Hermógenes Lazier (União da Vitória, 19 de Abril de 1931 — Francisco Beltrão, 9 de Janeiro de 2009) foi um operário, jornalista, historiador e professor brasileiro. Foi dirigente comunista, escreveu livros sobre a história do Brasil, e foi um dos líderes do movimento pela fundação da FACIBEL, atual UNIOESTE - campus Francisco Beltrão.''

Vida
Em 1950 filiou-se ao PCB, onde atuou como Secretário de Agitação e Propaganda, Secretário Político, Secretário Sindical, Secretário de Organização, Secretário de Finanças e diretor do jornal Tribuna do Povo. Em 1961 descreveu para o jornal Novos Rumos, editado pelo PCB, detalhes da greve de mais de 500 ferroviários nas cidades de Porto União e União da Vitória.

Graduou-se em história pela Faculdade de União da Vitória e tornou-se Mestre em História pela Universidade Federal do Paraná. Sua dissertação de mestrado deu origem ao livro "Análise histórica da posse da terra no Sudoeste paranaense", trabalho referencial sobre os conflitos e a luta pela terra na formação do oeste do Paraná, sendo o primeiro a conceituar a Revolta dos Posseiros de 1957 como realizada por posseiros, e não apenas pelos colonos descendentes de europeus.

Com o golpe militar e a instauração da ditadura militar no Brasil, em 1 de abril de 1964, foi perseguido e preso, entre os dias 6 e 9 de abril, na Praça Coronel Amazonas, na frente da Faculdade de Filosofia, em Curitiba. Nesse momento, passou dois meses detido no Presídio do Ahú. Perseguido, transferiu-se para a cidade de Francisco Beltrão, onde trabalhou como contador, vendedor de automóveis, e professor, quando passa a lutar pela criação de uma instituição de ensino superior para a região, que leva à fundação da FACIBEL, em 1974, atualmente UNIOESTE - Campus Francisco Beltrão.

Dá nome à Arena Cultural Hermógenes Lazier, em Francisco Beltrão.

!Artigos novos

Hermógenes Lazier


A Fundação Futebol Clube Barcelona é uma entidade social, humanitária, cultural e desportiva criada em 1994 para promover e incentivar o trabalho por aquelas comunidades infantis e adultas que se consideram vulneráveis.

Inicialmente as atividades e obras realizadas pela fundação materializavam-se mediante as doações por parte de sócios, simpatizantes e entidades empresariais do país que eram integradas por membros de honra, colaboradores e membros protetores. Em 2006 a Fundação tomou um novo impulso ao receber desde esse ano, um 0,7 % dos benefícios ordinários do clube (2,2 milhões de euros em 2008). Assim mesmo, aderiu-se ao plano de Objetivos de Desenvolvimento do Milénio das Nações Unidas e incorporou pela primeira vez publicidade da UNICEF na bermuda nesta equipe de futebol.

Objectivos

 Lutar contra a pobreza, a fome, a mortalidade infantil e doenças como a malaria ou o aids.
 Promover os valores do desporto e fomentar sua prática.
 Ajudar a pessoas com risco de exclusão social.
 Fomentar a cultura, civismo e a democracia.
 Ajudar e assistir mediante o Agrupamento Barça Veteranos, a exjugadores já retirados que têm #fazer# parte de algum das equipas do FC Barcelona.
 Tentar cumprir os Objectivos de Desenvolvimento do Milénio.

Alianças, colaborações e campanhas

 UNICEF
 UNESCO
 UNHCR / ACNUR
 Membro do ECOSOC (Conselho Económico e Social das Nações Unidas).

 AECID, Agência Espanhola de Cooperação Internacional
 Fundação Iberostar
 Agrupamento de Veteranos do FC Barcelona
 Bruxa de Ouro (Loteria culé)
 Fundação Pés Descalzos: Patrocinada pela cantora Shakira, acordo de colaboração (fevereiro de 2011) para fomentar a educação infantil através do desporto.

 Bankakids
 FUTBOLNET
 Jovens solidários
 1 in 11

Ver também

 Fundação Catar

Referências

Futbol Club Barcelona

Fundação Futebol Clube Barcelona


Vincenzo (hangul: 빈센조) je južnokorejska televizijska serija. Glavne uloge su igrali Song Joong-ki, Jeon Yeo-been, Ok Taec-yeon, Kim Yeo-jin i Kwak Dong-yeon.

Uloge
 Song Joong-ki - Vincenzo Cassano / Park Joo-hyung
 Jeon Yeo-been - Hong Cha-Young
 Ok Taec-yeon - Jang Jun-woo / Jang Han-seok
 Kim Yeo-jin - Choi Myung-hee
 Kwak Dong-yeon - Jang Han-seo

Izvori

Vanjske poveznice
Službena stranica

Južnokorejske serije

Vincenzo


Liisi Oterma () a fost un astronom finlandez, prima femeie care a obținut un Doctorat în astronomie , în Finlanda.

Ea a descoperit sau co-a descoperit mai multe comete, inclusiv comete periodice 38P/Ștefan-Oterma, 39P/Oterma și 139P/Väisälä–Oterma. Ea este, de asemenea, creditată de către Minor Planet Center (MPC) cu descoperirea a 54 de planete minore între 1938 și 1953, și locul 153 pe diagrama descoperirilor din toate timpurile MPC.

Asteroidul Hildian 1529 Oterma, descoperit de astronomul finlandez Yrjö Väisälä în 1938, a fost numit în onoarea ei.

Lista de planete minore descoperite

Note

Lectură suplimentară

Nașteri în 1915
Decese în 2001
Astronomi din secolul al XX-lea
Descoperitori de asteroizi
Descoperitori de comete
Eponime ale asteroizilor

Liisi Oterma


An Cyperus mwinilungensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dieter Podlech. An Cyperus mwinilungensis in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. m. maior
 C. m. mwinilungensis

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus mwinilungensis


General Sir John Grenfell Maxwell GCB, KCMG, CVO, DSO, PC (11. juli 1859 – 21. februar 1929) var en britisk officer og koloniguvernør. Han gjorde tjeneste i Mahdikrigen i Sudan, Boerkrigen og 1. Verdenskrig, men han er mest kendt for at have beordret henrettelsen af lederne af Påskeopstanden 1916 i Irland. Han tog sin afsked i 1922.

Tidlige år
Maxwell blev født i Aigburth ved Liverpool den 11. juli 1859 i en familie af skotsk protestantisk oprindelse. Han blev skolet på Cheltenham College, studerede på Royal Military Academy Sandhurst fra 1878, og blev officer i 42nd foot (Royal Highlanders) i 1879.

Militær karriere
I 1882 var Maxwell med i Garnet Wolseleys ekspeditionsstyrke til Egypten. Han blev forfremmet til kaptajn og gjorde tjeneste i den berømte Black Watch i den britisk-egyptiske krig i 1882. For sin indsats under stormen på rebellernes befæstninger ved Tel-El-Kabir fik han sin første udmærkelse, medalje og Khedivens stjerne. Han blev første gang omtalt i depecher som assisterende chef for militærpolitiet og lejrkommandant under nilekspeditionerne i 1884 og 1885. Han spillede en aktiv rolle i de egyptiske grænsestyrker og vandt en D.S.O ved en træfning ved Giniss. Han var også med i slaget ved Bemazaih i 1888, hvor han blev forfremmet til midlertidig oberstløjtnant. Ved Boerkrigens udbrud i 1900 blev general Maxwell tilkaldt for at overtage kommandoen i Sydafrika og senere blev han militærguvernør i Pretoria. Hvor hans forgængere havde bragt uorden i den britiske ledelse, lykkedes det general Maxwell at skabe orden, og for sin indsats modtog han dronningens og kongens medaljer og blev udnævnt til K.C.B og C.M.G, han blev udnævnt til K.C.M.G efter at have gjort tjeneste i begyndelsen af 1. verdenskrig. Han deltog i slaget ved Omdurman, hvor han anførte 2. brigade. Han ledede personligt marchen mod Khalifas palads. I 1897 blev han udnævnt til guvernør af Nubien og i 1898 blev han guvernør af Omdurman.

Boerkrigen og 1. verdenskrig
Maxwell gjorde tjeneste i Boerkrigen (1899-1902) hvor han havde kommandoen over 14. brigade under Lord Roberts' march mod Pretoria. Han blev udnævnt til militærguvernør i Pretoria og det vestlige Transvaal i 1900, og fungerede som sådan indtil marts 1902, hvor han afgav posten for at tillade en gradvis udvidelse af det civile styre. Som guvernør beklædte han en vanskelig post "med stor takt og evne ... opnåede tillid og tiltro fra offentligheden", og modtog KCB og CMG for sin indsats. Maxwell gjorde tjeneste ved hærens hovedkvarter i Royal Hospital, Kilmainham fra 1902 til 1904. Han blev kommanderende general for de britiske tropper i Egypten i 1908 og blev derefter overført til Vestfronten under 1. Verdenskrig indtil han vendte tilbage til sin rolle som kommanderende general for de britiske tropper i Egypten i slutningen af 1914, og i den rolle forsvarede han med held Suez-kanalen mod osmanniske angreb.

Påskeopstanden
Maxwell er bedst kendt for sin kontroversielle håndtering af den irske påskeopstand i 1916. Efter at den var brudt ud den 24. april 1916 blev der erklæret krigsretstilstand i byen og grevskabet Dublin af Lord Lieutenant Lord Wimborne, men den britiske regering tog samtidig skridt til at gøre det muligt at stille folk som brød Defence of the Realm Act (DORA) for en militærdomstol.

Maxwell ankom til Irland fredag den 28. april som militærguvernør med generalfuldmagt under krigsretstilstanden. Efterfølgende gik han i gang med at behandle opstanden ud fra hans opfattelse af krigsret. I løbet af ugen 2. - 9. maj var Maxwell alene ansvarlig for retssager og domfældelser efter krigsretten, hvilket betød domfældelse uden forsvarer, jury og for lukkede døre. Han fik 3.400 personer arresteret, 183 civile blev stillet for retten, 90 af den blev dødsdømt og 15 blev skud mellem den 3. og 12. maj.

Premierminister Minister H.H. Asquith og hans regering blev bekymret over den hast og hemmeligholdelse hvormed tingene foregik og greb ind for at stoppe for flere henrettelser. Især var der bekymringer om at DORA bestemmelserne om almindelig krigsret ikke blev anvendt med 13 dommere, en professionel dommer, advokater og offentlighed, hvilket kunne have forhindret nogle henrettelser. Maxwell medgav i en rapport til Asquith i juni, at fornemmelsen af at lederne blev dræbt med koldt blod uden rettergang havde forårsaget en harme til fordel for oprørerne, og skyldtes forvirring mellem anvendelse af DORA loven i forhold til krigsret (hvilket Maxwell rent faktisk selv havde talt for fra starten). Selv om Asquith lovede at offentliggøre referaterne fra krigsretten, blev de først offentliggjort i 1990'erne.

Efter 1916

I 1916 blev Maxwell udnævnt til øverstkommanderende for Northern Command i York. Han blev forfremmet til fuld general i juni 1919 og han tog sin afsked i 1922. Han døde den 21. februar 1929 og hans gravsten ligger i krypten under York Minster.

Gravlæggelse
Den 16. marts 1929 blev Maxwells aske placeret i krypten under York Minster, lige foran alteret. Hans lig blev kremeret i London, men fordi han gjorde tjeneste som general for Northern Command i York, mente man at York var det bedste gravsted for soldaten. Hans aske blev placeret i en urne og urnen blev placeret i en kiste og kisten placeret i en større kiste, der skulle fungere som gravkiste. Hans aske blev ført med tog fra London til York og blev eskorteret af militært personel til York Minster. Kisten med hans aske blev placeret i et hulrum i jorden foran alteret i krypten. Ceremonien blev ledet af The Dean of York. Det var første gang en sådan ceremoni havde fundet sted i York Minster.

