Anne Spiegel, née le  à Leimen, est une femme politique allemande membre de l'Alliance 90/Les Verts. Elle est ministre fédérale de la Famille de  à sa démission en  suivant.

Éléments personnels
Spiegel naît le  à Leimen dans le Bade-Wurtemberg, dernière d'une fratrie de quatre, et grandit à Ludwigshafen et Spire en Rhénanie-Palatinat. Elle fait des études de science politique, de philosophie et de psychologie à Darmstadt, Mayence, Mannheim et Salamanque et travaille comme formatrice linguistique avant d'entrer en politique.

Elle est mariée et mère de quatre enfants.

Parcours politique
Spiegel entre chez les Verts en 2000. Entre 1999 et 2002, elle est membre du comité régional de l'organisation de jeunesse des Verts, la Grüne Jugend, en Rhénanie-Palatinat puis, entre 2002 et 2004, membre de son comité fédéral.

Élue députée au Landtag de Rhénanie-Palatinat en 2011, elle siège avec le groupe des Verts, dont elle est vice-présidente et porte-parole pour les femmes, l'intégration et la politique migratoire, jusqu'en 2016. Également conseillère municipale de Spire à partir de 2014, elle quitte ses deux précédentes fonctions en 2016 pour devenir ministre de la Famille, des Femmes, de la Jeunesse, de l'Intégration et de la Protection des consommateurs dans le gouvernement de Rhénanie-Palatinat. La crise migratoire attire alors l'attention puis la critique sur son ministère. Spiegel bloque notamment la reconnaissance des États du Maghreb comme pays d'origine sûrs au Bundesrat et, après le meurtre d'une adolescente par son ancien petit ami afghan à Kandel en 2017, fait l'objet d'attaques au point de requérir une protection personnelle.

À son poste de ministre de la Famille s'ajoute en janvier 2021 celui de ministre de l'Environnement, de l'Énergie, de l'Alimentation et des Forêts où elle remplace Ulrike Höfken, démissionnaire à la suite d'un scandale. En août 2020, Spiegel est élue Spitzenkandidatin (tête de liste) des Verts pour les élections régionales de mars 2021 en Rhénanie-Palatinat en recueillant 95 % des voix parmi les délégués du parti. À la suite de ce scrutin, elle est nommée vice-ministre-présidente de Rhénanie-Palatinat et prend la tête d'un ministère renforcé du Climat, de l'Environnement, de l'Énergie et des Mobilités dans le troisième gouvernement de coalition régional dirigé par Malu Dreyer (SPD) formé en mai.

En décembre 2021, elle est nommée ministre fédérale de la Famille, des Personnages âgées, des Femmes et de la Jeunesse dans le gouvernement de coalition d'Olaf Scholz (SPD) formé à la suite des élections fédérales de septembre.

Elle démissionne de sa fonction le 11 avril 2022, après avoir été accusée d'avoir privilégié son image personnelle lors des inondations en juillet 2021 en Rhénanie-Palatinat. Par ailleurs, elle a été critiquée pour les vacances qu'elle a pris 10 jours après la catastrophe pour une durée de 4 semaines.

Elle reste ministre par intérim jusqu'à sa destitution par le président fédéral et la prestation de serment de sa successeure Lisa Paus.

Prises de position
Populaire chez les Verts, Spiegel est réputée pour ses positions marquées à gauche sur l'égalité, le climat et l'immigration. Face à la crise migratoire, elle prône une politique d'ouverture, une meilleure intégration et davantage de cours de langue.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Cabinet Scholz
 Cabinet Dreyer II – Cabinet Dreyer III
 Politique en Allemagne
 Liste des ministres allemandes

Liens externes

Personnalité de l'Alliance 90/Les Verts
Ministre allemande
Ministre de la Famille de la République fédérale d'Allemagne
Naissance en décembre 1980
Naissance à Leimen

Anne Spiegel


In mathematics, especially in the field of group theory, a divisible group is an abelian group in which every element can, in some sense, be divided by positive integers, or more  accurately, every element is an nth multiple for each positive integer n.  Divisible groups are important in understanding the structure of abelian groups, especially because they are the injective abelian groups.

Definition

An abelian group  is divisible if, for every positive integer  and every , there exists  such that .  An equivalent condition is:  for any  positive integer , , since the existence of  for every  and  implies that , and the other direction  is true for every group. A third equivalent condition is that an abelian group  is divisible if and only if  is an injective object in the category of abelian groups; for this reason, a divisible group is sometimes called an injective group.

An abelian group is -divisible for a prime  if for every , there exists  such that .  Equivalently, an abelian group is -divisible if and only if .

Examples

 The rational numbers  form a divisible group under addition.
 More generally, the underlying additive group of any vector space over  is divisible.
 Every quotient of a divisible group is divisible. Thus,  is divisible.
 The p-primary component  of , which is isomorphic to the p-quasicyclic group , is divisible.
 The multiplicative group of the complex numbers  is divisible.
 Every existentially closed abelian group (in the model theoretic sense) is divisible.

Properties
 If a divisible group is a subgroup of an abelian group then it is a direct summand of that abelian group.
 Every abelian group can be embedded in a divisible group.
 Non-trivial divisible groups are not finitely generated.
 Further, every abelian group can be embedded in a divisible group as an essential subgroup in a unique way.
 An abelian group is divisible if and only if it is p-divisible for every prime p.
 Let  be a ring. If  is a divisible group, then  is injective in the category of -modules.

Structure theorem of divisible groups

Let G be a divisible group. Then the torsion subgroup Tor(G) of G is divisible. Since a divisible group is an injective module, Tor(G) is a direct summand of G. So

As a quotient of a divisible group, G/Tor(G) is divisible. Moreover, it is torsion-free. Thus, it is a vector space over Q and so there exists a set I such that

The structure of the torsion subgroup is harder to determine, but one can show that for all prime numbers p there exists  such that

where  is the p-primary component of Tor(G).

Thus, if P is the set of prime numbers,

The cardinalities of the sets I and Ip for p ∈ P are uniquely determined by the group G.

Injective envelope

As stated above, any abelian group A can be uniquely embedded in a divisible group D as an essential subgroup.  This divisible group D is the injective envelope of A, and this concept is the injective hull in the category of abelian groups.

Reduced abelian groups

An abelian group is said to be reduced if its only divisible subgroup is {0}. Every abelian group is the direct sum of a divisible subgroup and a reduced subgroup.  In fact, there is a unique largest divisible subgroup of any group, and this divisible subgroup is a direct summand. This is a special feature of hereditary rings like the integers Z: the direct sum of injective modules is injective because the ring is Noetherian, and the quotients of injectives are injective because the ring is hereditary, so any submodule generated by injective modules is injective.  The converse is a result of : if every module has a unique maximal injective submodule, then the ring is hereditary.

A complete classification of countable reduced periodic abelian groups is given by Ulm's theorem.

Generalization

Several distinct definitions generalize divisible groups to divisible modules. The following definitions have been used in the literature to define a divisible module M over a ring R:
 rM = M for all nonzero r in R. (It is sometimes required that r is not a zero-divisor, and some authors require that R is a domain.)
 For every principal left ideal Ra, any homomorphism from Ra into M extends to a homomorphism from R into M. (This type of divisible module is also called principally injective module.)
 For every finitely generated left ideal L of R, any homomorphism from L into M extends to a homomorphism from R into M.

The last two conditions are "restricted versions" of the Baer's criterion for injective modules. Since injective left modules extend homomorphisms from all left ideals to R, injective modules are clearly divisible in sense 2 and 3.

If R is additionally a domain then all three definitions coincide.  If R is a principal left ideal domain, then divisible modules coincide with injective modules. Thus in the case of the ring of integers Z, which is a principal ideal domain, a Z-module (which is exactly an abelian group) is divisible if and only if it is injective.

If R is a commutative domain, then the injective R modules coincide with the divisible R modules if and only if R is a Dedekind domain.

See also

 Injective object
 Injective module

Notes

References
 With an appendix by David A. Buchsbaum; Reprint of the 1956 original

   Chapter 13.3.

Abelian group theory
Properties of groups

Divisible group


The year 1861 in architecture involved some significant architectural event and new buildings.

Buildings and structures

Buildings completed

 Arlington Street Church in Boston, Massachusetts, United States, designed by Arthur Gilman.
 St James the Less, Pimlico, London, designed by George Edmund Street.
 All Saints Notting Hill, London, designed by William White in 1852.
 St. Michael's Church, Berlin, designed by August Soller (who is buried here) in 1845 and completed by Richard Lucae (his nephew), Andreas Simons and Martin Gropius.
 Tromsø Cathedral, Norway, designed by Christian Heinrich Grosch.
 Palácio do Grão-Pará, Petrópolis, Brazil, designed by Theodore Marx with de Araújo Porto Alegre.
 Mary Birdsall House in Richmond, Indiana.

