After the 2003 invasion of Iraq, evidence began to emerge of failed attempts by the Iraqi government to bring the conflict to a peaceful resolution.

Saddam Hussein's attempts
In December 2002, a representative of the head of Iraqi Intelligence, Gen. Tahir Jalil Habbush al-Tikriti, contacted former CIA counterterrorism head Vincent Cannistraro, stating that Saddam "knew there was a campaign to link him to September 11 and prove he had weapons of mass destruction."  Cannistraro further added that "the Iraqis were prepared to satisfy these concerns. I reported the conversation to senior levels of the state department and I was told to stand aside and they would handle it."  Cannistraro stated that the offers made were all "killed" by the Bush administration because they allowed Saddam Hussein to remain in power - an outcome viewed as unacceptable.

Shortly after, Egyptian president Hosni Mubarak's national security advisor, Osama El-Baz, sent a message to the U.S. State Department that the Iraqis wanted to discuss the accusations that Saddam had weapons of mass destruction and ties with al-Qaeda.  Iraq also attempted to reach the US through the Syrian, French, German, and Russian intelligence services.  Nothing came of the attempts.

Imad Hage
In January 2003, Lebanese-American Imad Hage met with Michael Maloof of the DoD's Office of Special Plans.  Hage, a resident of Beirut, had been recruited by the department to assist in the War on Terrorism.  He reported that Mohammed Nassif, a close aide to Syrian president Bashar al-Assad, had expressed frustrations about the difficulties of Syria contacting the United States, and had attempted to use him as an intermediary.  Maloof arranged for Hage to meet with Richard Perle, head of the Defense Policy Board.

In February 2003, Hage met with the chief of Iraqi intelligence's foreign operations, Hassan al-Obeidi.  Obeidi told Hage that Baghdad didn't understand why they were being targeted, and that they had no WMDs; he then made the offer for Washington to send in 2000 FBI agents to ascertain this.  He additionally offered oil concessions, but stopped short of having Hussein give up power, instead suggesting that elections could be held in two years.  Later, Obeidi suggested that Hage travel to Baghdad for talks; he accepted.

Later that month, Hage met with Gen. Habbush in addition to Iraqi Deputy Prime Minister Tariq Aziz.  He was offered top priority to US firms in oil and mining rights, UN-supervised elections, US inspections (with up to 5,000 inspectors), to have al-Qaeda agent Abdul Rahman Yasin (in Iraqi custody since 1994) handed over as a sign of good faith, and to give "full support for any US plan" in the Arab-Israeli peace process.  They also wished to meet with high-ranking US officials.  On February 19, Hage faxed Maloof his report of the trip.  Maloof reports having brought the proposal to Jamie Duran.  The Pentagon denies that either Wolfowitz or Rumsfeld, Duran's bosses, were aware of the plan.

On February 21, Maloof informed Duran in an email that Perle wished to meet with Hage and the Iraqis if the Pentagon would clear it.  Duran responded "Mike, working this. Keep this close hold.".  On March 7, Perle met with Hage in Knightsbridge, and stated that he wanted to pursue the matter further with people in Washington (both have acknowledged the meeting).  A few days later, he informed Hage that Washington refused to let him meet with Habbush to discuss the offer (Hage stated that Perle's response was "that the consensus in Washington was it was a no-go"). Perle told the Times, "The message was 'Tell them that we will see them in Baghdad."

Throughout March, Hage continued to pass messages from Iraqi officials to Maloof.  At one point, Maloof wrote a memo stating  "Hage quoted Obeidi as saying this is the last window or channel through which this message has gone to the United States. He characterized the tone of Dr. Obeidi as begging."  Maloof contacted Perle, stating that Iraqi officials are "prepared to meet with you in Beirut, and as soon as possible, concerning 'unconditional terms' ", and that "Such a meeting has Saddam Hussein's clearance."  No action was taken.

According to an Arab source of the Guardian, Perle sent a Saudi official the following terms for Iraq to fulfill to prevent war: "Saddam's abdication and departure, first to a US military base for interrogation and then into supervised exile, a surrender of Iraqi troops, and the admission that Iraq had weapons of mass destruction.

Hage has since become embroiled in a situation involving an earlier incident involving airport security that many have viewed as payback similar to the case of Valerie Plame.

United Kingdom ultimatum
On March 12, 2003, the Prime Minister of the United Kingdom (UK), Tony Blair, and the UK Secretary of State for Foreign and Commonwealth Affairs Jack Straw proposed a draft resolution to the United Nations. If the demands for disarmament were met by 17 March, it was suggested that military action would be averted and Saddam Hussein would be allowed to remain in power.

The six tests involved:

 a public statement by Saddam Hussein, broadcast in Iraq, admitting possession of weapons of mass destruction, stating his regime has decided to give them up and pledging to cooperate with UN weapon inspectors.
 a commitment to allow Iraqi scientists to be interviewed by the inspectors outside Iraq.
 the surrender of, and explanation of the 10,000 litres of anthrax the Iraqis are believed still to be holding.
 a commitment to the destruction of proscribed missiles.
 an account of the unmanned aerial vehicles and remotely piloted vehicles or drones.
 a commitment to surrender all mobile bio-production laboratories for destruction.

Saddam denied possession of weapons of mass destruction. Iraqi intelligence offered to allow several thousand American troops to search for banned weapons.

By offering the opportunity for Saddam to remain in power, it suggested Blair's only justification at that time was the presence of weapons of mass destruction and any other justifications are ex post facto justifications. On 27 March 2003, UK government whistleblowers suggested that even if the tests were met, Iraq would have been invaded.

Exile proposal

It has been suggested that Saddam Hussein was prepared to go into exile if allowed to keep $1 billion USD.  On February 22, at a meeting in Crawford, Texas, George Bush told Spanish prime minister Jose Maria Aznar:

The same month Russian President Vladimir Putin sent his representative, former prime minister Yevgeny Primakov, to Saddam Hussein. Primakov's mission was to convince Saddam to abdicate as Iraqi president, which could prevent US invasion of Iraq. The debates failed, though. "Saddam just tapped me on the shoulder and went out of the room", Primakov recalled.

In late October 2005, the son of Sheikh Zayed bin Sultan Al Nahyan (the late president of the United Arab Emirates) stated that Saddam Hussein had in fact accepted the offer of exile in that country.  Under the deal, Saddam and his family would have fled, been granted immunity from prosecution, and elections would have been held in Iraq within six months under UN and Arab League auspices.  However, according to him, the Arab League did not bring up the issue at their emergency summit, citing rules preventing interference in the affairs of their member states, thus preventing it from being accepted.  Anonymous officials in the UAE have confirmed the report.

There was also speculation that Saddam would go into exile in Belarus. After the invasion, there was concern that members of Hussein's regime were trying to flee to that country.

References

External links
 Saddam's desperate offers to stave off war
 As war loomed, Iraq offered deal
 US 'rejected Iraqi concessions'
 Last-minute Iraq offer cited

Iraq War
Iraq–United States relations
Middle East peace efforts
Presidency of George W. Bush
George W. Bush administration controversies
Tony Blair

Failed Iraqi peace initiatives


Der Bahnhof Guntersau ist ein ehemaliger Personen- und Güterbahnhof an der Lahntalbahn, etwa einen Kilometer östlich von Kirschhofen, auf dem Gebiet der Stadt Weilburg.

Das zum Bahnhof gehörende Streckenwärterhaus wurde 1862 nach Entwurf Heinrich Veldes errichtet, es ähnelt dem Streckenwärterhaus des Bahnhofs Gräveneck. Es handelt sich um einen klassizistischen, zweigeschossigen Putzbau mit Satteldach. Das Dachgespärre ist beschnitzt.
Das Gebäude wurde etwa 2005 abgerissen.

Weiterhin sind noch zwei Fachwerkschuppen mit Backsteinfundament aus der Zeit um 1900 erhalten.

Der Bahnhof diente vor allem dem Güterverkehr. Vom Graf-Adolf-Erbstollen in Weilburg führte eine Förderbahn hierher, das Erz wurde über eine heute noch erkennbare Sturzrampe in die Eisenbahnwagen abgekippt. Außerdem führten zwei Seilbahnen über die Lahn: Eine zur Erzgrube Erhaltung, die andere zum Basalt-Steinbruch Steinbühl.

Der Bahnhof ist mindestens vom 1. Januar 1946 bis einschließlich Sommerfahrplan 1950 auch in den Fahrplantabellen der Strecke 195 verzeichnet. Allerdings wurde in diesem Zeitraum nur ein Zughalt angegeben: der letzte Personenzug von Gießen nach Limburg sollte demnach als P 494 im Winterabschnitt ab 6. Dezember 1948 und als P 1496 im Sommerabschnitt ab 15. Mai 1949 täglich um 23.17 Uhr in Guntersau halten.

Literatur
 Heinz Schomann: Kulturdenkmäler in Hessen: Eisenbahn in Hessen. Teil 2: Eisenbahnbauten und -strecken 1839–1939. Herausgegeben vom Landesamt für Denkmalpflege Hessen. Theiss, 2005. ISBN 3-8062-1917-6, S. 286

Weblinks

Einzelnachweise

Guntersau
Guntersau
Kulturdenkmal in Weilburg
Lahntalbahn
Bauwerk in Weilburg

Bahnhof Guntersau


Hiroki Bandai (født 19. februar 1986) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub AC Nagano Parceiro.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiroki Bandai


خنفساء جالوت أو جُلْيَات حشرة من أكبر الخنافس على الأرض، سيما، إذا قيست من حيث الطول، والحجم، والوزن، وتصنف دون عائلة cetoniinae من ضمن عائلة الجعليات وهي تتواجد، في العديد من مناطق الغابات الاستوائية الإفريقية، وتتغذى بشكل أساسي، على نسغ الأشجار، والفواكه، يعرف القليل، عن دورة حياتها كيرقة، في البرية، لكنها، في الأسر، نمت بنجاح، وذلك بفضل، طعام غني بنوع من البروتين، يشبه ذلك المتواجد، في طعام الكلاب والقطط، الذي يباع في الأسواق. يبلغ طول خنفساء جالوت، من 60-110مم للذكور، و50-80مم للإناث، ووزنها، كحشرة بالغة، ممكن أن يصل من80-100جرام, وهذا الوزن يعادل تفاحة.

مراجع

خنافس جعل الأزهار

خنفساء جالوت


جواب (المعروفة سابقًا باسم Easy ADSL)، هو مزود خدمة إنترنت جزائري، وهو فرع شركة اتصالات الجزائر. وُلدت شركة جواب xDSL من اندماج ثلاثة من مزودي خدمات الوصول إلى الإنترنت التابعة لشركة اتصالات الجزائر: إيزي أديسال (Easy ADSL) وفوري (Fawri) وأنيس (Anis).

تعتبر شركة جواب (مشتقة من جملة : الجزائر عبر الـواب) الرائدة في مجال xDSL ، هي مزود خدمة الإنترنت الوحيد الموجود في جميع أنحاء الأراضي الوطنية منذ إطلاقه في عام 2001.

في 30 مارس 2014، أطلقت اتصالات الجزائر مجموعتها الجديدة من عروض الإنترنت، المسماة Idoom ADSL، بسرعات تتراوح من 1 إلى 8 ميغابت/ثانية، وفي 25 أبريل 2016، وَفَّرَت سرعة غير محدودة تصل إلى 20 ميغابيت/ثانية.

المودمات المستعملة
يختلف نوع المودم المقدم على حسب الخدمة المقدمة سابقاً، فإذا كنت مشتركاً في خدمة فوري (Fawri) سيكون المودم من نوع Huawei SmartAX MT880، أما في حالة كنت مشتركاً في خدمة أنيس (Anis) كان المودم ، وأخيراً إذا كنت مشتركاً في Easy-ADSL كان المودم ZTE.

مراجع

وصلات خارجية
http://www.djaweb.dz/

اتصالات
تزويد خدمة الإنترنت في الجزائر
شركات أسست في 2001

جواب (خدمة إنترنت)


was a village located in Sawa District, Gunma Prefecture, Japan. The village was established in 1889.

As of 2003, the village had an estimated population of 21,408 and a density of 1,185.31 persons per km². The total area was 18.52 km².

On January 1, 2005, Azuma, along with the towns of Akabori and Sakai (all from Sawa District), was merged into the expanded city of Isesaki and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Isesaki

Dissolved municipalities of Gunma Prefecture
Isesaki, Gunma

Azuma, Gunma (Sawa)


محمد النفس الزكية بن عبد الله الكامل بن الحسن المثنى بن الحسن السبط الهاشمي القرشي، ولد بالمدينة سنة 100 هـ. يكنى أبا عبد الله، وقيل: أبا القاسم.

نسبه وسيرته
هو:  محمد بن عبد الله الكامل بن الحسن المثنى بن الحسن بن علي بن أبي طالب بن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف بن قُصَي بن كلاب بن مرة بن كعب بن لؤي بن غالب بن فهر بن مالك بن النضر بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان.

أمه:  هند بنت أبو عبيدة بن عبد الله بن زمعة بن الأسود بن المطلب بن أسد بن  عبدالعزى بن قصي بن كلاب بن مرة بن كعب بن لؤي بن غالب بن فهر بن مالك بن النضر بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان.

كان كثير الصوم والصلاة، شديد القوة. رجلاً شديد السمرة. ضخماً في لسانه تمتمة، بين كتفيه خال أسود كالبيضة، كان أفضل أهل بيته ويسمونه المهدي، وكان علماء آل أبي طالب يرون فيه أنه النفس الزكية، وكان يرى رأي الاعتزال، وكان هو وأخوه إبراهيم يلزمان البادية ويحبان الخلوة، ولا يأتيان الخلفاء ولا الولاة.

قال الشيخ الألباني في السلسلة الضعيفة:

و( النفس الزكية ) لقب محمد بن عبد الله بن حسن الهاشمي، وقد قيل : إن أهل بيته سموه بالمهدي، فلا يبعد أن يكون هذا الأثر من وضع بعض أتباعه وأنصاره في قيد حياته إنذارا لأعدائه، أو بعيد وفاته، وقد قتله أبو جعفر المنصور، لما خرج عليه بالمدينة، فبعث إليه عيسى بن موسى فقتله، وعامل الظالمين بما يستحقون.