Familie
Maxwell giftede sig i 1892 med Louise Selina Bonynge, datter af Charles Bonynge, og havde en datter.

Henvisninger

Eksterne kilder

 Hans introduktion til The New Zealanders in Sinai and Palestine

Generaler fra Storbritannien
Briter i 1. verdenskrig

John Maxwell (general)


Mary Catherine Bateson (New York, 8. prosinca 1939.) američka antropologinja i publicistica.

Životopis

Mladost i obrazovanje
Mary Catherine Bateson rođena je u New Yorku. Kći je američkih kulturnih antropologa Margaret Mead i Gregoryja Batesona. Uz njih je tijekom djetinjstva posjetila razne države svijeta i upoznala različite kulture. Diplomirala je 1960. godine na Radcliffe koledžu (Radcliffe College), a doktorirala na Harvardu 1963. godine.

Kulturnoantroploški rad
U svojim istraživanjima u početku se bavila kulturom Bliskog istoka. Kasnije počinje proučavati promjene koje sve brži tehnološki razvoj unosi u tradicionalne društvene i kulturne obrasce, te načine na koje se ljudi pokušavaju prilagoditi tim kulturnim promjenama. Također proučava posljedice sveukupnog starenja stanovništva te cjeloživotnog učenja na životni ciklus ljudi i međugeneracijske odnose. Bates je predavala na raznim visokim učilištima u SAD-u i inozemstvu (Filipini i Iran). Napisala je niz knjiga i članaka, te sudjelovala u raznim društveno angažiranim projektima.

Djela
Značajniji naslovi Mary Catherine Bateson su:

 Očima kćeri: uspomene na Margaret Mead i Gregoryja Batesona (With a Daughter's Eye: A Memoir of Margaret Mead and Gregory Bateson, 1984.)
 Slagalica života (Composing a Life, 1989.)
 Usputne spoznaje: učenje u hodu (Peripheral Visions: Learning Along the Way, 1994.)
 Želja za učenjem: putevi osobnih otkrića (Willing to Learn: Passages of Personal Discovery, 2004.)
 Nova slagalica života: doba djelatne mudrosti (Composing a Further Life: The Age of Active Wisdom, 2010.)

Djela joj nisu prevedena na hrvatski jezik.

Izvori
Bilješke i literatura

 About Mary Catherine Bateson, www.mcbateson.com, pristupljeno 16. ožujka 2017.
 Papers of Mary Catherine Bateson , Harvard Library, oasis.lib.harvard.edu, pristupljeno 16. ožujka 2017.

Vanjske poveznice
Ostali projekti

Mrežna mjesta
 Mary Catherine Bateson, osobno mrežno mjesto

Američki antropolozi
Američki publicisti

Mary Catherine Bateson


Argophyllaceae, porodica od 29 vrsta grmlja i drveća iz reda zvjezdanolike (Asterales). Ime je dobila po rodu Argophyllum iz istočne Australije i Nove Kaledonije. Drugi rod korokija (Corokia) je s otočja Chatham, Novog Južnog Walesa, Novog Zelanda, otoka Norfolk i Tubuaija.

Rodovi
 Argophyllum J. R. Forst. & G. Forst. (22 spp.)
 Corokia A. Cunn. (7 spp.)

Izvori

Porodice zvjezdanolikih
Biljne porodice

Argophyllaceae


O limită de timp sau un termen limită este o porțiune îngustă de timp sau un anumit moment în timp, până la care trebuie realizat un obiectiv sau o sarcină. După ce a trecut acest timp, elementul poate fi considerat restant (de exemplu, în cazul proiectelor de lucru sau de școală). În cazul lucrărilor sau proiectelor care nu sunt finalizate până la termenul limită, acest lucru poate afecta negativ evaluarea performanțelor persoanei în cauză. În cazul lucrărilor școlare, pentru eseurile sau proiectele care sunt oferite profesorilor după termenul limită, notele finale pot fi reduse cu un număr de puncte.

În unele cazuri, nu se pot trimite materiale după termenul limită. Acest lucru se poate întâmpla în cazul cererilor de ofertă, al licitațiilor comerciale și al aplicațiilor pentru universități și școli profesionale. Pentru testele și examenele din școli, universități și concursuri de locuri de muncă, odată ce limita de timp a testului a trecut, persoanele care dau testul trebuie să își lase jos pixul sau creionul și să predea testul.

În administrarea proiectelor, termenele limită sunt cel mai adesea asociate cu obiectivele importante .

Planificare
Administrarea proiectelor

Limită de timp


කාල මණ්ඩලය (UYT) (UTC – 3)
ශ්‍රීෂ්ම සෘතුව UYST (UTC – 2)
මං තීරැව - දකුණ
අන්තර්ජාල LTD - .vy
දුරකථන සංකේත - +598

උරුගුවාසි නිල වශනේ උරුගුවායි පෙරදිග සමුහාණ්ඩුව වන අතර එය දකුණු ඇමරිකාහි ගිණිකොණ දෙසින් පිහිටා ඇත. එහි ජනගහනය මිලියන 3.3 වන අතර මිලියන 1.1 අගනුවර වන මොන‍්ටෙවීඩිටයා් හා ඒ ආශ්‍රිතව ජිවත් වේ. 88% ක් යුරෝපීයානු සංක්‍රමණිකයන්ය. එහි එකම මායිම උතුරැ බ්‍රසීලයෝ ජියෝග්‍රැන්ඩෙඩුසුල් වේ. බටහිරට උරැගුවායි ගග හා නිරිතට රියෝඩිලාප්ලාටා මෝය හා ආජින්ටිනාව ගග දෙපස හා ගිණිකොණ දෙසට දකුණු අත්ලාන්තික සාගරය වේ. වර්ග කිලෝමීටර මිලියන 0.176 වන මෙය සුරිනේම් වලට පසු බිම් ප්‍රමාණයෙන් දෙවන කුඩාම රාජ්‍යයයි. 1680 පෘතුගීසින් විසින් සොයාගත් කොලනියාඩෙල් සැක්‍රමෙන්ටෝ එහි ඇති පැරණිතම යුරෝපියානු ජනාවාසයයි. 18 වන ශතවර්ෂයේ මොන්ටවීඩියෝ ස්පාඤයන් විසින් සොයා ගත්තේ හමුදාමය බිමක් ලෙසය. ස්පාඤ ආජින්ටිනාව සහ බ්‍රසීලය සමග 1811 – 1828 පැවති අරගලයකින් පසු එරට නිදහස ලැබිය. එහි ව්‍යවස්ථාදායක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් ඇති අතර ජනාධිපති විසින් රාජ්‍ය හා ආණ්ඩුව පාලනය කරයි. ආර්ථිකය විශාල ලෙස රදා පවතින්නේ කෘෂිකර්මය මතය. ලතින් ඇමරිකානු රටවල් අතර දුෂණය අවම රට ලෙස මෙය හැදින්වේ. දේශපාලන හා කම්කරැ නීති මෙම දේශය තුල වඩාත් නිදහස්ව පවති. දකුණු ඇමරිකාව තුල ආර්ථික වශයෙන් විශාල ලෙස සංවර්ධනය වු රටකි. එහි ඒක පුද්ගල ආදායම හා ජිවන රටාව ලෝකයේ 47 වන ස්ථානය ගනී. 2007 වර්ෂයේ ලතින් ඇමරිකානු රට වන මෙය ජාතික මට්ටමෙන් සම අයිතීන් නීතිගත කොට ඇත.

උරැගුවායි පෙරදිග සමුහාණ්ඩුව
පින්තුරය - කොඩිය
ආදර්ශ පාඨය - නිදහස හෝ මරණය
ජාතික ගීය
සිතියම
අගනුවර සහ විශාලම නගරය - මොන්ටවයිඩි‍ෙයා් - 340 53' S 560 10' W
රාජ්‍ය භාෂාව - ස්පාඤ්ඤ
ජන වර්ග - 98% යුරෝපීය, (ස්පාඤ්ඤ, ඉතාලි, වෙනත්), 1.5% මෙස්ටියෝ, 0.3% බටහිර අප්‍රිකානු, 0.2% ආසියානු (ලෙබනන්, චින, ජපන්)
රාජ්‍යය - ජනාධිපති සමුහාණ්ඩුව
ජනාධිපති - ජෝස් මුජිකා
උප ජනාධිපති - ඩැනිලෝ ඇසිටොරයි
නිදහස - බ්‍රසීල අධිරායය සිට
ප්‍රකාශ කිරිම - අගෝස්තු 25, 1825
ව්‍යවස්ථාව - ජුලි 18, 1830
වර්ග ප්‍රමාණය -	එකතුව	-	176 215 Km2
			68 037 sq mi
ජලය (%) – 1.5
ජනගහනය - 2009 තක්සේරැව - 3 494 382
2002 ජන සංඛ්‍යාකය - 3 399 236
ඝනත්වය	-	19.8 / Km2
			51.4 / sq mi
GDP (PPP) – 2008 තක්සේරැව
එකතුව - $ 42.624 බිලියන
සාමාන්‍ය - $ 12 784
GDP (සාමාන්‍ය) – 2008 තක්සේරැව
එකතුව - $ 32.187 බිලියන
සාමාන්‍ය - $ 9 654
ගිනි (2006) – 45.2 (ඉහළ)
HDI (2007) – 0.865 (ඉහළ)
මුදල් - උරැආයන් පෙසෝ (UYV) (Uය්V)

මූලාශ්‍ර

දකුණු ඇමෙරිකානු රටවල්

උරුගුවායි


Emstadt ist mit den kommunal zu betreuenden Weilern Görsdorf und Truckendorf ein Ortsteil von Schalkau im Landkreis Sonneberg in Thüringen.

Lage
Das kleine Bauerndorf befindet sich südwestlich von Schalkau  und liegt mit der Gemarkung an der Grenze zu Bayern. Der Grenzort ist an drei Seiten von bayerischen Hoheitsgebiet umgeben. Das Naturschutzgebiet Magerrasen bei Emstadt und Itzaue liegt in unmittelbarer Nähe.

Geschichte
1205 ist der Ort vermutlich erstmals erwähnt worden. 33 Einwohner leben 2012 im Weiler.

Am 1. Juli 1950 wurden die bis dahin eigenständigen Gemeinden Görsdorf und Truckendorf eingegliedert.

Der Ort wurde in der Zeit der deutschen Teilung von den Maßnahmen der DDR-Behörden zur Bewachung der innerdeutschen Grenze geprägt. 1976 wurde das Dorfantlitz durch den Abriss einer Vielzahl von verlassenen Höfen stark verändert. Überbleibsel dieser Zeit ist der naturnahe Rest des ehemaligen Grenzstreifens.

Dialekt
In Emstadt wird Itzgründisch, ein mainfränkischer Dialekt, gesprochen.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort im Landkreis Sonneberg
Geographie (Schalkau)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Sonneberg)
Ersterwähnung 1205
Gemeindeauflösung 1994

Emstadt


Aksel Bjerregaard (født 19. oktober 1916, død 13. juni 1982) er en dansk idrætsinstruktør. Bjerregaard indførte circuit training i Danmark. Han blev student fra Efterslægten, afbrød et universitetsstudium for at hellige sig idrætten, gennemgik i 1941-1942 Statens Gymnastikskoles kursus og i 1946 Svenska Fri-Idrottsförbundets 3 måneders-kursus på Bosön.

