The Canigó (,  ; ) is a mountain located in the Pyrenees of southern France.

The Canigó is located less than  from the sea and has an elevation of . Due to its sharp flanks and its dramatic location near the coast, until the 18th century the Canigou was believed to be the highest mountain in the Pyrenees.

Being between south and Northern Catalonia, the mountain has a historical symbolical significance for Catalan people.

Geography
The Canigó is located in Pyrénées-Orientales, south of Prades and north of Prats-de-Mollo-la-Preste. Its summit lies on the border between two communes: Vernet-les-Bains and Taurinya (although the territories of two other communes - Casteil and Valmanya - approach quite closely to the summit). Its location makes it visible from the plains of Roussillon and from Conflent in France, and as well from Empordà in Spain.

Twice a year, in early February and at the end of October, with good weather, the Canigó can be seen at sunset from as far as Marseille,  away, by refraction of light. This phenomenon was observed in 1808 by baron Franz Xaver von Zach from the Notre-Dame de la Garde basilica in Marseille. All year long, it can also be seen, with good weather, from Agde, Port-Camargue and the Montagne Noire.

Trekking and sightseeing

Jeep tracks on the north side of the massif lead to the Chalet des Cortalets (at 2150 m) which is a popular outpost with walkers.

There are two ancient monasteries at the foot of the mountain, Martin-du-Canigou and Saint-Michel-de-Cuxa.

Canigó Flame
The mountain has symbolical significance for Catalan people. On its summit stands a cross that is often decorated with the Catalan flag. Every year on 23 June, the night before St. John's day (nit de Sant Joan), there is a ceremony called Flama del Canigó. French Catalans carry a flaming torch from Perpignan to the cross and the Catalonian flag on top of the mountain, and people light bonfires throughout the area.

Literature
The Canigó inspired the epic poem "Canigó" by Catalan poet Jacint Verdaguer i Santaló.
In these verses Verdaguer compares the snowy mountain to a Magnolia flower (pages 27–28):

While he was staying in Vernet-les-Bains in 1911, Kipling wrote about Canigou. In a letter to the Club Alpin, he praised it as a "magician among mountains".

Kipling also wrote a light-hearted short story entitled Why Snow Falls at Vernet. It makes fun of the English habit of always talking about the weather.

See also
 Prieuré de Serrabone
 St-Martin-du-Canigou monastery
 Vernet-les-Bains

Notes

References
Canigó by Verdaguer; Full text - Wikitext

External links

Canigo.cat All information about the Canigou massif: nature, culture and itineraries (in Catalan)

Mountains of the Pyrenees
Catalan symbols
Mountains of Pyrénées-Orientales

Canigou


Richard Jepsen Dethlefsen (* 24. august 1864 i Egernsund, Nordslesvig, i dag Sønderborg Kommune; † 24. marts 1944 i Heinrichswalde, Østpreussen) var en tysk arkitekt.

Liv
Fra 1885 til 1890 studerede Dethlefsen arkitektur på Hannover Universitet. Han arbejdede som jura studerende (1889) og som Regierungsbaumeister (Assessor) (1893) i den preussiske byggeadministration. 1894/1895 var er ansat ved kredsregeringen i Slesvig. 1901 blev han byggeleder ved restaureringen af Königsberger Dom i det nuværende Kaliningrad. Fra 1902 til 1936 var han konservator for provinsen Østpreussen.

Han kendt for at bevare bonde- og borgerhuse og større adelshuse. 1912 blev han ansat ved frilandsmuseet "Königsberger Freilichtmuseum", som han også leder af efter at det 1938 blev flyttet til Hexenberg nord for Hohenstein.

Bygninger
 1897: Restaurering af St.-Nicolai-Kirche i Mölln
 1899: Restaureringen af St.-Hyazinth-Kirche Słupsk
 Restaureringen af Nikolajkirken i Zielenzig
 1901–1907: Restaureringen af Domkirken i Königsberg
 1902–1906: Bismarcktårnet på halvøen Samland
 1907–1909: Egernsund Kirke i Egernsund
 fra 1914: Medvirket ved planlægningen af kirkegårde og krigsmindesmærker
 Nogle skoler i Königsberg og omegn

Udmærkelser
 Æresdoktorgrad ved Albertus-Universität Königsberg
 Adjungeret professor ved Albertus-Universität
 Medlem af Preußische Akademie des Bauwesens

Litteratur
 Robert Albinus: Königsberg-Lexikon. Würzburg 2002, .

Eksterne henvisninger

 Eintrag zu Dethlefsen in der Datenbank Architekten und Künstler mit direktem Bezug zu Conrad Wilhelm Hase (1818–1902)
 Eintrag zu Dethlefsen im Historischen Architektenregister archthek, zuletzt abgerufen am 23. Juli 2015

Arkitekter fra Tyskland

Richard Jepsen Dethlefsen


මිර්යුක්සා යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ කොරියානු අර්ධද්වීපයේ පුරාතන බෙක්ජේ රාජධානියේ පිහිටා තිබූ විශාලතම බෞද්ධ විහාරයයි. මෙම විහාරය ස්ථාපනය කරන ලද්දේ ක්‍රි.ව. 602දී මු රජු විසින් වන අතර එහි පිහිටීම 36.012083 N, 127.031028 E ලෙස දැක්විය හැක. මෙය පිහිටියේ දකුණු කොරියාවේ, උතුරු ජොල්ලා ප්‍රදේශයේ නූතන ඉක්සන්හි ය. 1980දී මෙම භූමියේ කැනීම් කටයුතු සිදු කෙරුණු අතර, එමගින් බෙක්ජේ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය පිළිබඳ නොදත් කරුණු රාශියක් අනාවරණය විය. මිර්යුක්සාහි පිහිටි ශෛලමය ස්තූපය දැනට ශේෂව ඇති බෙක්ජේ ස්තූප දෙකෙන් එකකි. මෙය පැරණිතම කොරියානු ස්තූප අතුරින්, විශාලතම ස්තූපය ද වේ.

මිර්යුක්සාව නිර්මාණය පිළිබඳ පුරාවෘත්තය සම්ගුංන්‍යුසාහි සඳහන් කොට ඇත. මු රජු සහ ඔහුගේ අගබිසවහට යොංහ්වාසන් පොකුණ අසල දී මෛත්‍රෙය බෝසතුන් දර්ශනය වී ඇත. රජු ක්ෂණිකව පොකුණ සිඳී යාමට සලස්වා එතැන මිර්යුක්සා විහාර සංකීර්ණය ස්ථාපනය කළේ ය. විහාර සංකීර්ණය මධ්‍යයේ පිහිටුවා තිබූ මහල් නවයකින් යුත් දැව ස්තූපය බෙක්ජේ මූලාචාර්ය කලා ශිල්පියකු වූ අබිජිගේ නිර්මාණයක් ලෙස සැලකේ.

දකුණු කොරියානු ඓතිහාසික ස්ථානය අංක 150 ලෙස නම්කෙරුණු මිර්යුක්සාව අර්ධ වශයෙන් ප්‍රතිසංස්කරණය කොට ඇති අතර, එහි වර්තමානයේ කෞතුකාගාරයක් ද ඉදිකොට ඇත.

සැලැස්ම

මෙම සංකීර්ණයේ මධ්‍යයේ දැව ස්තූපයක් සහ පරිවාර ශෛලමය ස්තූප ද්විත්වයක් විය. ප්‍රාකාර සංකීර්ණයේ පිටත පිවිසුම වෙත මාර්ගයක් ද වූ බැව් පෙනේ. මිර්යුක්සා විහාරයේ ස්තූප එයටම අනන්‍ය ආකාරයකට ඉදිකොට ඇති අතර, නැගෙනහිර සිට බටහිර වෙත දිවෙන ඍජු රේඛාවක් මත එය නිර්මාණය කොට ඇත. මේ සෑම එකකම උතුරු දෙසින් ශාලාවක් ඇත. සෑම ස්තූපයක්ම සහ ශාලාවක්ම ආවරණය කළ බරාඳයකින් සමන්විත වූ බැව් පෙනේ. එම නිසා මෙයට වෙන් වූ විහාර තුනක ස්වරූපයක් හිමිවී ඇත. මෙම ගෘහිනර්මාණ ශෛලිය "තනි ශාලා-තනි ස්තූප" ශෛලිය නම් වේ.

මධ්‍යයේ පිහිටා තිබූ ස්තූපය දැ‍වයන් තනා තිබෙන්නට ඇතැයි සොයාගෙන ඇත. සෙසු ස්තූප දෙක ගල්වලින් නිර්මාණය කොට ඇත. දැව ස්තූපයේ උතුරු සහ දකුණු දෙසින් විශාල ප්‍රධාන ශාලාවක සහ මධ්‍ය ද්වාරයක නටබුන් සොයාගන්නා ලදී.

ජාතික වස්තුව අං. 11
1962 දෙසැම්බර් 20 දින මිර්යුක්සාහි ශෛලමය ස්තූපය (මිර්යුක්සා ජිසොක්තප්) කොරියාවේ ජාතික උරුමයක් ලෙස නම්කෙරිණි. මෙය වර්තමානය තෙක් ශේෂව ඇති පැරණිතම සහ විශාලතම ශෛලමය ස්තූපය වේ. මෙ ස්තූපය බටහිර ස්තූපයයි. එය ක්‍රි.ව. 600 සිට 640 දක්වා බෙක්ජේ රාජ්‍යය පාලනය කළ මු රජු විසින් ඉදි කරන ලද්දකැයි විශ්වාස කෙරේ. මෙම ස්තූපය ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය අතින් වැදගත් ස්ථානයක් උසුලන්නේ එමගින් බෙක්ජේවාසීන් දැව කැටයම් පිළිබඳ සිය දැනුම ශෛලමය නිර්මාණ සඳහා යෙදවූ ආකාරය පිළිබඳ නිරූපණය කරන හෙයිනි. මෙම ශෛලමය ස්තූපය නිර්මාණයේ දී භාවිතා වූ දැව ස්තූප තාක්ෂණික ක්‍රමයක් ලෙස ස්තූපයේ පාදම පහත්ව, තනි මහලකින් යුක්තව නිර්මාණය කර තිබීම දැක්විය හැක. එය දැව ස්තූපයක අයුරින් නිමවා තිබේ. මෙම ස්තූපයෙන්, විද්වතුන් හට දැව කැටයම් තාක්ෂණය පිළිබඳ අවබෝධයක් ලබාගත හැක්කේ, බොහෝ කොරියානු දැවමය ස්තූපය කාලයාගේ ඇවෑමෙන් සහ යුද්ධ නිසා විනාශයට පත්වී ඇති හෙයිනි. වර්තමානයේ, මෙම ස්තූපය මහල් හයකින් සමන්විත ය. නමුත් මෙම ස්තූපය සතුව මුලින් මහල් කිහිපයක් පැවතියේ ද යන්න තවමත් අවිනිශ්චිත ය. පළමු මහලේ සෑම පැත්තක්ම, කොටස් තුනකට බැගින් බෙදා ඇත. එහි මැද කොටම විහාරය තුළට දිවෙන ද්වාරයකින් සමන්විත ය. ස්තූපයේ මධ්‍ය දෙසට ඇවිද ගිය විට, යමකු හට දැවැන්ත මධ්‍ය කුළුණක් දැකගත හැක. මීට අමතරව කොන්වල ද කුළුණු දැකගත හැකි අතර, දැවමය ආධාරක කුළුණුවල ආකාරයෙන් එය නිමවා තිබේ. ස්තූපයේ පියස්සේ කෙළවර මඳක් ඉහළට එසවී ඇති අතර, ක්‍රමයෙන් ඉහළට යත්ම සෑම මහලක්ම එයට පහතින් ඇති මහලට වඩා කුඩා වන ස්වරූපයෙන් ඉදිකොට ඇත.

2009 ජනවාරි මාසයේ සිදුක කැනීම්වලින්, බටහිර ස්තූපයේ තිබී රත්රන් තහඩුවක් සොයාගන්නා ලදී. මෙම තහඩුවේ දෙපසම සම්භාව්‍ය චීන අක්ෂරවලින් ලියන ලද අභිලේඛනයක් විය. මෙමගින් මිර්යුක්සා විහාරය ඉදිකළ දිනය සහ හේතුව විස්තර කොට තිබේ. රන් තහඩුව තුළට නිරේධනය කොට කැටයම් කළ අක්ෂර, රතු තීන්ත හෙවත් ජුචිල් (හන්ජා: 朱漆) ආධාරයෙන් වර්ණගන්වා ඇත. මෙය වැදගත් කලා නිර්මාණ සඳහා භාවිතා වූ ශිල්ප ක්‍රමයකි.

චීන බසින් යුතු මුල් අභිලේඛනය පහත පරිදි වේ:

(ඉදිරිපස)
竊以法王出世隨機赴
感應物現身如水中月
是以託生王宮示滅雙
樹遺形八斛利益三千
遂使光曜五色行遶七
遍神通變化不可思議
我百濟王后佐平沙乇
積德女種善因於曠劫
受勝報於今生撫育萬
民棟梁三寶故能\u-29895 謹捨
淨財造立伽藍以己亥

(පසුපස)
年正月卄九日奉迎舍
利願使世世供養劫劫
無盡用此善根仰資大
王陛下年壽與山岳齊
固寶曆共地同久上弘
正法下化蒼生又願王
后卽身心同水鏡照法
界而恒明身若金剛等
虛空而不滅七世久遠
并蒙福利凡是有心俱
成佛道

දළ වශයෙන් සිංහල බසට පරිවර්තනය කළ විට පහත පරිදි වේ,

වස්තුව අං. 236
මිර්යුක්සා විහාරයේ පවතින තවත් වැදගත් කෞතුක වස්තූන් ලෙස විහාර භූමියේ ඇති කොඩි ගස් ආධාරක (මිර්යුක්සා ජිදං ගන්ජිජු) හැඳින්විය හැක. මෙම දැවැන්ත පාෂාණ ද්විත්වය සෙන්ටිමීටර 90ක් ඈතින් සවිකොට ඇත. විශේෂ සැමරුම් උත්සවවල දී, කොඩි ගසක් සවිකොට තිබුණු අතර, එයට ආධාරක ලෙස මෙම ශිලා ස්තම්භ ද්විත්වය භාවිතා විය. එක් කණුවක කොඩි සඳහා සිදුරු තුන බැගින් වේ. පළමු සිදුරු යුගල සමචතුරස්‍ර හැඩැති වූ අතර, සෙසු යුගල දෙක වෘත්තාකාර හැඩැති විය. කොඩි ගස්වල පාදම අද දක්නට නැත. කොඩි ගස්වල ඇති විසිතුරු නොවන ස්වභාවය සහ කොඩි ගස් ද්විත්වයෙහි පිටත කැටයම් කොට ඇති තිරස් ඉරි හේතුවෙන් ඒවා පසුකාලීන සිල්ලා යුගයේ නිර්මාණය වන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ.

