Olaylar

Yerlerine göre

Roma İmparatorluğu
 İlkbahar - Kral Genserik'in emriyle Vandallar, Kuzey Afrika'da Akdeniz boyunca güçlerini artırdı ve Hippo Regius'u (Augustinus'un yeni piskopos olduğu) kuşattı.
 Flavius Aetius, Galya'da Vizigot ve Frank güçlerine karşı zafer kazandıktan sonra "Magister Militum" rütbesini aldı.
 Oktar liderliğindeki Hunlar, Worms (Almanya) şehrinin yakınlarındaki Ren Nehri'ndeki toparkları işgal eden Burgonyalılara karşı atağa geçti. Savaş esnasında ölen Oktar'ın ordusu tahrip edildi.
 Flavius Felix ve bir diyakon olan eşi Aetius'a karşı plan yapmakla suçlandı. Ravenna'da tutuklanıp idam edildiler. Aetius'a patrici (Romalı asil) unvanı verildi.

Asya
 Çin'in kontrolünü ele geçirmek için yarışan devletlerden biri olan Kuzey Yan'ın imparatorluğuna Feng Ba'nın yerine kardeşi Feng Hong geçti.

Konusuna göre

Din
 28 Ağustos – Augustinus, Hippo Regius'un kuşatılması sırasında 75 yaşındayken öldü. Anıtsal çalışması Tanrı'nın Şehri ve Hristiyanlıkla ilgili diğer çalışmalarını geride bıraktı.
 Aziz Patrick, misyonerlik faaliyetleri için İrlanda'ya ulaştı (yaklaşık tarih).
 Peter the Iberian, Beytüllahim'in yakınlarında bir Gürcistan manastırı buldu.

Doğumlar
 I. Anastasius, Bizans İmparatoru (ö. 518)
 Julius Nepos, Batı Roma İmparatoru (ö. 480)
 Marcia Euphemia, Roma İmparatoriçesi (yaklaşık tarih)
 Sidonius Apollinaris, piskopos ve diplomat (yaklaşık tarih)
 Syagrius, Roma memuru ve Aegidius'un oğlu
 Victor Vitensis, Afrikalı piskopos (yaklaşık tarih)
 Xiao Wu Di, Liu Song hanedanı imparatoru (ö. 464)

Ölümler
 28 Ağustos - Augustinus, piskopos ve teolojist (d. 354)
 tarihi bilinmeyen
 Abdas, Susa piskoposu
 Aziz Aurelius, Kartaca piskoposu (yaklaşık tarih)
 Feng Ba, Çin devleti Kuzey Yan'ın imparatoru
 Flavius Felix, Roma konsülü
 Nilus of Sinai, piskopos ve aziz (yaklaşık tarih)
 Oktar, Hun hükümdarı (yaklaşık tarih)
 Plutarkhos (Atina), Yunan filozof

Kaynakça

430


Obor se poate referi la:

 Obor, piață situată în sectorul 2 al Bucureștiului, desființată în august 2007
 Obor (stație de metrou), stație a metroului din București
 Obor (cartier în Constanța), cartier din Constanța

 Bucur Obor, centru comercial din București

Obor (dezambiguizare)


An Pitcairnia tillii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni José Manuel Manzanares. An Pitcairnia tillii in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia tillii


අඩප්පරය හෝ කම්මුල්ගාය (වසංගත පරාශ්‍රොතදාහය) යනු,  මානව විශේෂයන් අතර පවතින හා, කම්මුල්ගාය වයිරසය විසින් ඇති කරනු ලබන, වයිරස රෝගයකි.

කම්මුල්ගාය


José de Anchieta (født 19. marts 1534 i San Cristóbal de La Laguna, Tenerife, død 9. juni 1597 i Anchieta, Brasilien) var en jesuitpræst og spansk missionær i Brasilien.

Født i byen San Cristóbal de La Laguna på øen Tenerife, var han en slægtning af Ignatius Loyola, grundlæggeren af Jesu Selskab. I sin ungdom flyttede José de Anchieta til Coimbra Universitet i Portugal i 1548. Der blev han til en missionærforening og blev sendt som missionær til Brasilien, hvor han fortsatte med at prædike for indianerne, indtil han døde der i 1597. Han var en af de hovedstiftere af byen Sao Paulo og byen Rio de Janeiro.

Han blev saligkåret af Pave Johannes Paul 2. i 1980. På grund af sin missionærindsats kaldes han "Brasiliens apostel". Han blev kanoniseret den 3. april 2014 af Pave Frans. Han er den anden indfødte helgen på De Kanariske Øer efter Pedro de Betancur, som blev kanoniseret i 2002.

Den katolske kirke fejrer José de Anchietas fest den 9. juni.

Kilder/henvisninger

Helgener fra Spanien
Personer fra Tenerife

José de Anchieta


Melvyn ist ein männlicher Vorname. Namensträger sind u. a.
 Melvyn Bragg, Baron Bragg (* 1939), britischer Autor
 Melvyn Douglas (1901–1981), US-amerikanischer Schauspieler
 Melvyn Goldstein (* 1938), US-amerikanischer Anthropologe
 Melvyn Lorenzen (* 1994), deutsch-englischer Fußballspieler
 Melvyn Poore (* 1951), englischer Komponist und Tubist

Melvyn ist der Familienname von
 Glenn Melvyn (1918–1999), britischer Schauspieler und Autor

Siehe auch:
 Melvin

Melvyn


روبرت سياتكا ، من مواليد 20 يونيو 1934، لاعب كرة قدم فرنسي سابق، ومدرب كرة قدم فرنسي سابق.

لعب مع منتخب فرنسا لكرة القدم في عام 1960، وشارك معهم في مباراة واحدة.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
فرنسيون من أصل بولندي
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو رانس
لاعبو كأس أمم أوروبا 1960
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو نانت
مدربو كرة قدم فرنسيون
مواليد 1934
مدربو نادي أفينير أفينيون

روبرت سياتكا


Dominique Dillon de Byington, connue sous son nom de scène Dillon, née le , est une auteure-compositrice-interprète et pianiste brésilienne basée en Allemagne. Son premier album, , sorti en 2011, a été salué par les médias et a reçu une note moyenne de 72 sur Metacritic sur la base de cinq critiques. Le deuxième album de Byington, The Unknown, est sorti le  avec des critiques positives.

Jeunesse et carrière
À l'âge de quatre ans, Byington a déménagé avec sa mère du Brésil à Cologne, en Allemagne. Elle a fréquenté une école anglaise jusqu'à ce qu'elle obtienne son diplôme d'études secondaires en 2007. La même année, elle enregistre sa première chanson, qu'elle publie sur Internet. Son premier single est sorti en  sur le label Kitty-Yo. Par la suite, elle a rejoint un groupe récemment formé appelé Jolly Goods lors de leur première tournée en Allemagne. Depuis 2008, Byington vit à Berlin, en Allemagne.

Bien que les premiers enregistrements de Dillon aient été acclamés par la critique contemporaine, elle a décidé d'aller à l'université pour étudier la photographie avant de se produire en tant que musicienne professionnelle. Le , Dillon sort son premier album, , sur le label techno BPitch Control. L'album a été produit par Tamer Fahri Özgenenc et Thies Mynther. Après la sortie et le succès de l'album, Dillon part en tournée à travers l'Allemagne.

This Silence Kills a recueilli des critiques positives de la plupart des critiques contemporains. Les critiques ont comparé le style de chant et la voix de Byington à ceux d'autres musiciennes telles que Björk et Lykke Li.

Le deuxième album de Byington, The Unknown, est sorti le . Son troisième album, Live at , une performance live incorporant des œuvres de ses premier et deuxième albums, est sorti le .

Discographie

Albums

  (2011)
 The Unknown (2014)
 Live at Haus der Berliner Festspiele (2016)
 Kind (2017)

Singles et EP

 Ludwig (2008)
 Tip Tapping / Abrupt Clarity Remix (2012)
 Your Flesh Against Mine (2013)
 Lightning Sparked (2014)
 A Matter of Time (2014)
 When Breathing Feels Like Drowning (2019)

Divers

 C Unseen Sea (2008)

Références

Liens externes

Auteure-compositrice-interprète brésilienne
Auteure-compositrice-interprète allemande
Pianiste brésilienne
Pianiste allemande
Naissance en avril 1988
Naissance à Berlin
Chanteuse de pop
Mononyme

Dillon (chanteuse)


Kismaayo (tal. Chisimao), somalijski grad i luka na obali Indijskog oceana, nedaleko od ušća rijeke Jube. Glavni je grad autonomne savezne države Jubaland i sjedište pokrajine Donja Juba. Važno je trgovačko središte i izvozna luka poljoprivrednih i stočarskih proizvoda iz zaleđa.

Osniva ga zanzibarski sultan 1872., a 1887. osvajaju ga Britanci i postaje dio Britanske Istočne Afrike. Od 1927. do završetka Drugog svjetskog rata bio je dio Talijanske Somalije, nakon čega ponovno postaje dio Bitanskog Somalilanda. Stjecanjem somalijske neovisnosti, ulazi u njezine granice.

Tijekom 1960-ih grad je bio velika izvozna luka banana te se snažno razvijala uz pomoć Sjedinjenih Država. Za trajanja Somalijskog građanskog rata, uništena je luka i veći dio grada. Od 2005. do 2012. nalazio se pod upravom islamskih militanata. Sa 700 000 stanovnika jedan je od najvećih gradova u zemlji.

Izvori

Gradovi u Somaliji

Kismaayo


Die Pflanzengattung Hessea gehört zur Unterfamilie Amaryllidoideae innerhalb der Familie der Amaryllisgewächse (Amaryllidaceae). Die etwa 13 Arten sind im Südlichen Afrika verbreitet.

Beschreibung und Ökologie

Erscheinungsbild und Laubblätter
Die Hessea-Arten wachsen als ausdauernde krautige Pflanzen, die Wuchshöhen von 12 bis zu 30 Zentimetern erreichen. Sie bilden Zwiebeln als Überdauerungsorgane, die einen Durchmesser von 1 bis 6 Zentimetern aufweisen und meist nicht aus dem Boden herausragen. Die Zwiebeln sind von dünnen und faserartigen oder dicken und filzartigen Zwiebelhüllen (Tunica) bedeckt. Bei diesen Geophyten sind während der Blütezeit in der Trockenzeit die Blätter vertrocknet und frische Blätter treiben erst nach der Blütezeit wieder aus.

Die meist nur zwei, selten bis zu vier nur grundständig und zweireihig angeordneten, ausgebreiteten Laubblätter sind ungestielt. Die einfachen Blattspreiten sind fadenförmig, lineal oder schmal-riemenförmig und parallelnervig. Die Blattflächen sind kahl bis winzig weich behaart. Der Blattrand ist glatt.

Blütenstände und Blüten
Der schlanke, nicht hohle Blütenstandsschaft weist eine Länge von 2 bis 22 Zentimetern auf. 4 bis 25 Blüten stehen in einem bei einem Durchmesser von 2,5 bis 12 Zentimetern mehr oder weniger halbkugeligen, doldigen Blütenstand zusammen. Im knospigen Zustand umhüllen zwei schmal-lanzettliche, häutige Tragblätter (Spatha genannt) den Blütenstand, sie verwelken früh während der Anthese. Die Blütenstiele sind deutlich länger als die Blütenhülle.

Die relativ kleinen Blüten sind zwittrig, radiärsymmetrisch und dreizählig. Die sechs gleichgeformten Blütenhüllblätter sind frei oder nur an ihrer Basis zu einer bei einer Länge von höchstens 12 Millimeter kurzen Röhre verwachsen. Die Blütenhülle ist stielteller- oder trichterförmig. Die freien Bereiche der Blütenhüllblätter sind sternförmig ausgebreitet, mit glattem oder gekraustem Rand. Die Blütenhüllblätter sind meist rosafarben oder selten weiß bis zitronengelb, mit oder ohne dunklem Zentrum. Es sind zwei Kreise mit je drei Staubblättern vorhanden, selten sind sie in den beiden Kreisen verschieden. ausgebreiteten, mehr oder weniger gleichen überragen die Blütenhülle. Die in der Perigonröhre inserierten Staubfäden besitzen manchmal an der Innenseite ein hakenförmiges Anhängsel und sie sind immer an ihrer Basis zu einer kurzen bis langen Röhre verwachsen. Die Staubbeutel sind mehr oder weniger centrifix. Die bisulculaten Pollenkörner besitzen eine stachelige Exine. Drei Fruchtblätter sind zu einem fast kugeligen, dreikammerigen, unterständigen Fruchtknoten verwachsen. Jede Fruchtknotenkammer enthält bis zu vier, selten bis zu sieben unitegmische Samenanlagen. Der dünne, gerade Griffel endet mit einer winzig dreispaltigen Narbe und überragt meist die Blütenhülle.