I årene 1943-1948 var han instruktør for Københavns Athletik Forbund og fra 1948 ansat som instruktør i Dansk Idræts-Forbund, hvor arbejdet dels har bestået i medvirken ved special-forbundenes kursus og dels i træning af idrætsfolk til større arrangementer, f.eks. træning af fodboldspillerne til OL i 1948 og 1952 og konditionstræning af næsten samtlige idrætsfolk til OL i Rom i 1960.

Bjerregaard arbejdede tæt sammen med idrætslægen og professoren Ove Bøje.

Aksel Bjerregaard var fra 1961-1967 forstander for Den Jyske Idrætsskole i Vejle.

Litteratur
 Klaus Hansen og Ib Pilegaard: "OL-Succes blåstemplede cirquittræningen", i Den Jyske Idrætsskoles Jubilæumsskrift, 1992.

Trænere fra Danmark

Aksel Bjerregaard


19, 18'den sonra ve 20'den önce gelen sayı. Aynı zamanda bir asal sayı. Bazı kült, inanç veya dinlerde önemli sayılarak üzerine çalışmalar yapılmış, takvim veya sistem oluşturulmuştur.

Matematikte
On dokuz, en küçük sekizinci asal sayıdır.
2, 3, 5, 7, 11, 13, 17, 19, 23, 29, 31, 37, 41, 43, 47, 53, 59, 61, 67, 71, 73, 79, 83, 89, 97...

Takvim sistemlerinde
İlyas Özkan Ay takviminde mevsimlerin sabitlenmesi için yapılan düzeltmelerin 19 yıllık döngüler ile sabitlenebildiğini, farklı takvim hesaplarının çevriminde ortaya çıkan 19 yıllık döngünün ve farklı takvim sistemlerini benimseyen göçebe ve yerleşik tarım toplumlarında büyük çatışmalara yol açtığını anlatmaktadır.

Dinlerde veya kutsal kitaplarında
Semavî dinler (İbrahimî dinler) diye adlandırılan dinler için 19 sayısı özel olduğu hakkında çalışmalar mevcuttur.

Her ne kadar İncil'de (Yeni Ahit) böyle bir özellik görülmese de Tevrat (Eski Ahit, Tora) ve özellikle Kur'an'da 19 sayısı üzerine çalışmalar bulunmaktadır.

Tevrat'ta
19 sayısının üzerine bir sistem, 11. yüzyılda yaşayan bir haham (Rabbî Yehuda HaNasi) tarafından ortaya konmuştur. Tevrat'ın dualarından birisinde tespitlerde bulunmuştur.

Yehuda HaNasi'nin (başhahamın) çalışmaları, 1978 yılında Kaliforniya Üniversitesi yayınları arasında yayınlanan Studies in Jewish Mysticism adlı bir kitapta incelenir.

Yahudilerin 1 yılda kutladıkları bayramlar toplam 19 gün sürer.

Kur'an'da
Kur'an'ın 74. suresi olan ve bürünen, gizlenen demek olan Müddessir Suresi'nin 30. ayetinde on dokuz ibaresi aynen geçer.

Üzerinde on dokuz vardır. (74:30)

30. ayeti takip eden ayette ise 'bekçi meleklerinin sayısı' şeklinde bir ifade bulunmaktadır. Art arda gelen ayetler olması sebebi ile bir önceki ayete istinaden bu sayının 19 olduğu belirtilmiştir.

Ayrıca 31. ayette bu sayının (meleklerin sayısı 19'u); 1 inkâr edenler için bir imtihan, 2kitap verilenlerin şüphelerini gidermesi, 3 inananların imanlarını arttırması için işaret edildiği belirtilir. Ayrıca 4 kalplerinde hastalık bulunanlar da 'Bu örnekle ne demek istendi?' demeleri için bir işaret olduğu belirtilir.

Biz, Cehennem'in görevlilerini ancak meleklerden kıldık. Onların sayısını inkâr edenler için bir imtihan vesilesi yaptık ki, kendilerine kitap verilenler kesin olarak bilsinler, iman edenlerin imanı artsın, kendilerine kitap verilenler ve Mü'minler şüpheye düşmesin, kalplerinde bir hastalık bulunanlar ile kâfirler, "Allah örnek olarak bununla neyi anlatmak istedi?" desinler. İşte böyle. Allah dilediğini saptırır, dilediğini doğru yola iletir. Rabbinin ordularını ancak kendisi bilir. Bu, insanlar için ancak bir uyarıdır. (74:31)

Her ne kadar bu ayeti bir referans kabul etmeyip bu rakamı özel bulmayanlar olsa da 19 rakamının Kur'an'da geçişi; bâzı kelimelerin ve harflerin tekrar sayılarının 19'un katı olması kayda değerdir.

Örnekler;

 Kur'an'da 114 sure vardır (6x19). 114'ün çarpanları olan 6 ve 19, oluşturduğu 619 sayısı ise 114. asal sayıdır.
 Kur'an'ın başlangıcında yer alan Besmele (Rahmân ve Rahîm olan Allah'ın adıyla) tamlaması bütün Kur'an nüshalarında 114 (6x19) defa geçer. (Bütün surelerin başında olup da, 9. surenin başında yer almayan Besmele ise, Neml (Karınca) Suresi'nin 30. ayetinde yer alır.)
 Besmele'nin Arapça yazılışı olan , 19 harftir.
 İlk vahiy olarak kabul edilen 96. surenin ilk beş ayeti, toplam 19 kelimedir. 19 kelimelik ilk vahiy 76 (19 x 4) harftir.
 İlk vahyi barındıran 96. Alak Suresi toplam 19 ayettir. Alak, aynı zamanda sondan 19. sure ve 304 (16 x 19) harftir.
 Son vahiy olarak kabul edilen ve Kur'an'da 110. olarak gelen Nasr Suresi 19 kelimedir ve ilk ayet 19 harften oluşmaktadır.
 Bâzı surelerin başında bulunan harflerle alakalı olarak: Giriş ayetlerinde kaf () harfi bulunan sureler olan 42. Şura Suresi'nde 57 (3x19), 50. Kaf Suresi'nde 57 (3x19) adet kaf harfi bulunur.
Ayrıca, 19'dan söz eden 74. surenin vahyinden tam 19x74 Kamerî yıl sonra 19 sisteminin 1974 yılında ortaya çıkması, "gizlenen" diye anılan bu surenin ilk iki ayetinden oluşan ilk cümlesi tam 19 harf olup ebced değerinin 1974 olması ve son olarak, onu keşfeden Reşad Halife'nin adının kök türevlerinin Kur'an'da tam 19 kez geçmesi ilginçtir.

Kur'an'da on dokuz fikrini tenkitler
Kur'an'da on dokuz üzerine yapılan çıkarımlar üzerine tenkitler de mevcuttur. Bir eleştiriye göre Müddessir Suresi'nde cehennem meleklerinin sayısının 19 olduğundan ve bu bilginin kendilerine kitap verilmiş olan toplumlar tarafından da yakinen bilinebileceğinden bahsedildiği şeklindeki eleştiridir.

Bahailik dininde
 Bahailikte; 1863 yılında, kendisinin Tanrı'nın bir tecellisi olduğunu ilan eden İranlı Bahaullah'ı izleyen Bahailer, 9 ve 19 sayısını kutsar ve Güneş yılını her biri 19 güne sahip 19 aya bölerek kendilerine mahsus bir takvim oluşturur. Arta kalan dört günü ise "artık günler" olarak adlandırırlar.
Bahailerin peygamberi olan Bab, Miladi 19. yüzyılın 19. yılı olan 1819'da doğmuştur 1819'un rakamları toplamı da 19'dur (1+8+1+9=19).
Bab Hicri 1235'de doğmuştur. (1235= 19x65). Ayrıca 1235'in asal çarpanları 5,13,19'dur. Bu sayıların rakamları toplamı da 19'dur. Ayrıca bu sayıları yan yana yazarsak elde edilen 51319 sayısı da 19'un tam katıdır (51319:19=2701).  Bu sayının 19'a bölünmesinden çıkan sonuç 2701'dir. Kur'an'da 27:01 ayetine baktığımızda bu ayetin ebced değeri 1844'ü gösterir. Bab peygamberliğini Miladi 1844'te açıklamıştır.
Bab peygamberliğini Hicri 05.05.1260'da açıklamıştır. Bu tarihin rakamları toplamı da 19'dur. (0+5+0+5+1+2+6+0=19)
Kur'an'da Besmele ile başlamayan tek sure Tevbe Suresi'dir. Bu Sure Kur'an'da 9. Sure'dir. Bu Sure'den önceki 8 Surenin toplam ayet sayısı 1235'dir. Bu Sure'den sonraki 19. Sure olan Neml Suresi'nde 2 tane Besmele bulunur. 9. Sure olan Tevbe Suresi ile 27. Sure olan Neml Suresi arasındaki surelerin sayı toplamları 342'dir (9. Sure + 10. Sure + 11. Sure +.....+ 25. Sure + 26. Sure + 27. Sure: 342). 342=18x19. Bab Hicri 1235; Miladi 1819'da doğmuştur. Ayrıca Bab peygamberliğini Miladi 1844'de açıklamıştır. Neml Suresi'nin ilk ayetinin ebced değeri 1844'dür. (Hicretin 9. senesinde inen Tevbe Suresi 9. Sure'dir. Baha kelimesinin ebced değeri 9'dur. Ayrıca iki Besmele barındıran sure olan Neml Suresi Kur'an'da 27. sure olup Bab kelimesi çoğul ifadeler dahil Kur'an'da 27 kere geçer, dahası 27. surede iki kere de dokuz ifadesi geçer)
Bab'ın Kutsal Kitabı'nın adı Beyan'dır. Bu kitabın her bir bölümüne Bab tarafından Vahid adı verilmiştir. Vahid'in Ebced değeri 19'dur. Beyan'ın son bölümü olan 9. Vahid hariç tüm Vahidler de kendi içinde 19 bölüme ayrılır. Sadece 9. Vahid 10 bölümden oluşur. (9+10=19)
Bab  Beyan adlı Kitapta yeni bir Besmele kullanmıştır. Bu besmele 19 harften oluşur Bismillahil Emna il-akdas  şeklindedir. Arapçası şöyledir:  بسم الله الامنع الاقدس
Bab'a nazil olan Beyan'ın 2. Vahid 2. Bölümü'nde, Bab Kur'an'ın 19'un 6 katı oluşunun Kur'an'daki Besmele'nin 19 Harf ile bağlantılı olduğunu dile getirmiş ve dolayısı ile 19'un Kur'an'da bir öneme sahip olduğunu ilk dile getiren kişi olmuştur.
Bab Beyan'ın 6. Vahid 1. Bölümü'nde 19'un kişiyi Tanrı'ya götüren bir vasıta olduğunu dile getirmiştir.
Bab Beyan'ın 2. Vahid 4. Bölümü'nde Kur'an'da Müddessir Suresi'ndeki 30. ayeti referans göstererek bir harf sayımına girmiştir ve sayım sonucu 19 rakamını elde etmiştir.
Bab Beyan'ın 5. Vahid 3. bölümde 1 yılın 19 ay; 1 ayın da 19 gün olduğunu söyledikten sonra, Din'in 19 sayısının temeli üzerine kurulduğunu ifade etmiştir.
Bab'a nazil olan bir başka kitap vardır. Adı Kitab-ul Esma'dır. Kitab-ul Esma 19 bölümden oluşur. Her bir bölüm de 19 kısımdan oluşur. Böylece Kitab-ul Esma toplamda 19x19=361 bölümden oluşur. Yaklaşık 3000 sayfadır.
Bahailere göre her peygamberin gelişi bir Kıyamet'tir. Tanrı bir peygamber gönderdiğinde ölü olan insanlık o peygamberin gelişi ile dirilir. Miladi 1844'te gelen Bab da bu bağlamda bir Kıyamet'tir ve Beyan ile insanlığı uyandırmaya gelmiştir. Kur'an'daki Kıyamet Suresi'nin 19. ayetinde Beyan ifadesi yer alır ve bu Sure'nin son ayetinin ebced değeri 1844'tür.
Kur'an'da 18. Sure olan Kehf Suresi'nin 91. ayetinin ebced değeri 1844'dür. Bu ayetten sonra surenin bitimine 19 ayet kalır. Aynı şekilde 19. Sure olan Meryem Suresi'nin 79. ayetinin ebced değeri de 1844'tür. Bu ayetten sonra da Surenin bitimine 19 ayet kalır. 18. Sure ile 19. Suresi yan yana yazarsak 1819'u elde ederiz ki Bab'ın Miladi doğum tarihidir. 1844 ise Bab'ın peygamberliğini açıkladığı tarihtir.
Bab Hicri 01.01.1235'de doğmuş(1 Muharrem 1235); Hicri 28.08.1266'da öldürülmüştür (28 Şaban 1266). Bab buna göre 380 ay yaşamıştır. 380; 19'un 19 katının 19 fazlasıdır.
Bab'dan 19 sene sonra Bahaullah peygamberliğini açıklamıştır. Bahaullah Hicri 1279'da gelmiştir. 1279'un rakamları toplamı 19'dur. (1+2+7+9=19).
Bahaullah'a nazil edilen ve Bahailerce En Kutsal Kitap olarak bilinen Kitab-ı Akdes 190 ayetten oluşur. (19x10=190)
Bahailerin Yüce Adalet Evi adını verdikleri kurum 1963'de kurulmuştur. 1963'ün rakamları toplamı 19'dur.
Bahailikte Emrin Velisi olarak bilinen Şevki Efendi 1957 tarihinde vefat etmiştir. (1957=19x103)
Bahailer her sene 19 gün oruç tutarlar.
Bahailer günde 95 (19x5) defa Allah-u Ebha diye Tanrı'yı tesbih ederler.
Bahaullah'ın 19 Havarisi vardı.
Bab ve kendisine iman eden 18 kişi; toplamda 19 kişi Diri Harfler olarak bilinir.
Bahaullah Hicri 1233 yılında doğmuş; Hicri 1309'da vefat etmiştir. Buna göre kendisi 19x4=76 sene yaşamıştır.
Bahaullah'a nazil olan ve Bahailerce En Kutsal Kitap olarak bilinen Kitab-ı Akdes Miladi 1873'de nazil olmuştur. Bu tarihten 19 sene sonra Bahaullah vefat etmiştir. Ayrıca Kitab-ı Akdes'in nazil olduğu sene olan 1873'ün rakamları toplamı da 19'dur (1+8+7+3=19).

