tegels hatte ein Ende, als 1881 eine Pferdeomnibuslinie nach Tegel eingerichtet und 1893 auch die Station Tegel der Kremmener Bahn eröffnet worden war.

In Tegel gab es zwar noch keine katholische Kirche, dennoch wurde das heilige Messopfer in einem ungenutzten Raum eines Schulhauses abgehalten, erstmals am 4. Juli 1894 von einem Dominikaner-Pater von St. Paulus aus Moabit. Wegen Eigenbedarfs wurde das Zimmer in der Schule gekündigt, sodass ab 16. April 1899 für sechs Jahre der Gottesdienst im Tanzsaal eines Restaurants abgehalten wurde. Anfangs wurde die Messe nur einmal im Monat gefeiert, später dann am 1. und 3. Sonntag. An den gottesdienstfreien Sonntagen ging, wer wollte, rund acht Kilometer nach Reinickendorf in die Residenzstraße 90/91 in die Kapelle des Klosters, das die Kongregation der Schwestern vom Guten Hirten 1887 gegründet hatten. Heute befindet sich dort das Kinder- und JugendHaus vom Guten Hirten der 1976 gegründeten Caritas Familien- und Jugendhilfe.

In Tegel wurde ein Katholischer Verein gegründet. Nachdem er 1.000 Mark gesammelt hatte, wandte er sich an Kardinal Georg von Kopp, Bischof des Bistums Breslau, zu dem Tegel damals gehörte, mit der Bitte um Geld für den Kirchenbau. 9.000 Mark wurden bewilligt, sodass 1902 ein 2367 m² großes Grundstück unweit des historischen Ortskerns erworben werden konnte, 32.000 Mark wurden als Hypothek eingetragen.

Der Grundstein zur Kirche wurde am 14. August 1904 durch Erzpriester Kuborn aus Lichtenberg gelegt; die Festansprache hielt Kaplan Bernhard Lichtenberg. Die feierliche Benediktion der Kirche erfolgte am 7. Mai 1905 durch Erzpriester Frank Berlin. 1913 wurde auch das Pfarrhaus gebaut.

Bis 1901 gehörte Tegel pfarrlich zu Reinickendorf. Dann wurde Velten von Reinickendorf abgetrennt, und nun gehörte Tegel zu Velten. 1906 bekam die damals etwa 2000 Mitglieder zählende Gemeinde ihren ersten ständigen Geistlichen. Fürstbischof Adolf Bertram von Breslau errichtete zum 1. März 1909 die Kuratie-Gemeinde Tegel. Am 1. Juni 1920 wurde Tegel selbstständige Pfarrei.

Wegen des Anwachsens der Bevölkerung wurde St. Joseph in Tegel-Nord 1933 ausgegliedert, St. Marien in Heiligensee 1937, Allerheiligen in Borsigwalde 1938 und St. Bernhard in Tegel-Süd 1952. Am 1. Juli 2004 wurden die Gemeinden St. Joseph und St. Marien wieder angegliedert. Allerheiligen und St. Bernhard fusionierten etwa zeitgleich zur Gemeinde St. Bernhard. Konradshöhe und Tegelort auf der anderen Seite des Tegeler Sees gehören zu Herz Jesu.

Die Kirche wurde am 16. Juni 1936 konsekriert. Im Zweiten Weltkrieg wurde die Kirche nur leicht beschädigt.

Architektur

Die dreischiffige Pfeilerbasilika hat kein Querschiff. Neben dem Giebel des Mittelschiffs, vor dem rechten Seitenschiff steht der quadratische Glockenturm, vor dem linken ein Treppenturm, dessen Dach den Giebel des Mittelschiffs nicht überragt. Hinter dem rechten Seitenschiff ist eine Kapelle, hinter dem linken die Sakristei angebaut.

Kirchenschiff
Der rechteckigen Vorbau hat ein spitzbogiges Portal, darüber ein krabbenbesetzter Wimperg mit hell verputzten Blenden. Die Herz-Jesu-Statue über dem Portal wurde im Jahr 2000 aufgestellt. Der hohe Ziergiebel des Mittelschiffs ist durch acht schmale Strebepfeiler gegliedert, zwischen denen sich Putzblenden und an den Außenseiten schlichte Maßwerkblenden befinden. Die Seitenwände des Mittelschiffs und die der Seitenschiffe haben ebenfalls Strebepfeiler. Das Kirchenschiff hat ein mit grauen Dachsteinen gedecktes Satteldach.

Die drei Joche des Kirchenraums tragen ein Kreuzrippengewölbe. Die kreuzrippengewölbten Joche der Seitenschiffe öffnen sich zum Mittelschiff, sodass der Eindruck von Kapellen entsteht.

Im Jahr 2004 wurde die Kirche innen renoviert, der gesamte Innenraum wurde weiß gestrichen. In der Apsis, über der Sakristei, wurden zwei zugemauerte Fenster wieder freigelegt. Am 23. Januar 2011 wurde die Weihnachtskrippe samt Figuren durch einen Brand zerstört. Infolge der starken Rauchentwicklung und der Löschwasserschäden wurde die Kirche unbenutzbar. Nach der Renovierung, die etwa 170.000 Euro kostete, wurde die Kirche am 13. August 2011 wieder eröffnet.

Turm
Bis zur Traufhöhe des Kirchenschiffs sind an den äußeren Ecken des Turms Strebepfeiler angefügt. Über einem Gesims befinden sich auf drei Seiten zwei nebeneinander liegende spitzbogige Blendfenster, unter denen jeweils zwei kleine spitzbogige Blenden liegen. Über einem weiteren Gesims und dem Kranz einer spitzbogigen Zwerggalerie erhebt sich die oktogonale Glockenstube mit spitzbogigen Öffnungen, darüber Wimperge, die krabbenbesetzt sind, auf der Spitze eine Kreuzblume tragen und jeweils drei spitzbogige Blendfenster haben. Das spitze Zeltdach ist mit Kupfer gedeckt. In der Ecke zwischen Vorbau und Glockenturm schmiegt sich ein Treppenturm an.

Glocken
1904/1905 und 1928 goss die Glockengießerei Otto aus Hemelingen/Bremen Bronzeglocken für die Herz-Jesu-Kirche. Von den drei Glocken von 1904/1905 wurden zwei dieser Glocken im Ersten Weltkrieg eingeschmolzen. Nur die kleine a-Glocke hat beiden Weltkriege überstanden. Am 20. Dezember 1928 wurden zwei neue Otto-Glocken eingeläutet, die aber 1941 für Kriegszwecke abgegeben werden mussten und eingeschmolzen wurden. Heute hängt nur eine Bronzeglocke von Otto im Turm. Sie hat ein Gewicht von 471 kg, einem Durchmesser von 92 cm und einer Höhe von 80 cm gegossen. Ihr Schlagton ist a. In der Schulter befindet sich ein Palmettenfries, darunter vier Stege.

Ausstattung

1936 erhielt die Kirche einen Altar aus Kalkstein und wurde konsekriert. Der Altarraum wurde zu Beginn der 1970er-Jahre nach der Liturgiereform des Zweiten Vatikanischen Konzils umgestaltet. Aus dem alten Hochaltar wurde ein Ambo gefertigt. Für den Tabernakel wurde als Umrahmung ein großes Bronzekreuz gestaltet. Rechts steht im Altarraum der Priestersitz, links der Ambo. Auf einer Konsole an der linken Altarwand wurde eine alte, in Vergessenheit geratene Herz-Jesu-Statue aufgestellt. Diese, wie die übrigen Figuren, haben den Krieg überstanden. An der hinteren Wand des linken Seitenschiffs befindet sich hinter einer Holzverschalung, die am Karfreitag aufgeklappt wird, das Heilige Grab mit einer Christusfigur. Die Vierzehn Stationen des Kreuzwegs befinden sich je zur Hälfte an den Außenwänden des linken und rechten Seitenschiffs.

Das Taufbecken aus gebranntem Ton wurde bereits 1958 wieder im Chor aufgestellt.

Für die Apsis wurden neue Fenster geschaffen, die von Ludwig Peter Kowalski entworfen und dem Unternehmen Puhl & Wagner ausgeführt wurden. Diese zeigen die Kreuzigungsgruppe und die zwei großen Herz-Jesu-Verehrer des 17. Jahrhunderts, die heiligen Margareta Maria Alacoque und Johannes Eudes.

Marienkapelle

Am Ende des rechten Seitenschiffs befindet sich auf 5/8-Grundriss die Marienkapelle, die außen eigene Umfassungsmauern mit einem Zeltdach hat. Im Jahr 2000 begann die Renovierung der Marienkapelle. Drei Fenster wurden freigelegt und erhielten 2002 von Paul Corazolla gestaltete Bleiglasfenster.

Gedenkstätte
Am 28. August 2002 wurde in der Turmhalle, die vor dem rechten Seitenschiff liegt, die neu gestaltete Kapelle eingeweiht. Zwei große Gedenktafeln, die an die Opfer des Ersten Weltkriegs erinnerten und im Keller lagerten, wurden an der Rückwand angebracht und darunter durch zwei Gedenktafeln ergänzt, die linke für die Gefallenen des Zweiten Weltkriegs und allen Opfern von Hass und Terror, die rechte für die Märtyrer des 20. Jahrhunderts, Dietrich Bonhoeffer, Edith Stein, Bernhard Lichtenberg, Franz Jägerstätter, Roman Karl Scholz und Alfred Delp. Die Pietà erhielt an der Seitenwand einen neuen Platz. Auf ihre Darstellung bezogen wird die neue Gedenkstätte Kapelle der schmerzhaften Mutter genannt.

Orgel
1908 erhielt die Kirche ihre erste Orgel mit zwei Manualen und 20 Registern, erbaut von Schlag & Söhne. Der neogotische Prospekt auf der Empore blieb im Wesentlichen erhalten und umkleidet noch die jetzige Orgel, die aufgrund von technischen Mängeln im Jahr 1929 unter Verwendung der alten Orgelpfeifen von G. F. Steinmeyer & Co. gebaut wurde. Es entstand eine romantische Orgel mit 23 klingenden Registern.

Im Schwellwerk und Pedal wurden später Ergänzungen vorgenommen. Ab 1965 wurde die Orgel ohne Rücksicht auf historische Aspekte umgebaut. Dabei wurden alle Pfeifen zu einem neobarocken Klangbild umintoniert.

Im Jahr 1998 wurde mit der Wartung der Orgel Jehmlich Orgelbau Dresden beauftragt. Der Gesamtzustand der Orgel blieb allerdings in technischer und klanglicher Hinsicht unbefriedigend, weil das Innere der Orgel durch Renovierungsarbeiten an der Kirche stark verschmutzt worden war. Wegen der finanziellen Lage des Erzbistums Berlin konnte für die Rekonstruktion der Orgel kein Geld bereitgestellt werden.

Durch den Brand am 23. Januar 2011 war die Orgel durch Ruß unbespielbar geworden. Zur Instandsetzung musste jede der 1746 Pfeifen der Orgel ausgebaut, zu der von Friedrich Fleiter gegründeten Orgelbau-Firma gebracht, dort speziell gereinigt und wieder eingebaut werden. Anschließend musste die Orgel, trotz Vorintonierung bei der Orgelfirma, neu intoniert werde. Die Arbeiten kosteten rund 70.000 Euro.

 Koppeln:
 Normalkoppeln: II/I, I/P, II/P
 Superoktavkoppeln: II (ausgebaut)
 Suboktavkoppeln: II
 Spielhilfen: Registerschweller, Schwelltritt II, Pianopedal zu II
 Anmerkungen:
 N = Neues Register (2011)
 S = Von Steinmeyer Register (1929)

Kirchen der Gemeinde
Zur Kirchengemeinde gehören noch die Kirchen St. Joseph und St. Marien sowie die Kapelle St. Agnes.

Literatur
 Architekten- und Ingenieur-Verein zu Berlin: Berlin und seine Bauten. Teil VI. Sakralbauten. Berlin 1997.
 Gerhard Streicher und Erika Drave: Berlin – Stadt und Kirche. Berlin 1980.
 Hans-Jürgen Rach: Die Dörfer in Berlin. Berlin 1990.
 Kath. Kirchengemeinde Herz Jesu Berlin-Tegel: Festzeitung 100 Jahre Herz-Jesu Kirche Berlin Tegel. Berlin 2005.
 Klaus-Dieter Wille: Die Glocken von Berlin (West). Geschichte und Inventar. Berlin 1987.

Weblinks

 Homepage
 Kinder- und JugendHaus vom Guten Hirten

Einzelnachweise

Herz Jesu Tegel
Berlin-Tegel
Herz Jesu Tegel
Berlin Herz Jesu Tegel
Berlin Herz Jesu Tegel
Berlin Herz Jesu Tegel
Herz Jesu Tegel
Berlin Herz Jesu Tegel
Disposition einer Orgel

Herz-Jesu-Kirche (Berlin-Tegel)


Erik Aschengreen (født 31. august 1935, død 9. september 2023) var en dansk forfatter, balletformidler, universitetslektor, balletkritiker og teoretiker. Erik Aschengreen skrev for Berlingske Tidende om ballet og dans fra 1964 til 2005. En af Aschengreens helt store bedrifter var at han i 1989 var med til at etablere uddannelse i dansevidenskab, Dansens Æstetik og Historie, ved Københavns Universitet. Herved kunne man i Danmark endelig formelt studere ballet på linje med de andre kunstarter – og ikke mindst kulturarven fra August Bournonville. Aschengreen deltog i scenekunst-udvalget, som bidrog til Danmarks kulturkanon, der blev udgivet i 2006.
Han blev doktor på Jean Cocteau and the Dance.

Aschengreen underviste i ballethistorie på Den Kongelige Teaters balletskole fra 1971 til 1993, og senere på Skolen for Moderne Dans, da den blev oprettet i 1990.

Op til Det Kongelige Teaters 3. Bournonville festival i 2005 var Aschengreen sammen med Dinna Bjørn, Eva Kloborg, Thomas Lund, Flemming Ryberg og Anne Marie Vessel Schlüter med til at sørge for, at alle Bournonvilles træningsøvelser, de såkaldte Bournonville-skoler, blev beskrevet og filmet – af filminstruktøren Ulrik Wivel.

2 portrætfilm er lavet om Erik Aschengreen. Doktor Dans af Nisse Koltze fra 2002, hvor kameraet fulgte Aschengreen rundt både i København og i Paris. Og En anden verden - et portræt af Erik Aschengreen af Jan Juhler fra 2020, hvor det ikke mindst er Aschengreens livsglæde over både at have fundet kunsten og kærligheden, der lyser ud af billederne.

