Adolf Heeb (* 11. Juli 1940 in Ruggell) ist ein ehemaliger liechtensteinischer Radrennfahrer und Politiker der Vaterländischen Union (VU).

Biografie

Ausbildung und Beruf
Heeb wuchs zusammen mit zwei Brüdern und zwei Schwestern in Ruggell auf. Er besuchte die Volksschule und die Realschule. 1956 begann er eine Lehre als Maschinenzeichner bei Hoval, die er 1960 abschloss. Neben seiner Arbeit für Hoval besuchte er die ETH Zürich, wo er sich in Thermodynamik weiterbildete, und machte eine kaufmännische Ausbildung. Im weiteren Verlauf seiner Karriere wurde er Prüfstandsleiter im Bereich Labortechnik. 1982 übernahm Heeb die technische Leitung der Entwicklungsabteilung von Hoval.

Von 1981 bis 1985 war er Mitglied im Zweiten Senat des Obergerichtes. 1985 wurde er Mitglied im Verwaltungsrat der Liechtensteinischen Gasversorgung.

Heeb ist seit 1965 verheiratet. Aus der Ehe gingen eine Tochter und ein Sohn hervor.

Sportliche Karriere
Mit dem aktiven Radsport begann Adolf Heeb 1958. Bei den Olympischen Sommerspielen 1960 in Rom gehörte Heeb neben zwei Sportschützen und zwei Leichtathleten der aus 5 Athleten bestehenden liechtensteinischen Delegation an. Dort nahm er am Strassenrennen teil, konnte den Wettbewerb jedoch nicht beenden. Bei der Österreich-Rundfahrt 1961 wurde er Etappensieger und Goldtrikotträger. 1962 nahm er an der Tour de l'Avenir teil, wurde dreifacher Etappensieger und war Bester Bergfahrer. Bei den ebenfalls 1962 stattfindenden UCI-Strassen-Weltmeisterschaften belegte er den 15. Platz, des Weiteren siegte er in der Meisterschaft von Zürich für Amateure. 1963 nahm er an der Tour de Suisse teil. 1964 erfolgte eine erneute Teilnahme an der Tour de l'Avenir teil. Ende der Saison 1964 beendete der seit 1958 aktive Heeb überraschend seine sportliche Karriere. Während seiner Karriere erzielte er insgesamt 75 Siege.

Von 1979 bis 1988 fungierte er als Präsident des Liechtensteiner Radfahrerverbandes.

Politische Aktivitäten
Politisch betätigte sich Heeb in der VU. Als Mitte der 1960er Jahre mit der Jugendunion (JU) eine Jugendorganisation der Partei gegründet wurde, wurde Heeb, der eines der Gründungsmitglieder war, 1967 der erste Präsident der JU. Dieses Amt hatte er bis 1973 inne. Von 1974 bis 1978 sass er für die VU als stellvertretender Abgeordneter im Landtag des Fürstentums Liechtenstein. Nach dem schlechten Abschneiden der VU bei den Landtagswahlen 2005 trat Parteipräsident Heinz Frommelt von seinem Amt zurück und Heeb wurde zu seinem Nachfolger gewählt. Während seiner Präsidentschaft kam es unter anderem zu einer Erneuerung der Jugendunion. Auf dem Parteitag der VU am 26. September 2011 in Balzers wurde Jakob Büchel zu seinem Nachfolger gewählt.

Auszeichnungen
Am 2. Dezember 2005 erhielt Heeb, neben Roman Hermann, das Goldene Lorbeerblatt der Regierung für besondere Verdienste um den Sport in Liechtenstein verliehen. Für seine Verdienste um das Land Liechtenstein verlieh ihm Fürst Hans-Adam II. am 2. Dezember 2011 das Komturkreuz des Fürstlich Liechtensteinischen Verdienstordens.

Weblinks

 Lebenslinien, Interview mit Adolf Heeb (Teil 1, 27. März 2012)
 Lebenslinien, Interview mit Adolf Heeb (Teil 2, 27. März 2012)

 Eine kurze, aber grosse Radkarriere (PDF; 7,4 MB), Artikel in sport:zeit (Ausgabe 04/2010 August)

Einzelnachweise

Olympiateilnehmer (Liechtenstein)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1960
Radsportler (Liechtenstein)
Parteipräsident (Liechtenstein)
VU-Mitglied
Träger des fürstlich liechtensteinischen Verdienstordens (Komtur)
Liechtensteiner
Geboren 1940
Mann

Adolf Heeb


Sensible Soccer, 1992 yılında Sensible Software adlı yazılım firması tarafından yayınlanan klasikleşmiş bir futbol oyunudur. Tüm dünyada yıllarca oynanmış ve uluslararası turnuvalar düzenlenmiştir. Aynı zamanda sıklıkla Sensi olarak bilinen, 1990'ların başında oldukça popüler olan ve hala bir kült olan futbol video oyun serisidir.

Sensible Software tarafından ilk olarak 1992'de Amiga, Atari ST bilgisayarları ve PC için piyasaya sürülmüştür.

Oyun, Amiga Power'ın "All Time Top 100" gibi listelerde zirveye yerleşmiştir. Oyunun grafik stili Mega Lo Mania, Cannon Yemi ve Sensible Golf gibi diğer Mantıklı Yazılım oyunlarında kullanılmıştır.

12 Kasım 2015'te, Sensible Soccer, Sociable Soccer için "manevi bir halef" olan Jon Hare tarafından açıklanmıştır. PC, mobil ve Sanal Gerçeklik için ilk versiyonlar, 2016 yılında Köln'deki Gamescom ve Londra Bilim Müzesi de dahil olmak üzere Avrupa'daki 9 farklı mekanda gösterilmiştir. Sociable Soccer, Steam Erken Erişim'de 12 Ekim 2017'de yayınlanmıştır. PlayStation 4, Xbox One, iOS ve Android sürümlerini takip etmiştir.

Şirketin kurucusu Jon Hare'e göre, Sensible Soccer'ın ilk sürümü yaklaşık 200.000 kopya satmıştır. Serinin 2002 yılına kadar 2 milyon kopya sattığını tahmin edilmektedir.

Tarihi

Kökeni
Genellikle SWOS olarak anılan Sensible World of Soccer 1994 yılında piyasaya sürüldü. Oyun neredeyse Virgin Games tarafından yayınlandı, ancak Virgin Soccer olarak adlandırılmasında ısrar edildi. Tüm profesyonel futbol dünyasını tek bir oyuna dahil etmeye çalışan video oyunlarının ilki oldu. Dünyanın birçok ülkesinde birçok bölüme sahip olan oyuncuların, dünyanın dört bir yanından binlerce farklı kulüp olarak yönetmesine ve oynamasına olanak tanıyan yirmi sezonluk kariyer moduna sahipti.

Gelecek nesil
1 Kasım 2005'te Eurogamer oyun web sitesinde yapılan bir röportajda serinin 2006 yazında PC, PlayStation 2 ve Xbox'ta yayınlanacak tam bir 3D başlık ile geri döneceği açıklandı. Lisansın sahibi olan Codemasters, oyunu tüm PAL bölgelerinde piyasaya sürecek ve tasarımın orijinal tasarımcısı Jon Hare tarafından denetlenecektir. Sensible Soccer 2006, 9 Haziran 2006'da piyasaya sürüldü.

Geliştirilmesi
Sensible Software'in oyun tasarımına devil-may-care yaklaşımını yansıtan geliştiriciler, Mega Lo Mania'dan spritelarla oynadıktan ve bir futbol oyununda kullanmaya karar verdikten sonra Sensible Soccer yapmaya karar verdiler.

Ödüller
Serbest bırakıldığı andan itibaren Mega, oyunu Tüm Zamanların En İyi 50 Mega Drive Oyununa 1. sıraya yerleştirdi. Oyunun Mega CD versiyonu aynı sayıdaki En İyi 10 Mega CD Oyununda 2. sırada yer aldı. Sensible World of Soccer 1995/96, her iki dergi tarafından herhangi bir oyun için verilen en yüksek puan olan Amiga Power ve Amiga Format'tan % 96 oranında inceleme puanı aldı.

12 Mart 2007'de, New York Times, Sensible Wolrd Soccer'ın (1994), Stanford Profesörü Henry Lowood ve komitesinin dört üyesi olan oyun tasarımcıları Warren tarafından tüm zamanların en önemli on video oyununun listesine verildiğini bildirdi. Bu liste 2007 Oyun Geliştiricileri Konferansı'nda da açıklandı.

Sensible World of Soccer (1994), Stanford Üniversitesi'ndeki Bilim ve Teknoloji Koleksiyonları tarafından oyun kanonu olarak adlandırılan Tüm Zamanların En Önemli On Video Oyunundan biri olarak tanındı.

Özellikleri

Kick off'a benzeyen 2 boyutlu basit grafikleri, kuş bakışı görüntüsü ve tek düğmeyle oynanmasının yanında, hala hiçbir futbol oyununda bulunmayan kadro genişliği ve ileri menejerlik, transfer özellikleri ile bugünkü birçok futbol oyununun atası sayılabilir.

Oyunun en büyük özelliği topun oyuncunun ayağına yapışık olmamasıdır. Top hakimiyeti futbolcudan futbolcuya değişiklik gösterirken, oyuna eklenen ufak ayrıntılarla oyunu oynayan kişinin yeteneğiyle de birebir bağlantılıdır. Fifa serisi, Pro Evolution Soccer (PES) gibi oyunlarda ani dönüşler hiçbir sıkıntı yaşanmadan yapılabilirken, Sensible Soccer'da bu tip bir dönüşü yapmak büyük ustalık ister. Bu yönleriyle Kick Off serisine oldukça benzeyen Sensible Soccer'ı Kick Off serisinden ayıran en büyük özellik, menajerlik (Kick Off'ta zaten yoktu) yapma imkânı vermesidir.

Otomatik orta, ceza sahasının içinde adamların topun geldiği yere otomatik olarak koşması gibi özellikler oyunda bulunmadığından; binbir zorlukla ceza sahasının içine yaptığınız bir ortaya kafa atmak, deveye hendek atlatmaktan daha zor olabilir.

Başarılı bir takım oyunu için kendi oyun tarzınızı belirleyip, kendi taktiğinizi kurmanız gerekir. Taktik ekranı "Top neredeyken, hangi oyuncu nerede olsun?" sorusu üzerine kurulmuştur. Bu yüzden orta yapacağınız bölgeyi belirleyip, oyuncuları o sırada ceza sahasının içine yerleştirirseniz ortalara isabetli bir kafa vuruşu yapma şansınız daha fazla olur.

Oyunun göze çarpan en büyük özelliklerinden biri de transfer sistemidir. Neredeyse Dünya'daki bütün takımların, oyuncularının (İsimler gerçektir) ve en öne çıkan 3 özelliklerinin bulunduğu gelmiş geçmiş en büyük veri tabanı bu oyuna yüklenmiştir. Transfer yapmak için (oyunun büyüklüğü zaten buradan da anlaşılabilir) önce kıta, sonra ülke, sonra varsa lig ve en son olarak da takım seçerek oyunculara göz atabilirsiniz. İstediğiniz oyuncu için ister nakit para teklif edebilir, isterseniz kendi kadronuzdan bir oyuncu verebilir, isterseniz de oyuncu + para teklif edebilirsiniz. Aynı oyuncuya üst üste çok kez düşük fiyat veya mantıksız değiş tokuş önerilerinde bulunursanız, takım o hafta için, o oyuncuyu size satmaktan vazgeçer. Eğer "Ben kapı kapı gezip, oyuncu aramam" diyenlerdenseniz, satılığa çıkarılmış oyuncuların arasından birini seçmek için yerli veya yabancı markete uğrayıp, aradığınız oyuncunun mevkisini ve aradığınız özelliği belirterek de transfer yapabilirsiniz. Burada da esas olan, marketteki oyuncuları alırken oyuncunun normal fiyatından daha düşük bir fiyat, direkt takımdan oyuncu alırken de oyuncunun fiyatından daha yüksek bir fiyat vermektir.

Aldığınız oyuncuyu doğru yerde oynatmazsanız bir süre sonra fiyatı düşmeye başlar. Ama doğru yerde oynatırsanız da fiyatı artar. Ancak fiyatın artması veya azalması, oyuncunun yeteneklerinde herhangi bir değişikliğe yol açmaz.

Oyunun bugüne kadar hiçbir futbol oyununda değinilmeyen özelliklerinden biri de; alt yapıdan yetişen futbolculardır. Esas kadronun yanında, alt yapıdan yetişen ve size "trial" ibaresiyle gelen yeni oyuncular, 1-2 maç oynatılarak denenebilir. Bu oyuncular milyon dolarlık starlar da olabilir, 5000 dolarlık standart oyuncular da olabilir.

Oyun içinde; yerel ligler, özel kupalar, şampiyonlar ligi vs vs'nin yanında, Dünya Kupası da vardır. Sezon sonunda size bir millî takımdan antrenörlük teklifi gelebilir. O ülkenin ligini inceleyerek kabul edip etmemek elinizdedir. Ama millî takıma gittikten sonra el emeğiyle geliştirdiğiniz yıldızlar karmanıza geri dönmeniz mümkün olmayabilir. Herhangi bir takıma dönüp, daha önceden hazırladığınız "yıldızlar karması"yla karşılaşmak da pek keyifli olmayabilir.

Oynanışı

Ataktayken

Kısa ateş: Pas (otomatik olarak en yakın takım arkadaşının ayağına, oyun kolunu aksi yöne çekerseniz sert, diğer yönlere çekerseniz de falsolu gider.)

Uzun ateş: Şut (Oyuncunun baktığı yöne doğru hafif havadan giden standart bir şuttur. Oyun kolunu aksi yöne çekerseniz havadan, diğer yönlere çekerseniz de yine falsolu şut çekebilirsiniz.)

Topla düz koşu yaparken aniden durduğunuzda (biraz önce de belirttiğim gibi, top oyuncunun ayağına yapışık olmadığı için) top durmaz, ilerlemeye devam eder. Bu yolla topu ayağınızdan biraz açıp tekrar yetişerek şut çekerseniz normalden çok daha sert şutlar çekilebilir.