සංරක්ෂණය සහ ප්‍රතිසංස්කරණය
1910දී බටහිර ස්තූපයේ (දකුණු කොරියානු ජාතික වස්තුව අං. 11) කොටසක් පමණක් ස්ථාවරව පැවතිණි. 1914දී ජපන් රජය විසින් එයට කොන්ක්‍රීට් ආධාරයකයක් සවිකරන ලදී. 20වන සියවසේ අගභාගයේ කොරියානු පුරාවිද්‍යාඥයින් විසින් පුළුල් කැනීම් කටයුතු දියත් කළ අතර, එය එහි අර්ධ සංරක්ෂණයක් සඳහා පදම යෙදීම සහ අරුත් ගැන්වීම් මධ්‍යස්ථානය බිහි වීමට හේතු විය. 1999දී බටහිර ශෛලමය ස්තූපයේ කොන්ක්‍රීට් ආධාරකය ඉවත් කෙරිණි. අනතුරුව සම්පූර්ණ ස්තූපයම කොටස් ගලවා ඉවත් කිරීම සිදු විය. එය ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතුවලට භාජනය වෙමින් පවතින අතර, 2009දී එය අවසන් කිරීමට අදහස් කෙරිණි.

පුරාවිද්‍යාත්මක වැදගත්කම
විහාර සංකීර්ණයෙන් සොයාගැනුණු බොහෝ පුරාවස්තු අතර ශිලා පහන් ටැම් සහ විහාර ගොඩනැගිල්ල පිහිටුවීමට යොදාගත් කුළුණු හා පේසා මළුවල අත්තිවාරම් ගල් දැකගත හැක. පෞද්ගලික නිවහන් දැව පත්ලක් සහිත සරල ව්‍යූහයන් විය. එක් වාර්තාවකින් කියැවෙන්නේ මෙම නිවෙස් වෙත ළඟා වූයේ ඉණිමගකින් බවයි. මිර්යුක්සා සහ ඉම්ගංසා විහාර බිම්වල කැනීම් කටයුතු සිදුකරන පුරාවිද්‍යාඥයින් විසින් දැවමය බිම්තලයන් පිහිටුවා තිබෙන්නට ඇතැයි සිතිය හැකි උසැති අත්තිවාරම් ගල් සොයාගෙන ඇත. මෙම ක්‍රමවේදය පෞද්ගලික නිවෙස්වලින් උකහා ගන්නට ඇතැයි සිතිය හැක. උස් වූ පියස්ස සහ බිම් උණුසුම් කිරීමේ ක්‍රමය පසුකලෙක කොරියානු නිවෙස්වල වැදගත් අංග බවට පත් විය.

මේවාත් බලන්න
කොරියාව හා සම්බන්ධ මාතෘකා ලැයිස්තුව
බෙක්ජේ හා සම්බන්ධ මාතෘකා ලැයිස්තුව
කොරියානු ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
කොරියානු බෞද්ධ විහාර
කොරියාවේ ජාතික වස්තූන්

ආශ්‍රේයයන්

ග්‍රන්ථාවලිය

බාහිර සබැඳි

 indiana.eduහි බිඳුණු සබැඳිය
 ස්ටොප් මැක්ඩොනල්ඩ්ගේ

කොරියානු ස්තූප
ශිලා ස්තූප
උතුරු ජොල්ලා පළාතේ ගොඩනැගිලි සහ ව්‍යූහ
බෙක්ජේ
පැරණි බෞද්ධ විහාර
දකුණු කොරියාවේ බෞද්ධ විහාර
දකුණු කොරියාවේ පුරාවිද්‍යා අඩවි
දකුණු කොරියාවේ ස්තූප
දකුණු කොරියාවේ ඓතිහාසික ස්ථාන
උතුරු ජොල්ලා ප්‍රදේශයේ කෞතුකාගාර
දකුණු කොරියාවේ ලෝක උරුම අඩවි

මිර්යුක්සා


The Warhol nation er en dokumentarfilm fra 1997 instrueret af Jakob Kirstein Høgel efter eget manuskript.

Handling
Andy Warhols forældre emigrerede til USA i begyndelsen af århundredet fra en afsides rusynsk landsby i Karpaterne i Slovakiet. Selvom Warhol blev født i USA og aldrig besøgte sine forældres hjemstavn, har rusynerne taget ham til sig. Filmen giver et billede af, hvordan Warhol som figur får nye dimensioner i det gamle hjemland - ikke i kraft af sin kunst, men i kraft af sin berømmelse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1997

The Warhol nation


Kamøyvær ist ein Fischerdorf in der norwegischen Kommune Nordkapp. Die Ortschaft liegt ganz innen am Kamøyfjord auf der Ostseite der Insel Magerøya, rund 10 km nordwestlich von Honningsvåg. Kamøyvær hat rund 70 Einwohner. Der seit der Jahrhundertwende vom 19. zum 20. Jahrhundert besiedelte Ort verfügt über einen Kindergarten und eine Schule.

Während des Zweiten Weltkriegs war das Gebiet von deutschen Truppen besetzt. Im Zuge des Rückzugs der Truppen wurde Kamøyvær im Rahmen des Unternehmens Nordlicht am 6. November 1944 vollständig zerstört.

Weblinks

 Kamøyvær auf der Website der Kommune Nordkapp

Einzelnachweise

Ort in Troms og Finnmark
Nordkapp

Kamøyvær


එකම වර්ගයේ පරමාණු දෙකක් හෝ කිහිපයක් සම්බන්ධ වීමේන් හෝ වෙනත් වර්ගවල පරමාණු දෙකක් හෝ කිහිපයක් සම්බන්ධ වීමෙන් සෑදුණු ඒකක අණු ලෙස හැදින්වේ.

අණුව


Chabertia elegans est une espèce de plantes de la famille des Rosaceae.

Références

 Michel Gandoger, 1881. Tabulae Rhodologicae Eur.-Orient. Michel Gandoger, Locuplet.

Liens externes

Rosaceae
Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)

Chabertia elegans


College station or College Station may refer to:

Transportation
College station (MetroLink), a St. Louis light rail station in Saint Clair County, Illinois, United States
College station (PNR), a Philippine National Railways station in Los Baños, Laguna, Philippines
College railway station (Scotland), a former railway station in Glasgow, Scotland,  United Kingdom
College station (Toronto), a subway station in Toronto, Ontario, Canada
Du Collège station, a metro station in Montreal, Quebec, Canada

Stations with "College" in the name

United States
17th Street/SMC station, a light rail station in Santa Monica, California
68th Street–Hunter College station, a subway station in Manhattan, New York
137th Street–City College station, a subway station in Manhattan, New York
Allen station, a light rail station in Los Angeles, California, also signed as Allen/College station
APU/Citrus College station, a light rail station in Azusa, California
Bedford Park Boulevard–Lehman College station, a subway station in Bronx, New York
Boston College station, a light rail station in Newton, Massachusetts
College Avenue station (Illinois), a commuter rail station in Wheaton, Illinois
College Bayside station, an automated people mover station in Miami, Florida
College Boulevard station, a light rail station in Oceanside, California
College Greens station, a light rail station in Sacramento, California
College Hill station, a former train station in Beaver Falls, Pennsylvania
College North station, an automated people mover station in Miami, Florida
Community College station, a rapid transit station in Boston, Massachusetts
Cosumnes River College station, a light rail station in Sacramento, California
Dallas College North Lake Campus station, a light rail station in Irving, Texas
Delavan/Canisius College station, a light rail station in Buffalo, New York
Flatbush Avenue–Brooklyn College station, a subway station in Brooklyn, New York
Franklin/Dean College station, a commuter rail station in Franklin, Massachusetts
Franklin Avenue–Medgar Evers College station, a subway station in Brooklyn, New York
GateWay Community College station, a light rail station in Phoenix, Arizona
Hālaulani station, a light metro station in Pearl City, Hawaii, also known as Leeward Community College station
Medford/Tufts station, an under-construction light rail station in Medford, Massachusetts, originally planned to be named College Avenue station
Palomar College station, a bus and train station in San Marcos, California
Pierce College station, a bus rapid transit station in Los Angeles, California
President Street–Medgar Evers College station, a subway station in Brooklyn, New York
Red Rocks College station, a light rail station in Lakewood, Colorado
Valley College station, a bus rapid transit station in Los Angeles, California
Vermont/Santa Monica station, a rapid transit station in Los Angeles, California, also known L.A. City College station
Veterans Way/College Avenue station, a regional transportation center in Tempe, Arizona

India
Arts College railway station, in Secunderabad, Telangana
Dharampeth College metro station, a rapid transit station in Maharashtra
Garware College metro station, a rapid transit station in Pune
Hindu College railway station, a commuter rail station in Chennai
JNTU College metro station, a rapid transit station in Hyderabad
Kilpauk Medical College metro station, a rapid transit station in Chennai
Maharaja's College metro station, a rapid transit station in Kochi
National College metro station, a rapid transit station in Bengaluru
Osmania Medical College metro station, a rapid transit station in Hyderabad
Pachaiyappa's College metro station, a rapid transit station in Chennai
Sir Theagaraya College metro station, a rapid transit station in Chennai

China
Arts College station (Hohhot Metro), a rapid transit station in Hohhot, Mongolia
Chengdu Medical College station, a rapid transit station in Kochi,
The Police College station, a rapid transit station in Chengdu,
Southeast University Chengxian College station, a rapid transit station in Nanjing,

Elsewhere
Dong-Pusan College station, a rapid transit station in Busan, South Korea, now named Witbansong station
Durham College Oshawa GO station a commuter rail station in Oshawa, Ontario, Canada
Gimhae College station, a light metro station in Busan, South Korea
Humber College station, an under construction light rail station in Toronto, Canada
Islamia College railway station, in Pakistan
Stadium–Songdam College station, an automated people mover station in Cheoin-gu, South Korea
Urdu College railway station, an abandoned railway station in Karachi, Pakistan
VCC–Clark station, a rapid transit station in Vancouver, Canada, named after nearby Vancouver Community College

Places
College Station, Arkansas, United States
College Station, Texas, United States

Institutions
Atlantic College Lifeboat Station, in Atlantic College, South Wales

See also
College (disambiguation)
City College station (disambiguation)
College Avenue station (disambiguation)
College Park station (disambiguation)
University Station (disambiguation)
:Category: College radio stations

College Station


Tyyne Järvi (née le  à Nikolainkaupunki et morte le  à Lapinjärvi) est une nageuse finlandaise ayant participé aux Jeux olympiques de 1912 à Stockholm.

En 1911, elle remporte le titre finlandais sur 100 mètres nage libre en . Elle est alors avec sa compatriote Regina Kari sélectionnée pour participer aux Jeux olympiques de 1912 à Stockholm, les deux premières sportives finlandaises à participer aux Jeux. Engagée sur le 100 mètres nage libre, elle est éliminée en série, finissant à la 5 place de sa course, avec un temps de .

Notes et références

Bibliographie
 .

Naissance en février 1891
Naissance à Vaasa
Nageuse finlandaise
Nageuse aux Jeux olympiques de 1912
Décès en avril 1929
Décès dans la région d'Uusimaa
Décès à 38 ans

Tyyne Järvi


Shumpei Fukahori (født 29. juni 1998) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Vitória SC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shumpei Fukahori


Epsilon (Ε, ε), Yunan alfabesinin beşinci harfidir ve şu anlamlara da gelebilir.
 Epsilon, ε şeklinde gösterilen matematiksel ifadedir.
 Epsilon, Yunan alfabesnin beşinci harfidir.
Epsilon, 1988 yılında Türkiye'de kurulan yayınevi.

Epsilon (anlam ayrımı)


مهرجان الموسيقى والغناء الصوفي مهرجان أردني دولي تراثي، يختص بالغناء والموسيقى الصوفية، حيث تشارك فيه فرق أردنية وعربية وإسلامية وغربية . تم افتتاح الدورة الأولى منه في عام 2008 في عمّان، في المركز الثقافي الملكي. وهو بتنظيم من المنتدى الأردني للموسيقا بالتعاون مع وزارة الثقافة الأردنية و أمانة عمان الكبرى.

مراجع

فعاليات عمان
مهرجانات في الأردن

مهرجان الموسيقى والغناء الصوفي


Peter Møller (født 31. marts 1994) er en dansk landsholdsspiller i basketball. Han spiller til dagligt i den sydfynske klub Svendborg Rabbits. Han er tidligere kåret til årets talent i dansk basketball i sæsonen 2013/2014, hvor han spillede for sin ungdomsklub Værløse. Peter har fået hele sin basketballopvækst i Værløse hvor han spillede fra han var 8 år til han var 19 år. Herefter skrev han under på sin første udlandske kontrakt i USA med universitetsholdet Liberty University. Efter 1 år på Liberty University skiftede han til universitets holdet Metropolitan State University of Denver. Peter fik debut på A-Landsholdet i en alder af blot 18 år.

Basketballspillere fra Danmark

Peter Møller (basketballspiller)


El mochuelo pernambucano  (Glaucidium mooreorum) es una especie de búho de la familia Strigidae.  Es endémica del estado de Pernambuco en Brasil y es clasificada como una especie en peligro crítico de extinción. Se estima que tiene una población de menos de 50 adultos que viven en los bosques de la costa atlántica en la Reserva Biológica de Saltinho en Pernambuco.
No existen subespecies reconocidas.

Referencias

 Lewis, Deane P. Pernambuco Pygmy Owl - Glaucidium mooreorum. owlespages.com
 Silva, J. M. C. da; Coelho, G.; Gonzaga, L. P. "Discovered on the brink of extinction: a new species of Pygmy-Owl (Strigidae: Glaucidium) from Atlantic Forest of northeastern Brazil". ''Ararajuba" 10 (2): 123-130, 2002.

Enlaces externos

 Canto de Glaucidium mooreorum en owlespages.com

mooreorum
Aves endémicas de Brasil
Animales descritos en 2002
Taxones descritos por Luiz Pedreira Gonzaga

Glaucidium mooreorum


Brigada 2 Artilerie a fost o mare unitate de artilerie, de nivel tactic, din Armata României, care a participat la acțiunile militare postbelice, din perioada 1918-1920, fiind formată din Regimentul 9 Artilerie și Regimentul 14 Obuziere. Brigada a făcut parte din compunerea de luptă a Diviziei 2 Infanterie, comandată de generalul Ioan Jitianu.

Compunerea de luptă
În perioada campaniei din 1919, brigada a avut următoarea compunere de luptă:
Brigada 2 Artilerie
Regimentul 9 Artilerie - comandant: colonel Toma Popescu
Divizionul 1 - comandant: locotenent colonel Alexandru Stănescu
Divizionul 2 - comandant: maior Dumitru Simniceanu
Regimentul 14 Obuziere
Divizionul 1 - comandant: locotenent colonel Nicolae Stoenescu
Divizionul 2 - comandant: maior Dumitru Chiciu

Participarea la operații

Campania anului 1919

În cadrul acțiunilor militare postbelice,  Brigada 2 Artilerie a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al Diviziei 2 Infanterie, participând la Operația ofensivă la vest de Tisa.

Comandanți
 General Ioan Dejoianu

Note

Bibliografie
 Drăgănescu Constantin, Campaniile din 1848/1849 și 1919 în Transilvania și Ungaria, Tipografia "Isvorul", București, 1930
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Mărdărescu Gheorghe, Campania pentru desrobirea Ardealului și ocuparea Budapestei (1918-1920), Editura Cartea Românească, București, 1921
 Preda Dumitru; Alexandrescu Vasile; Prodan Costică, În apărarea României Mari. Campania armatei române din 1918-1919, Editura Enciclopedică, București, 1994

Vezi și
Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, iulie 1919

Unități militare române participante la operațiile militare postbelice (1918-1920)

Brigada 2 Artilerie (1918-1920)


Buchnerinae, podtribus volovotkovki, dio tribusa Buchnereae. Sastoji se od 21 roda.