روايته للحديث

قال ابن حجر في التهذيب : روى عن أبيه، وأبي الزناد، ونافع مولى ابن عمر وزاد ابن كثير في البداية : عن الأعرج، عن أبي هريرة، في كيفية الهوي إلى السجود، وقال : وحدث عنه جماعة.

خروجه على بني العباس
ولما بويع لبني العباس، اختفى محمد وأخوه إبراهيم مدة خلافة أبي العباس السفاح، فلما صارت الخلافة إلى أبي جعفر المنصور خاف محمد النفس الزكية وأخوه إبراهيم منه خوفا شديدا، وذلك لأنه توهم منهما أن يخرجا عليه، والذي خاف منه وقع فيه، ولما خافا منه هربا، فصارا إلى اليمن، ثم سارا إلى الهند، ثم تحولا إلى المدينة فاختفيا بها. ثم خرجا عليه من سويقة المدينة (سويقة الثائرة)، وجد المنصور في طلبهما، فخرج أخوه إبراهيم إلى البصرة وقتل، أما محمد النفس الزكية فخرج بالمدينة فكان من أبي جعفر المنصور أن كتب إليه وراسله وحاوره محمد النفس الزكية ولم يتوصلا إلى حل سلمي  فندب لحربه المنصور ابن عمه عيسى بن موسى بن محمد العباسي، فأقبل عيسى حتى أناخ على المدينة، وكتب إلى كبراء أهلها يستميلهم ويمنيهم، فتفرق عن النفس الزكية الكثير وبقى معه القليل، وكان الإمامان أبو حنيفة النعمان ومالك بن أنس من أنصاره.

مقتله
خرج محمد النفس الزكية ومن معه فقاتلوا قتالاً شديداً، حتى قتل عند أحجار الزيت موضع قرب المدينة على يد جيش أبي جعفر المنصور، واحتزوا رأسه، وكان مقتله يوم الإثنين بعد العصر، لأربع عشرة ليلة خلت من رمضان سنة 145 هـ، ودفن بالبقيع. واختلف في عمره عند مقتله فقال جماعة ثلاث وخمسين، وقال آخرون خمس وأربعين، والصحيح أنه قتل وعمره خمس وأربعين سنة.

أعقابه
اختلف النسابون في عقبه:
 فمنهم من عدهم ثلاثة كمحمد كاظم بن أبي الفتوح بن سليمان اليماني الموسوي في كتابه النفحة العنبرية في أنساب خير البرية،
وهم (عبد الله الأشتر، محمد الثاني، الحسن).

 فمنهم من عدهم أربعة كفخر الدين الرازي في كتابه الشجرة المباركة،، وكذلك أبو نصر البخاري في كتابه سر السلسلة العلوية في أنساب السادة العلوية،
وهم (عبد الله الأشتر، علي، الطاهر، الحسن).

 وكذلك عدهم أربعة النسابة محمد بن أحمد بن عميد الدين الحسيني النجفي وهو من أعلام القرن التاسع والعاشر الهجري في كتابه بحر الأنساب المسمى بالمشجر الكشاف لأصول السادة الأشراف ص 188  وهم (عبد الله الأشتر، علي، الطاهر، إبراهيم).

 ومنهم من عدهم خمسة كمصعب الزبيري في كتابه نسب قريش
وهم (عبد الله الأشتر، علي، الطاهر، الحسين وقال بعض النسابين الحسن، إبراهيم).

 وكذلك عدهم خمسة ابن سعد المتوفى عام 230 في كتابه الطبقات الكبرى الجزء السابع ص 535 وهم (عبد الله الأشتر، علي، الحسن، الطاهر، إبراهيم).

 ومنهم من عدهم ستة كأبو الحسن علي بن محمد العمري في كتابه المجدي في أنساب الطالبيين، وهم (عبد الله الأشتر، علي، الطاهر، الحسن، إبراهيم، يحيى).
 وكذلك عدهم ستة ابن حزم الأندلسي في كتابه جمهرة أنساب العرب وهم (عبد الله الأشتر، علي، الطاهر، الحسن، إبراهيم، أحمد).

 وذكر النسابة ابن طباطبا وهو إبراهيم بن ناصر ابن طباطبا الذي كان حيا بالقرن الخامس الهجري في كتابه منتقلة الطالبية ص 309 أن ذرية محمد النفس الزكية من الحسن الأعور بن محمد بن عبد الله الأشتر.

 وذكر النسابة شيخ الشرف أبو الحسن محمد بن محمد بن علي العبيدلي  المتوفى عام 436 هـ تقريبا (وقيل بعدها) في كتابه تهذيب الأنساب ونهاية الأعقاب ص 35 أن ذرية محمد النفس الزكية من عبد الله الأشتر وحده.

 وذكر ابن الطقطقي المتوفى عام 709 هـ في كتابه الأصيلي في أنساب الطالبيين ص 76 أن ذرية محمد النفس الزكية من عبد الله الأشتر وحده.

 وذكر ابن عنبه المتوفى عام 828 هـ في كتابه عمدة الطالب في أنساب آل أبي طالب ص 96 أن ذرية محمد النفس الزكية من عبد الله الأشتر وحده.

 وأيضا ذكر محمد بن الحسين السمرقندي الحسيني  المتوفى عام 996 هـ في كتابه تحفة الطالب بمعرفة من ينتسب إلى عبدالله آل أبي طالب ص 22 أن ذرية محمد النفس الزكية من عبد الله الأشتر وحده.

 وذكر النسابة عزيز الدين أبي طالب إسماعيل بن الحسين بن محمد المروري الأزورقاني الحسيني  المتوفى عام 614 هـ (وقيل بعد عام 614 هـ) في كتابه الفخري في أنساب الطالبيين ص 86 أن ذرية محمد النفس الزكية من عبد الله الأشتر وحده.

 وكذلك عدهم ستة النسابة أبي عبد الله محمد بن محمد بن أحمد الجزي الكلبي الغرناطي المتوفى عام 741 هـ في كتابه الأنوار في نسب آل النبي المختار ص 48 وهم (عبد الله الأشتر، الحسن، الطاهر، علي، أحمد، إبراهيم).

 وذكر النسابة ضامن بن شدقم الحسيني الذي كان حيا عام 1090 هـ في كتابه تحفة الأزهار وزلال الأنهار في أنساب أبناء الأئمة الأطهار ص 334 أن ذرية محمد النفس الزكية من عبد الله الأشتر وحده.

 وذكر النسابة يحيى بن الحسن بن جعفر الحسيني العقيقي المتوفى عام 277 هـ في كتابه المعقبين من ولد الإمام أمير المؤمنين ص 63 أن ذرية محمد النفس الزكية من عبد الله الأشتر وحده.

 وذكر النسابة يحيى بن محمد بن القاسم بن محمد بن إبراهيم طباطبا الحسني المتوفى عام 478 هـ في كتابه أبناء الإمام في مصر والشام ص 87 أن ذرية محمد النفس الزكية من عبد الله الأشتر وحده.

 وذكر النسابة المتأخر جعفر الأعرجي الحسيني المتوفى عام 1332 هـ في كتابه مناهل الضرب في أنساب العرب ص 187 أن ذرية محمد النفس الزكية من عبد الله الأشتر وحده.

 ومنهم من عدهم سبعة كنسابوا ومؤرخوا المغرب، وكذلك النسابين المعاصرين مثل مهدي الرجائي الموسوي وأنس الكتبي، وهم (عبد الله الأشتر، علي، الطاهر، الحسن، أحمد، إبراهيم، القاسم).

ومما ذُكر في عدد أبنائه أنهم عشرة رجال، وخمس بنات:
 أما الرجال فهم:
 القاسم بن محمد النفس الزكية وهو الأكبر ومن عقبه زيدان جد ملوك المغرب السعديون والحسن الداخل جد ملوك المغرب العلويين
 عبد الله الأشتر وبه يكنى، أعقب ولدا يدعى محمد.
 علي، أمه هو وعبد الله الأشتر (المذكور أعلاه)، هي أم سلمة بنت محمد بن الحسن المثنى بن الحسن بن علي بن أبي طالب
 الحسن، وقال بعضهم الحسين.
 الطاهر، أمه فاخته بنت فليح بن محمد بن المنذر بن الزبير بن العوام.
 إبراهيم
 أحمد
 يحيى
 موسى
 محمد، ذكره اليماني الموسوي في النفحة، وكذلك الفتوني العاملي في التهذيب.
 أما البنات فهن:
 فاطمة وزينب أمهما أم سلمة بنت محمد بن الحسن المثنى بن الحسن بن علي بن أبي طالب
 وزاد العمري:
 أم كلثوم
 أم سلمة
 أم علي

إخوته
 إبراهيم المعروف ب(قتيل باخمرى).
 إدريس. وأمه عاتكة بنت عبد الملك بن الحرث المخزومي القرشي.
 موسى. (ويلقب بالجون).
 سليمان (وأمه عاتكة بنت عبد الملك بن الحرث المخزومي) القرشي.
 يحيى المعروف ب(صاحب الديلم).

المراجع

 البخاري : التاريخ الكبير، 1/139
 ابن اثير : الكامل في التاريخ، ج5/24
 الأصفهاني : مقاتل الطالبيين، ص 206
 العمري : المجدي في أنساب الطالبيين، ص 38
 ابن سعد : الطبقات، 7/535.
 ابن كثير : البداية والنهاية، 10/314.
 ابن حزم : المحلى : 4/129.
 الذهبي : التاريخ، 3/964، الميزان، 4/155، 6/210، الكاشف، 4/138.
 أحمد بن حنبل : المسند، تحقيق الشيخ شعيب الأرنؤوط.
 الدارمي : المسند، تحقيق : حسين أسد.
 الدارقطني : السنن، تحقيق : شعيب الأرنؤوط.
 أبي يعلى الموصلي : المسند، تحقيق : حسين أسد، 11/416.
 البغوي : شرح السنة.
 النسائي : السنن الكبرى.
 البيهقي : السنن الكبرى.
 الطحاوي : شرح مشكل الأثار.
 ابي داود : السنن، تحقيق شعيب الأنؤوط.
 الترمذي : الجامع الكبير، تحقيق : شعيب الأنؤوط.
 الترمذي : الجامع الكبير : تحقيق : بشار عواد.
 الصفدي الوافي بالوفيات، 3/242.
 ابن عنبة : عمدة الطالب، ص103
 ابن الطقطقي الحسني : الاصيلي في أنساب الطالبيين، ص69
 الأزورقاني الحسيني: دوحة الأنساب الكبرى.
 اليماني الموسوي : النفحة العنبرية، ص118.
 الفتوني العاملي : تهذيب حدائق الألباب : ص148.
 مرتضى الزبيدي :الروض الجلي في أنساب آل باعلوي، ص130.
 ابن حجر : التهذيب 5/152، تقريب، ترجمة 6754
 ·أبي القاسم الزياني : جمهرة التيجان وفهرسة ا لياقوت والمرجان، ص70
 ابن زيدان العلوي :المنزع اللطيف، ص38
 الشباني الادريسي : مصابيح البشرية، ص84

أشخاص من الدولة العباسية في القرن 8
أشخاص من المدينة المنورة
بنو الحسن
تابعون
رواة الحديث
عرب في القرن 8
علويون فلاليون
مدفونون في البقيع
وفيات 145 هـ
وفيات 762
وفيات متعلقة بالحرب

محمد النفس الزكية


La lechuza de Roraima (Megascops roraimae) es una especie de búho de la familia Strigidae. Se encuentra en los bosques y la densa vegetación de bosques secundarios a una altura de 200 a 1,800 m (660 a 5,900 pies) en el norte y el oeste de América del Sur. Su taxonomía es extremadamente compleja y objeto de disputa.

Taxonomía

Todas las lechuzas se incluyeron anteriormente en el género Otus, pero hoy en día se colocan en Megascops.

Esta especie es un miembro del complejo M. guatemalae, que también incluye al autillo vermiculado (M. central). Todas las veces se consideran congéneres bajo el nombre Autillo guatemalteco (M. guatemalae).

Desde que se separó del Megascops guatemalae, las poblaciones de América del Sur y el sur de América Central (Panamá y Costa Rica) se pueden tratar de tres maneras:

 Comprende a todos en una sola especie, el M. vermiculatus.
 Las poblaciones de los lugares del norte de Venezuela, el norte de Colombia, Panamá y Costa Rica en el M. vermiculatus, las poblaciones del Tepuy en el M. roraimae, las poblaciones de la parte inferior de las estribaciones andinas del este en el M. napensis, y las poblaciones en el Chocó en el M. central.
 Las de todos los lugares en el M. roraimae, excepto las poblaciones en el Chocó, que luego se la colocó en el M. central. Costa Rica tiene el búho autillo pie de colina y el búho autillo de Medio América.

Ya que hay importantes diferencias vocales entre las distintas poblaciones, y las voces son de gran importancia en la taxonomía de las especies a nivel de los búhos, es difícil justificar el mantenimiento de todos juntos como se hace en el primer tratamiento anterior. Parece que hay pocas o ningunas diferencias vocales entre las poblaciones en el norte de Venezuela, Tepuy y el bajo el este de la precordillera, y la división entre la canción del Megascops guatemalae de un largo trino, y la canción del Megascops centralis de un corto trino, parece estar en Costa Rica (en lugar de Panamá, donde aparecen todos con el cantar del Megascops centralis). Esto entra en conflicto con el segundo tratamiento anterior, pero coincide con el tercer tratamiento. Bajo este tratamiento, el M. roraimae incluye a napensis como una subespecie, y se encuentra localmente a lo largo de la vertiente oriental andina menor de Venezuela, a través de Colombia, Ecuador y Perú, a Bolivia, a lo largo del este (es decir, Venezuela) en la pendiente de las montañas de Perijá, en la cordillera de la costa venezolana, y el Tepuy en el sur de Venezuela, hasta el norte de Brasil y Guyana. Es sustituido por el estrechamente relacionado Megascops hoyi en el sur de Bolivia y el noroeste de Argentina, y una población en las montañas de Santa Marta en Colombia puede representar una nueva especie, no descrita científicamente.