Defanstayken

Ateş: Yerden müdahale (tek tip kayarak müdahale vardır. Arkadan müdahaleler %95 faul sayılır. Bunun aksine karşıdan size doğru koşan oyuncuya kayarak müdahale edebilirsiniz, bu da %95 faul olarak görülmez!)

Kaleci

Tamamen bilgisayarın kontrolündedir. Sadece penaltılarda kaleciye "fikir" verebilirsiniz!

Kafa vuruşu
Top havadan gelirken oyuncunuz topa doğru koşarken ya da topu beklerken uzun bir süre ateş tuşuna basıp top tam çıkarken klavyede ters yön (ok) tuşuna basarak uzun mesafeli havadan kafa vuruşları yapabilirsiniz.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 http://sensibletr.com  (TSSA)
 http://www.sensiblesoccer.de
 https://web.archive.org/web/20160413033817/http://www.animoon.org/forum/viewthread.php/?thread_id=283 (Amiga SWOS Online Pack v1.50)

1992 video oyunları
Acorn Archimedes oyunları
Amiga oyunları
Atari Jaguar oyunları
Atari ST oyunları
Amiga CD32 oyunları
DOS oyunları
Sega CD oyunları
Sega Mega Drive oyunları
Super Nintendo Entertainment System oyunları
Birleşik Krallık'ta geliştirilen video oyunları
1992'de başlatılan video oyunu serileri
Futbol video oyunları

Sensible Soccer


Siddharth Pico Raghavan Iyer (born 11 February 1957), known as Pico Iyer, is a British-born essayist and novelist known chiefly for his travel writing. He is the author of numerous books on crossing cultures including Video Night in Kathmandu, The Lady and the Monk and The Global Soul. He has been a contributor to Time, Harper's, The New York Review of Books, and The New York Times.

Early life
Iyer was born Siddharth Pico Raghavan Iyer in Oxford, England, the son of Indian parents.  His father was Raghavan N. Iyer, a philosopher and political theorist then enrolled in doctoral studies at the University of Oxford. His mother was the religious scholar and teacher Nandini Nanak Mehta. He is the great-great-grandson of Indian Gujarati writer Mahipatram Nilkanth. Both of his parents grew up in India then went to England for tertiary education. His name is a combination of the Buddha's name, Siddhartha and that of the Italian Renaissance philosopher Pico della Mirandola.

When Iyer was seven, in 1964, his family moved to California, when his father started working with the Center for the Study of Democratic Institutions, a California-based think tank, and started teaching at University of California, Santa Barbara. For over a decade, Iyer moved between schools and college in England and his parents' home in California.

He was a King's Scholar at Eton College, and studied at Magdalen College, Oxford and was awarded a congratulatory double first in English literature in 1978. He then received an A.M. in literature from Harvard University in 1980. He received the [Oxford MA] in 1982.

Career
Iyer taught writing and literature at Harvard before joining Time in 1982 as a writer on world affairs. Since then, he has travelled widely, from North Korea to Easter Island, and from Paraguay to Ethiopia, while writing works of non-fiction and two novels, including Video Night in Kathmandu (1988), The Lady and the Monk (1991), The Global Soul (2000) and The Man Within My Head (2012). He is also a frequent speaker at literary festivals and universities around the world. He delivered popular TED talks in 2013, 2014, 2016 and 2019 [see ted.com] and has twice been a Fellow at the World Economic Forum in Davos.

In 2019, he served as Ferris Professor of Journalism at Princeton University, Guest Director of the Telluride Film Festival. He was also the first writer-in-residence at Raffles Hotel Singapore, where he released his book, This Could be Home (2019), which explores Singapore's heritage through its landmarks.

Writing themes
Iyer's writings build on his growing up in a combination of English, American, and Indian cultures. Travel is a key theme in most of his works. In one of his works, The Global Soul (2000) he takes on the international airport as a central subject, along with associated jet lag, displacement and cultural mingling. As a travel writer, he often writes of living between the cracks and outside fixed categories. Many of his books have been about trying to see from within some society or way of life, but from an outsider's perspective. He has filed stories from Bhutan, Nepal, Ethiopia, Cuba, Argentina, Japan, and North Korea Some of the topics that he explores in his works include revolution in Cuba, Sufism, Buddhist Kyoto, and global disorientation. In his own words from a 1993 article in Harper's, "I am a multinational soul on a multinational globe on which more and more countries are as polyglot and restless as airports. Taking planes seems as natural to me as picking up the phone or going to school; I fold up my self and carry it around as if it were an overnight bag." His writing alternating between the monastery and the airport, the Indian writer Pradeep Sebastian writes about Iyer, as "Thomas Merton on a frequent flier pass aiming to bring new global energies and possibilities into non-fiction".

He has written numerous pieces on world affairs for Time, including cover stories, and the "Woman of the Year" story on Corazon Aquino in 1986. He has written on literature for The New York Review of Books; on globalism for Harper's; on travel for the Financial Times; and on many other themes for The New York Times, National Geographic, The Times Literary Supplement, contributing up to a hundred articles a year to various publications. He has contributed liner-notes for four Leonard Cohen albums. His books have appeared in 23 languages so far, including Turkish, Russian, and Indonesian. He has also written introductions to more than 70 books, including works by R. K. Narayan, Somerset Maugham, Graham Greene, Michael Ondaatje, Peter Matthiessen, and Isamu Noguchi.

He has appeared seven times in the annual Best Spiritual Writing anthology, and three times in the annual Best American Travel Writing anthology, and has served as guest editor for both. He has also appeared in the Best American Essays anthology.

The Utne Reader named him in 1995 as one of 100 Visionaries worldwide who could change your life, while the New Yorker observed that "As a guide to far-flung places, Pico Iyer can hardly be surpassed."

Personal life
Iyer has been based since 1992 in Nara, Japan, where he lives with his Japanese wife, Hiroko Takeuchi, and her two children from an earlier marriage. His book, The Lady and the Monk (1991), was a memoir and a reflection of his relationship with Takeuchi. His family home in Santa Barbara, California burned down due to a wildfire in 1990. Reflecting on this event, in his words, "For more and more of us, home has really less to do with a piece of soil, than you could say, with a piece of soul." He splits his time between Japan and California. Asked if he feels rooted and accepted as a foreigner (regarding his current life in Japan) Iyer notes:

Iyer has known the 14th Dalai Lama since he was in his late teens, when he accompanied his father to Dharamshala, India, in 1974. In discussions about his spirituality, Iyer has mentioned not having a formal meditation practice, but practicing regular solitude, visiting a remote hermitage near Big Sur several times a year.

Bibliography

Books

Essays

Book reviews

Selected introductions
 Graham Greene, The Complete Stories
 Peter Matthiessen, The Snow Leopard
 Somerset Maugham, The Skeptical Romancer (editor/writer of introduction)
 R.K. Narayan, A Tiger for Malgudi, The Man-Eater of Malgudi, and The Vendor of Sweets
 Michael Ondaatje, The English Patient
 Hermann Hesse, Siddhartha (Peter Owen Publishers in London brought this out in August 2012)
 Arto Paasilinna, The Year of the Hare
 Frederic Prokosch, The Asiatics
 Donald Richie, The Inland Sea
 Nicolas Rothwell, Wings of the Kite-Hawk
 Huston Smith, Tales of Wonder
 Lawrence Weschler, A Wanderer in the Perfect City
 Natsume Soseki, The Gate (2012)

Notes

Further consideration

External links
 picoiyerjourneys.com – Official website
 An interview with Pico Iyer in Nara, Japan on Notebook on Cities and Culture
 An interview with Pico Iyer in Los Angeles on Notebook on Cities and Culture

 Pico Iyer, "The mysterious man who gave me Japan", BBC Travel, 20 April 2017.

1957 births
Living people
20th-century English novelists
Alumni of Magdalen College, Oxford
English emigrants to Japan
English essayists
English male novelists
English people of Indian descent
English people of Indian Tamil descent
English travel writers
Harvard University alumni
Harvard University faculty
British male essayists
Outlook (Indian magazine) people
People educated at Eton College
People educated at The Dragon School
Writers from Oxford
Time (magazine) people
20th-century British essayists
20th-century English male writers
English male non-fiction writers
Nilkanth family

Pico Iyer


Ulupi (Ulūpī sau Uloopi) este un personaj din epopeea hindusă Mahabharata. Fiica lui Kaurava, regele șerpilor, ea a fost a doua dintre cele patru soții ale lui Arjuna. Se spune că Ulpi s-a întâlnit cu Arjuna când era în exil; aceasta a avut un fiu cu el, Iravan.

Ulupi mai este recunoscută și pentru readucerea la viață a soțului său după ce a fost ucis într-o luptă la Babruvahana.

Etimologie
Nu se știu multe detalii despre viața lui Ulupi. În epopeea Mahabharata este cunoscută sub numeroase nume: Bhujagatmaja, Bhujagendrakanyaka, Bhujagottama, Kauravi, Kauravyaduhita, Kauravyakulanandini, Pannaganandini, Pannagasuta, Pannagatmaja, Pannagesvarakanya, Pannagi și Uragatmaja. Ulupi este descrisă ca fiind o formă mitică a unei Nagakaya (prințesă Naga) - jumătate om, jumătate șarpe.

Zei hinduși

Ulupi


50,000,000 Elvis Fans Can't Be Wrong هو تاسع ألبومات إلفيس بريسلي من إنتاج شركة تسجيلات آر سي إيه. صدر في نوفمبر 1958

حقق الألبوم المرتبة 31 في لائحة بيلبورد 200 ويعتبر أحد أنجح ألبومات بريسلي.

مراجع

وصلات خارجية

أعمال في 1959
ألبومات ألفيس بريسلي
كلمات وعبارات عقد 1950
ألبومات من إنتاج ستيف شولز

إلفيس فانز كانت بي رونج 50000000


SSS (bilgisayar): Sıkça Sorulan Sorular (FAQ)
 SSS (havacılık): Silah Sistem Subayı
 SSS (tıp): Santral Sinir Sistemi, Merkezi Sinir Sistemi (Central Nervous System)

https://tr.m.wikipedia.org/w/index.php?title=SSS&action=edit&section=0

SSS


Sarcinofilaceae, porodica zelenih algi u redu Ulotrichales. Ime je dobila po rodu Sarcinofilum. Postoje dvije priznate vrste unutar dva roda.

Rodovi
 Filoprotococcus Kufferath
 Sarcinofilum Darienko & Pröschold

Izvori

Ulotrichales

Sarcinofilaceae


Bernard Le Coq () este un actor francez.

Biografie
S-a născut într-o familie de origine umilă: mama lui era femeie de serviciu și tatăl lui era zugrav. A debutat în cinema în 1967 și a obținut rapid un rol în 1969 în filmul Du soleil plein les yeux al lui Michel Boisrond. Primul său rol major este Jean-Paul Boursault, fiul lui Annie Girardot și fratele lui Claude Jade în Les Feux de la Chandeleur în 1972. Începând de la sfârșitul anilor 1970 s-a concentrat în principal pe filmele de televiziune. A jucat în numeroase filme și seriale de televiziune, inclusiv Une famille formidable, Les Grandes Marées, Les Steenfort, maîtres de l'orge.

În 2011 și 2013 l-a interpretat pe Jacques Chirac în două producții diferite, la cinema și la televiziune.

El a câștigat premiul César pentru cel mai bun actor într-un rol secundar în 2003 pentru rolul unui profesor ce trata tulburările de memorie ale personajului interpretat de Isabelle Carré în filmul Se souvenir des belles choses  regizat de Zabou Breitman și a fost nominalizat de alte două ori la aceeași categorie pentru interpretarea a două personaje reale: în 1992, Théodorus van Gogh, fratele lui Vincent, în filmul Van Gogh regizat de Maurice Pialat și, în 2012, Jacques Chirac în filmul La Conquête regizat de Xavier Durringer.