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – Jean-Baptiste Lesueur.
 Grand Prix de Rome, architecture: Constant Moyaux.

Births

 January 6 – Victor Horta, Belgian architect and designer (died 1947)
 April 20 – Hermann Muthesius, German architect and writer on architecture (died 1927)
 July 17 – Horace Field, English architect (died 1948)
 September 2 – Arthur Beresford Pite, English architect (died 1934)

Deaths
 May 15 – Benjamin Woodward, Irish architect (born 1816)
 October 13 – Sir William Cubitt, English civil engineer (born 1785)

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1861 in architecture


Life of the Party este un film de comedie american din 2018 regizat de Ben Falcone și în scris de către Falcone și Melissa McCarthy. Acesta este cel de-al treilea film regizat de Falcone și co-scris de pereche, după Tammy (2014) și Șefa (2016). Filmul, în care joacă McCarthy, Molly Gordon, Gillian Jacobs, Jessie Ennis, Adria Arjona, Maya Rudolph, Julie Bowen, Matt Walsh, Debby Ryan, Stephen Root și Jacki Weaver, se învârte în jurul unei mame recent divorțată care se întoarce de la universitate pentru a-și termina studiile și sfârșește prin a se împrieteni cu prietenle fiicei ei.

Produs de On the Day Production și New Line Cinema, filmul a fost lansat pe 11 mai 2018 de către Warner Bros.

Distribuție

 Melissa McCarthy ca Deanna "Dee Rock" Miles (născută Cook)
 Molly Gordon ca Maddie Miles, fiica lui Dan și Deanna.
 Gillian Jacobs ca Helen, o colegă din frăție care este mai în vârstă decât restul din cauză că a fost în comă timp de opt ani.
 Jessie Ennis ca Debbie, colega cu "probleme".
 Adria Arjona ca Amanda, o altă colegă cu "probleme".
 Maya Rudolph ca Christine Davenport, prietena cea mai bună, nevrotică și care consumă exagerat alcool al lui Deanna.
 Julie Bowen ca Marcie Strong, un agent imobiliar, inamicul lui Deanna și iubita lui Dan.
 Matt Walsh ca Daniel "Dan" Miles, fostul soț al lui Deanna și tatăl lui Maddie.
 Debby Ryan ca Jennifer, o "fată rea" de la cursul de arheologie al lui Deanna.
 Stephen Root ca Michael "Mike" Cook, tatăl lui Deanna și bunicul lui Maddie.
 Jacki Weaver ca Sandy Cook, mama lui Deanna și bunica lui Maddie.
 Luke Benward ca Jack Strong, un băiat îndrăgostit nebunește cu Deanna.
 Jimmy O. Yang ca Tyler, iubitul lui Maddie și prietenul lui Jack.
 Chris Parnell ca Domnul Truzack, profesorul și fost coleg de clasă al lui Deanna.
 Heidi Gardner ca Leonor, colega de cameră goth a lui Deanna.
 Yani Smone ca Trina, prietena lui Jennifer.
 Damon Jones ca Frank Davenport, soțul lui Christine.
 Ben Falcone ca Dale, șofer Uber.
 Nat Faxon ca Lance
 Sarah Baker ca Gildred
 Karen Maruyama ca Mediator
 Steve Mallory ca Bill
 Courtney Patterson ca Amy
 Steve Falcone (tatăl din viața reală al lui Falcone) ca Om în Vârstă #1 / Vince
 Michael D. McCarthy (tatăl adevărat al lui McCarthy) ca Om în Vârstă #2 / Dennis
 Christina Aguilera ca ea însăși

Producție
Filmările au început în luna august 2016, în zona metropolitană Atlanta. Casa frăției din film este The Twelve Oaks Bed & Breakfast, situat în Covington, GA. Interiorulul conacului a fost recreat într-un depozit din Decatur, GA pentru scenele de interior, iar scenele de exterior au fost filmate la casa reală.

Lansare
Life of the Party a fost lansat pe 11 mai 2018. Primul trailer oficial pentru film a fost lansat pe 5 februarie 2018.

Note

Legături externe

Filme Warner Bros.
Filme New Line Cinema
Filme în limba engleză
Filme de comedie americane
Filme americane
Filme de comedie din anii 2010
Filme din 2018
Pages with unreviewed translations

Life of the Party


බෙල්ජියම එසේත් නැත්නම් බෙල්ජියම් රාජ්‍යය, යුරෝපයේ ඊසාන වයඹ දිග ප්‍රදේශයේ පිහිටි රටකි. යුරෝපානු හවුලෙහි සමාරම්භකයෙක් වන අතර එහි මූලස්ථානය හා අනෙකුත් අන්තර්ජාතික සංවිධාන (NATO ද ඇතුළත්ව) එහි පිහිටා ඇත. එය වර්ග කි.මී.30,528 (11,787 වර්ග සැතැප්ම)විශාලත්වයෙන් යුත් අතර ජනගහනය මිලියන 10.7කි. ජර්මානු හා ලතින් යුරෝප සංස්කෘතීන්ගෙන් යුත් ජනයා මෙහි වෙසේ. බෙල්ජියම වාග් විද්‍යා කණ්ඩායම් දෙකක ප්‍රධාන ස්ථානයයි. ෆලෙමිෂ් හා ප්‍රංශ භාෂාව කථා කරන පුද්ගලයන් වන වලුන්ස් සහ ජර්මන් කථාකරන කුඩා කණ්ඩායමක් වේ. බෙල්ජියමේ විශාලතම ප්‍රදේශය වන්නේ ඕලන්ද කථාකරන ජනයා වෙසෙන ප්‍රදේශ වන උතුරු ෆැලැන්ඩර්ස් හා ප්‍රංශ කථාකරන ජනයා වෙසෙන දකුණු ප්‍රාදේශිකයයි. බ්‍රසල්ස්හි ප්‍රධාන පළාත නිල වශයෙන් ද්වී භාෂා කථා කරන ජනයා වෙසෙන ප්‍රදේශයක් වන අතර, ප්‍රංශ කථාකරන එන්ත්ලේවි ෆ්ලෙමිෂ් ප්‍රාදේශිකයද එහි වෙයි. නැගෙනහිර බොලෝනියාව තුළ ජර්මානු කථාකරන කුඩා ජන කොටසක් ජීවත් වෙයි. බෙල්ජියානු භාෂා ශාස්ත්‍ර විවිධත්වය එහි දේශපාලන හා සංස්කෘතිමය අර්බුදවලදීත් දේශපාලන ඉතිහාසයෙහි හා සංකීර්ණ ආණ්ඩුක්‍රමය තුළත් විදහා දැක්වෙයි.

ආශ්‍රිත
 බ්‍රසල්ස් ගුවන් තොටුපොළ

මූලාශ්‍ර

බෙල්ජියම

බෙල්ජියම


El hospital de Santa Marta de Astorga estuvo situado en una calleja que terminaba en la muralla y que fue convertida desde mediados del  en patio de vecindad.

El hospital destinado a los peregrinos se fundó a mediados del  y estuvo bajo la dirección y cuidados de la cofradía, fundada por esas fechas, llamada de Santa Marta, que se había creado en un principio para honrar a esta mártir astorgana en su iglesia parroquial. Se conservan sus ordenanzas por medio de las cuales se pueden conocer muchos detalles. No se conservan las ordenanzas del hospital, pero sí algunos documentos relacionados con su régimen respecto a los pobres. El establecimiento se cerró en 1620 y después se vendió. No quedan vestigios.

A mediados del , el obispo Pedro Fernández fundó para la cofradía una memoria con destino a limosnas. En los pocos documentos conservados consta también la lista de cofrades de mitad del  entre los que se cuenta el propio obispo de aquellos años, Juan Alonso y otros religiosos.

Véase también
Patrimonio perdido de Astorga

Referencias

Bibliografía

Madoz, Pascual. Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar. León. Edición facsímil del Grupo Pinciano. ISBN 84-86047-19-6

Enlaces externos
Pdf sobre las cofradías antiguas

M

Hospital de Santa Marta (Astorga)


Alexandria (província egípcia)
 Alexandria (província italiana) — no Piemonte

Desambiguações de topônimos

Alexandria (província)


An Schismatoglottis plurivenia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cornelis Rugier Willem Karel van Alderwerelt van Rosenburgh. An Schismatoglottis plurivenia in nahilalakip ha genus nga Schismatoglottis, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schismatoglottis

Schismatoglottis plurivenia


سي بانيل  اختصاراً لـ control Panel هو لوحة تحكم رسومية لمواقع الويب تعمل من على الويب، مصممة لتبسيط إدارة المواقع. تتحكم سي بانيل بجميع جوانب الموقع من خلال واجهته.