Diğer

Mustafa Kemal Atatürk
Mustafa Kemal Atatürk'ün hayatı üzerinde 19 sayısı ile alakalı çeşitli çalışmalar vardır. Bu çalışmalar bâzı kitaplara da konu olmuştur.

Atatürk'ün hayatından tarih ve sözlerin, 19 ile bağlantılı olduğu iddia edilen bâzı örnekler:

 Doğum tarihi: 1881 (19x99).
 1881'de yani 19. yüzyılın bitimine 19 yıl kala doğmuştur.
 1900'de 19 yaşında Harbiye'ye girmiştir.
 Ölümü 1938'de (19x102) 57 (19x3) yaşında gerçekleşmiştir.
 1919'dan 19 yıl sonra ölmüştür.
 Doğum ve ölüm yılları (1881 ve 1938), 19 sayısının katlarıdır.
 İstiklâl Harbi'nin başlangıcı kabul edilen Samsun'a çıkması hadisesi 19 Mayıs 1919'da gerçekleşti.
 Cenaze töreninde 19 notalı 19'uncu Chopin marşı çalındı.
 Mareşal ve Gazilik unvanını 19 Eylül 1921'de aldı.
 Çanakkale Savaşı'nda 19'uncu fırkayı (tümen) kurmuş ve komuta etmiştir. Ayrıca 38'inci (19x2) piyade alay komutanlığı ve 57'nci (19x3) piyade alay komutanlığı yaptı.
 Atatürk'ün söylediği veciz sözlerinden "Ne Mutlu Türküm Diyene" ile "İstikbal Göklerdedir" 19 harftir.
 Büyük Nutuk'un sonundaki Türk Gençliğine hitabesi de başlangıç cümlesiyle beraber 19 cümledir.
 İsminin ve soyismin harf sayısı: 19'dur: "Mustafa Kemal Atatürk."

Atatürk'ün hayatındaki bazı olayları ve sözleri 19 sayısı ile bağdaşlaştırma çalışması ilk olarak 21 Kasım 1938 tarihinde Akşam gazetesinde yapılmıştır.

İnançlarda
 1990'da öldürülen Reşad Halife ise 19 sayısının Kur'an'ı koruyan bir 'kod' olduğunu 1974'te ilan eder. Keza Kur'an'da bâzı surelerin başında bulunan, tanımı ve açıklanması yapılamamış 14 adet harfin (hurufu mukataa) 19 ve katları ile başında bulunduğu sureleri koruduğuna iddia eder ve Kur'an'da zamanında tahrif edilmeye çalışıldığını savunur.

Sayıya dayalı iddialara gelen eleştiriler
Bu sayıyla alakalı en önemli eleştiri istenirse her kitapta benzer özellikler bulunabileceğine dairdir. 19.org'a göre Abdullah Öcalan'ın kitabı üzerinde de bu şekilde araştırma yapılırsa benzer bir özellik bulunabilir.

Kaynakça

Asal sayılar
Okültizm

19 (sayı)


Gürcistan bayrağı, Gürcistan Cumhuriyeti'nin resmi bayrağı.

14 Ocak 2004'te kabul edilen beş haçlı bayrak, orta çağ Gürcü Krallığı bayrağıydı ve Gül Devrimi ile iktidar olan Birleşik Ulusal Hareket tarafından yeniden ülkenin bayrağı olarak kabul edildi.

Gürcistan'ın 1918-1921 arasındaki bayrağı farklı bir bayraktı. Bu bayrak Sovyet yönetiminin kurulmasıyla birlikte yerini sosyalist semboller barındıran kırmızı ve mavi renklere sahip bir bayrağa bıraktı. Ülke 1990 yılında bağımsızlığını ilan edince, 1918-1921 yılları arasında kullanılan bayrak tekrar kullanılmaya başlandı. 14 Ocak 2004 tarihindeyse 90'lı yıllarda milliyetçi kesimler tarafından kullanılan beş haçlı bayrak parlamentodan yeterli oy alarak ülkenin bayrağı oldu.

Tasarımı
Gürcistan bayrağını oluşturan renk kodları ve oranlar aşağıda verilmiştir.

Tarihi bayraklar

Günümüz bayrakları

Ayrıca bakınız
 Gürcistan arması
 Abhazya bayrağı
 Güney Osetya bayrağı

Kaynakça
https://www.fotw.info/flags/ge.html

Ulusal bayraklar
Gürcistan'ın ulusal sembolleri
Avrupa bayrakları
Asya bayrakları

Gürcistan bayrağı


М هو أحد حروف أبجدية سيريلية، يقابله في العربية الحرف م ويشابهه في النطق عدا عندما يسبقه حرف علة تذوقي فإنه في هذه الحالة ينطق بالهيئة مي. من الجدير بالذكر أن الهيئة الصغيرة له شكل تشبه الهيئة الكبيرة الكبير، وليس شبهاً للحرف المصغر اللاتيني m الذي هو هيئة مصغرة للحرف السيريلي Т في السيريلية (كتابة المترابطة). ينحدر هذا الحرف من الحرف اليوناني مو (Μ, μ).

مراجع

انظر أيضا
 Μ, μ
 M
 م
 Т

حروف سيريلية

М


Le cimetière de l'Est (Ostfriedhof Leipzig) est un cimetière situé à Leipzig en Allemagne. Il s'agit du deuxième cimetière communal en termes d'étendue. Il s'étend sous forme de parc sur 20 hectares depuis 1879, avec 38 000 sépultures. La chapelle du cimetière a été construite en 1902 par Otto Wilhelm Scharenberg. Plusieurs lieux mémoriels rappellent les victimes de guerre ou de crimes contre l'humanité sous le régime national-socialiste.

Histoire
Ce cimetière se trouve à l'emplacement d'un ancien cimetière du village de Reudnitz et plus tard d'Anger-Crottendorf, rattachés désormais à Leipzig. Il s'appelle jusqu'en 1890 le cimetière de la Trinité (Trinitatis-Friedhof). Il est détruit par les bombardements alliés de la Seconde Guerre mondiale et sert de champ de pommes de terre et de légumes. En 1950, la chapelle reçoit un carillon en porcelaine de Meissen, développé par Emil Paul Börner. Les cloches ont un diamètre de 19,8 à 31 cm. Elles peuvent être entendues tous les jours à 9h, 12h, 15h et 18h.

Il existe un carré musulman depuis 1997. Le cimetière est devenu un cimetière naturel depuis 2015.

Lieux mémoriels
Divers lieux et monuments de mémoire ont été installés dans ce cimetière depuis le milieu du  :

 Cimetière militaire soviétique des soldats de l'Armée rouge pendant la Seconde Guerre mondiale.
 Cimetière de guerre de 766 victimes de différentes nations pendant la Seconde Guerre mondiale.
 Lieu de mémoire pour les travailleurs forcés sous le Troisième Reich (notamment pour l'HASAG)
 Lieu de mémoire pour les déserteurs de la Wehrmacht.
 Cimetière militaire italien  de la Seconde Guerre mondiale.
 Monument aux morts des soldats polonais de la Seconde Guerre mondiale
 Monument aux morts dédié à 70 victimes (enfants et adultes) de l'euthanasie sous le régime national-socialiste à Leipzig (inauguré le 8 mai 2008)

Personnalités inhumées

Bien que la plupart des personnalités de Leipzig soit enterrées au cimetière du Sud, certaines ont trouvé ici leur dernière demeure:
 Hermann Eduard Förster (1861-1933), facteur de piano (Pianofabrik Förster)
 Max Borsdorff (1897-1917), imprimeur et cofondateur de la Ligue spartakiste de Leipzig
 Felix Skoda (1894-1969), peintre
 Peter Degner (1954-2020), fondateur des concerts annuels Classic Open (1994-2017) sur la place du Marché de Leipzig

Notes et références

Bibliographie
 Mammut-Verlag (éd.): Der Friedhofswegweiser. , Leipzig o. J., pp. 34-39.

Liens externes

 Page sur le site de la ville
 Friedhofsführungen in Leipzig

Source de la traduction

Leipzig Est
Leipzig
sovietique en Allemagne
Leipzig Est

Cimetière de l'Est (Leipzig)


La serpiente coral roatanense (Micrurus ruatanus) es una especie de serpiente de la familia Elapidae. Es endémica de la isla de Roatán en Honduras. Es una especie en peligro crítico de extinción. No existen subspecies reconocidas.

Referencias

Ruatanus
Reptiles de las islas de la Bahía
Fauna endémica de Roatán
Animales descritos en 1895
Taxones descritos por Albert Günther

Micrurus ruatanus


محطة زهونغشان (الصينية: 中山站; بن-ين: Zhōngshān Zhàn) هي ثاني محطة صينية في أنتاركتيكا وافتتحت في 26 فبراير 1989.

المحطة يديرها معهد البحوث القطبية في الصين. وهي موجودة في ، على ارسيمان هيلز في خليج بريدز في شرق أنتاركتيكا، على بعد بضعة كيلومترات من محطة التقدم الثانية الروسية والصيف فقط محطة لاو الأسترالية الصيفية.