Rodovi

 Subtribus Buchnerinae Benth. & Hook. fil.
 Radamaea Benth. (4 spp.)
 Nesogenes A. DC. (9 spp.)
 Sopubia Buch.-Ham. ex D. Don (32 spp.)
 Parasopubia H.-P. Hofm. & Eb. Fisch. (4 spp.)
 Micrargeria Benth. (3 spp.)
 Micrargeriella R. E. Fr. (1 sp.)
 Striga Lour. (54 spp.)
 Cycnium E. Mey. ex Benth. (17 spp.)
 Buchnera L. (132 spp.)
 Tetraspidium Baker (1 sp.)
 Pseudostriga Bonati (1 sp.)
 Cycniopsis Engl. (2 spp.)
 Rhamphicarpa Benth. (6 spp.)
 Ghikaea Volkens & Schweinf. (1 sp.)
 Sieversandreas Eb. Fisch. (1 sp.)
 Bardotia Eb. Fisch., Schäferh. & Kai Müll. (1 sp.)
 Graderia Benth. (4 spp.)
 Xylocalyx Balf. fil. (5 spp.)
 Baumia Engl. & Gilg (1 sp.)
 Pseudosopubia Engl. (3 spp.)
 Hiernia S. Moore (1 sp.)
</div>

Izvori

Buchnereae

Buchnerinae


La région économique du Haut-Chirvan () est l'une des quatorze régions économiques de l'Azerbaïdjan. Elle comprend les raïons de Ağsu, Chamakhi, Ismailli et Qobustan.

Histoire
La région économique a été créée par le décret du président de l'Azerbaïdjan du 7 juillet 2021 « sur la nouvelle division des régions économiques de la république d'Azerbaïdjan ».

Géographie
La région est située au nord-est du pays et s'étend sur .

Démographie
En 2021, la population est estimée à  habitants.

Notes et références

Économie en Azerbaïdjan

Région économique du Haut-Chirvan


ගේබ්‍රියල් කුමරු බෙල්ජියමේ පිලිප් රජතුමාගේ සහ මැතිල්ඩා බිසවගේ දෙවන දරුවා සහ වැඩිමහල් පුත් කුමරු වේ.

බෙල්ජියමේ ගේබ්‍රියල් කුමරු


Demirsaban, Tunceli ilinin Pertek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski ismi Zeverek'tir. 1518, 1523 ve 1541 yılı tahrirlerinde yerleşimden, Zervereklü cemaati üyelerinin yaşadığı ve cemaatle aynı isimde olan bir köy olarak bahsedilmiştir. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla 1935 yılı nüfus sayımında "Ziverek" adıyla bahsedilse de diğer sayımlarda Zeverek adıyla kaydedilmiştir. İlerleyen yıllarda yerleşimin ismi değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 67 km, Pertek ilçesine 14 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pertek belde ve köyleri

Demirsaban, Pertek


Vincent Boreing (* 24. November 1839 bei Jonesborough, Tennessee; † 16. September 1903 in London, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1899 und 1903 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Im Jahr 1847 zog Vincent Boreing mit seinem Vater nach Laurel County in Kentucky. Er besuchte das Laurel Seminary in London und das Tusculum College in Tennessee. Während des Bürgerkrieges diente er als Soldat im Heer der Union. Für seine militärischen Leistungen wurde er zum Oberleutnant befördert. Zwischen 1868 und 1872 war Boreing Schulrat im Laurel County. Im Jahr 1875 gründete er in London die Zeitung "Mountain Echo". Diese war die erste republikanische Zeitung im südöstlichen Kentucky. 1886 wurde er zum Bezirksrichter ernannt; im Jahr darauf wurde Boreing Leiter der Firma Cumberland Valley Land Co. 1888 wurde er Präsident der First National Bank of London. Ein Jahr später wiederum leitete er als Department Commander für Kentucky die Veteranenorganisation der früheren Unionssoldaten, Grand Army of the Republic.

Boreing war Mitglied der Republikanischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1898 wurde er im elften Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1899 die Nachfolge von David Grant Colson antrat. Nach zwei Wiederwahlen konnte er bis zu seinem Tod am 16. September 1903 im Kongress verbleiben.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Republikanischen Partei
Richter (Kentucky)
US-Amerikaner
Geboren 1839
Gestorben 1903
Mann

Vincent Boreing


Danske Tegneserieskabere er en faglig interesseorganisation for forfattere, tegnere og farvelæggere, der arbejder professionelt med tegneserier i Danmark. Danske Tegneserieskabere har ifølge sin hjemmeside omkring 100 medlemmer (pr. 2021), hvilket svarer til en organisationsprocent på ca. 65. Danske Tegneserieskabere blev stiftet i 1989 på initiativ af Frank Madsen. Man kan blive optaget som ordinært medlem eller som associeret medlem.

Foreningen er medlem af Copydan, Dansk Kunstnerråd og Samrådet for Ophavsret og har en repræsentant i uddannelsesudvalget for PB i grafisk fortælling på The Animation Workshop i Viborg.

Arbejdsområder
Arbejdsområderne spænder fra udarbejdelse af høringssvar til nye lovforslag, sponsorering af danske tegneseriefestivaler, eksportfremstød på udenlandske messer, drift af Danish Comics Foreign Right portal (www.dtsk.dk), udgivelse af det årlige Danish Comics Foreign Rights katalog, fyraftensmøder og faglige heldagskonventer for medlemmerne, workshops med danske og udenlandske lærere, deltagelse i Visda-forhandlinger om fordeling af Copydan-midler og uddeling af arbejdslegater via Danske Tegneserieskaberes Fond.

Foreningen har fra 2016 desuden årligt uddelt Claus Deleuran Prisen.

Bestyrelsen
Valgt på foreningens seneste generalforsamling 27. april 2021:

 Sussi Bech (formand)
 Ingo Milton (kasserer)
 Frank Bruun Madsen
 Tatiana Goldberg
 Thomas Schrøder
 Angelica Inigo
 Freddy Milton
 Martin Flink (suppleant)
 Karsten Mungo Madsen (suppleant)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Foreningens hjemmeside

Tegneserieskabere
Etableret i 1989
Tegneserietegnere fra Danmark
Tegneserieforfattere fra Danmark

Danske Tegneserieskabere


Glenea funerula é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrito por James Thomson em 1857.  É conhecida a sua existência em Sumatra, Índia, Malásia, e Java.

Subespecie
 Glenea funerula funerula (J. Thomson, 1857)
 Glenea funerula javana (Pic, 1946)

Referências

Borneo catalog 2005

funerula
Coleópteros descritos em 1857

Glenea funerula


Harpa er strengjahljóðfæri þar sem vanalega er slegið á strengina með báðum höndum. Algengasta formið er þríhyrnt og efnið úr viði.

Harpa er gamalt hljóðfæri og má rekja hana allt til Mesópótamíu og forn-Egyptalands. Síðar varð harpan algeng um Bretlandseyjar og írskt afbrigði hennar breiddist út á meginlandið á síðmiðöldum. Harpan er þjóðernistákn á Írlandi.

Hljóðfæri

Harpa (hljóðfæri)


Elizabeta (Elizabeth) Woodville (u nekim verzijama pisano Wydville, Wydeville ili Widvile) (1437. – 8. lipnja 1492.) bila je engleska kraljica i supruga kralja Eduarda IV. od 1464. godine sve do njegove smrti 1483. godine.

Odrastanje
Elizabeta Woodville rođena je oko 1437. godine, najvjerojatnije u listopadu u Grafton Regisu, Northamptonshire. Bila je prvorođeno dijete socijalno neravnopravnog braka između Sir Richarda Woodvillea i Jacquette iz Luksemburga, što je nakratko skandaliziralo engleski dvor. Elizabetina majka je bila udovica vojvode od Bedforda, bratu Henrika V.

Otprilike 1452. godine Elizabeta Woodville udala se za Sir Johna Graya iz Grobyja (pra-pradjed Lady Jane Grey). Ubijen je u Drugoj bitci kod St. Albansa 1461. godine, boreći se za dinastiju Lancaster. Dva njezina sina iz ovog prvog braka bila su Thomas i Richard.

Elizabetu su nazivali "najljepšom ženom na britanskom otočjui" s "očima teških kapaka poput zmajevih".

Kraljica Engleske
Njegov se brak s udovicom Elizabetom sklopio u tajnosti i tradicionalno se kaže da se dogodio u njezinoj obiteljskoj kući u Northamptonshireu 1. svibnja 1464. godine. Prisustvovale su samo mladenkina majka i dvije dame. Eduard se oženio s njom nešto više od tri godine nakon što je preuzeo englesko prijestolje zbog svoje silne pobjede nad Lancastrima, u bitci kod Towtona, koja je rezultirala bijegom kralja Henrika VI.

Elizabeta je okrunjena za kraljicu 26. svibnja 1465., u nedjelju nakon Dana uzašašća.

U početcima njegove vladavine, upravljanje Engleskom ovisilo je o uskom krugu Eduardovih pristaša, ponajviše o njegovom rođaku Richardu Nevilleu, grofu od Warwicka. U vrijeme tajnog braka Eduarda IV., Warwick je pregovarao o savezu s Francuskom nastojeći spriječiti sličan dogovor koji je postigla njegova zakleta neprijateljica Margareta Anžuvinska, supruga svrgnutog Henrika VI. Plan je bio da se Eduard IV. oženi francuskom princezom. Kada je njegov brak s Elizabetom Woodville, koja je bila obična žena bez titule i iz obitelji pristaša dinastije Lancaster, objavljen u javnosti, Warwick je bio i posramljen i uvrijeđen. Njegov odnos s Eduardom IV. nikada se nije vratio na staro. To se neprijateljstvo pretvorilo u otvoren sukob između kralja i Warwicka, što je dovelo do bitke volja koja je napokon rezultirala Warwickovom prebacivanjem odanosti na Lancastere i pogubljenju Elizabetina oca, Richarda Woodvillea, 1469. godine. Također je brak loše prihvatio Tajni savjet, koji je prema Jean de Waurinu s velikom iskrenošću rekao Edwardu da "mora znati da ona nije supruga za princa kakav je on".

Dolaskom na scenu nove kraljice došao je velik broj rođaka, od kojih su se neki vjenčali u najznačajnije obitelji u Engleskoj. Tri njezine sestre udale su se za sinove grofova Kenta, Essexa i Pembrokea. Druga sestra, Katarina, udala se za kraljičina jedanaestogodišnjeg štićenika Henrika Stafforda, 2. vojvodu od Buckinghama, koji se kasnije pridružio bratu Eduarda IV. Rikardu, vojvodi od Gloucestera, u opoziciji s Woodvilleovima nakon smrti Eduarda IV.

Elizabetin dvadesetogodišnji brat Ivan oženio se Katarinom, vojvotkinjom od Norfolka. Vojvotkinja je bila udovica tri puta i vjerojatno joj je bilo šezdeset godina, tako da je brak stvorio skandal na dvoru. Elizabetin sin iz prvog braka, Thomas Gray, oženio se Cecily Bonville, 7. barunicom Harington.

Kad su rođaci Elizabete Woodville, posebice njezin brat Anthony Woodville, 2. Grof Rivers, počeli osporavati Warwickovu političku prednost u engleskom visokom društvu, Warwick se urotio sa svojim zetom Georgeom, vojvodom od Clarencea, kraljevim mlađim bratom. Jedan od njegovih sljedbenika optužio je Elizabetinu majku, Jacquettu iz Luksemburga, da se bavila vračanjem. Oslobođena je sljedeće godine.

Warwick i George dva su se puta pobunili, a zatim pobjegli u Francusku. Warwick je stvorio nelagodan savez s Margaretom Anžuvinskom i vratio njezina supruga Henrika VI. na prijestolje 1470. godine. No, sljedeće se godine Eduard IV. vratio iz progonstva i porazio Warwicka u bitci kod Barneta i dinastiju Lancaster u bitci kod Tewkesburyja. Ubrzo je Henrik VI. ubijen.

Nakon privremenog pada supruga s vlasti, Elizabeta potražila je utočište u Westminsterskoj opatiji, gdje je rodila sina Eduarda (kasnije engleskog kralja Eduarda V). Njezin brak s Eduardom IV. proizveo je desetero djece, uključujući još jednog sina Rikarda, vojvodu od Yorka, koji će se kasnije pridružiti svom bratu kao jedan od prinčeva u Toweru. Pet kćeri također je doživjelo punoljetnost.

Kralj nije bio na glasu kao vjeran muž te je imao velik broj priležnica. Najpoznatija je bila Jane Shore.

Elizabeta se bavila kršćanskom pobožnošću u skladu s uobičajenim očekivanjima srednjovjekovne kraljice. Njezini su postupci obuhvaćali hodočašća i osnivanje kapelice sv. Erazma u Westminsterskoj opatiji.

Kraljica udovica
Nakon iznenadne smrti njezinog supruga Eduarda IV. - moguće od upale pluća - u travnju 1483. godine, Elizabeta je postala kraljica udovica. Njezin mladi sin Eduard V. postao je kralj, a njegov stric Rikard, vojvoda od Gloucestera, djelovao je kao Lord zaštitnik. Kao odgovor na pokušaj Woodvilleovih da monopoliziraju vlast, Rikard je brzo krenuo da preuzme kontrolu nad mladim kraljem i uhitio kraljevog ujaka Earl Rivers i polubrata Richard Gray, Elizabetinog sina. Mladi je kralj prebačen u Tower of London sve do njegove svečane krunidbe. Elizabeta je sa svojom djecom ponovno potražila utočište. Lord Hastings, vodeći navijač pokojnog kralja u Londonu, u početku je podržavao Rikardove postupke, ali Rikard ga je potom optužio za urotu s Elizabetom Woodville protiv njega. Hastings je pogubljen po prijekom postupku. Nije poznato da li se takva zavjera zaista dogodila. Rikard je optužio Elizabetu za zavjeru da ga "ubije i potpuno uništi".

25. lipnja 1483., Rikard je pogubio Elizabetinog sina Richarda Greya i brata Anthonyja, Earla Riversa, pogubljenog u dvorcu Pontefract, Yorkshire. Aktom Parlamenta, Titulus Regius  ("kraljevska titula"), proglašeno je da su djeca Eduarda IV. s Elizabetom bila nezakonita s obrazloženjem da je Eduard IV. imao predugovor s udovicom Lady Eleanor Butler, što se smatralo pravno obvezujućim ugovorom koji je učinio bilo koji drugi bračni ugovor nevaljanim. Jedan izvor, burgundski kroničar Philippe de Commines, tvrdi da je Robert Stillington, biskup Batha i Wellsa, održao ceremoniju zaruka između Eduarda IV i Lady Eleanor. Čin je sadržavao i optužbe za vještičarenje protiv Elizabete, ali nije iznosio detalje i optužbe nisu imale daljnjih posljedica.

Kao posljedica svega toga, Rikardu ponuđeno je prijestolje i postao je kralj Rikard III. Eduard V, koji više nije bio kralj, i njegov brat Rikard, vojvoda od Yorka, ostali su u Londonu Toweru. Nakon ljeta 1483. mladi kraljevići su bestraga nestali.