In der Blütezeit im südafrikanischen Herbst verwandeln die großen Bestände von Hessea-Arten oft die Landschaft in rosafarben- oder weißblühende Flächen. Die Bestäubung erfolgt je nach Art durch sehr unterschiedliche Insekten (Entomophilie). Besonders die Arten mit hakenförmigen Anhängseln werden von Fliegen, die übrigen von Bienen und anderen Insekten bestäubt.

Früchte und Samen
Die relativ kleinen, fast kugelförmigen, lokuliziden Kapselfrüchte sind besitzen eine papierartige Fruchtwand. Die bei einem Durchmesser von etwa 5 mm eiförmigen Samen sind rötlich-grün und fleischig. Die Samenschale ist mit Stomata bedeckt. Integument und Embryo sind grün.

Chromosomensätze
Die Chromosomengrundzahl beträgt x = 11, durch Aneuploidie auch x = 10.

Systematik und Vorkommen sowie Gefährdung
Die etwa 13 Hessea-Arten sind im Südlichen Afrika: In Südafrika und Namibia beheimatet. Acht Arten sind Elemente der Capensis. Hessea-Arten kommen hauptsächlich in Gebieten mit Herbst- oder Winterregengebiet vor. Sie gedeihen in der Nama-Karoo, Sukkulenten-Karoo und im Fynbos.

Hessea cinnamomea und Hessea monticola gedeihen in sumpfigen Gebieten auf der Kap-Halbinsel und in den Western Cape Mountains; sie blühen nach Buschbränden zu Tausenden.

Einige Arten sind durch Urbanisierung und Bergbau in der Natur selten geworden.

Der Gattungsname Hessea wurde 1837 durch William Herbert in Amaryllidaceae, S. 289 erstveröffentlicht. Der Gattungsname Hessea ehrt den deutschen Geistlichen und Sukkulentenzüchter in Kapstadt Christian Heinrich Friedrich Hesse (1772–1832).  Typusart ist Hessea stellaris  Ein Homonym ist Hessea , veröffentlicht in Linnaea, 252, 1, S. 1826. Synonyme von Hessea  sind Periphanes  und Kamiesbergia . Ob die je zwei Arten der Gattungen Dewinterella  und Namaquanula  in Hessea eingegliedert sind, wird kontrovers diskutiert.

Die Gattung Hessea gehört zur Subtribus Strumariinae aus der Tribus Amaryllideae in der Unterfamilie Amaryllidoideae innerhalb der Familie der Amaryllidaceae. Früher wurde sie auch in die Familie der Liliaceae eingeordnet.

Es gibt etwa 13 Hessea-Arten:
 Hessea breviflora  (Syn.: Hessea bachmanniana , Hessea brachyscypha , Hessea dregeana , Hessea longituba , Hessea zeyheri , Periphanes brachyscypha , Periphanes dregeana , Periphanes zeyheri ): Sie kommt im Nordkap und Westkap vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Hessea cinnamomea  (Syn.: Hessea crispa , Periphanes cinnamomea ): Sie kommt im Fynbos nur im Westkap auf der Kap-Halbinsel, Riverlands und Joostenberg vor. Die Gefährdung nimmt durch Habitatverlust verursacht durch Urbanisierung und Landwirtschaft zu. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Endangered" = "stark gefährdet" bewertet.
 Hessea incana : Dieser 1988 erstbeschriebene Endemit kommt nur in Höhenlagen von etwa 1035 Meter in der Umgebung von Khamiesberg in Namaqualand vor. Die nur drei Standorte sind durch Landwirtschaft gefährdet. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Vulnerable" = "gefährdet" bewertet.
 Hessea mathewsii  (Syn.: Dewinterella mathewsii ): Sie gedeiht nur auf über Kalkstein an der Westküste. Sie ist stark gefährdet und wenn die Habitatverluste weiter so voranschreiten werden die Wildbestände aussterben. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Critically Endangered" = "vom Aussterben bedroht" bewertet.
 Hessea monticola : Sie kommt im Nordkap und Westkap vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Hessea pilosula : Sie kommt in der Sukkulenten-Karoo im Nordkap nur von Steinkopf bis Hondeklipbaai vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Rare" = "selten aber nicht gefährdet" bewertet.
 Hessea pulcherrima  (Syn.: Dewinterella pulcherrima ): Sie kommt im Nordkap nur in der Bokkeveld-Schichtstufe vor. Dort gedeiht sie im Fynbos an saisonal-feuchten Standorten in schweren Tonböden. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Rare" = "selten aber nicht gefährdet" bewertet.
 Hessea pusilla : Sie kommt im Nordkap nur über Sandstein in der Bokkeveld-Schichtstufe vor.
 Hessea speciosa : Sie kommt im Nordkap vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Hessea stellaris  (Syn.: Hessea cinnabarina , Hessea weberlingiorum , Periphanes stellaris ): Sie kommt im Nordkap und Westkap vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Hessea stenosiphon  (Syn.: Kamiesbergia stenosiphon ): Sie kommt in Namaqualand vor und bevorzugt Standorte über Granit. Sie ist nur von fünf Standorten bekannt, diese sind aber unzugänglich und deshalb ist diese Art zwar selten aber nicht gefährdet.
 Hessea tenuipedicellata : Dieser 1999 erstbeschriebene Endemit kommt in Namaqualandin der Sukkulenten-Karoo nur im nördlichen Knersvlakte vor. Sie gedeiht in Bodentaschen auf Granitkuppen. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Vulnerable" = "gefährdet" bewertet.
 Hessea undosa : Sie kommt im Westkap in Gifberg und Matsikamma-Bergen vor. Sie gedeiht im offenen, trockenen Berg-Fynbos, an feuchten Standorten über Sandstein auf Tafelbergen in Höhenlagen von etwa 600 Metern. Habitatverluste erfolgten durch Naturkatastrophen. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Vulnerable" = "gefährdet" bewertet.

Nutzung
Einige Arten werden als Zierpflanzen verwendet. Die Anzucht aus Samen ist leicht und schon ab der dritten Saison kann man Blüten erwarten.

Quellen
 John C. Manning, Peter Goldblatt, Dee Snijman: The Color Encyclopedia of Cape Bulbs, 2002, Timber Press, Portland. ISBN 0-88192-547-0: Hessea auf S. 131–134 (Abschnitte Beschreibung, Vorkommen und Nutzung)
 Emily Smith, 27. April 2009: Hessea - Datenblatt bei Gateway to African Plants. (Abschnitt Beschreibung)
 D. A. Snijman: A new species, notes on subgeneric taxa, and new synonyms in Hessea (Amaryllidaceae: Amaryllideae) from South Africa. In: Novon, Volume 9, Issue 1, 1999, S. 107–110.

Einzelnachweise

Weblinks

 Eintrag bei pacificbulbsociety.org.

Amaryllidoideen
Amaryllidoideae

Hessea


Michael Eugene "Mike" Gale (Filadelfia, Pennsylvania,  - 31 de julio de 2020) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó cinco temporadas en la ABA y seis más en la NBA. Con 1,93 metros de estatura, jugaba en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas en los Vikings de la Elizabeth City State University, en las que promedió 16,0 puntos y 12,8 rebotes por partido.

Profesional
Fue elegido en la cuadragésimo séptima posición del Draft de la NBA de 1971 por Chicago Bulls, y también por los Kentucky Colonels en el puesto 51 del Draft de la ABA, fichando por estos últimos. Especialista defensivo, en su segunda temporada, saliendo desde el banquillo, fue incluido en el mejor quinteto defensivo de la ABA, promediando 6,6 puntos, 3,0 rebotes y 1,6 robos de balón.

Mediada la temporada siguiente fue traspasado, junto con Wendell Ladner a los New York Nets, a cambio de John Roche, y eso le permitió ganar su único anillo de campeón, tras derrotar en las Finales a los Utah Stars, colaborando con 8,0 puntos y 4,8 rebotes por partido. Esa temporada fue nuevamente incluido en el mejor quinteto defensivo de la liga.

Tras una temporada más en los Nets, en 1975 es traspasado a los San Antonio Spurs, con los que viviría el salto a la NBA. Y fue precisamente su primer año en la nueva competición cuando hizo sus mejores números, promediando 10,3 puntos, 5,8 rebotes y 2,3 robos de balón, el cuarto mejor de la competición en este último aspecto.

Disputó cuatro temporadas más en el conjunto texano, hasta que mediada la 1980-81 fue traspasado a Portland Trail Blazers junto a una futura ronda del draft a cambio de Ron Brewer. Finalizada la misma, fue traspasado nuevamente a Golden State Warriors, donde jugaría su último año como profesional.

Estadísticas de su carrera en la ABA y la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Mike Gale en ultimatenba.com
 A journey from Elizabeth City State to the ABA Finals

Baloncestistas de Pensilvania
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la ABA
Baloncestistas de los Kentucky Colonels
Baloncestistas de los New York Nets
Baloncestistas de los San Antonio Spurs
Baloncestistas de los Portland Trail Blazers
Baloncestistas de los Golden State Warriors
Baloncestistas de los Elizabeth City State Vikings
Nacidos en Filadelfia

Mike Gale


Abbott and Costello in the Foregin Legion este un film de comedie american din 1950 regizat de Charles Lamont. În rolurile principale joacă actorii Bud Abbott și Lou Costello.

A avut un buget de 1,25 milioane $ și încasări de 679.687 $.

Distribuție
 Bud Abbott - Bud Jones
 Lou Costello - Lou Hotchkiss
 Patricia Medina - Nicole Dupre
 Walter Slezak - Sgt. Axmann
 Douglass Dumbrille - Sheik Hamud El Khalid
 Leon Belasco - Hassam—Auctioneer
 Marc Lawrence - Frankie—Loan Shark
 William 'Wee Willie' Davis - Abdullah (ca Wee Willie Davis)
 Tor Johnson - Abou Ben
 Sammy Menacker - Bertram the Magnificent (ca Sam Menacker)
 Jack Raymond - Ali Ami
 Fred Nurney - Commandant
 Paul Fierro - Ibn
 Henry Corden - Ibrim
 Candy Candido - Skeleton (voce) ()

Producție
Inițial filmările au fost programate să înceapă în decembrie 1949,  au fost amânate când Costello a trebuit să fie supus unei operații de vezică biliară gangrenoasă în noiembrie 1949. Filmările au început în cele din urmă la 28 aprilie 1950 și s-au încheiat la 29 mai 1950. În ciuda faptului că a avut cascadori, Costello a luptat wrestling în film, având astfel un braț rupt și un tendon întins.

Note

Legături externe

Filme din 1950
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme de comedie din anii 1950
Filme de comedie americane
Filme de comedie
Filme regizate de Charles Lamont
Filme Universal Pictures

Abbott și Costello în Legiunea Străină


خافيير كليمنتي لازارو  (مواليد باراكالدو، إسبانيا، 12 مارس 1950) هو لاعب كرة قدم إسباني متقاعد والذي لعب كلاعب وسط، والمدرب الحالي لمنتخب ليبيا.

بدأ العمل بمهنة المدرب قبل عيد ميلاده الثلاثين، ولقد كان مسؤولاً عن عدة نوادي ومنتخبات وطنية، بما في ذلك أتلتيك بيلباو والذي كان يمتل أيضاً كلاعب، نادي إسبانيول ومنتخب أسبانيا، ولقد فاز ببطولة الدوري الإسباني في 1983 و 1984 على التوالي.