المحطة يتم زيارتها سنويا من قبل سفينة الدعم الصينية م ف كزو لونغ.

المحطة يمكنها استيعاب 60 فردا في الصيف و 25 في فصل الشتاء. انها قاعدة للبحوث البحرية، والعلوم الجليدية، والجيولوجية، والغلاف الجوي للرحلات الداخلية، مثل محطة كونلون في القمة أ.

انظر أيضا
 محطة السور العظيم
 م ف كزو لونغ

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

تأسيسات سنة 1989
تأسيسات سنة 1989 في القارة القطبية الجنوبية
مبان ومنشآت اكتملت في 1989
منشآت في القارة القطبية الجنوبية

محطة زهونغشان


Hiroki Yamada (født 27. december 1988) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2013||2||0
|-
!Total||2||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Hiroki Yamada


Les élections législatives françaises de 2022 se déroulent en Polynésie française les samedis  et . En Polynésie française, trois députés sont à élire dans le cadre de trois circonscriptions.

Contexte

Résultats de l'élection présidentielle de 2022 par circonscription

Système électoral
Les élections législatives ont lieu au scrutin uninominal majoritaire à deux tours dans des circonscriptions uninominales.

Est élu au premier tour le candidat qui réunit la majorité absolue des suffrages exprimés et un nombre de voix au moins égal au quart (25 %) des électeurs inscrits dans la circonscription. Si aucun des candidats ne satisfait ces conditions, un second tour est organisé entre les candidats ayant réuni un nombre de voix au moins égal à un huitième des inscrits (12,5 %) ; les deux candidats arrivés en tête du premier tour se maintiennent néanmoins par défaut si un seul ou aucun d'entre eux n'a atteint ce seuil. Au second tour, le candidat arrivé en tête est déclaré élu.

Le seuil de qualification basé sur un pourcentage du total des inscrits et non des suffrages exprimés rend plus difficile l'accès au second tour lorsque l'abstention est élevé. Le système permet en revanche l'accès au second tour de plus de deux candidats si plusieurs d'entre eux franchissent le seuil de 12,5 % des inscrits. Les candidats en lice au second tour peuvent ainsi être trois, un cas de figure appelé . Les second tours où s'affrontent quatre candidats, appelés  sont également possibles, mais beaucoup plus rares.

Partis et nuances
Les résultats des élections sont publiées en France par le ministère de l'Intérieur, qui classe les partis en leur attribuant des nuances politiques. Ces dernières sont décidées par les préfets, qui les attribuent indifféremment de l'étiquette politique déclarée par les candidats, qui peut être celle d'un parti ou une candidature sans étiquette.

En 2022, seuls les coalitions Ensemble (ENS) et Nouvelle Union populaire écologique et sociale (NUP), ainsi que le Parti radical de gauche (RDG),  l'Union des démocrates et indépendants (UDI), Les Républicains (LR), le Rassemblement national (RN) et Reconquête (REC) se voient attribués des nuances propres.

Tous les autres partis se voient attribués l'une ou l'autre des nuances suivantes : DXG (divers extrême gauche), DVG (divers gauche), ECO (écologiste), REG (régionaliste), DVC (divers centre), DVD (divers droite), DSV (droite souverainiste) et DXD (divers extrême droite). Des partis comme Debout la France ou Lutte ouvrière ne disposent ainsi pas de nuances propres, et leurs résultats nationaux ne sont pas publiés séparément par le ministère, car mélangés avec d'autres partis (respectivement dans les nuances DSV et DXG).

Campagne

Résultats

Élus

Résultats à l'échelle du territoire
Au  tour, le Tapura huiraatira, soutenu par la majorité présidentielle d'Emmanuel Macron, arrive en tête à l'échelle de la collectivité.

Dans les trois circonscriptions, le second tour est un duel entre le Tapura et le Tavini huiraatira, soutenu par la Nouvelle Union populaire écologique et sociale. En 2017, les seconds tours opposaient le Tapura au Tahoeraa huiraatira dans deux des trois circonscriptions.

Résultats par coalition

Résultats par nuance

Résultats par circonscription

Première circonscription

Député sortant : Maina Sage (Tapura).

La candidate du Tapura, soutenue par la majorité présidentielle d'Emmanuel Macron, est en tête du 1er tour et se qualifie face au candidat du Tavini, soutenu par la Nouvelle Union populaire écologique et sociale.

Deuxième circonscription

Député sortant : Nicole Sanquer (A here ia).

La candidate du Tapura, soutenue par la majorité présidentielle d'Emmanuel Macron, est en tête du 1er tour et se qualifie face au candidat du Tavini, soutenu par la Nouvelle Union populaire écologique et sociale.

La députée sortante Nicole Sanquer, élue avec le soutien du Tapura et des Républicains en 2017, qui se représentait sous l'étiquette de son propre parti, est éliminée dès le 1er tour, avec 17 % des voix.

Troisième circonscription

Député sortant : Moetai Brotherson (Tavini).

Le député sortant du Tavini, soutenu par la Nouvelle Union populaire écologique et sociale, qui se représente, arrive en tête du 1er tour, et se qualifie face au candidat du Tapura, soutenu par la majorité présidentielle d'Emmanuel Macron.

Notes et références

Notes

Références

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives de la Polynésie française
 Liste des députés de la Polynésie française
 Élections législatives françaises de 2022

Polynésie française
Législatives, 2022
Élection en Océanie en 2022

Élections législatives de 2022 en Polynésie française


La Empresa de Acueducto y Alcantarillado de Bogotá, por su sigla EAAB, es la entidad pública que administra y regula el agua potable, saneamiento y recolección de residuos de la ciudad de Bogotá y de algunos municipios de Cundinamarca. Tiene a su cargo cerca de 7 000 kilómetros de red de saneamiento.

Historia

La ciudad de Bogotá se fundó entre otras razones por la existencia en sus inmediaciones de los ríos San Francisco y San Agustín (o Manzanares), que durante siglos sirvieron como fuentes de abastecimiento de agua potable, pero también mecanismo de evacuación de sus aguas servidas, aprovechando el gradiente vertical de la ciudad colonial, ubicada en el piedemonte de los cerros Orientales. De hecho, en 1584 se construyó la primera fuente de la ciudad colonial, llamada el Mono de la Pila, que tomaba sus aguas del río San Agustín

Durante el  se construyeron otras fuentes, también rudimentarias, y solo hasta 1757 se inauguró el acueducto de Agua Nueva, que tomaba sus aguas del San Francisco. Respecto a los colectores, se realizaba aprovechando el gradiente vertical de la ciudad, que se ubicaba en el piedemonte de los cerros Orientales, usando las calles y carreras, por cuyo centro corría un caño revestido por lajas que el agua de lluvia se encargaba de llevar a los ríos y pantanos del occidente de la ciudad.

En 1886 se concedió a empresarios privados la exclusividad para establecer, usar y explotar los acueductos de la ciudad y de Chapinero durante 70 años. El primer tramo de tubería de hierro comenzó a operar el 2 de julio de 1888. El servicio prestado fue sin embargo de pésima calidad, lo que perpetuó durante estas décadas la insalubridad sanitaria que desde siglos atrás caracterizaba a la ciudad.

En efecto, en 1914 el Acueducto regresó a la Municipalidad. En 1920 se inició la clorificación y a finales de la década se constituyó una nueva empresa, unida al tranvía y al acueducto de la ciudad. Durante este período entre 1933 y 1938 se construyó la primera planta de tratamiento moderna del país conocida como Vitelma que estuvo en operación hasta 2003.

Por su parte, la Empresa de Acueducto y Alcantarillado de Bogotá se creó en 1955 desvinculándose del tranvía pero no del sistema de saneamiento. En 1959 se construyó la planta de tratamiento de Tibitó y en 2000 se iniciaron las obras de la represa de Chingaza. En 1997 entró asimismo el embalse de San Rafael.

Véase también
Agua potable y saneamiento en Colombia
Planta de tratamiento de Vitelma
Historia de Bogotá

Referencias

Bibliografía
Acueducto.com.co Nuestra historia.
 VV. AA., director Fabio Puyo Vasco, Historia de Bogotá Tomo III - "Siglo XX", de Fabio Zambrano Pantoja, Bogotá, 2007. ISBN 978-958-8293-31-8.

Manejo de los recursos hídricos de Colombia
Empresas estatales de Colombia
Empresas de Bogotá


Martin Laurent Picandet (; born 22 September 1976), better known by his stage name Martin Solveig (), is a French DJ, singer, songwriter and record producer. He hosts a weekly radio show called C'est La Vie on radio stations worldwide, including Radio FG in his homeland.

He has been active since 1994. Solveig manages his own label called Mixture Stereophonic and was ranked number 29 in the 2011 DJ Mag Top 100 DJs. He has collaborated with, among others, Ina Wroldsen, David Guetta, Jax Jones (together under the alias Europa), Laidback Luke, Dragonette, Kele of Bloc Party and Madonna.

Early life
Solveig was born in Paris. As a child, he joined the choir of The Paris Boys Choir also known in France as Les petits chanteurs de Sainte-Croix de Neuilly, where he had a classical music training and became soprano soloist under the direction of François Polgár. At the age of 18, he became a DJ and then started to work in famous Parisian nightclubs: L'Enfer, Le Queen, Les Bains Douches.

Career

2002–2007: Sur la Terre and Hedonist
On 17 June 2002, Solveig released his debut studio album Sur la Terre; the album failed to chart. The album includes the singles "Madan", "Rocking Music" and "I'm a Good Man". On 12 September 2005, he released his second studio album Hedonist; this peaked at number 43 on the French Albums Chart. The album includes the singles "Everybody", "Jealousy", "Something Better" and "Rejection".

2008–2009: C'est la Vie

On 2 June 2008, Solveig released his third studio album C'est la Vie. The album peaked at number 16 on the French Albums Chart. "C'est la Vie" was released as the lead single from the album on 21 January 2008. "I Want You" was released as the second single from the album on 15 September 2008. "One 2.3 Four" was released as the third single from the album on 22 December 2008. "Boys & Girls" was released as the fourth single from the album on 28 September 2009.

2010–2012: Smash
On 6 September 2010, he released the single "Hello" with Dragonette as the lead single from his fifth studio album. It is Solveig's most successful single to date, peaking at number one in Austria, Belgium (Flanders), Czech Republic and the Netherlands, while charting within the top 10 in ten other countries. The song also peaked at number 13 on the UK Singles Chart. "Ready 2 Go" was released as the second single from the album on 28 March 2011. He released his fifth studio album Smash on 6 June 2011, peaking at number 18 on the French Albums Chart. In 2011, Solveig was officially named as one of the producers for Madonna's new studio album, MDNA. On 24 October 2011, "Big in Japan" was released as the third single from the album. On 2 April 2012, "The Night Out" was released as the fourth single from the album. Solveig was also made the in house DJ for the 2012 MTV Movie Awards where he paid homage to the classic themes from movies such as Pulp Fiction.

2013–present
On 28 May 2013, Solveig released the single "Hey Now" with The Cataracs featuring vocals from Kyle, peaking at number 55 on the French Singles Chart. The song has also charted in Belgium, Germany and Ireland. On 6 January 2014, he released the single "Blow" with Laidback Luke. The song charted in Belgium. On 23 February 2015, he released the single "Intoxicated" with GTA. The song has peaked at number 15 on the French Singles Chart. On 6 July 2015, he released the single "+1" featuring vocals from Sam White. In 2016, Solveig released the single "Do It Right" with Australian singer Tkay Maidza. In 2017, while leaving Spinnin', Solveig released the single "All Stars" with Finnish singer Alma.