سي بانل برنامج احتكاري يتم توزيعه من خلال شركة cPanel، وهو مصمم للاستعمال من قبل خدمات استضافة الويب التجارية، لذا لا تقدم الشركة أسعار مخفضة للاستعمال الشخصي. وعلى الرغم من هذا فإن أصحاب المنظمات غير الربحية مثل المنشئات التعليمية والخيرية بإمكانهم طلب رخصة استعمال مجاناً أو بأسعار مخفضة.

سي بانيل تعمل على عدد من توزيعات لينكس المبنية على آر بي إم ، مثل سوزا وفيدورا وماندريفا وسينت أو إس وريد هات إنتربرايس لينكس بالإضافة إلى فري بي إس دي وكلاود لينكس. ولا تدعم سي بانل نظام التشغيل ويندوز الذي تدعمه لوحة التحكم المنافسة بليسك.

تتوفّر واجهة لوحة سي بانل بالعديد من اللغات الرئيسية من أجل تحسين تجربة الاستخدام والسماح للمستخدمين من مختلف دول العالم باستخدام لوحة التحكم بلغتهم الأم. ومن بين تلك اللغات العديدة اللغة العربية ويمكنك تغيير لغة واجهة لوحة التحكم بسهولة من قسم التفضيلات في لوحة التحكم.

انظر أيضًا
 لوحة تحكم استضافة الويب
 استضافة الويب

وصلات خارجية
 الصفحة الرئيسية لسي بانل

المصادر والمراجع

إدارة مواقع الويب
برمجيات 1996
تطبيقات ويب

سي بانيل


Bağdaştırma ile karıştırılmamalıdır.
Bağdaşıklık; bir metni oluşturan unsurlar arasındaki anlam bütünlüğü, homojenlik. Bağdaşıklık, anlamsal ilişkiler açısından tanımlanan dilsel bir birlikteliktir. Bir metin yalnızca dilbilgisi kurallarına göre düzenlenmez. Dil öğelerinin açıkladığı özellik ve durumlar arasında anlam bağıntıları da vardır. Bu anlam bağıntılarına bağdaşıklık denir. Dilbilgisel bağlamda doğru görünen bir cümlede anlam ve mantık hataları bulunabilir. Bağdaşıklık, bu tür hataların oluşmasını engeller.

Bağdaşıklık konusu daha çok "anlatım bozukluğu" kapsamında, bağlaşıklık kavramı ile karşılaştırmalı olarak ele alınır. Bağlaşıklık, bir cümlenin yapısal olarak doğru olmasını ifade ederken; bağdaşıklık, anlam bütünlüğü ve mantıksal bağlamda doğru olması demektir. Bir cümlede bağdaşıklık veya bağlaşıklık yönünden hatalar olması, anlatım bozukluğuna neden olur.

Türkçedeki bağdaşıklık hataları başlıca şu başlıklar altında incelenir:

 Gereksiz sözcük kullanımı
 Bir sözcüğün yanlış anlamda kullanımı (benzer sözcüklerin karıştırılması)
 Anlam belirsizlikleri
 Sözcüğün yanlış yerde kullanımı
 Zamir eksikliğinden kaynaklanan belirsizlikler
 Karşılaştırma hataları
 Noktalama işareti eksikliğinden kaynaklanan anlam hataları
 Çelişen sözcüklerin bir arada kullanılması
 Deyim ve atasözlerinin hatalı kullanımı
 Mantık hataları

Kaynakça

Göstergebilim
Söylem çözümlemesi
Sözcükbilim
Anlatım

Bağdaşıklık


La  est l'une des deux circonscriptions législatives que compte la préfecture de Fukui au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La première circonscription de la préfecture de Fukui regroupe les villes de Fukui, Ōno, Katsuyama, Awara et Sakai ainsi que le district de Yoshida.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Première circonscription de la préfecture de Fukui


Američko sredozemno more, dio Atlantskog oceana između Sjeverne, Srednje i Južne Amerike, odvojen od njega dugim nizom otoka Velikih (Antillas Mayores) i Malih Antila (Antillas Menores). Poluotokom Yucatán i zapadnom Kubom, podijeljeno je na Meksički zaljev (Golfo de México — 1,500.000 km2) i na Karipsko more (Mar de las Antillas — 2,754.000 km2). Ukupna površina Američkog sredozemnog mora iznosi 4,254.000 km2. Meksički zaljev je ovalnog oblika s dužom osi u pravcu I — Z oko 870 M, i kraćom S — J oko 700 M. Karipsko more je eliptičnog oblika, s dužom osi u pravcu I — Z 1,620 M i kraćom S — J 970 M.

Obale
Meksički zaljev je okružen niskim, pjeskovitim, većim dijelom lagunastim i močvarnim obalama u dužini oko 3,000 M. Niski poluotok Florida čini zapadnu granicu prema Atlantiku, a poluotok Yucatán južnu prema Karipskom moru. Srednjoamerička nizina koju sačinjava široka dolina Mississippija i pritoka izbija najširim dijelom na sjeverne obale Meksičkog zaljeva. Meksička visoravan se stepenasto spušta prema moru, mnoštvo rijeka, među kojima je najveća Rio Grande, nose s visoravni obilje materijala koje se taloži na ušću, a djelovanjem morskih struja uz obalni rub formiraju se pješčane pregrade (lida) koja odvajaju lagune od mora. Obale Yucatána su stjenovite i škrapaste, s hridima i niskim grebenima u moru.

Karipska obala Srednje Amerike je razvedenija; u njoj su dva velika zaljeva — Honduraški (Golfo de Honduras) i zaljev Komaraca (Golfo de los Mosquitos). Obala je nešto viša od meksičke, a rjeđe planinske rijeke slijevaju se u more kao bujice.

Južnoamerička obala je također dobro razvedena: između planinskih lanaca južnoameričkih Kordiljera (Cordilleras de los Andes) koji izbijaju upravno na obalu, probijaju se do mora i mnogobrojne rijeke, medu kojima je najveća Magdalena (Rio Magdalena). Najznačajniji zaljevi su Darijenski (Golfo del Darién) i Venezuelanski zaljev (Golfo de Venezuela) s jezerom Maracaibo. Poluotok Guajira (Peninsula de Guajira) dijeli ovu obalu na zapadnu kolumbijsku i istočnu venezuelansku. Prva obala je pretežno transverzalna, a druga je longitudinalna.

Floridski prolaz, širok 100 M, spaja Meksički zaljev s Atlantikom, a Jukatanski prolaz (Canal de Yucatán), širok 108 M, Meksički zaljev s Karipskim morem. Između Antilskih otoka mnogobrojni prolazi spajaju Karipsko more s Atlantskim oceanom. Značajniji su: Privjetrine (Paso de los Vientos) širok 40 M, između Kube i Hispaniole, Mona (Canal de la Mona) širok 61 M, između Hispaniole i Portorika i Enegada (Anegada Passage) širok 54 M, istočno od Djevičanskih otoka (Virgin Islands). Panamski kanal spaja Atlantski i Tihi ocean.

Morsko dno

Američko sredozemno more je izrazito vertikalno razvedeno i odlikuje se raznovrsnim morfološkim osobinama. Najviše se ističe Meksička i Karipska kotlina, a između njih Jukatanska kotlina i Kajmanski rov. U Meksičkoj zavali je vrlo razvijen kontinentalni šelf; izobata od 200 m udaljena je od obale Floride oko 200 km, Pensacole 80, Port Arthura 200, Corpus Christia 100 i od meksičke obale 50 km.

Naročito je razvijen i Campechki šelf sjeverno od Yucatána, koji se proteže pored obale na širini oko 2 km i dužini oko 600 km. Središnji dio dna Meksičke zavale je ravan i jednoličan, a največa dubina je 3,875 m. Jukatanska kotlina je prema J i JI ograničena pragovima i pličinama Miskitos (Cayos Miskitos), Rosalind i Pedro Cays, raspoređenim između rta Cabo Gracias a Dios u Nikaragvi i Jamajke. Najveća dubina kotline je 4,709 m.

Od obala Kube prema Honduraškom zaljevu proteže se prostrana podmorska greda na kojoj se izdižu Kajmanski otoci (Cayman Islands) i pličina Misteriosa. Južno od ove grede je Kajmanski rov s najvećom dubinom u cijelom Američkom sredozemnom moru od 7,119 m.