Život pod vladavinom Rikarda III.
Sada se Elizabetu oslovljalo s gospa Elizabeth Gray, ona se s vojvodom od Buckinghama (bivšim bliskim saveznikom Rikarda III., a sada vjerojatno tražeći prijestolje za sebe) sada udružila s gospom Margaretom Stanley (rođ. Beaufort) zagovarajući Margaretinog sina Henrika Tudora, pra-pra-praunuk kralja Eduarda III, najbliži muški nasljednik dinastije Lancaster, koji ima pravo na prijestolje. Da ujedine dvije plemićke kuće i zajamče mir u Engleskoj, Elizabeta Woodville i Margareta Beaufort dogovorile su se da se Henrik oženi Elizabetinom najstarijom kćeri Elizabetom od Yorka, koja je nakon smrti svoje braće postala nasljednica kuće York. Henrik je pristao na ovaj plan i u prosincu 1483. javno je položio zakletvu u tom smislu u katedrali u Rennesu u Francuskoj. Mjesec dana ranije slomljen je ustanak u njegovu korist, pod vodstvom Buckinghama.

Prvi parlament Rikarda III. u siječnju 1484. godine lišio je Elizabetu sve zemlje koje su joj pripadale za vrijeme vladavine Eduarda IV.

1. ožujka 1484. godine, Elizabeta i njezine kćeri izašle su iz svetišta nakon što se Rikard III. javno zakleo da njezine kćeri neće biti ozlijeđene ili zlostavljane te da neće biti zatvorene u londonskom Toweru ili bilo kojem drugom zatvoru. Također je obećao da će im osigurati brakove s "rođenom gospodom". Obitelj se vratila na dvor, očito pomirena s Rikardom III. Nakon smrti Rikardove supruge, Ane Neville, u ožujku 1485., pojavile su se glasine da će se kralj oženiti svojom lijepom i mladom nećakinjom Elizabetom od Yorka.

Život pod vladavinom Henrika VII.
1485. godine Henrik Tudor napao je i pobijedio Rikarda III. u bitci na Bosworthskom polju. Kao kralj, Henrik VII. se oženio Elizabetom od Yorka. Elizabeta Woodville dobila je titulu i počasti kraljice udovice.

Znanstvenici se razilaze oko toga zašto je udovica kraljica Elizabeta posljednjih pet godina svog života provela živeći u opatiji Bermondsey, u koju se povukla 12. veljače 1487. godine. Među svojim modernim biografima David Baldwin vjeruje da ju je Henrik VII. prisilio da se povuče s dvora, dok Arlene Okerlund iznosi dokaze iz srpnja 1486. godine da je već planirala povlačenje s dvora kako bi živjela miran, duhovni život u opatiji Bermondsey. Drugi je prijedlog da joj je bilo prisiljeno povući se u Bermondsey jer je bila povezana s jorkističkom pobunu Lamberta Simnela ili je barem sumnjiva kao potencijalni saveznik pobunjenika.

U opatiji Bermondsey s Elizabetom se postupalo s visokim poštovanjem kao kraljicom udovicom. Živjela je kraljevski život s mirovinom od 400 funti i dobivala je male darove od kralja. Bila je nazočna rođenju svoje unuke Margarete u Westminsterskoj palači u studenom 1489. godine i rođenju svoga unuka, budućeg Henrika VIII., U Greenwich palači u lipnju 1491. njezina kći kraljica Elizabeta posjetila ju je povremeno u Bermondseyu. Jedna od ostalih kćeri, Cecily od Yorka, češće ju je obilazila.

Kralj je kratko razmišljao o tome da vjenča svoju punicu sa škotskim kraljem Jakovom III., kada je 1486. godine umrla Margaret od Danske. Međutim, Jakov III. je ubijen u bitci dvije godine kasnije.

Smrt i sprovod
Elizabeta Woodville umrla je u opatiji Bermondsey, 8. lipnja 1492.

S izuzetkom kraljice, njezine najstarije kći, koja je čekala rođenje četvrtog djeteta, i Cecily iz Yorka, njezine su kćeri prisustvovale sprovodu u dvorcu Windsor; Anna od Yorka (buduća supruga Thomasa Howarda), Katarina od Yorka (buduća grofica od Devona) i Bridget od Yorka (časna sestra u Dartfordskom prioratu). Elizabetina oporuka odredila je jednostavnu ceremoniju. Preživjeli izvještaji o njezinu sprovodu 12. lipnja 1492. sugeriraju da je barem jedan izvor "jasno smatrao da je kraljičin pogreb trebao biti sjajniji" i možda se usprotivio tome što "Henrik VII. nije bio sposoban organizirati kraljevski sprovod svojoj punici", iako je jednostavnost bila želja same kraljice udovice. Pismo otkriveno 2019. godine, koje je 1511. godine napisala Andrea Badoer, venecijanska veleposlanica u Londonu, sugerira da je umrla od kuge, objašnjavajući žurbu i nedostatak javne ceremonije. Elizabeta je počivala u istoj crkvi kao i njezin suprug kralj Eduard IV. u kapeli sv. Jurja u dvorcu Windsor.

Popkultura

Filmske adaptacije

 Richard III (1911):  Violet Farebrother
 Richard III (1912): Carey Lee.
 Les enfants d'Édouard (1914), Jeanne Delvair.
 Jane Shore (1915): Maud Yates.
 Tower of London (1939): Barbara O'Neil.
 Richard III (1955): Mary Kerridge.
 III. Richárd (1973): Rita Békés.
 Richard III (1995): Annette Bening.
 Looking For Richard (1996): Penelope Allen.
 Richard III (2005): Caroline Burns Cooke.
 Richard III (2008): María Conchita Alonso.

Televizijske adaptacije

 An Age of Kings (1960): Jane Wenham.
 Wars of the Roses (1965): Susan Engel.
 The Shadow of the Tower (1972): Stephanie Bidmead
 The Third Part of Henry the Sixth and The Tragedy of Richard III (1983): Rowena Cooper.
 The White Queen (2013): Rebecca Ferguson.
 The Hollow Crown, Henry VI and Richard III (2016): Keeley Hawes.
 The White Princess (2017): Essie Davis.

Engleski vladari
Kraljice

Elizabeta Woodville


Unimog (Evrensel motorlu araç manasına gelen Universal-Motor-Gerät türetilmiştir) Mercedes-Benz tarafından üretilen, her türlü arazi ve hava şartında gitmek için tasarlanan çok amaçlı bir kamyondur. Unimoglar ambulans, askeri taşıma, radyo istasyonu, arama kurtarma ve kar temizleme aracı olarak kullanılabilirler. Dünyadaki birçok ordu tarafından kullanılmaktadır.

Türk Ordusu'nunda başlıca taktik tekerlekli askeri taşıma kamyonudur. 1987'den beri Aksaray'daki kamyon fabrikasında üretilmektedir. Yeni nesil Unimoglar (U 4000) Türk Ordusu'nun hizmetine girmiştir.

Unimogları diğer arazi araçlarının çoğundan ayıran özellikler mevcuttur. Bunların başında portal akslar ve tüp muhafaza içerisinde yer alan şaftlar gelmektedir.

Portal akslar
Bu akslar Unimogun diferansiyellerinin normalden daha yukarıda yerleşmesine olanak sağlarken ağırlık merkezini hemen hiç etkilemez. Bu sayede standart lastiklerle bile yere en yakın 40 cm'lik bir açıklık sağlanabilmektedir. (Bu bir Hummer'ın gövdesinin yerden yüksekliği kadardır). Bununla birlikte örneğin 404s modeli 42 derecelik yan açılarda ilerleyebilir. Portal akslar kuvvetin tekerleklere kadar minimum güç ile aktarılıp tam tekerlek merkezinde küçültme yaparak tam güç alınması vasıtası ile de aktarma organlarını aşırı yüklenmelerden korur. İş makineleri ve tarım traktörlerinde de bulunan bu ek dayanım sayesinde unimoglar 3000 tonluk tren katarlarını bile kullanım ömürleri boyunca sorunsuzca çekebilirler.

Tork Tüp Aktarma (torque tubes)
Unimoglarda aktarma organları tüp içerisinde yer alır. Bu, aktarma organlarına gelen kuvvetlerin şasinin merkezine aktarılmasını sağlarken aktarma organlarını dış etkenlerden ve darbelerden koruyan bir kabuk görevi de görür. Havalı fren sistemi bulunan modellerde hava tahliyesinin bir kısmı bu tüplerin içine yapılır ve basınç sayesinde muhtemel kaçaklardan içeri toz, su vs. girmesi önlenmiş olur.

Esnek Şasi
Unimoglarda şasinin maksimum esneyerek oluşan kuvvetleri tüm şasiye bir yay gibi aktarması hedeflenmiştir. Ayrıca şasi bükülerek araziye maksimum uyum sağlama gösterir ve tekerleklerin yerden kesilmesinin en asgariye indirir. Bu esnekliğin sağlanması amacı ile motor sadece önde tek noktadan şasiye bağlıdır diğer bağlantı ise vites kutusu üzerinden vites kutusu ile birliktedir. Aktarma organları ise şasiye değil tüpler vasıtası ile vites kutusuna bağlı olduğu için de şasi yarı serbesttir ve maksimum esnerken bile gerilim kuvvetleri minimumda kalır.

Aktarma organları
Unimoglarda aktarma arka tekerlekleredir. Araç normal yol koşullarında arkadan itişli olarak yol alır. Yol şartları ağırlaştığında ise iki seçenek mevcuttur. Ön tekerleklere aktarma yapmak ve diferansiyelleri kitlemek. Unimoglarda hem ön hem de arka diferansiyel kilitlidir. Çekiş üzerindeki değişiklikler araç hareket halinde iken yapılabilmektedir.

Unimogların şanzımanları ise çok amaca hizmet edebilmek amacı ile çok viteslidir. 6 ya da 8 ileri vites üzerinden küçültme yapılarak 24 vitese kadar seçenek elde edilebilir. Düşük viteslerde maksimum hız saatte 1 (bir) km nin altında olabilmektedir. Bu özellik ile unimog üzerine takılan örneğin asfalt bakım ya da tarım uygulamalarını istenen hızda kullanabilmektedir. Bazı Unimogların tüm vitesler ileri ve geri olarak kullanılabilmektedir. Bu sayede araç ileri gittiği hızda geri de gidebilir. Modern unimogların maksimum hızları ise 120 km/s civarındadır.

Mercedes-Benz taşıtları
Kamyonlar
Alman savaş araçları
Askerî taşıtlar

Unimog


වැවකින් ජලය බෙදා හැරිමේදි ඇති විය හැකි පීඩනයෙන් වේල්ල ආරක්ෂා කර ගැනීමේදි උපක්‍රමයකි. චුල වංශයට අනුව බිසෝ කොටුව කොටස් 03 කට බෙදන ලදී.
 වැවෙන් ළිඳට වතුර බසින බෝක්කුවක්
 ළිඳේ සිට බන්ධනයෙහි පිටස්තර බෑවුමෙහි අඩිය දක්වා බඳින ලද ජලය පිට කරන බෝක්කුවක්
 ගැඹුරට කනින ලද විවෘත ඝෘජුකෝණාස්‍ර ළිඳක් හෝ වළක් බිසෝ කොටුවේ දිය මුදා හරිනු ලබන දොරෙහි විවරය ලොකු කිරීමට හෝ කුඩා කිරීමට ඔසවන හා පහත් කරන උපකරණය"මොහොල,නම්වේ.

වැවක තියෙන විශිෂ්ඨතම නිර්මාණය තමයි බිසෝ කොටුව කියලා කියන්නෙ. බිසෝ කොටුව කියන්නෙ වැවේ පතුලෙ නිර්මාණය කරලා තියෙන හරි හතරැස් ලිදකට. ලිදේ එක පැත්තක තියෙන සිදුරකින්, වැව් ජලය ඇතුල් වෙනවා. ඊටම ප්‍රති විරුද්ධ දිශාවේ තියෙන සිදුරෙන් ඒ වැව් ජලය, ගල් නළයක් හරහා සොරොව්වට යනවා. බිසෝ කොටුව හැම වෙලේම වතුරෙන් පිරිලා තියෙන්නෙ.

සොරොව්ව අරින කොට, බිසෝ කොටුව ස්වයoක්‍රීය විදිහට ලීවරයකින් (මොහොල) ක්‍රියා කරන්න ගන්නවා. ඊට පස්සෙ සොරොව්වට ජලය ගෙනියනවා. බිසෝ කොටුව නිසා වැවේ වතුර ගලාගෙන යෑමේ වේගය පාලනය වෙනවා. ඒ කියන්නේ වතුර පීඩනයට බාධකයක් එල්ල කරනවා. ඒකෙන් වැවේ බැම්ම ආරක්ෂා වෙනවා. මේ වගේ විශ්මිත නිර්මාණයක් ලෝකයේ කිසිම රටක නෑ. මේක දැකලා බ්‍රිතාන්‍යයේ පුරාවිද්‍යාඥයන් හිටන් පුදුම වුණා.

පරණවිතාන මහතා දක්වන්නේ සොරොව්ව හරහා බැහැර කරනු ලබන වැව් ජලයේ වේගය බිඳ දැමිම බිසෝ කොටුවේ ප්‍රධාන කාර්යය බවයි
වැවක අංග
සාම්ප්‍රදායික සිංහල දැණුම

බිසෝ කොටුව


Poštanska štedionica je financijsko-štedna ustanova. Po organizaciji je dijelom poštanskog sustava. Bavi se otkupljivanjem čekova i inozemnog efektivnog novca, vodi tekuće i žiro-račune građana te prikuplja štednju stanovništva. Zbog nazočnosti u brojnim malim mjestima preko poštanskih ureda smanjenih je troškova poslovanja. 1861. godine pojavila se prva poštanska štedionica na svijetu. Bilo je to u Engleskoj. Prva takva ustanova u Hrvatskoj osnovana je 1920. godine. Bio je to Poštansko-čekovni zavod.

Vidi
Poštanska štedionica (Srbija)

Izvori

Financije
Pošta

Poštanska štedionica


ග්‍රීක රංග ශිල්පය හෝ ග්‍රීක නාට්‍ය යනු ක්‍රිපූ 550 හා ක්‍රිපූ 220  අතර දී පුරාතන ග්‍රීසියේ අතිශය ජනාදරයට පත් වූ නාට්‍ය සම්බන්ධ සම්ප්‍රදායකි. එම යුගයේ දී ග්‍රීසියේ දේශපාලනික හා යුධමය බලමුළුව වූ ඇතැන්ස් පුරාතන ග්‍රීක රංග ශිල්පයේ මධ්‍යස්ථානය විය. ශෝකාන්ත (ක්‍රිපූ 6 වන සියවසේ පසු භාගයේ දී), හාස්‍ය (ක්‍රිපූ 486) හා උපහාසාත්මක නාට්‍ය ලෝකයේ මතු වූ නාට්‍ය සම්බන්ධ ආකාරවලට උදාහරණ කිහිපයක් වේ. ග්‍රීක රංග ශිල්පය හා නාට්‍ය මඟින් බටහිර නාට්‍ය හා සංස්කෘතිය මත දිගින් දිගටම පවතින බලපෑමක් එල්ල කර ඇත.

බටහිර රංග ශිල්පයේ මූලාරම්භය සොයා ගෙන ඇත්තේ පුරාතන ග්‍රීසියෙන්ය. එය ඩයොනයිසස් දෙවියාට ගෞරව කරමින් ඇතැන්ස්හි පැවැති රාජ්‍ය උත්සවයකින් දියුණු විය. ඇතැන්ස් නගර රාජ්‍ය විසින් පොදු අනන්‍යතාවක් වර්ධනය කර ගැනීමේ අරමුණින් එහි මිත්‍රශීලී පාර්ශව ගණනකටම මෙම උත්සවය අපනයනය කරන ලදී.