Controversies

In December 2018, Solveig received criticism when he asked the first ever winner of the Ballon d'Or Féminin, Ada Hegerberg, to twerk on stage at the awards ceremony. UEFA President Aleksander Čeferin called him an "idiot that doesn't know how to behave" and added that he "will never again host such an event". Solveig issued a public apology "to anyone who may have been offended" and said it was a joke and that Hegerberg did not consider it sexual harassment.

DJ Mag
 2007: No. 72
 2008: No. 52
 2009: No. 47
 2010: No. 55
 2011: No. 29
 2012: No. 48
 2013: No. 77
 2014: Unlisted
 2015: Unlisted
 2016: No. 98
 2017: Unlisted

Discography

Studio albums
 Sur la terre (2002)
 Hedonist (2005)
 C'est la Vie (2008)
 Smash (2011)
 Back to Life (2023)

References

External links

 TwistedHouse.com Martin Solveig Interview

 Martin Solveig Interview (Ibiza, Spain) in 2006
 Martin Solveig biography
 Top 40 charts record for Martin Solveig
 Martin Solveig İstanbul

1976 births
Living people
21st-century French male musicians
21st-century French singers
Big Beat Records (American record label) artists
Club DJs
Electro house musicians
Electronic dance music DJs
French dance musicians
French DJs
French electronic musicians
French house musicians
French male singers
French male songwriters
French songwriters
Future house musicians
Juno Award for Dance Recording of the Year winners
Mercury Records artists
Ministry of Sound artists
Musicians from Paris
Musicians from Neuilly-sur-Seine
Singers from Paris
Spinnin' Records artists

Martin Solveig


Himbach kann stehen für:
 Himbach, Ortsteil der Gemeinde Limeshain im Wetteraukreis, Hessen
 Himbach (Bad Wurzach), Weiler im Ortsteil Ziegelbach der Stadt Bad Wurzach im Landkreis Ravensburg, Baden-Württemberg

 Himbach (Ammer), linker Zufluss der Ammer (zum Neckar) vor Tübingen, Landkreis Tübingen, Baden-Württemberg

Siehe auch:
 Himbachgraben, linker Zufluss der Ammer vor Tübingen, Landkreis Tübingen, Baden-Württemberg

Himbach (Begriffsklärung)


Nestor Oprean (n. 1857, Nerău -  d. 16 septembrie 1923, Sânnicolau Mare) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Nestor Oprean a fost avocat la Sânnicolau Mare, președinte al Departamentului Sânnicolao Mare al "Astrei", delegat la Conferința Națională a P. N. R. de la Sibiu din 1905. A organizat Consiliul Național Român și Garda Națională din Sânnicolau Mare și a fost membru al Marelui Sfat Național Român.

Note

Bibliografie
Ioan Șerban, Nicolae Josan, "Dicționarul personalităților Unirii : trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia", Muzeul Național al Unirii, Alba-Iulia,2003

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1857
Decese în 1923
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Avocați români

Nestor Oprean


සර් ටිමති ජෝන් බර්නර්ස් ලී (Sir Timothy John Berners-Lee)  (උපත 8 ජූනි 1955), TimBL ලෙසද හැඳින්වේ, ලෝක ව්‍යාප්ත වෙබ් නිර්මාපකයා ලෙස වඩාත් ප්‍රකට ඉංග්‍රීසි පරිගණක විද්‍යාඥයෙකි. ඔහු ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්ව විද්‍යාලයේ පරිගණක විද්‍යාව පිළිබඳ මහාචාර්යවරයෙකු වන අතර මැසචුසෙට්ස් තාක්ෂණ ආයතනයේ (MIT) මහාචාර්යවරයෙකි. බර්නර්ස්-ලී 1989 මාර්තු 12 දින තොරතුරු කළමනාකරණ පද්ධතියක් යෝජනා කළේය, පසුව නොවැම්බර් මැද භාගයේදී අන්තර්ජාලය හරහා Hypertext Transfer Protocol (HTTP) සේවාදායකයක් සහ සේවාදායකයක් අතර පළමු සාර්ථක සන්නිවේදනය ක්‍රියාත්මක කළේය.

බර්නර්ස්-ලී යනු වෙබයේ අඛණ්ඩ සංවර්ධනය අධීක්ෂණය කරන ලෝක ව්‍යාප්ත වෙබ් සම්මේලනයේ (W3C) අධ්‍යක්ෂවරයා වේ. ඔහු ලෝක ව්‍යාප්ත වෙබ් පදනම (ඔහුගේ එවකට බිරිඳ වීමට නියමිත රෝස්මරී ලීත් සමඟ) සම-ආරම්භ කළේය. ඔහු ජ්‍යෙෂ්ඨ පර්යේෂකයෙක් සහ MIT පරිගණක විද්‍යා සහ කෘතිම බුද්ධි රසායනාගාරයේ (CSAIL) 3Com නිර්මාතෘ පුටුවේ හිමිකරුවෙකි. ඔහු Web Science Research Initiative (WSRI) හි අධ්‍යක්ෂවරයෙකු වන අතර සාමූහික බුද්ධිය සඳහා MIT මධ්‍යස්ථානයේ උපදේශක මණ්ඩලයේ සාමාජිකයෙකි. 2011 දී, ඔහු Ford පදනමේ භාරකාර මණ්ඩලයේ සාමාජිකයෙකු ලෙස නම් කරන ලදී. ඔහු විවෘත දත්ත ආයතනයේ නිර්මාතෘවරයෙකු සහ සභාපතිවරයෙකු වන අතර දැනට MeWe සමාජ ජාලයේ හි උපදේශකයෙකු වේ.

2004 දී, බර්නර්ස්-ලීට ඔහුගේ පුරෝගාමී සේවය වෙනුවෙන් II එලිසබෙත් රැජින විසින් නයිට් පදවිය පිරිනමන ලදී.

ඔහු ප්‍රථම වෙබ් බ්‍රවුසරය සහ වෙබ් සේවාදායකය සැලසුම් කර ක්‍රියාත්මක කළ අතර, වෙබ් අඩවියේ පසුකාලීන අධිවේගී වර්ධනයට උදව් කළේය. ඔහු දැනට W3 Consortium මෙහෙයවයි, Web හි විභවයන් තවදුරටත් වර්ධනය කිරීම සඳහා මෙවලම් සහ ප්‍රමිතීන් සංවර්ධනය කරයි. 2009 අප්‍රේල් මාසයේදී ඔහු ජාතික විද්‍යා ඇකඩමියේ විදේශ සහකාර ලෙස තේරී පත් විය.

ඔහු ටයිම් සඟරාවේ 20 වැනි සියවසේ වැදගත්ම පුද්ගලයන් 100 දෙනාගේ ලැයිස්තුවේ නම් කර ඇති අතර ඔහුගේ නව නිපැයුම් සඳහා තවත් ඇගයීම් ගණනාවක් ලැබී ඇත. 2012 ගිම්හාන ඔලිම්පික් සමාරම්භක උත්සවයේදී ඔහු "World Wide Web හි නිපැයුම්කරු" ලෙස ගෞරවයට පාත්‍ර වූ අතර එහිදී ඔහු පැරණි NeXT පරිගණකයක් සමඟ වැඩ කරමින් පෙනී සිටියේය. එහි දී ඔහු "මෙය සැමට වේ" ("This is for everyone") යනුවෙන් ට්වීට් කර ඇත. එය ප්‍රේක්ෂකයන්ගේ පුටු වලට සවි කර ඇති LED විදුලි පහන් වලින් දිස් විය. ඔහු 2016 දී "පළමු වෙබ් බ්‍රව්සරය වන ලෝක ව්‍යාප්ත වෙබ් සොයා ගැනීම සහ වෙබ් පරිමාණයට ඉඩ දෙන මූලික ප්‍රොටෝකෝල සහ ඇල්ගොරිතම සොයා ගැනීම සඳහා" ටියුරින් සම්මානය ලබා ගත්තේ ය.

මුලාශ්‍ර

ටිම් බර්නර්ස් ලී


Store Solt Sogn (på tysk Kirchspiel Großsolt) er et sogn i det nordlige Sydslesvig, tidligere i Ugle Herred (Flensborg Amt), nu i kommunen Store Solt i Slesvig-Flensborg Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Store Solt Sogn findes flg. stednavne:
 Bistoft
 Bistoftskov
 Bregnegård (Bregengaard)
 Estrup
 Kollerup
 Møllebro (Mühlenbrück)
 Nørreskjel (kolonistbyen, resten til Havetoft Sogn, Nordscheide)
 Soltbro (Großsoltbrück)
 Soltskov (Großsoltholz)
 Store Solt (Großsolt)

Litteratur
 M. Mørk Hansen og C. L. Nielsen: Kirkelig Statistik over Slesvig Stift med historiske og topografiske bemærkninger, 2. bind, Kjøbenhavn 1864, side 203
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, sider 472/473

Eksterne henvisninger
 Store og Lille Solt Menighed / Kirchengemeinde Großsolt-Kleinsolt

Sogne i Sydslesvig

Store Solt Sogn


The Dells of the Wisconsin River, also called the Wisconsin Dells (from Old English "dæle", modern English "dale"), meaning "valley", is a 5-mile (8-km) gorge on the Wisconsin River in south-central Wisconsin, USA. It is noted for its scenic beauty, in particular for its unique Cambrian sandstone rock formations and tributary canyons. The formations are divided into the "Upper Dells" and the "Lower Dells" by the Kilbourn Dam.

The cliffs, some over 100 feet (30 m) high, and side canyons are closed to the public to protect sensitive ecological features.  The viewing of the rock formations by water is a popular tourist attraction in the area. The nearby city of Wisconsin Dells is the center of summer tourist activity, much of it in the form of the theme parks unrelated to the river features.

The Dells of the Wisconsin River is owned by the Wisconsin Department of Natural Resources. It was established as a State Natural Area in 1994.

Description and formation
The Dells was formed during the Last Glacial Period approximately 15,000 years ago, although the rock itself is much older, dating from the Cambrian Period approximately 510–520 million years ago when the area of Wisconsin was at the bottom of a shallow sea.

Approximately 19,000 years ago, the Dells was at the extreme western margin of the continental glacier.  However, the Dells itself was never covered by glacial ice sheets – it was part of the large Driftless Area that was bypassed by the ice.  The melting of the glacier formed Glacial Lake Wisconsin, a lake about the size of Great Salt Lake in Utah and as deep as 150 feet (45 m).  The lake was held back by an ice dam of the remaining glacier.  The eventual bursting of the ice dam unleashed a catastrophic flood, dropping the lake's depth to 50 feet (15 m) and cutting deep, narrow gorges and unusual rock formations into the sandstone seen today.

Ecosystem
The area of the Dells provides a mixture of plant communities, including northern and southern oak, pine forests, as well as oak savanna, moist cliffs, and dry cliffs.

The cliffs provide unique niches for plants, some of which are very rare in Wisconsin, including:
Cliff cudweed (Gnaphalium obtusifolium var saxicola ), which is known in only two places on Earth – in the Dells and in the Kickapoo Valley, grows on protected rock ledges.
Lapland azalea (Rhododendron lapponicum)
Round-stemmed false foxglove (Agalinis gattingeri)
Maidenhair spleenwort (Asplenium trichomanes)
Fragrant fern (Dryopteris fragrans).

Among the rare animals in the dell are six dragonfly species, including the Royal river cruiser (Macromia taeniolata), six rare mussels and numerous species of birds.

Cultural history
The cultural history of the area stretches back several thousand years, from early Paleo-Indian people to the more recent Native American peoples, such as Ho-Chunk, Sac, and Menominee, who left behind effigy and burial mounds, camps and village sites, garden beds, and rock art.

The Dells were made famous in 1886 by the photographer H. H. Bennett, who took the first stop-action photo of his son jumping onto Stand Rock.