Na zapadu Karipske zavale dubine su u prosjeku 2,000 — 3,000 m, a na istoku 3,500 — 4,500 m. Ispred delte rijeke Segovije ili Coco (Río Segovia ili Coco), na granici između Hondurasa i Nikaragve, razvijen je kontinentalni šelf s mnogo hridi i otoka, Bajo Nuevo. Od ostalog dijela Karipske obale izobata od 200 m udaljena je oko 4o km. U Karipskom moru ima nekoliko kotlina odvojenih hrptovima, najveće su Kolumbijska, dubine preko 4,000 m i Venezuelanska, dubine preko 5,000 m. U prolazu Privjetrine najveća dubina je 1,284, u prolazu Mona 550 m, a u prolazima među maloantilskim otocima dubine se kreću oko 1,700 m. U blizini ušća rijeka morsko dno je prekriveno terigenim nanosima, kao i kontinentalni šelf u cjelini.

Dno Meksičkog zaljeva sastoji se od koraljnog konglomerata, a djelomično je prekriveno plavim vapnenačkim muljem. Dno Karipskog mora je najvećim dijelom prekriveno vapnenačkim sedimentima, na dubinama 200 — 800 m koralskim konglomeratom i muljem, a u najdubljim dijelovima crvenom glinom.

Otoci
Osim Antilskih ostoka, u zapadnom djelu Karipskog mora ima više otoka i grebena, medu kojima se ističe meksički otok Kozumel (Isla de Cozumel), nekadašnji nizozemski otoci Bahia (Islas de la Bahia), beližansko otočje Turneffe (Turneffe Islands), honduraski Swan otoci (Swan Islands), nikaragvanski Kukuruzni otoci (Corn Islands) te kolumbijski otoci Providencia (Isla de Providencia), San Andrés (Isla de San Andrés) i grebeni Albuquerque (Cayos de Albuquerque).

Antilski otoci u cjelini predstavljaju nestabilno vulkansko i trusno područje, naročito na Gvadalupeu (Guadeloupe), Saint Thomas (Saint Thomas Island) na Američkim Djevičanskim otocima te Kingstonu na Jamajci. Od erupcije vulkana Mont Pelée (Montagne Pelée) na Martiniku u blizini grada Saint-Pierre, 8. svibnja 1902. poginulo je 40,000 ljudi.

Klima
Po svom položaju Američko sredozemno more zauzima dio sjevernog tropskog pojasa 10° — 30°N, prema kojem pušu sjeverni pasatni vjetrovi. Temperatura zraka u Karipskom moru je u toku godine stalno visoka, prosječno oko 27,7°C. Najhladniji su prosinac i siječanj. Temperaturni raspon je od 18° do 38°C.

Pritisak zraka je stalan, te iznosi oko 1015 hPa, u vrijeme uragana pritisak može naglo pasti i za 67 hPa.

Vjetrovi
U središnjim dijelovima Američkog sredozemnog mora puše SI pasat istočnog smjera, koji prevladava u toku ljeta. U području Velikih Antila i Djevičanskih otoka prevladavaju SI i istočni vjetrovi. Prosečna jačina ovih vjetrova ožujku je 6 Bf ili 22 — 27 čvorova. Područje Velikih i Malih Antila naročito je poznato po uraganima koji se formiraju u ekvatorskim širinama, pretežno istočno od Malih Antila. Presijecajući ih kreču se obično u paraboli prea SZ duž Velikih Antila, a potom skreču na sjever i nakraju na SI. Sezona uragana traje od svibnja do studenoga, a učestalost im je najveća u kolozovu, rujunu i listopadu. Godišnje se pojavljuju 8 do 10 puta, i traju od nekoliko sati do preko mjesec dana. U Karipskom moru pitanja uragana je široka 100 — 600 M, a prema sjeveru postaje sve šira. Prema pravilu, promjer putanja uragana raste s zemljopisnom širinom. Brzina u oku uragana rijetko prelazi 20 km/h.

U Meksičkom zaljevu i zapadnom djelu Karipskog morazimi pušu hladni sjeverni vjetrovi izazvani sjevernoameričkom anticiklonom. Spuštaju se niz dolinu Mississippija, prouzrokujući osjetan pad temperature. Pravi sjevernjak, u SAD-u zvan norther (šp. nortes), puše od rujna do travnja, a najčešće u studenom, tijekom ljeta je rijedak. Obično je suh, ali pod utjecajem ciklonskog kretanja može donijeti jaku kišu i snijeg. Od lokalnih vjetrova na Američkom sredozemnom moru ističe se bayamos na južnoj obali Kube. Na obalama, najviše 20 M prema pučini, izmjenjuju se zmorac i kopnenjak.

Vlažnost zraka
Vlažnost zraka je relativno velika velika, u zavjetrini visokih obala nije toliko izražena. Prosječna godišnja vlaga je 77% — 80%, a najveća 92%. Najvlažniji period u godini je razdoblje između od lipanja do studenoga. Oblačnost je u prosjeku 4/10 — 6/10, manja zimi i na otvorenom moru nego ljeti i uz obale.

Padaline
Oborina najviše ima na otvorenome moru od lipnja do prosinca, a duž obala od svibnja do studenoga, različitog intenziteta u toku godine. Snijeg pada u rijetkim prilikama i to na sjevernoj obali Meksičkog zaljeva. Magle su češće zimi i u SZ djelu mora, u prosjeku je 14 — 18 dana vidljivost pada ispod 300 m.

Hidrologija
Površinske vode Američkog sredozemnog mora vrlo su zagrijane i velike slanosti. Karipsko more ima skoro jednoličnu površinsku temperaturu od 27°C. Voda je najtoplija u kolovozu (29°C), a najhladnija u veljači (25°C). Dubinski slojevi mora su relativno dobro zagrijani, na dubini od 1,700 m temperatura opada do 4,2°C i tako se održava do dna,

Salinitet
Slanost mora je od 35.5 do 36‰, u zapadnom djelu Karipskog mora slanost prelazi 36‰, dok se duž obale od Hondurasa do Darijenskog zaljeva spušta ispod 35‰, naročito uz ušča rijeka. U Meksičkom zaljevu slanost je 33‰ u sjevernom, a 36‰, u južnom djelu. Boja mora je većim dijelom plava do modra dok se uz obalu i u pličinama prelazi u zelenu.

Morske struje

Američko sredozemno more čini sastavni dio strujanja u Sjevernom Atlantiku. Gvajanska i dio Sjeverno ekvatorske struje prodiru kroz mnogobrojne prolaze Malih Antila u Karipsko more, teku brzinom 0.5 — 1.5 čv, ali ih pojačava pasat. U Honduraskom i zaljevu Komaraca, zbog konfiguracije obale, formiraju se povratne struje kružnog oblika. U području Velikih Antila također se obrazuju slabe protustruje, naročito u zahvatu Antilske struje. U Jukatanskom prolazu Karipska struja ima prosječnu brzinu oko 3 čv, a sjevernije slabi zbog lepezastog širenja. Jedan krak te struje kreće se prema sjeveru s ogrankom prema Floridskom prolazu, drugi prema Campechkom zaljevu (Bahia de Campeche) gdje se stvara reakciono strujanje, a treći uz obale Meksičkog zaljeva. U Floridskom prolazu morske mase su stiješnjene na prostoru širokom 100 M, dubokom 1,800 m. Obilazeći južni rt Floride morska masa kreće dalje prema sjeveru i s Antilskom strujom stvara Floridsku struju, početak Golfske struje. Brzina ove struje u Floridskom prolazu je oko 4 čv. Na putu kroz Karipsko more stvaraju se na periferiji Gvajanske struje vrtložna kretanja, koja su vrlo jaka i opasna u zapadnom djelu Meksičkog zaljeva između Kolumbije i Nikaragve. Struje i vjetrovi podižu more duž sjevernoameričke obale, a odljeva se Floridskom strujom.

Morske mijene
Morske mijene nemaju veći značaj. Amplitude su prosječno 50 cm, ponegdje dostižu 1 m, a izuzetno 1.5 m. Nema izrazitog strujanja morskih mijena. Uragani izazivaju ponekad orkanske plime s izvanrednom visokom razinom mora, čije je razorno djelovanje naročito na obali Floride.