Apariencia

La lechuza de Roraima tiene una longitud total de entre 20 y 22 centímetros (7,9 y 8,7 pulgadas), con una longitud de ala de entre 15 y 17,5 centímetros (5,9 y 6,9 pulgadas). Por lo general tiene una cola alrededor de unos 8 centímetros (3,1 pulgadas) de longitud, mientras que el pico es un poco más de 2 centímetros (0,79 pulgadas). Su tarso es de 24 a 31,5 milímetros (0.94 a 1.24 pulgadas). el plumaje de la lechuza de Roraima es dimórfico con un hábito en general de color café grisáceo y otro que es en general rojizo.

Referencias

roraimae
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Osbert Salvin
Animales descritos en 1897

Megascops roraimae


Dianthus nudiflorus (Syn.: Velezia rigida ) ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Nelken (Dianthus) innerhalb der Familie der Nelkengewächse (Caryophyllaceae).

Beschreibung

Vegetative Merkmale
Dianthus nudiflorus ist eine einjährige krautige Pflanze, die Wuchshöhen von 7 bis 15, selten bis zu 30 Zentimetern erreicht. Der Stängel ist steif, reich sparrig verzweigt und drüsig-flaumig.

Die gegenständig angeordneten Laubblätter sind bei einer Länge von 10 bis 20 Millimetern linealisch-pfriemlich.

Generative Merkmale
Die Blütezeit reicht von März bis Juni. An mehr oder weniger allen Stängelknoten sind ein oder zwei bis zu sechs Blüten vorhanden. Der relative dicke Blütenstiel ist 2 bis 3 Millimeter lang und drüsig flaumig behaart.

Die zwittrigen Blüten sind radiärsymmetrisch mit doppelter Blütenhülle. Der 15-nervige Kelch ist und bei einer Länge von 10 bis 14 Millimetern sowie bei einem Durchmesser von 1 bis 1,5 Millimetern sehr schmal röhrig und fünf- bis sechsmal länger als der Fruchtstiel. Die fünf rosafarbenen Kronblätter sind in Nagel und Platte gegliedert. Der Nagel ist so lang wie die Kelchröhre. Die Platten sind zweispaltig. Die meist zehn Staubblätter sind ungleich. Die zwei Griffel sind fadenförmig.

Die zylindrische Kapselfrucht ist vom haltbaren Kelch, der etwa gleich lang wie die Kapselfrucht ist, umhüllt. Die schwarzen Samen sind länglich, abgeflacht-schildförmig.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 28.

Ökologie
Bei Dianthus nudiflorus handelt es sich um einen Schaft-Therophyten.

Vorkommen
Dianthus nudiflorus kommt im Mittelmeerraum und Orient in Phrygana und auf offenen Ruderalstellen vor. Das weite Verbreitungsgebiet umfasst Marokko, Algerien, Tunesien, Portugal, Spanien, Frankreich, Italien, Bulgarien, Albanien, Nordmazedonien, Griechenland, Zypern, die Türkei, Armenien, die Ukraine, Aserbaidschan, Georgien, Dagestan, den Kaukasusraum, Iran, Kasachstan, Usbekistan, Tadschikistan, Turkmenistan, Kirgisistan und Pakistan.

Taxonomie
Die Erstveröffentlichung des Namens Velezia rigida erfolgte 1753 durch Carl von Linné in Species Plantarum, Tomus I, Seite 332–333. Die Erstbeschreibung von Dianthus nudiflorus  erfolgte 1854 durch William Griffith in Notulae ad Plantas Asiaticas, Volume 4, Seite 466 mit Tafel 580, Figur 2 in Icon. Pl. Asiat., 1854 (Posthumous papers bequeathed to the honorable the East India Company, and printed by order of the government of Bengal: Icones Plantarum Asiaticarum / by the late William Griffith ... arranged by John M'Clelland. Calcutta). Lange Zeit war Velezia rigida  der akzeptierte Name. Seit Madhani et al. 2018 ist Velezia rigida  ein Synonym von Dianthus nudiflorus , damit die Gattung Dianthus monophyletisch ist.

Belege

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

 Datenblatt mit Foto und Verbreitung in Spanien bei Flora Vascular.

Nelken
nudiflorus

Dianthus nudiflorus


محافظة تان هوا  ( بالفيتنامية : Thanh Hóa ) هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في الساحل الوسط شمالي.

أعلام

 فونج-ثانه
 لو لوي

المصادر

روابط إضافية
 Official Site of Thanh Hoa Government
 Official Site of Thanh Hoa City Government
 Photos

الساحل الوسط شمالي (فيتنام)
خليج تونكين
محافظات فيتنام

محافظة تان هوا


Un transfert de population entre la Bulgarie et la Roumanie eut lieu en octobre 1940 après la restitution de la Dobroudja du Sud à la Bulgarie par la Roumanie. Il concernait  Roumains, Aroumains et Mégléno-Roumains vivant en Dobroudja du Sud et  de Dobroudja du Nord. Après cette opération, l'application d'un échange de population dans d'autres cas comme la Transylvanie du Nord a été envisagée.

Histoire
La Dobroudja, province ottomane depuis 1396-1421, peuplée de Turcs, de Tatars, de Grecs, de Lipovènes et d'une majorité roumaine au nord et bulgare au sud, avait été partagée entre la Roumanie (Dobroudja du Nord) et la Bulgarie au Congrès de Berlin, en 1878. La Roumanie avait acquis la Dobroudja du Sud au Traité de Bucarest (1913) en profitant de la défaite bulgare dans la Deuxième guerre balkanique, ce qui fut perçu en Bulgarie comme un « coup de poignard dans le dos ». Par la convention du , la France et la Grande-Bretagne avaient garanti les frontières roumaines, mais le contexte créé par le pacte germano-soviétique et la défaite française de juin 1940 aboutit pour la Roumanie à l'occupation soviétique de la Bessarabie et de la Bucovine du Nord, au deuxième arbitrage de Vienne attribuant la Transylvanie du Nord à la Hongrie et à la mise du pays sous tutelle de l'Axe, qui lui demanda de rétrocéder la Dobroudja du Sud à la Bulgarie : cela fut accompli par les accords de Craiova du 7 septembre 1940 et ce qui restait de la Roumanie fut peu après transformé en un état satellite de l'Axe : l'« État national-légionnaire ».

Au total,  vivant en Dobroudja du Sud ont été transférés en Roumanie, tandis que  de la Dobroudja septentrionale furent transférés en Dobroudja méridionale redevenue bulgare. Les Aroumains et Mégléno-Roumains, pour la plupart originaires de Grèce, ont été comptés comme des Roumains et ont donc également quitté la zone. Après l'échange de population, en Roumanie, sur les  majoritairement paysannes arrivées de Dobroudja du Sud,  s'installèrent en Dobroudja du Nord, tandis que  furent installées en groupes dans tout le pays, là où des terres étaient disponibles.

Les  répartis en Dobroudja septentrionale furent installés à la place des Bulgares partis vers la Dobroudja méridionale, et aussi à la place des germanophones dobroudjiens rapatriés de force dans le Troisième Reich selon les dispositions du pacte Hitler-Staline. À titre d'exemple, la population bulgare du village de Cerna (județ de Tulcea), partie en Dobroudja du Sud, fut remplacée par des Mégléno-Roumains originaires de Macédoine-Occidentale puis implantés en Dobroudja du Sud dans les années 1920. L'échange de population s'effectua dans le respect des lois internationales de l'époque. La Roumanie proposa également d'échanger le reste de leurs minorités respectives Bulgares de Roumanie et Roumaines de Bulgarie, résidant aussi bien en Dobroudja que dans le reste des deux pays, mais cette proposition fut déclinée par la Bulgarie.

Conséquences
L'échange de population, perçu par certains comme un succès, a donné à l'idée plus de popularité en Roumanie et des personnes comme Sabin Manuilă prévoyaient d'en organiser un autre entre la Hongrie et la Roumanie pour résoudre le différend transylvain, mais ce projet resta dans les cartons car si la Dobroudja du Sud n'avait qu'une faible population roumaine et était peu importante pour les nationalistes roumains, la Transylvanie du Nord en revanche comptait environ un million de Roumains qui furent encouragés à y rester, les nationalistes roumains envisageant de reconquérir la région.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Relations entre la Bulgarie et la Roumanie
 Bulgares de Roumanie
 Roumains de Bulgarie
 Un été inoubliable

Relations entre la Bulgarie et la Roumanie
1940 en Roumanie
1940 en Bulgarie
Histoire de la Roumanie pendant la Seconde Guerre mondiale

Transfert de population entre la Bulgarie et la Roumanie


සිරස්  අවලම්බකයන් භාවිතයෙන්,  එහි තට්ටුව (භාරය දරන කොටස), එල්ලෙන කේබල වලට පහලින් එල්ලා ඇති පාලම් වර්ගයක්, සංගිලි පාලමක් හෝ එල්ලෙන පාලමක් හෝ යනුවෙන් හැඳින්වෙයි.

එල්ලෙන පාලම


El Sukhoi Su-31 es un avión acrobático monoplaza y monomotor rusa del fabricante Sukhoi. El Sukhoi Su-31 realizó su primer vuelo en el año 1992, siendo un derivado del Sukhoi Su-26.

Especificaciones

Véase también

Referencias

Enlaces externos

Su-31
Aeronaves de ala baja
Aviones tractores monomotores
Aviones deportivos de Rusia de los años 2000
Aviones acrobáticos

Sukhoi Su-31


Den Danske Sprogkreds, stiftet den 14. august 2017, er en dansk forening, der arbejder for at bevare det danske sprog som fundamentet for dansk kultur og samfund.

Sprogkredsen optager alle, der tilslutter sig foreningens formål, uanset om de har dansk som modersmål eller har lært dansk senere i livet. Sprogkredsen optager også personer, der er bosat i udlandet.

Sprogkredsen ledes af en bestyrelse bestående af syv medlemmer. Formand er cand.mag. Lise Bostrup, der medvirker som »blæksprutte« og initiativtager til nye tiltag. Der kan nedsættes arbejdsudvalg; således et sprogpolitisk udvalg og et arrangementsudvalg.

Foreningen udgiver tidsskriftet Sprogkræsen 4 gange om året, første gang i efteråret 2018. Redaktør er formanden, Lise Bostrup.

Den Danske Sprogkreds tegner sig foruden for et tidsskrift også for bogudgivelser. Den første var debatbogen »Er dit modersmål okay. Sprogpolitik i Danmark - og ude i verden« (2017), og den efterfulgtes af sangbogen »Sange om det danske sprog« (2018).

Den Danske Sprogkreds arrangerer såvel medlemsmøder med debat, fællessang og hygge, som større events som f.eks. en debat på Modersmålsdagen med Dansk Sprognævns bestyrelsesformand, Anne Holmen, politikeren Alex Ahrendtsen, den tidligere formand for Folkeskolernes Dansklærerforening, Jens Raahauge og oversætteren Allan Hilton Andersen m.fl., herunder Sprogkredsens formand, Lise Bostrup; H.C. Andersens fødselsdag med Johan de Mylius og skuespilleren Nis Bank-Mikkelsen, foredrag af Søren Ulrik Thomsen om hans forhold til det danske sprog og koncerter med sange om det danske sprog i samarbejde med koret Volvox.
Endelig deltager Den Danske Sprogkreds i BogForum og Læringsfestivalen i Bellacentret og i en række lokale arrangementer i kulturhuse, på biblioteker og i kirker.

Den Danske Sprogkreds har opnået økonomisk støtte fra Statens Kunstfond, Konsul George Jorck og hustru Emma Jorck's Fond, Velux-fonden, Københavns Kulturhavn og Vanløse Lokalråd.

Eksterne henvisninger
 Den Danske Sprogkreds' hjemmeside
 Facebook: Den Danske Sprogkreds
 Sprogkredsens blog på Folkeskolen

Noter

Sprogkreds
Etableret i 2017
Sprogkreds

Den Danske Sprogkreds


Arnavutça (gjuha shqipe, gûha şçîpe veya cuha şçipe), başta Balkanlar'daki Arnavutlar olmak üzere Avrupa, Türkiye, Amerika ve Okyanusya'daki Arnavut diasporası tarafından konuşulan bir Hint-Avrupa dilidir. Dünyada yaklaşık 7.5 milyon insan tarafından konuşulan Arnavutça, Hint-Avrupa dil ailesinin özgün bir koludur ve hemen hemen hiçbir dille yakından akraba değildir.

Roma'nın 5. yüzyılda Gotlarca yıkılması sonrasındaki İllirya bölgesindeki Slav işgali sonucu Slav dilleri ile yakınlaşan Arnavutçaya 1000 yıldan fazla Doğu Roma (Bizans) yönetimi sonucu Yunanca ve ayrıca 432 yıl süren Osmanlı yönetimi sonucu Türkçe ve Arapça kelimeler de girmiştir. Ancak en çok etkilendiği dil Orta Çağ boyunca yönetiminde bulunduğu Venedik sebebiyle Latincedir.Arnavutça'nın fonetik yapısı, Almanca, İtalyanca, Rusça, Fransızca ve Yunanca'nın karışımından oluşan bir yapıya sahiptir.

Günümüz modern Arnavutçasında Latince kökenli sözcüklerin sayısı giderek artmaktadır. Modern Arnavutça, ulusal Arnavut eğitim politikası gereğince Osmanlı döneminde Türkçe ve Arapçadan geçen sözcüklerden neredeyse tamamen arındırılmıştır.

Alfabe

Birkaç Arnavutça kelime ve cümle

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Arnavutça-Türkçe Sözlük
 Arnavutça'nın kolları

Arnavutça
Eklemeli diller
Özne-fiil-nesne dilleri

Arnavutça


Henrik Berggren ist der Name folgender Personen:

* Henrik Berggren (Politiker) (1853–1914), schwedischer Politiker
 Henrik Berggren (Journalist) (* 1957), schwedischer Journalist und Historiker

Henrik Berggren


MPEG-4 este o normă de comprimare a datelor audio/video definită de către Moving Picture Experts Group (MPEG) prin standardul ISO/IEC 14496 din anul 1998. MPEG-4 a fost inițial dezvoltat pentru codarea în televiziunea digitală interactivă (IDTV - Interactive Digital Television), asigurând o compresie mai mare de 200:1, streaming, videofonie fixa si mobila.
MPEG-4 a fost extins pentru a include noi norme audio/video, codare bazată pe obiecte (2D, 3D, naturale sau artificiale), gestiunea drepturilor digitale, interactivitate bazată pe conținut și altele.
MPEG-4 are 31 de părți.