Bibliografi
 Ballet, Forlaget Kronstork Askeby (2020),
 Dans over Atlanten. USA - Danmark 1900-2014, Gyldendal, Købehavn (2014),
 Forført af balletten. Ballettens klassikere set over 60 år, Lindhardt og Ringhof Forlag, København (2011),
 Harald Lander : His Life and Ballets, Dance Books Ltd (2009),
 Som jeg kendte dem, Gyldendal, Købehavn (2007),
 Mester. Historien om Harald Lander. SAGA Egmont, København (2005),
 Der går dans – Den Kongelige Ballet 1948-1998, Gyldendal, København (1998),
 Balletbogen, Gyldendal, København (1986),
 Perspektiv på Bournonville, Nyt Nordisk Forlag, København (1980)
 Farlige sylfider. Studier i den romantiske ballet i Frankrig og Danmark, Lindhardt og Ringhof Forlag, København (1975),

Referencer

Eksterne henvisninger
 Om Erik Aschengreen , fra Den Store Danske Encyklopædi
 Om tilblivelsen av studiet i dansevitenskap ved Universitetet i København
 Nekrolog i The New York Times

Faglitterære forfattere fra Danmark
Kanonudvalgsmedlemmer
Personer fra København
Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)

Erik Aschengreen


Halocarpus bidwillii er sígrænn runni frá Nýja-Sjálandi. Hann verður allt að 3,5m hár. Hann vex ýmist á mýrum eða í þurrum og grýttum jarðvegi. Útbreiðslan er frá í 4500 m hæð á Canterbury ölpunum, niður að sjávarmáli á Stewart eyju. Efni úr runnanum munu hafa virkni sem skordýraeitur.

Tilvísanir

Tenglar
Gymnosperm Database: Halocarpus bidwillii

Gagnviðarætt

Halocarpus bidwillii


Der Fernmeldeturm Grünwettersbach ist ein 144,7 Meter hoher, für die Öffentlichkeit nicht zugänglicher Fernmeldeturm. Er wurde 1968 erbaut und befindet sich westlich des Karlsruher Stadtteils Grünwettersbach. Baulich handelt es sich um einen Typenturm des Typs FMT 2.

Neben dem nichtöffentlichen Richtfunk wird der Sender auch zur Ausstrahlung von UKW-, DAB-Signalen für die Stadt Karlsruhe und Umgebung genutzt. Des Weiteren befinden sich Sendeanlagen für Mobilfunk sowie für das European Aviation Network, das der Breitband-Internet-Versorgung von Flugzeugen dient, auf dem Fernmeldeturm.

Frequenzen und Programme

Digitales DAB Radio

Analoges UKW-Radio

Analoges Fernsehen
Bis zur Umstellung auf DVB-T wurden folgende Programme in analogem PAL gesendet:

Weblinks

Bauwerk in Karlsruhe
Grünwettersbach
Grunwettersbach Fernmeldeturm
Turm in Karlsruhe
Grünwettersbach

Fernmeldeturm Grünwettersbach


Alberto A. Nido ( - ) est un brigadier-général de l'USAF qui, pendant la Seconde Guerre mondiale, a servi dans l'Aviation royale canadienne, la Royal Air Force et l'United States Army Air Forces. Il fut également le cofondateur de la Garde nationale aérienne de Porto Rico avec José Antonio Muñiz et Mihiel Gilormini.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Histoire de Porto Rico pendant la Seconde Guerre mondiale
 Histoire militaire de Porto Rico

Bibliographie
 Puertorriquenos Who Served With Guts, Glory, and Honor. Fighting to Defend a Nation Not Completely Their Own; by : Greg Boudonck;

Récipiendaire de l'Air Medal
Aviateur des United States Army Air Forces de la Seconde Guerre mondiale
Officier des United States Army Air Forces
Récipiendaire de la Distinguished Flying Cross (États-Unis)
Général de l'United States Air Force
Militaire portoricain
Décès en octobre 1991
Décès à 72 ans
Décès à San Juan (Porto Rico)
Naissance en mars 1919

Alberto A. Nido


مسجد ومدرسة وتكية محمد بك أبو الذهب أو مجمع أبو الذهب يقع هذا المسجد تجاه الجامع الأزهر، شرع في إنشائه الأمير محمد أبو الدهب منذ عام 1187هـ/1773م وحتى عام 1188هـ/1774م، وكان أبو الذهب تابعا لعلى بك الكبير أحد أمراء مصر، اشتراه سنة 1175هـ/1761م وقلده الإمارة وعرف بأبى الذهب لأنه لما ارتدى الخلعة بالقلعة صار ينثر الذهب على الفقراء في طريقه إلى منزله، وعظم شأنه في وقت قصير إلى أن انفرد بإمارة مصر.

وصفه
هذا المسجد من المساجد المعلقة - أي التي بنيت مرتفعة عن مستوى الطريق وفتح بسفل وجهاتها دكاكين - له وجهتان إحداهما تشرف على ميدان الأزهر ويتوسطها المدخل الرئيس ويصعد إليه بسلم مزدوج له درابزين من الخرط، والثانية تقابل الجامع الأزهر وبنهايتها مدخل آخر يشبه المدخل الرئيس.
وقد بنى هذا المسجد على نسق مسجد سنان باشا ببولاق من حيث التخطيط والطراز فيما عدا فروقا بسيطة، وهو مربع الشكل طول ضلعه 15 مترا تغطيه قبة كبيرة تتكون رقبتها من ستة عشر ضلعا فتح بها شبابيك من الجص والزجاج الملون، وترتكز على حوائط المسجد بواسطة أربعة عقود تشغل أركان المربع، وكانت القبة محلاة بنقوش مذهبة لم يبق منها سوى آثارها، وفي أسفل الرقبة طراز مموه بالذهب مكتوب به آيات قرآنية تنتهى باسم محمد بك أبو الذهب، ويتوسط جدار القبلة محراب مكسو بالرخام الملون والخردة الملون والخردة المطعمة بالصدف وإلى جانبه منبر خشبى، وتجاه المحراب بالجدار المقابل له توجد دكة المبلغ محمولة على كابولين ولها درابزين من الخشب الخرط يصعد إليها وإلى سطح المسجد بواسطة سلم داخل هذا الجدار.

وللمسجد ثلاثة أبواب تنفذ إلى الأروقة الثلاثة المحيطة بجوانبه الثلاثة والتي تغطيها قباب محمولة على عقود ترتكز على أكتاف من الحجر وأعمدة من الرخام كما هو الحال بمسجد سنان باشا.
وفى نهاية الرواق البحرى على يسار الداخل من الباب الرئيس مقصورة من النحاس المصنوع بتصميم جميل بها قبر المنشئ وجدرانه مكسوة بالقاشانى المزخرف، ويجاور هذه المقصورة مقصورة أخرى بها خزانة الكتب.
وبالركن القبلى الغربي تقوم منارة شاهقة بنيت مربعة، لها دورتان وتنتهى من أعلى بخمسة رءوس على شكل زلع، وهى بشكلها هذا تعتبر فريدة بين المآذن التركية، هذا وقد ألحق أبو الذهب بمسجده من الجهة الغربية تكية وحوضا لسقى الدواب وسبيلا.

الموقع
يقع جامع محمد بك أبو الذهب في ميدان الأزهر في الجهة المقابلة من مدخل الجامع الأزهر، القاهرة، مصر.

تاريخ الأنشاء
شيد هذا الجامع عام 1188 هجرية- 1774 ميلادية على يد محمد بك أبو الذهب وقد استخدم في بادئ الأمر ليكون مدرسة تساعد في أستيعاب الأعداد المتزايدة من الطلاب الوافدين على الأزهر. ويعد رابع المساجد التي شيدت في العصر العثماني (مسجد سارية الجبل بالقلعة - مسجد سنان باشا ببولاق - مسجد الملكة صفية بالدواودية)

المنشئ
هو الأمير محمد بك أبو الذهب الذي كان الذراع الأيمن من علي بك الكبير وصهره وقد أخذ علي بك الكبير يوليه المناصب حتى تولى منصب الخازندار وهو المسئول عن خزانة الدولة (وزير المالية حاليا)و من شدة فرحة محمد بك بهذا المنصب الكبير قام بتوزيع الهبات والعطايا الذهبية على الفقراء والعامة ومن هنا لقب بمحمد بك أبو الذهب. وعندما بدأ سيده علي بك الكبير يستعد للأستقلال عن الدولة العثمانية أصبح قائدا للجيوش وفي تلك الأثناء كاد علي بك الكبير ينفصل عن الدولة العلية حيث عقد عدة تحالفت مع أمراء الشام وعلى رأسهم ضاهر العمر شيخ قبائل فلسطين وكادت مصر أن تصبح دولة مستقلة عن الخلافة العثمانية لولا غدر وخيانة محمد بك أبو الذهب الذي تحالف مع الدولة العثمانية وقتل ولي نعمته علي بك الكبير عام1188 هجرية- 1774 ميلادية وقد فاز بمنصب والي مصر جزاء خيانته. وقد وافته المنية في مدينة عكا ببلاد الشام عام 1189 هجرية- 1775 ميلادية وقد تم نقل جثمانه للقاهرة ودفن بهذا الجامع.

وصف الجامع
يتكون المسجد من مستطيل مساحته 24x33 متر وهو من المساجد المعلقة وهي نوع من المساجد يكون مرتفعا عن سطح الشارع والمسجد عبارة عن قبة يحيط بها ثلاث أروقة مسقوفة بقباب أخرى أصغر من القبة الرئيسية وتلك القباب محمولة على أعمدة رخامية ونجد المحراب في جنوب شرق المسجد أسفل القبة الرئيسية وقد تم تكسيته بالرخام بينما منبر الجامع مطعم بالصدف وقد فتحت في رقبة القبة عدة نوافذ مغطاة بشبابيك من الجص والزجاج الملون والتي تعمل على أضائة صحن الجامع بأضائة ملونة من خلال أنعكاس أشعة الشمس عليها.و قد تم زخرفة باطن القبة بنقوش مذهبة.
للجامع مدخلان أحداهما في الجهة الشرقية مواجها للجامع الأزهر والمدخل الثاني في الجهة الشمالية يطل على ميدان الأزهر.

مئذنة الجامع
يتميز جامع محمد بك أبو الذهب بمئذنته الفريدة والتي تقع بنهاية الطرقة الجنوبية وهي عبارة عن مئذنة مكونة من ثلالث طوابق تنتهي بخمسة رؤؤس وهي شديدة الشبه بمئذنة جامع قانصوه الغوري

معرض صور

انظر أيضًا
 قائمة آثار إسلامية مصرية
 قائمة مساجد القاهرة

مصادر

مراجع
 أبو الحمد فرغلي، الدليل الموجز لأهم الأثار الإسلامية والقبطية، الدار المصرية اللبنانية، القاهرة،1991.
 شحاته عيسى أبراهيم، القاهرة، الهيئة المصرية العامة للكتاب، القاهرة،1999.
 مساجد مصر وأولياؤها الصالحون، المجلس الأعلى للشئون الإسلامية
 آثار القاهرة الإسلامية - مسجد محمد بك أبو الدهب

آثار إسلامية
آثار مصر
القاهرة الوسيطة
تكايا
عمارة عثمانية في مصر
مبان دينية اكتملت في 1774
مبان دينية مع قباب
مساجد القاهرة
مساجد بقباب
مبان ومنشآت دينية في مصر القرن 18

مجموعة محمد بك أبو الذهب


بطولة آسيا لكرة القدم الخماسية 2001 أقيمت في طهران في إيران في الفترة من 14 يوليو إلى 20 يوليو وقد حقق لقبها منتخب إيران للمرة الثالثة في تاريخه.

مرحلة المجموعات

المجموعة أ

المجموعة ب

المجموعة ج

المرحلة النهائية

ربع النهائي

نصف النهائي

تحديد المركز الثالث

النهائي

البطل

المراجع

 Futsal Planet

إيران في 2001
كرة قدم آسيوية داخل الصالات في 2001
2001–02 في كرة قدم إيرانية داخل الصالات
بطولة آسيا لكرة القدم الخماسية
مسابقات كرة القدم داخل الصالات دولية استضافتها إيران

بطولة آسيا لكرة القدم الخماسية 2001


Die simbabwische Davis-Cup-Mannschaft ist die Herren-Tennisnationalmannschaft Simbabwes.

Geschichte
Erstmals nahm das Team als Rhodesien 1963 am Davis Cup teil. In der Weltgruppe gab Simbabwe sein Debüt 1998 und zog direkt ins Viertelfinale ein. Dort unterlag die Mannschaft Italien mit 0:5. Auch in den beiden darauffolgenden Jahren war die Mannschaft in der Weltgruppe vertreten, musste anschließend aber den Abstieg in die Kontinentalgruppe hinnehmen. Erfolgreichste Spieler sind das Brüderpaar Wayne und Byron Black: Byron ist mit 56 Siegen bei 31 Teilnahmen der erfolgreichste Spieler seines Landes und auch gleichzeitig Rekordspieler. Bruder Wayne ist mit 19 Doppelsiegen immerhin der beste Doppelspezialist.

Aktuelles Team
Folgende Spieler traten im Davis Cup 2011 für ihr Land an:
 Mark Fynn
 Benjamin Lock
 Takanyi Garanganga

Weblinks

Davis-Cup-Mannschaft
Daviscupmannschaft
Daviscup

Simbabwische Davis-Cup-Mannschaft


Nicholas Marfelt (født 15. september 1994) er en dansk fodboldspiller, der spiller som venstre back for Brønshøj Boldklub.

Han har tidligere spillet i Hvidovre IF og FC Helsingør.

Klubkarriere
Den 30. januar 2017 blev det offentliggjort, at Nicholas Marfelt skiftede til SønderjyskE, hvor han havde skrevet under på en treethalvtårig aftale. Han var forinden da til prøvetræning i Brøndby IF, hvilket dog ikke udløste en kontrakt.

Blot et halvt år efter skiftet til SønderjyskE skiftede Marfelt til hollandske Sparta Rotterdam på en lejeaftale gældende for den resterende del af 2017-18-sæsonen.

Referencer

Eksterne henvisninger
Nicholas Marfelt på Transfermarket

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Hvidovre IF
Fodboldspillere fra FC Helsingør
Fodboldspillere fra SønderjyskE
Fodboldspillere fra Sparta Rotterdam

Nicholas Marfelt


Adrian-Octavian Dohotaru ()  un politician, autor și activist civic ecologist român, deputat al circumscripției Cluj între 2016 și 2020.

Publicații

 Anii '60: mișcări contestare în SUA, editura EIKON, București, 2008
 Protestatarul, editura Tracus Arte, București, 2012
 Pata, Editura Fundației pentru Studii Europene, 2016 (co-editor alături de Enikő Vincze și Hajnalka Harbula)
 Socialiștii. O moștenire, editura Cartier, Chișinău, 2019

Note

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Uniunii Salvați România
Jurnaliști români în viață

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Adrian Dohotaru


Archytas (/ ɑːrkɪtəs /; Græsk: Ἀρχύτας; født 428 f.Kr., død 347 f.Kr.) var en oldgræsk filosof, matematiker, astronom, statsmand og strateg. Han var forsker på den pythagoranske skole og berømt for at være den anerkendte grundlægger af matematisk mekanik, samt en god ven af Platon.

Liv og arbejde
Archytas blev født i Tarentum, Magna Graecia og var søn af Mnesagoras eller Hadees. Han blev i et stykke tid undervist af Filolaos og underviste Evdoksos fra Knidos i matematik. Menaihkmos var Archytes og Evdoksos' elev. Archytas, der var pythagoræer, mente, at det kun var aritmetik, ikke geometri, der kunne danne grundlag for tilfredsstillende beviser.

Archytas menes at være grundlæggeren af matematisk mekanik. Som det kun blev beskrevet i Aulus Gellius skrifter fem århundreder efter ham, blev han kendt for at have designet og bygget den første kunstige, selvdrevne flyvende enhed, en fugleformet model drevet af en stråle af det, der sandsynligvis var damp, der faktisk siges at have fløjet omkring 200 meter. Denne maskine, der af sin opfinder blev navngivet Duen, kan have været ophængt på en ledning eller et omdrejningspunkt til dens flyvning. Archytas skrev også nogle tabte værker, eftersom han var inkluderet af Vitruv i listen over the tolv forfattere til mekaniske værker. Thomas Nelson Winter fremlægger beviser for, at den pseudo-aristoteliske Mekaniske Problemer faktisk var skrevet af Archytas og derfor er forkert tilskrevet.