Tregedy යන ඉංග්‍රීසි වදන බිහි වී ඇති τραγοιδία යන වදන ග්‍රීක වචන දෙකක සංයුක්ත වදනකි. ඒවා නම් ලෑටි ගෑමට සම්බන්ධ එළුවා යන ෙත්රුම ඇති  τράγος යන වදන හා ගීත ගැයීමට සම්බන්ධ ගීතය යන තේරුම ඇති ῳδή යන වදනයි.  මෙමඟින් අතිශය දුලබ පෞරාණික පරාවර්තනය වන එළු මිනිසා ගීතය බිලි දෙනවා යන්න විස්තර කරයි. අඩුම තරමින් එමඟින් පුරාතන ඩයොනයිසියානු සංස්කෘතීන්වල ක්‍රියාවන් නිරූපණය කරයි. එසේ නමුත් මෙම පහසුකම් චාරිත්‍ර ශෝකාන්ත හා හාස්‍ය නාට්‍යවලට පදනම වූයේ කෙසේද යන්න ස්ථිර බවකින් යුතුව පැහැදිලි කිරීම කළ නොහැක්කක් විය. එමෙන්ම හෙලිනිස්ථික යුගය තෙක් වූ සියළු ශෝකාන්ත ඩයොනයිසස් දෙවියාට ගෞරව පිණිස ලියන ලද ස්වාධීන කොටස් වූ අතර එම නිසා වර්තමානයේ දී අපට ඉතිරිව  ඇත්තේ පැරණි ශෝකාන්තා නැවත නැවත රඟ දැක්වීම විලාසිතාවක් බවට පත් වීම හේතුවෙන් නැවත රඟ දැක් වූ නිසා අපේ මතකයේ පවතින කොටස් කොටස් පමණි. එය නියම, එක්වරක් රඟ දැක්වූ ශෝකාන්තයට පහල බැස්මක් සේ
Baskemtball

පුරාතන ග්‍රීසියේ රංග කලාව


Hiroyuki Shirai (født 17. juni 1974) er en japansk fodboldspiller. Han var en del af den japanske trup ved Sommer-OL 1996.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiroyuki Shirai


La Asociación Custodia Compartida en Galicia XA! (CCGX) es una asociación constituida en 2011 por un amplio colectivo partidario de la implantación en Galicia y por extensión en España de la custodia compartida como opción preferente en casos de separación, divorcio o nulidad. Para ello desarrolla campañas de sensibilización y mantiene contactos con los diversos agentes sociales y políticos para el desarrollo efectivo de un marco legislativo acorde con estas pretensiones.

En la actualidad, CCGX la integran un colectivo heterogéneo de mujeres y hombres convencidos del beneficio que la custodia compartida representa para los menores, así como para progresar en la conquista de relaciones de igualdad intergénero plenas.
Su objetivo principal es apoyar la creación de leyes y medidas sociales que favorezcan la implantación de la custodia compartida preferente, así como sensibilizar e informar a la sociedad gallega respecto a este tema.

Actualmente, las acciones de CCGX van encaminadas a la divulgación de la problemática que representa el separar a los menores de uno de sus progenitores. De forma paralela, la Asociación realiza recogidas de firmas de ciudadanos, que se presentarán como muestra de apoyo ciudadano a las iniciativas legislativas que favorezcan la custodia compartida preferente.

Historia
La asociación fue constituida en el año 2011 por padres y abuelos afectados por la separación de sus hijos y nietos, debidas principalmente a procesos de divorcio contencioso de los progenitores.

Junta Directiva
En la actualidad, la Junta Directiva de la Asociación está compuesta por los siguientes miembros:

 Jesús Orois Lage – Presidente
 Ines de Sa Pena – Vicepresidenta
 Jesús Hermida Veiga - Secretario
 Eduardo Canedo Ferreira – Tesorero
 Luis Miguel Barbado Correa – Vocal
 Maria Jose Vidueira Vilanova – Vocal

Financiación
En la actualidad, la Asociación se financia mediante las aportaciones individuales de sus socios.

Véase también
 custodia compartida

Referencias

Enlaces externos
 CCGX Asociación Custodia Compartida en Galicia XA!
 CCGX en Facebook
 CCGX en El Correo Gallego
 CCGX en La Voz de Galicia

Custodia Compartida en Galicia XA


WEP (Wired Equivalent Privacy), IEEE 802.11 kablosuz ağları için bir güvenlik algoritmasıdır. 1997'de onaylanan orijinal 802.11 standardının bir parçası olarak sunulan WEP'in amacı, geleneksel bir kablolu ağ ile karşılaştırılabilir veri gizliliği sağlamaktı. 10 veya 26 heksadesimal sayı içeren (40 veya 104 bit) bir anahtara sahip olan WEP, bir zamanlar geniş çapta kullanımdaydı ve kullanıcılara yönlendirici konfigürasyon araçları tarafından sunulan ilk güvenlik tercihi idi.

2003 yılında Wi-Fi Alliance, WEP'in Wi-Fi Korumalı Erişim (WPA) tarafından değiştirildiğini açıkladı. 2004 yılında, 802.11i standardının (yani WPA2) onaylanmasıyla, IEEE, hem WEP-40 hem de WEP-104'ün kullanımdan kaldırıldığını açıkladı.

WEP, WPA standartından önce oluşturulan 802.11a ve 802.11b cihazları için sunulan tek şifreleme protokolüydü. Bununla birlikte bazı 802.11b cihazlarının çeşitli yazılım güncellemeleriyle, daha yeni cihazların ise yerleşik olarak WPA'yı etkinleştirmesi sağlandı.

Tarihi
WEP, 1999 yılında bir Wi-Fi güvenlik standardı olarak onaylandı. WEP'in ilk sürümleri piyasaya sürüldüklerinde bile güçlü değildi çünkü çeşitli şifreleme teknolojilerinin ihracatı üzerindeki ABD kısıtlamaları, üreticilerin cihazlarını yalnızca 64 bit şifreleme ile sınırlamasına yol açtı.

Şifreleme Detayları
WEP, 1997 yılında onaylanan orijinal IEEE 802.11 standardının gizlilik bileşeni olarak dahil edildi. WEP gizlilik için dizi şifresi (stream cipher) RC4'ü, bütünlük için ise CRC-32 sağlama toplamını (checksum) kullanır. 2004 yılında kaldırılmış ve mevcut standartta belgelenmiştir.

Standart 64-bit WEP, RC4 anahtarını oluşturmak için 24 bitlik bir başlatma vektörüyle (IV) birleştirilen 40 bitlik bir anahtar (WEP-40 olarak da bilinir) kullanır. Orijinal WEP standardının hazırlandığı tarihte ABD Hükûmeti'nin kriptografik teknolojiyle ilgili ihracat kısıtlamaları, anahtar boyutunu sınırlandırdı. Kısıtlamalar kaldırıldıktan sonra, erişim noktaları üreticileri 104 bitlik bir anahtar boyutu (WEP-104) kullanarak genişletilmiş bir 128-bit WEP protokolü uyguladılar.

64 bit WEP anahtarı genellikle 10 heksadesimal karakter (0-9 ve A – F) dizesi olarak girilir. Her karakter 4 biti temsil eder, her biri 4 bit olan 10 heksadesimal sayı 40 bit eder ve 24-bit IV eklenmesiyle birlikte 64-bit (4 bit × 10 + 24 bit IV = 64 bit WEP anahtarı) WEP anahtarı üretilmiş olur. Çoğu cihaz, kullanıcının anahtarı 5 ASCII karakteri (0–9, a – z, A – Z) olarak girmesine izin verir, bu karakterlerin her biri ASCII'deki karakterin bayt değeri kullanılarak 8 bite (8 bit × 5 + 24) dönüştürülür, ancak bu her bir baytın, yalnızca olası bayt değerlerinin küçük bir kesri olan yazdırılabilir bir ASCII karakteri olmasını kısıtlar ve olası anahtarların alanını büyük ölçüde azaltır.

128 bitlik bir WEP anahtarı genellikle 26 heksadesimal karakter dizisi olarak girilir. 4 bitlik 26 hanenin her biri 104 bit verir; 24 bit IV eklenmesi ile tam 128-bit WEP anahtarı üretilir (4 bit × 26 + 24 bit IV = 128 bit WEP anahtarı). Çoğu cihaz, kullanıcının 13 ASCII karakteri olarak girmesine de izin verir (8 bit × 13 + 24 bit IV = 128 bit WEP anahtarı).

152-bit ve 256-bit WEP sistemleri bazı satıcılardan temin edilebilir. Diğer WEP varyasyonlarında olduğu gibi, bunun 24 bit'i IV içindir ve geriye gerçek koruma için 128 veya 232 bit kalır. Bu 128 veya 232 bit, tipik olarak 32 veya 58 heksadesimal karakter olarak girilir (4 bit x 32 + 24 bit IV = 152 bit WEP anahtar, 4 bit x 58 + 24 bit IV = 256 bit WEP anahtar). Çoğu cihaz, kullanıcının 16 veya 29 ASCII karakteri olarak girmesine de izin verir (8 bit × 16 + 24 bit IV = 152 bit WEP anahtar, 8 bit × 29 + 24 bit IV = 256 bit WEP anahtar).

Kimlik Doğrulama
WEP ile iki kimlik doğrulama yöntemi kullanılabilir: Açık sistem kimlik doğrulaması ve paylaşımlı anahtar kimlik doğrulaması.

Açık Sistem kimlik doğrulamasında, WLAN istemcisi kimlik doğrulama sırasında erişim noktasına kimlik bilgilerini sağlamaz.

Paylaşımlı Anahtar kimlik doğrulamasında, WEP anahtarı kimlik doğrulaması için dört aşamalı bir meydan okuma-karşılık verme yöntemi kullanılır:

 İstemci, erişim noktasına bir kimlik doğrulama isteği gönderir.
 Erişim noktası, açık metin bir meydan okuma ile cevap verir.
 İstemci, yapılandırılan WEP anahtarını kullanarak meydan okuma metnini şifreler ve başka bir kimlik doğrulama isteği ile geri gönderir.
 Erişim noktası, gelen isteğin şifresini çözer ve bu meydan okuma metni ile eşleşirse, erişim noktası olumlu bir cevap gönderir.

Kimlik doğrulama ve ilişkilendirme sonrasında önceden paylaşımlı WEP anahtarı, RC4 ile veri çerçevelerini şifrelemek için de kullanılır.

İlk bakışta, paylaşımlı anahtar kimlik doğrulaması, açık sistem kimlik doğrulamasından daha güvenli gibi görünebilir çünkü ikincisi gerçek bir kimlik doğrulama sunmaz. Ancak durum aslında tam tersidir. Paylaşımlı anahtar kimlik doğrulamasında, meydan okuma çerçevelerini yakalayarak el sıkışma için kullanılan ana akışı türetmek mümkündür. Bu nedenle veri, paylaşımlı anahtar kimlik doğrulamasıyla daha kolay bir şekilde ele geçirilebilir ve verinin şifresi çözülebilir. Gizliliğin öncelikli olduğu durumlarda, WEP kimlik doğrulaması için paylaşımlı anahtar kimlik doğrulaması yerine açık sistem kimlik doğrulamasının kullanılması önerilir. Ancak bu aynı zamanda herhangi bir WLAN istemcisinin erişim noktasına bağlanabileceği anlamına gelir. (Her iki kimlik doğrulama mekanizması da zayıftır, paylaşımlı anahtar kullanan WEP, WPA / WPA2 lehine kaldırılmıştır.)

Zayıf Güvenlik
Daha fazla bilgi için: Fluhrer, Mantin and Shamir attack

RC4 bir dizi şifresi olduğundan, aynı trafik anahtarı asla iki kez kullanılmamalıdır. Açık metin olarak iletilen bir IV'nin amacı herhangi bir tekrarı engellemektir ancak 24 bitlik bir IV, tekrarı yoğun bir ağda sağlayacak kadar uzun değildir. IV'nin kullanılma şekli de WEP'i saldırılara açık hale getirir. 24-bit IV kullanıldığında 5000 paketten sonra aynı IV'nin tekrar etme ihtimali %50'dir.

2001 yılının Ağustos ayında, Scott Fluhrer, Itsik Mantin ve Adi Shamir ağın gizlice dinlenmesi sonucu WEP'te kullanılan RC4 şifrelemesinin ve IV'nin sömürülmesiyle pasif saldırı sonucu RC4 anahtarını geri kazandıran bir kriptanaliz yayınladılar. (In August 2001, Scott Fluhrer, Itsik Mantin, and Adi Shamir published a cryptanalysis of WEP that exploits the way the RC4 ciphers and IV are used in WEP, resulting in a passive attack that can recover the RC4 key after eavesdropping on the network.) Ağ trafiğinin miktarına ve dolayısıyla inceleme için mevcut paketlerin sayısına bağlı olarak, başarılı bir anahtar kurtarma işlemi bir dakika kadar kısa bir süre alabilir. Yetersiz sayıda paket gönderilirse, saldırganın ağ üzerinde paket göndermesi ve böylece anahtarı bulmak için incelenebilecek yanıt paketlerini uyarması için çeşitli yollar mevcuttur. Saldırı kısa sürede uygulanmış ve daha sonra otomatik araçlar piyasaya sürülmüştür. Saldırıyı kişisel bir bilgisayarla, kullanıma hazır donanımlarla ve ücretsiz kullanılabilir yazılımla dakikalar içerisinde gerçekleştirmek mümkündür.

Cam-Winget ve diğerleri  WEP'te çeşitli eksiklikleri araştırmıştır. "Uygun ekipmanla yapılan deneyler, WEP korumalı ağlarda hedeften bir mil veya daha fazla mesafeden gizlice dinlemenin uygulanabilir olduğunu göstermektedir." şeklinde açıklama yapmışlardır. Ayrıca, iki genel zayıflık bildirmişlerdir:

 WEP kullanımı isteğe bağlıdır, bu nedenle çoğu kurulum onu aktive bile etmez,
 varsayılan olarak, WEP kullanıcılar arasında tek bir paylaşımlı anahtara dayanır ve bu da anlaşmaların ele alınmasında pratik sorunlara (anlaşmaların göz ardı edilmesine) yol açar.

2005 yılında, ABD Federal Araştırma Bürosu'ndan bir grup, açık kaynaklı araçları kullanarak 3 dakikada WEP korumalı bir ağı kırdıklarını kanıtladı. Andreas Klein, RC4 dizi şifresinin başka bir analizini sundu. Klein, RC4 keystream ile Fluhrer, Mantin ve Shamir tarafından WEP benzeri kullanım modlarında WEP'i kırmak için kullanılabilecek olanlardan daha fazla korelasyon olduğunu gösterdi.

2006'da, Bittau, Handley ve Lackey [2], 802.11 protokolünün, daha önce pratik olmadığı düşünülen saldırıları mümkün kılmak için WEP'e karşı kullanılabileceğini gösterdi. Tek bir paketi gizlice dinledikten sonra, saldırgan rastgele veri iletebilmek için hızlı bir şekilde önyükleme yapabilmektedir. Dinleme sonucunda elde edilen paket, daha sonra yerel ağ IP adreslerini bulmak için her seferinde bir bayt şifresini çözebilir (her bayt için yaklaşık 128 paket ileterek). Son olarak, eğer 802.11 ağı internete bağlıysa, saldırgan gizlenen paketleri tekrar dinlemek için üzerlerine yeni bir IP başlığı oluştururken 802.11 parçalanmasını kullanabilir. Erişim noktası daha sonra bu paketlerin şifresini çözmek ve onları internet üzerindeki bir kişiye iletmek için kullanılabilir; böylece WEP trafiğinin ilk paketi gizlice izlenerek bir dakika içinde gerçek zamanlı şifresi çözülebilir.