Descriere
Față de variantele precedente MPEG, au fost incluse câteva noi standarde harosie]:
MPEG-4 Partea a 2-a sau MPEG-4 Video (ISO/IEC 14496-2) include  Advanced Simple Profile, folosit de codec-urile DivX, Xvid, Nero Digital, 3ivx și QuickTime
MPEG-4 Partea a 3-a sau MPEG-4 Audio (ISO/IEC 14496-3) constă dintr-o varietate de tehnologii noi de codificare audio: un set de formate de compresie pentru codare perceptivă de semnal audio bazate pe modelul percepției audio (perceptual coding), unele variante losless (fără pierderi de date) ale Advanced Audio Coding (AAC) (MPEG-4 ALS, MPEG-4 SLS,  MPEG -4 DST), codare sintetizată (include sisteme MIDI și sinteză vocală), tehnici de localizare 3D a sunetului, permițând crearea unor medii de sunet artificiale folosindu-se surse artificiale și naturale), Harmonic Vector Excitation Coding (HVXC), Code-excited linear prediction (CELP), TwinVQ și altele.
MPEG-4 Partea a 10-a (ISO/IEC 14496-10) care include MPEG-4 AVC Advanced Video Coding, folosit de codec-uri ca x264, Nero Digital AVC, QuickTime 7, utilizat pe HD DVD și Blu-ray
MPEG-4 Partea a 14-a (ISO/IEC 14496-14) introduce formatul MP4.

Părțile MPEG-4
Diferitele părți ale MPEG-4 sunt:

Partea 1 (ISO/IEC 14496-1): Sisteme
Partea 2 (ISO/IEC 14496-2): Codec de compresie pentru semnalele video - Advanced Simple *Profile
Partea 3 (ISO/IEC 14496-3): include variante losless ale Advanced Audio Coding (AAC) (MPEG-4 ALS, MPEG-4 SLS, MPEG -4 DST),  Harmonic Vector Excitation Coding (HVXC), Code-excited linear prediction (CELP), TwinVQ și altele.
Partea 4 (ISO/IEC 14496-4): descrie procedurile de testare de conformitate.
Partea 5 (ISO/IEC 14496-5): Reference Software
Partea 6 (ISO/IEC 14496-6): Delivery Multimedia Integration Framework (DMIF)
Partea 7 (ISO/IEC 14496-7):  Software pentru implementare optimizată (v. partea 5)
Partea 8 (ISO/IEC 14496-8): Metode de transport MPEG-4 over IP.
Partea 9 (ISO/IEC 14496-9): Reference Hardware
Partea 10 (ISO/IEC 14496-10): Advanced Video Coding (AVC), standard-ul de compresie video ITU-T H.264
Partea 11 (ISO/IEC 14496-11): Binary Format for Scenes (BIFS) and Application engine (MPEG-J)
Partea 12 (ISO/IEC 14496-12): ISO Base Media File Format
Partea 13 (ISO/IEC 14496-13): Intellectual Property Management and Protection (IPMP) - Managementul digital al drepturilor de utilizare
Partea 14 (ISO/IEC 14496-14):  specifică formatul de fișier MP4
Partea 15 (ISO/IEC 14496-15): specifică formatul de fișier codec AVC
Partea 16 (ISO/IEC 14496-16): Animation Framework extension (AFX)
Partea 17 (ISO/IEC 14496-17): subtitrare în format text temporizat
Partea 18 (ISO/IEC 14496-18): Font Compression and Streaming (fonturi OpenType)
Partea 19 (ISO/IEC 14496-19): Synthesized Texture Stream
Partea 20 (ISO/IEC 14496-20): Lightweight Scene Representation (LASeR) - pentru aplicații mobile
Partea 21 (ISO/IEC 14496-21): MPEG-J Graphical Framework eXtension (GFX)
Partea 22 (ISO/IEC 14496-22): Open Font Format Specification (OFFS), bazat pe OpenType
Partea 23 (ISO/IEC 14496-23): Symbolic Music Representation (SMR)
Partea 24 (ISO/IEC 14496-24): Audio and systems interaction
Partea 25 (ISO/IEC 14496-25): 3D Graphics Compression Model
Partea 26 (ISO/IEC 14496-26): Audio Conformance
Partea 27 (ISO/IEC 14496-27): 3D Graphics Conformance graffiti
Partea 28 (ISO/IEC 14496-28): Composite Font beliusa
Partea 29 (ISO/IEC 14496-29): Web Video Coding
Partea 30 (ISO/IEC 14496-30): Timed text (and Other Visual Overlays) and associated images in ISO Base Media File Format
Partea 31 (ISO/IEC 14496-31): Video Coding for Browsers

Note

Vezi și
Codec
MPEG-1
MPEG-2
MPEG-7
Multimedia
Televiziune digitală

Legături externe
 TVR adoptă standardul de codare MPEG-4 pentru transmisia prin satelit,TVR.RO, Joi, 31 ianuarie 2013
  Online-TV, prima platformă IPTV MPEG4 pe piața românească, Iulian Manea, 16 noiembrie 2007

MPEG
Codecuri audio
Codecuri video

MPEG-4


An Pitcairnia schiedeana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Gilbert Baker. An Pitcairnia schiedeana in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia schiedeana


Acest articol prezintă transferurile efectuate de echipele care participă în Liga Națională de handbal feminin 2019-2020.

Pentru componența echipelor care participă în Liga Națională de handbal feminin 2019-2020, vedeți:

Transferurile evidențiate cu caractere italice au fost efectuate după începerea sezonului 2019-2020.

✳ Ștefania Bălăceanu a semnat, în mai 2019, un contract cu HCM Slobozia. Clubul HCM Slobozia nu a înregistrat contractul la FRH. Comisia Centrală de Disciplină a FRH a decis sancționarea clubului HCM Slobozia cu penalitate 1.000 lei.

✳✳ Andreea Lipară a anunțat la sfârșitul sezonului 2018-19 că se retrage. În ianuarie 2020, a încheiat un contract cu CS Dacia Mioveni 2012.

Note

Legături externe
ProSport A început spectacolul pe piața transferurilor la feminin!
Handbal Magazin.ro Vâlcea a oficializat transferurile și plecările!
Handbalvolei Transferuri Liga Națională de handbal feminin 2019-2020

Liga Națională de handbal feminin 2019-2020

Liga Națională de handbal feminin 2019-2020, transferuri


An Odontorrhynchus monstrosus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Odontorrhynchus monstrosus in nahilalakip ha genus nga Odontorrhynchus, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Odontorrhynchus

Odontorrhynchus monstrosus


Alain Tanner (6 December 1929 – 11 September 2022) was a Swiss film director.

Early years and education
Tanner was born in Geneva, and studied economics at the University of Geneva. In 1951, he joined the film club which Claude Goretta had recently established at the university. After his graduation and a short time working for international shipping companies in London, he continued feeling drawn to film.

Film career
Tanner found work at the British Film Institute in 1955, subtitling, translating, and organizing the archive. His first film, Nice Time (1957), a short documentary film about Piccadilly Circus during weekend evenings, was made with Claude Goretta. Produced by the British Film Institute Experimental Film Fund, it was first shown as part of the third Free Cinema programme at the National Film Theatre in May 1957. The debut film won a prize at the film festival in Venice and much critical praise.

Tanner went to France for a while where he assisted with several commercial films. There, he met some of the most important directors of the French New Wave in Paris as well as Henri Langlois, the director of the Cinémathèque Française. But the atmosphere in the film circles of Paris displeased him; he described it as "cutthroat."

Between 1960 and 1968, Tanner returned to Switzerland, and he made more than 40 films as well as documentaries for French-language television there. In 1962, he became the co-founder of the Swiss young filmmakers' "Groupe Cinque."

His first feature film, Charles, Dead or Alive (1969), won the first prize at the international film festival in Locarno. His next two films, La Salamandre (1971) and Jonah Who Will Be 25 in the Year 2000 (1976), were made in close collaboration with the art critic and novelist John Berger, who had also worked with him, to a lesser degree and without a credit, on the writing of Charles.

Influenced by his involvement with the British Free Cinema movement in London and with the French New Wave during his years in Paris, Tanner is best known for his movies Jonas qui aura 25 ans en l'an 2000 (Jonah Who Will Be 25 in the Year 2000), Messidor and Dans la ville blanche (In the White City). Dans la ville blanche, starring Bruno Ganz and shot in Lisbon, was entered into the 33rd Berlin International Film Festival.

Light Years Away, his only English language film shot in Ireland, won the Grand Prix Prize at the 1981 Cannes Film Festival.

Personal life and death
Tanner and his wife, Janine, had two children. He died at a hospital in Geneva on 11 September 2022, aged 92.

Filmography
Nice Time - 1957
Ramuz, passage d'un poète - 1961
L'École - 1962
The Apprentices (Les Apprentis) - 1964
A City at Chandigarh (Une ville à Chandigarh) - 1966
Docteur B., médecin de campagne - 1968
Charles, Dead or Alive (Charles mort ou vif) - 1969
The Salamander (La Salamandre) - 1971
Return from Africa (Le Retour d'Afrique) - 1972
The Middle of the World (Le Milieu du monde) - 1974
Jonah Who Will Be 25 in the Year 2000 (Jonas qui aura 25 ans en l'an 2000) - 1976
Messidor - 1979
Light Years Away (Les Années lumière) - 1981
In the White City (Dans la ville blanche) - 1983
No Man's Land - 1985
A Flame in My Heart (Une flamme dans mon cœur) - 1987
La Vallée fantôme - 1987
The Woman from Rose Hill (La Femme de Rose Hill) - 1989
The Man Who Lost His Shadow (L'Homme qui a perdu son ombre) - 1991
The Diary of Lady M (Le journal de Lady M) - 1993
Men of the Port (Les Hommes du port) - 1995
Fourbi - 1996
Requiem - 1998
Jonah and Lila, Till Tomorrow (Jonas et Lila, à demain) - 1999
Fleurs de sang - 2002
Paul s'en va - 2004

References

External links

Alain Tanner at the Swiss Film Directory

1929 births
2022 deaths
Film people from Geneva
French-language film directors
Swiss expatriates in England
Swiss expatriates in France
Swiss-French people
Swiss film directors
University of Geneva alumni

Alain Tanner


Yira Sor, né le  à Lagos au Nigeria, est un footballeur nigérian qui évolue au poste d'ailier droit au KRC Genk.

Biographie

En club
Né à Lagos au Nigeria, Yira Sor joue pour le club local du 36 Lion avant de rejoindre le Baník Ostrava en février 2021. Le 20 février 2021 il joue son premier match sous ses nouvelles couleurs à l'occasion d'une rencontre de championnat face au FK Pardubice. Il entre en jeu et délivre une pase décisive mais son équipe s'incline par trois buts à un.

Le , durant le mercato hivernal, Yira Sor rejoint le Slavia Prague. Il signe un contrat courant jusqu'en juin 2026. Il joue son premier match sous ses nouvelles couleurs le , lors d'une rencontre de championnat face au MFK Karviná. Il entre en jeu à la place de Ondřej Lingr et son équipe s'incline par un but à zéro. Sor se fait remarquer le  en inscrivant ses deux premiers buts pour le Slavia, lors d'un match de Ligue Europa Conférence face au Fenerbahçe SK. Il contribue ainsi grandement à la victoire de son équipe ce jour-là, qui s'impose par trois buts à deux. Yira Sor réalise un nouveau doublé dans cette compétition lors du tour suivant, contre le LASK Linz, le . Le Slavia l'emporte cette fois par quatre buts à un. Le jeune ailier nigérian impressionne lors de ce match, sa prestation étant même saluée par ses adversaires du jour, comme le milieu Peter Michorl ou l'entraîneur Andreas Wieland, impressionnés par sa vitesse notamment.

En , Yira Sor rejoint la Belgique afin de s'engager en faveur du KRC Genk. Le transfert est annoncé le 27 décembre 2022 et il signe un contrat courant jusqu'en juin 2027.

En sélection
Avec les moins de 20 ans, il participe à la Coupe du monde des moins de 20 ans en 2019. Lors du mondial junior organisé en Pologne, il joue deux matchs. Le Nigeria s'incline en huitièmes de finale face au Sénégal.

Notes et références

Liens externes

Footballeur nigérian
Joueur du FC Baník Ostrava
Joueur du SK Slavia Prague
Joueur du KRC Genk
Naissance en juillet 2000
Naissance à Lagos

Yira Sor


Le protocole RICE est un acronyme mnémonique formé de quatre éléments de traitement des traumatismes des tissus mous : repos (en anglais : Rest), glace (en anglais : Ice), compression (en anglais : Compression) et élévation (en anglais : Elevation). En français, d'autres acronymes sont utilisés comme le protocole GREC (Glace, Repos, Élévation et Compression), ou moins fréquemment le protocole RGCE.

Le protocole GREC est considéré comme un traitement de premiers secours plutôt qu'un remède contre les lésions des tissus mous. L'objectif est de gérer l'inconfort.

Histoire
Ce mnémonique a été introduit par Gabe Mirkin en 1978. Il a depuis renoncé à son soutien au régime. En 2014, il a écrit : « Les entraîneurs ont utilisé mon protocole RICE pendant des décennies, mais il semble maintenant que la glace et le repos complet peuvent retarder la guérison, au lieu d'aider. Dans une étude récente, on a dit aux athlètes de faire des exercices si intensément qu'ils ont développé  de graves lésions musculaires qui ont causé des douleurs musculaires étendues. Bien que le refroidissement ait retardé le gonflement, il n'a pas accéléré la récupération de ces dégâts musculaires. ».

Il n'y a pas suffisamment de preuves pour déterminer l'efficacité du protocole GREC pour les entorses aiguës de la cheville. Les décisions de traitement pour les entorses de la cheville doivent être prises selon l'individu et reposent sur les avis des experts et des lignes directrices nationales. L'élément « glace » ou « refroidissement » du protocole GREC  et ses variations réduit le flux sanguin vers la zone blessée et retarde la guérison.