Archytas navngiv det harmoniske gennemsnit, der senere blev meget vigtigt i projektiv geometri og talteori; dog opfandt han det ikke. Archytas løste ifølge Eutokios problemet med den fordoblende kube (det såkaldte Deliske problem) på sin måde (selvom han mente "at kun aritmetik, ikke geometri", kunne danne grundlag for tilfredsstillende beviser) med en geometrisk konstruktion. Hippokrates fra Kios havde forinden reduceret dette problem til at finde gennemsnitlige proportioner. Archytas' teori om proportioner bliver behandlet i bog VIII i Euklids Elementer, hvor det er konstruktionen til to forholdsmæssige midler, svarende til ekstraktionen af kubikroden. Denne demonstration, som bruger linjer genereret af bevægelige figurer til at konstruere de to proportioner mellem størrelser, var ifølge Diogenes Laërtius den første, hvori geometri blev studeret med mekanikkens begreber. Archytas-kurven, som han brugte til sin løsning af problemet med den fordoblende kugler, er opkaldt efter ham.

Politisk og militært lader Archytas til at have været den dominerende skikkelse i Tarentum i sin samtid, i nogen grad sammenlignelig med Perikles i Athen et halvt årti tidligere. Tarentenerne valgte ham som strategos, 'general' i syv år i træk – en et skridt, der krævede, at de overtrådte deres egen regel mod successive udnævnelser. Som generel var han angiveligt ubesejret i tarentenske kampagner mod deres syditalienske naboer. Platons Syvende Brev hævder, at Archytas forsøgte at redde Platon under sine vanskeligheder med Dionysos den Anden af Siracusa. I sin offentlige karriere havde Archytas ry for dyd såvel som effektivitet. Nogle forskere har argumenteret for, at Archytas kan have tjent som model for Platons filosofikonge, og at han havde indflydelse på Platons politiske filosofi, som beskrevet i Republikken og andre værker (for eksempel hvordan et samfund opnår gode herskere som Archytas, i stedet for dårlige som Dionysos den Anden?).

Archytas kan muligvis været druknet i et skibsforlis ved Mattinatakysten, hvor han krop lå ubegravet på kysten indtil en sømand på menneskelig vis kastede en håndfuld sand på den. Ellers ville han have måttet vandre på denne side af Styx i hundrede år, sådan dyden af lidt støv, munera pulveris, som Horats kalder det i Ode 1.28, som disse oplysninger om hans død er baseret på. Digtet er dog vanskeligt at fortolke, og det er ikke sikkert, at den skibbrudne og Archytas faktisk er den samme person.

Krateret Archytas på Månen er opkaldt til ære for ham.

Referencer

Eksterne henvisninger

Oldgræske filosoffer
Oldgræske matematikere
Oldgræske astronomer

Archytas


Defensores de Corrientes fue un club de fútbol de Argentina, ubicado en San Nicolás, uno de los 48 barrios de la porteña Ciudad Autónoma de Buenos Aires. El club militó ocho temporadas en la categoría Primera de Aficionados del fútbol argentino, hoy conocida como Primera D, torneo organizado por la Asociación del Fútbol Argentino (AFA). Al no tener cancha propia, hacía de local en el estadio de Colegiales, ubicado en la localidad de Munro.

En 1961, el club se afilió a la Asociación del Fútbol Argentino y permaneció durante varios años. El concejo directivo de la Asociación del Fútbol Argentino concedió la afiliación a Defensores de Corrientes, junto a otros seis clubes.

En 1961 el club debutó en competición nacional, en la Tercera Categoría del fútbol argentino junto a otros veintitrés equipos.

El club contó con el apoyo del Gobierno de la Provincia de Corrientes y funcionó como semillero del Club Deportivo Mandiyú.

Defensores de Corrientes permaneció activo hasta la temporada de 1968, donde disputó sus últimos veintidós partidos oficiales. En su última campaña, el club terminó en la última posición, con un balance de dos partidos ganados, uno empatado y diecinueve perdidos, con un total de cinco puntos en la clasificación final.

Después de su desaparición en el fútbol argentino junto a otros clubes como Hércules, Tucumán, Peñarol, entre otros, fueron conocidos como «los equipos del ayer».

Historia
Un grupo de jóvenes oriundos de la Ciudad de Corrientes deciden fundar un club social con el fin de reunirse y practicar todo tipo de deportes, es así que a principios de los años 60 se funda en pleno San Nicolás el Club Defensores de Corrientes, en honor a la ciudad de la que provenían.
En 1961 el club se afilia a la Asociación del Fútbol Argentino y empieza a competir en la menor de las categorías ese mismo año. El 13 de mayo de 1961 debuta cayendo derrotado por 5 a 0 ante Juventud de Bernal. En el torneo termina en la última posición con tan solo seis puntos, integrando la zona A.
En 1962 vuelve a terminar en la última colocación pero esta vez con cuatro puntos, integrando nuevamente la zona A.
Para el campeonato de la Primera D de 1963, Defensores pasa a integrar la Zona B, mejorando sus anteriores temporadas, y finaliza en el décimo puesto con quince unidades, aunque muy lejos de pelear el ascenso a la Primera C.
En 1964 vuelve a integra la zona A y termina sexto con 23 puntos y por solo 4 unidades no clasifica al hexagonal final por el ascenso a la categoría superior.
En 1965 finaliza octavo con 18 puntos realizando una aceptable labor.
En 1966 cosecha 14 puntos, terminando en las últimas posiciones de la zona y muy lejos de los puestos de ascenso.
En 1967 termina penúltimo con once puntos.
En 1968 vuelve a terminar último con cinco unidades.
En 1969 participó de un encuentro perteneciente a la Copa Argentina 1969. Sin embargo, a principio de dicho año se desafilia de la Asociación del Fútbol Argentino y se concreta su desaparición.

Cronología

Movimientos de división:

Véase también

 Fútbol en Argentina

Notas

Referencias

Bibliografía
 Biblioteca del Fútbol Argentino, Asociación de Fútbol Argentino MEMORIA Y BALANCE GENERAL 1961, página 12 - 13.
 Biblioteca del Fútbol Argentino, Asociación de Fútbol Argentino MEMORIA Y BALANCE GENERAL 1968, página 136 - 137.

Enlaces externos
 Estadísticas en Primera D de las temporadas 1950-1969 Historia del Fútbol de Ascenso por Sergio Hernández, RSSSF.

Equipos de fútbol desaparecidos de Argentina
Equipos de fútbol fundados en 1960
Clubes de la ciudad de Buenos Aires
San Nicolás (Buenos Aires)

Club Defensores de Corrientes


Groß Pampau Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 4,32 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 132 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Beate van Beek tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-schwarzenbek-land.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Gross Pampau


An Dracula syndactyla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Dracula syndactyla in nahilalakip ha genus nga Dracula, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dracula

Dracula syndactyla


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Niederbergkirchen

|}

Weitere Ortsteile

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Niederbergkirchen

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Niederbergkirchen
Baudenkmaler Niederbergkirchen

Liste der Baudenkmäler in Niederbergkirchen


Biserica "Învierea Domnului" din Baia de Arieș este un monument istoric aflat pe teritoriul orașului Baia de Arieș. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 2924.01.

Note

Monumente istorice din județul Alba
Biserici ortodoxe din județul Alba
Biserici cu hramul Învierea Domnului
Biserici din secolul al XVIII-lea din România

Biserica „Învierea Domnului” din Baia de Arieș


Automobili Franco war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Attilio Franco gründete 1907 das Unternehmen in der Via Aleardi in Mailand zur Produktion von sportlichen Automobilen. Der Markenname lautete Franco. Das erste Fahrzeug wurde 1908 auf dem Turiner Autosalon ausgestellt. Später erfolgte der Umzug nach Sesto San Giovanni. 1912 endete die Produktion.

Fahrzeuge
1907 konstruierte Attilio Franco das erste Fahrzeug. 1910 folgte ein Modell mit einem Vierzylindermotor, dessen Motor 6800 cm³ Hubraum hazte. Später kam das Modell 30/50 HP heraus. Alle Fahrzeuge hatten Kettenantrieb.

Renneinsätze
Franco Cariolato nahm 1908 mit einem Fahrzeug von Franco an der Targa Florio teil, erreichte allerdings das Ziel nicht. 1910 siegte er bei der Targa Florio. Dabei legte er die zwei Runden auf dem Grande circuito delle Madonie über insgesamt 297 km mit einer Durchschnittsgeschwindigkeit von 46,8 km/h zurück.

Literatur

 Autorenkollektiv: Enzyklopädie des Automobils. Marken · Modelle · Technik. Weltbild Verlag, Augsburg, 1989

Weblinks

  Auf gtue-oldtimerservice.
  (abgerufen am 12. Februar 2012)

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Lombardei)
Sesto San Giovanni
Gegründet 1907
Aufgelöst 1912
Unternehmen (Metropolitanstadt Mailand)

Automobili Franco


Heavenly Music ist ein US-amerikanischer Kurzfilm aus dem Jahr 1943, der von MGM nach einer Erzählung von Reginald Le Borg produziert wurde.

Handlung
Der Komponist, Bandleader und Sänger Ted Barry steht vor dem Himmelstor. Bevor er jedoch in die himmlische Halle der Musik eintreten kann, wird seine Arbeit von einem Ausschuss untersucht, der dann entscheidet, ob er eintreten darf. Zum Ausschuss gehören die klassischen Komponisten Ludwig van Beethoven, Richard Wagner, Johannes Brahms, Pjotr Tschaikowski, Franz Liszt, Frédéric Chopin, Niccolò Paganini, Nikolai Rimski-Korsakow, Johann Strauss sr. und Johann Strauss jr.

Das Hauptkriterium ist, dass Barrys Musik zeitlos wie die klassischen Werke der Komponisten ist. Sie glauben nicht, dass die aktuell populäre Musik diesen Standard erreicht. Barry bekommt 10 Minuten für eine Komposition. Mit der Hilfe des Engels Joy, ein großer Fan von ihm, komponiert Barry den Song Heavenly Music.

Auszeichnungen
Der Film gewann 1944 den Oscar in der Kategorie Bester Kurzfilm (2 Filmrollen).

Hintergrund
Die Premiere fand am 1. Mai 1943 statt.

Weblinks

Filmtitel 1943
US-amerikanischer Film
Schwarzweißfilm
Kurzfilm
Musikfilm
Fantasyfilm

Heavenly Music


O evento masculino do skeleton nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 foi disputado no Xiaohaituo Bobsleigh e Luge Track, em Pequim, nos dias 10 e 11 de fevereiro.

Medalhistas

Resultados

Individual masculino

Skeleton nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 - Masculino


RealPlayer ve dolayısıyla RealMedia'yı yaratmış olan kuruluş. Streaming media dünyasına yapmış olduğu katkılar ile bilinir.

 1993 yılında Rob Glaser tarafından kuruldu
 1995 yılında RealAudio'nun ilk sürümü çıktı
 1997'de RealMedia 4.0 ile birlikte RealVideo çıktı
 1998'de RealMedia'nın G2 sürümü çıktı. Bu sürümde RTSP, SMIL, GIF, JPEG, RealPix ve RealText gibi teknolojiler geldi
 1999 yılında Real Networks ünlü MPEG dekoder üreticisi Xing'i satın aldı
 1999 sorunda, RealPlayer'a mp3 desteği başta olmak üzere kapsamlı bir ortam oynatıcısı olma yolunda adımları atmasına yarayacak eklentiler kondu. Bu sürüme RealPlayer 7 adı verildi
 2001 yılında RealOne platformu sunuldu ve 2000 yılında çıkan RealPlayer 8'in yerine geçti
 2001 ve 2002 yıllarında, şirket çalışan sayısını sırasıyla %15 ve %11 azalttı
 2002 yılında Helix (RealMedia 9) platformu kullanıma sunuldu ve Real Networks OGG'ye olan desteğini belirtti
 2004 yılında Apple'ın iPod'lara koyduğu şarkı yollama korumasını kırarak iPod'u özgür kıldı
 2005 yılında Microsoft'a açtığı anti-tekel davasını kazanıp 460 milyon Amerikan Doları aldı
 2006 yılında Starz isimli düşük ücretli şarkı ve video indirme hizmeti sunuldu

Web sitesine www.real.com adresinden ulaşılabilir. Öte yandan, RealPlayer'ı indirmeden önce RealPlayer ile ilgili başlığa bakmanız tavsiye edilir...

Amerika Birleşik Devletleri merkezli bilişim şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli yazılım şirketleri
1993'te kurulan şirketler
Akış yazılımları

RealNetworks


Gloydius es un género de serpientes venenosas que pertenecen a la subfamilia de las víboras de foseta. Este género tiene muchas semejanzas género americano Agkistrodon y está compuesto de nueve especies reconocidas, todas nativas de Asia.

Distribución geográfica
El área de distribución de las especies conforman el género incluye Rusia (al este de los Montes Urales y en Siberia), Irán, las Himalayas de Pakistán, India, Nepal, China, Corea, Japón y Islas Ryukyu.

Especies

*) Sin incluir la especie nominal.
T) Especie tipo.

Referencias

 Isogawa K, Moriya A, Mitsui S. 1994. A new snake from the genus Agkistrodon (Serpentes: Viperidae) from Tsushima Island, Nagasaki Prefecture. Jap. J. Herpetol. 15:101-111.

Enlaces externos

Géneros de reptiles

Gloydius


Marc V d'Alexandrie (mort en  ? ) est le  patriarche copte d'Alexandrie.

Biographie
Selon les Bollandistes il succède à  Gabriel VIII d'Alexandrie le . Toutefois, l'Église copte orthodoxe fixe la mort du Patriarche Gabriel VII d'Alexandrie au    jour de Baramouda 1319 A.M. soit le  A.D.....

La même source précise qu'il veillait avec zèle au respect des règles canoniques. L'évêque de  Damiette, qui s'obstinait à favoriser la polygamie, fut excommunié . Le prélat déchu se vengea en 1610 en portant contre Marc V de grave accusations auprès du Pacha qui dirigeait la Province ottomane d'Égypte. Marc V à cette époque aurait été sur le point d'entrée en communion avec l'Église Catholique. Son successeur Jean XV d'Alexandrie est nommé Patriarche le  jour de Tute, 1336 l'Ère des Martyrs, soit le  A.D.

Bibliographie

Notes et références

Source

Patriarche d'Alexandrie
Date de décès incertaine (XVIIe siècle)
Pape copte orthodoxe du XVIIe siècle

Marc V d'Alexandrie (Copte)


La Reserva de la Biósfera Bosques Templados Lluviosos de los Andes Australes es un área natural protegida ubicada en las regiones de Los Lagos y de Los Ríos (Chile).

Fue declarada Reserva de la Biósfera por la UNESCO en septiembre de 2007; reconocida en 1998 por el Fondo Mundial para la Naturaleza (World Wildlife Fund) como un punto clave en la conservación internacional, y sus bosques, catalogados como unos de los remanentes boscosos más grandes y ecológicamente intactos de la Tierra por el Instituto Mundial de Recursos (World Resources Institute – WRI).