Filmografie

Filme de cinema
 1967: Marile vacanțe (Les Grandes vacances) de Jean Girault : Jean-Christophe
 1968: Béru et ces dames de Guy Lefranc : tânărul din hambar
 1968: La Leçon particulière de Michel Boisrond : Jean-Pierre
 1968: Faites donc plaisir aux amis de Francis Rigaud : Jerry
 1969: La Honte de la famille de Richard Balducci : Jérôme Ratières
 1969: Du soleil plein les yeux de Michel Boisrond : Bernard
 1970: La Liberté en croupe de Édouard Molinaro : Albin Cérès
 1971: César et Rosalie de Claude Sautet : Michel
 1972: Le Gang des otages de Édouard Molinaro
 1972: Les Feux de la Chandeleur de Serge Korber : Jean-Paul Boursault
 1973: Les Granges brûlées de Jean Chapot : Paul
 1973: Le Concierge de Jean Girault : Christophe Mérignac
 1974: ...Comme un pot de fraises de Jean Aurel : Marc
 1974: Mariage : Le jeune homme
 1975: Vous ne l'emporterez pas au paradis de François Dupont-Midi : Pierre
 1975: C'est dur pour tout le monde de Christian Gion : Laurent
 1975: La Bulle de Raphaël Rebibo : Erwin
 1976: Le Diable dans la boîte de Pierre Lary : Allard
 1978: Chaussette surprise de Jean-François Davy : Raphaël
 1979: Le Toubib de Pierre Granier-Deferre : Gérôme
 1979: À nous deux de Claude Lelouch : fotograful
 1980: Pile ou face de Robert Enrico : Philippe
 1980: T'inquiète pas, ça se soigne de Eddy Matalon : Fernand Tabard
 1980: Trois hommes à abattre de Jacques Deray : Gassowitz
 1981: Il faut tuer Birgit Haas de Laurent Heynemann : Colonna
 1981: Un pasota con corbata
 1982: Tout le monde peut se tromper de Jean Couturier : inspectorul Tom Tarnopol
 1984: Jeans Tonic de Michel Patient : Kant
 1987: Gros Cœurs de Pierre Joassin : Jean-Noël Tavernier
 1988: Thank you Satan de André Farwagi : preotul
 1989: Feu sur le candidat de Agnès Delarive : comisarul Pierre Tammard
 1991: Van Gogh de Maurice Pialat : Théo
 1992: Amok de Joël Farges : călătorul
 1993: Elles ne pensent qu'à ça ! de Charlotte Dubreuil : Pierre
 1994: Les Patriotes de Éric Rochant : Billy Hayden
 1995: Arthur de Félicie Dutertre și François Rabes
 1995: Mon homme de Bertrand Blier : inspectorul Marvier
 1995: C'est jamais loin de Alain Centonze : Estier
 1996: Capitaine Conan de Bertrand Tavernier : lt. De Scève
 1997: Jeunesse de Noël Alpi : Dorval
 1997: Le Clone de Fabio Conversi : François
 1997: Bouge ! de Jérôme Cornuau : Tony Sachs
 1998: Le Nuage (La Nub) de Fernando Solanas : Eduardo
 1998: L'École de la chair de Benoît Jacquot : Cordier
 1998: Restons groupés de Jean-Paul Salomé : Jean-Michel
 1999: La Taule de Alain Robak : directorul
 2000: Un ange de Miguel Courtois : Pascal Olmetti
 2001: Se souvenir des belles choses de Zabou Breitman : prof. Christian Licht
 2001: Féroce de Gilles de Maistre : Cervois
 2002: Au plus près du paradis de Tonie Marshall : Bernard
 2002: La Fleur du mal de Claude Chabrol : Gérard Vasseur
 2003: La Demoiselle d'honneur de Claude Chabrol : Gérard
 2004: Pourquoi (pas) le Brésil de Laetitia Masson : Maurice Rey, producătorul
 2004: Caché de Michael Haneke : redactorul șef
 2004: Joyeux Noël de Christian Carion : generalul
 2004: La Boîte noire de Richard Berry : Walcott / dr. Granger
 2005: G.A.L. de Miguel Courtois : președintele
 2005: L'Année suivante de Isabelle Czajka : François
 2005: L'Occitanienne ou le dernier amour de Chateaubriand de Jean Périssé : François-René de Chateaubriand
 2007: Vent mauvais de Stéphane Allagnon : Hopquin
 2008: "Marié(s) ou presque" de Franck Llopis
 2009: Rose et Noir de Gérard Jugnot : Castaing
 2009: La Grande Vie d'Emmanuel Salinger : Mascrier
 2009: Streamfield, les carnets noirs de Jean-Luc Miesch : Dominique Menacci
 2011: La Conquête  de Xavier Durringer : Jacques Chirac
 2011: Monsieur papa de Kad Merad : directorul
 2012: Le Capital de Costa-Gavras : Antoine de Suze
 2014: La Fabuleuse histoire de Monsieur Riquet : naratorul, Pierre-Paul Riquet
 2017: C'est beau la vie quand on y pense de Gérard Jugnot : Marc
 2017: Christ(off) de Pierre Dudan :
 2017: Daddy Cool de Maxime Govare :
 2018: Facteur Cheval de Nils Tavernier

Scurtmetraje

 1996: Après coup de Bertina Henrichs
 2001: L'Assurance est un plat qui se mange froid de Daniel Jenny
 2004: Le Premier jour de Luc De Saint-Sernin
 2004: Alea Jacta Est ! de Daniel Jenny
 2009: Modus vivendi de Liliane Rovère
 2013: En Direct Sur... de Lancelot Mingau}}

Filme de televiziune

 1977: Photo souvenir de Edmond Séchan : Jérôme
 1977: Le train des cabots de Michel Boisrond : Tabuteau
 1977: Esprit de Suite de Jean Hennin : Gilles
 1978: Le Franc-tireur de Maurice Failevic : Jacques Maréchal
 1978: Messieurs les ronds-de-cuir de Daniel C Ceccaldi : Lahrier
 1978: Le bord de la mer de Michel Wyn : Henri
 1979: Lundi de Edmond Séchan : Lui
 1979: Le Troisième Couteau de Robert Valey : Emile
 1980: Code 41617 de Claude Vajda : Un enquêteur
 1980: Des Vertes et des pas Mûres de Maurice Delbez : Claude
 1981: La Chèvre d'or de Jean Dasque : Paul
 1981: Le Serment D'Heidelberg de André Farwagi : Nicolas Blondeau
 1985 și 1988: Julien Fontanes, magistrat (série télévisée) : Le Juge Gallie
 1986: Comme un Poisson sans Bicyclette de Jean-Claude Charnay : Dimitri
 1987: Opération Ypsilon de Peter Kassovitz : Victor Tokarev
 1987: La Reine de la jungle de Peter Kassovitz : Ludovic Sanders
 1989: Pause-café (série télévisée) : Alain Calvet
 1991: L'héritière de Jean Sagols : Richard Belfond
 Din 1992: Une famille formidable (serial TV) : Jacques Beaumont
 1992: Softwar de Michel Lang : Bernard Leforestier
 1993: Les Grandes Marées de Jean Sagols : François Chevalier
 1993: Le Galopin de Serge Korber : Victor Dupuis
 1994: Vengeances de Miguel Courtois : Vincent Pelissier
 1995: Folle de moi de Pierre Joassin : François Guérin
 1995: Les hommes et les femmes sont faits pour vivre heureux... mais pas ensemble de Philippe de Broca : Alfred
 1996: 17 ans et des poussières de Joël Santoni
 1996: Berjac de Jean-Michel Ribes : Berjac
 1997: La Cité des Alouettes de Luc Béraud : Marc
 1997: Mauvaises affaires de Jean-Louis Bertuccelli : Philippe Moreau
 1997: La Bastide blanche de Miguel Courtois : Jean Roumisse
 1999: Les Steenfort, maîtres de l'orge de Jean-Daniel Verhaeghe : Adrien Steenfort
 2000: La Canne de mon Père de Jacques Renard : Charles Bertoux
 2000: Mémoires en fuite de François Marthouret : Frédéric Lemoyne
 2001: Nana de Édouard Molinaro : Paul Muffat
 2001: Un couple modèle de Charlotte Brandström : Romain
 2002: Y a pas d'âge pour s'aimer de Thierry Chabert : Roland
 2002: Une Ferrari pour deux de Charlotte Brandström : André Herbault
 2002: Romance sans paroles de Jean-Daniel Verhaeghe : Emmanuel
 2003: Les Enfants du miracle de Sébastien Grall : Antoine Daumier
 2003: Un fils de Fabrice Cazeneuve : le père
 2003: Une Villa pour deux de Charlotte Brandström : Daniel Tessard
 2004: L'Abbaye du revoir de Jérôme Anger : Jean-Pierre Descombes / Frère Bernard
 2004: La Fuite de Monsieur Monde de Claude Goretta : Lionel Monde
 2004: Vous êtes libre ? de Pierre Joassin : Fabien
 2004: Les Femmes d'abord de Peter Kassovitz : Adam
 2005: S.A.C., des hommes dans l'ombre de Thomas Vincent : Ferrand
 2006: Vive la bombe ! de Jean-Pierre Sinapi : Antoine
 2006: Le Ciel sur la tête de Régis Musset : Guy
 2006: Le Clan Pasquier de Jean-Daniel Verhaeghe : Ram Pasquier
 2006: Commissaire Cordier : Témoin à abattre : Daniel Morin
 2006: Kaamelott : Le terroriste : Fearmac
 2007: Qui va à la chasse... de Olivier Laubacher : Daniel Valmer
 2007: L'Affaire Ben Barka de Jean-Pierre Sinapi : Papon
 2007: Pas tout de suite... de Marianne Lamour : Benjamin Didot
 2007: Clara Sheller de Alain Berliner : Le père de Gilles
 2008: Où es-tu ? de Miguel Courtois : Le prêtre
 2008: L'Affaire Bruay-en-Artois de Charlotte Brandström : Maître Jean-Noël Ferrer
 2008: Désobéir de Joël Santoni : Aristides de Sousa Mendes
 2009: Myster Mocky présente : Sauvetage de Jean-Pierre Mocky
 2009: Facteur chance de Julien Seri : Gilbert
 2009: Aveugle, mais pas trop de Charlotte Brandström : Vincent
 2010: Une cible dans le dos de Bernard Uzan : Christian
 2010: Comment va la douleur ? de François Marthouret : Manuel
 2011: Une vie française de Jean-Pierre Sinapi : Jean Villandreux
 2011: Le Temps du silence de Franck Apprederis : Manuel en 1992
 2011: V comme Vian de Philippe Le Guay : Raymond Queneau
 2011: Isabelle disparue de Bernard Stora : Louis Ponton de Barsac
 2011: I love Périgord de Charles Nemès : Adémar
 2012: Le Bonheur des Dupré de Bruno Chiche : Bruno
 2012: Mes deux amours de Régis Musset : Hadrien Darcourt
 2012: Frère et sœur de Denis Malleval : Bruno Cellini
 2013: La Dernière Campagne de Bernard Stora : Jacques Chirac
 2013: Le Goût du partage de Sandrine Cohen : Victor
 2014: Rouge Sang de Xavier Durringer : César Istria
 2015: Au revoir... et à bientôt ! de Miguel Courtois : Henri Duvallois
 2016: Frères à demi de Stéphane Clavier : Stan Vidal
 2016: Innocente de Lionel Bailliu : François Ortiz
 2017: Le Bureau des légendes d'Éric Rochant : Général Debailly

Spectacole teatrale
 1976 : Une aspirine pour deux de Woody Allen, regizat de Francis Perrin, Théâtre du Gymnase
 1977 : Mercredi trois quarts d'Helvio Soto, regizat de Maurice Garrel, Petit Odéon
 1980 : À la renverse de Michel Vinaver, regizat de Jacques Lassalle, Théâtre national de Chaillot, Théâtre Jean Vilar Vitry-sur-Seine
 1982 : L'Étrangleur s'excite de Éric Naggar, regizat de Jean Rochefort, Théâtre Hébertot
 1982 : Trois fois rien de Catherine Allégret și Eliane Borras, regizat de Henri Helman, Petit Montparnasse
 2003 : La Guerre des deux Rose de Lee Blessing, regizat de Daniel Delprat, Théâtre Rive Gauche

Dublaj de voce
 1982 : Enigma: Alex Holbeck (Martin Sheen)

Distincții

Premii
 Festivalul de ficțiune TV de la Saint-Tropez 2000=: cel mai bun actor comic pentru Mémoires en fuite
 Premiile César 2003=: César pentru cel mai bun actor într-un rol secundar pentru Se souvenir des belles choses
 Festivalul de ficțiune TV de la Saint-Tropez 2004=: cea mai bună interpretare masculină pentru La Fuite de Monsieur Monde
 Festivalul de ficțiune TV din La Rochelle 2008=: cea mai bună interpretare masculină pentru L'Affaire Bruay-en-Artois
 FIPA d'or 2013 pentru interpretare masculină pentru La Dernière campagne

Nominalizări
 Premiile César 1992=: nominalizat la César pentru cel mai bun actor într-un rol secundar pentru Van Gogh
 Premiile César 2012=: nominalizare la César pentru cel mai bun actor într-un rol secundar pentru La Conquête

Note

Legături externe

Nașteri în 1950
Actori francezi

Bernard Le Coq


Olaylar
 1836 - Samuel Colt, ürettiği silahın (Colt tabanca) patentini aldı.
 1921 - Kızıl Ordu'nun Gürcistan'a müdahalesi: Kızıl Ordu Gürcistan'ın başkenti Tiflis'e girdi.
 1925 - Hıyanet-i Vataniye Kanunu'nda değişiklik yapıldı: Din politikaya alet edilemeyecek ve bu suç vatan hıyaneti sayılacak.
 1932 - Adolf Hitler, Alman vatandaşlığına kabul edildi. Böylelikle 1932 yılında yapılacak olan, Weimar Cumhuriyeti'nin cumhurbaşkanlığı seçimlerine katılması mümkün oldu.
 1933 - Fransız Vagon-Li Şirketi'nin Belçikalı Müdürünün koyduğu, Türkçe yasağına tepki gösterildi. (bkz. Vagon-Li Olayı)
 1933 - Uçak gemisi olarak imal edilen ilk ABD donanma gemisi, USS Ranger denize indirildi.
 1943 - Talat Paşa'nın Almanya'da tahnit edilen naaşı, İstanbul'a getirildi. Aynı gün Hürriyet-i Ebediye tepesinde toprağa verildi.
 1954 - Mısır'da Cemal Abdünnasır başbakan oldu.
 1964 - Muhammed Ali (Cassius Clay), Miami Beach-Florida'daki maçta, Sonny Liston'ı yenerek ağır siklet boks şampiyonu oldu.
 1968 - İstanbul Taksim Meydanı'nda, ikinci "Uyanış Mitingi" yapıldı. Mitingin amacı; Türkiye İşçi Partisi Milletvekillerine Meclis'te yapılan saldırıyı kınamaktı.
 1970 - Aeroflot İlyuşin Il-14M kazası gerçekleşti.
 1984 - "Hakkari'de Bir Mevsim" adlı filmin gösterimi, Sıkıyönetim Komutanlığınca yasaklandı.
 1986 - Filipinler Devlet Başkanı Ferdinand Marcos, 20 yıllık yönetimin ardından Ülkeden kaçtı. İktidara Corazon Aquino geldi.
 1990 - Nikaragua'da yapılan seçimleri, Sandinistaların lideri Başkan Daniel Ortega, Violeta Chamorro karşısında kaybetti.
 1991 - Irak, Kuveyt'ten çekilme kararını açıkladı. Böylece Amerikan Birlikleri ve Müttefik Kuvvetlerin birlikte yürüttükleri, "Çöl Fırtınası" harekâtı sona erdi. 28 Şubat'ta da ateşkes antlaşması imzalandı.
 1991 - Varşova Paktı feshedildi.
 1994 - İbrahim Camii Katliamı: Bir Batı Şeria kenti olan Hebron'da, Baruch Goldstein adlı bir Yahudinin açtığı ateş sonucu, 29 Filistinli öldü, 125'i de yaralandı. Goldstein, öfkeli kalabalık tarafından linç edildi. Daha sonra çıkan ayaklanmalarda ise, 26 Filistinli ve 9 İsrailli öldü.
 1994 - Almanya, Refah Partisi'nin "Bosna'ya yardım" adı altında Almanya'ya gönderdiği paralar hakkında soruşturma başlattı.
 1994 - Demokrasi Partisi (DEP), yerel seçimlere katılmama kararı aldı.
 2000 - Carlos Santana, 8 Grammy Ödülü birden kazandı. Daha önce Michael Jackson'ın "Thriller" albümüyle kırdığı, 'bir seferde en çok Grammy alan sanatçı rekorunu' egale etti.
 2003 - Irak krizi konusunda, Türk Silahlı Kuvvetleri'nin yabancı ülkelere gönderilmesi ve yabancı silahlı kuvvetlerin Türkiye'de bulunması için, hükûmete yetki verilmesine ilişkin Başbakanlık Tezkeresi TBMM'ne sunuldu.
 2009 - Türk Hava Yolları 1951 sefer sayılı uçuşu: İstanbul'dan 8.22'de havalanan uçak, Schipol Havaalanına inemeden düşerek 3 parçaya ayrıldı.