Biologija i ribarstvo

Biljni i životinjski svijet bogato je zastupljen u Američkom sredozemnom moru. Trave koje rastu na obalama odnose struje i nagomilavaju ih u Sargaškom moru. Često se mogu naći ogromne morske kornjače, morski psi, rakovi, polipi, moluske i krustaceje. Zbog povoljne temperature i slanosti koralji imaju odlične uvjete za razvoj. Koraljnih skupina ima najčešće na dubinama do 40 m, u plićacima južno od Kube, na obalama Antilskih otoka i Srednje Amerike, a rjeđe na obalama Kolumbije i Venezuele zbog većeg priljeva slatke vode. Koraljne formacije su naročito česte u atolskom arhipelagu zapadno od Floride.

Ribarstvo

Ribarstvo je razvijeno na cijelom području Mora, ali više u Karipskom moru nego u Meksičkom zaljevu (osim u području ušća rijeke Mississippi gdje su bogata lovišta). Uz obale, naročito pri ušću rijeka, često se mogu uloviti ugora, a kod Jamajke i tuljana. Morski psi često zalaze u predjele kontinentalnog šelfa i velika su opasnost za ribarske mreže.

Pomorski promet i lutke
Zahvaljujući vrlo povoljnom zemljopisnom položaju Američko sredozemno more je jedno od najprometnijih mora na svijetu, povezuje industrijski razvijenu Sjevernu Ameriku i sirovinama bogate, ali industrijski nerazvijene zemlje Srednje i Južne Amerike kao i Atlantik s Pacifikom preko Panarnskog kanala.

Osnovna prirodna bogatstva obalnih područja Mora su tropske kulture —  banana, kava, kakao, duhan, šećerna trska i rudna bogatstva — nafta, boksit, srebro i zlato. Privredni značaj Američkog sredozemnog mora je posljednjih desetljeća istaknut iskorištavanjem nafte na plitkom kontinentalnom šelfu Meksičkog zaljeva, gdje su podignute brojne naftne bušotine.

Pomorski promet se odvija prvenstveno između karipskog područja i obale Meksičkog zaljeva SAD-a, a zatim kao tranzit između Atlantika i Pacifika. Panamski kanal je najznačajnije točka pomorskih komunikacija. U 1968. po količini prometa, na prvom je mjestu komunikacija između istočne obale SAD-a i Azije, na drugome komunikacija između istočne obale SAD-a i zapadnih obala Južne Amerike, na trećem između Europe i zapadnih obala SAD-a, i na četvrtom između Europe i zapadnih obala Južne Amerike. Te je godine kroz kanal prošlo 13,199 brodova sa 122,012.493 BRT brodskog prostora, odnosno 96,550.165 t robe.

Luke
Luke Američkog sredozemnog mora su većinom specijalizirane prema vrstama robe. Nafta se izvozi iz venezuelanskih luka, odnosno iz rafinerija amneričkih, nizozemskih i britanskih tvrtki na otocima Trinidad, Aruba i Curaçao (Kòrsou). Prostrana nizina Mississippija gravitira u cjelini prema Meksičkom zaljevu, pa se poljoprivredni proizvodi (kukuruz, pšenica i pamuk) slijevaju se u luke SAD-a Tampa, New Orleans, Pensacola, Mobile, Port Arthur, Galveston i Houston. Preko tih luka izvozi se i industrijska roba namijenjena državama Srednje i Južne Amerike. Nafta se izvozi još iz Tampicoa, Tuxpana, Coatzacoalcosa, Cartagena, Barranquille, Maracaiboa, Puerto Cabelloa i La Guaire.

Iz Havane se izvoze šećer i duhan, a iz ostalih luka na Kubi rude željeza i kroma. S Portorika se izvozi kava i šećer, iz Colóna kokos, iz luka Campechkog i Honduraskog zaljeva — Coatzacoalcos, Ciudad del Carmen, Campeche, Progreso, Belize, Livingston, Puerto Cortés i La Ceiba — najviše se izvoze banane, zatim kvalitetno drvo mahagonije i cedrovine.

Nsajveći promet imala je luka Houston, a zatim Corpus Christi i Tampa, zahvaljujući vrlo povoljnom položaju između privredno vrlo razvijene gravitacijske zone i Shellovih izvora nafte. Pored luka značajni prometni čvorovi su i prolazi Jukatanski, Floridski, Privjetrine, Mona i Enegada, kao i brojni maloantilski prolazi. Luke na Antilima, prvenstveno na otoku Kubi, Haitiju i Jamaci, spojene su redovnim vezama s Europom i SAD-om, kao i s daleko-istočnim zemljama (Kina i Japan), pored redovne obalne plovidbe koja se obavlja na cijelom područjumora

Zrakoplovni promet
Zrakoplovni promet je vrlo razvijen; najgušči čvorovi tračnih komunikacija stvaraju se Miamiju i Havani. Gotovo sve luke i svi Antilski ostoci međusobno su povezani zrakoplovnim linijama. Podmorski kablovi spajaju otoke i sve značajnije luke

Kablovska veza
Kablovska veza postoji između Jamajke i Bahamskih i Bermudskih ostoka. Od Colóna vode kablovi za Kubu i kroz Prolaz Privetrine do New Yorka, od Dominikanske Republike do Venezuele i New Yorka. Postoje kablovske veze između Antilskih otoka, Gvajane i Surinama i Brazila. Luka Gelveston spojena je s meksičkom obalom.

Povijest

Na obalama Američkog sredozemnog mora prije dolaska Europljana, krajem 15. stoljeća, postojale su razvijene civilizacije — Asteci u Meksiku, Inke na južno američkim obalama; na Antilskim otocima pleme Cariba, po kojemu je cijelo područje dobilo ime. Pod utjecajem povoljnih istočnih pasatnih vjetrova Kolumbove karavele stigle su 1492. najprije na Bahamske, a zatim na Antilske ostoke. Kolumbo je u toku četiri putovanja do 1504. otkrio većinu antilskih otoka i obale Srednje Amerike, Kolumbije i Venezuele. Odmah poslije otkrića obalama Mora krstare španjolske snage radi osvajanja. Nekoliko prvih desetljeća Hispaniola i grad Santo Domingo bili su baza konkvistadora i početna točka odakle su kretali na svoje pohode. U utrci za ogromnim prirodnim blagom, za rudnicima zlata i srebra, španjolski osvajači uništavali su zatečene civilizacije; ubrzo su nestali Asteci i Inke, kao i mnoga druga plemena koja su se povlačila u teško pristupačne planine u zaleđu.

Početkom 17. stoljeća na depopuliranim otocima Antila naseljavaju se bukaniri (lovci, brodolomci, dezerteri i avanturisti), pretežno Francuzi, zatim Englezi i Nizozemci. Gonjeni od Španjolaca izgradili su na otoku Tortugi uporište. Francuzi su ih smatrali svojim podanicima, a njihove brojne naseobine svojim kolonijama. Bukaniri su se kasnije sjedinili s flibustirima, koji su naselili antilske obale i Floridu, radi pljačke španjolskih brodova. I jedni i drugi bili su velika smetnja španjolskom pomorskom prometu u Američkom sredozemnom moru zbog čega se povremeno vodio pravi rat za njihovo istrebljenje. Nestali su krajem 17. stoljeća nakon Falačkog rata.

Krajem 16. stoljeća Španjolci su počeli dovoziti crnce iz Afrike kao robovsku radnu snagu. Za nepuna tri stoljeća u Novi svijet je prebačeno je preko milijun robova. Krajem 17. i početkom 18. stoljeća dolazi do prvih oružanih borbi robovskog crnačkog stanovništva protiv španjolski gospodara. Velika Britanija, Francuska i Nizozemska su mnogobrojnim intervencijama, neposredno ili preko gusara, nastojali ugroziti španjolske pozicije na obalama Mora. Britanske snage su 1655. okupirale Jamajku, gdje je 1661. proglašena nezavisnost pod britanskim protektoratom. U prvoj polovici 18. stoljeća Francuzi s bukanirima zauzimaju zapadnu Hispaniolu i pretvaraju je u svoju koloniju (1640. — 1785.). Britanski Honduras (današnji Belize), koji su naselili Britanci 1638., stavljen je 1862. pod protektorat britanske Jamajke. U 18 .stoljeću na antilskim otocima česti su revolucionarni pokreti; eksploatirana crnačka i indijanska radna snaga sve je jasnija u svojim težnjama za oslobođenjem. Usporedo se nastavljaju trvenja među kolonijalnim silama za proširenje i učvrščenje vlasti. Na Kubi je u periodu 1762. — 63. kratkotrajna britanska uprava; na Jamajci i Hispanioli vode se borbe za oslobođenje robova, a u Meksiku vode ratovi protiv španjolske okupacije. Početkom 19. stoljeća Britanci su držali Martinique, Guadeloupe, Curaçao, Tobago, Trinidad i Saint Lucia. Na zapadnom dijelu Hispaniole stvorena je 1804. prva crnačka nezavisna republika Haiti. U Meksiku je poslije 11 revolucionarnih ratova proglašena 1810. godine Republika koju su francuske snage 1862. pokorile i osnovale Drugo Meksičko Carstvo, ali je ono 1876. srušeno. Slabljenje Španjolske u ratovima u Europi imalo je odjeka u karipskom području; do 1850. većina zemalja pod španjolskom dominacijom izborila je nezavisnost. Proglašena je nezavisnost Kolumbije i Venesuele s Bolívarom na čelu, a nešto kasnije i ostalih srednjoameričkih država. U početku je postojala Velika Kolumbija (Gran Colombia) zajednica Kolumbije, Venezuele, Paname i Ekvadora (1830. Venezuela i Ekvador su istupile, a 1903. i Panama).