2007'de Erik Tews, Andrei Pychkine ve Ralf-Philipp Weinmann, Klein'in 2005 saldırısını genişletti ve WEP'e karşı kullanmak için optimize etti. Yeni saldırı ile yalnızca 40,000 ele geçirilmiş paket kullanılarak, 104-bit WEP anahtarının %50 ihtimalle ele geçirilmesi mümkündür. Başarı olasılığı 60.000 veri paketi için yaklaşık %80 ve 85.000 veri paketi için yaklaşık% 95'tir. Ağdan düşürme ve ARP re-injection gibi aktif teknikler kullanılarak iyi koşullarda bir dakikadan daha az sürede 40.000 paket yakalanabilir. Gerçek hesaplama Pentium-M 1.7 GHz'de yaklaşık üç saniye sürer ve ek olarak daha yavaş CPU'lu cihazlar için optimize edilebilir. Aynı saldırı, başarı olasılığı daha yüksek olan 40 bit anahtarlar için de kullanılabilir.

2008 yılında Ödeme Kartları Endüstrisi (PCI) Güvenlik Standartları Konseyi'nin son Veri Güvenliği Standartı (DDS) güncellemesi,  WEP'in herhangi bir kredi kartı işleminin parçası olmasını 30 Haziran 2010'dan sonra ve WEP kullanan yeni bir sistemin kurulmasını 31 Mart 2009'dan sonra yasakladı. WEP kullanımı, TJ Maxx ana şirket ağının saldırısına katkıda bulundu.

İyileştirmeler
Şifreli tünelleme protokollerinin (Örneğin; IPSec, Secure Shell) kullanılması, güvensiz bir ağ üzerinden güvenli veri iletimi sağlayabilir. Bununla birlikte kablosuz ağın güvenliğini geri kazandırmak amacıyla WEP için değişiklikler geliştirilmiştir.

802.11i (WPA ve WPA2)
WEP güvenlik sorunlarına önerilen çözüm WPA2'ye geçmektir. WPA, WPA2'yi destekleyemeyen donanım için ara çözümdür. Hem WPA hem de WPA2, WEP'ten çok daha güvenlidir. WPA veya WPA2 desteği eklemek için bazı eski Wi-Fi erişim noktalarının değiştirilmesi veya donanım yazılımının yükseltilmesi gerekebilir. WPA,  yeni donanımda WEP'in hızlı bir şekilde yayılmasını engellemek amacıyla geçici uygulanabilir yazılım çözümü olarak tasarlandı. Bununla birlikte, TKIP (WPA'nın temeli) tasarlanan ömrünün sonuna gelmiş, kısmen kırılmış ve 802.11-2012 standardının piyasaya sunulmasıyla resmen kullanımdan kaldırılmıştır.

Standart Olmayan Düzeltmeler

WEP2
WEP'teki bu geçici önlemler 802.11i'nin ilk taslaklarında mevcuttu. WPA veya WPA2'yi kullanamayan bazı donanımlarda hem IV değeri hem de anahtar 128 bite genişletildi. It was hoped to eliminate the duplicate IV deficiency as well as stop brute force key attacks.

Genel WEP algoritmasının eksik olduğu (ve sadece IV ve anahtar boyutlarının değil) ve daha da fazla düzeltme gerektirdiği anlaşıldıktan sonra, hem WEP2 adı hem de orijinal algoritma sonlandırıldı. İki genişletilmiş anahtar uzunluğu WPA'nın TKIP'si olarak kaldı.

WEPplus
WEP+ olarak da bilinen WEPplus, "zayıf IV'lerden" kaçınarak WEP güvenliğini artırmış ve Agere Systems (eski adıyla Lucent Technologies'in bir iştiraki) tarafından WEP'e özel olarak geliştirilmiştir. WEPplus yalnızca, kablosuz ağ bağlantısının her iki ucunda da kullanıldığında tamamen etkilidir. Bu kolayca uygulanamadığından, ciddi bir sınırlama olmaya devam etmektedir.  Ayrıca tekrarlama saldırılarını muhakkak engellemez ve zayıf IV'lere dayanmayan sonraki istatistiksel saldırılara karşı etkisizdir.

Dinamik WEP
Dinamik WEP, 802.1x teknolojisi ve Genişletilebilir Kimlik Doğrulama Protokolü kombinasyonunu ifade eder. Dinamik WEP, WEP anahtarlarını dinamik olarak değiştirir. 3Com gibi birkaç satıcı tarafından sağlanan, satıcıya özgü bir özelliktir.

Dinamik değişim fikri bunu, TKIP'nin bir parçası olarak 802.11i'ye getirmiştir.

Ayrıca bakınız

 Dizi şifresi

Kaynakça

Ağ güvenliği

WEP


Alejandro Furundarena García, también conocido como Áles Furundarena, nació en Bilbao, Vizcaya, el 23 de junio de 1963 es un actor español.
Se inició en el mundo del teatro en la década de los 80 y aunque estuvo trabajando en algunos episodios esporádicos de otras series nacionales, fue haciendo el papel de Fernando (Fermín como le llama Diego), el psicólogo homosexual de la serie Los Serrano, la más vista de Telecinco, donde se consagró como actor y obtuvo gran reconocimiento por el público de la pequeña pantalla.

Cine

 Dinero fácil - (2010)
 Mighiss - (2009)
 Salir pitando - (2007) - Echevarría
 Mácula - (2003)
 Amor de madre - (1999) - Voz
 Rigor mortis - (1998)

Televisión
 Allí abajo - (2017)
 Mar de plástico - (2015)
  B&b, de boca en boca - (2014)
  La que se avecina  - (2014)
  Cuéntame cómo pasó - (2013)
 Mario Conde: Los días de gloria - (2011)
 La República II - (2011)
 La República - (2010)
 La huella del crimen - (2010) - Cardona
 Hospital Central - (2009) - Dr. Lázaro
 Amar en tiempos revueltos - (2009) - Ferran Valverde
 La familia Mata - (2009)
 Acusados - (2009) - Arturo
 LEX - (2008)
 La mandrágora - (2006) - Monseñor Vanini
 El comisario - (2004)
 Los Serrano - (2003-2008) - Fernando/Fermín
 Javier ya no vive solo - (2002)
 Policías - (2001)
 Periodistas - (2000) - Narciso Ramírez
 ¡Ala... Dina! - (2000) - Jerónimo
 Señorío de Larrea - (1999)
 Los ojos de la ciudad - (1998)
 Juntos y revueltos - (1994)
 La novia de Frankenstein - (1988)

Teatro
 El secreto de Puente Viejo, la historia jamás contada Compañía Boomerang TV (2014).
 Lo que ocurre dentro de Sergio Rubio. Compañía Proyectos Personales (2013)
 19:30 de Patxi Amezcua. Dir.: Adolfo Fernández y Ramón Ibarra (2010)
 Yo, Satán de Antonio Álamo. Dir.: Álvaro Lavín (2005-2006)
 Muerte accidental de un anarquista de Dario Fo. Dir.: Pere Planella (2003)
 Pepe el romano de Ernesto Caballero. Dir.: Mikel G. de Segura (2002)
 Cabaret Caracol. Dir.: Emilio Goyanes. Compañía Laviébel (Granada, 2000)
 La ratonera. Dir.: Ramón Barea. Txalo Producciones (San Sebastián, 1998-1999)
 Rómulo el grade. Dir.: Luis Iturri. Teatro Arriaga (Bilbao, 1998)
 Malvaloca. Dir.: Ramón Barea. Teatro Tarima (Bilbao, 1998)
 Los cómicos del carro. Al Suroeste Producciones (Badajoz, 1995)
 ESPERANDO A GODOT. Teatro Porpol (Vitoria, 1994)
 Zanahorias en el vientre de la bestia. Dir.: Pape Pérez (1993)
 Domingueros. Dir.: Adolfo Fernández. Teatro Tarima (Bilbao, 1992)
 Teatro Mohicano. Dir.: Ramón Barea. Teatro Tarima (Bilbao, 1991)
 Canal TVT. Dir.: Adolfo Fernández. Teatro Tarima (Bilbao, 1990)

Referencias

Actores del País Vasco
Actores de teatro de España
Actores de televisión de España
Los Serrano
Actores de cine de España
Nacidos en Bilbao

Ales Furundarena


DayZ er et overlevelse videospil der bliver udviklet af Bohemia Interactive. Spillet blev udgivet til Microsoft Windows via tidlig adgang på Steam den 16. december 2013 og 1.0 versionen udkom den 13. december 2018.

Overlevelsesspil
Computerspil fra 2013
Computerspil
Onlinespil

DayZ


Die Burg Steinbach ist eine abgegangene Burg in Untersteinbach, etwa drei Kilometer nördlich von Lindlar im Oberbergischen Kreis in Nordrhein-Westfalen.

Von der Burg aus wurde das Amt Steinbach im Herzogtum Berg verwaltet. Die Feste Steinbach wird in den Jahren 1397, 1402 und 1423 ausdrücklich erwähnt. In einer Urkunde vom 6. September 1363 wird das Amt Steinbach vermerkt: "Item de Wipperfelde, Bechen, Curten, Oylpe, Lyntlan, Ouerroide, Engelskirchen, Keppel et parochia de Wippervuerde in officio de Steynbech". Es entsprach bis zum Ende des Herzogtums Berg 1806 ungefähr dem von 1816 bis 1932 bestehenden Kreis Wipperfürth. Der Ursprung von Amt und Burg dürfte auf das 13. Jahrhundert zurückreichen. Die Örtlichkeit Untersteinbach war ein Hof, der unmittelbar dem Landesherrn gehörte. Später, im 16. und 17. Jahrhundert, war die Burg Neuenberg in Lindlar-Frielingsdorf Sitz der Amtsmänner.

In den Lindlarer Kirchenrechnungen erscheint 1573, 1577 und 1656 jedoch noch ein kurfürstliches Hofgericht zu Untersteinbach. Die Flurbezeichnung "am Galgenböschelchen" scheint noch damit zusammenzuhängen.

Die Burg befand sich auf einer Wiese am Siefen Steinbach unterhalb von Untersteinbach. Es blieben nur geringe Reste übrig. Ein kleiner, etwa bis 1,5 m Hügel enthielt Fundamentreste von 10 bis 15 m Durchmesser. Der Lehrer A. Vogt aus Linde schrieb 1876 über diese Stelle: . Unterhalb der Burg bestand ein Damm; der aufgestaute Weiher umgab das Burghaus. Die letzten sichtbaren Mauer- und Holzreste des Burghauses wurden 1962 beseitigt; das Gelände wurde bis 1965 eingeebnet; am Bach finden sich noch Steine mit Mörtelspuren.

Einzelnachweise

Steinbach
Abgegangenes Bauwerk in Lindlar
Steinbach
Zerstört im 17. oder 18. Jahrhundert

Burg Steinbach


Karaçulha, Muğla ilinin Fethiye ilçesine bağlı bir mahalledir. Muğla iline 140 km, Fethiye ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Tarihi
Karaçulha'ya 1400'lü yıllarda yerleşilmeye başlandığı bilinmektedir. Karaçulha, Gökben ve Esenköy (Dont) ile birlikte Fethiye'den sonra gelen en eski yerleşim yerlerinden biridir. İlk yerleşim yerleri dağ etekleri olan şimdiki beldenin üst kısımlarıdır. Buraya yerleşenlerin Osmanlı Devleti'nin kuruluş yıllarında diğer beyliklerle işbirliği yapmak ve kaynaşmak amacıyla Anadolu'nun her tarafına gönderilen Kayı boyundan aileler olduğu söylenmektedir. 13. yüzyılın ortalarında büyük bir aile (o zamanki adıyla Meğri), bu bölgeye gelir. Daha sonra çobanlık yapan aile bölünür ve bir kısmı Gökben civarına, bir kısmı Esenköy civarına göç ederken, bir kısmı da Karaçulha'ya gelir. Ahmetpaşa Duvarı'nın etrafına yerleşen bu aileler, daha sonra Avdan mevkiine, 18. yüzyılda da bugünkü Osman Efendi Camii'nin etrafına yerleşirler.

Bir başka anlatıma göre de; Menteşe Beyliği'ne bağlı olan Meğri, merkeze uzak olduğu için buraya baş kadılık verilir. Menteşe Beyliği, Osmanlı Devleti'ne katılınca çevrede küçük küçük yerleşim yerleri kurulmaya başlar. Baş kadılığa bağlı Karakeçili boyunun Yörük kabilesinin bir yiğidi haksızlığa uğrayarak kadı tarafından öldürülür. Dul kalan eşi de oradan ayrılarak çocuklarını ve hayvanlarını alıp uzakta sakin bir yer aramaya başlar. Sonunda Meğri'nin 8 km kuzeyinde bulunan bugünkü Kösebükü yokuşunun olduğu yere gelir. Burada hayvancılık yapan kadın, keçi kılından kara çul dokumaya başlar. Zamanla, çevre bölgelerden de kara çul almak için Karaçulha'ya gelinmeye başlanır. Buraya gelip gidenler, kara çulcuya gidiyoruz, kara çulcudan geliyoruz derler. Daha sonra da bu bölge Karaçulha olarak anılmaya başlanır.

Ailelerin artmasıyla köy olan Karaçulha, Çamköy, Kınık, Boğalar ve  sınırlarını da kapsamıştır. Köy olmasıyla birlikte Teke Yöresi'nden, Dalaman'dan ve Muğla'dan birçok aile buraya göç etmiştir. Böylece Karaçulha büyümeye devam etmiştir. Zamanla nüfusun artması ve çevrenin geniş olması nedeniyle, Kınık, Boğalar ve Çamköy Karaçulha'dan ayrılmıştır.

24 Mayıs 1970 yılından itibaren Karaçulha, yapılan halk oylaması sonucunda belde olmuştur. Karaçulha'nın ilk belediye başkanı, o dönemde memur olan Mustafa Severoğlu'dur. Mustafa Severoğlu'nun istifasıyla boşalan belediye başkanlığına Kadir Özdemir gelmiştir. Daha sonra; Mehmet Kocatepe, 12 Eylül'den sonra görevlendirilen Ali Aldan, yeniden seçilen Mehmet Kocatepe, Mustafa Kiremitli, Yusuf Çaylı, tekrar seçilen Mustafa Kiremitli ardından Turan Kovancı belediye başkanlığı yapmıştır. 2009 yerel seçim sonucuna göre de, Yusuf Çaylı belediye başkanlığı yapmaktadır.