Incluye los Parques Nacionales Vicente Pérez Rosales, Puyehue, Villarrica, Alerce Andino y Hornopirén; y las Reservas Nacionales Mocho Choshuenco, Llanquihue y Futaleufú.

Características

Tiene una superficie de 2 168 956 ha. Comprende la zona cordillerana y precordillerana de los Andes donde se encuentran los bosques templados de la ecorregión del bosque valdiviano, con ecosistemas de alta montaña e importantes recursos hídricos, desde el límite sur de la Región de la Araucanía hasta el río Futaleufú en el sur de la Región de Los Lagos.

Las principales actividades de la zona son el ecoturismo, turismo rural, agricultura, ganadería, pesca, silvicultura y acuicultura.

Cercana a la frontera con Argentina, ambos países firmaron un convenio en 2006 para la creación de una Reserva Binacional, uniendo la reserva chilena con la Reserva de Biosfera Andino Norpatagónica argentina, constituyendo un área protegida transfronteriza de 4,5 millones de ha.

Objetivos

Proteger recursos genéticos, especies, ecosistemas y paisajes naturales, así como promover el desarrollo económico y humano sostenible.

Biogeografía

Esta zona contiene cuatro subregiones biogeográficas: bosques de araucaria andina; bosque mixto de Nothofagus, bosques de alerce andino y bosques costeros de Aysén.

Varias especies de coníferas están catalogadas por la CITES (Convención sobre el Comercio Internacional de Especies Amenazadas de Fauna y Flora Silvestres): el ciprés de las Guaitecas,  la fitzroya, y la  araucaria o pehuén,  entre otras. Las dos últimas han sido declaradas monumentos naturales en Chile.

Especies forestales
Además de las especies nombradas, en la reserva se encuentra: alerce, ciprés de la cordillera, coihue de Magallanes, lenga, y bosques del tipo forestal coihue - raulí - tepa que en algunas zonas se han transformado, debido a la alteración del hábitat, en renovales del tipo roble - raulí - coihue.

Administración

La administración está a cargo de un Comité de Gestión Birregional, conformado por: el Gobierno Regional de Los Ríos, el Gobierno Regional de Los Lagos, Consejo Regional de Los Ríos, Consejo Regional de Los Lagos, Universidad Austral de Chile, Universidad San Sebastián, la Secretaría Regional Ministerial de Agricultura de ambas regiones, la Corporación Nacional Forestal (CONAF), la Corporación Nacional de Desarrollo Indígena, la Comisión Nacional del Medio Ambiente, Sociedad Civil, empresas y el Servicio Nacional de Turismo de ambas regiones.

Referencias

Reservas de la Biósfera de Chile
Áreas protegidas de la Región de Los Lagos
Áreas protegidas de la Región de Los Ríos


حق العودة هو مبدأ من مبادئ القانون الدولي الذي يكفل حق كل فرد في العودة الطوعية إلى بلده الأصلي أو جنسيته. ويمكن أن ينص دستور البلد أو قانونه على حق العودة القائم على الوطنية أو الجنسية أو النسب، كما أن بعض البلدان تنكر حق العودة في حالات معينة أو بشكل عام.

صيغ هذا الحق في عدة معاهدات واتفاقيات حديثة، أبرزها الإعلان العالمي لحقوق الإنسان لعام 1948، والمعاهدة الدولية الخاصة بالحقوق المدنية والسياسية لعام 1966، واتفاقية جنيف الرابعة لعام 1948. وقيل إن اتفاقيات جنيف قد أصبحت ضمن القواعد العرفية للقانون الدولي العام وأن حق العودة ملزم لغير الموقعين على الاتفاقيات.

وكثيرًا ما يلجأ ممثلو جماعات اللاجئين إلى حق العودة للتأكيد على أن لهم الحق في العودة إلى البلد الذي شُردوا منه.

تاريخ
يعتبر حق الفرد في مغادرة بلده والعودة إليه من حقوق الإنسان ويستند إلى القانون الطبيعي. وكان حق العودة في العصور القديمة مرتبطًا من قبل الفلاسفة بحق السفر.

سوابق قديمة
توجد حالات عديدة مسجلة في التاريخ القديم سمح فيها للأشخاص الذين رُحلوا أو طُردوا من مدينتهم أو وطنهم بالعودة (أو شجعوا على ذلك)، وعادة ما يتغير توازن القوى العسكرية والسياسية التي تسببت في نفيهم. غير أنه في هذه الحالات، مُنح السكان المنفيون خيار العودة، ولم يعترف قط بأن لهم حقًا أصيلًا في العودة

ومن الأمثلة الشهيرة على ذلك العودة إلى صهيون، التي منحها ملك اليهود كورش الكبير لليهود الذين طردوا من مملكة يهوذا إلى النفي البابلي للعودة إلى أرض أجدادهم وإعادة بناء القدس. وقد سُجلت هذه القضية في الكتاب العبري المقدس (سفر عزرا وسفر النحيميا) وكثيراً ما يستشهد بهذه القضية باعتبارها سابقة من جانب الصهاينة الحديثيين، كما أنها ألهمت جماعات أخرى تسعى إلى مواصلة عودتها.

طردت أثينا وشردت سكان ميلوس وإيجينا ومدن أخرى أثناء الحرب البيلوبونيسية (بيع بعضهم في سوق العبيد). قام الجنرال سبرتان ليساندر بعد انتصار سبارتا عام 405 قبل الميلاد ببذل جهود متضافرة لجمع هؤلاء المنفيين وإعادتهم إلى مدنهم الأصلية.

الميثاق الأعظم
يمكن الاطلاع على أول قانون مدون يضمن حق العودة في الميثاق الأعظم:سيكون من المشروع في المستقبل أن يغادر أي إنسان ويعود إلى مملكتنا دون أذى ودون خوف برًا أو بحرًا وأن يحافظ على ولائه لنا، إلا في وقت الحرب، لفترة قصيرة، من أجل المصلحة المشتركة للمملكة. يُستثنى من هذا البند الأشخاص الذين سُجنوا أو حُرموا وفقًا لقانون الأرض والأشخاص الذين من بلد في حالة حرب معنا، والتجار (الذين سيجري التعامل معهم على النحو المذكور أعلاه).

الدستور الفرنسي لعام 1791
يتمثل أولى الأمثلة على القانون الوطني الذي يعترف بحق العودة في الدستور الفرنسي لعام 1791، الذي سُن في 15 ديسمبر عام 1790:«تكمن حرية كل فرد في الذهاب أو البقاء أو المغادرة دون توقف أو اعتقال، ما لم يكن ذلك وفقًا للإجراءات المنصوص عليها في الدستور».وقد وضع الدستور حدًا للاضطهاد والتمييز اللذين طال أمدهما على مدى قرون من الزمان بين أهل الهوغونوتيون (البروتستانتيين الفرنسيون).

وبالتزامن مع جعل جميع البروتستانتيين المقيمين في فرنسا مواطنين كاملي الحقوق، ينص القانون الصادر في 15 ديسمبر عام 1790 على ما يلي:«جميع الأشخاص المولودين في بلد أجنبي وينحدرون لأي مرتبة سواء كان رجلًا أو امرأة فرنسية اغتربوا لأسباب دينية، هم مواطنون فرنسيون (فرنسيون عاديون) ويستفيدون من الحقوق المرتبطة بهذه الصفة إذا عادوا إلى فرنسا، وحددوا محل إقامتهم هناك وأدّوا القسم المدني».وعندما أُلغي مرسوم نانت وطرد الهوغونوتيون قبل أكثر من قرن من الزمان، وكان هناك عدد كبير من المغتربين في العديد من البلدان، حيث كانوا في كثير من الأحيان يتزوجون مع سكان البلد المضيف (انظر مرسوم بوتسدام).

وعلى هذا فإن القانون يمكن أن يمنح الجنسية الفرنسية للعديد من البريطانيين والألمان وجنوب أفريقيا وغيرهم ــ ولو أن جزءًا ضئيلًا منهم استغل هذه الجنسية بالفعل. وكان هذا الخيار بالنسبة لأحفاد الهوغونيوت للحصول على الجنسية الفرنسية ظل مفتوحًا حتى عام 1945، وعندما أُلغي منذ حادثة احتلال فرنسا، وكان الفرنسيون غير راغبين في السماح للألمان من أصل الهوغونيوت بالاستفادة منه.

استفتاءات شليسفيغ لعام 1920
في أعقاب حرب شليسفيغ الثانية في عام 1864، أصبحت منطقة شليسفيغ التي كانت خاضعة للحكم الدنمركي (دوقية شلسفيغ) سابقًا جزءًا من القيصرية الألمانية. وقد اختار عدد كبير من السكان، الذين يعرفون باسم (المخيرين)، الاحتفاظ بجنسيتهم الدانمركية ورفضوا الحصول على الجنسية الألمانية. ونتيجة لذلك، طردتهم السلطات البروسية من المنطقة.

وبعد نصف قرن من ذلك، وبعد هزيمة ألمانيا في الحرب العالمية الأولى، عقد استفتاء عام 1920 لتحديد مستقبل المنطقة. وطلبت الحكومة الدنماركية من الدول المتحالفة السماح لهؤلاء الدنمركيين المطرودين وذريتهم بالعودة إلى شليسفيغ وبالمشاركة في الاستفتاء. وقد مُنح هذا، رغم أن الكثير من المخيرين قد هاجروا إلى الولايات المتحدة في الوقت نفسه، ومعظم هؤلاء لم يعودوا في الواقع.

الفهم القانوني للحق
وقد دُوّن مبدأ حق العودة في عدد من الصكوك الدولية، بما في ذلك:

اتفاقيتا لاهاي، المادة رقم 20:20. وبعد انتهاء السلام، يُعاد أسرى الحرب إلى وطنهم في أسرع وقت ممكن.وقد قيل إنه إذا كانت حقوق الإنسان تتطلب إعادة السجناء إلى وطنهم، فمن (الواضح) أن المدنيين المشردين أثناء الصراع يجب أن يسمح لهم أيضًا بالعودة إلى الوطن.

الإعلان العالمي لحقوق الإنسان: المادة رقم 13:

 لكل فرد الحق في حرية التنقل والإقامة داخل حدود كل دولة.
 لكل فرد الحق في مغادرة أي بلد، بما في ذلك بلده، وفي العودة إلى بلده.

العهد الدولي الخاص بالحقوق المدنية والسياسية، المادة رقم 12 (البند 4):4.  ولا يجوز حرمان أي شخص من حقه في دخول بلده بصورة تعسفية.اتفاقية جنيف الرابعة، المادة رقم 49:49. تحظر عمليات النقل القسري الفردي أو الجماعي، وكذلك ترحيل الأشخاص المحميين من الأراضي المحتلة إلى أراضي السلطة القائمة بالاحتلال أو إلى أراضي أي بلد آخر، محتل أو غير محتل، بصرف النظر عن دوافعه. ومع ذلك، يجوز للسلطة القائمة بالاحتلال أن تقوم بإجلاء كامل أو جزئي لمنطقة معينة إذا تطلب ذلك أمن السكان أو لأسباب عسكرية حتمية. ... ويُعاد الأشخاص الذين يتم إجلاؤهم على هذا النحو إلى ديارهم بمجرد توقف الأعمال العدائية في المنطقة المعنية.الاتفاقية الدولية للقضاء على جميع أشكال التمييز العنصري، المادة رقم 5 د (البند الثاني):حق الفرد في مغادرة أي بلد، بما في ذلك بلده، وفي العودة إلى بلده.وهناك بعض الجدل القائم بين العلماء حول كيفية تفسير هذه المواد.

المراجع

حق العودة
حرية التنقل
حقوق الإنسان
قانون ألمانيا
قانون الجنسية
قانون الهجرة
قانون دولي
لاجئون
لاجئون في آسيا
مصطلحات سياسية

حق العودة


An Anubias hastifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Anubias hastifolia in nahilalakip ha genus nga Anubias, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anubias

Anubias hastifolia


Dennis MacAlistair Ritchie (9 Eylül 1941 - 12 Ekim 2011), uzun süre birlikte çalıştığı arkadaşı Ken Thompson ile birlikte C programlama dilini ve Unix işletim sistemini yazan saygın Amerikalı bilgisayar bilimcisi. 1983'te Turing Ödülü'nü, 1999'de Ulusal Teknoloji Madalyası ödülünü aldı. 12 Ekim 2011'de ölmüştür.

Yaşamı
Bronxville, New York'ta doğdu. Harvard'dan fizik ve uygulamalı matematik'te dereceyle mezun olduktan sonra doktora eğitimine devam etti ancak doktor unvanını almaya hak kazanamadı. 1967'de Bell laboratuvarları Bilgisayar Bilimleri Araştırmaları merkezinde çalışmaya başladı. 1990'lı yılların ortasında Lucent Technologies firmasına Sistem Yazılımları Araştırma Bölüm Başkanı unvanı ile transfer olarak, 2007 yılındaki emekliliğine kadar buradaki görevine devam etti.

C ve Unix
Ritchie C programlama dilinin yaratıcısı ve Unix'in en önemli geliştiricilerinden biri olarak bilinir. Ayrıca C Programlama Dili kitabının da(K/R veya K&R olarak da anılır)(yazarları baz alınır, Kernighan ve Ritchie) yazarlarından biri olarak da bilinir.
Dennis Ritchie'nin Ken Thompson'la birlikte C'yi yaratması ve Unix'in geliştirilmesindeki katkıları onu bilgisayar bilimlerinde önemli bir öncü yaptı. C programlama dili bugün hâlâ yazılım dünyasında aktif olarak kullanılmaktadır ve C++, Java, C# gibi modern programlama dillerini de etkilemiş konumdadır. Ünlü Linux işletim sistemi ve onun araçları Dennis Ritchie'nin yaptıklarına dayanmaktadır. Windows işletim sistemi de Unix uyumlu araçlar ve geliştiriciler için C derleyicileri içermektedir.

Ödüller
Turing Ödülü
1983'te Ritchie ve Ken Thompson Generic İşletim Sistemleri Teorisi ve özellikle UNIX işletim sistemini yaşama geçirmelerinden dolayı beraber Turing Ödülü'nü aldılar. Ritchie'nin Turing Ödülü konuşmasının başlığı "Reflections on Software Research" idi.
Ulusal Teknoloji Madalyası:
27 Nisan 1999'da Ritchie ve Thompson bilgisayar donanımlarında ve yazılımlarında büyük gelişmeler sağlatan, ABD'nin bilgi çağına öncülük etmesini sağlayan UNIX işletim sistemine ve C programlama diline yardımlarından dolayı beraber Bill Clinton'dan 1998 Ulusal Teknoloji Madalyası'nı aldılar.

Kitapları
 C Programlama Dili (1978 - Brian Kernighan'la birlikte K&R)
 Unix Programcısının Elkitabı(1971)

Takma adı
Dennis Ritchie bazı Usenet haber gruplarında (c, bilgisayar gibi) dmr olarak da bilinir. (Bell lab. E posta adresi)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Dennis Ritchie'nin Kişisel Sayfası
 Dennis M. Ritchie ile Söyleşi - Manuel Benet'tan (LinuxFocus.org in Temmuz 1999'da yayınlandı.)
 The Limbo Programming Language by Dennis M. Ritchie

1941 doğumlular
Bilgisayar öncüleri
Programlama dili tasarımcıları
Turing Ödülü sahipleri
2011 yılında ölenler
Amerikalı bilgisayar bilimcileri
Amerikalı teknoloji yazarları
C programlama dili
Harvard Üniversitesinde öğrenim görenler
Ulusal Teknoloji Madalyası sahipleri
New York doğumlular
Unix kişileri
Bell Labs bilim insanları

Dennis Ritchie


Roger Lecomte (* 18. Mai 1907 in Reims; † 31. Dezember 1943 in Paris) war ein avantgardistischer französischer Dichter. Er nannte sich Roger Gilbert-Lecomte.