Quatre termes primaires

Repos
Le repos est un élément clé de la réparation du corps. Sans repos, une tension continue est exercée sur la zone touchée qui est blessée, entraînant une augmentation de l'inflammation, de la douleur et d'autres blessures possibles. Le repos est recommandé pendant les premières 24 à 48 heures après une blessure, mais après cela, des activités modifiées peuvent être recommencées. De plus, certaines blessures des tissus mous auront besoin de plus de temps à guérir sans repos. Il existe également un risque de réparation anormale ou d'inflammation chronique résultant d'un manque de repos. En général, la période de repos doit être suffisamment longue pour que le patient puisse utiliser le membre affecté avec la majorité des fonctions restaurées et la douleur essentiellement disparue.

Glace
En 2015, le Dr Gabe Mirkin, M.D., le médecin qui a initialement inventé le terme R.I.C.E. dans son livre à 1978 « The sportsmedicine book », a éliminé sa recommandation pour la glace sauf dans les six premières heures après la blessure pour réduire la douleur, puisque depuis ce temps, il a été montré qu'elle réduit la guérison. Il n'y a aucune preuve définitive que la glace est efficace ou inefficace. Mais les preuves montrent que la glace peut être utilisée comme complément à la rééducation thérapeutique dans la mesure où la glace aide à réduire la douleur localisée. Une combinaison de cryothérapie suivie d'exercice a donné le meilleur résultat en termes de gain de force. Dépasser le temps recommandé pour l'application de glace peut être néfaste, car il a été démontré qu'il retarde la guérison.

La glace réduit la réponse inflammatoire et la douleur associées à la chaleur générée par l'augmentation du flux sanguin et/ou la perte de sang. Une bonne méthode consiste à appliquer de la glace pendant 20 minutes de chaque heure. D'autres recommandations sont une alternance entre l'application de la glace et l'absence de la glace pendant 15 à 20 minutes chacune, pendant une période de 48 à 72 heures, puis d'appliquer de la chaleur si le gonflement a disparu. Il est recommandé de placer la glace ou la pochette chauffante dans une serviette ou un autre matériel isolant avant de l'enrouler autour de la zone affectée.

Compression
La compression vise à réduire le gonflement œdémateux qui résulte du processus inflammatoire. Bien qu'un gonflement soit inévitable, un gonflement trop important entraîne une perte de fonction significative, une douleur excessive et un éventuel ralentissement du flux sanguin par restriction des vaisseaux.

Élévation
L'élévation vise à réduire le gonflement en augmentant le retour veineux du sang vers la circulation systémique. Cela se traduira par moins d'œdème qui réduit la douleur et/ou le gonflement.

Références

Traitement médical

Protocole GREC


Saint John er en ca. 673 km lang flod som i hovedparten af dens længde løber i den canadiske provins New Brunswick. Den udspringer i delstaten Maine i USA, og passerer også den canadiske provins Québec. To forskellige steder udgør den grænsen mellem USA og Canada. St. John har et afvandingsområde på omkring 55.000 km2 hvoraf lidt over halvdelen er i New Brunswick. Det er den næstlængste flod som udmunder i Atlanterhavet mellem St. Lawrence og Mississippi efter Susquehanna River. St. John er blevet kaldt Nordamerikas Rhin. Floden er reguleret af dæmninger til vandkraftværker ved Mactaquac, Beechwood og Grand Falls.

Se også
 Canadas længste floder

Referencer

Vandløb i Canada
Vandløb i Maine

St. John (flod)


ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ, අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ, අම්පාර නගරයට ආසන්නව අක්කර 1280 ක පමණ වපසරියක් පුරාවට පිහිටා ඇති බුද්ධංගල ආරණ්‍ය සේනාසනය වසර 2300 කට වඩා පැරණි ඉතිහාසයක් සහිත පුද බිමකි.එය අම්පාර නගරයට කි.මී. 4.5ක් පමණ උතුරින් පිහිටි අතර ඉතා රමණීය පරිසරයකින් යුතු භූමි භාගයකි. සුවිශාල පර්වත තලා කූට පහක් සිටින සේ මතු වී ඇති අතර එකිෙනක කූට තද බෑවුම් සහිත වැහි සමයේදී ආරවල් බවට පත් වන කපොලු වලින් සාර්ථක ලෙස වෙන් කරයි. එනිසා මෙම මුදුන් වලට නැගිය හැක්කේ වෙන වෙනම වැටුණු මං වලිනි. පූජනීය නටඹුන් පිහිටි භූමියෙහි සිට උතුර ෙදසට පැතිර යන මිටි ගල් තලා රැස මෙහි එකම කොටස් ලෙස සැළකිය හැකිය. වැහි සමයේ තැන තැන දිය ආරවල්, ගල් ෙකම්, පිරී ඉතිරන රමණීය නෙත් සිත් අදනා ෙමම භූමිය අක්කර දහස් ගණනක් ඈතට ගමන් කරන බිහිසුණු වනය වේ. සිය ගණන් වල් ඇතුන් හා අලින් නිබදව දැක්ය හැකි වුවත් ඔවුන්ෙගන් කිසි ෙවකුට හානියක් ෙනාසිදු වීම ඉමහත් අසිරියකි.

සේනාසනයෙහි වූ අඩි 500 ක් පමණ උස්වූ ගල් මස්තකයක ඉදි කරන ලද ස්ථූපයෙහි, ගෞතම බුදුන් වහන්සේගේ සහ උන්වහන්සේගේ අග්‍රශ්‍රාවක වහන්සේලා දෙනම වූ සැරියුත් රහතන් වහන්සේගේ හා මුගලන් රහතන් වහන්සේගේ ධාතූන් වහන්සේලා නිදන් කොට තිබේ. මිහිදු මහරහතන් වහන්සේ විසින් දඹදිව විදිසාවෙන් වැඩම කරවූ මෙම සර්වඥධාතූන් වහන්සේලා සහ අග්‍රශ්‍රාවක ධාතූන් වහන්සේලා, සංචා ස්ථූපයේ අනුරුවකට අනූව සැකසූ දඹ රන් කරඩුවක තැම්පත් කර එවක රුහුණට තිබූ එකම වටදාගෙය වූ මෙහිලා නිදන් කර තිබේ. පසුකාලීනව ගරා වැටී තිබූ මෙම ස්ථූපය තුල සිදු කරනු ලැබූ කැණීම් අතරතුරදී හමුවූ ධාතූන් වහන්සේලා බුදුන් වහන්සේගේ හා අග්‍රශ්‍රාවක වහන්සේලාගේ බැව්, ආචාර්ය සෙනරත් පරණවිතාන මහතා විසින් තහවුරු කරන ලදී.

පුද භූමියෙහි දක්නට ලැබෙන වර්ථමාන නව ස්ථූපය 1974 වසරේදී විලියම් ගොපල්ලව මහතා විසින් විවෘත කොට තිබේ.

අතීතයේ මෙම පුද භූමිය කරක්ධිගල යනුවෙන් හඳුන්වා තිබෙන බව පුරාවිද්‍යාඥයින්ගේ විශ්වාසයයි.

ඉතිහාසය

ක්‍රිස්තු පූර්ව 2-3 වන සියවස් කාලයේ පණ්ඩාවාසදේව රජ සමයේ ලක් දිවට පැමිණි දීඝායු කුමාරයා දීඝගම, දීඝවාපිරට්ඨ, දිගාමඩුල්ල යන නම්වලින් හැඳින්වූ මෙම දිගාමඩුලු ප්‍රදේශයේ රජකම් කරන ලදී. මහින්දාගමනයෙන් පසු ප්‍රබෝධමත්භාවයට පත්වූ මෙම බුද්ධංගල අරණ රහතුන් වහන්සේලාගේ නිජ භූමියක් බවට පත්විය. චිත්‍රා දේවියගේ ආදායම් පාලක ප්‍රමුඛ උත්තියගේ පුතු, සුජාතාගේ ලෙනද දීඝති ප්‍රභූකරවූ ලෙනද, මෙම ආරණ්‍යයේ පැමිණි නොපැමිණි සංඝයා වෙත පූජා කල බව ගල්ලෙන් වල සඳහන් වෙයි.

භාවනා කිරීම සඳහා සකස් වූ තපෝවනය, දෙවන පෑතිස් රජුගේ ඇවෑමෙන් උත්තිය රජුගේ ඥාතීන්ගේ අනුග්‍රහයෙන් ආරම්භ වූ බව ශිලා ලිපි වලින් පැහැදිලි කොට තිබේ.

කාලය ගත වීමත් සමග ක්‍රමයෙන් ජන ශුන්‍යත්වයට පත්වූ මෙම ප්‍රදේශය මෑත කාලීනව කොටි ත්‍රස්ථවාදීන්ගේ බලපෑමට යටත්ව තිබුණි. මෙම උතුම් පිං භූමිය ආරක්ෂා කරනු වස් 1964 වසරේදී බුද්ධංගලට වැඩම කරවූ කළුතර ධම්මානන්ද හිමි (බුද්ධංගල ලොකු හාමුදුරුවෝ) සහ බටයායේ ආරියවංශ හිමි විසින් මෙම ප්‍රදේශය ආශ්‍රිතව බුද්ධංගල සිංහල ජනපදය බිහි කොට, විහාරය වැඩි දියුණු භාවයට පත් කරන ලදී.

මේවාද බලන්න
බුද්ධංගල ආනන්ද හිමි

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
නේවි කන්ස්ට්‍රක්ට් රෙලික් ඔබ්සර්වේෂන් ඩයස් ඇට් හිස්ටොරික් බුද්ධංගල රජ මහා විහාරය

අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

බුද්ධංගල ආරණ්‍ය සේනාසනය


Körfez, denizin kara dışına çıkarak oluşturduğu su çıkıntısıdır.

Körfez ayrıca şu anlamlara gelebilir:

 Körfez, Kocaeli, Kocaeli'nin bir ilçesi
 Körfez SK, Kocaeli merkezli bir spor kulübü
 Körfez (film), 2017 çıkışlı Türk filmi

Körfez (anlam ayrımı)


Três Tigres Tristes é um filme de drama brasileiro de 2022 dirigido por Gustavo Vinagre. O filme centra-se em três jovens queer em São Paulo que exploram a cidade, no contexto de uma pandemia viral que infeta o cérebro e prejudica a memória.

O elenco inclui Isabella Pereira, Jonata Vieira, Pedro Ribeiro, Gilda Nomacce, Carlos Escher, Julia Katharine, Ivana Wonder, Cida Moreira, Everaldo Pontes, Nilceia Vicente.

O filme estreou no programa Fórum do 72º Festival Internacional de Cinema de Berlim, onde foi vencedor do Teddy Award de melhor longa-metragem com temática LGBTQ. O filme foi o vencedor do Prêmio do Júri do Dragão Rosa no 38º Festival de Cinema LGBT de Liubliana.

Elenco
 Isabella Pereira
 Jonata Vieira
 Pedro Ribeiro
 Gilda Nomacce
 Carlos Escher
 Julia Katharine
 Ivana Wonder
 Cida Moreira
 Everaldo Pontes
 Nilceia Vicente
 Inês Brasil

Filmes do Brasil de 2022
Filmes de drama do Brasil
Filmes com temática LGBT de 2022
Filmes com temática LGBT do Brasil
Filmes de drama da década de 2020
Filmes em língua portuguesa

Três Tigres Tristes


Sobrado, Portekiz'de Valongo belediyesine bağlı olan, 19,40 km² yüzölçümüne sahip, 6.682 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Valongo'nun bucakları

Sobrado (Valongo)


ألفونسو غارثيا روبليس (بالإسبانية:Alfonso García Robles) دبلوماسي مكسيكي سياسي ولد في 20 مارس عام 1911 م ثامورا في ولاية ميتشواكان. درس في الجامعة الوطنية المستقلة في المكسيك قبل أن يبدأ في الخدمة الخارجية في 1939 م. خدم كمندوب في مجلس تشاور المنظمات العامة في الأمم المتحدة. وكان سفيراً في البرازيل عام 1962-1964 م. وهو الذي توحد مع السويدية أولفا ميرال، وحصلا على جائزة نوبل للسلام في 1982، وتوفي في 2 سبتمبر عام 1991.

روابط خارجية

مصادر

  Nobel Committee information on 1982 laureates

أشخاص من زامورا (ميتشواكان)
حائزون على جائزة نوبل للسلام
دبلوماسيون مكسيكيون
مسيحيون حازوا جائزة نوبل
مكسيكيون حازوا جائزة نوبل
مواليد 1911
وفيات 1991
وفيات في مدينة مكسيكو

محامون مكسيكيون

محامون مكسيكيون في القرن 20

سفراء المكسيك لدى البرازيل

خريجو الجامعة الوطنية المستقلة في المكسيك

أعضاء الكلية الوطنية المكسيكية

سياسيون من ولاية ميتشواكان

ألفونسو غارثيا روبليس


142. længdegrad kan henvise til:

 142. vestlige længdekreds
 142. østlige længdekreds

142. længdegrad


Verdensrekordsæg refererer til et almindeligt æg, der har slået rekorden for antallet af likes på et billede på det sociale medie Instagram. Indehaveren af den tidligere rekord er realitystjernen Kylie Jenner, som med et billede af sin nyfødte datter fik 18,5 millioner likes.

Opslag
Billedet af ægget blev lagt på Instagram den 4. januar af en ukendt person, der har oprettet en konto med navnet world_record_egg. Opslaget  lyder:

Let's set a world record together and get the most liked post on Instagram. Beating the current world record held by Kylie Jenner (18 million)! På dansk: Lad os sætte verdensrekord sammen og få det mest likede opslag på Instagram og slå den nuværende verdensrekord, som Kylie Jenner (18 millioner) har.

I skrivende stund (kl. 12:57 den 16. januar 2019) har ægget fået 45 millioner likes.

Kl. 12:59 den 16. januar 2019 blev opslaget ændret til:

Official world record holders. På dansk: Verdensrekord indehaver.

Reaktion
Kylie Jenner svarede på opfordringen med at klække et æg på asfalten som 'hævn'.