Doğumlar
 1543 - Şeref Han, Kürt devlet adamı ve tarihçi (ö. 1603)
 1643 - II. Ahmed, 21. Osmanlı Padişahı (ö. 1695)
 1707 - Carlo Goldoni, İtalyan oyun yazarı (ö. 1793)
 1778 - José de San Martín, Güney Amerikalı devrimci (ö. 1850)
 1794 - Gerrit Schimmelpenninck, Hollandalı iş insanı ve devlet adamı (ö. 1863)
 1812 - Carl Christian Hall, Danimarkalı devlet adamı (ö. 1888)
 1835 - Matsukata Masayoshi, Japonya'nın dördüncü başbakanı (ö. 1924)
 1841 - Pierre-Auguste Renoir, Fransız ressam ve heykeltıraş (ö. 1919)
 1846 - Giuseppe De Nittis, İtalyan ressam (ö. 1884)
 1848 - II. William, Württemberg Krallığı'nın son Kralı (ö. 1921)
 1859 - Vasil Kutinçev, Bulgar asker (ö. 1941)
 1861 - Rudolf Steiner, Avusturyalı filozof, eğitimci, yazar ve antropozofinin kurucusu (ö. 1925)
 1861 - Meir Dizengoff, Tel Aviv'in üçüncü belediye başkanı (ö. 1936)
 1862 - Helen Bannerman, İskoç yazar (ö. 1946)
 1865 - Andranik Ozanyan, Osmanlı Ermenisi gerilla lideri (ö. 1927)
 1865 - Charles Ernest Overton, Britanyalı biyofizikçi ve farmakolog (ö. 1933)
 1866 - Benedetto Croce, İtalyan filozof (ö. 1952)
 1868 - Mehmet Ali Ayni, Türk bürokrat (ö. 1945)
 1869 - Phoebus Levene, Amerikalı biyokimyacı (ö. 1940)
 1873 - Enrico Caruso, İtalyan tenor (ö. 1921)
 1874 - Henri Prost, Fransız mimar ve şehir plancısı (ö. 1959)
 1876 - Philip Graves, Britanyalı gazeteci ve yazar (ö. 1953)
 1881 - Aleksey Rıkov, Bolşevik devrimci (ö. 1938)
 1882 - Carlos Brown, Arjantinli futbolcu (ö. 1926)
 1885 - Alice, Battenberg Prensesi (ö. 1969)
 1888 - John Foster Dulles, Amerikalı avukat ve siyaset adamı (ö. 1959)
 1896 - Ida Noddack, Alman kimyager ve fizikçi (ö. 1978)
 1898 - William Astbury, İngiliz fizikçi ve moleküler biyolog (ö. 1961)
 1899 - Leo Weisgerber, Alman dilbilimci (ö. 1985)
 1907 - Sabahattin Ali, Türk yazar (ö. 1948)
 1917 - Anthony Burgess, İngiliz romancı ve eleştirmen (ö. 1993)
 1917 - Brenda Joyce, Amerikalı aktris (ö. 2009)
 1918 - Hasan Kavruk, Türk ressam ve eğitimci (ö. 2007)
 1922 - Handan Adalı, Türk sinema sanatçısı (ö. 1993)
 1926 - Masatoşi Gündüz İkeda, Japon asıllı Türk matematik bilgini (ö. 2003)
 1931 - Şükran Ay, Türk sanat müziği sanatçısı (ö. 2011)
 1935 - Oktay Sinanoğlu, Türk kuramsal kimyacı ve moleküler biyolog (ö. 2015)
 1936 - Aydemir Akbaş, Türk senarist, yönetmen ve sinema oyuncusu
 1936 - Peter Hill-Wood, Britanyalı iş insanı ve Premier Lig takımlarından Arsenal'in eski başkanı
 1939 - Oscar Fritschi, İsviçreli siyasetçi ve diplomat (ö. 2016)
 1943 - George Harrison, İngiliz müzisyen ve The Beatles müzik grubunun gitaristi (ö. 2001)
 1947 - Ali Kocatepe, Türk müzisyen
 1949 - Amin Maalouf, Lübnan asıllı Fransız yazar
 1949 - Esmeray, Türk oyuncu ve vokalist (ö. 2002)
 1949 - Sevil Atasoy, Türk akademisyen
 1950 - Neil Jordan, İrlandalı yazar, senarist ve film yönetmeni
 1950 - Néstor Kirchner, Arjantinli siyasetçi (ö. 2010)
 1953 - José María Aznar, İspanya Başbakanı olarak görev yapmış siyasetçi
 1957 - Gülsün Bilgehan, Türk siyasetçi
 1957 - Güzin Tural, Türk akademisyen ve Türk dili araştırmacısı (ö. 2006)
 1957 - Remzi Evren, Türk sinema sanatçısı (ö. 2016)
 1958 - İrade Aşumova, Azeri atıcı
 1968 - Oumou Sangaré, Malili sanatçı
 1969 - Neslihan Yeldan, Türk tiyatro, sinema-dizi oyuncusu ve seslendirme sanatçısı
 1971 - Sean Astin, Amerikalı sinema oyuncusu, yönetmen, seslendirme sanatçısı ve yapımcı
 1972 - Anneke Kim Sarnau, Alman tiyatro ve sinema oyuncusu
 1973 - Bülent Özcan, Türk şair
 1974 - Cenk İşler, Türk futbolcu
 1974 - Dominic Raab, Britanyalı muhafazakâr politikacı ve hukukçu
 1981 - Park Ji-sung, Güney Koreli eski millî futbolcu
 1982 - Flavia Pennetta, İtalyan tenisçi
 1982 - Maria Kanellis, Amerikalı profesyonel güreşçi, şarkıcı, söz yazarı ve manken
 1986 - James Phelps, İngiliz oyuncu
 1986 - Oliver Phelps, İngiliz oyuncu
 1988 - Mehmet Uslu, Türk futbolcu
 1990 - Sammy N'Djock, Kamerunlu kaleci
 1999 - Gianluigi Donnarumma, İtalyan futbolcu
 2005 - Arda Güler, Türk futbolcu

Ölümler
 806 - Tarasios, 25 Aralık 784 ile 25 Şubat 806 tarihleri arasında Rum Ortodoks patriği (d. 730)
 1495 - Cem Sultan, Osmanlı şehzade ve Fatih Sultan Mehmet'in oğullarından (d. 1459)
 1634 - Albrecht von Wallenstein, Bohemyalı asker (d. 1583)
 1713 - I. Friedrich, Prusya Kralı (d. 1657)
 1723 - Christopher Wren, İngiliz tasarımcı, gök bilimci, geometri uzmanı ve mimar (d. 1632)
 1850 - Daoguang, Çin Qing Hanedanı'nın 8. imparatoru (d. 1782)
 1852 - Thomas Moore, İrlandalı şair, yazar ve besteci (d. 1779)
 1899 - Paul Reuter, Alman asıllı İngiliz gazeteci ve Reuters Ajansı'nın kurucusu (d. 1816)
 1911 - Friedrich Spielhagen, Alman romancı, edebiyat kuramcısı ve çevirmen (d. 1829)
 1914 - John Tenniel, İngiliz çizer, grafik mizahçı ve politik karikatürist (d. 1820)
 1928 - William O'Brien, İrlandalı gazeteci ve siyasetçi (d. 1852)
 1932 - Albert Mathiez, Fransız tarihçi (d. 1874)
 1940 - Mary Mills Patrick, Amerikalı öğretmen ve yazar (d. 1850)
 1950 - George Minot, Amerikalı tıp araştırmacısı ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (d. 1885)
 1957 - Bugs Moran, Fransız asıllı Amerikalı mafya lideri (d. 1891)
 1959 - Klaudziy Duj-Duşeuski, Beyaz Rus mimar, diplomat ve gazeteci (d. 1891)
 1961 - Raşit Rıza Samako, Türk tiyatro sanatçısı ve yönetmen (d. 1890)
 1964 - Alexander Archipenko, Ukraynalı avangart sanatçısı, heykeltıraş ve grafiker (d. 1887)
 1971 - Theodor Svedberg, İsveçli kimyager (d. 1874)
 1972 - Hugo Steinhaus, Polonyalı matematikçi ve eğitimci (d. 1887)
 1975 - Elijah Muhammad, Amerikalı siyahi Müslüman lider (d. 1897)
 1979 - Jean Berthoin, Fransız siyasetçi (d. 1895)
 1983 - Tennessee Williams, Amerikalı oyun yazarı (d. 1911)
 1995 - Nejat Devrim, Türk ressam (d. 1923)
 1996 - Vehbi Koç, Türk iş insanı ve sanayici (d. 1901)
 1999 - Glenn T. Seaborg, Amerikalı kimyacı ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (d. 1912)
 2003 - Aleksandr Kemurciyan, Sovyet bilim insanı (d. 1921)
 2005 - Peter Benenson, İngiliz avukat (d. 1921)
 2008 - Static Major, Amerikalı şarkıcı (d. 1974)
 2009 - Behçet Oktay, Türk polis (d. 1957)
 2010 - Ahmet Vardar, Türk gazeteci ve yazar (d. 1937)
 2010 - İhsan Doğramacı, Türk akademisyen (Bilkent Üniversitesi ile YÖK'ün kurucusu ve ilk Başkanı) (d. 1915)
 2012 - Erland Josephson, İsveçli aktör (d. 1923)
 2013 - C. Everett Koop, Amerikalı doktor (d. 1916)
 2014 - Paco de Lucía, İspanyol gitarist ve besteci (d. 1947)
 2015 - Ariel Camacho, Meksikalı şarkıcı ve söz yazarı (d. 1992)
 2015 - Eugenie Clark, Amerikalı ihtiyolog (d. 1922)
 2016 - François Dupeyron, Fransız film yönetmeni ve senarist (d. 1950)
 2017 - Abdullah Balak, Türk besteci, eğitimci, şair, şarkı sözü yazarı ve folklor araştırmacısı (d. 1938)
 2017 - Bill Paxton, Amerikalı aktör ve film yönetmeni (d. 1955)
 2019 - Janet Asimov, Amerikalı bilimkurgu yazarı ve psikanalist (d. 1926)
 2019 - Fred Gloden, eski Amerikan futbolcusu (d. 1918)
 2019 - Kathleen O'Malley, Amerikalı oyuncu (d. 1924)
 2019 - Lisa Sheridan, Amerikalı oyuncu (d. 1973)
 2020 - Lee Phillip Bell, Amerikalı senarist, sunucu ve film yapımcısı (d. 1928)
 2020 - Hikmet Köksal, Türk asker (d. 1932)
 2020 - Muhammed Hüsnü Mübarek, Mısırlı politikacı ve cumhurbaşkanı (d. 1928)
 2020 - Dmitri Yazov, Kızıl Ordu'nun komutanlarından biri, Sovyetler Birliği Mareşali (d. 1924)
 2021 - Ivy Bottini, Amerikalı aktivist, sanatçı ve yazar (d. 1926)
 2021 - Klaus Emmerich, Avusturyalı gazeteci (d. 1928)
 2021 - John Mallard, İngiliz fizikçi (d. 1927)
 2021 - Hannu Mikkola, Fin otomobil yarışçısı (d. 1942)
 2021 - Yves Ramousse, Fransız Roma Katolik piskopos (d. 1928)
 2021 - Ton Thie, Hollandalı profesyonel futbolcu (d. 1944)

Tatiller ve özel günler
 Erzurum'un İspir ilçesinin Rus ve Ermeni işgalinden kurtuluşu (1918)
 Trabzon'un Araklı ilçesinin Rus ve Ermeni işgalinden kurtuluşu (1918)
 Trabzon'un Sürmene ilçesinin Rus ve Ermeni işgalinden kurtuluşu (1918)
 Ardahan'ın Çıldır ilçesinin Rus ve Ermeni işgalinden kurtuluşu (1921)

0225
25

25 Şubat


, is a regional commuter airline with its headquarters in the Terminal Building in Itami Airport near Toyonaka, Osaka Prefecture, Japan and its main hub at Itami Airport. J-Air previously had its headquarters in Nagoya, Aichi Prefecture. Its operations include scheduled passenger services to 17 destinations across regional Japan, under Japan Airlines flight numbers. The airline has a fleet of 35 aircraft, consisting of Embraer 170s and Embraer 190s linking tier-two and tier-three cities in Japan as to bypass JAL's congested hub in Tokyo (both Narita and Haneda).