Leben
Gilbert-Lecomte war einer der Gründer der Gruppe Le Grand Jeu und der 1928–1932 erschienenen gleichnamigen literarisch-philosophischen Zeitschrift.

Lecomte starb durch eine Tetanusinfektion aufgrund schmutziger Injektionsnadeln, im Zusammenhang mit seinen experimentellen Drogenerfahrungen. Er ist begraben in Reims.

Sein selbständiges Werk wurde lange Zeit allenfalls als Fußnote zur Geschichte des französischen Surrealismus wahrgenommen. In den letzten Jahren wird er wiederentdeckt und neu veröffentlicht, auch in englischen bzw. amerikanischen Übersetzungen.

Werke (Auswahl)
 Beiträge in: Le Grand Jeu (Nr. 1–3) (1928–1930)
 Le Grand Jeu n° 1 à 4, 1928–1932. Editions Jean-Michel Place, Paris 1977. (Nr. 4 ist eine nachträgliche Zusammenstellung von Texten)
 La Vie, l'Amour, la Mort, Le Vide et le Vent. (1933)
 Le Miroir noir. (1937)
 Testament. (1955)
 Monsieur Morphée empoisonneur public. (1966, Neuauflage 2011)
 Arthur Rimbaud. (1971)
 Correspondance. (1971)
 Tétanos mystique. (1972)
 Œuvres complètes. (2 Bände, 1974–1977)
 Neuf haï kaï. (1977)
 Poèmes et chroniques retrouvés. (1982)
 Black Mirror. Selected Poems. (1991) (Zweisprachige Ausgabe französisch-englisch, mit Vorwort von Antonin Artaud)
 Mes chers petits éternels. (1992)
 Roger Gilbert-Lecomte, Léon Pierre-Quint: Correspondance 1927–1939. (2011)
 Le Grand Jeu. Eine Auswahl. Berlin 2012, ISBN 978-3-923211-13-5. (online (pdf))

Literatur
 Roland Dumas: Plaidoyer pour Roger Gilbert-Lecomte. 1985.
 Cédric Demangeot: Roger Gilbert-Lecomte – votre peau n'a pas toujours été votre limite. 2001.
 Irène Pauline Bourlas: Rog-Jarl, Ange du Grand Jeu: La spiritualité de Roger Gilbert-Lecomte. Paris 2007.

Weblinks
 Website zu Roger Gilbert-Lecomte (englisch)
 Les poèmes des poètes du Grand Jeu.
 Inhaltsaufstellung der vier Nummern von Le Grand Jeu

Autor
Literatur (Französisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Franzose
Geboren 1907
Gestorben 1943
Mann

Roger Gilbert-Lecomte


Marsdenia fontellana é uma espécie de planta do gênero Marsdenia e da família Apocynaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1987 por Germán Carnevali e Gilberto N. Morillo.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e trepadeira.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Espírito Santo e Rio de Janeiro. A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Ligações externas
 Marsdenia fontellana no projeto Flora e Funga do Brasil

Apocynaceae
Plantas descritas em 1987
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Marsdenia fontellana


Barcelona Open er en tennisturnering for professinelle mandlige tennisspillere, der hvert år i slutningen af april måned afvikles på grusbaner i Real Club de Tenis Barcelona i Barcelona, Spanien. Turneringen er en del af ATP World Tour, hvor den er kategoriseret som en ATP Tour 500-turnering, hvilket betyder, at det er den næsthøjst rangerende tennisturnering i Spanien, kun overgået af Madrid Open.

Mesterskabet er blevet spillet siden 1953, og Rafael Nadal har rekorden for flest turneringssejre i singlerækken med 12 titler i perioden 2005-21. Ingen andre har vundet singletitlen mere end tre gange. Roy Emerson har rekorden i doublerækken med syv titler vundet i perioden 1959-66.

Vindere og finalister

Herresingle

Vindere af flest titler

Finaler

Herredouble

Vindere af flest titler

Finaler

Eksterne links
 Barcelona Open
 ATP World Tour - Barcelona Open
 ATP Tour - Tournament Heritage: Barcelona (21. april 2020)

Noter

Etableret i 1953

Barcelona Open


Deux sous-marins de la Marine indonésienne ont porté successivement le nom de KRI Alugoro :
 le KRI Alugoro (406), un des 12 sous-marins de classe Whiskey importés d'Union soviétique ;
 le KRI Alugoro (405), le troisième sous-marin de classe Nagapasa, et le premier sous-marin construit en Indonésie, lancé en 2019 et actuellement en service actif .

Notes et références

Sous-marin de la marine indonésienne

KRI Alugoro


The bamboo flute, especially the bone flute, is one of the oldest musical instruments known. Examples of Paleolithic bone flutes have survived for more than 40,000 years, to be discovered by archaeologists. While the oldest flutes currently known were found in Europe, Asia too has a long history with the instrument that has continued into the present day. In China, a playable bone flute was discovered, about 9000 years old.

Historians have found the bamboo flute has a long history as well, especially China and India. Flutes made history in records and artworks starting in the Zhou dynasty. The oldest written sources reveal the Chinese were using the kuan (a reed instrument) and hsio (or xiao, an end-blown flute, often of bamboo) in the 12th-11th centuries b.c., followed by the chi (or ch'ih) in the 9th century b.c. and the yüeh in the 8th century b.c.  Of these, the chi is the oldest documented cross flute or transverse flute, and was made from bamboo. The Chinese have a word, zhudi, which literally means "bamboo flute."

The cross flute (Sanscrit: vāṃśī) was "the outstanding wind instrument of ancient India," according to Curt Sachs. He said that religious artwork depicting "celestial music" instruments was linked to music with an "aristocratic character." The Indian bamboo cross flute, Bansuri, was sacred to Krishna, and he is depicted in Hindu art with the instrument. In India, the cross flute appeared in reliefs from the 1st century a.d. at Sanchi and Amaravati from the 2nd-4th centuries a.d.

In the modern age, bamboo flutes are common in places with ready access to bamboo, including Asia, South and Southeast Asia, South America, and Africa.

See: Chinese flutes

End blown flute mouthpieces

List of bamboo flutes, cane flutes, reed flutes
This list is intended to show flutes made of bamboo. It excludes pan flutes or panpipes, and flutes and whistles that don't have finger positions to change notes. It also excludes pipes that use reeds to produce the sound. Bamboo is a grass, and some "cane" or "reed" flutes may get listed here, as long as the plant is being used for a tube that is blown into or across to create noise. Types of flutes include transverse flutes (also called cross flutes),  end-blown flutes (ring flutes are included with these) and Nose flutes. Fipple flutes, also called duct flutes, may be added to the list as well, as long as they are bamboo-based instruments. The bamboo variant may be added for instruments that include wood and bamboo versions.

References

Flutes
Bamboo flutes

Bamboo flute


Langkloof es un valle de 160 kilómetros de largo en Sudáfrica, que se extiende entre Herold, una pequeña aldea al norte de George, y Humansdorp. La palabra Kloof se incorporó a su nombre por Isaq Schrijver en 1689, mientras que después se empezó a estudiar con más detenimiento por una expedición, bajo la dirección de August Frederik Beutler en 1752.

El valle ha sido cultivado desde 1760 y es una importante región frutícola, en concreto de las manzanas.

Joubertina es la ciudad más importante de la Langkloof, y fue fundada en 1807 como una comunidad holandesa reformada por el Reverendo WA Joubert, que prohibió la venta de alcohol en la ciudad, una prohibición que nunca se levantó, pero que se ignora ahora .

Véase también
 Geografía de Sudáfrica
 Geografía de África

Referencias

Enlaces externos
 Vista del lugar

Valles de Sudáfrica

Langkloof


Noptiță (Mirabilis jalapa) este o specie de plantă erbacee din familia nictaginaceelor, cu tulpină noduroasă, frunze opuse oval-ascuțite și flori roșii-violacee, galbene, albe, plăcut mirositoare, care se deschid seara. Originară din Mexic și din Peru, se cultivă la noi ca plantă ornamentală. Rădăcinile de noptiță au proprietăți purgative.

Denumiri
Se mai cunoaște și sub denumirea de Frumoasa nopții sau Barba-împăratului. În Anglia poartă denumirea de Floarea-de-la-ora-patru (four o'clock flower), deoarece florile ei se deschid dupămasa la această oră.

Note

Caryophyllales
Plante descrise în 1753
Flora Asiei

Noptiță (Mirabilis jalapa)


Nymphoides humboldtiana est une plante aquatique de la famille des Menyanthaceae, enracinée, vivace, avec des feuilles flottantes.

Taxonomie
Des analyses moléculaires on mis en évidence que Nymphoides humboldtiana est une espèce néotropicale, qui a longtemps été confondue avec l'espèce asiatique/océanienne Nymphoides indica (L.) Kuntze, 1891 autrefois considérée comme pantropicale.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Menyanthaceae
Espèce d'Asterales (nom scientifique)

Nymphoides humboldtiana


Vrazova Ljubica je festival ljubavne poezije koji se jedanput godišnje organizira u Samoboru.

O festivalu
Festival je utemeljen u spomen na Julijanu Cantillly, Samoborku i nećakinju Ljudevita Gaja, u koju se zaljubio Stanko Vraz. Vraz je, njoj u čast, napisao zbirku ljubavnih pjesama Đulabije, gdje ju je nazivao "Ljubica". Julijana se na kraju udala za jednog slovenskog trgovca kojem je rodila sina i kćer, a ubrzo je i preminula, 1842. godine. Od 1990. Pučko otvoreno učilište u Samoboru organizira okupljanje hrvatskih pjesnika na Ljubičinom grobu iza župne crkve. Tamo se čitaju Vrazove i njihove ljubavne pjesme, a jedan od osnivača je i samoborski pjesnik Josip Prudeus.

Izvori

Samobor
Hrvatske književne manifestacije

Vrazova Ljubica


Bregenz, Avusturya'nın en batısındaki şehirdir. Vorarlberg eyâletinin başkenti ve aynı adlı idari birimin (Bezirk Bregenz) merkezidir. Konstanz Gölü'nün kıyısında kurulu bu şehir Avusturya′nın Almanya ve İsviçre sınırlarına yakındır. 2018 sayımına göre nüfusu 29,806'dır. 1945 yılında müttefiklerce bombardımana tutulmuş ve 72 ev yıkılmıştır. Şehir yaz müzik festivali Bregenzer Festspiele ile ünlüdür. Bregenz'in Belediye Başkanı Michael Ritsch'tir.

Nüfus

Bregenz'de konuşulan diller
 Almanca %79,3
 Türkçe %7,3
 Sırpça %5,3

Bregenz'deki dinler
 Roma Katolik %65,5
 İslam %9,7
 Ortodoksluk %5,2

Spor
A1 Bregenz hentbol takımı ve Avusturya 3. liginde mücadele eden SC Bregenz futbol takımı başlıca spor kulüpleridir.

Politika

Belediye Meclisi (2005)
 Avusturya Halk Partisi (ÖVP)             14 / 36
 Avusturya Sosyal Demokrat Partisi (SPÖ)  13 / 36
 Yeşiller (GRÜNE) 5 / 36
 Avusturya Özgürlük Partisi (FPÖ) 2 / 36
 Bregenz Düşünüyor 2 / 36

Belediye Başkanı
 Markus K. Linhart (ÖVP)

1945'ten bu yana Bregenz'in belediye başkanları:

 1945-1945: Stefan Kohler
 1945-1947: Julius Wachter
 1947-1950: Othmar Michler
 1950-1970: Karl Tizian
 1970-1988: Fritz Mayer
 1988-1990: Norbert Neururer
 1990-1998: Siegfried Gasser
 1998'den beri: Markus Linhart

Belediye Başkanının Yardımcısı
 Dr. Gernot Kiermayr-Egger (Yeşiller)

Görülmeye değer yerler
Bregenz'de Avrupa kıtasının en küçük ev cephesi vardır. (Bakınız http://de.wikipedia.org/wiki/Bild:Bregenz_kleinste_Hausfront.JPG (Almanca))

Görseller

Kardeş şehirler
 Akka, İsrail

Vorarlberg'in şehirleri

Bregenz


An Aegilops uniatistata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Roberto de Visiani. An Aegilops uniatistata in nahilalakip ha genus nga Aegilops, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aegilops

Aegilops uniatistata


أرماند تراوري  (مواليد 8 أكتوبر 1989 في باريس) لاعب كرة قدم فرنسي من أصل سنغالي لاعب آرسنال الأنجليزي واعير في موسم 2008 - 2009 إلى نادي بورتسموث الإنجليزي وعاد بعدها إلى ارسنال وانتقل في موسم 2010 - 2011 إلى يوفنتوس الإيطالي. وهو مسلم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سنغاليون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ويلز
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من شاتيناي مالابري
رياضيون سنغاليون مغتربون في إنجلترا
رياضيون سنغاليون مغتربون في إيطاليا
رياضيون سنغاليون مغتربون في ويلز
رياضيون فرنسيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون فرنسيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون فرنسيون مغتربون في ويلز
رياضيون فرنسيون من أصل سنغالي
رياضيون من باريس
فرنسيون من أصل سنغالي
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو بورتسموث
لاعبو تشايكور ريزا سبور
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو راسينغ باريس
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2012
لاعبو كرة قدم سنغاليون
لاعبو كرة قدم سنغاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في ويلز
لاعبو كرة قدم من أوت دو سين
لاعبو كرة قدم من باريس
لاعبو كوينز بارك رينجرز
لاعبو منتخب السنغال لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم للشباب
لاعبو موناكو
لاعبو نادي آرسنال
لاعبو نادي كارديف سيتي
لاعبو نوتنغهام فورست
لاعبو يوفنتوس
مسلمون سنغاليون
مسلمون فرنسيون
مواليد 1410 هـ
مواليد 1989
مواليد في باريس

أرماند تراوري


La Marine Corps Air Station Iwakuni ou MCAS Iwakuni ( IATA : IWK , ICAO : RJOI , FAA LID : ...) est une base aéronavale de l'United States Marine Corps située dans le delta de la rivière Nishiki, à  de la gare d'Iwakuni, dans la ville d'Iwakuni (Préfecture de Yamaguchi), au Japon.

Historique
En 1940, l'armée de l'air japonaise a ouvert une base sur ce site. La base a été contrôlée par l'ONU de 1946 à 1952, bien que l'United States Air Force l'ait utilisée depuis 1950 pour lancer des attaques à partir d'ici pendant la guerre de Corée alors en cours. C'est une base de l'US Navy depuis 1958.

Dans les années 2000, un projet de décharge était en cours qui a créé 790 hectares de terre plein. La piste de la base aérienne a ensuite été déplacée sur ce site pour permettre à la ville de se développer en libérant la zone aujourd'hui utilisée tout en réduisant les nuisances sonores pour la population.