عمله كمدرب

المنتخب الأسباني
درب منتخب إسبانيا لكرة القدم بين عامي 1992 و1998.

منتخب صربيا
درب منتخب صربيا لكرة القدم بين عامي 2006 و2007.

المنتخب الليبي
في 20 سبتمبر 2013 عين كمدرب للمنتخب الليبي خلفاً لعبد الحفيظ اربيش بعد هزيمة ليبيا 0-1 أمام الكاميرون في تصفيات أفريقيا لكأس العالم لكرة القدم 2014.

قاد المنتخب الليبي للفوز بأول بطولة في تاريخه وهي بطولة أمم أفريقيا للمحليين 2014 ضد المنتخب الغاني في النهائي بعد التعادل السلبي في المبارة لتذهب للاشواط الاضافية والركلات الترجيحية ليفوز المنتخب الليبي بها في جنوب أفريقيا ونال لقب أفضل مدرب في البطولة.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رومان كاثوليك إسبان
رياضيون إسبان مغتربون في الكاميرون
رياضيون إسبان مغتربون في صربيا
رياضيون إسبان مغتربون في فرنسا
رياضيون إسبان مغتربون في ليبيا
رياضيون من باراكالدو
لاعبو أتلتيك بيلباو
لاعبو أتلتيك بيلباو ب
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم باسكيون
لاعبو كرة قدم من باراكالدو
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 23 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم للشباب
مدربو أتلتيك بيلباو
مدربو أتلتيكو مدريد
مدربو أولمبيك مارسيليا
مدربو الدوري الإسباني
مدربو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
مدربو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
مدربو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
مدربو الدوري الفرنسي
مدربو إسبانيول
مدربو بطولة أمم أوروبا 1996
مدربو ريال بلد الوليد
مدربو ريال بيتيس
مدربو ريال سبورتينغ خيخون
مدربو ريال سوسيداد
مدربو ريال مورسيا
مدربو كأس العالم 1994
مدربو كأس العالم 1998
مدربو كرة القدم مغتربون في صربيا
مدربو كرة قدم إسبان
مدربو كرة قدم إسبان مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في الكاميرون
مدربو كرة قدم مغتربون في فرنسا
مدربو كرة قدم مغتربون في ليبيا
مدربو منتخب الكاميرون لكرة القدم
مدربو منتخب إسبانيا لكرة القدم
مدربو منتخب صربيا لكرة القدم
مدربو منتخب ليبيا لكرة القدم
مدربو نادي تنريفه
مواليد 1950
مواليد في باراكالدو
قوميون باسكيون

خافيير كليمنتي


Nergal (mitoloji), kültüre göre değişiklikler gösteren mitolojik tanrı veya yaratık.
 Nergal, Polonyalı black/death metal grubu Behemoth'un beyni.

Nergal (anlam ayrımı)


Agrilus hastuliformis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Novak, 2003.

Referências

hastuliformis

Agrilus hastuliformis


Elda Piller Hoffer (* 19. April 1977) ist eine ehemalige italienische Bogenbiathletin.

Elda Piller Hoffer stammt aus einer sportbegeisterten Familie, neben anderen war auch ihre Schwester Licia Piller Hoffer erfolgreiche Bogenbiathletin. Bei den Top-15-Rennen 2001 in Pokljuka, wurde sie Sechste im Massenstartrennen, ein Jahr später in Ruhpolding Vierte. Bei der Weltmeisterschaft 2004 in Pokljuka wurde Piller Hoffer Achte des Sprints, Siebte der Verfolgung und kam im Massenstartrennen nicht ins Ziel. Mit ihrer Schwester und Nadia Peyrot gewann sie zudem die Staffel-Silbermedaille hinter den übermächtigen Russinnen und ersetzte dabei die langjährige Leistungsträgerin der italienischen Nationalmannschaft, Stefania D'Andrea. Auch 2005 gewann sie in Forni Avoltri zum zweiten Mal wie in der Besetzung des Vorjahres Staffel-Silber hinter Russland. Ihr gehört mit ihren Geschwistern und anderen Verwandten eine bewirtschaftete Ausflugshütte in der Nähe der Piave.

Weblinks

Belege

Biathlet (Italien)
Italiener
Geboren 1977
Frau

Elda Piller Hoffer


قرص فستوس (اليونانية: Δίσκος της Φαιστού)هو قرص مصنوع من الفخار، وجد في القصر المينوسي في فينتوس، ويعد إنشائها في تقريب العصر البرونزي المينوسي المتوسط أو الأخير (ألفا سنة قبل الميلاد). يبلغ قطرها 15 عشر متراً ويوجد على كلا جانبيها ويوجد على جانيها أختام رمزية، هدف إنشائها، ومكان تصنيعها لايزالان غير معرفين، جاعلاً ذلك هذه القطعة من أشهر أسرار علم الآثار، توجد القطعة الآن في متحف علوم الآثار في كاندية، كريت اليونان.

حل الرموز
كشف علماءُ آثارٍ عن حلهم لرموز «قرص فستوس» الذي ظل مَثار حَيْرَةِ العلماء وتساؤلاتهم طَوال قرن من الزمان، منذ اكتشافه عام 1908 في موقع قصر فستوس بجزيرة كريت. و«قرص فستوس» — الذي يرجع إلى العصر البرونزي المينوسي في القرن الثاني قبل الميلاد — كان أحد أكثر أسرار علم الآثار غموضًا؛ إذ لم يستطع العلماء تحديد معناه أو الهدف منه أو حتى موقع نشأته قبل الآن. والقرص الذي يبلغ قطره 15 سنتيمترًا مصنوع من الطين المحروق، ومرسوم عليه 241 مقطعًا مركبًا من 45 رمزًا مختلفًا موزعين على كِلَا وجهيه في شكل حلزوني تُقرأ من الخارج إلى الداخل.

وبالرجوع إلى رموز لغة كريت القديمة وكتابات العصر المينوسي في اليونان، تَعَرَّفَ جارث أوين — الأثري بمعهد كريت التكنولوجي التعليمي — بالتعاوُن مع علماء جامعة أكسفورد على ثلاث كلمات ترمز جميعها إلى قيمة الأم؛ الأولى: تعني «امرأة شديدة الأهمية»، والثانية: «الأم الحامل»، والثالثة: بمعنى «الإلهة» أو «الأم المشرقة». وانطلاقًا من ذلك التفسير تَمَكَّنَ أوين من فك شفرة ما يقرب من 90٪ من محتوى القرص، واستخلص أن القرص هو عبارة عن ابتهال للأم وإلهة الخصوبة في العصر المينوسي.

والديانة في العصر المينوسي كانت ديانة أمومية تدور حول عبادة آلهة متعددة من الإناث. وبعد أن كان تقدير المؤرخين للمغزى من القرص ورمزه أنه أداة للطباعة؛ اتضح — وفق قراءة أوين — أنه ابتهال ديني يرجع للحضارة المينوسية، إحدى أقدم الحضارات الأوروبية، ويؤكد — بشكل لغوي — أهمية وقيمة الإلهة الأم في الديانة المينوسية. ويُطلِق أوين على القرص أقدم «قرص مدمج» مازحًا؛ وذلك بسبب شكله وصعوبة فك شفرة رموزه وتفسيرها.

معرض صور

مراجع

أعمال في الألفية 2 ق م
اكتشافات أثرية في 1908
اكتشافات أثرية في اليونان
تاريخ الطباعة
صناعة الفخار القديمة
قطع أثرية

قرص فستوس


An Setaria tenax in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Louis Claude Marie Richard, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nicaise Auguste Desvaux. An Setaria tenax in nahilalakip ha genus nga Setaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Setaria

Setaria tenax


Amalie von Stubenrauch  (* 4. Oktober 1805 in München; † 14. April 1876 in Tegernsee) war eine deutsche Theaterschauspielerin und langjährige Vertraute und Geliebte von Wilhelm I., König von Württemberg.

Leben
Amalie von Stubenrauch war die Tochter des kgl. Revisors Johann von Stubenrauch und dessen Ehefrau Walburga, geborene Mossmayr († 1855). Sie erhielt eine sorgfältige Ausbildung und debütierte 1824 zunächst auf der Bühne des Hoftheaters in München, wo sie im Rollenfach der tragischen Liebhaberin zum Publikumsliebling wurde. Daneben gab sie Gastspiele in Frankfurt am Main, Darmstadt und Stuttgart. 1829 erhielt sie ein Engagement am Königlichen Hoftheater in Stuttgart. 1830 und 1831 gab sie Gastspiele an den Hoftheatern in Wien und Berlin. Mit dem württembergischen König Wilhelm I. verband sie ein enges Verhältnis bis zu dessen Tod. Sie war jedoch nicht seine Mätresse, führte ein unabhängiges Leben und blieb der höfischen Gesellschaft fern. In einer anonym veröffentlichten Schmähschrift wurde sie 1848 dennoch mit der skandalumwitterten Lola Montez verglichen. Der König starb 1864; anders als seine Frau Pauline, die er vom Erbe ausschloss, bedachte er Amalie von Stubenrauch, die ihn bis zum Tod gepflegt hatte, in seinem Testament.  Nach seinem Tod verließ sie das Königreich und zog nach Tegernsee, wo sie am 14. April 1876 um acht Uhr morgens starb und beigesetzt wurde.

Ihre Schwester Monika Maria Josephine von Stubenrauch war mit dem württembergischen Hofschauspieler Franz Ludwig Feodor Löwe (1816–1890) verheiratet.

Literatur

 Sonja Still: Fluchtpunkt Tegernsee. Aus dem Leben der Hofschauspielerin Amalie von Stubenrauch. In: Tegernseer Tal, Ausgabe 179 vom Frühjahr/Sommer 2023, S. 55–57.
 Cornelia Oelwein: Amalie von Stubenrauch (1805-1876). In: Stadtarchiv Stuttgart (Hg.): Digitales Stadtlexikon, publiziert am 5. März 2021.
 Cornelia Oelwein: Amalie von Stubenrauch (1805–1876). Bühnenstar und Geliebte des Königs, Stuttgart: Kohlhammer 2020 (Urban-Taschenbücher), ISBN 978-3-17-037745-5
 Dorothea Keuler: Amalie von Stubenrauch. Kabale und Liebe am Hoftheater. "Diese zarte Verhältniß ist das öffentliche Geheimniß der Residenz". In: Provokante Weibsbilder. Silberburg, Tübingen 2011, ISBN 978-3-8425-1134-7, S. 136–148.

 Feodor von Wehl: Fünfzehn Jahre Stuttgarter Hoftheater-Leitung. Ein Abschnitt aus meinem Leben. Richter, Stuttgart 1886, S. 63ff.
 Stubenrauch, Amalie, in: Damen-Konversationslexikon, Bd. 9, 1837, S. 459–460 (Digitalisat, E-Text bei zeno.org, E-Text bei openelibrary.info)
 August Lewald: Amalie Stubenrauch, in: Allgemeine Theater-Revue, 2. Jahrgang. Cotta, Stuttgart und Tübingen 1836, S. 274–275 (Digitalisat)

Weblinks

Einzelnachweise

Theaterschauspieler
Adliger
Deutscher
Geboren 1805
Gestorben 1876
Frau

Amalie von Stubenrauch


Gerda Weissmann Klein (née le  à Bielsko et morte à Phoenix  le ) est une survivante polonaise de la Shoah. Après la guerre, elle vit aux États-Unis et se consacre à l'écriture, au témoignage sur l'holocauste et à la défense des droits de l'homme.

Le  United States Holocaust Memorial Museum, lui consacre une exposition permanente et elle reçoit, le 15 février 2011, la Médaille présidentielle de la liberté, la plus haute distinction civile aux États-Unis.

Biographie

Jeunesse

Gerda Weissmann est née dans une famille juive le 8 mai 1924 à Bielsko. Elle est la deuxième enfant de Julius Weissmann, directeur d'une fabrique de fourrure et Helene Mueckenbrunn, femme au foyer. Elle fréquente le lycée Notre-Dame de Bielsko jusqu'à ce que les Allemands envahissent la Pologne en 1939.