J-Air is a wholly owned subsidiary of Japan's flag carrier, Japan Airlines (JAL) and an affiliate member of the Oneworld alliance. The airline was founded on 8 August 1996, when JAL restructured JAL Flight Academy and J-Air was separated; and began operations as a separate entity from Hiroshima-Nishi Airport on 1 November. Faced with limited opportunities for route expansion at Hiroshima, the airline relocated to its new home at Nagoya Airfield, after the opening of Chūbu Centrair International Airport, on 17 February 2005. In the fiscal year ended 31 March 1999, J-Air, together with its sister airlines within the JAL Group, carried over 32 million passengers and over 1.1 million tons of cargo and mail.

History
JAL Flight Academy (JFA) was established by Japan Airlines (JAL) in April 1991, as a flight training school subsidiary based at Omura Airport, Nagasaki. It provided conversion training for its flight engineers to become pilots. In April 1991, a new division of JFA was created to operate scheduled services to succeed the troubled Nishi Seto Airlink services, a commuter airline serving cities in western Japan. Since the introduction of the 19-seats Jetstream 31s (JS31) in September 1991, the aircraft progressively replaced the Embraer EMB 110 Bandeirante inherited from Nishi Seto.

In August 1996, JAL Flight Academy was restructured, J-Air was separated and established as a wholly owned regional subsidiary airline of Japan Airlines on 8 August. On 1 November, the airline inaugurated its first flight from Hiroshima-Nishi Airport and was building up service on smaller-demand domestic routes, which larger aircraft could not serve economically. However, the local government subsidy was terminated at the end of the 2000 fiscal year and the airline was required to become self-sufficient. As part of its domestic marketing strategy, JAL found a niche market where the 100-plus-seats Boeing 737s were too large and frequent services were in demand, and began repositioning the airline. Fifty-seats Bombardier CRJ-200s were introduced and progressively replaced the five JS31s until completion in August 2003.

Despite the introduction of the Bombardier CRJ-200s, there were limited opportunities for route expansion from its home at Hiroshima-Nishi Airport. The airline decided to move to Nagoya Airfield, after the opening of Chūbu Centrair International Airport. On 17 February 2005, J-Air realized its dream and relocated to its new home at Nagoya Airfield. In order to strengthen the recognition of the JAL brand and improve customer convenience, the airline disposed its own flight numbers and changed to JAL flight numbers from 1 April 2005.

On 1 April 2007, J-Air, together with four of its sister airlines within the JAL Group, joined Oneworld and became a Oneworld affiliate member. On 18 June, JAL signed a purchase agreement with Embraer for ten Embraer 170 jets, with options to acquire another five aircraft. The contract value was worth approximately US$435 million, if all the options are exercised. The aircraft will be used for linking tier-two and tier-three cities in Japan as to bypass the airline's congested hub in Tokyo. The aircraft was configured to seat 76 passengers in a single-class layout and was designated for J-Air. The first aircraft was delivered on 3 October 2008, received the type certification from the Japan Civil Aviation Bureau (JCAB) on 27 October and operated its first flight in February 2009.

J-Air has been reported by Japanese newspapers and television to be leaving Nagoya Airfield in a phased transition with many flights leaving October 2010 and all flights leaving by end of March 2011.

List of events

Destinations
J-Air operates to the following destinations (as of October 2019):

Fleet

Current fleet
, J-Air operates the following aircraft:

Former fleet
Aircraft that have been in service with J-Air were (in alphabetical order):

JAL Mileage Bank

Historical liveries
J-Air had many liveries over the years. In the following order:

1991 to 2002: J-AIR livery
A fusion of the J-AIR letters with a red square separating the 'J' and the 'AIR' titles, and a grey band feature on the fuselage.

2002 to 2011: Arc of the Sun livery
After Japan Airlines (JAL) and Japan Air System (JAS) merged, the Tokyo office of Landor and JAL worked together again to create a new brand identity. Landor devised a livery referred to as the "Arc of the Sun". The 2000s rebranding began in April 2002 and was completed in April 2004. The brand identity firm designed 300,000 specific items for JAL. The JAL acronym remained, but it was changed to include a curved bar, which replaced the simple red square and gray rectangle used from 1989 (1991 For J-AIR). The curved bar was likened to a samurai sword. The tail now featured a quarter sun outlined in silver. JAL changed its branding again on 1 April 2011, reverting to the original 1959 brand, with slight modifications, as part of their post-bankruptcy rebrand.

2011-Present: Tsurumaru J-Air livery
The J-Air livery is called the tsurumaru (鶴丸) or "crane circle." It is an image of a Japanese red-crown crane with its wings extended in full flight. The Tsurumaru logo of its parent (Japan Airlines)  was created in 1958 by Jerry Huff, the creative director at Botsford, Constantine and Gardner of San Francisco, which had been the advertising agency for Japan Airlines from its earliest days.

Gallery
Showing what J-Air (in Japanese) calls or called the aircraft. Also, the liveries are in order.

J-Air Livery

Arc of the Sun Livery

Tsurumaru livery

Historical logos

See also
 Air transport in Japan
 List of airports in Japan
 List of Japanese companies
 Transport in Japan

References

Notes

General references

External links

Airlines established in 1996
Regional airlines of Japan
Companies based in Nagoya
Japan Airlines
Oneworld affiliate members
Japanese companies established in 1996
Japanese brands

J-Air


Algorand est une  blockchain  créée en 2017 par Silvio Micali qui utilise un protocole de preuve d'enjeu appelé "Tirage au sort cryptographique (en anglais )". Tous les utilisateurs participent au protocole et la quantité de blocs produite par chacun, ainsi que le poids de leurs votes sont proportionnels à la quantité de monnaie qu'ils détiennent.

La sécurité du protocole est garantie quand la plupart de l'argent est en main des participants honnêtes. Contrairement à plusieurs autres protocoles de ce type, Algorand n'a pas un mécanisme de retirer l'argent d'utilisateurs qui ne suivent pas le protocole. En effet, il est impossible pour un processus avec peu de monnaies de compromettre le fonctionnement du système et il est économiquement indésirable pour un participant avec beaucoup d'investissements de produire une attaque qui dévalorise Algorand.

Histoire
Micali a commencé à être intéressé par les blockchains en 2015, quand il a découvert Bitcoin. Pendant ses recherches il a découvert ce qu'il a jugé de défauts dans ce protocole, ce qui l'a poussé à créer son propre protocole. Après avoir conçu une version préliminaire, il a alors conduit un test qui a indiqué la potentialité de mettre en œuvre un service pour jusqu'à 500 mil utilisateurs.

Après avoir obtenu ces résultats, Silvio Micali a ouvert officiellement Algorand, recevant le financement de 4 millions de dollars de Pillar et Union Square Ventures, suivi d'un autre investissement de 62 millions de dollars d'autres investisseurs. Le système a été maintenu clos jusqu'à 2019, quand une version est devenue publique en mai 2019.

Algorand, à la consommation énergétique par transaction négligeable, s'engage à être neutre en carbone, et a même annoncé en avril 2022 avoir un bilan carbone négatif.

Tirage au sort cryptographique
Au cœur du protocole de  consensus  déployé par Algorand se trouve le mécanisme de tirage au sort cryptographique. Ce protocole permet à tous les utilisateurs de déterminer s'ils ont un rôle de proposant ou de validateur de blocs utilisant une fonction aléatoire vérifiable (VRF). De manière générale, chaque utilisateur est capable de tirer un nombre aléatoire et d'ensuite prouver qu'il a obtenu un résultat valide. La blockchain est capable d'ajuster un seuil commun à tous les participants, de sorte que si le nombre obtenu par un utilisateur est dans une certaine plage il participe dans la vérification d'un bloc ou dans la production d'un bloc.

Ces plages de valeurs sont ajustées pour contrôler le nombre de processus en moyen qui participe à chaque étape du protocole. Ceci permet à la fois d'obtenir un gain de performance, travaillant avec un nombre plus petit de processus et aussi de maintenir la sécurité du protocole assurant avec grande probabilité une super-majorité (plus de 2/3) de processus honnêtes.

Concrètement, on observe qu'en utilisant une partie très petite du système on arrive à garantir une probabilité très proche de 100% de succès avec peu de participants, garantissant un gain de performance important.

Références

Annexes

Articles connexes
 Cryptomonnaie
 Bitcoin
 Coinbase
 Polygon (blockchain)
 Ethereum

Liens externes
 Site officiel (en anglais)
 Cours Algorand

Crypto-monnaie
Pair à pair
Logiciel libre

Algorand


الأسماك الفانوسية  هي فصيلة من الأسماك تتبع رتبة فانوسيات الأنوف من طائفة الشعاعيات الزعانف.

ويسمّى أيضًا سمك المشكاة اسم لمجموعة كبيرة من السمك الصغير تصدر الضوء البارد، يوجد أكثر من 1,000 نوع من الأسماك الضوئية، يعيش معظمها، بما فيها سمك الفانوس، في الأعماق السحيقة للبحار المفتوحة في كافة أرجاء العالم.

يوجد أكثر من 230 نوعًا من سمك المشكاة. ويبلغ طول معظم سمك المشكاة المكتمل النمو أقل من 15سم. ولكلّ نوع من هذه الأسماك ترتيب مختلف للفوتوفورات. وتكون السَّمكة غير مرئية من الأسفل لأنّ توهّجها من جانبها السّفلي يماثل مستويات ضوء سطح البحر المضاء بأشعة الشمس أو ضوء القمر. وبالإضافة إلى ذلك، تنسجم ظهور أسماك المشكاة غير المضاءة مع ظلام أعماق المياه ولذلك، فهي غير مرئية لأعدائها من فوقها. تشكّل سمكة المشكاة عادة أفواجًا يمكن أن تتألف من مئات الألوف. وتوجد في الأعماق السّحيقة خلال النهار، وتهاجر إلى أعماق أقل عمقًا خلال الليل.

مراجع

أسماك أعماق البحر
فصائل شعاعيات الزعانف
كائنات باقية ظهرت خلال العصر الطباشيري
أصنوفات سماها ثيودور جيل

أسماك فانوسية


Disqus er webtjeneste, der kan bruges til at indlejre en kommentarsektion på websider, således at sidens besøgende kan kommentere og diskutere indholdet. Disqus blev grundlagt i 2007 af Daniel Ha og Jason Yan i Y Combinators acceleratorprogram for iværksættervirksomheder. Disqus bruges af mange store websteder til at levere kommentarfunktionalitet, bl.a. Wired og Berlingske. I 2011 blev Disqus brugt af 750.000 websteder.

Referencer

Eksterne henvisninger

Etableret i 2007
Websteder

Disqus


ජයන්ත සෙනෙවිරත්න (ඉංග්‍රීසි: Jayantha Seneviratne) යනු හිටපු සිලෝන් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩක සහ තේරුම් කමිටුව ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයතනය හිටපු සභාපති වරයෙකි.

ජීවන සටහන්

ජයන්ත සෙනෙවිරත්න  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යා‍ලයෙහි ආදි සිසුවෙකි.

ජයන්ත 1970 සිට 1971 දක්වා  කොලඹ නාලන්ද  විද්‍යාලයේ  ජේෂ්ට ක්‍රිකට් පිලේ ක්‍රීඞා  කල අතර 1970 සහ 1971 දී ආනන්ද - නාලන්ද මහා ක්‍රිකට් තරගයට නාලන්දාව වෙනුවෙන් ක්‍රීඞා කලහ.  බන්දුල වර්නපුර, සුනිල් ජයසිංහ හා ගෞරවණීය එච්.ආර්. විමලසිරි මොහුගේ නාලන්දා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ සමකාලීනයන්ය.

ආශ්‍රිත

 ජයන්ත සෙනෙවිරත්නගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු ක්‍රීඩකයින්

ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
චරිත කතා
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
1952 උපත්

ජයන්ත සෙනෙවිරත්න


Thomas John Joseph Paprocki (Chicago, Illinois, EUA, 5 de agosto de 1952) é bispo de Springfield, Illinois.

O Arcebispo de Chicago, cardeal John Patrick Cody, ordenou-o sacerdote em 10 de maio de 1978.

Em 24 de janeiro de 2003, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo Titular de Vulturaria e Bispo Auxiliar de Chicago. O Arcebispo de Chicago, cardeal Francis Eugene George OMI, deu-lhe a consagração episcopal em 19 de março do mesmo ano; Os co-consagradores foram Ricardo Manuel Watty Urquidi MSpS, Bispo de Nuevo Laredo, e Raymond Emil Goedert, Bispo Auxiliar de Chicago.

Em 20 de abril de 2010, o Papa Bento XVI o nomeou ao Bispo de Springfield, Illinois. A posse cerimonial (entronização) ocorreu em 22 de junho do mesmo ano.

Ver também

Bispos católicos dos Estados Unidos

Thomas John Joseph Paprocki


Oscar I may refer to:
 Oscar I of Sweden, king of Sweden and Norway
 Oscar I submarine, a class of Russian submarines
 OSCAR 1, the first amateur radio satellite

Oscar I


Den 14. sæson af Vild med dans blev sendt fra den 8. september 2017.

Claus Elming og Sarah Grünewald vendte tilbage til deres henholdsvis 12. og femte sæson, som værter. Dommerpanelet bestod af de samme fire dommere som de sidste seks sæsoner: Nikolaj Hübbe, Anne Laxholm, Britt Bendixen og Jens Werner.

Par

Resultater

Gennemsnit

Danse og sange

Uge 1: Premiere

Uge 2

Uge 3

Uge 4: Hollywood

Uge 5: Jukebox

Uge 6

Uge 7: Norden

 I den syvende uge skulle de resterende par ud i én individuel dans, og derefter delte parrene sig i to hold, der hver især optrådte med én holddans. Parrene i den holddans, som fik flest point fra dommerne, fik to ekstra point lagt oven i sin individuelle karakter. Vinderen af holddansen blev Hold Lys.

Uge 8: Knæk Cancer

 Denne uge bliver Vild med dans afholdt på Det Kongelige Teater i København. Ingen par røg ud denne aften.