Utilisation

Environ  soldats sont stationnés à la base. C'est le siège du Marine Aircraft Group 12 de l'US Navy, qui, en plus des éléments de soutien nécessaires, est responsable de trois escadrons volants :
 deux escadrons de F-35B Lightning II (avion multirôle) :
 Le Marine Fighter Attack Squadron 121 , le VMFA-121 "Green Knights" (depuis 2017),
 Le Marine Fighter Attack Squadron 242 VMFA-242 "Bats" (depuis 2021)
 un escadron de transport et de ravitaillement C-130 Hercules :
 Le Marine Aerial Refueler Transport Squadron 152 (VMGR-152 "Sumos" (depuis 2014))
 Ainsi que :
 Le Marine Aviation Logistics Squadron 12 (MALS-12) "Marauders"
 Le Marine Wing Support Squadron 171 (MWSS-171) "The Sentinels"
 Le '' (CL-35)
La base d'Iwakuni accueille aussi :
 Carrier Air Wing Five (CCW-5), depuis 2005

Notes et références

Voir aussi

Liens internes
 Naval Air Station Lemoore

Liens externes
  Marine Corps Air Station Iwakuni

Iwakuni
Iwakuni
Base militaire des États-Unis au Japon
Base de l'United States Marine Corps
Aéroport au Japon

Marine Corps Air Station Iwakuni


La Coupe d'Arménie 2003 est la  de la Coupe d'Arménie depuis l'indépendance du pays. Elle prend place entre le  et le .

Un total de quinze équipes participe à la compétition, correspondant à sept des huit clubs de la première division 2003, à l'exception du  Lernagorts Ararat, auxquels s'ajoutent huit équipes du deuxième échelon.

La compétition est remportée par le Mika Ashtarak qui s'impose contre le Banants Erevan à l'issue de la finale pour gagner sa troisième coupe nationale. Cette victoire permet au Mika de se qualifier pour l'édition 2004 de la Supercoupe d'Arménie.

Huitièmes de finale
Les matchs aller sont disputés les 15 et 16 mars 2003, et les matchs retour les 19 et 20 mars suivants.

Quarts de finale
Les matchs aller sont disputés les 23 et 24 mars 2003, et les matchs retour les 6 et 7 avril suivants.

Demi-finales
Les matchs aller sont disputés les 17 et 18 mai 2003, et les matchs retour les 22 et 23 mai suivants.

Finale
La finale de cette édition oppose le Banants Erevan au Mika Ashtarak. Le Banants dispute à cette occasion sa deuxième finale après sa victoire lors de la saison 1992. Le Mika joue quant à lui sa troisième finale de coupe, s'étant déjà imposé par deux fois en 2000 et 2001.

La rencontre est disputé le 27 mai 2003 au stade Républicain Vazgen-Sargsian d'Erevan. Le seul but du match est inscrit peu avant la fin du temps réglementaire par  en faveur du Mika, permettant au club de s'imposer et de remporter sa troisième coupe nationale en autant de finales jouées.

Références

Liens externes
 Coupe d'Arménie 2003 sur le site de la RSSSF.

2003
Arménie M
Sport en Arménie en 2003

Coupe d'Arménie de football 2003


Anna-Maja Henriksson (Jakobstad, 7 de janeiro de 1964) é uma política sueco-finlandesa do Partido Popular Sueco (liberal) na Finlândia.

Nasceu em 7 de janeiro de 1964, na cidade de Jakobstad (; ), situada na costa oeste da Finlândia junto ao Golfo de Bótnia.
É deputada do Parlamento da Finlândia desde 2007.
É líder do Partido Popular Sueco  desde 2016.
Foi Ministra da Justiça em 2011-2015 e 2019-até ao presente.

Ligações externas

Políticos da Finlândia
Política da Finlândia
Mulheres na política

Anna-Maja Henriksson


Lakap, ayama veya epitet; herhangi bir kimseye veya gruba (örneğin sülaleye) belirli bir özelliğinden dolayı başkaları tarafından verilmiş takma ad. Lakaplar bir kimsenin fiziksel bir özelliğine atfen verilmiş olabileceği (Uzun Hasan, Topal Osman) gibi yaptıkları işlere atfen de verilmiş olabilir (Büyük İskender, Fatih Sultan Mehmet). Lakaplar olumlu veya olumsuz anlamlar içerebilir.

Lakap sözcüğü Türkçeye Arapçadan geçmiştir. Epitet ise Yunanca kökenlidir ve sözcüğün orijinali "atfetmek" anlamına gelir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Rumuz
 Mahlas

Takma isimler
Arapçadan Türkçeye geçen sözcükler

Lakap


Michael Christian von Tetzschner (født 9. februar 1954 i København) er en danskfødt norsk advokat og politiker (Høyre). Han har været stortingsmedlem siden 2009 og er præsident for Nordisk Råd i 2018. Han var leder for Oslos byregering 1989–1991. Han boede i Danmark til han var otte år, og flyttede efter at være blevet forældreløs til sine bedsteforældre i Oslo.

Kilder

Stortingsrepræsentanter fra Høyre
Personer fra København
Advokater fra Norge

Michael Tetzschner


الشَّمَرَةُ البَحْرِيَّةُ أو خُرْءُ النَّوَاتِيَةِ أو زِبْلُ النَّوَاتِيَةِ أو قَرْنُ الأُيَّلِ أو القرثمن البحري هي النوع الوحيد في جنس القِرِثْمُنِ من الفصيلة الخيمية. هو نبات عطري بري وله استعمالات غذائية حيث يمكن تحضيره كمخلل. ينمو في البيئات المتوسطية.

الموئل والانتشار
ينتشر في معظم مناطق حوض البحر الأبيض المتوسط من المشرق العربي ووادي النيل والمغرب العربي وجنوب أوروبا وغربها وحوض البحر الأسود.

المصادر

نباتات أوروبا
الحياة النباتية في أوروبا
خضار ساقية
خضراوات ورقية
خيماوات
خيمية
نباتات آسيا
نباتات ألبانيا
نباتات أوكرانيا
نباتات أيرلندا
نباتات البرتغال
نباتات الجبل الأسود
نباتات اليونان
نباتات إسبانيا
نباتات إيطاليا
نباتات بريطانيا
نباتات بلغاريا
نباتات تركيا
نباتات جزر الكناري
نباتات جورجيا
نباتات رومانيا
نباتات سلوفينيا
نباتات شمال إفريقيا
نباتات طبية
نباتات فرنسا
نباتات قبرص
نباتات كرواتيا
نباتات ماكارونيسيا
نباتات متحملة للملوحة
نباتات مصر
نباتات هولندا

شمرة بحرية


La vendetta del corsaro é um filme de aventura italiano de 1951 dirigido por Primo Zeglio. Foi o último filme de Maria Montez.

Sinopse
Ao mesmo tempo, para vingar a morte de seu pai, assassinado traiçoeiramente pelo governador espanhol e para libertar sua irmã, que mantém prisioneira, o conde Enrico di Roccabruna decide se tornar um corsário. Na verdade, essa é a única maneira de ele se livrar do governador. O navio de Roccabruna, "Folgore", torna-se o terror da marinha espanhola.

Elenco
 Jean-Pierre Aumont ...Enrico di Roccabruna
 Maria Montez ... Consuelo
 Milly Vitale ...Luana
 Roberto Risso ... Miguel
 Paul Muller ...Espinosa
 Franca Tamantini ...Conchita
 Saro Urzì ...Aguirre
 Mimì Aylmer ...Isabella
 Mario Castellani ...Armagnac
 Sidney Gordon ...Van Hiess
 Enrico Glori ...Governador

Produção
O filme foi rodado em Roma. Jean Pierre Aumont diz que ele e Montez comemoraram seu oitavo aniversário de casamento durante as filmagens em 13 de julho de 1951. Ela morreu em setembro daquele ano.

Filmes da Itália de 1951
Filmes de aventura da Itália
Filmes em preto e branco
Filmes gravados em Roma
Filmes sobre piratas
Filmes ambientados na década de 1670
Filmes com trilha sonora de Carlo Rustichelli
Filmes dirigidos por Primo Zeglio
Filmes em língua italiana

La vendetta del corsaro


Carboneras , İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden en kalabalık ikinci bölge olan Endülüs'e bağlı; İspanya'nın güneyinde bulunan Almería eyaletine bağlı belediye. 2019 yılındaki nüfusu; 8.004 kişidir. Belediye, 95 km²'lik bir alanı kaplamaktadır. Belediye başkanı, José Luis Amérigo'dur.

Nüfus

Kaynak: INE (Spain)

Dış bağlantılar
  Carboneras - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
  Carboneras - Diputación Provincial de Almería

Carboneras


සොක්ගුරාම් ගුහාව යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ බෞද්ධ ආරණ්‍යයක් වන අතර එය බුල්ගුක්සා විහාර සංකීර්ණයේ කොටසක් ද වේ. මෙය පිහිටා ඇත්තේ දකුණු කොරියාවේ ග්යොංජුහි තොහම්සන් කන්දේ විහාරයට කිලෝමීටර හතරක් නැගෙනහිරිනි. දකුණු කොරියානු රජය විසින් මෙය ජාතික වස්තුව අං. 24 ලෙස නම්කොට ඇත. මෙය 994, ජින්හ්යොන්-දොං, ග්යොංජු-සි, ග්යොංසන්බුක්-දෝ යන ස්ථානයේ පිහිටියේ ය. ගුහාවේ සිට නැගෙනහිර මුහුද (동해) දර්ශනය වන අතර, එය මුහුදු මට්ටමේ සිට මීටර 750ක් ඉහළින් පිහිටා ඇත. 1962දී එය 24වන කොරියානු ජාතික වස්තුව ලෙස නම්කෙරිණි. 1995දී සොක්ගුරාම් ගුහාව, බුල්ගුක්සා විහාරය සමග යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම ලැයිස්තුවට ඇතුළත් කෙරිණි. මෙය ලෝකයේ විශිෂ්ට බුද්ධ ප්‍රතිමා කිහිපයක් සඳහා උදාහරණ සපයයි.

මෙම ආරණ්‍යය ඉදිකරන ලද්දේ කිම් දේසොං විසින් යැයි පැවසෙන අතර එය මුලින් හඳන්වා ඇත්තේ සොක්බුල්සා (석불사, ශෛලමය බුද්ධ ප්‍රතිමා විහාරය) යනුවෙනි. මෙහි ඉදිකිරීම් ආරම්භ වූයේ 742දී කිම් දේසොං රාජමාලිගයේ සිය පදවියෙන් ඉල්ලා අස්වීමෙන් පසුව හෝ 751දී, එනම් සිල්ලාහි ග්යොංදොක් රජුගේ 10වන වර්ෂයේ යැයි විශ්වාස කෙරේ. මෙම යුගය එක්සත් සිල්ලා යුගයේ සංස්කෘතිය උච්චතම අවස්ථාවට පත්ව තිබූ යුගයකි. ගිම්ගේ මරණින් මඳ කලකට පසු, 774දී ගුහාවේ නිර්මාණ කටයුතු අවසන් විය. පුරාණ ජනප්‍රවාදයක් අනුව කියැවෙන්නේ ගිම් ඔහුගේ පෙර ආත්මයේ ඔහු සිදුකළ දාරක කටයුතු හේතුවෙන් පුනරුත්පත්තිය ලැබූ බවයි. මෙම පුරාවෘත්තය පවසන්නේ බුල්ගුක්සා විහාරය වර්තමාන ආත්මයේ ඔහුගේ දෙමාපියන්ට පුදකළ එකක් බවත්, සොක්ගුරාම් ගුහාව ඔහු‍ගේ පෙර ආත්මයේ දෙමාපියන්ට පූජා කළ එකක් බවයි.

වර්තමානයේ මෙය දකුණු කොරියාවේ විශිෂ්ටතම සංස්කෘතික දායාද අතුරින් එකක් ලෙස සැලකේ. මෙහි හිඳි බුද්ධ ප්‍රතිමාව අසල සිට මුහුද දෙසින් හිරු නැගෙන දර්ශනය නැරඹීම අතිශයින් ජනප්‍රිය වී ඇත.

ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය

ඉන්දියාව තුළ ගල් බිත්ති සහ ස්වාභාවික ලෙන් කැන බුද්ධ ප්‍රතිමා, පූජනීය රූ සහ ස්තූප ඉදිකිරීමේ සම්ප්‍රදායයක් ජනප්‍රිය විය මෙම සම්ප්‍රදාය චීනය සහ අනතුරුව කොරියාව වෙත සම්ප්‍රේෂණය විය. කොරියානු අර්ධද්වීපයේ භූ විද්‍යාව සැලකූවිට තද ග්‍රැනයිට් පාෂාණවලින් බහුලව සමන්විත ය. මේ නිසා ලෙන් බිත්ති ඇතුළට කැන ප්‍රතිමා ඉදිකිරීම එතරම් ප්‍රා‍යෝගික නොවී ය. සොක්ගුරාම් යනු ග්‍රැනයිට්වලින් තනන ලද කෘත්‍රිම ගුහාවකි. මෙහි එයටම ආවේණික වූ ලක්ෂණ දැකගත හැක. ගුහාවේ කුඩා ප්‍රමාණය අනුව පෙනෙන්නේ එය සිල්ලා රාජකීයයන් විසින් පමණක් භාවිතා කළ එකක් බවයි.

මෙම ගුහාව නිර්වාණය වෙත යන අධ්‍යාත්මක ගමන් මාර්ගයේ සංකේතාත්මක නිරූපණයකි. බැතිමතුන්හට බුල්ගුක්සා හෝ සිල්ලාවේ පූජනීය කන්දක් වන තොහම්සන් කන්ද පාමුලින් සිය ගමන ආරම්භ කිරීමට සිදු විය. විහාරයට පිවිසෙන ස්ථානයේ උල්පතක් ඇති අතර, බැතිමතුන්ට සිය විඩාව සංසිඳුවා ගැනීමට එය උපකාරී වන්නට ඇත. ගුහාව තුළ ප්‍රවේශ කුටිය සහ බරාඳය මගින් පෘථිවිය සංකේතවත් වන අතර, වක්‍රාකාර ගෘහය මගින් දෙව්ලොව සංකේතවත් වේ.