Nazisme et déportation
Peu de temps après le début de l'invasion par les troupes allemandes, la famille Weissmann est mise en garde par un oncle, qui leur recommande de quitter la Pologne au plus vite. Mais Julius Weissmann, le père, souffre du cœur et ne peut pas voyager.

Dès 1939, Arnold, le frère aîné de Gerda Weissmann est déporté et soumis aux travaux forcés. Les autres membres de la famille sont emmenés dans le ghetto de Bielsko. En juin 1942, les parents sont conduits à Auschwitz où le père est assassiné en avril 1942.  Gerda Weissmann est déportée en 1942 dans le camp de concentration de Gross-Rosen. Par la suite, elle est transférée à  Marzdorf, Landshut puis Grünberg. Pendant tout le reste de la guerre, elle est soumise au travail forcé dans des usines textiles.

En mai 1945, elle est libérée au bout d'une marche de la mort de trois mois, de la frontière germano-polonaise au sud de la Tchécoslovaquie, par les forces de l'armée américaine à Volary, en Tchécoslovaquie. Parmi ces soldats se trouve le lieutenant Kurt Klein, un juif né en Allemagne et immigré aux États-Unis pour échapper au nazisme en 1937.

Ils se rencontrent le jour du  anniversaire de Gerda Weissmann. Elle a les cheveux blancs, pèse 34 kilos, est vêtue de haillons et ne s'est pas baignée depuis trois ans. Ils se fiancent en septembre 1945 et se marient à Paris. Ils s'installent ensuite aux États-Unis.

One Survivor Remembers
En 1995, Kary Antholis réalise et produit le film documentaire, One Survivor Remembers, basé sur l'autobiographie de Gerda Klein, All But My Life. Le fim, distribué par HBO Films, remporte l'Oscar du meilleur court métrage documentaire en 1995.  Lors de la remise du prix, Gerda Weissmann Klein prend la parole :J'ai été dans un endroit pendant six années incroyables où une croûte de pain et un jour de vie supplémentaire étaient des victoires. Depuis le jour béni de ma libération, je me pose la question, pourquoi suis-je ici ? je ne vaux pas mieux. Dans mon esprit, je vois ces années et ces jours et ceux qui n'ont pas vécu pour voir la magie d'une soirée ennuyeuse à la maison. En leur nom, je souhaite vous remercier d'avoir honoré leur mémoire, et vous ne pouvez pas le faire mieux qu'en rentrant chez vous ce soir pour réaliser que chacun d'entre vous qui connaît la joie de la liberté est vainqueur.

Écriture
Gerda Weissmann Klein publie une dizaine de livres.

Le premier, en 1957,  All But My Life est un récit autobiographie sur son expérience de l'holocauste.

A Passion for Sharing (1984) est une biographie de , une des filles de Julius Rosenwald, militante de nombreuses causes sociales. Le livre reçoit le Valley Forge Freedom Award.

Parmi ses livres destinés aux enfants, The Blue Rose (1974), est l'histoire d'un enfant autiste et Promise of a New Spring: The Holocaust and Renewal (1981) est destiné à enseigner l'holocaust aux jeunes enfants. The Windsor Caper (2013), un feuilleton hebdomadaire dans The Buffalo News dans les années 1980, sur deux Américaines qui vivent une aventure nocturne au château de Windsor, en Angleterre. Elle le décrit comme son seul travail qui n'est "pas enraciné dans la douleur".

Gerda Weissmann Klein écrit également des chroniques dans les magazines Stories for Young Readers et Buffalo Sunday News de 1978 à 1996 et des scénarios télévisés.

Droits humains
Gerda Weissmann Klein témoigne inlassablement de son expérience de l'holocauste, dans des conférences, des émissions télévisées et auprès des jeunes.

Elle s'implique dans la lutte contre l'intolérance, le racisme, la violence, les préjugés.

Gerda Weissmann Klein est très active au sein de la communauté juive. Elle est bénévole dans différentes associations : Hadassah, United Jewish Appeal, Israel Bonds et le United States Holocaust Memorial Museum.

Fin de vie
Klein décède le 3 avril 2022, à l'âge de  à Phoenix où elle vit depuis 1985.

Hommages et distinctions

Médaille présidentielle de la liberté
Le 15 février 2011, le président des États-Unis Barack Obama remet à Gerda Weissmann Klein et à 14 autres récipiendaires la Médaille présidentielle de la liberté 2010, la plus haute distinction civile aux États-Unis.  Lors de la cérémonie à la Maison Blanche, le président Obama déclare, à propos de Gerda Weissmann Klein :À l'âge de , Gerda Klein avait passé six ans sous le régime nazi, dont trois dans des camps de concentration. Ses parents et son frère avaient été emmenés. Sa meilleure amie était morte dans ses bras lors d'une marche de la mort de 350 milles. Et elle ne pesait que  lorsqu'elle a été retrouvée par les forces américaines dans une usine de vélos abandonnée. Mais Gerda a survécu. Elle a épousé le soldat qui l'a sauvée. Et depuis, en tant qu'auteur, historienne et militante pour la tolérance, elle a enseigné au monde que c'est souvent dans nos moments les plus désespérés que nous découvrons l'étendue de notre force et la profondeur de notre amour.Le président Obama lit ensuite une déclaration de Klein : .

Autres distinctions
Gerda Weissmann Klein est choisie pour être la conférencière principale de la première Journée internationale annuelle de commémoration de l'Holocauste des Nations Unies en janvier 2006.

Elle témoigne auprès des enfants dans les écoles, parcourt le monde pour diffuser son message de tolérance et d'espoir et rencontre des dirigeants mondiaux. En 1996, elle était l'une des cinq femmes à recevoir le prix international du Lion de Juda à Jérusalem. Elle figure également sur la couverture d'une publication du lycée McDougal-Littell, The Americans, avec d'autres personnalités notables telles que Franklin D. Roosevelt, Martin Luther King Jr., Ronald Reagan et le général Norman Schwarzkopf.

Elle reçoit un doctorat honorifique en lettres humaines de l' en 1975.

En 1997, le président Bill Clinton la nomme au conseil d'administration du United States Holocaust Memorial Museum.

Elle est également récompensée par le Hannah Solomon Award du Conseil national des femmes juives (1974), le Myrtle Award de Hadassah (1985).

Héritage
En 1998, les époux Klein créent la Fondation Gerda et Kurt Klein pour promouvoir l'éducation, enseigner la tolérance, réduire les préjugés et encourager le service communautaire.  La Fondation développe notamment des kits pédagogiques comme « Stand Up, Speak Out, Lend a Hand » et « One Survivor Remembers » destinés aux écoles pour enseigner l'importance du respect, de la responsabilité et de l'acceptation des différences .

Gerda Weissmann Klein fonde avec l'aîné de ses petits-enfants, Citizenship Counts en 2008, une organisation à but non lucratif qui défend les valeurs et les responsabilités liées à la citoyenneté américaine.

Bibliographie

  All But My Life, New York, Hill & Wang, 1957, édition augmentée 1995
  The Blue Rose . Photographies de Norma Holt, New York, L. Hill, 1974
  Vincent Tartaro (ill.), Promise of a New Spring: The Holocaust and Renewal, Chappaqua, N.Y, Rossel Books, 1981.
  A Passion for Sharing: The Life of Edith Rosenwald Stern, Chappaqua, N.Y., Rossel, 1984.
  Chabela (ill.), Peregrinations: Adventures with the Green Parrot, Buffalo, N.Y., Josephine Goodyear Committee, 1986.
  avec Kurt Klein, The Hours After: Letters of Love and Longing in the War's Aftermath, New York: St. Martin's Press, 2000.
  A Boring Evening at Home, Washington, D.C., Leading Authorities Press, 2004.
  Peter Reynolds (ill.), Wings of EPOH, FableVision Press, 2007.
  Judy Hodge (ill.), One Raspberry, Klein, 2009.
  Tim Oliver (ill.), The Windsor Caper, Martin Good, 2013.

Filmographie

 1995 : One Survivor Remembers
 1996 : 0 Minutes: One Survivor Remembers, CBS
 2005 : About Face: The Story of the Jewish Refugee Soldiers of World War II
 Témoignage de Gerda Weissmann Klein] sur United States Holocaust Memorial Museum

Références

Liens externes
 Site officiel de Citizenship counts
 Site officiel de la Fondation Gerda et Kurt Klein
 Archives de Gerda Weissmann et Kurt Klein 1940s–2011 Bibliothèques ASU, Arizona State University.
 L'Encyclopédie USHMM de l'Holocauste
 La Fondation Shoah
 Gerda Weissmann Klein sur IMDB

Récipiendaire de la médaille présidentielle de la Liberté
Femme de lettres polonaise
Survivant du camp de concentration de Gross-Rosen
Survivant des Marches de la mort
Femme de lettres américaine
Survivant de la Shoah
Mémoire de la Shoah
Naissance en mai 1924
Naissance à Bielsko-Biała
Décès à 97 ans
Décès à Phoenix (Arizona)
Décès en avril 2022

Gerda Weissmann Klein


Un dreidel (idiș: דריידל dreydl plural: dreydlekh, ebraică: סביבון sevivon) este un titirez cu patru laturi, care se joaca în timpul sărbătorii evreiești Hanuka. Dreidel este o variantă evreiască de sfârlează, o jucărie ca si jocurile de noroc găsit în multe culturi europene.
Fiecare parte a dreidel poartă o literă a alfabetului ebraic: נ (Nun), ג (Gimel), ה (He), ש (Shin), care împreună formează acronimul pentru "נס גדול היה שם" (Nes Gadol Hayah Sham - "un mare miracol s-a întâmplat acolo"). Aceste litere au fost inițial un mnemonic pentru regulile unui joc de noroc jucat cu un dreidel: Nun reprezintă cuvântul idiș nisht ("nimic"), He reprezintă jumătatea", Gimel pentru Gants ("toate"), și Shin pentru Ayn shtel ("pus în"). În Israel, a patra latură a majorității dreidelurilor este inscripționată cu litera פ (Pei) în schimb, făcând acronimul, נס גדול היה פה, nsa Gadol hayah Poh- "Un mare miracol s-a întâmplat aici", referindu-se la minunea care a avut loc în Israel. Unele magazine în cartierele Haredim vand dreidele ש .

Jucării

Dreidel


Kadife Devrim (Çekçe: sametová revoluce, Slovakça: nežná revolúcia), 17 Kasım-29 Aralık 1989'da Çekoslovakya'da meydana gelen kansız bir devrimdir. Sonucunda, komünist yönetim düşürülmüştür. Eski Çekoslovakya'da 1989'da yapılan Kadife Devrim'in öncülerinden olan muhalif oyun yazarı Václav Havel, Çekya'da 40 yıl sonra ilk kez 1990'da yapılan serbest seçimlerde cumhurbaşkanı oldu.

17 Kasım'da, Prag'da yüzlerce üniversite öğrencisinin "Uluslararası Öğrenciler Günü"nü kutlamak amacıyla bir araya gelmesiyle başlayan barışçıl bir öğrenci ayaklanması, çevik kuvvet polislerinin sert müdahalesiyle bastırıldı. Olaylar, Çek ve Slovak kentlerinde hızla yayılan ayaklanmalara sebep oldu ve katılımcıları 20 Kasım'da 200.000'den yarım milyona çıktı. Son olarak, 27 Kasım'da tüm Çekoslovakya vatandaşlarının katıldığı 2 saatlik bir protesto düzenlendi ve bu durum, komünist hükûmetin itibar kaybetmesi ve göstericilerin talepleri karşısında yenilgiyi kabul etmesiyle sonuçlandı. Hükûmetin geri adım atmak zorunda kalmasıyla biten ayaklanmalar, rejim değişikliği ile sonuçlandı.

O dönem Prag Baharı'nın komünist kahramanı Alexander Dubček, Sovyet müdahalesiyle ayrıldığı siyasete geri döndü ve federal Çekoslovakya'nın meclis başkanlığına seçildi.