Coğrafya

Dış bağlantılar
 Mesut Koç
 Karaculha Sitesi

Fethiye'nin mahalleleri

Karaçulha, Fethiye


Amalthea, Jüpiter'in doğal uydularından biridir. Düzenli iç yörünge grubunun üyesidir. Galilei uydularından sonra ilk bulunan Jüpiter uydusudur. Bu nedenle 'Jüpiter V' adını almıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Amalthea Profile- NASA's Solar System Exploration
 Amalthea nomenclature - USGS planetary nomenclature page
 Jupiter's Amalthea Surprisingly Jumbled  – JPL basın bülteni (2002-12-09)
 Amalthea'nın hareketli 3 boyut modeli

Jüpiter'in doğal uyduları
Edward Emerson Barnard tarafından yapılan keşifler
1892'de keşfedilen astronomik cisimler

Amalthea (uydu)


Pitulicea de ienupăr (Phylloscopus nitidus), numită și pitulice de Caucaz, pitulice caucaziană, este o pasăre mică, insectivoră, migratoare din familia filoscopide care cuibărește pe pantele montane din nordul Turciei, Caucaz și nordul Iranului în pădurile de foioase mai ales în cele de fag, stejar sau ienupăr sau în pădurile mixte de conifere și anin. Iernează în sudul Indiei și în Sri Lanka. Foarte rar apare accidental în Insulele Britanice, Franța, Germania, Suedia, Israel, Bahrein etc. În România a fost observată de 2 ori, în octombrie 2016 și septembrie 2018, în tabără de inelare de pe Grindul Chituc. Este o pasăre de talie mică, are o  lungime de 10-11 cm și o greutate de 6,5-9 g. Se asemăna cu pitulicea verzuie după penaj, înfățișare și comportament. Sexele sunt asemănătoare și nu se pot diferenția după penaj. Are o sprânceană lungă și lată de culoare galbenă care se termină brusc la baza ciocului și se extinde dincolo de partea posterioară a regiunii auriculare și o dungă peste ochi măsliniu-închisă la fel de lungă. Obrazul și regiunea auriculară sunt galbene. Creștetul și părțile superioare, aripa și coada sunt verzi-măslinii (cenușii sau brun-cenușii în penajul uzat). Are o dunga alară transversală galben-deschisă pe supraalarele mari, și uneori o urmă a celei de-a doua dungi alare pe supraalare mijlocii. Părțile inferioare sunt albicioase, cu o nuanță galbenă pe bărbie, gatlej, piept și tectricele subcodale, unii indivizi sunt în întregime galbeni dedesubt. Se hrănește cu diferite insecte mici și păianjeni. Cuibul sferic și-l amplasează pe pământ, de obicei sub plante înalte, pe malul unui râu de munte sau pe o pantă. El este făcut de femelă din iarbă uscată, frunze, mușchi, fibre de plante și păr de animale. Ponta constă din 4-5 ouă, uneori din 6. Incubația este asigurată numai de către femelă și durează 14-16 zile. Puii din cuib sunt îngrijiți și hrăniți de ambii părinți, ei părăsesc cuibul după 14-16 zile de la eclozare.

Denumirea

Denumirea latină Phylloscopus a genului, provine din cuvintele latine phyllo (din greacă phullon) = frunză + scopus (din greacă skopos) = cercetător, observator, examinator, căutător, deoarece acest gen include specii care își petrec o mare parte din timpul lor hrănindu-se în arbori "examinând frunzele". Denumirea latină a speciei nitidus (= strălucitor, lucitor) indică faptul că ea are un colorit verzui-măsliniu strălucitor pe părțile superioare.

Cuibărește în crânguri de ienupăr în nord-estul Iranului, de unde și numele ei de pitulicea de ienupăr în română sau germană (Wacholderlaubsänger). În engleză se numește Green Warbler sau Green Leaf Warbler (pitulice verde), în franceză Pouillot du Caucase (pitulice de Caucaz), în spaniolă Mosquitero del Cáucaso (pitulice de Caucaz), în rusă Желтобрюхая пеночка (pitulice cu abdomenul galben).

Taxonomie

Pitulicea de ienupăr este o specie monotipică, nedivizată în subspecii.

Ea a fost descrisă pentru prima oară în 1843 de zoologul englez Edward Blyth (terra typica - Calcutta, India).

Poziția taxonomică este incertă. În trecut pitulicea de ienupăr era adesea inclusă ca o subspecie (Phylloscopus trochiloides nitidus) în specia Phylloscopus trochiloides (pitulicea verzuie), dar și astăzi este frecvent considerată conspecifică (din aceeași specie) cu pitulicea verzuie, dar studiile ADN-ului mitocondrial (ADNmit) indică faptul că cele două sunt intermediare între specii și subspecii din punct de vedere al gradului divergenței dintre acestea.

Complexul "pitulicii verzui", care include, în afară de subspeciile pitulicii verzui (Phylloscopus trochiloides), și pitulicea de ienupăr (Phylloscopus nitidus) și pitulicea verzuie siberiană (Phylloscopus plumbeitarsus), nu este ușor de tratat taxonomic clar și coerent. Aceste subspecii și specii sunt apropiate mai ales din punct de vedere clinal și sunt evident înrudite îndeaproape, atât morfologic, cât și vocal. Deoarece pitulicea de ienupăr are un areal alopatric în Caucaz, separat de celelalte specii ale acestui complex printr-un gol foarte întins, în ciuda prezenței unui habitat adecvat, și întrucât ea este identificată întotdeauna pe criterii morfologice și prezintă unele diferențe vocale, ea este tratată ca o specie distinctă.

Răspândire geografică

Pitulicea de ienupăr are un areal de cuibărit izolat și destul de limitat în nordul Turciei, Caucaz, Transcaucazia, nordul Iranului și în regiunile montane adiacente.

Cuibărește în nordul Turciei și Caucaz (Armenia, Azerbaidjan, Georgia, Caucazul de Nord al Rusiei), de asemenea în munții Elburz și Kopetdag din nordul Iranului și regiunile adiacente din sudul Turkmenistanului, în sud-estul Uzbekistanului, și posibil în nord-vestul și centrul Afganistanului, sud-vestul Pakistanului (în Belucistan) și în vestul Tadjikistanului.

La sfârșitul verii migrează în direcția est-sud-est prin Sind și nord-vestul Himalaiei pentru a ierna în sudul Indiei (Gații de Vest, Kerala, Tamil Nadu), dar mai ales în Sri Lanka, iar un număr mic și în sudul Pakistanului (în sudul provinciei Sind).

În timpul migrației apare rar în pasaj în Bangladeș. Apariții accidentale extrem de rare au fost înregistrate în unii ani în Marea Britanie, Franța, Spania, Germania, Suedia, Finlanda, Danemarca, Grecia, România, Crimeea, Insulele Feroe, Israel, Tadjikistan, Oman și Bahrein.

Prezența în România
În România pitulicea de ienupăr a fost observată de 2 ori, în octombrie 2016 și septembrie 2018, în tabără de inelare de pe Grindul Chituc.

 Primul exemplar (un juvenil) observat în România a fost capturat pe data de 5 octombrie de Bărbos Lőrinc și Marton Attila, și recapturat o săptămână mai târziu, pe 13 octombrie 2016, într-o condiție fizică bună.
 Pe 2 septembrie 2018, Marton Attila, Fülöp Attila, Herczeg Dávid au capturat un exemplar, care a fost recapturat pe 3 septembrie 2018.

Recunoașterea în teren

Pitulicea de ienupăr se asemăna cu subspecia viridanus a pitulicii verzui (Phylloscopus trochiloides), dar are părțile superioare verzi asemănătoare cu cele ale pitulicii sfârâitoare (Phylloscopus sibilatrix), sprânceana galbenă foarte evidentă, clar delimitată, și obrajii, gâtlejul, laturile gâtului și partea superioară a pieptului gălbui. Coloritul galben și verde se pierde cu ușurință printre frunzișul luminat de soare, și prin urmare asemănarea cu subspecia viridanus se amplifică adesea pe teren. Dunga transversală alb-gălbuie de pe aripă (dunga alară) este evidentă și uneori este vizibilă o urmă scurtă a celei de-a doua dungi alare. Sprânceana galbenă se termină brusc la baza ciocului și nu se extinde pe frunte ca la majoritatea pitulicilor verzui. Capul este proporțional mai mare și ciocul mai puternic.

Strigătul de contact se aseamănă cu cel al pitulicii verzui siberiene (Phylloscopus plumbeitarsus) și constă dintr-un "tiss-suii" sau "tssiurr" înalt, clar disilabic. Cântecul este foarte asemănător cu cel al pitulicii verzui, dar adesea dar diferă prin includerea unui tril sec sau a unei fraze bâzâitoare, "tsii-tserrr"; un cântec poate include până la trei de astfel de fraze, dar obișnuit una sau două.

Este destul de activă și în continuă mișcare ca și pitulicea verzuie, și se deplasează iute prin coroanele copacilor.

Descrierea

Este o pitulice de talie mică sau mijlocie care se asemăna cu pitulicea verzuie (Phylloscopus trochiloides) după penaj, înfățișare și comportament. Are o lungime de 10-11 cm și o greutate de 6,5-9 g. Sexele sunt asemănătoare și nu se pot diferenția după penaj.

Are o sprânceană lungă și lată de culoare galbenă strălucitoare (galben-lămâi) care se extinde dincolo de partea posterioară a regiunii auriculare; sprânceană se termină brusc la baza ciocului și nu se extinde pe frunte. Sprânceană este accentuată de o dungă oculară măsliniu-închisă la fel de lungă și o semilună oculară inferioară albicioasă vădită. Fața (obrazul și regiunea auriculară) sunt de asemenea galben-strălucitoare (galben-lămâi), ușor pătate cu măsliniu pe margini.

Creștetul și părțile superioare, inclusiv tectricele supraalare, sunt de culoare verde (verde-măslinie) strălucitoare, destul de deschisă (cenușii până la brun-cenușii în penajul uzat). Remigele aripii și rectricele cozii sunt brun-măslinii și au marginile steagurilor externe de culoare verde (verde-măslinie) strălucitoare.

Vârfurile supraalarelor mari sunt galben-deschise și formează împreună o dungă transversală (dungă alară) galbenă bine dezvoltată pe aripă; această dungă este destul de lungă și lată (are o lățime de 1-2 mm) și se termină de obicei mai lat la ambele capete. Vârfurile supraalarelor mijlocii sunt și ele galben-deschise și formează uneori a doua dungă alară galbenă slab dezvoltată, scurtă și subțire, abia vizibilă; dungă alara de pe supraalarele mijlocii este adesea prezentă numai în penajul proaspăt de primăvară.

Părțile inferioare în penajul proaspăt sunt albicioase, cu o nuanță galbenă intensă (galben-lămâi) variabil extinsă, unele cu galben numai pe bărbie, gatlej, laturile gâtului, piept și tectricele subcodale, altele în întregime galbene pe părțile inferioare (în penajul uzat galbenul uneori lipsește). Tectricele subalare sunt galbene (ele se văd adesea ca pene răsfirate pe curbura aripii).

Irisul brun-închis. Mandibula superioară brun-închisă (corniu-închisă), mandibula inferioară de culoare vie mai deschisă - portocalie, galbenă sau rozacee. Picioarele variabil colorate, brunii sau cenușiu sau verde-măslinii, cu marginea posterioară gălbuie, sau brun-deschisă sau rozacee.

Vârsta

 Adultul în penajul uzat de vară are părțile superioare brun-cenușii sau cenușii, părțile inferioare sunt neuniform galben-murdare. În penajul uzat galbenul de părțile inferioare uneori lipsește. Dungă alara de pe supraalarele mijlocii poate lipsi.

 Juvenilul toamna este asemănător ca adultul sau cu pasărea în prima iarnă, dar are penajul ceva mai strălucitor și părțile inferioare sunt uniform galbene.

Date biometrice

Lungimea totală 10,5-12 cm. Lungimea aripii ♂ 59-69 mm (în medie 64,3), ♀ 58-64 mm (în medie 61,4). Lungimea cozii ♂ 43-51 mm (în medie 47,1), ♀ 41-48 mm (în medie 45,2). Lungimea cozii/Lungimea aripii în medie 73,4%. Lungimea ciocului 12.0-14.0 mm (în medie 12,8). Înălțimea ciocului 2,5-3,0 mm (în medie 2,7). Lățimea ciocului 3,3-3,8 mm (în medie 3,6). Lungimea tarsului 17,5-19,9 mm (în medie 18,6).

Formula alară: prima remige primară depășește vârful tectricelor primare cu 3-8 mm, și este mai mică decât a 2-a remige primară cu 25-31 mm (într-un caz cu 23). A 2-a remige primară este mai mică decât vârful aripii cu 6-9,5 mm, egală cu a 7-a sau a 7-a/8-a remige primară (în 52%), egală cu a 6-a/7-a (în 37%) sau cu a 8-a (în 11%) (Ticehurst în 1938 a găsit o proporție mai mare egală cu a 6-a/7-a în 84%, și nici una egală cu a 8-a remige). Remigele primare 3-5 sunt aproximativ egale și cele mai lungi și formează vârful aripii (însă uneori a 3-a sau a 5-a remige primară sau ambele sunt mai mici decât vârful aripii cu 0,5-1 mm). A 6-a remige primară este mai mică decât vârful aripii cu 1,5-4 mm. A 7-a remige primară este mai mică decât vârful aripii cu 5-8 mm. A 10-a remige primară este mai mică decât vârful aripii cu 10,5-14 mm. Prima remige secundară este mai mică decât vârful aripii cu 13-17 mm. Pe steagul extern al remigelor primare 3-6 există emarginații (scobituri).

Dementiev dă următoarele date: Prima remige primară depășește vârful tectricelor primare cu 3,5-9 mm. A 2-a remige primară între a 6-a și a 7-a, mai rar egală cu a 7-a și extrem de rar între a 7-a și a 8-a. Remigele primare 3-4 sau 3-4-5 au o lungime egală și formează vârful aripii. Pe steagul extern al remigelor primare 3-6 există emarginații (scobituri), emarginația de pe a 6- remige primară este slab pronunțată. Anvergura aripilor ♂ (la 3 exemplare) 190, 191 și 192 mm. Lungimea corpului ♂ (la 3 exemplare) 117, 118 și 118 mm. Lungimea aripii ♂ (la 23 exemplare) 58,0-64,6 mm, în medie 62,3 mm; ♀ (la 4 exemplare) 57,5-60,0, în medie 58,5 mm. Greutatea ♂ (a 3 exemplare) 7,25, 7,5 și 7,5 g, ♀ (1 exemplar) 6,5 g.

Specii asemănătoare

Cu toate că în linii mari are aceeași mărime și înfățișare ca și pitulicea verzuie (Phylloscopus trochiloides), pitulicea de ienupăr diferă subtil dar invariabil prin următoarele trăsături de subspecia viridanus a pitulicii verzui (în ordinea importanței):

 Sprânceana, fața și toată partea inferioară, sunt de culoare deschisă galben-strălucitoare, în mod evident mai mult decât la majoritatea indivizilor subspeciei viridanus ce au o nuanță mai gălbuie. Puțini indivizi ai subspeciei viridanus au o nuanță gălbuie puțin mai intensă pe cap și pe părțile inferioare, mai ales pe abdomen și flancuri, față de majoritatea, dar pitulicea de ienupăr este în orice caz mai saturată cu galben mai ales pe sprânceana, bărbie, gâtlej și piept. În  acest caz este important de luat în considerație ansamblul complet de caracteristici ai subspeciei viridanus, inclusiv părțile superioare ușor mai întunecate și mai cenușii și cel puțin elementul albicios de pe sprânceană, obraji, bărbie și gâtlej, acestea fiind în întregime galben-lămâi la pitulicea de ienupăr.

 Părțile superioare la pitulicea de ienupăr sunt ușor mai mai deschise la culoare și au o nuanță verzuie mai strălucitoare, mai puțin cenușie.

 Pitulicea de ienupăr are sprânceana lungă și lată, care se termină brusc la baza ciocului, ca la majoritatea pitulicilor verzui siberiene (Phylloscopus plumbeitarsus), și nu se extinde pe frunte ca la majoritatea pitulicilor verzui (subspecia viridanus).