ගුහාවේ මූලික සැලැස්ම සැලකූ විට එහි ඍජුකෝණාස්‍රාකාර ප්‍රවේශ කුටියක් වෙත දිවෙන ආරුක්කු හැඩැති පිවිසුම් දොරටුවක් ඇත. අනතුරුව පටු බරාඳයට පිවිසේ. මෙය අල්පෝන්නත කැටයම්වලින් අලංකාර කොට ඇති අතර, අවසානයේ ප්‍රධාන වක්‍රාකාර ගෘහය දක්නට ලැබේ. මෙම ග්‍රැනයිට් සිද්ධස්ථානයේ මධ්‍යයේ ප්‍රධාන කුටිය තුළ හිඳි බුද්ධ ප්‍රතිමාවක් දක්නට ලැබේ. මෙම බුද්ධ ප්‍රතිමාවෙන් කුමන බුදුන් වහන්සේ නිරූපණය වේ ද යන්න තවමත් මතභේදාත්මක ය. බුද්ධ ප්‍රතිමාව පද්මාසනයක් මත බද්ධ පර්යංකයයෙන් වැඩහිඳියි. බුද්ධ ප්‍රතිමාවේ භාවනානුයෝගී ආකාරයේ ශාන්ත ස්වභාවයක් දැකගත හැක. බුද්ධ ප්‍රතිමාව වටා වූ වක්‍රාකාර ගෘහයේ බෝධිසත්ත්ව, අරහත් සහ පුරාතන ඉන්දියානු දේව රූ ඇතුළත් පනේල පහළොවක් දැකගත හැක. එයට අමතරව ගෘහයේ බිත්තියේ කුටීර තුළ තැනූ ප්‍රතිමා දහයක් ද වේ. සොක්ගුරාම්හි ප්‍රධාන ශාලාව තුළ බෝජොන් ප්‍රතිමාවක් වන බෝධිසත්ත්ව රුවක් සහ අනුගාමිකයන්ගේ රූ දැකගත හැක. බෞද්ධ ශ්‍රාවකයින් සහ ඉගැන්වීම් නිරූපණය කෙරෙන එකිනෙකට වෙනස් රූප හතළිහක් පමණ ගුහාව තුළ දැකගත හැක. ගුහාව මෙම ප්‍රතිමා වටා ඉදිවූයේ ඒවා දේශගුණික තත්ත්වවලින් ආරක්ෂා කරගැනීමටයි. සොක්ගුරාම්හි සිවිලිම අඩ සඳ රූ වලින් අලංකාර කොට ඇති අතර, මුදුන නෙළුම් මලකින් විසිතුරු කොට ඇත. සිල්ලා ගෘහනිර්මාණ ශිල්පීන් විසින් සමමිතිය අනුගමනය කොට ඇති අතර, ස්වර්ණමය ඍජුකෝණාස්‍රය පිළිබඳ සංකල්පය ද භාවිතා කොට ඇති බැව් පෙනේ.

මෙම ගුහාව ඉදිකිරීමේ දී විවිධ ග්‍රැනයිට් පාෂාණ කුට්ටි සිය ගණනක් භාවිතා වී ඇත. බදාම භාවිතා නොවූ අතර, පාෂාණ එකිනෙක සම්බන්ධ කරන ලද්දේ පාෂාණමය ඇණ වලිනි. ගුහාව ඉදිකිරීමේ දී ස්වාභාවික වාතාශ්‍රය ප්‍රයෝජනයට ගෙන ඇත. වක්‍රාකාර ගෘහයේ ශිඛරය මීටර 6.84 සිට 6.58 දක්වා පරාසයක වූ විෂ්කම්භයකින් සමන්විත ය.

ගුහාව තුළ ඇති ප්‍රතිමාව

මෙහි මහා බුද්ධ ප්‍රතිමාව බෞද්ධ කලාවේ විශිෂ්ට නිර්මාණයක් ලෙස සැලකේ. උසින් මීටර 3.5ක් වන මෙම ප්‍රතිමාය මීටර 1.34ක් උසැති පද්මාසනයක් මත වැඩහිඳියි. මෙම ප්‍රතිමාව යතාර්ථවාදී අයුරින් නෙළා ඇති අතර, එමගින් ඓතිහාසික සොක්ගාමොනි (ශාක්‍යමුණි) බුදුන් වහන්සේ බුද්ධත්වයට පත්වූ අවස්ථාව නිරූපණය වේ යැයි විශ්වාස කෙරේ. බුද්ධ ප්‍රතිමාවේ දෑත් පිහිටුවා ඇති ආකාරය මගින් බුද්ධත්වයට පත්වූ බවට මහ පොළොව සාක්ෂි දරන බව නිරූපණය වේ. බුද්ධ ප්‍රතිමාවේ උෂ්ණීෂයක් දක්නට ලැබෙන අතර, එය බුදුන් වහන්සේගේ ප්‍රඥාවේ සංකේතයකි. බුදුන් වහන්සේගේ දෙපා අතුරින් චීවරයේ පොට අවානක හැඩයට රැළි ගැන්වී ඇත. මෙය ඉන්දියානු මූලාදර්ශ යොදා ගනිමින් සිදුකළ කොරියානු අර්ථ නිරූපණයක් බැව් විශ්වාස කෙරේ. වෙනත් බුද්ධ ප්‍රතිමාවල මෙන් ප්‍රතිමාවේ පසුපසට සවිකරන ලද රශ්මි මාලාවක් මෙහි දක්නට නොලැබෙන අතර, බුද්ධ ප්‍රතිමාවට පසුපසින් වූ බිත්තියේ නෙළුම් බෙති හැඩැති රශ්මි මාලාවක් කැටයම් කොට ඇත. ප්‍රතිමාවේ ආසනය කොටස් තුනකින් යුතුව නිමවා ඇත. ඉහළ සහ පහළ කොටස් නෙළුම් පෙතිවලින් කැටයම් කොට ඇති අතර, මධ්‍යයේ කුළුණු අටක් කැටයම් කොට ඇත.

ප්‍රධාන බුද්ධ ප්‍රතිමාවට අමතරව වක්‍රාකාර ගෘහයේ බිත්තිය මත බෝධි සත්ත්ව රූ තුනක්, ශ්‍රාවක රූ දහයක් සහ හින්දු දේව රූ දෙකක් කැටයම් කොට ඇත. උල්පෝන්නත කැටයම්වලට ඉහළින් වූ විමාන තුළ බෝධිසත්ත්වයින්ගේ සහ ශ්‍රාවකයින්ගේ ප්‍රතිමා දහයක් තැන්පත් කොට ඇත. ශාක්‍යමුණි බුදුන්ව වහන්සේගේ ශ්‍රාවකයින් දසදෙනකු අවලෝකිතේශ්වර බෝධිසත්ත්ව රුව දෙපස පස්දෙනා බැගින් පේළි දෙකකට දක්වා ඇත. මේවායේ ග්‍රීක ආභාසය පෙන්නුම් කරයි. බෝධිසත්ත්ව රූ දෙක මගින් මංජුශ්‍රී සහ සමන්තභද්‍ර රූ නිරූපණය වේ. බ්‍රහ්ම සහ ඉන්ද්‍ර  හින්දු දේව රූප දෙක ද දැකගත හැක.

බරාඳය ආරක්ෂා කරමින් සිව් දිව්‍යමය රජවරුන්‍ගේ රූ දැකගත හැක. මීට අමතරව ආරක්ෂක රූපයක් වන වජ්‍රපාණි රූ බරාඳයට පිවිසෙන ප්‍රවේශයෙහි පමණක් දැකගත හැක. ප්‍රවේශ කුටිය තුළ ආරක්ෂක දේවතා රූ අටකක් දැකගත හැක.

මෙහි ඇති තවත් වැදගත් රූපයක් ලෙස මුහුණ එකොළහක් ඇති අවලෝකිතේශ්වර බෝධිසත්ත්ව රුව සැලකේ. මෙය දක්නට ලැබෙන්නේ වක්‍රාකාර ගෘහයේ පසුපස බිත්තියේ වන අතර, එහි උස මීටර 2.18කි. බිත්තියේ ඉදිරියට මුහුණලා පිහිටි එකම කැටයම මෙය වන අතර, සෙසු කැටයම් පසෙකට මුහුණලා ඇත. අවලෝකිතේශ්වර බෝධිසත්ත්වයින් කිරුළක් පැළඳ, ආභරණ සහ සළු හැඳ සිටින අතර, නෙළුම් පොහොට්ටුවක් සහිත බඳුනක් දරා සිටියි.

අවලෝකිතේශ්වර රුවට ඉදිරියෙන් පිහිටුවා තිබූයේ යැයි විශ්වාස කෙරෙන විමානවල ඇති ප්‍රතිමා ද්විත්වයක් සහ කිරිගරුඬ ස්තූපයක් වර්තමානයේ දක්නට නොලැබෙන අතර, එය ජපනුන් විසින් පැහැරගෙන යන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ.

ප්‍රතිසංස්කරණය
මෙම විහාරය දිගු කාලයක් අත්හැර දමා තිබීම සහ විවිධ අලුත්වැඩියා කිරීම් හේතුවෙන් මෙහි ලක්ෂණ විද්වතුන් අතර ම‍තභේදයට හේතු වී ඇත. මෙයට උදාහරණ වශයෙන් මුල් ගුහාවේ නිශ්චිත බිම් සැලැස්ම, බුල්ගුක්සාවේ ගොඩනැගිලි සහ විහාරය ඉදිරිපස පිහිටා තිබූ දිය පහරේ හැඩය වර්තමානයේ නොපැවතීම දැක්විය හැක.

1703 සහ 1758දී ජොසොන් රාජවංශ සමයේ මෙහි ප්‍රතිසංස්කරණ සහ අලුත්වැඩියාසිදු විය. කෙසේනමුත් කොන්ෆියුසියානුවාදී පාලකයින් බුදු දහම යටපත් කිරීමට කටයුතු කළ බැවින්, 20වන සියවස වන විට මෙම දුරබැහැර කඳුකර ගුහාව අතිශයින් හානියට පත්ව තිබිණි. චෝසන්හි රජ්‍ය-ජනරාල්වරයා විසින් මෙහි ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු තෙවරක්ම සිදුකළ නමුත්, තෙතමනය ඇතුළු ගැටලු රාශියක්ම ඇති විය.

1913 සිට 1915 දක්වා කාලයේ ජපාන‍ය විසින් මෙහි පළමු ප්‍රතිසංස්කරණ වටය සිදුකරන ලදී. මෙම ප්‍රතිසංස්කරණ සිදුකරන ලද්දේ ගුහාවේ ව්‍යූහය පිළිබඳ ප්‍රමාණවත් අධ්‍යයනයකින් තොරවයි. මෙය පිරිසිදු කිරීමට ජපනුන් ගත් උත්සාහයේ දී ගුහාවේ ඉදිකිරීම් සම්පූර්ණයෙන්ම කැබලි ගලවා යළි සම්බන්ධ කෙරිණි. ජපනුන් විසින් මෙම ව්‍යූහය ස්ථානගත කිරීමේ දී සිදුකළ ප්‍රධාන වරදක් නම් කොන්ක්‍රීට් ආවරණයක් භාවිතා කිරීමයි. මේ හේතුවෙන් ආර්ද්‍රතාව ඉහළ ගිය අතර, ජලය කාන්දු වීම ද සිදු විය. ගුහාව තුළ වාතාශ්‍රය ලැබීම දුර්වල මට්ටමක වූ බැවින් ප්‍රතිමා ඛාදනයට ලක් වන්නට විය. 1917දී, වැසි ජලය ගුහාවෙන් පිටතට රැගෙන යාමට ජලවහන නල ශිඛරයට ඉහළින් තැන්පත් කෙරිණි. කෙසේනමුත්, නල තිබියදීම කාන්දු වීම් සිදුවූ බැවින් 1920-1923 අතර කාලයේ තවදුරටත් ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු සිදු විය. කොන්ක්‍රීට් ස්තරයේ මතුපිටට ජල ප්‍රතිරෝධී ඇස්ෆෝල්ට් ස්තරයක් ආදේශ කෙරුණු නමුත්, ඉන් තත්ත්වය තවත් උග්‍ර විය. පාසි සහ දිය සෙවෙල සෑදෙන්නට වූ අතර, 1927වන විට ප්‍රතිමා පිරිසිදු කිරීමට උණුසුම් ජල වාෂ්ප භාවිතා විය.

IIවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව 1960 දශකයේ දී, ජනාධිපති පාක් චුං-හී විසින් මහා ප්‍රතිසංස්කරණ ව්‍යාපෘතියක් ඇරඹීමට නියෝග කරන ලදී. උෂ්ණත්වය සහ ආර්ද්‍රතාව පාලනය කිරීමේ ගැටලුව තාක්ෂණික ක්‍රමවේද භාවිතයෙන් තරමක් දුරට අඩුකෙරිණි. ප්‍රවේශ කුටියට ඉහළින් තැනූ දැවමය උපරිව්‍යූහය බොහෝ ඉතිහාසඥයන්ගේ වාදවිවාද සඳහා මාතෘකාවක්ව ඇත. ඔවුන් විශ්වාස කරන්නේ මුලින් සොක්ගුරාම් සතුව සාගරය දෙසින් එන හිරුඑළිය ආවරණය කොට ගුහාව තුළට වාතය ගලා ඒමට බාධාවන ආකාරයේ මෙවැනි ගොඩනැගිල්ලක් නොතිබෙන්නට ඇති බවයි.

වර්තමානය වන විට ගුහාවේ අභ්‍යන්තරය නැරඹිය හැක්කේ වීදුරු බිත්තියක් තුළින් පමණි. මෙය ස්ථාපනය කරන ලද්දේ මෙය නැරඹීමට පැමිණෙන විශාල සංඛ්‍යාවක් වූ සංචාරකයින්ගෙන් සහ උෂ්ණත්වය ඉහළ යාමෙන් ගුහාව ආරක්ෂා කරගැනීමටයි.

ගැලරිය

මේවාත් බලන්න
 බෞද්ධ මාතෘකා ලැයිස්තුව
 කොරියානු බෞද්ධ විහාර
 ග්යොංජුහි සංචාරක කර්මාන්තය
 කොරියාව හා සම්බන්ධ මාතෘකා ලැයිස්තුව
 කොරියාවේ ජාතික වස්තූන්

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
කොරියාවේ කලාවන්, මෙට්‍රොපොලිටන් කලා කෟතුකාගාර පුස්තකාලයේ ප්‍රදර්ශන නාමාවලිය (සම්පූර්ණව මාර්ගස්ථව PDF ලෙස ලබාගත හැක), මෙහි සොක්ගුරාම් පිළිබඳ අංග ඇත.
 සංස්කෘතික උරුමය: සොක්ගුරාම්
 ආසියානු හෙතිහාසික ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය: සොක්ගුරාම්

දකුණු කොරියාවේ ජාතික වස්තූන්
දකුණු කොරියාවේ ලෝක උරුම අඩවි
කොරියාවේ බුදු දහම
දකුණු කොරියාවේ ගොඩනැගිලි සහ ව්‍යූහ
ගුහා
ග්යොංජුහි ගොඩනැගිලි සහ ව්‍යූහ
ග්යොංජුහි සංචාරක ආකර්ෂණයන්
සිල්ලා

සොක්ගුරාම්


La gare de Ronquières est une gare ferroviaire belge, fermée, de la ligne 106, d'Écaussinnes à Lembeek, via Clabecq située à Ronquières, ancienne commune rattachée à celle de Braine-le-Comte, dans la province de Hainaut en Région wallonne.

Situation ferroviaire
La gare de Ronquières était établie au  (PK) 13,0 de la ligne 106, d'Écaussinnes à Lembeek, via Clabecq (fermée) entre les gares d'Henripont  et de Fauquez.

Histoire
Le village de Ronquières, situé au pied d'une section du canal Charleroi-Bruxelles comportant de nombreuses écluses pour atteindre Seneffe, est choisi pour constituer le terminus d'un chemin de fer venant des Écaussinnes concédée fin 1870 par une société privée qui la remettra à l'État une fois les travaux achevés. L'État belge décide finalement que cette ligne continuera le long du canal jusqu'à Clabecq et Lembeek, avec un embranchement vers la gare de Tubize.

Les travaux prennent du retard et la ligne de Lembeek à Écaussinnes (carrières) est finalement inaugurée le . ; elle comprend une gare à Ronquières.

Le , la SNCB met fin aux trains de voyageurs desservant la ligne 106. Quelques trains de marchandises continuent de passer par Ronquières mais les rails sont finalement arrachés en 1989.