U prvoj polovici 19. stoljeća SAD pokazuju sve veći interes za prilike u karipskom području, jedan od primjera je donošenje Monroevjeve doktrine. Osim diplomacijom 1819. SAD od Španjolske kupuju Floridu i na otocima i obalama Srednje Amerike potiču pokrete za neovisnost Latinske Amerike. Poslije otvorenog miješanja SAD-a na Kubi, ubrzo je počeo otvoreni sukob Španjolsko-američki rat. Posle poraza 1898. Španjolska se nije mogla na ovom području održati, to je dovelo do oslobođenja preostalih kolonija ali i brzog rasta utjecaja SAD-a na oslobođene zemlje. Početkom 20. stoljeća skoro sva vlast na Kubi je u rukama SAD-a, one na njoj grade vojne baze Bahía Honda, Guantánamo i ulažu u gradnju Panamskog kanala, čiju izgradnju završavaju 1914. Da bi se još bolje učvrstile (na karipskom području), SAD 1917. od Danske kupuju Djevičanske otoke, od Velike Britanije 1940. za 50 starih razarača baze na Jamajki, Antiguavi, Saint Lucia, Trinidadu i Gvajani. Od Nikaragve su, 1914. otkupile na 99 godina otoke Kukuruza i koncesiju za izgradnju kanala sličnog Panamskom.  U usporedbi sa SAD, francuski, britanski i nizozemski utjecaji su neznatni.

Inicijativom Velike Britanije, od njezinih posjeda u Karipskom moru i Srednjoj Americi, 1958. stvorena je Zapadnoindijska federacija koja je potrajala svega četiri godine. Prvo je istupila Jamajka 1962., zatim Trinidad i Tobago, a krajem 1962. i Barbados. Nakon uspjeha revolucije u Kubi 1959. u ovom području se situacija jako zaoštrila i kulminirala je Kubanskom krizom. Kasnija su razdoblja obilježena uplitanjem SAD-a u brojne države Srednje i Južne Amerike u stalna kontrola političkih režima.

Vojni značaj i pomorske bare
U geostrateškim uvjetima Američko sredozemno more predstavlja prelaznu zonu između Sjeverne i Južne Amerike, tropskih područja Atlantika i Pacifika. Značaj zone proizilazi iz činjenice što je privredna struktura Sjeverne i Južne Amerike vrlo različita, i što je u njoj Panamski kanal najkraća veza Atlantskog i Tihog oceana(i za SAD je pomorska veza preko Panamskog kanala daleko povoljnija nego kopnene veze između andske i pacifičke obale). Isprepletenošću vojnih, ekonomskih i dr. interesa mnogih zemalja, i to i s različitim društvenim uređenjima, potenciran je vojni značaj ovoga područja.

Pomorske baze
Još od sredine 19. stoljeća Sjedinjene Američke Države su nastojale da uspostaviti u Američkom sredozemnom moru takav sistem baza koji će ostvariti njihove interese u ovom području. Broj i stupanj izgrađenosti baza zavisio je u pojedinim vremenskim razdobljima od snage i angažiranosti SAD u srednjoameričkom, odnosno karipskom području. Najstarija i danas najbolje opremljena baza je Key West u Floridskom prolazu, zatim Galveston u Meksičkom zaljevu. Bazama na Antilima — Guantánamo na Kubi; San Juan i Roosevelt Roads, Portoriko, Portland Bight na Jamajki i dr.

SAD nadziru prilaze Karipskom moru s Atlantika. Analognu funkciju imaju baze na otocima ispred Hondurasa i Nikaragve u odnosu na Panamski kanal, najznačajniji objekt ovog područja. Britanija ima uporišta na Trinidadu i maloantilskim otocima, a Nizozemska na Arubi i Curaçaou. Obalne i otočne države imaju također baze, kao Havana (Kuba), Veracruz llave i Tampico — Meksiko, Cartagena (Kolumbija), Puerto Cabello i Maracaibo (Venezuela), Port-au-Prince — Haiti, Puerto Castilla — Honduras.

Literatura

 "Američko sredozemno more", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 125. – 128.
 F. Termer, Mittelamerika und Westindien, Potsdam, 1933.
 Building the Navy's Bases in World War II, izd. Odeljenja za brodogradilišta i dokove Ministarstva mornarice, Washington, 1947.
 West Indies Pilot I i III t., izd. Hidrografskog instituta brit. RM, London, 1956., 1957.
 А. Брклкавт, География морскux nуmей, Москва, 1966.
 P. Kurtek, Geografija, Zagreb, 1968.

Mora Atlantskog oceana (Sjeverna Amerika)
Mora Atlantskog oceana (Južna Amerika)

Američko sredozemno more


(literalmente "Genesis Blindada MOSPEADA") es una serie animada japonesa de ciencia ficción creada por Shinji Aramaki y Hideki Kakinuma. La serie contó con 25 episodios y fue transmitida originalmente en Japón a través de la cadena televisiva Fuji Television, desde finales de 1983 hasta principios de 1984. La sigla MOSPEADA (Military Operation Soldier Protection Emergency Aviation Dive Armor) es el nombre de las Moto-Armaduras transformables que aparecen en la serie. Otro de los principales robots que aparecen en la misma es el Armo-Fighter AFC-01 Legioss, cuyo diseño estuvo inspirado por el Caza Variable VF-1 Valkyrie de la serie The Super Dimension Fortress Macross.

MOSPEADA fue utilizada y modificada en parte de su historia, música y nombres de personajes para formar parte de Robotech (adaptación estadounidense), conocida como ¨The New Generation¨.

Argumento
En el siglo 21, los problemas de la contaminación de la Tierra resultaron en el desarrollo de un combustible de hidrógeno llamado "HBT" como una alternativa a los combustibles fósiles, mientras que la humanidad ha colonizado Marte. En 2050, una misteriosa raza alienígena llamada los Inbit invadió la Tierra. Incapaz de luchar contra los Inbit, la Tierra se vuelve desolada, con sólo unos pocos focos de humanos esparcidos por el planeta. Muchos de los refugiados escapan a bordo de las lanzaderas que quedan para buscar refugio en la Luna. Los Inbit establecen su principal base de operaciones en la Tierra, llamado "Punto Reflex", en la zona de los Grandes Lagos de América del Norte.

Sin embargo, la colonia de Marte, conocido como la Base de Marte, no se olvida de la situación de la Tierra. Se envían tropas para combatir a los Inbit desde la Luna, sólo para fallar miserablemente. Los Inbit no atacan Marte y no muestran interés hacia los otros planetas. Sorprendentemente, los extranjeros no muestran hostilidad hacia los seres humanos a menos que sean provocados directamente, porque colaboran con ellos y viven en pueblos aislados.

Los Inbit también puede sentir la presencia de HBT y el uso del combustible se limita a su cargo, como el HBT es un componente común en la tecnología de las armas. La Base de Marte se convierte en una gigantesca fábrica militar, produciendo grandes cantidades de armamento avanzado y tropas entrenadas. En 2080, la Base de Marte envía una próxima oleada de tropas, donde a pesar de contar con equipos más avanzados tecnológicamente y mechas transformables, toda la armada "Fuerza de Recuperación de la Tierra" es destruida, al entrar en al atmósfera del planeta.

Tres años más tarde, la Base de Marte lanza un nuevo ataque llamado la "Segunda Fuerza de Recuperación de la Tierra". Uno de los soldados es el teniente Stick Bernard. La fuerza de ataque, se sacrifica en la órbita de la Tierra y al tratar de ingresar a la atmósfera, la gran velocidad y el calor les afecta mucho.

La novia de Stick, Marlene muere en un ataque enemigo, al estar en una de las naves nodriza que tratan de llegar al planeta y él aterriza de emergencia en América del Sur, en algún lugar del norte de Chile. En un primer momento, Stick está triste y deprimido por la muerte de Marlene. Después de ver una grabación holográfica de su prometida muerta, Stick hace un juramento de venganza.