 În general la pitulicea de ienupăr dunga alară posterioară de pe supraalarele mari este mai lungă și mai lată, și se termină de obicei mai lat la ambele capete. La  subspecia viridanus a pitulicii verzui dunga alară este mai îngustă și mai scurtă, fiind limitată numai la câteva supraalare mari centrale, și de obicei dispare treptat spre ambele capete, neajungând la marginea aripii sau la remigele terțiare.

 Uneori pitulicea de ienupăr are o urmă a celei de-a doua dungi alare (anterioare) pe supraalare mijlocii, care este foarte scurtă și subțire (aceasta este foarte rară la  subspecia viridanus a pitulicii verzui).

 În medie proiecția remigelor primare la pitulicea de ienupăr este puțin mai lungă decât la subspecia viridanus (dar există multe coincidențe).

 Cu toate că adesea este dificil de stabilit precis mărimea pitulicii de ienupăr fără a o captura, ea are în medie o talie un pic mai mare și aripa mai lungă față  de subspecia viridanus (dar există multe coincidențe) și proporțional dimensiunile capului și a ciocului sunt adesea evident mai mari decât la subspecia viridanus.

 Pe lângă aceste trăsături distinctive există diferențe vocale subtile, dar destul de utile.

O pitulice văzută bine de la o distanță mică și într-o lumină bună care are sprânceana, laturile capului și o mare parte a părților inferioare, în special bărbia și gâtlejul de culoare galben-lămâi strălucitoare, și părțile superioare de culoare verde destul de deschisă și strălucitoare și la care alte diferențe susțin identificarea, inclusiv strigătul disilabic sau cântecul caracteristic, poate fi considerată cu certitudine o pitulicea de ienupăr. Dar în practică, locul de unde ea cântă este adesea cel mai bun indiciu. Culoarea galbenă este adesea dificil de deslușit sau de apreciat corect atunci când pitulicea este văzută în coroana luminată de soare a arborilor foioși.

Pitulicea verzuie se deosebește de pitulicea arctică (Phylloscopus borealis) prin coloritul galben de pe părțile inferioare, părțile superioare verzi mai deschise, talia puțin mai mică și absența nuanței cenușii sau a petelor cenușii de pe laturile părții posterioare a gâtlejului și a pieptului.

Năpârlirea

Adulții năpârlesc de două ori pe an.

Năpârlirea postnupțială parțială a păsărilor adulte are loc în locurile de cuibărit sau în apropierea lor înainte de migrație la sfârșitul verii (în iulie-septembrie), și cuprinde tectricele corpului și unele tectricele alare, rareori și unele remige terțiare mediale impare și un număr variabil de rectrice centrale ale cozii.

Năpârlirea prenupțială completă (inclusiv a aripilor și cozii) atât a păsărilor adulte cât și celor din primul an de viață are loc în cartierele de iarnă, din februarie până la jumătatea lunii martie.

Juvenilii năpârlesc parțial, ei își schimbă în iulie-septembrie tectricele corpului, uneori remigele terțiare mediale, și câteva tectrice supraalare, câteodată rectricele centrale ale cozii.

Vocea

Cântă de la sfârșitul lui aprilie până la sfârșitul lui iulie. Strigătele și cântecul sunt foarte asemănătoare cu cele ale pitulicii verzuii (Phylloscopus trochiloides, subspecia viridanus).

Cântecul seamănă cu cel al codobaturii albe (Motacilla alba) și pițigoiului de brădet (Periparus ater), dar mai mult cu cel al pitulicii verzui, și constă dintr-un șir de note ciripitoare puternice și melodioase ascendente și descendente, de tonalitate înaltă, ascuțite, "scârțâitoare", emise într-un ritm oarecum sacadat și "grăbit". Strofele adesea durează 1,5-2,5 sec. Câteodată, cântecul nu poate fi distins cu certitudine de cel al pitulicii verzui (cel puțin nu fără utilizarea sonogramelor sau chiar și în acest caz), dar multe păsări includ un element "bâzâitor" sau "triluit" sec (diferit de trilurile auzite uneori ale pitulicii verzui asemănătoare cu a ochiuboului), acest element este considerat a fi specific speciei. Această notă triluită seacă, "tserr", este adesea precedată de o notă scurtă, ascuțită, și prin urmare nota poate fi redată printr-un "tsi-tserr". Un cântec poate include până la trei note triluite, dar obișnuit una sau două. Un alt element al cântecului tipic (dar care nu este folosit de toți cântăreții) este includerea unui "huuiit" șuierător, dulce și scurt. După unii autori cântecul incepe de obicei cu notele "suii-u" sau "ce-uii", și poate fi redat print-un "ce-uii ceuii ceuii ciui ciui ciui ciui", care poate fi prelungit cu un "ceuiiii" strident.

Strigătul de contact este foarte asemănător ca strigătul pitulicii verzui siberiene (Phylloscopus plumbeitarsus), și după cum se pare indistinct de el, și constă ditr-un "tiss-suii" sau "tssiurr" înalt, disilabic. Unele variante pot fi transcrise, ca un "dishuit", așa cum zic francezii cifrei 18 "dix-huit". După unii autori strigătul de contact este un "ci-uii" sau "cii-uii" puternic și ascuțit, sau un "cirr-ir-ip", "tissic", "tirririp" sau un "zilip" răsunător. Când este alarmată sau excitată scoate un "ci-vii ci-viii" rapid și repetat și un "ci-ru-uiit" mai lung și mai plăcut, aproape trisilabic.

Habitatul

Cuibărește pe versanții munților în pădurile de foioase luxuriante de la altitudini mari, mai ales în cele de fag (Fagus), stejar (Quercus) sau ienupăr (Juniperus) cu subarboret bine dezvoltat sau în pădurile de conifere în care cresc și copaci de foioase ca aninul (Alnus), de ex. aninul alb (Alnus incana) în vestul Caucazului; de asemenea în sălcișuri (Salix), în special de-a lungul văilor râurilor, dar și pe povârnișurile acoperite cu tufișuri, în ravene și în tufișurile din pajiștile subalpine. Specia este prezentă de la poalele munților până la altitudini de 3000 m.

În afara sezonului de cuibărit, se întâlnește în păduri până la altitudini de 2400 m, precum și în grădini, parcuri, livezi și la marginile terenurilor agricole.

Comportamentul

Este o pasăre vioaie și nu stă locului nici o clipă când își caută hrana, zboară dintr-un loc într-altul fâlfâind din aripi. Își procură hrana singur sau în perechi. La sfârșitul sezonului de cuibărit și în pasaj se adună în cârduri sau se alătură stolurilor mixte formate de alte păsări insectivore mici, cum ar fi pițigoii (Parus).

Este o specie teritorială; teritoriul ocupat de o pereche este apărat contra altor genuri de păsări, mai ales față de pitulicea mică (Phylloscopus collybita) și pitulicea caucaziană (Phylloscopus sindianus, subspecia lorenzii).

Hrana

Pitulicea de ienupăr se hrănește cu diverse nevertebrate mici, mai ales cu insecte (adulți și larve), de ex. gândaci (Coleoptera), păianjeni (Araneae), plecoptere (Plecoptera), fluturi (Lepidoptera), muște (Diptera) și hemiptere mici (Hemiptera), inclusiv cu afide (Aphidoidea).

În stomacurile a 4 păsări, capturate în iunie și iulie 1971-1973 lângă satul Nichel din Adîgheia au fost găsite: un păianjen (Araneidae); o ortopteră; 9 homoptere, inclusiv o cicadelă (Cicadella), 2 purici meliferi (Psyllidae), și o afidă (Aphididae); 5 gandaci, inclusiv  o carabidă  și un trombar (Curculionidae); o himenopteră; 10 diptere, printre care 3 țânțari, 7 muște (dintre acestea 6 empidide). Au fost găsite și 3 semințe de ierburi.

În timpul sezonului de cuibărit, hrana adulților și puilor din cuib este identică. În rezervația naturală Teberda (din nord-vestul Caucazului) puii din cuib  au fost hrăniți cu tipulide, diferite muște, fluturi adulți mici, omizi de cotari (Geometridae), buhe (Noctuidae) și de tortricide (Tortricidae), alte insecte mici, păianjeni.

Își caută hrana în principal în etajele mijlocii și superioare ale coronamentului copacilor de foioase mai ales la periferia coroanei. În etajul inferior al pădurii coboară rar, deși uneori vânează printre ferigi.

Majoritatea insectelor le prinde prin frunziș. Se hrănește atât cu insecte târâtoare, pe care le prinde de pe suprafața frunzelor și ramurilor, cât și zburătoare. Insectele zburătoare sunt colectate de pe suprafața vegetației sau prinse în aer, sărind după ele de pe ramurile terminale sau le prinde planând în aer.

Deplasări sezoniere

Pitulicea de ienupăr este o pasăre migratoare.

Iernează în sudul Indiei și Sri Lanka, iar un număr mic și în sudul Pakistanului (în sudul provinciei Sind). Pleacă din locurile de cuibărit în august și pasajul continuă până la începutul lui octombrie, excepțional până la mijlocul lui noiembrie. Trece în pasaj prin Iran de la mijlocul lui august și în Pakistan (în special din Punjab până la Sind) de la sfârșitul lui august/începutul lui septembrie până la sfârșitul lui octombrie; căile migrației trec în principal prin văile râurilor și defileurile montane. Se întâlnesc în număr mare în India și Sri Lanka de la începutul lui septembrie, dar majoritatea ajung în cartierele de iarnă în octombrie.

Migrația de primăvară spre locurile de cuibărit începe în martie, dar cartierele de iernat sunt părăsite în mare parte până la mijlocul lui aprilie. Este mai numeroasă primăvara la nordul și estul traseului de migrație de toamnă (spre est până în Nepal, Sikkim și vestul Bengalului) de la mijlocul lui martie până la mijlocul lui mai. În pasajul de primăvară trece prin nordul Pakistanului de la sfârșitul lui martie până la sfârșitul lui mai și prin zona sud-caspică de la mijlocul lui aprilie până la mijlocul lui mai (majoritatea la începutul lui mai). Primele păsări sosesc în locurile de cuibărit din Caucaz și nord-estul Turciei la sfârșitul lui aprilie, dar cele mai multe în primele 10 zile ale lunii mai.

Apare accidental sau rar în pasajul de toamnă în unii ani în Oman și excepțional la mijlocul iernii pe coasta rusă a Mării Negre. În timpul migrației apare rar în pasaj în Bangladeș. Apariții accidentale extrem de rare au fost înregistrate în Insulele Britanice, Franța, Germania, Suedia, România, Israel și Bahrein.

Statutul și conservarea

Specia nu este amenințată cu dispariția la nivel global (LC după criteriile IUCN).

Este comună sau în unele locuri numeroasă. Nu există informații despre populația totală cuibăritoare, dar arealul de cuibărit s-a extins din anii 1930 în nord-vestul Caucazului și în nordul Turciei până în nord-vestul Anatoliei; probabil cuibărește și în vestul Pakistanului (Belucistan).

Există puține date privind densitățile populațiilor; densitățile variază de la 3 teritorii individuale pe 4 ha până la 11 pe 30 ha, dar de-a lungul văilor râurilor se întâlnesc 7 masculi cântători pe un km. În pădurile montane din Azerbaidjan densitățile cresc cu altitudinea, de la 0,2-2,1 păsări/km în pădurile de la altitudini mai joase la 6-14 păsări/km în cele de la altitudini medii.

Populația europeană estimată de perechi cuibăritoare.

Note

Legături externe

 Pitulice de ienupăr Phylloscopus nitidus. SOR
 Pitulice de ienupăr  / Phylloscopus nitidus. RomBird.
 Green Leaf Warbler, Phylloscopus nitidus. Tarsiger.com
 Green Warbler Phylloscopus nitidus. The Internet Bird Collection (IBC). Video
 Green Warbler Phylloscopus nitidus. eBird
 Green Warbler (Phylloscopus nitidus). BirdGuides
 Pouillot du Caucase Phylloscopus nitidus - Green Warbler. Oiseaux.net
 Pouillot du Caucase Phylloscopus nitidus - Green Warbler. Photos, Oiseaux.net.
  Phylloscopus nitidus Blyth, 1843 - Желтобрюхая пеночка. Позвоночные животные России
 Желтобрюхая пеночка Phylloscopus nitidus (Blyth, 1843). Birds of Europaean part of Russia

Phylloscopus
Păsări din România
Păsări din Asia de Vest
Păsări descrise în 1843
Taxoni clasificați de Edward Blyth

Pitulice de ienupăr


Glasački listić list je od papira i dokument koji se rabi pri sudjelovanju na izborima ili referendumima.

Prethodno ispisani list prikazuje popis odobrenih kandidata i / ili političkih stranaka. Glasački listić se zatim preklopiti da bi se sačuvala tajnost glasanja i ubacuje u glasačku kutiju. Na kraju glasovanja broj glasova određuje izborne pobjednike.

Izgled
Oblikovanje glasačkih listića može utjecati na ishod glasovanja. Zato u demokratskim izborima moraju biti neutralani.
Dizajn glasačkih listić može pomoći ili spriječiti jasnoću na izborima. Loši dizajni mogu dovesti do konfuzije i potencijalni kaos ako velik broj birača pogrešno ispuni glasački listić.

Povijest
U staroj Grčkoj rabljeni su za glasovanje komadići razbijene keramike, u kojoj je ime bilo ugravirano. Birači su donijeli već upisana imena u krhotinama. U Rimskoj Republici glasovalo se pomoću malih voštanih pločica.
Članovi britanskog parlamenta u početku su birali aklamacijom a poslije usmenim glasovanjem.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

politika

Glasački listić


Bass Highway ist der Name zweier Fernstraßen in Australien:
Bass Highway (Tasmanien)
Bass Highway (Victoria)

Bass Highway


جناح قد تعني:

الطيران و ديناميك هواء

علم الأحياء
 قشريات الجناح: رتبة من الحشرات لها أجنحة قشرية.
 رجل الجناح: مصطلح من ميدان الطيران.
 جناح الأنف أحد أجزاء الأنف البشري.

أماكن

 الجناح (جيجل) إحدى قرى ولاية جيجل الجزائرية.
 جناح (الوادي الجديد) إحدى قرى محافظة الوادي الجديد المصرية.
 مدينة جناح في محافظة هرمزغان الإيرانية.

آخر

 محمد علي جناح مؤسس جمهورية باكستان.

صفحات توضيح أسماء أماكن

جناح (توضيح)


El día que secuestraron al papa es una obra de teatro  de Joao Bethencourt, estrenada en España en 1973

Argumento
El argumento de la obra gira en torno a un hombre, trasunto del Papa Juan XXIII, quién viaja de incógnito por New York, donde es secuestrado por un taxista comunista, ateo y judío. Pero lo sorprendente será el rescate exigido por el hombre, ya que no consiste en dinero, sino en que ese día paren todos las guerras y no se produzca ni una sola acción militar.

Estreno
 Teatro Lara, Madrid, 6 de diciembre de 1973.
 Dirección: Carlos Vasallo.
 Adaptación: Ariel Cortazzo y Xavier del Río.
 Intérpretes: Carlos Lemos, Inma de Santis, Rafael Alonso, Félix Dafauce, Enrique San Francisco, María Isbert, Antonio Vico, Margot Cottens, Antonio Puga, José Montijano. Paloma Moreno.

Referencias

Obras de teatro de Joao Bethencourt
Obras de teatro de 1973

El día que secuestraron al Papa