Patrimoine ferroviaire
À l'abandon dans les années 1980, le bâtiment de la gare a été transformé en habitation et un chemin RAVeL a remplacé les voies).

Appartenant au plan type 1873 des Chemins de fer de l'État belge, il est similaire à celui des gares d'Écaussinnes-Nord (restauré en bon état), Virginal (démoli) et Clabecq (abandonné). Sa façade est en état proche de l'origine à l'exception d'une partie des quatre portes d'entrée de l'aile latérale, remplacées par des fenêtres.

Notes et références

Bibliographie
 Hugo de Bot, Architecture des gares en Belgique, tome I (de 1835 à 1914), Brepols, Turnhout, 2002.

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne 106 (Infrabel)
 Liste de gares en Belgique

Liens externes

Gare
Ligne 106 (Infrabel)
Gare fermée dans la province de Hainaut
Gare mise en service en 1884

Gare de Ronquières


Universal's Epic Universe é um parque temático que está sendo construído como parte do Universal Orlando Resort em Orlando, Flórida. Sua construção foi anunciada em agosto de 2019 , mas foi adiada em abril de 2020 devido à pandemia de COVID-19.    A maior parte da construção foi interrompida em julho de 2020 por quase um ano antes de ser reiniciada em março de 2021.

Localização
O parque temático estará localizado a alguns quilômetros ao sul do resort existente, em uma área maior de  ao sul da Sand Lake Road e a leste da Universal Boulevard.

História
A NBCUniversal anunciou em 1º de agosto de 2019 que estava construindo um terceiro parque temático como parte do Universal Orlando Resort.  Sem divulgar detalhes, Tom Williams, presidente e diretor executivo da Universal Parks & Resorts, disse que o Epic Universe seria o "parque temático mais imersivo e inovador" da empresa. Funcionários da Comcast e da NBCUniversal disseram que o parque criaria 14.000 empregos adicionais, incluindo profissionais, técnicos, culinários e outros cargos especializados.  Uma possível data de abertura do parque não foi anunciada imediatamente.  Em outubro de 2019, a Universal anunciou que o parque seria inaugurado em 2023.

O projeto foi adiado indefinidamente em julho de 2020 devido à pandemia de COVID-19, mas em 3 de março de 2021, a Comcast anunciou o reinício imediato da construção.  Em 27 de janeiro de 2022, Jeff Shell, CEO da NBCUniversal, afirmou durante uma teleconferência de resultados que o parque abriria no verão de 2025.

Atrações
A arte conceitual lançada pela Universal durante o anúncio oficial em agosto de 2019 deixou detalhes propositalmente vagos.  Porém, em janeiro de 2020, a Universal confirmou a presença do Super Nintendo World. Um executivo da Comcast reafirmou isso no mesmo mês.

Referências

!Artigos com coordenadas no Wikidata
Parques de diversões
Parques de diversões da Flórida
Universal Studios Florida

Universal's Epic Universe


The chin is the lowermost part of the human face.

 Double chin, an extra layer of fat that protrudes from underneath the chin
 Cleft chin, a chin with a dimple in the center
 Chin-up, a strength training exercise
 Chin (combat sports), "a good chin", a fighter's ability to tolerate hard punches to the face without being knocked out
 Chinface, a comical performance where eyes are drawn on the chin and it is filmed upside-down

Chin may also refer to:

China
 Jin (disambiguation), romanized as Chin in Wade–Giles
 Qin (disambiguation), romanized as Ch'in in Wade–Giles

Myanmar
 Chin State, a state in Myanmar
 Chin people, the name of an ethnic group living in Myanmar, India and Bangladesh
 Chin languages, family of Tibeto-Burman languages

Personal names
 Chinn, or Chin, English surname
 Chin (surname), an alternate spelling for several East Asian surnames of Chinese origin:
 Qin (surname)
 Jin (Chinese surname)
 Qian (surname)
 Chen (surname)
 Vincent Gigante (1928–2005), a notorious mafioso, often referred to by his nickname "Chin"
 Chinawut Indracusin (born 1989), also known as "Chin", a Thai-French singer

Fictional characters
 The Crimson Chin, in the animated series The Fairly OddParents
 Chin Gentsai, in the video game series King of Fighters
 Chin the Conqueror, in the animated series Avatar: The Last Airbender
 Grace Chin
 Chin, in the video game Hong Kong 97

Geography
 Chin, alternative name of China
 Chin, Alberta, a small hamlet in Canada
 Chin, Iran, a village in Chaharmahal and Bakhtiari Province, Iran
 Chin, Zanjan, a village in Zanjan Province, Iran
 Chin Rural District, in Kohgiluyeh and Boyer-Ahmad Province, Iran

Other
 Transliteration variant of the Chinese "Jin"
 Chin dynasty (disambiguation)
 Chin (Mayan god), a god in Mayan mythology
 Chinovnik, a rank given to a civil servant in Imperial Russia; the same term also refers to Euchologion, the liturgical book used by a bishop
 Japanese Chin, a dog breed

See also

Chic (disambiguation)
Chik (disambiguation)
 Qin (disambiguation)
 CHIN (disambiguation)
 China (disambiguation)
 Shin (disambiguation)

Language and nationality disambiguation pages

Chin (disambiguation)


Burhaniye, Samsun ilinin Vezirköprü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Ancak mahallenin halkının 93 harbinde ruslardan kaçıp iki kol halinde gelen bir grup Dağıstanlı'nın bir koludur. Diğer kolu ise Amasya'nın Suluova ilçesinin Kıranbaşalan mahallesine yerleşmiştir.

Coğrafya
Samsun iline 130 km, Vezirköprü ilçesine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Tanıtım ve Haber Sitesi

Vezirköprü'nün mahalleleri

Burhaniye, Vezirköprü


Olga Freiin von Lützerode (* 23. Mai 1836 in Sankt Petersburg; † 29. Januar 1917 in Hannover) war eine deutsche Krankenpflegerin, Stifterin, Gründerin und Leiterin des Clementinenhauses, eines Krankenhauses in Hannover.

Leben
Olga Freiin von Lützerode war die Tochter von Generalmajor Carl August von Lützerode (1794–1864), dem sächsischen Gesandten am russischen Hof, und seiner Frau Laura, geb. Gräfin Schimmelmann (1798–1857). Sie wuchs im Schloss Ahrensburg auf und wurde als Krankenpflegerin an den Universitätskliniken in Kiel ausgebildet. Anschließend arbeitete sie in Frankfurt (Oder) und – auf Wunsch der Kaiserin Augusta – in Berlin. Deren Hofdame Adeline von Schimmelmann war ihre Nichte.

Nachdem von Lützerode gebeten wurde, in Hannover Krankenschwestern auszubilden für die private Pflege von Kranken, richtete sie dort mit ihren eigenen Geldmitteln ein Krankenhaus ein, das dann den Namen Clementinenhaus erhielt und ab 1875 auch von Lützerode geleitet wurde. Der Name leitete sich vom lateinischen "clementia dei" ab, was "Sanftmut Gottes" bedeutet.

1902 schrieb die Freiin über die Verwandtschaftsverhältnisse des Adelsgeschlechtes derer von Lützerode etwa ab dem Jahr 1150.

Lützerodestraße

Im Zuge des Krankenhausbaus entstand um 1875 im (heutigen) Stadtteil List ein Weg hinter den Kasernen am Welfenplatz. Er wurde 1898 zunächst "Am Clementinenhause" benannt nach der Krankenanstalt, und noch zu Lebzeiten der Krankenhaus-Gründerin im Jahr 1900 in Lützerodestraße umbenannt.

Schriften
 Mittheilungen über das Geschlecht derer von Gevertzan-Lütgeroide-Lützerode, der ihm verschwägerten Thurn und Taxis, Paumgarten, Lignéville usw. sowie der Nachkommen aus der Ehe der letzten Freiherrn von Lützerode von etwa 1150 bis 1902. Zusammengestellt nach zuverlässigen documentarischen Quellen. Hannover, 1902.
 Er gibt den Müden Kraft und Stärke genug den Unvermögenden. Oberin des Clementinenhauses Hannover 1875–1906. Verlag des Rauhen Hauses, Hamburg 1906; Nachdruck: Hannover 1950.

Literatur
 Hiltrud Schroeder (Hrsg.): Sophie & Co. Bedeutende Frauen Hannovers. Biographische Portraits. Fackelträger-Verlag, Hannover 1991, ISBN 3-7716-1521-6, S. 247.
 Dirk Böttcher: Lützerode, Olga Freiin v. In: Dirk Böttcher, Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein, Hugo Thielen: Hannoversches Biographisches Lexikon. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2002, ISBN 3-87706-706-9, S. 240.(online über Google-Bücher).
 Dirk Böttcher: Lützerode, Olga Freiin v. In: Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein (Hrsg.) u. a.: Stadtlexikon Hannover. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2009, ISBN 978-3-89993-662-9, S. 417f.
 Corinna Heins, Anne Jäger: Frauen in der List / Olga Freiin von Lützerode, Oberin des Clementinenhauses (1836–1917). In: Hannoversche Geschichtsblätter, Neue Folge Band 60 (2006), S. 255f.

Weblinks

Einzelnachweise

Mäzen
Krankenhausleiter
Autor
Person (Hannover)
Deutscher
Geboren 1836
Gestorben 1917
Frau
Person (Diakonie)

Olga von Lützerode


مدرسة أولاد الإمام بتلمسان:

تعرف كذلك بالمدرسة القديمة، وهي أول مدرسة بنيت في تلمسان، وكان ذلك بأمر من الأمير الزياني أبي حمو موسى الأول سنة 710هـ احتفاء بقدوم العلمين الجليلين أبي زيد عبد الرحمن وأبي موسى، المعروفين بأولاد الإمام، إلى تلمسان وتكريما لهما.

فاستقبلهما وقربهما إليه، وضمهما إلى حاشيته من العلماء والفقهاء، وبنى لهما مدرسة عرفت بلقبهما وهي توجد بناحية المطهر داخل باب كشوط، وخصص لهما إيوانين للتدريس والإقراء، وبنى لهما منزلين للسكنى بجوارها كما أوكل إليهما أمور الفتوى والشورى وحظيا بالتقدير والاحترام والتعظيم من جميع أهالي تلمسان. ويعتقد أن المسجد الذي يحمل اسمها يوجد بالقرب من المدرسة التي بناها لهما.

جاء ذكر هذه المدرسة في «نظم الدر والعقيان» للتنسي حيث قال في وفود العالمين إلى تلمسان أن الأمير الزياني استقبلهما «...فأكرم مثواهما، واحتفل بهما وبنى لهما المدرسة التي تسمى بهما...». وكانت هذه المدرسة لا تزال قائمة عند دخول المستعمر الفرنسي إلى تلمسان، وكانت تحتوي على قاعتين لاستقبال طلبة العلم.

مواضيع ذات صلة
 المرجعية الدينية الجزائرية
 الحزب الراتب

المصدر

مساجد تلمسان

مسجد أولاد الإمام


James M. Massie (-) est un homme politique canadien de l'Ontario. Il est député provincial libéral de la circonscription ontarienne de Wellington-Sud de 1876 à 1879.

Biographie
Né à  dans l'Aberdeenshire en Écosse, Massie devient député à la faveur d'une élection partielle déclenchée à la suite de la démission du député sortant Peter Gow qui a accepté un poste de shérif. Les Conservateurs ne présentant pas de candidat, Massie est alors élu par acclamation.

Il siège durant un seul mandat, car il décide de ne pas se représenter à l'élection de 1879 pour accepter un poste de directeur (Warden) à la prison centrale de Toronto.

En 1885, le gouvernement ontarien nomme une commission royale d'enquête dans le but d'investiguer sur des accusations de cruauté, partialité et mauvaise gestion contre Massie. Malgré une certaine latitude accordé aux prisonniers afin de témoigner contre Massie, la commission conclut qu'il n'y a pas de motif de plainte et conclut également à la trop grande indulgence de Massie. En 1890, il témoigne au cours d'une seconde commission royale en vue de procéder à un redressement du système carcéral.

Actif comme homme d'affaires dans la région de Guelph, il opère avec Christopher Campbell la manufacture de biscuit et confiseries Massie and Campbell. En 1870, il devient le premier directeur de la Guelph Gas Company chargée de produire et distribuer la gaz naturel à travers la ville.

Résultats électoraux

Références
James Massie - Assemblée législative de l'Ontario

Naissance en octobre 1833
Député du Parti libéral de l'Ontario
Décès en mai 1904
Décès à Toronto
Décès à 70 ans

James Massie (homme politique)


O engano militar é uma tentativa de uma unidade militar de obter vantagem durante a guerra, enganando os tomadores de decisão do adversário para que tomem ações prejudiciais ao adversário.

Engano militar

Engano militar


Yeongdong (, , literally 'east of the passes') is the eastern, coastal region of Gangwon Province, South Korea and Kangwŏn Province, North Korea. It is divided from the inland Yeongseo region by the Taebaek Mountains.

Although Yeongseo describes the western half of the two provinces and Gwandong describes both halves together, "Yeongdong" is used much more frequently in South Korea than either of the other two names, and may be taken loosely to refer to the entire region.

The region's name lends itself to the Yeongdong Railway Line and Yeongdong Expressway, which are major transportation corridors connecting Seoul to Gangwon.

See also
Regions of Korea
Yeongnam

Regions of Korea

Yeongdong (region)


Gheorghe Catuincea (n. 1874, Pojoga, comitatul Hunedoara, Regatul Ungariei – d. 1949, Pojoga, RPR) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Născut în anul 1872 în satul Pojoga, urmează cursurile la școala primară din același sat, urmând ca mai târziu să fie ales primar al satului și epitrop al bisericii. Gheorghe Catuincea se stinge din viață în anul 1949.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1874
Decese în 1949
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Primari din România
Bănățeni
Români din Austro-Ungaria

Gheorghe Catuincea


O Esquadrão de Desenvolvimento Aéreo 3 ou VX-3 foi um esquadrão de teste e avaliação aérea da Marinha dos Estados Unidos estabelecido em 20 de novembro de 1948 e desativado em 1º de março de 1960.

Histórico operacional

O VX-3 foi estabelecido pela fusão dos ativos de VA-1L e VF-1L e com sede em NAS Atlantic City, sua aeronave carregava o código de cauda "XC".

No final de 1949, o VX-3 recebeu unidades do F6U Pirate, que operou por um curto período antes de enviá-los para armazenamento no NAS Quonset Point.

Em março de 1953, o VX-3 iniciou testes operacionais de reabastecimento aéreo de sonda e drogue usando bombardeiros AJ-1 Savage.

No final de 1954, o F9F-8 Cougar foi qualificado para porta-aviões VX-3 a bordo do .

Em agosto de 1955, os VX-3 F9F-8s testaram com sucesso o primeiro sistema de pouso espelhado a bordo .

O VX-3 recebeu os primeiros F-8U-1 Crusaders em dezembro de 1956 e conduziu as qualificações de porta-aviões do Crusader a bordo do  em abril de 1957. Durante o teste do Crusader, duas aeronaves com pilotos foram perdidas. Em 6 de junho de 1957, um VX-3 Crusader estabeleceu um recorde de velocidade de costa a costa dos EUA de três horas e vinte e oito minutos, decolando do  na Costa Oeste e pousando no  na Costa Leste.

Ex-membros notáveis

 Thomas J. Hudner Jr.
 Donald D. Engen

Forças Armadas dos Estados Unidos

VX-3