Kilde
 Gådefuldt æg slår Instagram-rekord. Hvorfor? Lisbeth Klastrup på videnskab.dk 15 januar 2019
 https://www.instagram.com/p/BsOGulcndj-/

 https://www.instagram.com/p/BsmPezCnZ4I/

Internetfænomener
Æg

Verdensrekordæg


Sparwood is a district municipality in the Canadian province of British Columbia. It is the second-largest community on the Elk River.

Located approximately 30 kilometres from Fernie, the District Municipality of Sparwood has approximately 4,200 residents. Sparwood is quite large for its population, taking up an area of 191.01 square kilometres and incorporating the local coal mines.

In the late 1800s, there was a railroad stop known as Sparwood, which was so named because of the trees from this area being shipped to the coast for manufacturing spars for ocean vessels.

Economy
The local economy is heavily dependent on steel-making coal mining, one of British Columbia's primary industries. A large part of the population either works in the mines or as tradespeople and labourers in related support industries, such as trucking or as mechanics. Logging is another important industry.

Sparwood/Elk Valley Airport is the local airport for general aviation. The closest airport with commercial service is Cranbrook/Canadian Rockies International Airport. Road access is provided by the Crowsnest Highway.

Sparwood was formed on 12 May 1966 accepting people from the nearby towns of Michel, Natal, and Middletown (an urban renewal). Since the beginning of Sparwood, it has experienced many ups and downs in coal mining, the town's primary industry.

Attractions

Sparwood promotes itself extensively as the home of the Terex Titan, at one time the largest truck in the world. The green Titan, in service at Sparwood between 1978 and 1991, stands a few yards from the Crowsnest Highway where it can attract the attention of tourists and travellers. The adjacent tourist information centre serves visitors to the district municipality and the wider area.

Sparwood is distinguished by mural art which depicts something of the history of the former Michel-Natal mining communities.

Sports

Sparwood is home to the 2011 B.C. provincial champion boys snowboarding team. Sparwood is also home to the 2011 Junior Boys and 2012 Junior Girls Provincial Bowling champions.

Laurie Hockridge of Sparwood and Lethbridge College, is a CCAA-ACSC Hall of Fame inductee (WBB, '87–90). Her legacy includes back-to-back national championships and two national championship MVP trophies.

Fernie Memorial Arena disaster
On 17 October 2017 an ammonia leak at the Fernie Memorial Arena killed three workers (two City of Fernie employees and one CIMCO refrigeration employee from Calgary) during the Fernie Ghostriders' regular season. Because of this tragedy, the City of Fernie declared a state of emergency and people had to evacuate the area for days. The 'Riders were relocated because of this to the Elk Valley Leisure Centre in Sparwood during the 2017–18 KIJHL season until the City of Fernie installed a new chiller unit. The Ghostriders now play at their home rink again.

Demographics
In the 2021 Census of Population conducted by Statistics Canada, Sparwood had a population of 3,990 living in 1,815 of its 2,101 total private dwellings, a change of  from its 2016 population of 3,646. With a land area of , it had a population density of  in 2021.

Ethnicity

Religion
According to the 2021 census, religious groups in Sparwood included:
Irreligion (2,405 persons or 58.0%)
Christianity (1,695 persons or 40.8%)
Islam (15 persons or 0.4%)

Education
There are two public schools in Sparwood; Frank J Mitchell which is an Elementary School and the new Sparwood Secondary School.
These schools are operated by School District 5 Southeast Kootenay which is based in Cranbrook.

Climate
Sparwood has a warm-summer humid continental climate (Köppen Dfb) with relatively cold and very snowy winters combined with moderately warm summers with relatively high diurnal temperature variation. As a result of the low overnight lows in summer, September's mean of  places Sparwood just above subarctic climates (Dfc) in classification.

Local media

Newspapers

 Fernie Free Press – Weekly Paper
 Kootenay News Advertiser – Weekly Paper
 Fernie Fix – Monthly Glossy Magazine

Radio stations
 99.1 FM – CJDR, a rebroadcaster of CHDR-FM, Rock
 92.7 FM – CFBZ, a rebroadcaster of CHBZ-FM, Country
 97.7 FM – CBTN, a rebroadcaster of CBTK-FM, CBC
 107.9 FM – CFSM-FM – Adult Contemporary

Cable television stations
 Channel 10:  Shaw TV
 Channel 5:  CFCN, CTV
 Channel 13:  CBUT, CBC

Notable people
The following people were born in Sparwood:

Daryl Boyle (born 1987), professional ice hockey player
Michelle Loughery (born 1961), muralist
Niki Sharma, politician

Sister cities
Since 1980, Sparwood has been the sister city of Kamisunagawa in Hokkaido, Japan.

See also
Fernie Ghostriders
Elk River
Elk Valley
Kootenay Ice
Regional District of East Kootenay#Municipalities

Notes

References

External links

District municipalities in British Columbia
Mining communities in British Columbia
Elk Valley (British Columbia)
Regional District of East Kootenay

Sparwood


Chtelnica este o comună slovacă, aflată în districtul Piešťany din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.562 de locuitori. Se învecinează cu comuna Dechtice.

Istoric
Localitatea Chtelnica este atestată documentar din 1208.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Chtelnica


Guy Coëme (* 21. August 1946 in Bettincourt, Waremme, Provinz Lüttich) ist ein belgischer Politiker der Parti Socialiste (PS), der unter anderem Ministerpräsident der Wallonischen Region sowie Verteidigungsminister Belgiens war. Seit 2006 ist er Bürgermeister von Waremme.

Leben

Minister, Rücktritt und Verurteilung wegen der Agusta-Affäre
Nach dem Schulbesuch studierte Coëme Politikwissenschaften an der Universität Lüttich und schloss sein Lizenziat mit Auszeichnung ab.

1981 wurde er Staatssekretär in der Regierung Walloniens und war dort zuständig für Umwelt, Wasserpolitik und Raumplanung. Am 8. November 1981 wurde er als Kandidat der PS erstmals zum Mitglied der Belgischen Abgeordnetenkammer gewählt und gehörte dieser bis zum 19. April 1996 an.

Am 3. Februar 1988 wurde er Nachfolger von Melchior Wathelet als Ministerpräsident der Wallonischen Region, bekleidete dieses Amt jedoch nur etwas mehr als drei Monate bis zu seiner Ablösung durch Bernard Anselme am 11. Mai 1988.

Kurz zuvor wurde Coëme am 9. Mai von Premierminister Wilfried Martens als Verteidigungsminister in dessen achtes Kabinett berufen. Das Amt des Verteidigungsministers bekleidete er auch in der darauf folgenden neunten Regierung Martens bis zum 7. März 1992 aus. In dieser Funktion forderte er nach Bekanntwerden der Stay-behind-Organisation Gladio in Italien Untersuchungen in Belgien. Diese hatte den Auftrag zu klären, ob die belgische Stay-behind-Organisation in die Massaker der Killerbande von Brabant verwickelt war. Die Senatoren fanden keine stichhaltigen Beweise, dass Gladio involviert war oder dass kriminelle Gruppierungen das Stay-Behind-Netzwerk infiltriert hatten.

Im Anschluss wurde er am 7. März 1992 von Premierminister Jean-Luc Dehaene in dessen erstes Kabinett berufen und war dort bis zu seinem Rücktritt am 23. Januar 1994 Vize-Premierminister sowie Minister für Kommunikation und öffentliche Unternehmen. Er war damit für Verkehr, Telekommunikation, Post, Luftverkehr, die Nationale Gesellschaft der Belgischen Eisenbahnen (NMBS/SNCB) sowie das staatliche Telekommunikationsunternehmen Belgacom verantwortlich.

Grund für seinen Rücktritt am 23. Januar 1994 war die sogenannte Agusta-Affäre, eine Korruptionsaffäre im Zusammenhang mit Kampfhubschrauberkäufen durch die belgische Armee vom italienischen Hersteller Agusta im Jahre 1988. Am 23. Dezember 1998 wurde Coëme vom Kassationshof wegen Bestechlichkeit zu einer Freiheitsstrafe von 2 Jahren auf Bewährung verurteilt sowie mit einem fünfjährigen Verbot zur Bekleidung öffentlicher Ämter belegt. Neben ihm wurden auch die Politiker Willy Claes, Franck Vandenbroucke und Guy Spitaels wegen Verwicklungen in die Agusta-Affäre verurteilt.

Politisches Comeback
Nach Ablauf dieses Verbots wurde er 2003 zum Mitglied des Wallonischen Parlaments gewählt und erhielt dabei mit 20.766 Wählerstimmen eine breite Unterstützung.

Bei den Kommunalwahlen vom 4. Dezember 2006 wurde er darüber hinaus zum Bürgermeister von Waremme gewählt und hat dieses Amt seitdem inne.

Am 10. Juni 2007 wurde Coëme darüber hinaus auch wieder zum Mitglied der Belgischen Abgeordnetenkammer gewählt und vertritt dort den Wahlkreis Lüttich. Er ist sowohl Mitglied der Ausschüsse für Finanzen und Haushalt als auch für Rechnungsprüfung sowie stellvertretendes Mitglied der Ausschüsse für Probleme des Handels- und Wirtschaftsrechts, für die Überarbeitung der Verfassung und die Reform der Institutionen sowie für Auswärtige Angelegenheiten. Des Weiteren ist er Mitglied der Parlamentarischen Versammlung der Organisation für Sicherheit und Zusammenarbeit in Europa (OSZE).

Weblinks
 Private Homepage
 Biografie in Cent Wallons du siècle, Institut Jules Destrée, Charleroi, 1995
 Belgian Ministers (rulers.org)
 Belgian Regions and Communities (rulers.org)

Einzelnachweise

Mitglied der Abgeordnetenkammer (Belgien)
Abgeordneter des Wallonischen Parlaments
Verteidigungsminister (Belgien)
Staatssekretär (Belgien)
Ministerpräsident (Wallonien)
Bürgermeister (Provinz Lüttich)
Mitglied des Parti Socialiste (Belgien)
Träger des Leopoldsordens (Großoffizier)
Träger des Ordens Leopolds II. (Großkreuz)
Waremme
Belgier
Geboren 1946
Mann

Guy Coëme


David R. Godine, Publisher este o editură americană de carte, fondată în 1970 la Boston, Massachusetts.

Istoric
Fondatorul companiei, David R. Godine, a fost un absolvent al Roxbury Latin School, al Dartmouth College (promoția 1966) și al Harvard Graduate School of Education care a lucrat pentru artistul grafic Leonard Baskin și pentru tipograful Harold McGrath, dar care nu avea nici o experiență editorială atunci când a deschis o tipografie în 1970 într-un hambar din Brookline, Massachusetts.

În anul 1975 compania a decis să se concentreze în întregime pe activitatea de publicare. Primele liste de cărți au stabilit orientarea editurii și s-au concentrat în primul rând pe ficțiune (în special scrieri traduse), biografie, fotografie, istoria tiparului și artelor grafice, și cărți pentru copii. În următorii treizeci de ani au fost înființate mai multe colecții. Colecția Nonpareil Books, care numără acum peste 100 de titluri, conține cărți mai vechi care au fost ulterior uitate; aici au apărut cărți ale unor scriitori celebri cum ar fi Donald Hall, William Maxwell, Francis Steegmuller, George Orwell, Laurie Lee, Will Cuppy, Flora Thompson și Gerald Durrell. Colecția Verba Mundi se concentrează pe traduceri de ficțiune străină și conține cărți scrise de Dino Buzzati, Robert Musil, Georges Perec, J.M.G. Le Clézio și Patrick Modiano. Colecția Imago Mundi de cărți ilustrate fin tipărite, în principal fotografie, a promovat activitatea unor artiști ca Paul Caponigro, George Tice, Angus McBean și Jean Cocteau.

Atât editura, cât și autorii ei au câștigat premii de-a lungul anilor, inclusiv Premiul W.A. Dwiggins în 1984, Premiul Literar al Boston Globe în 1987 și primul premiu anual al librarilor din New England în 1989. Doi autori publicați de Godine au obținut Premiul Nobel pentru Literatură: J.M.G. Le Clézio (în 2008) și Patrick Modiano (2014). Cartea The Prospector a lui Le Clézio a fost prima carte care a apărut sub marca Verba Mundi în 1993. Godine a publicat romanul Désert al lui Le Clézio în primăvara anului 2009 și a lansat, de asemenea, în 2013 o traducere a eseului autobiografic The African al lui Le Clézio.

Note

Edituri din Statele Unite ale Americii
Fondări în 1970

David R. Godine (editură)


An Aechmea allenii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Aechmea allenii in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aechmea

Aechmea allenii


, surnommé et médiatisé sous le nom de «  », est une espèce de reptiles volants de l'ordre des ptérosaures, dans le genre Kunpengopterus dont il constitue la seconde espèce découverte, découverte en mi-2019 et décrite en avril 2021. Il a vécu pendant la période du Jurassique moyen dans la formation de Tiaojishan du Liaoning, en Chine (dans le nord-est), il y a 160 millions d'années.

L'holotype est conservé au musée des Ptérosaures de Beipiao en Chine. Il a été décrit par une équipe internationale de chercheurs de Chine, du Brésil, du Royaume-Uni, du Danemark et du Japon dont l'étude a été publiée en deux articles dans la revue Current Biology.

Description
Kunpengopterus, ou « Monkeydactyl » par les chercheurs ayant eux-mêmes décrit l'animal, était un ptérosaure de moins d'un mètre et avait une envergure estimée à . L'animal ressemblait beaucoup morphologiquement et physiquement à K. sinensis, une autre espèce du genre, ainsi qu'à des genres proches de la famille des Wukongopteridae tels que le genre type Wukongopterus lui-même ou le plus connu Darwinopterus, nommé d'après le célèbre naturaliste Charles Darwin. Ainsi, il avait une queue longue, un cou court et un museau long garni de dent, surtout vers l'extrémité, (tel l'image ci-contre) avec possiblement une crête sur le front comme ses proches relatifs.