The Kilbourn Dam, completed in 1909, raised the water level of the Upper Dells by about , flooding some of the caves and rock formations in Bennett's photographs.

Protected status
The area is now owned by the Wisconsin Department of Natural Resources and was designated a State Natural Area in 1994.

Gallery

See also
Ice Age Trail
Missoula Floods

References

Further reading
Miller, F. A. (1901). Kilbourn and the Dells of the Wisconsin, Chicago: Gen. Passenger Dept., Chicago, Milwaukee, & St. Paul Railway. (1909)

External links

Stewards of the Dells of the Wisconsin River
Down and Out in a Repurposed Troop Carrier

Driftless Area
Protected areas of Adams County, Wisconsin
Protected areas of Columbia County, Wisconsin
Protected areas of Juneau County, Wisconsin
Protected areas of Sauk County, Wisconsin
Rock formations of Wisconsin
State Natural Areas of Wisconsin
Landforms of Adams County, Wisconsin
Landforms of Columbia County, Wisconsin
Landforms of Juneau County, Wisconsin
Landforms of Sauk County, Wisconsin
1994 establishments in Wisconsin
Protected areas established in 1994

Dells of the Wisconsin River


قائِمة مواقع التُّرَاث العالَمِيّ فِي أُورُوبَّا هي مجمُوعة معالِم تقُوُم لِجنة التُّراث العالمِيّ في مُنظّمة ٱلأُممِ المُتّحِدَة للتربية والعِلم والثّقافة أو كما تعرُّف اِختصاراً مُنظّمة اليُونسكُو، بترشيحها لِيتم إِدراجُها ضمن برنامج مواقع التُّراث الدّوليّة التي تُدِيره اليُونسكُو. هذه المعالِم قد تكُون طبيعيّة، أو من صُنع أَفرَاد أو جمَاعَات، وتشملُها مجمُوعة من المَعايِير الّتِى اِعتمدتها مُنظّمة اليُونسكُو خِلال «اِتفاقيّة لحِماية التُّرَاث العالَمِيّ الثّقافِيّ والطبيعيّ» وأقرها المؤتمر العامّ في دورته السّابِعة عشرة والمُنعقد في بَارِيس في 16 تِشرِين الثّانِي / نُوفمبر 1972م.

وتضُمُّ هذه القائِمة الدُول الأوربيّة التي تُعتبر جغرافياً ضِمن حدود القارّة الأورُوبِّيّة أو جُزءٍ مِنها مُتَّصِلةٍ جغرافيًا بِمهد الحضارة الغربيّة. كما تَشمّل قائِمة مواقع التُّراث العالمِيّ فِي أُورُوبَّا دُول خارج الحدود الجُغرَافِيَة للقارّة الأورُوبِّيّة؛ لكنها ذات ارتباط أو انتماء سَواءٍ كان سياسيّاً أو تَارِيخِيّاً أو الثّقافِيّاً مع أُورُوبَّا. ويُعتبر كل موقع من مواقع التُّراث ملِكاً للدّولة الّتِى يقع ضِمن حدودها، ولكِنه يحصل على اِهتمام من المُجتمع الدّولِيّ. وتشترك جميع الدُول الأعضاء في الاتِّفاقِيّة، والبالِغ عدّدها 190 دولة، في حِماية والحِفاظ على هذه المواقع.

وقد أَدرِجت مُنظّمة اليُونسكُو، مُنذ العَام 1978م 412 مواقعاً للتُّراث في أُورُوبَّا، وتَحمّل إيِطَالِيَا ٱلّتِى تُوصَّف بإِنَّها مَتحفاً في الهَوَاء الطَّلق الرّقم الأكبر في عدد المواقع التُراثيّة وهو 43 مواقعاً. وتضُمُّ هذه القائِمة مجمُوعة مواقع التُّراث العالمِيّ فِي أُورُوبَّا مُرتّبةٍ ترتِيباً أبجدِياً.

مَعايير الاِختيار
حتّى نِهاية العَام 2004م، كان هُناك سِتّة مَعايير للتُّراث الثّقافيّ وأربعة مَعايير للتُّراث الطبيعيّ. في عام 2005م، تمّ تَعديل تِلك المَعايير لتصبُّح مجمُوعة واحدة من عَشرة مَعايير. المواقع المُرشِّحة يجب أن تكون ذات «قيمة عالمِيّة اِستثنائيّة» وتستوفى على الأقلّ واحداً من تلك المَعايير العَشَرة. كما أنّ قوانين اليُونسكُو تنصّ على أن أي مَعلَم يتجاوز عُمُره مِائة عام يدخِل ضمِن لائحة التُّراث العالمِيّ.

المَعايير الثقافية
 أولاً: تُمثّل تُحفة عَبقريّة خَلاّقة من صُنع أَفرَاد أو جمَاعَات.
 ثانِياً: تُمثّل إحدى القِيم الإنسانيَّة الهامّة والْمُشتركة، لفترة من الزّمن أو في المَجال الثقافيّ للعَالَم، سَواء في تَطَوَر الهندسة المعماريّة أو التِّقنيّة، أو الفُنُون الأَثَرِيُّة، أو تَخطيط المُدن، أو تَصميم المنَاظِر الطبيعيّة.
 ثالثاً: تُمثّل شهادة فريدة من نوّعَها أو على الأقلِّ اِستثنائيّة لتقليد ثقافيّ لحضارة قائِمة أو مُندَثِر.
 رابعاً: أن تكون مثالاً بارزاً على نَوعيّة من البَنّاء، أو المِعمار أو مِثال تِقنيّ أو مُخطَّط يُوضح مرحلة هامّة في تاريخ البشرِيّة.
 خامِساً: أن يكون مثالاً رائعاً لمُمارسات الإنسان التقليديّة، في اِستِخدام اَلأَراضِي، أو مياه البحر بما يمثِّل ثَقافة أو مجمُوعة ثَقافات، أو تفاعل إِنسانيّ مع البِيئَة وخُصوصاً عندما تُصبح عُرضة لتأثيرات لا رجعة فيها.
 سادساً: أن تكون مُرتبطةٍ بشكلٍ مباشرة أو ملمُوس بالأحداث أو التّقَالِيد المعِيشِيّة، أو الأفكار، أو المُعتقدات، أو الأعمال الفنِّيّة والأدبية ذات الأهمية العالمِيّة الفَائِقة. (وترى اللَّجنة أن هذا المَعيار يُفضل أن يكون اِستِخدامه بالتزامن مع مَعايير أُخرى).

المعايير الطبيعية
 سابعاً: أن تحتوِى ظاهِرة طبيعيّة فائِقة أو مَناطِق ذات جَمال طَبيعيّ اِستثنائيّ.
 ثامناً: أن تكون الأَمثِلة البارزة التي تُمثل المرَاحِل الرّئيسيّة من تاريخ الأَرْض، بما في ذلِك سِجِلّ الحياة، والعمليّات الجيولوجيّة في تَطوّر تضَارِيسها، أو ملامح شكل الأرض أو فيزيوغرافية كَبيرة.
 تاسعاً: أن تكون الأَمثِلة البارزة التي تُمثل كبيرة على الذهاب البيئيّة والبَيولوجيّة في عمليّات التَطوّر والتَّنمِية من الأَرضيّة، والمياه العَذبة السّاحِلِيّة والبَحريّة النُظُم الإيكولوجية والمُجتمعات المحلِّيّة من النَّباتات والحيوَانات.
 عاشراً: أن تحتوِى على أَهمّ وأكْبر الموئِل الطبيعيّة لحفِظ التَنوّع البيُولُوجِيّ بالموقع، بما في ذلك تِلك التي تحتوِى على الأنواع المُهدِّدة بالاِنْقِراض وذات قِيمَة عالَمِيّة فَرِيدَة من وُجهة نظر العِلْم أو حِمايَة البِيئَة.

(1984, 2005) أعمال أنطوني غاودي.
 (1984, 1994) الحمراء، جنة العريف، البيازين، غرناطة.
 (1984) دير الإسكوريال في مَدينة مدريد.
 (1984) كاتدرائيّة بورغوس.
 (1984, 1994) وسط قرطبة التَّاريخيّ.
 (1985, 2008) كهف ألتميرا وفن النقش في الصخور في العصر الحجري القديم في شمال إسبانيا.
 (1985) مَدينة أفيلا القديمة وكنائسها القائمة خارج أسوار المَدينة.
 (1985) مَدينة سانتياغو دي كومبوستيلا القديمة.
 (1985) مَدينة سيغوفيا القديمة وقنواتها للإمداد بالماء.
 (1985, 1998) نصب أوفييدو وقصر الأستوريين.
 (1986) مدينة طليطلة التاريخية.
 (1986) مدينة كاسيريس القديمة.
 (1986) منتزه غاراخوناي الوطني.
 (1986, 2001) هندسة أراغون المدجنة.
 (1987) كاتدرائية إشبيلية وقصرها وأرشيف الهند.
 (1988) مَدينة سالامانكا القديمة.
 (1991) دير بوبلي.
 (1993) دير سانتا ماريا دي غوادالوبي الملكي.
 (1993) طريق سانتياغو دي كومبوستيلا.
 (1993) مجموعة ميريدا الأثريّة.
 (1994, 2005) منتزه دنيانا الوطني.
 (1996) سوق الحرير في فالينسيا.
 (1996) مدينة كوينكا التاريخيّة المحصّنة.
 (1997) أديرة سان ميلان في يوسو وسوسو.
 (1997, 1999) البيرينيه – الجبل الضائع.
 (1997) قصر موسيقى كاتالونيا ومستشفى القديس باو ، برشلونة.
 (1997) لا ميدولاس.
 (1998) جامعة آلكالا دي هيناريس وحيّها التَّاريخيّ.
 (1998) فن صخري في حوض البحر الأبيض المتوسط لشبه الجزيرة الإسبانية.
 (1999) إيبيزا ، تنوّع بيولوجي وثقافة.
 (1999) سان كريستوبال دي لا لاغونا.
 (2000) أسوار لوغو الرومانية.
 (2000) بستان النخيل في إيلش.
 (2000) كنائس رومانية كاتالونية في فال دي بوي.
 (2000) مجموعة تاراكو التاريخية.
 (2000) موقع أتابويركا التاريخي.
 (2001) منظر أرانخويث الثقافي.
 (2003) مجمعات فنية نهضوية في أوبيدا وبايزا.
 (2006) جسر فيسكايا.
 (2007) حديقة تيد الوطنية.
 (2009) برج هرقل.

(1985) كبادوكيا.