Kaynakça

Kadife Devrim


Åge Fridtjof Hareide (born 23 September 1953) is a Norwegian football manager and player, currently managing the Iceland national team. In his playing career, he played for Hødd and Molde in Norway as well as Manchester City and Norwich City in England. Hareide was capped 50 times playing for Norway.

As a coach, Hareide has won league titles in all of the Scandinavian countries, In Sweden with Helsingborgs IF in 1999 and with Malmö FF in 2014, in Denmark with Brøndby in 2001–02 and in his native Norway with Rosenborg in 2003. Hareide was in charge of the Norway national team from 2003 to 2008. While at Malmö during his first time in charge at the club, he notably took the team to the modern-day UEFA Champions League group stages for the first two times in the club's history.

Playing career
During his playing career, Hareide played for Hødd, Molde, Manchester City and Norwich City.

He was also an active player for the Norway national team from 1976 through 1986, scoring five goals in 50 matches.

Coaching career
As a coach Hareide has won three European countries' national league championships, namely that of Denmark, Sweden and his native Norway, making him the only coach to have won the league in three Scandinavian countries. Other coaches who have won league titles in three countries include fellow Scandinavians Trond Sollied and Sven-Göran Eriksson, while Ernst Happel, Giovanni Trapattoni, José Mourinho and Carlo Ancelotti have won championships in four countries.

Early managerial career
In the mid-1990s, Norwegian millionaires Kjell Inge Røkke and Bjørn Rune Gjelsten were reportedly interested in bringing Hareide back to Manchester City as manager if their bid to take over the club was successful, but the takeover bid failed and Hareide never returned to the club. When the pair tried to take over Leeds United around the same time, it was once again reported that Hareide would be installed as manager if the takeover bid succeeded, but this bid too failed and Hareide was never put in charge at Elland Road. However, the pair finally succeeded in a takeover bid for fellow English Premier League club Wimbledon in June 1997, and Hareide appeared all set to become the new manager of the club in a move that would have ousted the incumbent Joe Kinnear. But this never happened either.

Norway
Hareide was employed as the coach of the Norway national football team at the end of 2003, replacing Nils Johan Semb, after one season as coach of Rosenborg BK. On 8 December 2008, after having failed to take Norway to any international tournaments, and having had a bad start to the 2010 FIFA World Cup qualifying campaign, Hareide resigned from his position as national team coach of Norway. On 9 December 2008 Hareide announced that he was stepping down as coach of the Norway national team.

Viking
On 10 June 2009 it was announced that he wouldbe coaching Örgryte IS. On 1 December 2009 the former Norway national team head coach left the Swedish club to join Viking FK, from Stavanger to replace Uwe Rösler. Following Egil Østenstad resignation as director of football in Viking, Viking announced in September 2011 that Hareide would be manager of Viking, and that Josep Clotet Ruiz would be hired as coach from the 2012-season onwards, similar to the organization English clubs and Molde have, with Ole Gunnar Solskjær as manager and Mark Dempsey as coach. Viking finished 9th in 2010, Hareide's first season, and 11th in 2011. With the team positioned on 10th place on 9 June 2012, Hareide was released by Viking FK because of the bad results.

Second spell at Helsingborg
Following Conny Karlsson's resignation in Helsingborgs IF, the club hired Hareide, the last coach who won Allsvenskan with Helsingborgs IF, except Karlsson, as head coach until the end of the 2012 season.

Malmö FF
Hareide was brought out of retirement from his managerial career by being appointed as the new manager of the reigning Swedish champions Malmö FF on 9 January 2014. He had immediate success at the club as he led the team to defend their Allsvenskan title and qualify for the group stage of the 2014–15 UEFA Champions League in his first season. For this successful season Hareide was awarded Allsvenskan manager of the year. He was also nominated for coach of the year at Svenska idrottsgalan.

Denmark
On 10 December 2015, Hareide was announced as the new manager of the Denmark national football team replacing Morten Olsen, who had stepped down following the UEFA Euro 2016 qualification. Hareide began his new job on 1 March 2016. In November 2017, he managed his Denmark team to qualification for the 2018 FIFA World Cup in Russia. This was achieved with a 5-1 aggregate play-off win over Ireland.

Hareide was the Danish coach at the 2018 FIFA World Cup. He managed Denmark to 2nd place in their group before they were eliminated in the round of 16 in a penalty shootout against Croatia.

Hareide continued as manager of in the UEFA Euro 2020 qualifying. Under his leadership Denmark qualified for the UEFA Euro 2020. It was revealed that Kasper Hjulmand would replace him as manager of the Danish team following the tournament. However, due to the COVID-19 pandemic the tournament was postponed, and Hareide's contract expired. When he left he had not lost in ordinary time for the last 34 games, and his last defeat was on 11 October 2016 against Montenegro.

Rosenborg
In August 2020, he became the head coach of Rosenborg BK for a second tenure.

Malmö FF
In September 2022, Åge was announced as the new interim manager for Malmö FF.

Iceland
On 14 April 2023, Åge was announced as the new new manager of the Iceland national football team.

Media career
He resigned as the Norway national team coach then worked as an expert Norwegian Premier League commentator for the Norwegian Broadcasting Corporation.

Statistics

Playing career

Managerial career

1 Only competitive matches are counted.
2 For these earlier statistics, only league matches are collected.

Honours

Manager
Molde FK
Norwegian Football Cup: 1994

Helsingborgs IF
Allsvenskan: 1999
Svenska Cupen: 1997–98

Brøndby IF
Danish Superliga: 2001–02

Rosenborg BK
Tippeligaen: 2003
Norwegian Football Cup: 2003

Malmö FF
Allsvenskan: 2014
Svenska Supercupen: 2014

Individual
Allsvenskan Manager of the Year: 2014

References

External links

Malmö FF profile

1953 births
Living people
People from Hareid
Norwegian men's footballers
Norway men's international footballers
Norwegian football managers
Eliteserien players
Norwegian First Division players
IL Hødd players
Molde FK players
Manchester City F.C. players
Norwich City F.C. players
English Football League players
Molde FK managers
Helsingborgs IF managers
Brøndby IF managers
Rosenborg BK managers
Malmö FF managers
Norway national football team managers
Örgryte IS managers
Viking FK managers
Denmark national football team managers
Norwegian expatriate men's footballers
Expatriate men's footballers in England
Norwegian expatriate sportspeople in England
Norwegian expatriate football managers
Expatriate football managers in Sweden
Norwegian expatriate sportspeople in Sweden
Expatriate football managers in Denmark
Norwegian expatriate sportspeople in Denmark
Kniksen Award winners
Sports commentators
Men's association football defenders
2018 FIFA World Cup managers
Eliteserien managers
Allsvenskan managers
Danish Superliga managers
Footballers from Møre og Romsdal

Åge Hareide


Crkva sv. Lovre od Pazdigrada u Splitu, Hrvatska, zaštićeno je kulturno dobro. Nalazi se na adresi Put sv. Lovre 10c.

Opis dobra
Građena je kroz više razdoblja, od 13. do 19. stoljeća. Jednobrodna crkvica s apsidom, izgrađena je u 19. st., na mjestu srednjovjekovne crkve koja se u dokumentima prvi put spominje 1250. kao "Sanctus Laurentius Paganus" (sv. Lovre Seoski), a od koje se, kao antependij današnjeg oltara, sačuvao predromanički plutej oltarne pregrade, ukrašen pleterom. U 16. i 17.st. više je puta stradala od Turaka. U crkvi je gotički kip sv. Lovre, porijeklom iz crkve sv. Lovre koja se nekad nalazila na Narodnom trgu (Pjaci). Godine 1933., unutrašnjost je oslikana freskama s prizorima iz života sv. Lovre, Polaganja u grob i Uskrsnuća, splitskog slikara Mate Meneghella. Crkvica je posljednji put obnovljena 1983. kada su izvršena i arheološka istraživanja.

Zaštita
Pod oznakom Z-3859 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao sakralna graditeljska baština.

Izvori

Lovre, Pazdigrad
Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Crkva sv. Lovre od Pazdigrada


Cinsiyetçilik, kişinin cinsiyetine veya toplumsal cinsiyetine dayalı önyargı veya ayrımcılıktır . Cinsiyetçilik herkesi etkiler. Basmakalıplarla ve toplumsal cinsiyet rolleriyle bağlantılıdır, ve bir cinsiyetin veya toplumsal cinsiyetin doğası gereği diğerinden üstün olduğu inancını içerebilir. Aşırı cinsiyetçilik kadın düşmanlığını, cinsel tacizi, tecavüzü ve diğer cinsel şiddet biçimlerini teşvik edebilir. Cinsiyet ayrımcılığı cinsiyetçiliği kapsayabilir. Bu terim, insanlara cinsiyet kimlikleri  veya toplumsal cinsiyet veya cinsiyet farklılıklarına dayalı ayrımcılık olarak tanımlanmaktadır. Cinsiyet ayrımcılığı özellikle işyeri eşitsizliği açısından tanımlanmaktadır. Sosyal veya kültürel gelenek ve normlardan ortaya çıkabilir.

Etimoloji ve tanımlar
Fred R. Shapiro'ya göre, "cinsiyetçilik" terimi büyük olasılıkla 18 Kasım 1965'te Pauline M. Leet tarafından Franklin ve Marshall Koleji'ndeki "Öğrenci-Fakülte Forumu" sırasında ortaya atıldı.  ] Spesifik olarak, cinsiyetçilik kelimesi Leet'in "Kadınlar ve Lisans" adlı forum katkısında geçiyor ve bunu ırkçılıkla karşılaştırarak tanımlıyor, kısmen (sayfada) 3): "Tartıştığınızda ... daha az kadın iyi şiir yazdığı için, bu onların tamamen dışlanmasını haklı çıkarıyor, ırkçınınkine benzer bir pozisyon alıyorsunuz - bu durumda size 'cinsiyetçi' diyebilirim . . . Hem ırkçı hem de cinsiyetçi, yaşananlar hiç olmamış gibi davranıyor ve ikisi de her iki durumda da alakasız  faktörlere atıfta bulunarak birinin değeri hakkında kararlar alıyor ve sonuçlara varıyorlar.

Ayrıca Shapiro'ya göre "cinsiyetçilik" terimi ilk kez, Caroline Bird'ün 15 Kasım 1968'de Günün Hayati Konuşmaları'nda yayınlanan "Kadın Doğmak Üzerine" konuşmasında yer aldı (s. 6). Bu konuşmada kısmen şunları söyledi: "Birçok yönden cinsiyetçi bir ülke olduğumuz yurtdışında kabul görüyor. Cinsiyetçilik, cinsiyet önemli değilken insanları cinsiyetlerine göre yargılamaktır. Cinsiyetçiliğin ırkçılıkla kafiyeli olması amaçlanmıştır."

Cinsiyetçilik, bir cinsiyetin diğerinden üstün olduğu inancına dayalı bir ideoloji olarak tanımlanabilir. Cinsiyete dayalı ayrımcılık, önyargı veya klişeleştirmedir ve çoğunlukla kadınlara ve kız çocuklarına yöneliktir.

Sosyoloji, cinsiyetçiliği hem bireysel hem de kurumsal düzeyde tezahür ederek inceledi. Richard Schaefer'e göre, cinsiyetçilik tüm büyük sosyal kurumlar tarafından sürdürülüyor. Sosyologlar, hem bireysel hem de kurumsal düzeyde işleyen ırkçılık gibi diğer ideolojik baskı sistemleri arasındaki paralellikleri tanımlarlar. İlk kadın sosyologlar Charlotte Perkins Gilman, Ida B. Wells ve Harriet Martineau cinsiyet eşitsizliği sistemlerini tanımladılar, ancak daha sonra türetilen cinsiyetçilik terimini kullanmadılar. İşlevselci paradigmayı benimseyen sosyologlar, örneğin Talcott Parsons, cinsiyet eşitsizliğini dimorfik bir cinsiyet modelinin doğal sonucu olarak anladı.