« Monkeydactyl » était un ptérosaure darwinoptère possédant, comme les autres genres de la famille à laquelle il est rattaché, des caractéristiques similaires aux premiers membres de l'ordre des Pterosauria, plus basaux et primitifs, tels les rhamphorhynchoïdes (qui inclut les Rhamphorhynchidae dont Rhamphorhynchus) avec une queue longue, un cou court et des poignets courts (métacarpes) mais également des membres plus évolués et dérivés comme le groupe des ptérodactyloïdes (qui inclut la plupart des ptérosaures de moyenne à grande taille tels Pterodactylus, Pterodaustro ou encore Ptéranodon) possédant une queue courte, un cou long, de longs poignets définis par une autapomorphie et enfin avec une seule ouverture (fenestra) nasoantorbitale en avant des yeux. Ce mélange de ces caractères sont les spécificités qui font que cette famille et ordre au sein de celui des Pterosauria sont remarquables.

Comme le reste des représentants des Monofenestrata, il ne possédait pas d'ouverture crânienne différenciée ou fenestra en face de la cavité oculaire (car fusionnée avec l'ouverture nasale), caractéristique commune propre au groupe et qui permettait d'alléger le poids du crâne. Il n'avait donc qu'une seule ouverture comme les ptérodactyloïdes.

Découverte et présence de « pouces opposables »
Cependant, « Monkeydactyl » est surtout connu pour une particularité qu'il est lui-même le seul à posséder au sein de sa famille et de l'ordre entier des Ptérosaures, celle d'avoir des pouces opposables. Le nom d'espèce « antipollicatus » signifie justement « pouce opposable » en grec ancien, chose qui n'est d'ailleurs pas retrouvée chez l'autre espèce du même genre K. sinensis, décrite en 2010 par Wang Xiaolin . Caractéristique unique dans ce cas précis chez les ptérosaures et rarissime chez les reptiles, elle indique un mode de vie clairement arboricole (confirmé définitivement après des tests en comparaison d'autres espèces de ptérosaures sur un ensemble de caractères anatomiques liés à l'adaptation sur ce mode vie) et a été découverte à la suite d'une analyse de son fossile par tomographie microcalculée (micro-CT), une technique de balayage s'appuyant sur les rayons X pour imager un objet. Suggérant une partition de niche parmi ces ptérosaures, il fournit ainsi la première preuve quantitative qu'au moins certains membres de la famille des Darwinoptera et Wukongopteridae étaient arboricoles.

En effet, une telle caractéristique pour un animal permet de nombreux bénéfices, car cela permet de bien tenir, d'agripper et d'avoir une meilleure accroche aux branches, aux troncs ou tout autre milieu en hauteur, de même que pouvoir en supplément la capacité de prendre et manipuler des objets, de la nourriture ou attraper des proies (même si ce n'est encore que spéculatif pour le Monkeydactyl). Non seulement « Monkeydactyl » vivait dans les arbres, mais plus encore que tous ses proches ou tous autres ptérosaures (qui devaient au moins utiliser les arbres comme plateforme pour s'y reposer), témoignant d'une spécialisation (ici appelée plus précisément en biologie une spéciation) de l'animal à un milieu précis et lui conférant une niche écologique unique lui permettant de ne pas trop entrer en concurrence avec les autres espèces de ptérosaures vivant et cohabitant à ses côtés. Ce que précise et indique , de l'Université chinoise des géosciences, et l'un des chercheurs de l'étude sur l'animal : « La paléoforêt de Tiaojishan abrite de nombreux organismes, y compris trois genres de ptérosaures darwinoptères. Nos résultats montrent que K. antipollicatus a occupé une niche différente de celle de Darwinopterus et de Wukongopterus, ce qui a probablement minimisé la concurrence entre ces ptérosaures », car cette découverte met aussi en lumière l'organisation de la zone de découverte de l'animal qui était un habitat forestier complexe dans lequel des espèces apparentées étroitement se répartissaient dans différentes niches écologiques et évitaient ainsi de fait la concurrence entre elles.

Il est donc aujourd'hui considéré comme le premier et plus ancien animal, aux connaissances actuelles, à avoir développé des pouces opposables véritables dans l'histoire de la terre. Caractéristique qui fut toujours mentionnée comme étant réservée aux primates (lémuriens, petits et grands singes de l'ancien et nouveau monde et l'Homme), alors que d'autres rares animaux possèdent également cette caractéristique comme les opossums d'Amérique (aux pattes arrière, comme l'Opossum de Virginie), le Grand panda, le Koala, certaines grenouilles arboricoles ou même les Caméléons et démontre que ces derniers ont tous suivi une évolution convergente. Dans tous les cas, la découverte de « Monkeydactyl » constitue l'une des découvertes historiques, significatives et majeures de 2021 les plus importantes en paléontologie.

Liens externes

Notes et références

Références taxonomiques

Références

Paléontologie en Chine
Ptérosaure d'Asie
Ptérosaure du Jurassique
Taxon fossile décrit en 2021
Monofenestrata

Kunpengopterus antipollicatus


Günter Schmitz (* 1923; † 11. Januar 1996) war Erster Sprecher beim SWF sowie Autor, Regisseur und Sprecher für vor allem christliche Hörspiele und Hörbücher wie Fünf Geschwister, Die Siedler oder Abenteuer zwischen Himmel und Erde.

Werke

Hörspielserien

Fünf Geschwister
Die Hörspielserie um die Fünf Geschwister (Schreibweise meist stilisiert zu 5 Geschwister) nach den gleichnamigen Büchern von Dieter B. Kabus erschien zwischen 1989 und 1990 bei Gerth Medien in Koproduktion mit Bella Musica. Die Kassetten wurden 2006 auch auf CD veröffentlicht. Günter Schmitz spielt in der Serie den Vater der Geschwister. In den Hauptrollen sind unter anderem die Stimmen von Justine Seewald und Katrin Landau zu hören, die auch bei Hörspielautoren wie Hanno Herzler und Johannes Osberghaus mitwirkten.
Folgen der Serie Fünf Geschwister

Die Abenteuerklasse
Die Abenteuerklasse ist eine vierteilige christliche Hörspielserie, die 1991 und 1992 auf Kassette im Verlag Gerth Medien erschien. Die Serie basiert auf den ersten vier Büchern der gleichnamigen Buch-Reihe von Damaris Kofmehl. Kofmehl schrieb das erste Buch der Reihe 1986 im Alter von 15 Jahren. Die Hörspielserie, die mittlerweile vergriffen ist, kann online auf der Website von Kofmehl gehört werden.
Folgen der Serie Die Abenteuerklasse

Abenteuer zwischen Himmel und Erde
Die Reihe Abenteuer zwischen Himmel und Erde mit biblischen Geschichten führte Günter Schmitz von 1992 bis 1996. Er spielt hier auch selbst einen Vater, der im Gespräch mit seiner Tochter Katrin, gespielt von Katrin Landau, auf die Geschichten der Bibel kommt, die dann in Hörszene aufgehen. Nach seinem Tod vervollständigte Hanno Herzler ab 1998 zunächst die neutestamentliche Reihe um sieben weitere Folgen und ab 2003 auch die Geschichten des Alten Testaments um acht zusätzliche Folgen.

Folgen des Alten Testaments

Folgen des Neuen Testaments

Das grösste Abenteuer der Welt: Die Bibel
Die Hörspielserie mit Dagmar Berghoff erschien 1988 bei Bella Musica. Günter Schmitz beteiligte sich hier nicht nur als Regisseur, sondern auch als Sprecher und Autor neben Herbert Martin.

Folgen des Alten Testaments

Folgen des Neuen Testaments

Hörbücher

Die Siedler
Günter Schmitz las und produzierte vier Hörbücher der Serie Die Siedler von Janette Oke. Weitere Sprecher sind unter anderen Renate Renken und Baldur Seifert. Die Hörbücher erschienen 1990 jeweils als Doppelkassette in Koproduktion der Verlage Gerth Medien und ERF-Verlag.

Hörbücher der Serie Die Siedler

Weitere Hörspiele und Hörbücher
Weitere Produktionen von Günter Schmitz sind unter anderem der christliche Hörbuchklassiker Psalm 23 aus Sicht eines Schafhirten von Philipp W. Keller, eine Hörspielfassung von Max und Moritz oder auch Kasperles Abenteuer.

Als Sprecher ist er unter anderem zu hören in den Karl-May-Hörspielen von Kurt Vethake.

Nicht kommerzielle Produktionen:
 1956: Ein Gefangener – Regie: Gert Westphal (SWF)
 1964: Die Tür (nach Georges Simenon) – Regie: Gert Westphal (SWF)

Weblinks

Einzelnachweise

Hörspielregisseur
Deutscher
Geboren 1923
Gestorben 1996
Mann

Günter Schmitz (Sprecher)


Samostan Svete Obitelji je rimokatolički samostan Školskih sestara franjevki Krista Kralja u Bučićima. Posvećene je sv. Obitelji.

Izvori

Vanjske poveznice
Školske sestre franjevke Krista Kralja Samostan Bučići

Novi Travnik
Rimokatolička Crkva u Bosni i Hercegovini
Građevine u Bosni i Hercegovini
Školske sestre franjevke Krista Kralja

Samostan Školskih sestara franjevki Krista Kralja u Bučićima


Das ATP Challenger Dortmund (offizieller Name: Internationaler apano Cup) war ein Tennisturnier in Dortmund, das nur 2011 als Teil der ATP Challenger Tour stattgefunden hat. Von 2006 bis 2010 gehörte das Turnier zur ITF Future Tour, ebenso wieder von 2012 bis 2013. Es wurde im Freien auf Sand ausgetragen. Namensgeber war das Dortmunder Finanzdienstleistungsunternehmen apano Investments, das bei allen Ausgaben Hauptsponsor des Turniers war. Von 1983 bis 1987 fand an selber Stelle bereits ein Turnier in Dortmund statt.

Liste der Sieger

Einzel

Doppel

Weblinks

 Ergebnisarchiv der ATP

Dortmund

ATP Challenger Dortmund


Eryngium campestre, cunoscut și sub numele de scaiul dracului, este o specie de Scai, cu utilizări preponderent medicinale. Ca fiind un membru al familiei Apiaceae, scaiul dracului este o plantă fără păr, spinoasă și perenă. Frunzele sunt dure și rigide, de culoare alb-verde. Frunzele de la bază sunt lungi, penate și spinoase.
Din frunzele acestei plante se hrănește Euleia heraclei.

Sezonul de înflorire
Iulie–Septembrie

Distribuție
În principal în Europa Centrală și de sud și la nord de Germania și Olanda, dar rar și în Insulele Britanice.

Utilizare
Utilizată în medicina cu plante ca o infuzie pentru a trata tusea, tusea convulsivă și infecții urinare. Rădăcinile erau confiate ca dulciuri sau fierte și prăjite, ca o legumă. Elemente active: uleiuri esențiale, saponine, taninuri.

Referințe

Link-uri externe

 Plante Pentru Un Viitor: Eryngium campestre
 USDA Plante: Eryngium campestre
 Planta de Profil ale Societății Botanice din marea Britanie și Irlanda: Eryngium campestre
 Harta distribuției de Eryngium campestre continental în Franța (Telebotanica)
Flora Europei
Plante descrise în 1753

Eryngium campestre


Gryet (fra oldnorsk Griut - "stengruppe") er en lille skov på Bornholm med en samling bautasten. Den ligger på Bjergegårdsvejen nord for Rønnevej i Bodilsker, 4 km vest for Nexø. Den ligger tæt ved Louisenlund i Østermarie og er den største samling bautasten i Danmark.

Historie

De 67 bautasten i denne skov er, hvad der er tilbage af de oprindelige 100. Stenene blev i jernalderen omkring år 1000 f.Kr. brugt som gravmarkeringer, dog hovedsageligt mellem 400 og 900 e.Kr. (Vikingetiden).

Bautastenene her er mindre end de op til fem meter høje sten, der findes andre steder i Skandinavien. Det vides ikke, om skoven blev anvendt som kirkegård, eller om den er opstået senere.

Stenenes placering tyder på en familie- og/eller bygrav. De forskellige konfigurationer af gravmarkene omkring Gryet viser, at gravene blev brugt i flere generationer. Ved nylagte grave respekterede man tilsyneladende de gamle grave, som beholdt deres gravmærker.

arkæologiske undersøgelser i 2011 afslørede endnu en gravmark, som var alvorligt beskadiget af moderne landbrugsmetoder. I en grav lå resterne af en person med en knoglekam som gravgave. Begravelsen dateres til ca. 375 til 550 e.Kr. En anden grav dateres til fra 750 til 900 e.Kr. Denne begravelsesform fortsatte i mange århundreder.

Sydvest for Gryet findes en række kampesten og en del gravhøje.

I skoven blev der fundet spor af bebyggelser fra vikingetiden, og der blev opdaget to veje gennem skoven. En bautamark ??? ligger ved Øle Å, den længste og vandrigeste på Bornholm.

Uden en redningsaktion i 1870 ville mange af bautastenene i Gryet være ødelagt: Emil Vedel, amtmanden på Bornholm, var interesseret i arkæologi og har forsket i Bornholms historie, reddede dem. Han så, at bautasten blev ødelagt og brugt til vejbygning. Han garanterede personligt grundejerne kompensation. I 1875 blev Gryet og de resterende bautasten fredet.

Bautasten tjente til at markere gravsteder, normalt efter ligbrænding. De var også mindesmærker for de døde (gravtegn eller Kenotaf).

I nærheden ligger tre vandreblokke: Døvrestenen, Svenskestenen og Troldestenen.

Litteratur
 P. V. Glob: Vorzeitdenkmäler Dänemarks. Wachholtz, Neumünster 1968, S. 194.

Noter
 Oversættelsen stammer fra tysksprogede- og nederlandsksprogede Wikipedia

Eksterne henvisninger
 Gryet på Bornholm på danmarksnaturfond.dk

Skandinavisk jernalder
Bornholms historie
Bautasten i Danmark

Gryet


Brita Maret Sofia Jannok (født 15. september 1982) er en samisk artist, sanger, sangskriver og renejer fra Gällivare i det nordlige Lappland. Jannok har siden 2011 boet i dels Umeå, dels i Rävudden, Luokta-Mávas sameby. Sofia Jannoks popmusik har en blanding af forskellige musikalske præg, som viser, jazz og joik. Hun synger oftest på nordsamisk og skriver også sine sange på både svensk og engelsk.