Uge 9: Halloween

Denne uges maratondans påvirkede pointgivningen ved, at det vindende par, Sofie og Michael, fik 5 point lagt oven i karakteren på deres individuelle dans. Iben og Morten fik 4 point for at blive nummer to. Daniel og Karina fik 3 point for deres tredjeplads, mens Dak og Thomas og Julia Sofia og Frederik fik henholdsvis 2 og 1 point lagt til deres karakter for fjerde- og femtepladsen.

Uge 10: Street

Uge 11: Semifinale

Uge 12: Finale

Referencer

Vild med dans på tv2.dk

14

Vild med dans (sæson 14)


Dominik Livaković (; n. 9 ianuarie 1995) este un fotbalist profesionist croat care joacă pentru GNK Dinamo Zagreb și echipa națională a Croației ca portar.

Cariera pe echipe
Livaković a devenit component al primei echipe a NK Zagreb la începutul sezonului 2012-2013. A fost inițial a doua alegere de portar al clubului, și și-a făcut debutul în campionat la 31 august 2012, jucând 90 de minute în pierdută acasa cu HNK Cibalia cu scorul de1-0. A devenit în curând titularul clubului în poartă și a jucat în total în 104 meciuri de campionat pe parcursul a patru sezoane, dintre care 90 în Prva HNL.

La 30 august 2015, el s-a transferat la Dinamo Zagreb la începutul sezonului 2016-2017. Și-a făcut debutul în campionat la 2 octombrie 2016, într-o remiză fără goluri acasă la Hajduk Split. La 18 octombrie 2016, el și-a făcut prima apariție în Liga Campionilor UEFA într-o înfrângere scor 1-0 acasă cu Sevilla.

Cariera la națională
Livaković a primit prima sa convocare la echipa națională de fotbal a Croației pentru amicalul împotriva Republicii Moldova în mai 2016. El a jucat primul meci împotriva  echipei naționale de fotbal a statului Chile în Cupa Chinei din 2017, în care Croația a pierdut la penaltiuri.

În luna mai 2018 a fost numit în lotul lărgit al Croației pentru Campionatul Mondial din 2018 din Rusia.

Statistici privind cariera

Internațional

 Statisticile corecte din 21 iunie 2018.

Titluri
NK Zagreb

 Druga HNL: 2013-2014

 Dinamo Zagreb

 Campionatul Croației: 2017-2018, 2018-2019
 Cupa Croației: 2017-2018

Croația

 Campionatul Mondial: finalist în 2018

Decorații

  Ordinul ducele Branimir cu panglica: 2018

Referințe

Legături externe

 Dominik Livaković la Sportnet.hr

Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2018
Fotbaliști internaționali croați
Fotbaliști croați
Portari
Oameni în viață
Nașteri în 1995

Dominik Livaković


Deaf people are typically defined as those who have profound hearing impairment in both ears as a result of either acquired or congenital hearing loss. Such people may be associated with deaf culture. Deafness (little to no hearing) is distinguished from partial hearing loss or damage (such as tinnitus), which is less severe impairment in one or both sides. The definition of deafness varies across countries, cultures, and time, though the World Health Organization classes profound hearing loss as the failure to hear a sound of 90 decibels or louder in a hearing test.

In addition to those with profound hearing loss, people without profound hearing loss may also identify as deaf, often where the person was raised within a deaf community and for whom sign language is their first language. Those who have mostly lived as a hearing person and acquire deafness briefly, due to a temporary illness or shortly before death, for example, are not typically classed as deaf people.

Deaf educators and organizers

 Ferdinand Berthier, French intellectual, published several articles, first deaf person to receive the French Legion of Honour, founder of world's first deaf organization
 Julia Brace (1807–1884), early American deaf-blind student at the Hartford School for the Deaf
 Laura Bridgman, (1829–1889), American, first deaf-blind student of Dr. Samuel Howe at the Perkins School for the Blind
 Teresa de Cartagena, Spanish conversa nun and mystic author of the 15th century who became deaf in later life. The first mystic author in Spanish.
 Laurent Clerc (1785–1869), student and teacher (1798–1816) at the Paris deaf school of the Abbé de l'Épée; accompanied Thomas Gallaudet to America to teach deaf children. Co-founded the first deaf school in North America in 1817 in Hartford, Connecticut.
 Alice Cogswell, the first deaf student at American School for the Deaf
 Robert R. Davila, the ninth president of Gallaudet University
 Pierre Desloges (1742–?), French deaf writer and bookbinder, first known deaf person to publish a book
 Gilbert Eastman (1934–2016), American educator, actor, playwright, author, and television host
 Jane Fernandes, the first Deaf woman to serve as president of an American college or university at Guilford College (2014-2021) in Greensboro, NC and the first Deaf woman to head a school for the Deaf Hawaii School for the Deaf and Blind (1990-1995) Currently president of Antioch College in Yellow Springs, Ohio
 Andrew Foster, (1925–1987), American educator, the first Black deaf person to earn a bachelor's degree from Gallaudet College, Christian missionary to Africa
 T. Alan Hurwitz, the tenth president of Gallaudet University and former Vice President of National Technical Institute for the Deaf
 Casar Jacobson, Norwegian-Canadian first-ever deaf winner of Miss Canada (2013), a disability rights activist and the UN Woman Youth Champion.
 I. King Jordan, the first deaf president (eighth overall) of Gallaudet University
 Liisa Kauppinen (born 1939), Finnish human rights activist, former president of the World Federation of the Deaf
 Helen Keller, American deaf-blind writer, lecturer, and actress
 Dorothy Miles, deaf poet and activist
 Lawrence R. Newman, deaf educator and activist, and served two terms as President of the National Association of the Deaf
 Michael Ndurumo, a deaf educator from Kenya, the third deaf person from Africa to be awarded a PhD
 Marie Jean Philip, a teacher and leading international advocate for the right to sign language
 George Veditz, the former president of the National Association of the Deaf, and one of the first people to film sign language

Actors
 Shelley Beattie, American actress and bodybuilder
 Sean Berdy, actor and comedian
 Linda Bove, actress, known particularly for the role of Linda the Librarian on the children's television program Sesame Street
 Deanne Bray, actress who played the lead role on Sue Thomas: F.B.Eye
 Millie Bobby Brown, an actress from Stranger Things, totally deaf in her right ear
 Stephen Colbert, actor, comedian, and talk show host, totally deaf in his right ear.
 Aryana Engineer, actress
 Lou Ferrigno, American actor and bodybuilder
 Phyllis Frelich, American actress, Best Actress in a Broadway play:  Children of a Lesser God 1980
 Russell Harvard, actor whose first language is American Sign Language
 Bob Hiltermann, actor, writer, director, and musician
 Emilio Insolera, Italian actor and director of Sign Gene
 Troy Kotsur (Best Supporting Actor) for his role in "CODA"
 Ryan Lane, actor and model
 Gabriella Leon, English actress
 Marlee Matlin, first deaf person to win an Academy Award (Best Actress) for her role in Children of a Lesser God
 Leslie Nielsen, Canadian-American comedic actor who was legally deaf
 Audree Norton, American actress and educator, one of the founding members of the National Theatre of the Deaf
 Lauren Ridloff, an American actress, played the role of Connie (a deaf character) in the ninth season of The Walking Dead. In Eternals, released in 2021, she played the deaf superhero Makkari.
 Terrylene Sacchetti, actress
 Howie Seago, actor and director
 Millicent Simmonds, deaf actress
 Shoshannah Stern, actress in Jericho and Weeds whose first language is American Sign Language
 Alexandria Wailes, deaf actress, dancer, and educator
 Bruce Willis, American actor, producer, and singer, 70% deaf in his left ear

Artists
 Chuck Baird, (1947–2012), American painter and performer, one of the founding members of the De'Via Deaf art movement
 Bernard Bragg, performer, writer, director, poet, and artist
 John Brewster Jr. (1766–1854) portraitist and miniaturist in Connecticut, Massachusetts and Maine in the Federalist period in America
 Thomas Davidson, RA an English painter specializing in historical naval scenes (1842–1919)
 Walter Geikie, Scottish painter
 Francisco Goya (1746-1828) Spanish painter, became deaf at age 47.
 David Hockney (b. 1937), British painter
 Regina Olson Hughes, American Illustrator
 Jan (born 1939) Spanish comic artist. Deaf since age 6.
 Betty G. Miller, American artist
 Maurycy Minkowski, deaf Polish Jewish artist (1881/2–1930)
 Juan Fernández Navarrete, Spanish Mannerist painter (1526–79)
 Albert Newsam (1809–1864) lithographer, and student of Catlin
 Will J. Quinlan, American artist, etcher, painter
 Slava Raškaj (1877–1906), Croatian painter
 Granville Redmond, American painter, actor
 Alfred Thomson, an English artist and Olympic Gold Medalist (1894–1979)
 Douglas Tilden, American sculptor
 Frederick LaMonto, American sculptor, artist. (1921-1981)

Musicians
 Ludwig van Beethoven, German composer and pianist, who acquired almost complete deafness by age 44.
 Mabel Hubbard Bell, wife of telephone inventor Alexander Graham Bell
 William Boyce, a British composer who acquired deafness in his late 40s
 Sean Forbes, American musician, songwriter, and rapper
 TL Forsberg, American avant-garde rock singer who identifies as deaf
 Evelyn Glennie, Scottish percussionist, won Grammy for Best Musician in a Recording 1989: Bartok's Sonata for Two Pianos and Percussion
 Mandy Harvey, American jazz singer and a finalist of America's Got Talent (season 12)
 Geraldine Lawhorn, musician, actress, instructor and first deaf-blind African-American person to earn a college degree
 Signmark, Finnish rap artist
 Bedřich Smetana, Czech composer who became completely deaf at age 50
 Mariko Takamura, deaf Japanese musician

Scientists
 Guillaume Amontons, French inventor and physicist
 Annie Jump Cannon, Harvard astronomer recognized for her work in stellar classification
 Thomas Edison, American businessperson and inventor
 John Goodricke, (1764–1786), English astronomer
 Olaf Hassel, Norwegian astronomer
 Nansie S. Sharpless, American biochemist
 Henrietta Swan Leavitt, American astronomer
 Konstantin Tsiolkovsky, Russian astronomer

Sports
Cecilia Hanhikoski, Finnish snowboarder and futsal player
Ashley Fiolek, American motocross racer and stunt actress
Yehuda Gruenfeld, Israeli chess grandmaster
Gerry Hughes, British sports sailor
Jim Kyte, Canadian hockey player
Rebecca Macree, British squash player
Robert Marchand, American masters cyclist
Caleb McDuff, British go-kart racer
Mike Murphy, American athletic trainer
Kitty O'Neil, American race driver and stunt actress
Aimee Walker Pond, American gymnast
Marie Roethlisberger, American gymnast
Lana Skeledžija, Croatian sport shooter
Melanie Stabel, German sport shooter
Joe Swail, Northern Irish snooker player
Laurentia Tan, Singaporean Paralympic equestrian
Tone Tangen Myrvoll, Norwegian runner, skier, and orienteer
Margareta Trnková-Hanne, Czech sprinter and tennis player
Ildikó Újlaky-Rejtő, Hungarian fencer and Olympic champion
Boris Verlinsky, Ukrainian-Russian chess master
Melinda Vernon, Australian distance runner, triathlete and swimmer
Heidi Zimmer, American mountaineer

American football
Albert Berg, American footballer player, coach, and writer
Derrick Coleman, American fullback and Super Bowl champion
Gilbert O. Erickson, American college footballer player and photographer
Bonnie Sloan, American defensive tackle and first deaf person drafted to the National Football League
Kenny Walker, American gridiron player and first deaf player in the Canadian Football League
Blaise Winter, American coach and former defensive end in the NFL

Association football
Eunate Arraiza, Spanish defender/midfielder
Cliff Bastin, English forward for Arsenal
Jozo Bogdanović, Croatian forward
Stan Burton, English winger
Memnos Costi, English footballer and television presenter
Damir Desnica, Croatian forward
Matthew Eby, American defender/midfielder
Thomas Elliott, British forward
Albert Gardner, English midfielder
Danielle Gibbons, English goalkeeper
Andy Greig, Scottish goalkeeper
Stefan Markolf, German defender
Athiel Mbaha, Namibian goalkeeper and international at the Africa Cup of Nations
Simon Ollert, German forward
John Tosswill, English forward

Athletics
Nele Alder-Baerens, German distance runner
Natasha Bacchus, Canadian sprinter
Dean Barton-Smith, Australian decathlete
Edie Boyer, American discus thrower
Suslaidy Girat, Cuban sprinter and jumper
Emilija Manninen, Estonian hurdler
Marie-Paule Miller, French heptathlete
Amy-Lea Mills, Australian javelin thrower
Dawn Moncrieffe, Canadian middle-distance runner
Trude Raad, Norwegian thrower
Ruth Taubert Seeger, American sprinter and jumper
Evgenii Shvetcov, Russian Paralympic runner
Vyacheslav Skomorokhov, Ukrainian-Soviet hurdler
Gerhard Sperling, East German racewalker
Beryl Wamira, Kenyan sprinter
Rita Windbrake, German runner

Baseball
Michael Cuddyer, American outfielder in MLB during 2001–2015; two-time MLB All-Star
Dummy Deegan, American pitcher for the New York Giants in 1901
Ed Dundon, American pitcher and first deaf player in MLB, in 1883–1884
Tyson Gillies, Canadian outfielder and Pan American Games gold medalist
Dummy Hoy, American center fielder and most accomplished deaf player in MLB, during 1888–1902
Yuya Ishii, Japanese pitcher in Nippon Professional Baseball
Dummy Leitner, American pitcher in MLB during 1901–1902
Thomas Lynch, American pitcher for the Chicago White Stockings (NL) in 1884
Curtis Pride, American outfielder in MLB during 1993–2006; college baseball coach
Dick Sipek, American outfielder for the Cincinnati Reds in 1945
Dummy Stephenson, American outfielder for the Philadelphia Phillies in 1892
Dummy Taylor, American pitcher in MLB during 1901–1908