Psikolog Mary Crawford ve Rhoda Unger, cinsiyetçiliği, "bir grup olarak kadınlara yönelik olumsuz tutum ve değerleri" kapsayan, bireylerin sahip olduğu önyargı olarak tanımlıyor. Peter Glick ve Susan Fiske, kadınlar hakkındaki klişelerin hem olumlu hem de olumsuz olabileceğini ve bireylerin sahip oldukları klişeleri düşmanca cinsiyetçilik veya hayırsever cinsiyetçilik olarak bölümlere ayırdıklarını açıklamak için kararsız cinsiyetçilik terimini icat ettiler.

Eski Mısır'da kadınların statüsü babalarına veya kocalarına bağlıydı, ancak mülkiyet hakları vardı ve davacı olarak da dahil olmak üzere mahkemeye katılabiliyorlardı. Anglo-Sakson döneminin kadınlarına genellikle eşit statü verildi. Bununla birlikte, birçok tarım öncesi toplumun kadınlara bugünün kadınlarından daha yüksek bir statü sağladığı fikrini destekleyecek kanıtlar eksiktir. Tarım ve yerleşik kültürlerin benimsenmesinden sonra, bir cinsiyetin diğerinden aşağı olduğu kavramı yerleşmiş; çoğu zaman bu kadınlara ve kızlara dayatıldı. Antik dünyada kadınlara eşit olmayan muamele örnekleri arasında kadınların siyasi sürece katılmasını engelleyen yazılı yasalar; antik Roma'da kadınlar oy kullanamaz veya siyasi görevlerde bulunamazlardı. Başka bir örnek, çocuklara kadınların aşağılığını aşılayan bilimsel metinlerdir; Antik Çin'deki kadınlara, bir kadının çocuklukta babasına, evlilikte kocasına ve dul kaldığında oğluna itaat etmesi gerektiği şeklindeki Konfüçyüs ilkeleri öğretildi.

Batı ülkelerinde evli kadınların haklarına getirilen kısıtlamalar birkaç on yıl öncesine kadar  yaygındı: örneğin, evli Fransız kadınlar 1965'te  kocalarının izni olmadan çalışma hakkını elde ettiler ve Batı Almanya'da kadınlar bu hakkı 1977'de elde ettiler. İspanya'da Franco döneminde evli bir kadının çalışması, mülk sahibi olması ve evden uzaklaşması için kocasının rızasına (permiso evlilik denir) ihtiyaç duyuyordu; izinli evlilik 1975'te kaldırıldı. Avustralya'da 1983 yılına kadar evli bir kadının pasaport başvurusunun kocası tarafından onaylanması gerekiyordu.

Dünyanın bazı yerlerinde kadınlar evlilikteki yasal haklarını kaybetmeye devam ediyor. Örneğin, Yemen evlilik yönetmeliği, bir kadının kocasına itaat etmesi ve onun izni olmadan evden çıkmaması gerektiğini belirtir.  Irak'ta yasa, kocaların yasal olarak karılarını "cezalandırmasına" izin veriyor.  Demokratik Kongo Cumhuriyeti'nde Aile Yasası, kocanın evin reisi olduğunu belirtir; kadın itaatini kocasına borçludur; bir kadın, kocası nerede yaşamayı seçerse onunla birlikte yaşamak zorundadır; ve eşler, mahkemede dava açmak veya diğer yasal işlemleri başlatmak için kocalarından izin almalıdır.

Evlilikte kadınlara yönelik istismar ve ayrımcı uygulamalar genellikle çeyiz, başlık parası ve mehir gibi mali ödemelerden meydana gelmektedşr. Bu işlemler genellikle kadının kocası tarafından zorlayıcı kontrolünü haklı çıkarma ve ona kadın üzerinde yetki verme işlevi görür; örneğin , Kişisel Durum Kanunu'nun (Tunus) 13. Maddesi, "Koca, mehri ödemediği takdirde, kadını nikahı kıymaya zorlayamaz" , eğer mehir ödenir ise, evlilik içi tecavüze izin verilir. Bu bağlamda, eleştirmenler Tunus'ta kadınların iddia edilen kazanımlarını ve bölgede ilerici bir ülke olarak imajını sorguladılar ve kadınlara karşı ayrımcılığın burada çok güçlü olduğunu savundular.

İşkenceye Karşı Dünya Örgütü (OMCT), kadınlara yönelik kötü muameleyi durdurmada "bağımsızlığın ve istismarcı bir kocayı terk etme yeteneğinin" çok önemli olduğunu kabul etti. Bununla birlikte, dünyanın bazı yerlerinde, kadınların bir kez evlendikten sonra şiddet uygulayan bir kocadan ayrılma şansları çok düşüktür: Mahkemede kusuru kanıtlama ihtiyacı nedeniyle birçok yargı alanında boşanmak çok zordur. Fiili ayrılık (evlilik evinden uzaklaşma) girişiminde bulunulurken, bunu engelleyen yasalar nedeniyle de imkansızdır. Örneğin Afganistan'da evli olduğu evi terk eden bir kadın "kaçtığı" için tutuklanma riskiyle karşı karşıyadır. Ek olarak, Hindistan da dahil olmak üzere birçok eski İngiliz kolonisi, bir kadının mahkeme tarafından kocasına dönmesine karar verilebileceği evlilik haklarının iadesi kavramını sürdürüyor  bunu yapmazsa, mahkemeye itaatsizlik olarak kabul edilebilir. Başlık parasının ödenmesiyle ilgili başka sorunlar da vardır: eğer kadın ayrılmak isterse, kocası kadının ailesine ödediği başlık parasının iadesini talep edebilir; ve kadının ailesi çoğu kez ödeyemiyor ya da ödemek istemiyor.

Evlilikle ilgili kanunlar, yönetmelikler ve gelenekler, dünyanın birçok yerinde kadınlara karşı ayrımcılık yapmaya devam etmekte ve özellikle cinsel şiddet ve cinsellikle ilgili kendi kaderini tayin hakkı ile ilgili alanlarda kadınların kötü muamele görmesine katkıda bulunmaktadır, ikincisinin ihlali artık kadın haklarının ihlali olarak kabul ediliyor. 2012'de, o zamanlar İnsan Hakları Yüksek Komiseri olan Navi Pillay şunları söyledi:Kadınlara sıklıkla eşya muamelesi yapılıyor, evliliğe, insan ticaretine, cinsel köleliğe satılıyorlar. Kadına yönelik şiddet sıklıkla cinsel şiddet biçimini almaktadır. Bu tür şiddetin kurbanları genellikle rastgele cinsel ilişkide bulunmakla suçlanır ve kaderlerinden sorumlu tutulurken, kısır kadınlar ise kocaları, aileleri ve toplulukları tarafından reddedilir. Pek çok ülkede, evli kadınlar kocalarıyla cinsel ilişkiye girmeyi reddedemeyebilirler ve genellikle doğum kontrol yöntemi kullanıp kullanmadıkları konusunda söz hakları yoktur...Kadınların bedenleri üzerinde tam özerkliğe sahip olmalarını sağlamak, kadın ve erkek arasında esaslı bir eşitliğin sağlanmasına yönelik ilk önemli adımdır. Ne zaman, nasıl ve kiminle seks yapmayı seçtikleri ve ne zaman, nasıl ve kiminle çocuk sahibi olmayı seçtikleri gibi kişisel meseleler, onurlu bir hayat yaşamanın merkezinde yer alır.Cinsiyet, siyasi alanda kadınlara yönelik ayrımcılık için bir araç olarak kullanılmıştır. Kadınların oy hakkı, Yeni Zelanda'nın kadınlara oy hakkı veren ilk ülke olduğu 1893 yılına kadar sağlanamadı.. Suudi Arabistan, Ağustos 2015 itibarıyla 2011'de kadınlara oy kullanma hakkını uzatan en son ülkedir. Bazı Batılı ülkeler kadınlara oy kullanma hakkını nispeten yakın zamanda tanıdı. İsviçreli kadınlar 1971'de federal seçimlerde oy kullanma hakkını elde ettiler  ve Appenzell Innerrhoden, 1991'de İsviçre Federal Yüksek Mahkemesi tarafından buna zorlandığında kadınlara yerel konularda oy hakkı veren son kanton oldu. . Fransız kadınlarına 1944'te oy hakkı verildi. Yunanistan'da kadınlar 1952'de oy kullanma hakkını elde ettiler. Lihtenştayn'da kadınlar, 1984'teki kadınların oy hakkı referandumuyla 1984'te oy kullanma hakkını elde ettiler.

Günümüzde hemen hemen her kadının oy kullanma hakkı olmasına rağmen, siyasette kadınlar için katedilmesi gereken daha çok yol var. Araştırmalar, Avustralya, Kanada ve Amerika Birleşik Devletleri dahil olmak üzere birçok demokraside kadınların basında hâlâ toplumsal cinsiyet basmakalıpları kullanılarak temsil edildiğini göstermiştir. Birden fazla yazar, medyadaki cinsiyet farklılıklarının bugün 1980'lerde olduğundan daha az belirgin olduğunu, ancak hala mevcut olduğunu göstermiştir. Bazı konuların (örn. eğitim) kadın adaylarla bağlantılı olması muhtemelken, diğer konuların (örn. vergiler) erkek adaylarla bağlantılı olması muhtemeldir. Ayrıca, kadınlar duygusal ve bağımlı olarak tasvir edildiğinden, kadın adayların görünüşleri ve kişilikleri gibi kişisel niteliklerine daha fazla vurgu yapılmaktadır.

1980'lerin başına kadar, bazı lüks restoranların iki menüsü vardı: fiyatların erkekler için listelendiği normal bir menü ve fiyatların listelenmediği ikinci bir kadın menüsü ("bayanlar menüsü" olarak adlandırılıyordu) böylece lokantadaki kadın ürünlerin fiyatları bilinmeyecek. 1980'de Kathleen Bick, bir erkek iş ortağını Batı Hollywood'daki L'Orangerie'de akşam yemeğine çıkardı. Kendisine fiyatları olmayan bir kadın menüsü ve konuğuna fiyatları olan bir menü verildikten sonra Bick, avukat Gloria Allred'i kadın menüsünün Kaliforniya Sivil Haklar Yasasına aykırı olduğu gerekçesiyle ayrımcılık davası açması için tuttu. Bick, bir kadın menüsünü fiyatsız almanın kendisini "aşağılanmış ve küskün" hissetmesine neden olduğunu belirtti. Restoranın sahipleri, bir kadın odaya girdiğinde erkeklerin ayağa kalkması gibi bir nezaket gereği yapıldığını söyleyerek uygulamayı savundu. Dava düşmesine rağmen restoran cinsiyete dayalı menü politikasına son verdi.

İngilizce dışındaki dillerde cinsiyetçilik
Roman dilleri, Fransızca ve İspanyolca gibi eril formun varsayılan olması nedeniyle cinsiyetçiliği pekiştiriyor olarak görülebilir.. "Bayan" anlamına gelen "matmazel" kelimesinin, 2012 yılında Başbakan François Fillon Fransız idari formlarından çıkarıldığını ilan etti. Mevcut baskı, eril çoğul zamirin karışık cinsiyetli bir grupta değişmek için varsayılan olarak kullanılmasını gerektirir. İspanyolcaya gelince, Meksika İçişleri Bakanlığı cinsiyetçi dil kullanımının nasıl azaltılacağına dair bir rehber yayınladı.

Almanca konuşanlar ayrıca cinsiyetçiliğin dilbilgisi ile nasıl kesiştiğine dair sorular da gündeme getirdi. Alman dili, cinsiyet, sayı ve durum için büyük ölçüde çekimlenmiştir; İnsanların mesleklerini veya statülerini ifade eden neredeyse tüm isimler cinsiyete göre farklılaştırılmıştır. Daha fazla cinsiyetten bağımsız yapılar için, bazen bunun yerine ulaç isimler kullanılır, çünkü bu, çoğuldaki dilbilgisel cinsiyet ayrımını ortadan kaldırır ve tekilde önemli ölçüde azaltır. Örneğin, die Studenten ("erkek öğrenciler") veya die Studentinnen ("kadın öğrenciler") yerine die Studierenden ("çalışan [insanlar]") yazılır. Bununla birlikte, bu yaklaşım bir belirsizlik unsuru ortaya çıkarır, çünkü ulaç isimler, birincil mesleği olarak rutin olarak meşgul olan bir kişiden ziyade, şu anda faaliyette bulunan kişiyi daha kesin olarak ifade eder.