En su búsqueda por alcanzar el Punto Reflex, al norte de América, conoce a los otros personajes principales de la serie, formando un variopinto grupo de luchadores por la libertad en una búsqueda para liberar al planeta de los Inbit.-

A medida que el argumento se desenvuelve, el propósito de la invasión de los Inbit es revelado: encontrar un lugar adecuado para evolucionar en formas de vida más complejas y que están integradas con robots. Sin embargo, lo que los Inbit ignoran es que su meta amenaza con provocar la extinción de los humanos y la de los propios Inbit, al ser atacados con armas muy destructivas. La misión de Stick y sus amigos es la de acercarse a Reflex, líder de los Inbit, y convencerla de que abandone el planeta Tierra.

Personajes

 Stick Barnard
 Ray
 Houquet et Rose
 Jim Warston
 Mint La Blue
 Yellow Belmont
 Aisha

Máquinas

Humanos
Traje de Montar
VR-052T MOSPEDA
VR-052T en Modo Armadura
VR-038L Bartley
VR-038L en Modo Armadura
VR-041T Browsuperior
VR-041T Browsuperior en Modo Armadura
AFC01H Legioss
FC01I Legioss
AFC01Z Legioss
 Dark Legioss
Unmanned Dark Legioss
AB-01 Tread (Modo Aéreo)
AB-01 Tread (Modo Guerrero)
Legioss + Tread
Jim's Jeep
Synchro Cannon
AS-C03 Condor
AF-03 Combat

Inbits
Eager
Grob
Garmo
Protect Inbit
Ghoss

Producción
En su fase de producción, los títulos sugeridos para la serie MOSPEADA fueron: Kouka Kihei Vector ("Descent Machine Soldier Vector"), Chou Fumetsu Yousai Reflex Point ("Super Immortal Fortress Reflex Point") y AD Patrol: Una historia de policías donde el personaje principal anda en una motocicleta que se transforma en su compañero. Los personajes fueron diseñados por Yoshitaka Amano, quien años después se volvería famoso al trabajar en los personajes e ilustraciones de varios videojuegos de la serie Final Fantasy.

Los títulos de cada episodio contienen el nombre de un estilo musical. Esta forma de titular episodios fue utilizada con posterioridad en Cowboy Bebop.

Al diseñador mecánico Shinji Aramaki se le ocurrió la idea de las moto armaduras transformables mientras trabajaba diseñando los juguetes de la serie Diaclone (Hoy conocidos como Transformers). Cuando Aramaki se encontraba conduciendo su motocicleta Honda VT250 250 cc, este pensó que el tamaño de la moto era viable para ser vestida por una persona. El diseño de la moto estuvo basado en el de la Suzuki Katana. Las barras blanco y negro tanto en el Legioss como en las moto armaduras son una referencia a las Bandas de invasión aliadas en la Segunda Guerra Mundial.

Personal de Producción
Diseño de personajes: Yoshitaka Amano
Creadores, Diseñadores mecánicos: Shinji Aramaki & Hideki Kakinuma
Productor: Masatoshi Yui
Música: Joe Hisaishi
Animación de Apertura: Yoshinori Kanada

Adaptación para el Universo de Robotech

Trasfondo
En el año 1982 Studio Nue y Big West produjeron una serie animada de 36 episodios llamada The Super Dimension Fortress Macross, la cual luego fue distribuida internacionalmente por Tatsunoko Productions. El éxito que tuvo esta serie animada en Japón llamó la atención de la Compañía Harmony Gold USA y del Productor Carl Macek, los cuales, quisieron transmitir la serie en Estados Unidos.

Sin embargo, Macek y Harmony Gold no pudieron producir la serie de forma integra, pues en aquel entonces, para que una serie pudiera ser televisada en EE.UU. se requería un mínimo de 65 episodios (trece semanas con cinco episodios por semana) y Macross tenía menos episodios de los requeridos (36), pues en Japón se transmite solo un episodio por semana.

Con el objetivo de conseguir la suma de episodios requerida, Macek y el equipo de Harmony Gold tomaron la serie The Super Dimension Fortress Macross y combinaron las dos series animadas japonesas totalmente diferentes a Macross y entre sí: Super Dimensional Cavalry Southern Cross y Genesis Climber MOSPEADA. El equipo de producción editó el contenido de estas tres series, editó sus diálogos, cambiaron nombres de personajes y de máquinas y crearon un argumento adaptado de forma tal que estas tres series, diferentes las tres entre sí, tuvieran una conexión argumental (La Protocultura). Esta adaptación de tres series fue bautizada como Robotech. Con los años, el universo de Robotech se intentó expandir con películas, novelas, historietas y videojuegos.

MOSPEADA
La animación de MOSPEADA fue adaptada y modificada (con contenido editado y diálogos revisados) para su transmisión en Estados Unidos como Robotech: The New Generation, la tercera saga de la serie Robotech. En Robotech, Los Inbit fueron renombrados como Invids de la "Tercera Generación" (que también fueron presentados en Robotech II: Los Sentinelas) y las fuerzas espaciales avanzadas fueron renombradas como la recurrente Fuerza Expedicionaria Robotech (REF) que quedó en la tierra antes de la "Segunda Generación" Robotech. Las fuerzas de defensa de la tierra fueron debilitadas en la saga anterior. A diferencia de los Invid en la adaptación Robotech, los Inbit en MOSPEADA no tienen nada que ver con Los Maestros de la Robotecnia (sus archienemigos en Robotech); estos solo estaban buscando un buen planeta en el cual evolucionar a un ser más perfecto. Del mismo modo, las fuerzas REF bajo el mando de almirante Hunter a las que Bernard se refiere con frecuencia a eran las de Base Mars y Jupiter, que acosaron a los Inbit, a pesar de que los Inbit solo se metían con los humanos si estos los agredían o se excedían en la adquisición de HBT.

Los nombres de las máquinas y los robots también fueron cambiados. Las motoarmaduras fueron renombradas como Veritech Cyclone; el robot transformable AFC-01 Legioss fue renombrado como VF/A-6 Alpha Veritech; la adaptación AB-01 Tlead fue renombrada como VFB-9 Beta Veritech. Justo al igual que con Super Dimensional Fortress Macross y Super Dimensional Cavalry Southern Cross, Genesis Climber MOSPEADA fue modificada para formar parte de la continuidad Robotech creada por Harmony Gold y Carl Macek. Los nombres de los personajes fueron alterados así como su personalidad.

Música
Tema de Apertura

Compuesta por Yukihide Takekawa; Letra de Masao Urino; arreglo de Joe Hisaishi
Intérprete: Andy Koyama
Tema de Clausura

Compuesta por Yukihide Takekawa; Letra de Masao Urino; arreglo de Joe Hisaishi
Intérprete: Andy Koyama y Mine Matsuki

La música incidental de la serie fue compuesta por Joe Hisaishi, famoso por sus trabajos musicales en varias películas de Hayao Miyazaki Debido a un error de redacción, en los créditos espe aparece como "Yuzuru Hisaishi." MOSPEADA es la primera serie de anime en tener un tema musical (Blue Rain) con base de jazz.

La banda malaya Hujan hizo un cover del tema de apertura de la serie con el mismo título de Lonely Soldier Boy. las letras fueron traducidas de japonés a malayo (excepto el coro, el cual se preservó) y fue incluido en el álbum de la banda.

Lista de episodios

Love Live Alive
Después que la serie finalizó, se publicó un OVA conocido como Genesis Climber MOSPEADA: Love Live Alive. Este fue publicado en septiembre de 1985 y salió al mercado exclusivamente en Japón. EL OVA estaba compuesto por material tanto viejo como nuevo. La trama de Love Live Alive tiene como protagonizta a Yellow Belmont, enfocándose en su concierto musical y en sus recuerdos sobre eventos sucedidos en la serie. En 2013, La compañía Harmony Gold tomo este OVA adaptándolo y editándolo, cambiándole el nombre por Robotech: Love Live Alive.