Basketball
Lance Allred, American forward and first legally-deaf NBA player
Buffalo Silents, a 1920s American all-deaf team
Tamika Catchings, American small forward, 2012 WNBA champion and four-time Olympic gold medallist
Wissam Constantin, Lebanese forward and first deaf player in the Lebanese Basketball League
Cecilia Ferm, Swedish international player
Emma Meesseman, Belgian player in the WNBA
Ronda Jo Miller, American player and first deaf woman to try out for the WNBA
Miha Zupan, Slovenian power forward

Cricket
Anjan Bhattacharjee, Indian first-class bowler for Bihar
Lance Cairns, New Zealand all-rounder and international test player
John Hodgkins, English first-class all-rounder for Nottinghamshire
Charlie McLeod, Australian all-rounder and international test player
Imran Sheikh, former captain of the deaf India national team
Baba Sidhaye, Indian first-class all-rounder and first national-level deaf-mute player
Umesh Valjee, former captain of the deaf England national team

Swimming
Cindy-Lu Bailey, Australian swimmer and 29-time Deaflympic medalist
Peggy de Villiers, South African swimmer and Deaflympian
Natalia Deeva, Belarusian swimmer and four-time Deaflympic champion
Gertrude Ederle, American Olympic medalist and the first woman to swim the English channel
Jeff Float, American swimmer and Olympic and world champion
Reed Gershwind, American swimmer and 30-time Deaflympic medalist
Danielle Joyce, British swimmer and two-time Deaflympic champion
Matthew Klotz, American swimmer and deaf world record holder
Cornell Loubser, South African swimmer and Deaflympic medalist
Jill Diana Lovett, British swimmer and Deaflympian
Rebecca Meyers, American swimmer and visually-impaired Paralympic champion
Linda Neumann, German swimmer and Deaflympic medalist
Terence Parkin, South African swimmer and Olympic and world medalist
Alexandra Polivanchuk, Swedish swimmer and deaf world record holder
Anna Polivanchuk, Swedish swimmer and deaf world record holder, sister of Alexandra
Taranath Narayan Shenoy, Indian deaf-blind open water swimmer and swimmer of the English channel

Tennis
Vidisha Baliyan, Indian tennis player and beauty pageant contestant
Emily Hangstefer, American tennis player and Deaflympian
Jafreen Shaik, Indian tennis player and Deaflympian
Mario Kargl, Austrian tennis player and former deaf world champion
Lee Duck-hee, South Korean tennis player and twice competitor on the ATP Challenger Tour
Gábor Máthé, Hungarian champion and Deaflympic champion
Angela Mortimer, British tennis player and multiple Grand Slam winner
Barbara Oddone, Italian tennis player and multiple Deaflympic champion
Prithvi Sekhar, Indian tennis player and Deaflympian

Winter sports
Jenny Berrigan, American snowboarder
Brenda Davidson, Canadian curler
Emma Logan, Canadian curler
Jakub Nosek, Czech bobsledder
Margarita Noskova, Russian snowboarder
Anna Surmilina, Russian snowboarder
Jack Ulrich, Canadian ice hockey player
Lauren Weibert, American snowboarder

Writers
 Rashida Abedi,  Pakistani-British autobiographical writer
 Kathleen L. Brockway, author, historian, and deaf rights' activist
 John Lee Clark, American deafblind poet
 Willy Conley, playwright, actor, photographer
 Eugen Relgis, Romanian humanist writer and political activist
 Michael Chorost, writer and technologist who wrote on his experience of cochlear implants
 Angeline Fuller Fischer, American writer
 Harold MacGrath, American author
 Pierre de Ronsard, French poet
 Laura C. Redden Searing,(1893–1923), Civil war journalist, biographer, and poet
 Louise Stern, writer and artist
 Ted Supalla, researcher and professor
 Clayton Valli, deaf linguist and ASL poet

Other occupations
 Dimitra Arapoglou, a deaf member of the Greek parliament, from 2007 to 2009
Alice of Battenberg, a German Princess in the 19th and 20th century
 Marla Berkowitz, ASL interpreter; as of 2020, the only Deaf ASL interpreter in the US state of Ohio
 Earnest Elmo Calkins, a deaf American advertising executive who pioneered the use of art in advertising
 Nyle DiMarco, season 22 Dancing with the Stars champion and 2015 winner of America's Next Top Model
 Haben Girma, first deafblind graduate of Harvard Law School
 Claudia L. Gordon, lawyer
Helen Heckman, dancer
 Henrietta Howard, Countess of Suffolk
 Juliette Gordon Low, founder of the Girl Scouts of the USA who became completely deaf age 17.
Charlotte Lamberton, dancer
 Mojo Mathers (b. 1966), New Zealand politician
 Florence Lewis May, American textile curator
 Roger Demosthenes O'Kelly (b. 1880), deaf-blind black lawyer, Yale alumnus
 Dame Kathleen Ollerenshaw (b. 1912), British mathematician and politician
 François d'Orléans, Prince of Joinville, French prince and naval commander
Opu Daeng Risaju, Indonesian independence activist.
 Andrew Phillips, lawyer
Rikki Poynter, deaf YouTuber and activist.
 Punk Chef, celebrity deaf chef from the UK
 Elizabeth Steel, the earliest record of a deaf person in Australia
 Sue Thomas, first deaf person to work as an undercover investigator doing lip-reading of suspects for the Federal Bureau of Investigation
 Konstantin Tsiolkovsky, Russian rocket scientist and pioneer of space exploration studies
 Heather Whitestone, first deaf woman to win the title of Miss America
 Nellie Zabel Willhite, pilot
 David Wright, South African-born British poet
 Judith Wright, Australian poet

Fictional characters
 Connie, a deaf character that fights zombies in AMC's The Walking Dead series.
 Echo, a deaf Native American martial artist.
 Drury Lane, a deaf detective written by Ellery Queen.
 Jade Lovall, a partially deaf nurse in the BBC medical drama Casualty
 Gabriella, a deaf mermaid and one of Ariel's friends in The Little Mermaid.
 Hawkeye (Clint Barton), a deaf archer from marvel comics

See also
 List of deaf firsts

References

Further reading
 Lang, Harry G. Fighting in the Shadows: Untold Stories of Deaf People in the Civil War (Washington: Gallaudet University Press, 2017), xv, 255 pp.
Sonnenstrahl, Deborah M. Deaf Artists in America, Colonial to Contemporary. San Diego: Dawnsign Press, 2002.

List of deaf people


اتفي (ETFE):الإيثيلين tetrafluoroethylene هو البوليمر جزئيا فلوريدات (أي التي تحتوي على الفلور) ، هو مادة بلاستيكية مصممة لمقاومة الصدأ في نطاق واسع من درجات الحرارة.

فإن EFTE يعرف تجارياً بأسماء مثل "Tefzel" دوبونت (DuPont)
"Fluon" زجاج شركة أساهي (Asahi Glass Company)
و "Texlon" of Vector Foiltec.

مادة الاتفي هي بلاستيك شفاف ، أخف وزنا وأكثر مقاومة من الزجاج وأكثر شفافية من أنواع البلاستيك الأخرى. بالمقارنة بالزجاج, يعزل أكثر وأبسط وغير مكلف للتركيب.

تستخدم مادة الاي تي في اي (ETFE ) بشكل متكرر لإنتاج اسطح مقاومة للمطر للمرافق الرياضية، حتى الكبيرة منها. ومن المشاريع التي استخدمت هذه المادة  مركز بكين الوطني للأحياء المائية في الصين وملعب فورسيث بار في دنيدن في نيوزيلندا.
واستخدمت وسائد ETFE  مملوءة بالهواء في الجزء العلوي من ملعب مرسيدس بنز في أتلانتا، الولايات المتحدة الأمريكية. وفي مجمع Eden Project السياحي في كورنوال.

مراجع

بوليميرات فلورية
بوليميرات مشتركة
لدائن
لدائن حرارية
مواد بناء

إيثيلين رباعي فلورو الإيثيلين


El río Ponura 2º  es un río del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia, constituyente del río Ponura, afluente del río Kirpili.

Tiene una longitud de 15 km. Nace en las llanuras de Kubán-Priazov, 5 km al sur de Dinskaya. Lleva en sus primeros kilómetros de curso dirección noroeste uy termina en dirección suroeste. En la última sección del río se encuentra Karla Marksa. Confluye con el Ponura 1º en Novotítarovskaya para formar el río Ponura.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde [maps.yandex.ru este enlace].
Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, 2-я Понура.
Datos sobre el río .

Ríos de la cuenca del Kirpili
Ríos del krai de Krasnodar

Río Vtóraya Ponura


Sinivalí es una antigua diosa védica.
Se menciona por primera vez en dos himnos del Rig-veda (el primer texto de la India, de mediados del II milenio a. C.).

Nombre

 sinīvālī, en el sistema AITS (alfabeto internacional para la transliteración del sánscrito).
 सिनिवाली, en escritura devanagari del sánscrito.
 Pronunciación: /sinivalí/.
 Etimología: de origen dudoso.

Descripción

En el Rig-veda 2.32.7 se la describe como de anchas caderas, brazos graciosos, dedos agradables, y se dice que preside la fecundidad y el parto fácil.

Se la invoca junto con otras diosas: Sárasuati, Gungu, Raka, Indrani y Varunani.

En el himno 10.184.2 del Rig-veda se la invoca junto con Sárasuati para que el embrión se adhiera al útero.

Posteriormente, en el Átharva-veda (de principios del I milenio a. C.) se la llama «esposa de Visnú» (que en esa época era apenas un dios secundario).

En textos posteriores, es la deidad que preside el día en que la luna nueva se levanta con un borde visible (así como la diosa Raka es la que preside el primer día de luna llena).

En el Majábharata (siglo II a. C.) se nombra una Sinivalí que es hija del sabio Anguiras.

En el Markandeia-purana se nombra un río Sinivalí.

Y finalmente en el Bhágavat-purana (siglo XI d. C. es la esposa de Dhatri y madre de Darsha.

Según lexicógrafos ―tales como Amara Sinja, Jalaiuda, Jema Chandra―, Sinivalí es un nombre de la diosa Durga.

Notas

Diosas de la fertilidad
Diosas madre
Diosas tutelares
Diosas celestes
Nombres femeninos
Nombres indostánicos
Palabras en sánscrito
Diosas del hinduismo

Sinivalí


Takuya Yamada (født 24. august 1974) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2003||1||0
|-
|2004||3||0
|-
!Total||4||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Takuya Yamada


بيبليس (بالألمانيةBiblis) هي بلدية في منطفة برغشتراسه في غرب ولاية هسن، ألمانيا.

تبلغ مساحة بيبليس 40,44 كلم²، أما تعدادها السكاني فيبلغ 8,822 (إحصاء 31 ديسمبر 2007).

توأمة
لبيبليس اتفاقيات توأمة مع كل من:

 نيتناو

مراجع

وصلات خارجية
 موقع بلدية بيبلس (بالألمانية)

بلديات هسن
بيرجشتراسر
دوقية هسن الكبرى
مقالات مع مصادر باللغة الألمانية (de)
مواقع المحرقة في ألمانيا

بيبليس


රතු මුහුද, අප්‍රිකා හා ආසියා මහාද්වීප අතර පිහිටි මුහුදු ප්‍රදේශයකි.

මූලාශ්‍ර

රතු මුහුද

රතු මුහුද


An Danthonia chilensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Étienne-Émile Desvaux. An Danthonia chilensis in nahilalakip ha genus nga Danthonia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Danthonia

Danthonia chilensis


فيركنيايا ماكساكوفكا  هي مدينة في جمهورية كومي في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3978 نسمة.

أعلام
 فلاديمير نيكيتين

مراجع

سيكتيفكار
مدن جمهورية كومي

فيرخنيايا ماكساكوفكا


El Faro Península Alacrán es un faro perteneciente a la red de faros de Chile. Se ubica en la Península del Alacrán en la ciudad de Arica. Faro no habitado.

Referencias

Arquitectura de Arica
Peninsula Alacran
Transporte de Arica
Arquitectura de 1913
Chile en 1913
Arquitectura de Chile de los años 1910
Peninsula Alacran

Faro Península Alacrán


بلدية الضعاين أو الظعاين هي إحدى بلديات قطر السبعة والتي تتبع وزارة البلدية والتخطيط العمراني، تم إنشاؤها حديثاً لتواكب التطور العمراني في مدينة الضعاين وما حولها

وقد تم إصدار قرار أميري في سنة (2009) لتنظيم الهياكل الإدارية لجميع البلديات لتتضمن أربع إدارات في كل بلدية وهي:

 إدارة الشؤون العامة
 إدارة الشؤون الفنية
 إدارة شؤون الخدمات
 إدارة الرقابة البلدية
يقع المبنى الإداري للبلدية بمنطقة أم قرن بجوار جسر سميسمة.

التقسيم الإداري

انظر أيضًا

 أم قرن
 قائمة بلديات قطر

مراجع

بلدية الضعاين
أماكن مأهولة في قطر
بلديات قطر

بلدية الضعاين


Club Sol de América (eller bare Sol de América) er en paraguayansk fodboldklub fra hovedstaden Asunción. Klubben spiller i landets bedste liga, Primera División de Paraguay, og har hjemmebane på stadionet Estadio Luis Alfonso Giagni. Klubben blev grundlagt i 1909, og har siden da vundet to mesterskaber, i henholdsvis 1986 og 1991. I 1989 nåede klubben kvartfinalen i den fornemste sydamerikanske klubturnering, Copa Libertadores.

Titler
 Paraguayansk mesterskab (2): 1986, 1991

Kendte spillere
{| width=100%
1990'erne
  Gustavo Neffa (1996–98)

2000'erne
  Enrique Vera (2000–02)
  Fabián Caballero (2000)
  Cristian Bogado (2004)
  Pablo Zeballos (2005–07)
  Miguel Ángel Cuéllar (2007)
  Josías Paulo Cardoso Júnior (2009–2011)
  Abraham Francois (2001)

2010'erne
  Glaucineis Martins (2010–2011)
  Sebastian Abreu (2016–)
  Massimiliano Ammendola (2013–14)

Danske spillere
  Ingen

Eksterne henvisninger

 Klubbens officielle hjemmeside

Fodboldklubber i Paraguay
Etableret i 1909
Asunción

Club Sol de América


Loki er det norrøne navn for Loke.