Düzeltilmemiş cinsiyetler arası ücret farkı (çalışma saatleri, meslekler, eğitim ve iş deneyimindeki farklılıklar dikkate alınmadan fark) başlı başına bir ayrımcılık ölçüsü değildir. Aksine, bir karşılaştırma barometresi olarak hizmet etmek için kadın ve erkeklerin ortalama ücretlerindeki farklılıkları birleştirir. Ücret farklılıkları aşağıdakilerden kaynaklanır:

 mesleki ayrım (daha yüksek ücretli sektörlerde daha fazla erkek ve daha düşük ücretli sektörlerde daha fazla kadınların olması),
 dikey ayrım (kıdemli pozisyonlarda daha az kadın ve dolayısıyla daha iyi ödeme pozisyonları),
 etkisiz eşit ücret mevzuatı,
 kadınların toplam ücretli çalışma saatleri ve
 işgücü piyasasına girişin önündeki engeller (eğitim düzeyi ve bekar ebeveynlik oranı gibi).

Frederick Attenborough, cinsiyetçi şakaların, şakanın ucunu bir nesneye indirgeyen bir cinsel nesneleştirme biçimi olabileceğini savunuyor. Sadece kadınları nesneleştirmekle kalmaz, aynı zamanda kadına yönelik şiddete veya önyargıya da göz yumabilirler. örneğin, cinsiyetçi mizah-kadınların mizah yoluyla aşağılanması - iyi huylu eğlence kisvesi altında cinsiyet ayrımcılığını önemsizleştirir, böylece mizahi olmayan cinsiyetçi iletişimin muhtemelen maruz kalacağı meydan okumaları veya muhalefeti engeller."  Ford tarafından 73 erkek lisans öğrencisi üzerinde yapılan bir araştırma, "cinsiyetçi mizahın, cinsiyetçi erkekler arasında kadınlara karşı önyargının davranışsal ifadesini teşvik edebileceğini" buldu. Araştırmaya göre, cinsiyetçilik mizahi bir şekilde sunulduğunda, tolere edilebilir ve sosyal olarak kabul edilebilir olarak görülüyor: "Kadınların mizah yoluyla aşağılanması, cinsiyetçi katılımcıları kadınlara yönelik ayrımcılığa ilişkin daha genel ve daha kısıtlayıcı normlara uymak zorunda olmaktan 'özgürleştirdi'. "

Cinsiyet ayrımcılığı, gerçek veya algılanan cinsiyet kimliğine dayalı ayrımcılıktır.  Cinsiyet kimliği, "bir bireyin doğumda belirlenmiş cinsiyetine bakılmaksızın, cinsiyetle ilgili kimliği, görünümü veya tavırları veya cinsiyetle ilgili diğer özellikleridir".  Cinsiyet ayrımcılığı teorik olarak cinsiyetçilikten farklıdır.  Cinsiyetçilik biyolojik cinsiyete dayalı bir önyargı iken, cinsiyet ayrımcılığı özellikle üçüncü cinsiyet, cinsiyet queer ve diğer ikili olmayan tanımlanmış kişiler dahil olmak üzere cinsiyet kimliklerine yönelik ayrımcılığı ele alır.  Özellikle insanlara işyerinde nasıl davranıldığına atfedilir,  ve cinsiyet kimliği ve ifadesi temelinde ayrımcılığın yasaklanması, Amerikan hukuk sisteminde bir tartışma konusu olarak ortaya çıktı.

Kongre Araştırma Servisi'nin yakın tarihli bir raporuna göre, "konuyu değerlendiren federal mahkemelerin çoğunluğu cinsiyet kimliğine dayalı ayrımcılığın cinsiyet ayrımcılığı olmadığı sonucuna varmasına rağmen, aksi sonuca varan birkaç mahkeme var". Hurst, "mahkemeler genellikle cinsiyeti, toplumsal cinsiyeti ve cinsel yönelimi karıştırır ve bunları yalnızca geylerin ve lezbiyenlerin değil, aynı zamanda kendilerini sunmayan veya geleneksel olarak cinsiyetlerinden beklenen şekilde hareket etmeyenler içinde geçerlidir.

Cinsiyetçilik türleri

Muhalif cinsiyetçilik
Muhalif cinsiyetçilik, transfeminist yazar Julia Serano tarafından icat edilen ve muhalif cinsiyetçiliği "erkek ve dişinin katı, birbirini dışlayan kategoriler olduğu inancı" olarak tanımlayan bir terimdir. Muhalif cinsiyetçilik, cisseksizm, heteronormativite ve geleneksel cinsiyetçilik gibi bir dizi sosyal normda hayati bir rol oynar.

Muhalif cinsiyetçilik, erkeklerde erkeksi ifadeyi ve kadınlarda dişil ifadeyi normalleştirirken aynı anda erkeklerde kadınlığı ve kadınlarda erkekliği şeytanlaştırır. Bu kavram, cisgender insanları transgender insanlara karşı hem doğal hem de ayrıcalıklı olarak gören sosyal norm olan cissexism'i desteklemede çok önemli bir rol oynar.

İki zıt cinsiyete sahip olma fikri, cinsiyet teorisyeni Judith Butler'ın "zorunlu heteroseksüellik uygulaması" dediği şey aracılığıyla cinselliğe bağlıdır. Muhalif cinsiyetçilik heteronormativiteye bu şekilde bağlı olduğundan, heteroseksüel olmayanlar toplumsal cinsiyet normlarını yıkıyor olarak görülüyor.

Serano'ya göre karşı cins kavramı "tehlikeli bir emsal" oluşturuyor, "erkekler büyükse kadınlar küçük olmalı ve erkekler güçlüyse kadınlar zayıf olmalı". Cinsiyet ikili ve karşıt normlar, kadınlığın erkekliğe göre daha aşağı olduğu ve ona hizmet ettiği inancı olan "geleneksel cinsiyetçiliği" desteklemek için birlikte çalışır.

Şefkatli cinsiyetçilik

İkircikli cinsiyetçilik

Kaynakça

Zorbalık
Feminist terminoloji
Cinsiyet eşitliği
Cinsiyetçilik

Cinsiyetçilik


James Warren DeMint (born September 2, 1951) is an American businessman, author, and retired politician who served as a United States Senator from South Carolina and as president of The Heritage Foundation. DeMint is a member of the Republican Party and a leading figure in the Tea Party movement; he is also the founder of the Senate Conservatives Fund.

DeMint served as the United States representative for  from 1999 to 2005. He was elected to the U.S. Senate from South Carolina in 2004 and reelected in 2010. DeMint served in the Senate until January 2, 2013, when he stepped down to become president of The Heritage Foundation. On May 2, 2017, DeMint resigned his position at Heritage at the request of its board. He later became a senior advisor to Citizens for Self-Governance and the founding chairman of the Conservative Partnership Institute.

Early life and education
DeMint was born in Greenville, South Carolina, one of four children. His parents, Betty W. (née Rawlings) and Thomas Eugene DeMint, divorced when he was five years old. Following the divorce, Betty DeMint operated a dance studio out of the family's home.

DeMint attended Christ Church Episcopal School and Wade Hampton High School. He played drums for a cover band called Salt & Pepper. He received a bachelor's degree in 1973 from the University of Tennessee, where he was a part of the Sigma Alpha Epsilon fraternity, and received an MBA in 1981 from Clemson University.

Early career
DeMint joined his father-in-law's advertising firm in Greenville in 1981, working in the field of market research. In 1983, he founded The DeMint Group, a research firm with businesses, schools, colleges, and hospitals as clients.

U.S. House of Representatives

Elections
DeMint's first involvement in politics began in 1992, when he was hired by Republican Representative Bob Inglis to work on his campaign for South Carolina's Fourth Congressional District. Inglis defeated three-term incumbent Democrat Liz J. Patterson, and DeMint performed message-testing and marketing for Inglis through two more successful elections.

In 1998, Inglis ran for the U.S. Senate instead of seeking re-election to the House of Representatives. DeMint left his firm to run for Inglis' House seat. The district was considered the most Republican in the state, and it was understood that whoever won the primary would be heavily favored to be the district's next congressman. DeMint finished second in the Republican primary behind State Senator and fellow Greenville resident Michael Fair. In the runoff, DeMint narrowly defeated Fair by 2,030 votes. He then defeated Democratic State Senator Glenn Reese with 57 percent of the vote to Reese's 40 percent. DeMint faced no major-party opposition in 2000, and defeated an underfunded Democrat in 2002.

Tenure
DeMint was elected president of the freshman class of House Republicans. DeMint pledged to serve only three terms in the House.

The Washington Post and The Christian Post have described DeMint as a "staunch conservative", based on his actions during his time in the House. He broke rank with his party and powerful state interests several times: DeMint was one of 34 Republicans to oppose President Bush's No Child Left Behind program and one of 25 to oppose Medicare Part D. He sought to replace No Child Left Behind with a state-based block-grant program for schools. DeMint also worked to privatize Social Security by allowing the creation of individual investment accounts in the federal program. In 2003, DeMint sponsored legislation to allow people under the age of 55 to set aside 3 percent to 8 percent of their Social Security withholding income in personal investment accounts. DeMint was also the only South Carolina House member to vote for normalizing trade relations with China, arguing in favor of free trade between the countries. He also provided a crucial swing vote on a free trade bill regarding Caribbean countries. His votes led South Carolina's influential textile industry to heavily oppose him in his subsequent House and Senate races.

U.S. Senate

2004 election

DeMint declared his candidacy for the Senate on December 12, 2002, after Sen. Ernest Hollings announced that he would retire after the 2004 elections. DeMint was the White House's preferred candidate in the Republican primary.

In the Republican primary on June 8, 2004, DeMint placed a distant second, 10.3% behind former governor David Beasley and just barely ahead of Thomas Ravenel. Ravenel endorsed DeMint in the following runoff. DeMint won the runoff handily, however.

DeMint then faced Democratic state education superintendent Inez Tenenbaum in the November general election. DeMint led Tenenbaum through much of the campaign and ultimately defeated her by 9.6 percentage points. DeMint's win meant that South Carolina was represented by two Republican senators for the first time since Reconstruction, when Thomas J. Robertson and John J. Patterson served together as senators.

DeMint stirred controversy during debates with Tenenbaum when he stated his belief that openly gay people should not be allowed to teach in public schools. When questioned by reporters, DeMint also stated that single mothers who live with their boyfriends should similarly be excluded from being educators. He later apologized for making the remarks, saying they were "distracting from the main issues of the debate." He also noted that these were opinions based on his personal values, not issues he would or could deal with as a member of Congress.

2010 election

DeMint easily won re-nomination in the Republican Party primary. Democratic Party opponent Alvin Greene won an upset primary victory over Vic Rawl. Greene received scrutiny from Democratic Party officials, with some calling for Greene to withdraw his candidacy or be replaced on the ballot. On November 2, 2010, DeMint defeated Greene by a margin of 63% to 28%, with Green Party candidate Tom Clements receiving 9% of the vote.

Tenure
In his first term, DeMint was appointed to the Commerce, Science and Transportation Committee, the Environment and Public Works Committee, the Joint Economic Committee, and the Special Committee on Aging. In 2006, DeMint began leading the Senate Steering Committee. DeMint also served as a member of the Committee on Foreign Relations and the Committee on Commerce, Science, and Transportation.

As a member of the 111th United States Congress, DeMint joined the United States Senate Committee on Banking, Housing, and Urban Affairs. In 2009, DeMint was one of two senators who voted against Hillary Clinton's appointment to Secretary of State, and the next year he introduced legislation to completely repeal the Patient Protection and Affordable Care Act, commonly referred to as Obamacare. Later in 2010, he introduced another piece of legislation titled the Regulations from the Executive in Need of Scrutiny, which aimed to require congressional approval of any major regulation change made by a federal agency. At the end of his first term, DeMint was appointed to the Senate Impeachment Trial Committee for the impeachment of federal judge Thomas Porteous.