Sangkarriere
Sofia Jannok indgik tidligere sammen med Anna Kärrstedt i duoen Sofia och Anna. Hun optrådte i den forbindelse i Melodifestivalen 2009 med Waterloo på samisk ("Čáhcceloo"). Den 30. juni 2009 var un sommerjockey i Sveriges Radio P1,og dagen efter, den 1. juli, medvirkede hun i SVT's program fra Skansen i Stockholm om indvielsen af Sveriges EU-formandsskab. Ved Riksmötets öppnande i Riksdagshuset i Stockholm 15. september 2009 fremførte hun "Samelands vidder". Tilsammen med Mariela Idivuoma var hun programleder ved musikfestivalen Liet-Lávlut 2006. Jannok leddede programserien Mailbmi – små folk stor musik i Sveriges Radio P2. Den 23.–30. maj 2010 optrådte Jannok i Kina på expoer, barer og klubber, bland andet i Shanghai og Beijing samt den 4.–5. juni 2010 deltog Jannok i Talvatisfestivalen i Jokkmokk. Sofia Jannok er to gange nomineret til Grammis.

Aktivist
Gennem sin offentlige person har hun flere gange markeret sig på de sociale medier i forhold til minedrift i Sameland, samt været miljøaktivist i forskellige forskellige andre sammenhænge.. Deltog i klimatkonferencen COP 21, Paris 2015, både gennem officielle anliggender og demonstrationer.

Under en indvielse af Kulturhovedstadsåret i Umeå 2014 (samiske tidlige forår) gennemførte Jannok en antiracistisk appel sammen med Cleo og Kristin Amparo.

Priser og udmærkelser (urval)
 2006 – Norrbottens läns landstings Rubus arcticus
 2006 – Gevalias musikpris
 2007 – Prins Eugens Kulturpris
 2008 – SKAP-stipendium

Diskografi (album)

Referencer

Eksterne henvisninger

 Officiell webbplats

Samer
Sangere fra Sverige

Sofia Jannok


Convair var en amerikansk flyproducent, der senere udvidede aktiviteterne til også at fremstille raketter og rumfartøjer. Selskabet blev grundlagt i 1943 under navnet Consolidated Vultee Aircraft Corporation ved en sammenlægning mellem Vultee Aircraft og Consolidated Aircraft (sidstnævnte kendt for bl.a. flyene Catalina og B-24 Liberator) og producerede en række banebrydende fly som bombeflyene Convair B-36 og B-58 Hustler, jagerflyene F-102 Delta Dagger og F-106 Delta Dart samt passagerflyene Convair 880 og Convair 990. Flyproduktionen foregik på Convairs fabrik i San Diego i Californien og blev senere udvidet med en fabrik i Fort Worth i Texas.

I 1953 blev Convair købt af General Dynamics, der var blevet etableret året inden. General Dynamics fortsatte flyproduktionen i selskabets Convair-division. Convair fremstillede under General Dynamics' ejerskab en række succesrige militærfly.

Convair besluttede sig i slutningen af 1950'erne at udvikle et jetdrevet passagerfly, der skulle være mindre end Douglas DC-8 og Boeing 707, og førte en række drøftelser med Howard Hughes' flyselskab TWA om udviklingen af et sådant fly. Convair udviklede herefter det firemotorers Convair 880 (senere videreudviklet til Convair 990), der imidlertid blev en fiasko. Convair solgte blot 102 fly af 800/990. Som et resultat af det fejlslagne projekt måtte Convair indstille produktionen af 880/990 allerede i 1963, efter at Convair i 1962 havde påført General Dynamics et tab på 425 millioner $, hvilket var det hidtil største tab et amerikansk selskab nogensinde havde realiseret.

Flyproduktionen blev endeligt afviklet i 1965, hvor Convair gik over til rumfart og projekter som underleverandør af bl.a. flyskrog til McDonnell Douglas. I 1994 blev disse aktiviteter solgt til McDonnell Douglas, mens fabrikken i Fort Worth i Texas blev solgt til Lockheed. I 1996 lukkede General Dynamics de sidste rester af Convair-divisionen.

Convair fremstillede også de første Atlasraketter, herunder de raketter, der blev brugt ved de første bemandede rumrejser i Project Mercury. Det efterfølgende design af raketten Atlas-Centaur var også succesfuldt og forblev i brug i forskellige varianter frem til 2010. I 1994 solgte General Dynamics det meste af Convair-divisionen til McDonnell Douglas og Lockheed. De resterende dele hos General Dynamics blev afviklet i 1996.

Flytyper

Convair-fly (dato før første flyvning):
 XP-81 (1945)
 XA-44 (aldrig fuldført)
 B-36 Peacemaker (1946)
 XB-53 (aldrig fuldført)
 XB-46 (1947)
 Convairliner (1947)
 XC-99 (1947)
 Convair Model 37 (civil XC-99, aldrig bygget)
 Convair XF-92A (1948)
 YB-60 (1952)
 F-102 Delta Dagger (1953)
 F2Y Sea Dart (1953)
 R3Y Tradewind (1954)
 Convair XFY-1 (1954) Pogo
 C-131 Samaritan (1955)
 Convair CV-240-familien (1947)
 Convair 340
 Convair 440 Metropolitan
 Convair 580
 Convair 540 (1955)
 B-58 Hustler (1956)
 F-106 Delta Dart (1956)
 Convair X-11 (1957)
 Convair 880 (1959)
 Convair 990 (1961) Coronado

Noter

Eksterne henvisninger

Convairs historie

Etableret i 1943
Flyproducenter fra USA
Rumfartsvirksomheder
Forsvarsvirksomheder fra USA

Convair


Najib Azmi Mikati (en árabe: نجيب عزمي ميقاتي; Trípoli, 24 de noviembre de 1955) es un empresario y político libanés, multimillonario que ocupó el cargo de Primer Ministro del Líbano desde el 13 de junio de 2011 hasta el 15 de febrero de 2014. Entre abril de 2005 julio de 2005, fue Primer Ministro del Líbano, en un gobierno de transición. El 25 de enero de 2011, Mikati fue nombrado para servir como primer ministro por la mayoría de los votos en las consultas parlamentarias tras la caída 12 de enero, el gobierno libanés de noviembre de 2009. El gobierno se formó en junio, después de muchos retrasos.

Primeros años
Mikati se graduó de la Universidad Americana de Beirut en 1980 con un Master of Business Administration (MBA). También asistió a una escuela de verano celebrado en la Universidad de Harvard y el INSEAD de la prestigiosa escuela de negocios francesa.

Trayectoria empresarial
Fue cofundador de la compañía de telecomunicaciones Investcom con su hermano Taha en 1982. Vendió la empresa en junio de 2006 al grupo MTN de Sudáfrica por 5,5 mil millones de dólares estadounidenses.  Es uno de los principales accionistas del operador de telecomunicaciones sudafricano MTN, propietario de la marca de moda de alta gama "Façonnable", e inversor en transporte, gas y petróleo. También tiene inversiones inmobiliarias, sobre todo en Londres, Nueva York y Mónaco.

En 2011, Forbes estimó su fortuna en  2,8 billones de dólares, convirtiéndose así en el cuadragésimo noveno hombre más rico del mundo. Su hermano también es multimillonario.

En octubre de 2021, su nombre aparece junto a otros políticos libaneses en el caso de evasión fiscal Pandora Papers, donde se afirma que Mikati utilizó paraísos fiscales.

Trayectoria política
Después de ser nombrado para el gabinete como ministro de Obras Públicas y Transportes, el 4 de diciembre de 1998, fue elegido miembro de la Asamblea Nacional de su ciudad natal de Trípoli en 2000, outpolling Omar Karami, quien fue elegido en la circunscripción plurinominales mismo. Como parlamentario, mantuvo su posición en el gabinete y desarrolló una reputación como un político moderado pro-sirio con una relación normal con presidente sirio Bashar Assad.

Era un eterno candidato para Primer Ministro del Líbano desde el año 2000, finalmente, asume tras la dimisión de Omar Karami el 13 de abril de 2005.

Es el líder del bloque del partido de la Solidaridad que ha tenido dos escaños en el parlamento libanés desde 2004.

También creó el movimiento ideológico de centro en el Líbano y el mundo árabe, por lo que  ha ocupado muchas conferencias internacionales en el Líbano.

Se le considera una personalidad de compromiso, que no se acerca a ningún bloque político en particular. Es uno de los líderes de la comunidad suní. Él mismo se describe como un liberal, destacando su formación empresarial para tranquilizar a Estados Unidos.

Primer mandato como Primer Ministro
En las negociaciones para formar un gobierno, Mikati surgió como un candidato de consenso. A pesar de su cercanía a Siria, su voluntad de compromiso y su promesa de despedir a los jefes de las fuerzas de seguridad, a quien muchos libaneses sospechosos de haber participado en el asesinato del ex primer ministro Rafik Hariri el 14 de febrero de 2005, le valió el apoyo de la oposición anti-siria, contra el Ministro fuertemente pro-sirio de Defensa, Abdul Rahim Murad. "Vamos a ser el símbolo de la moderación y la unidad nacional", declaró Mikati después de haber prestado juramento en el palacio presidencial de Baabda.

Fue nombrado primer ministro por el presidente Émile Lahoud el 15 de abril de 2005, para tener éxito Omar Karami, quien renunció después de siete semanas de esfuerzos frustrados para formar un gobierno de consenso y dimitió. Ocupó el cargo durante tres meses, entrega el 19 de julio de Fouad Siniora.

Renuncia
Mikati prioridad inmediata era preparar el Líbano para las cruciales elecciones parlamentarias, previstas para celebrarse el 31 de mayo de 2005. Constitucionalmente, el gobierno debe estar en su lugar de llamar a una elección, y políticos de la oposición ha acusado al presidente Lahoud y el ex primer ministro Karami de que se detenga la formación de un gobierno con el fin de frustrar las elecciones, que los partidos anti-sirios creían que podían ganar. Mikati gobierno tuvo éxito en la organización de las elecciones, que vio a la oposición, que era conocido como el Movimiento 14 de marzo, ganar 72 de los 128 escaños en la Asamblea Nacional.

Segundo mandato como Primer Ministro
El 24 de enero de 2011, el 8 de marzo alianza nominada Mikati para convertirse en primer ministro y el éxito Saad Hariri, cuyo gobierno fue derribado por la renuncia de 10 ministros de la alianza, y uno designado por el presidente, el 12 de enero de 2011. Fue a raíz de la caída de la iniciativa de Arabia Saudita y Siria para llegar a un compromiso sobre la cuestión del Tribunal Especial para Líbano.

El 25 de enero de 2011, el Parlamento del Líbano de voto en su candidatura con 68 Mikati nombrar diputados para el primer ministro. Presidente del Líbano, Michel Suleiman, entonces nominado Mikati a la cabeza de un nuevo gobierno libanés. El 13 de junio de 2011, Mikati se convirtió en el Primer Ministro del Líbano por segunda vez y se encuentra en proceso de formar un nuevo gabinete de treinta miembros.

El 13 de junio de 2011, Mikati anunció la formación del gobierno y dijo que iban a ir a trabajar "liberar la tierra que permanece bajo la ocupación del enemigo israelí".  Pra una parte de septiembre de 2011, Mikati fue el Presidente del Consejo de Seguridad de la ONU durante la 66.a reunión del Consejo.

Tercer mandato como Primer Ministro
En conflicto con el presidente Michel Aoun por el reparto de puestos ministeriales, Saad Hariri renunció finalmente a formar gobierno el 15 de julio de 2021, casi nueve meses después de su designación. El 27 de julio, el presidente Michel Aoun pidió a Mikati que formara un nuevo gobierno.

Declaró que quería un gobierno puramente tecnocrático, sin representantes de los partidos políticos, para llevar a cabo las reformas económicas esperadas por las instituciones financieras internacionales.

Su nombramiento fue recibido con bastante frialdad por la población. Mientras el país se hunde en una grave crisis económica, social y humanitaria, se le considera un representante de la clase política tradicional y de las élites económicas. Según el diario L'Orient-Le Jour, "si ser multimillonario ha sido durante mucho tiempo una ventaja para imponerse en la escena política libanesa, ahora es percibido por una parte de la calle como un símbolo del saqueo de los recursos públicos por parte de la clase política. Najib Mikati consiguió formar un gobierno de 24 miembros tras largas negociaciones con el Presidente de la República, Michel Aoun, y los distintos partidos políticos. El 10 de septiembre de 2021 asumió oficialmente el cargo y sucedió a Hassan Diab, que había dimitido más de un año antes.

Cuando asumió el cargo, Líbano estaba sumido en una gravísima crisis económica: hundimiento de la moneda nacional, inflación galopante (el coste de los alimentos se había disparado un 700% en los dos años anteriores), despidos masivos, una tasa de pobreza del 78% según la ONU, frecuentes cortes de electricidad, escasez de combustible, etc. Anunció que apelaría a la solidaridad del pueblo libanés para ayudarle. Anunció que quería apelar a la solidaridad del mundo árabe para intentar sacar al país de la crisis que atravesaba y negociar con el FMI.

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial
 Biografía CIDOB (en español)

Empresarios de Líbano
Musulmanes suníes
Nacidos en Trípoli (Líbano)
Alumnado de la Universidad Americana de Beirut
Políticos del Líbano del siglo XXI
Primeros ministros del Líbano
Musulmanes de Líbano
Libaneses del siglo XX

Najib Mikati


دائرة القرارة دائرة من دوائر ولاية غرداية وعاصمتها القرارة. وتضم بلدية القرارة. عدد سكانها أكثر من 70 ألف نسمة، وهي ثاني أكبر بلدية من حيث السكان في ولاية غرداية.

مراجع

قرارة

دائرة القرارة


Dario Pavljašević (1958.), hrvatski kipar. Član Hrvatskoga društva likovnih umjetnika iz Rijeke.
Izlagao 1985. na II. Trijenalu hrvatskog kiparstva.

Izvori

Hrvatski kipari
Životopisi, Rijeka

Dario Pavljašević


Gladstone er en by i Queensland i Australien. Byen blev grundlagt i 1847 og havde i 2006 en befolkning på 28.808.

Refererncer

Eksterne henvisninger

Byer i Queensland

Gladstone (Queensland)