Loki kan også henvise til

 Loki (tv-serie), en amerikansk tv-serie
 Loki (spil), et spil

Loki


ردم الأساطير مسلسل سوري إنتاج 2002 من تأليف عبد الرحمن الضحاك وإخراج : هيثم حقي، وبطولة عدد من الممثلين السوريين منهم الممثل القدير عباس النوري

عن المسلسل
يتميز هذا المسلسل بأنه الأول من نوعه في الدراما السورية، كذلك في موضوعه.. وهو يرصد فترة مهمة وحرجة تعج بالأحداث في سورية ولبنان بين أعوام 1982 ـ 1984، كما تقول الشركة المنتجة «عن صراعنا مع العدو الصهيوني الذي يريد أن ينسب حضارتنا إليه ويجعلنا عابرين في الدرب».

ومن المعروف أن تلك الفترة شهدت الاجتياح الإسرائيلي للبنان وما شهدته من محنة قاسية عاشها لبنان عبر حرب عبثية بين الفئات المتصارعة، ومن جهة ثانية ومحاولة إسرائيل التجسس اوالتسلل إلى حضارة «ايبلا» السورية التي كشف علماء الآثار عن مكتبتها ورقمها التاريخية، ومحاولتها تجيير هذه المكتشفات لصالحها، ولإثبات وجودها في المنطقة.. وهذا ما كذبته مكتشفات مملكة ايبلا السورية.

قصة المسلسل

ممثلون
 عباس النوري
 عبد المنعم عمايري
 سلاف فواخرجي
 خالد تاجا
 نضال نجم
 وائل رمضان
 تيم حسن
 نادين سلامة
 عبد الحكيم قطيفان

مسلسلات تلفزيونية درامية سورية
مسلسلات تلفزيونية بدأ عرضها في 2002

ردم الأساطير (مسلسل)


An Quesnelia edmundoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Quesnelia edmundoi in nahilalakip ha genus nga Quesnelia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Quesnelia

Quesnelia edmundoi


O Piso da Atenção Básica (PAB) foi um mecanismo de financiamento do Ministério da Saúde que destinava recursos do Fundo Nacional de Saúde diretamente para o custeio do serviço de atenção primária à saúde dos municípios brasileiros. Foi instituído através da Portaria nº 1.882/GM, de 18 de dezembro de 1997, durante o governo Fernando Henrique Cardoso. O PAB foi dividido em dois componentes: PAB fixo e PAB variável.

O PAB fixo era definido por em um valor per capita anual, portanto era determinado pela número de habitantes do município segundo estimativas do Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística (IBGE). A partir de 2013, este valor passou a ser ajustado conforme alguns critérios, de modo que municípios com menor população deveriam receber uma quantia maior por cada pessoa, enquanto o valor per capita ficava progressivamente menor para as cidades mais populosas. Outro critério era baseado na presença de algumas variáveis sociodemográficas e econômicas do lugar. Este repasse era periódico e automático.

O PAB variável tinha seu valor atrelado à adesão a estratégias e programas específicos de interesse do governo federal. Fizeram parte da lista de programas prioritários remunerados pelo PAB variável: Saúde da Família, Agentes Comunitários da Saúde, Saúde Bucal, Núcleo de Apoio à Saúde da Família, Consultório na Rua etc.

Este mecanismo de financiamento corresponde aos princípios do SUS de descentralização e municipalização, aprovados na 9ª Conferência Nacional de Saúde (1992), ao adotar a transferência automática e regular dos recursos de fundo a fundo. Também contribuiu para a habilitação da Gestão Plena da Atenção Básica e da Gestão Plena do Sistema Municipal de Saúde, estabelecidas na   Norma Operacional Básica do SUS 01/96 (NOB/SUS 01/96).

Com o lançamento do Programa Previne Brasil, em 2019, o governo federal modificou as regras de financiamento da atenção primária e extinguiu o PAB, que foi substituído por um modelo com três componentes: capitação ponderada, pagamento por desempenho e incentivo para ações estratégicas.

Administração pública do Brasil
Atenção primária à saúde no Brasil

Piso da Atenção Básica


Manolescu bezeichnet:

 Manolescu (1929), deutscher Stummfilm von Viktor Tourjansky

Manolescu ist der Familienname folgender Personen:

 Ciprian Manolescu (* 1978), rumänischer Mathematiker
 Georges Manolescu (1871–1908), rumänischer Hoteldieb und Hochstapler

Manolescu


Ottó Bláthy  () a fost un inventator și inginer maghiar. A mai avut preocupări legate de studiul mișcărilor jocului de șah.

Împreună cu Miksa Déri și Károly Zipernowsky, Bláthy este co-inventatorul transformatorului  modern (în 1885). Ottó Bláthy a mai inventat un turbo-generator și un wattmetru de curent continuu.

Note

Vezi și
 Știința și tehnologia în Ungaria
 Listă de inventatori

Nașteri în 1860 Decese în 1939Inventatori maghiariIngineri maghiari
Șahiști maghiari

Ottó Bláthy


La cotorrita de Sclater (Forpus modestus sinonimia Forpus sclateri), también denominada  periquito pico oscuro (Venezuela), catita enana oscura o periquito piquinegro (Colombia), es una pequeña especie de ave psittaciforme (loro) perteneciente al género) Forpus que integra la familia Psittacidae.

Descripción
Pequeño, mide 12 cm. Pico negruzco. Coloración general verde oscuro y opaco, con ligero tinte oliváceo; espalda inferior, rabadilla y cobertoras subalares, azul oscuro. En la hembra, las partes inferiores y la cara son verde-amarillentas.

Distribución y hábitat
Se encuentra en la selva amazónica en América del Sur, donde es bastante común a nivel local es en los Andes y en las estribaciones amazónicas, también en el vertedero del río Amazonas, y la isla de Marajó.
Se encuentra en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guayana Francesa, Guyana,  Perú y Venezuela.

Habita en selvas pluviales tropicales, claros con árboles, matorrales densos, selvas en galería.

Sistemática

Descripción original
La especie F. modestus fue descrita por primera vez por el ornitólogo alemán Jean Louis Cabanis en 1848 bajo el nombre científico Psittacula sclateri. Otros autores lo atribuyen al zoólogo inglés George Robert Gray en 1859; localidad tipo «Río Javarí, Perú».

Taxonomía
Los límites entre las dos subespecies permanecen imprecisos.

Subespecies
Se reconocen 2 subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:
 Forpus modestus modestus (Cabanis, 1848) - extremo este de Colombia hacia Venezuela, las Guayanas y norte de Brasil.
 Forpus modestus sclateri (G. R. Gray, 1859) - sureste de Colombia al norte de Bolivia y la Amazonia brasileña.
Para los autores que sostienen el nombre Forpus sclateri (G. R. Gray, 1859), las subespecies pasan a denominarse F. s. eidos (J. L. Peters, 1937) y F. s. sclateri (G. R. Gray, 1859).

Referencias

Enlaces externos
 World Parrot Trust Parrot Encyclopedia - Species Profiles

modestus
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Jean Cabanis
Animales descritos en 1848

Forpus modestus


Tríada romana puede referirse a:
Tríada capitolina
Trias romana, dibujo de Grünewald.

Véase también
Tríada
Romana

Tríada romana


Pelitören, İvrindi - Balıkesir ili İvrindi ilçesine bağlı mahalle
 Pelitören, Sındırgı - Balıkesir ili Sındırgı ilçesine bağlı mahalle
 Pelitören, Safranbolu - Karabük ili Safranbolu ilçesine bağlı köy
 Pelitören, Araç - Kastamonu ili Araç ilçesine bağlı köy

Pelitören


Unruhige Nacht steht für:
 Unruhige Nacht (1955), bundesdeutscher Fernsehfilm von Franz Peter Wirth
 Unruhige Nacht (1958), bundesdeutscher Kriegsfilm von Falk Harnack
 Unruhige Nacht (Buch), Erzählung von Albrecht Goes (1950)

Siehe auch:
 Polizeiruf 110: Eine unruhige Nacht

Unruhige Nacht


Sabancı Holding, 1967 yılında kurulan Türk şirketler topluluğudur. 2020 yılı itibarıyla 40 milyondan fazla müşteriye, 14 ülkede yaklaşık 60 bin çalışan ile hizmet vermektedir.

Şirketin başında Yönetim Kurulu Başkanı Güler Sabancı ve CEO Cenk Alper bulunmaktadır.

Sektörler

Bankacılık

Sabancı Holding'e ait olan bankacılık kuruluşu, 2020 yılında 446 milyar liralık aktif büyüklüğe sahip olan Türkiye'nin en büyük 7. bankası Akbank'tır. Akbank, 18 milyon müşteriye 776 şube ve 5 binden fazla ATM ile hizmet vermektedir. Toplam 279 milyar TL'lik krediye sahiptir.

Finansal hizmetler
2020 yılı itibarıyla AvivaSA ile AKSigorta'nın toplam kombine net satışları 6.6 milyar TL'ye, kombine net karları ise yaklaşık 750 milyon TL'ye ulaşmıştır.

Enerji

Sabancı Holding'in enerji sektöründe EnerjiSA ve EnerjiSA Üretim olmak üzere iki şirketi bulunmaktadır. Bu şirketlerin 2020 yılı kombine net satışları 31 milyar 100 milyon TL'dir. Kombine net karları ise 2.9 milyar TL olmuştur.

Sanayi
BriSA, TemSA, KordSa ve TemSA Motorlu Araçlar bu sektörde faaliyet göstermektedir. Kombineden 8.6 milyar TL  net satış ve 717 milyon TL ise net kar elde etmişlerdir.

Yapı malzemeleri
ABD pazarının en büyük tedarikçisi olan AkçanSA ile Turquality'e kabul edilen ilk çimento şirketi olan ÇimSA, 2020 yılında 4.3 milyar liralık net satış geliri elde etmiştir.

Perakende
Market pazarında Fransız ortaklığı ile CarrefourSA, teknoloji perakendeciliği pazarında ise TeknoSA ile faaliyet göstermektedirler. 2019'da 516 milyon, 2020 yılında ise 141 milyon liralık kar ile toplam 14 milyar TL'lik satış yapmışlardır.

Sabancı Vakfı

Sabancı ailesi, hayır işlerini düzenli bir şekilde yürütebilmek amacıyla 1974 yılında Hacı Ömer Sabancı Vakfı'nı kurmuştur.

Sabancı Vakfı, kuruluşundan bu yana Türkiye geneline dağılmış çeşitli yerlerde 120'den fazla okul, yurt, sağlık kurumu, spor tesisi, kültür merkezi ve sosyal tesis yapmıştır. 2007 yılından bu yana sivil toplum kuruluşlarının toplam 173 projesine destek sağlamış olup, vakfın kültür-sanat alanındaki projeleri 22 yıldır devam etmektedir. Vakıf 46 yıllık hayatında 50 binden fazla öğrenciye burs sağlamıştır.

Yönetim Kurulu üyeleri

Grup Başkanları

Stratejik İş Kolları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sabancı Holding Yatırımcı İlişkileri Sayfası
 Sabancı Holding Özel Durum Açıklamaları
 Sabancı Holding Hisse Senedi

Türk holdingler

Sabancı Holding


Ruralna cjelina Velo Grablje, ruralna cjelina u sklopu sela Velog Grablja (Velog Grobja), na prostoru Grada Hvara.

Povijest
Velo Grablje, nastalo kao suburbij Hvara, podijeljeno je na dvije cjeline: istočnom Velom Bandom (Velom Bondom) dominira crkva sv. Kuzme i Damjana, na zapadnom obronku je Mala Banda (Molo Bonda). Središte naselja je trg sa stražnje strane crkve okružen javnim građevinama prema kojima vode kamenim oblucima skladno popločani putovi. Stambeno-gospodarski sklopovi formirali su se uz slojnica terena, velik broj sklopova ima i gustirne. Stambeno-gospodarske kuće često su dvokatnice, dvostrešnih drvenih krovišta pokrivenih utorenim crijepom. Za ulaz na kat većinom se koristi denivelacija terena, prozori su uokvireni kamenim pragovima. Gospodarske prizemnice građene su lomljenim kamenom u suho ili povezanih vapnenim mortom.

Zaštita
Pod oznakom Z-4648 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićene ruralne cjeline u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Velo Grablje

Ruralna cjelina Velo Grablje


Gamst Station var en dansk jernbanestation i Gamst på den nedlagte sidebane Gesten-Vejen, en del af den tidligere Troldhede-Kolding-Vejen Jernbane.
Stationsbygningen, der stadig eksisterer, er en smuk rødstensbygning i samme byggestil som alle andre stationer ved TKVJ. Banen blev åbnet i 1917, og sidebanen Gesten-Vejen blev nedlagt 31. marts 1951. Sidebanen blev fra 1935 befaret af det navnkundige motorvogn "Lille Johannes". Efter sidebanens nedlæggelse blev strækningen betjent af rutebil, mest kendt var en lille 15 personers fladsnudet Mercedes. YH 79 007.
Ved Gamst Station var der en kvægfold som blev nedlagt sammen med sidebanen, mens et pakhus fik lov at bestå op gennem 1950-erne

Eksterne henvisninger

 Gamst Station  på danskestationer.dk

Nedlagte jernbanestationer i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Vejen Kommune

Gamst Station


AKA ARENA er et stadion i Hønefoss på  Østlandet i Norge. Det  ejes af klubben Hønefoss BK hvor de til dagligt spiller fodbold i OBOS Ligaen. Stadionet har en kapacitet på 4.500 personer.

AKA Arena stod færdigbygget i året 2009. Tilskuerrekorden er 4.256 til en kamp mod  SK Brann 25. maj 2010

AKA Arena har også været arrangører for U/21-landskampe og kvindelandskampe.

Fodboldstadioner i Norge

AKA Arena