After being re-elected in 2010, DeMint became the highest-ranking elected official associated with the Tea Party. During the first year of his second term, DeMint released a letter signed by over 30 other Senate Republicans asking the supercommittee tasked with balancing the federal budget to do so within the next 10 years, and without creating any net tax increases.

In 2012, DeMint announced his resignation from the Senate effective January 2, 2013, to take a job as president of The Heritage Foundation. On December 17, 2012, South Carolina governor Nikki Haley announced that she would name Congressman Tim Scott to fill DeMint's vacated seat.

Political positions

DeMint is a member of the Republican Party and is aligned with the Tea Party movement. In 2011, DeMint was identified by Salon as one of the most conservative members of the Senate.

Economy and budget
Throughout his political career, DeMint has favored a type of tax reform that would replace the federal income tax with a national sales tax and, in addition, abolish the Internal Revenue Service. He has supported many changes to federal spending, such as prioritizing a balanced budget amendment instead of increasing the national debt limit. As a senator, DeMint proposed a two-year earmark ban to prevent members of Congress from spending federal money on projects in their home states. In 2008, presidential candidates John McCain, Hillary Clinton, and Barack Obama co-sponsored DeMint's earmark reform proposal, although it ultimately failed to pass in the Senate. In March 2010, DeMint's earmark reform plans were again defeated. In November of the same year, DeMint, along with nine other senators including Rand Paul and Marco Rubio, proposed another moratorium on earmarks which was adopted by Senate Republicans.

DeMint has also been a proponent of free trade agreements, advocated for the privatization of Social Security benefits, and in 2009 authored the "Health Care Freedom Plan", which proposed giving tax credits to those who are unable to afford health insurance. DeMint opposed President Barack Obama's health care reform efforts, saying of the Affordable Care Act, "If we're able to stop Obama on this it will be his Waterloo. It will break him."

DeMint was the sole 'Nay' vote for the Post-9/11 Veterans Educational Assistance Act of 2008.

DeMint was opposed to the Emergency Economic Stabilization Act of 2008 and the bailouts during the automotive industry crisis of 2008–2010. He also led a group of senators in opposing government loans to corporations. He supports a high level of government accountability through the auditing of federal agencies.

Foreign policy
In 1999, DeMint voted against the NATO intervention during the Kosovo war. DeMint voted to authorize military force in Iraq in 2002. In 2011, DeMint voted in favor of Rand Paul's resolution opposing military involvement in Libya. He favored preventing Iran from developing nuclear weapons over a policy of containment after their development.

DeMint has also expressed concern about various United Nations treaties, such as the Convention on the Rights of Persons with Disabilities and the Law of the Sea Treaty. DeMint favors legal immigration and opposes granting amnesty to illegal immigrants. He has expressed opposition to the Border Security, Economic Opportunity, and Immigration Modernization Act of 2013 on the basis that granting amnesty to illegal immigrants may cost American taxpayers trillions of dollars.

In a May 15, 2020, editorial in Newsweek, DeMint stated that while he continued to support free trade, he was wrong about liberalizing trade with China.

Obama administration
In October 2009, after the Honduran Army, on orders from the Honduran Supreme Court, removed Manuel Zelaya as president, DeMint visited the country to gather information. The trip was approved by Senate Minority Leader Mitch McConnell but opposed by Foreign Relations Committee Chairman John Kerry. DeMint supported the new government, while the Obama administration favored Zelaya's return to the presidency.

In late 2009, DeMint criticized Barack Obama for waiting eight months into his first term as president before nominating a new head of the Transportation Security Administration. After the attempted bombing of Northwest Flight 253 in December 2009, DeMint stated that President Obama had not put enough focus on terrorism while in office.

DeMint blamed Obama for racism in the United States. He said that Obama "took race back to the '60s, as far as I'm concerned. He made everything a race issue, or at least saw it through a racial lens. The country had moved toward bending over backward to create equality. But then suddenly, with Obama, he just lit the fires. I thought when he was elected that was the big victory, that we had put racism behind us."

Social issues
DeMint opposes abortion except when the woman's life is in danger and opposing research from stem cells derived from human embryos.

DeMint voted against the Patient Protection and Affordable Care Act, also known as Obamacare, in December 2009, and he voted against the Health Care and Education Reconciliation Act of 2010.

He voted in favor of declaring English the official language of the US government.

DeMint is firmly opposed to same-sex marriage. In his book Now or Never: Saving America from Economic Collapse, DeMint states:

DeMint also argues that same-sex marriage infringes upon religious liberty:

DeMint has repeatedly voted for a constitutional amendment banning same-sex marriage. He has also voted to ban same-sex adoption in Washington, D.C. DeMint drew considerable criticism by saying that openly gay teachers should be banned from teaching in public schools.

In a 2008 interview, DeMint said that while government does not have the right to restrict homosexuality, it also should not encourage it through legalizing same-sex marriage, due to the "costly secondhand consequences" to society from the prevalence of certain diseases among homosexuals. On October 1, 2010, DeMint, in comments that echoed what he had said in 2004, told a rally of his supporters that openly homosexual and unmarried sexually active people should not be teachers. In response, the National Organization for Women, the National Education Association, the gay rights group Human Rights Campaign, GOProud (a GOP group), and the National Gay and Lesbian Task Force asked for DeMint's apology.

Later career

Senate Conservatives Fund

In 2008, DeMint formed the Senate Conservatives Fund (SCF), a political action committee with the intention of supporting conservative candidates that may have otherwise been overlooked by the national party. The SCF is associated with the Tea Party movement. It supports conservative Republican politicians in primary challenges and general elections. SCF states that it raised $9.1 million toward the 2010 U.S. Senate elections and which endorsed successful first-time Senate candidates Pat Toomey, Rand Paul, Mike Lee, Ron Johnson, Marco Rubio. DeMint left SCF in 2012.

The Heritage Foundation

On April 4, 2013, DeMint started his first full day as president of The Heritage Foundation. The Washington Post reported that DeMint's predecessor at the Heritage Foundation, Edwin Feulner, was paid a base salary of $477,097 in 2010 compared to a U.S. Senator's salary of $174,000 and that year DeMint was one of the poorest members of the Senate, with an estimated wealth of $40,501.

On May 2, 2017, DeMint was fired from The Heritage Foundation following a unanimous vote of the foundation's board of trustees, which had lost confidence in his ability to maintain the organization's role as a fount of conservative thinking.  A public statement by the board said a thorough investigation of the foundation's operations under DeMint found "significant and worsening management issues that led to a breakdown of internal communications and cooperation." "While the organization has seen many successes," the board statement said, "Jim DeMint and a handful of his closest advisers failed to resolve these problems."

Citizens for Self-Governance
In June 2017, DeMint became a senior advisor to Citizens for Self-Governance, a group which is seeking to call a convention to propose amendments to the United States Constitution in order to reduce federal government spending and power. According to DeMint, "The Tea Party needs a new mission. They realize that all the work they did in 2010 has not resulted in all the things they hoped for. Many of them are turning to Article V." The proposed constitutional convention would impose fiscal restraint on Washington D.C., reduce the federal government's authority over states, and impose term limits on federal officials.

Conservative Partnership Institute

In 2017, DeMint founded the Conservative Partnership Institute, of which he serves as chairman. The stated purpose of the CPI is the professional development of conservative staffers and elected officials. Mark Meadows joined as senior partner in January 2021. The Save America PAC donated $1 million to the CPI.
A 2022 NPR investigation found CPI might be violating prohibitions on 501(c)(3) charities providing benefits to political parties (in this case, the Republican Party).

2020 election results
As part of the attempts to overturn the 2020 United States presidential election, DeMint signed a December 10, 2020, letter from the Conservative Action Project asking state legislatures in the battleground states of Pennsylvania, Arizona, Georgia, Wisconsin, Nevada, and Michigan to disregard the popular vote outcomes in each of those states and appoint slates of electors to the Electoral College in support of President Donald Trump.

Personal life
DeMint's wife, Debbie, is one of three children of the late Greenville advertising entrepreneur and South Carolina Republican figure James Marvin Henderson Sr.

Works
 Why We Whisper: Restoring Our Right to Say It's Wrong, with J. David Woodard. Rowman & Littlefield. 2007.

 Now or Never: Saving America from Economic Collapse. Center Street, 2012.
 Falling in Love With America Again Center Street, 2014.

References

External links

|-

|-

|-

1951 births
Living people
21st-century American politicians
Christians from South Carolina
Clemson University alumni
Politicians from Greenville, South Carolina
Republican Party members of the United States House of Representatives from South Carolina
Republican Party United States senators from South Carolina
Sigma Alpha Epsilon members
Tea Party movement activists
The Heritage Foundation
University of Tennessee alumni

Jim DeMint


Athenaios (; Athếnaios Naukratios, ), fra Naukratis i Egypten, var en græsk retoriker og grammatiker, som var virksom i slutningen af 100-tallet og begyndelsen af 200-tallet e.Kr. Meget lidt er kendt om ham bortset fra det, som kan trækkes ud af hans litterære værker.

Det byzantinske leksikon Suda fortæller kun, at han "levede i tiden under Marcus", men med den foragt, som Athenaios omtaler Commodus (død 192), viser, at han må have overlevet kejseren.

Tabte værker

Athenaios selv udtaler, at han var forfatter af en afhandling om tratta, en fiskeart nævnt af forfatteren Arkippos og andre komedieforfattere, og en afhandling om de syriske kongers historie. Begge værker er gået tabt for eftertiden.

Deipnosophistae

Et tredje værk, Deipnosophistae, er derimod bevaret. Titlens mening er muligvis middagsbordsfilosofier, og består af femten bøger. De første to bøger og dele af den 3, 11 og 15, er kun bevarede i uddrag, men resten er bevaret i sin helhed. Det er et stort værk med ulige former for information, hovedsagelig om emner knyttet til bordet, men også bemærkninger om musik, sange, danse, lege, og kurtisaner. Værket består af mange citater fra andre forfatteres værker, som senere er gået tabt (og Athenaios' værk har således værdi ud over sig selv). Henved 800 forfattere og 2500 enkeltstående skrifter eller værker bliver refereret af Athenaios, og han hævder selv med at have læst 800 komedieskuespil alene.

Værket hævder at være en redegørelse givet af forfatteren til hans ven Timokrates ved en banket holdt i huset til en Laurentius (eller Larentius), en lærd og en rig patron af kunsten. Det er således en dialog inden for dialogen, lige som Platons, men en samtale af utilstrækkelig længde for at optage flere dage (skønt præsenteret som være foregået i løbet af en dag) og overbeviser ikke i en stil svarende til de korte samtaler med Sokrates. Blandt de 29 gæster er Galen og Ulpianus, men de er alle sandsynligvis fiktive personligheder i fortællingen, og de øvrige har liden andel i samtalen. Hvis Ulpianus er identisk med den berømte jurist, kan Deipnosophistae være blevet skrevet efter dennes død i 228, men juristen blev dræbt af pretorianergarden i modsætning til den Ulpianus i Deipnosophistae, som dør en naturlig død.

I henhold til de litterære traditioner, også i grammatik og kritik, var gæsterne forventet at medbringe uddrag af poesi, som blev læst højt og diskuteret ved bordet. Det hele fremstår som et klodset litterært virkemiddel for at fremvise den varierede og omfattende læsning hos forfatteren selv. Som selvstændigt værk er ikke Deipnosophistae læseværdigt, men som kilde til fragmenter af tabt information er det uvurderlig. Uden værkerne af Athenaios ville megen værdifuld information om antikken være manglende, og mange antikke græske forfattere ville have været ukendte. Bok XIII er desuden en vigtig kilde for studier i seksualiteten i den klassiske og hellenistiske Hellas.

Litteratur
 Athenaios: The Deipnosophists red. og overs. av C.B. Gulick. Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1927-41. 7 bind.
 Athenaeus and his world: reading Greek culture in the Roman Empire red. David Braund, John Wilkins. Exeter: University of Exeter Press, 2000.

Eksterne henvisninger

 The Deipnosphists, oversatt av C. D. Yonge, hos The Literature Collection - Den litterære samling

Forfattere fra antikkens Grækenland
Personer fra guvernementet Beheira

Athenaios