(1978) كاتدرائية آخن في مَدينة آخن.
 (1981) كاتدرائية شباير في مَدينة شباير.
 (1981) قَصر فورتسبورغ وحدائِقُ البَلاط مع ساحة القَصر في مَدينة فورتسبورغ.
 (1983) كنِيسة ڤيز في مَدينة شتاينغادن.
 (1984) قَصْرا أُوغُوستوسبورغ وفالكنلوست في مَدينة برول.
 (1985) كاتدرائية القِدِّيسة مَريم وكَنيسة القِدِّيس ميشائيليس في مَدينة هيلدسهايم.
 (1986) مواقعُ التُرَاث العالمِيّ في مَدينة ترير:
 بوّابة المدينة الشّهيرة التي يُطلق عليها اسم البوّابة السَّوداء.
 الجِسر الرومانيّ.
 مَسرَح ترير الرومانيّ.
 حَمّامات الإمبراطُور.
 حَمّامات باربارا.
 كاثدرائية القِدِّيس بُطرُس.
 كَنيسة السَّيِّدة (ليبفراون).
 (1987) جِدار الليمز الرومانيّ.
 (1987) مَدينة لوبيك الهانزية.
 (1990) قَصر وحَديقة سانسوسي في مَدينة بوتسدام.
 (1991) دير لورش والألتنمونستر (كنيسة بندكتين) في مَدينة لورش.
 (1992) نظام إدارة المياه في مدينة اوبرهارز.
 (1993) دير ماولبرون في مَدينة ماولبرون.
 (1993) مدينة بامبرغ في وِلاية بافارِيا.
 (1994) الكنيسة المجمّعية والقصر و وسط المدينة التَّاريخيّ في مَدينة كفيدلينبورغ.
 (1994) مَصنع الصُّلْب في مَدينة فولكلينغن.
 (1995) مُسْتحاثات بَلدة ميسيل.
 (1996) كهوف شفابن جورا المُزخرفة بفُنون العصر الجليديّ في وِلاية بادن فورتمبيرغ.
 (1996) باوهاوس وآثار فايمار وديساو.
 (1996) مجموعة النصب التذكارية للوثر في مَدينة إيسليبن وفيتنبرغ.
 (1996) كاتدرائية كولونيا.
 (1998) مدينة فايمار الكلاسيكية.
 (1999) قلعة الفارتبورغ.
 (1999) جزيرة المتاحف (ميوزمسينسل) في برلين وتضم خمسة متاحف:
 متحف بوده.
 متحف بيرغامون.
 المتحف الحديث.
 المعرض الوطني للتراث.
 المتحف القديم.
 (2000) جزيرة رايخيناو الرهبانية.
 (2000) مملكة حدائق ديساو فورليتز.
 (2001) المجمع الصناعي لاستخراج الفحم الحجري في إيسين.
 (2002) سترالسوند وفيسمار التاريخيتان.
 (2002) وادي الراين الأعلى الأوسط.

(1987) ضفتي نهر الدانوب في بودابست
 (1987) حي قصر (قلعة) بودا
 (1987) جادة أندراسي

(1990) كاتدرائية القديسة صوفيا ومجموعة الأديرة ودير لافرا كييف بيشيرسكا.
 (1998) وسَط مَدينة لفيف التَّاريخيّ.
 (2005) قوس ستروف الجيوديزي.
 (2007) غابات الزان البدائية في منطقة الكاربات.

(1979) ضريح كازانلاك التراقي.
 (1979) فارس مادارا.
 (1979) كنائس إيفانوفو المنحوتة في الصخر.
 (1979) كنيسة بويانا.
 (1983) دير ريلا.
 (1983) محمية سريبارنا الطبيعية.
 (1983) نيسيبار.
 (1983) حديقة بيرين الوطنية.
 (1985) الضريح التراقي في سفيشتاري.

(2003) قلعة نارين كالا ومدينتها القديمة وحصنها التي يعود تاريخ بنائها إلى 5000 سنة في جمهورية داغستان.

(1986) وسط إيفورا التاريخي.

(1987) الأكروبوليس قلعة إغريقية مهمة، تعد إحدى أشهر معالم أثينا واليونان قاطبة.
 (1990) دير دافني كنيس بيزنطي يرجع إلى القرن الحادى عشر أصله يرجع إلى ملاذ أبولو دافنيفوروس أو أبولو حامل الغار.

(1991) دلتا الدانوب الَّتي تُعتبر فردوسُاً لأكثر من 300 صنفاً من الطّيور و45 نوعاً من الأَسماك.
 (1999) المواقع القروية والكنائس المحصنة في ترانسلفانيا.
 (1999) وسَط بَلدة سِيغيسوارا التَّاريخيّ.

انظر أيضاً
 قائمة مواقع التراث العالمي في إفريقيا
 قائمة مواقع التراث العالمي في آسيا
 قائمة مواقع التراث العالمي في العالم العربي
 قائمة مواقع التراث العالمي في إسبانيا

وصلات خارجية
 القائمة الشاملة لمواقع التراث العالمي لليونسكو مع معلومات وفيديو عن كل موقع

المصادر

قوائم متعلقة بالثقافة
قوائم مواقع جذب سياحي في أوروبا
مواقع التراث العالمي في أوروبا

قائمة مواقع التراث العالمي في أوروبا


Svjetsko prvenstvo u motociklizmu u klasi 80cc za 1988. godinu je treći put zaredom osvojio španjolski vozač Jorge Martínez "Aspar", koji je također osvojio i prvenstvo u klasi 125cc, te je posljednji motociklist koji je osvojio dva svjetska prvenstva u istoj sezoni. Jorge Martínez je vozio za motocikl Derbi, odnosno za Derbi GP Team (koji je po sponzoru bio poznat i kao Ducados).

Raspored utrka i osvajači postolja
1988. godine je bilo na rasporedu 15 trkaćh vikenda Svjetskog prvenstva, a na njih 7 su održane utrke u klasi 80cc.

 u ljestvici vozači koji su osvojili bodove u prvenstvu

Poredak za konstruktore
Derbi prvak u poretku konstruktora.

Povezani članci
 Svjetsko prvenstvo u motociklizmu
 Svjetsko prvenstvo u motociklizmu – niže klase

Vanjske poveznice
  motogp.com
  racingmemo.free.fr, LES CHAMPIONNATS DU MONDE DE VITESSE MOTO
  pilotegpmoto.com
  jumpingjack.nl, Alle Grand-Prix uitslagen en bijzonderheden, van 1973 (het jaar dat Jack begon met racen) tot heden.
  motorsport-archive.com, World 80ccm Championship :: Overview
  en.wikipedia.org, 1988 Grand Prix motorcycle racing season
  it.wikipedia.org, Risultati del motomondiale 1988

Izvori

  motogp.com, Championship Standings 80cc 1988, pristupljeno 23. ožujka 2022.
  motogp.com, ''Grand Prix Race Winners - 1988 - 8cc, pristupljeno 23. ožujka 2022.
  racingmemo.free.fr, CHAMPIONNAT DU MONDE DE VITESSE MOTO - CLASSEMENTS COMPLETS - 1988 - 80cc, pristupljeno 23. ožujka 2022.
  racingmemo.free.fr, Les Championnats du Monde de Courses sur Route - L'année 1988, pristupljeno 23. ožujka 2022.
  jumpingjack.nl, 1988 - GP, wayback arhiva
  pilotegpmoto.com, 1988 (GP), preuzeto 23. ožujka 2022.

1988 4 80cc

Svjetsko prvenstvo u motociklizmu 1988. – 80cc


Olivia de Havilland (1916–2020) foi uma atriz britânico-américo-francesa nascida no Japão. Uma das mais respeitáveis estrelas da chamada Era de Ouro do cinema estadunidense, era uma dentre as poucas que foram contempladas em mais de uma ocasião com o Oscar de melhor atriz. A carreira de de Havilland durou cinquenta e três anos, de 1935 a 1988. Durante esse tempo, ela apareceu em quarenta e nove longas-metragens, e foi uma das principais estrelas da época. Ela é mais conhecida por suas primeiras performances na tela em "The Adventures of Robin Hood" (1938) e "Gone with the Wind" (1939), e suas atuações premiadas posteriores em "To Each His Own" (1946), "The Snake Pit" (1948), e "The Heiress" (1949). De Havilland fez sua estreia cinematográfica na adaptação de "Sonho de Uma Noite de Verão", em 1935. Ela começou sua carreira interpretando mulheres recatadas e ingênuas ao lado dos populares homens viris da época, incluindo Errol Flynn, com quem ela fez "O Capitão Blood" (1935), filme que a fez ter uma visibilidade maior. Eles fizeram mais sete longas-metragens juntos e se tornaram um dos pares românticos mais populares de Hollywood nas telas.

A gama de performances de de Havilland incluiu papéis na maioria dos principais gêneros de filmes. Ela alcançou sua popularidade inicial em filmes de comédia romântica, como "The Great Garrick" (1937) e "Hard to Get" (1938), e em filmes faroestes, como "Dodge City" (1939), "Santa Fe Trail" (1940) e "They Died with Their Boots On" (1941). Sua beleza natural e estilo refinado de atuação a tornaram particularmente eficaz em dramas históricos, como "Adversidade" (1936) e "My Cousin Rachel" (1952), e em filmes de drama romântico, como "Hold Back the Dawn" (1941). Em sua carreira posterior, ela foi mais bem-sucedida em filmes de drama, como "Nascida para o Mal" (1942) e "Light in the Piazza" (1962), e em dramas psicológicos não-glamorosos como "The Dark Mirror" (1946) e "Com a Maldade na Alma" (1964).

Além de sua ativa carreira cinematográfica, de Havilland continuou seu trabalho no teatro, aparecendo três vezes na Broadway, em "Romeu e Julieta" (1951), "George Bernard Shaw" (1952), e "A Gift of Time" (1962), ao lado de Henry Fonda. Também trabalhou na televisão, aparecendo em duas minisséries de sucesso, "Raízes" (1979) e "North and South" (1986); e telefilmes, como "Anastasia: The Mystery of Anna", pelo qual recebeu uma indicação ao Emmy. Durante sua carreira, de Havilland ganhou dois Oscars por "To Each His Own" e "The Heiress", dois Globos de Ouro por "The Heiress" e "Anastasia: The Mystery of Anna", e dois prêmios
da Associação de Críticos de Nova Iorque por "The Snake Pit" e "The Heiress".

Os títulos em português referem-se a exibições no Brasil e Portugal.

Palcos

Cinema

Participações menores

Televisão

Aparições na rádio

Bibliografia

Ligações externas

Filmografias de atrizes
Filmografias de pessoas dos Estados Unidos

Filmografia de Olivia de Havilland


Richard Dobbs Spaight Jr. (1796November 17, 1850) was an American politician and planter who served as the 27th governor of North Carolina from 1835 to 1836. His father, Richard Dobbs Spaight, served as the eighth governor of North Carolina from 1792 to 1795.

Biography
Born in New Bern, North Carolina, Richard Dobbs Spaight  Jr. was the son of Richard Dobbs Spaight. He was orphaned in 1802, when his father was killed in a duel; he later attended the University of North Carolina, graduating in 1815. Spaight studied law and was admitted to the bar in 1818; he was elected to the North Carolina House of Commons in 1819 and the North Carolina Senate in 1820, where he served until being elected to the U.S. House of Representatives in 1823.

Defeated for re-election to Congress, Spaight returned to the state legislature. He made repeated unsuccessful attempts to run for governor, defeated in 1827 (by James Iredell Jr.), 1828 (by John Owen), 1830, 1831 (by Montfort Stokes) and 1832 (by David Swain). Spaight was finally successful in 1835, becoming the last governor elected by the General Assembly under the North Carolina Constitution of 1776. As governor, he opposed state-funded internal improvements. Under the new North Carolina Constitution of 1835, Spaight ran in the first statewide popular election for governor, but was defeated by Edward B. Dudley. The Spaights were the first father and son to serve as governor. W. Kerr Scott and Robert W. Scott later achieved the same distinction. Spaight retired to his farm near New Bern.

Arms

See also
 List of Freemasons

References

External links

 Richard Dobbs Spaight Jr. at The Historical Marker Database (HMdb.org)
 Richard Dobbs Spaight Jr. at the National Governors Association
 Richard Dobbs Spaight Jr. at The Political Graveyard

1796 births
1850 deaths
19th-century American lawyers
19th-century American politicians
American Freemasons
American lawyers admitted to the practice of law by reading law
American people of English descent
American people of Irish descent
Burials in North Carolina
Deaths in North Carolina
Democratic-Republican Party members of the United States House of Representatives from North Carolina
Democratic Party governors of North Carolina
Farmers from North Carolina
North Carolina lawyers
Politicians from New Bern, North Carolina
University of North Carolina at Chapel Hill alumni

Richard Dobbs Spaight Jr.