Referencias

Enlaces externos

Anime de 1983
Anime y manga mecha
Anime con guion original
OVA

Genesis Climber MOSPEADA


الاستبقائية  في فيزياء اىمغناطيسية يدل على القدرة على الاحتفاظ ببعض المغناطيسيّة بعد زوال المجال المغناطيسي الخارجي. من العناصر توجد ما تتسم بهذه الخاصية بدرجة عالية، ومن المواد العالية الاستبقاء الحديد والكوبلت والنيكل وتسمى مواد ذات مغناطيسية حديدية لأنها قابلة للمغنطة بسبب وجود المغناطيسية فيها أصلا على هيئة «حبيبات» صغيرة domains، كل منها يُعتبر مغناطيسا بمفرده. إلا أن اتجاه المغناطيسية يختلف من حبيبة إلى حبيبة بحيث تصبح محصلتهم المغناطيسية تساوي صفرا. فإذا سُلط على الحديد مثلا مجال مغناطيسي خارجي، رتبت تلك الحبيبات اتجاه مغناطيسيتها بحيث تكون موازية للمجال المغناطيسي الخارجي ويصبح الحديد ممغنطاً. فإذا زال المجال الخارجي، عادت الاتجاهات المغناطيسية للحبيبات إلى وضعها الأصلي العشوائي وتختفي محصلة المغناطيسية، إلا أن قيمتها لا تعود إلى الصفر ثانية، بل يبقى أثر بسيط من المغناطيسية وهذا الأثر البسيط مايسمى بالاستبقائية المغناطيسية.

يبين الشكل عدة دورات للمغناطيسية حيث يسلط مجال مغناطيسي خارجي على قطعة الحديد بادئا من الصفر ويتزايد، فتتزايد مغناطيسية الحديد، ثم يبدأ خفض المجال المغناطيسي الخارجي فتنخفض أيضا مغناطيسية قطعة الحديد ولكنها لا تساوي مقدارها أثناء زيادة المجال المغناطيسي الخارجي. فمثلا تبين النقطة ( وجود مغناطيسية للحديد رغم أن شدة المجال المغناطيسي الخارجي قد وصلت إلى الصفر، وتسمى تلك النقطة استبقائية مغناطيسية. ومن أجل خفض المغناطيسية لقطعة الحديد إلى الصفر يلزم تسليط مجال مغناطيسي خارجي عكسي (يسار المحور الأفقي) فتختفي مغناطيسية القطعة الحديدية عند النقطة  وتسمى تلك النقطة نقطة مقاومة مغناطيسية، وهي تعبر عن مقاومة قطعة الحديد لفقد مغناطيسيتها.

تُستعمل المواد المغناطيسية كثيرا في المكونات الكهربائية والإلكترونية، مثل ملفات الحث والمحولات وفي المولدات الكهربائية وغيرها. ومما يحسن جودة هذه المكونات أن لا يكون لها استبقائية مغناطيسية أو تكون الاستباقية المغناطيسية فيها قليلة جدا. ويمكن التحكم في ذلك باختيار نقاوة المادة ومعالجتها حراريا بنظام معين لكي تكون خالية من الاستبقائية.

اقرأ أيضا
 مغناطيسية
 مقاومة مغناطيسية
 منحنى المغناطيسية
 مغناطيسية حديدية
 مغناطيسية أرضية
 مغناطيسية مسايرة
 مغناطيسية معاكسة
 قانون كوري

هندسة الحاسوب

استبقائية


El cuñado / Rosalbita es un sencillo adjudicado a Super Combo Latino, lanzado en 1972 bajo el sello discográfico chileno DICAP.

Lista de canciones

Referencias

Sencillos de 1972
Sencillos de Discoteca del Cantar Popular

El cuñado / Rosalbita


LBRY é uma rede blockchain de código aberto que permite o pagamento e compartilhamento de arquivos. É utilizada por diversas plataformas descentralizadas, incluindo redes sociais e plataformas de vídeo, para disponibilizar conteúdo aos usuários. Através da tecnologia blockchain, a LBRY proporciona um ambiente seguro e transparente para a distribuição e monetização de conteúdo digital, permitindo que os criadores sejam recompensados de forma justa pelos seus trabalhos.

As plataformas de vídeo construídas no LBRY, como o Odysee, são consideradas alternativas descentralizadas ao YouTube. O Odysee realiza uma moderação leve do conteúdo, seguindo as diretrizes da comunidade. O site exclui vídeos que contenham pornografia, promoção de violência e terrorismo. No entanto, é importante ressaltar que os vídeos excluídos ainda estão disponíveis no armazenamento de dados blockchain da plataforma. O CEO da LBRY é Jeremy Kauffman, um ativista libertário que se inspirou para criar a LBRY para "fornecer às pessoas opções de conteúdo", , criticando implicitamente as restrições e limitações impostas pelo YouTube .

História
Foi criado para permitir que os usuários publiquem, acessem e monetizem seu próprio conteúdo sem a necessidade de intermediários tradicionais, como plataformas de streaming centralizadas.

A origem do protocolo LBRY remonta a 2015, quando Jeremy Kauffman e Mike Vine, fundadores da LBRY Inc., conceberam a ideia de criar uma plataforma de compartilhamento de conteúdo descentralizada baseada em blockchain. Eles queriam criar uma alternativa às grandes empresas de tecnologia, que frequentemente censuram ou controlam o acesso a conteúdo.

Em julho de 2016, a LBRY lançou sua versão beta pública. O protocolo permite que os usuários façam upload de qualquer tipo de conteúdo digital, como vídeos, músicas, livros e muito mais.  O conteúdo é armazenado na rede LBRY e distribuído de forma descentralizada por meio de uma rede ponta-a-ponta (P2P).

Uma das características distintivas do protocolo LBRY é o seu sistema de recompensas. Os usuários podem receber créditos LBRY (LBC) por assistir, compartilhar ou recomendar conteúdo. Esses créditos podem ser trocados por outras criptomoedas ou usados para apoiar diretamente os criadores de conteúdo que estão publicando na plataforma.

Conteúdo e usuários
Os sites de compartilhamento de vídeos da plataforma LBRY são constantemente descritos como uma alternativa ao YouTube. O conteúdo disponível na LBRY abrange uma ampla variedade de tipos, incluindo vídeos, música, ebooks e muito mais. Como é uma plataforma descentralizada, o conteúdo é publicado pelos próprios usuários e criadores de conteúdo, o que significa que pode variar significativamente em termos de qualidade e assunto.

A plataforma LBRY experimentou um notável aumento de popularidade no final de 2020 e início de 2021. Segundo a LBRY, Inc., as inscrições de novos usuários em janeiro de 2021 aumentaram em impressionantes 250% em relação ao mês anterior.

Nathaniel Popper, em um artigo para o The New York Times, relatou que muitos desses novos usuários pareciam ser apoiadores do ex-presidente dos Estados Unidos, Donald Trump, e defensores dos direitos das armas que haviam sido suspensos do YouTube.

Robert Hackett e David Z. Morris, em um artigo para a Fortune, destacaram que esse aumento de interesse na LBRY e outras plataformas baseadas em blockchain foi impulsionado pela decisão do Twitter e outras redes sociais populares de banir Trump e diversos outros usuários após o ataque ao Capitólio dos Estados Unidos em 2021 .

A partir de abril de 2021, o Odysee hospedava 10 milhões de vídeos, sendo o mais visualizado um vídeo que questionava a segurança das vacinas contra a COVID-19. Um relatório de maio de 2021 do The Guardian encontrou "dezenas de vídeos extremistas" na plataforma Odysee que promoviam teorias conspiratórias antissemitas, glorificavam Adolf Hitler e outros nazistas, compartilhavam desinformação sobre a COVID-19 e retratavam encontros e comícios de grupos extremistas, incluindo o partido nacionalista branco e antissemita National Justice e o movimento neo-nazista Nordic Resistance Movement.

Moderação
A moderação no LBRY, uma plataforma de compartilhamento de conteúdo descentralizada baseada em blockchain, é realizada por meio de um sistema automatizado chamado "Claims" e também por intervenção humana.

No LBRY, os usuários têm a capacidade de publicar conteúdo na plataforma através de "reivindicações" (claims) que são registradas em uma blockchain. Essas reivindicações podem conter diferentes tipos de conteúdo, como vídeos, áudio, imagens e documentos.

As diretrizes da plataforma  proíbem conteúdo que inclua pornografia e promoção de violência ou terrorismo.

O sistema de moderação do LBRY utiliza algoritmos automatizados para detectar e filtrar conteúdo ilegal ou inadequado. Isso inclui medidas para identificar e remover material que viole direitos autorais, seja considerado ilegal ou vá contra as diretrizes de uso da plataforma.

Além disso, a comunidade do LBRY pode participar do processo de moderação ao denunciar conteúdo problemático. Quando um usuário encontra uma reivindicação com conteúdo inadequado, ele pode relatar o problema e fornecer informações adicionais para ajudar na avaliação do conteúdo.

É importante ressaltar que o conteúdo que viola as regras pode ser removido do Odysee, mas a plataforma mantém o canal e o conteúdo no lugar, permitindo que sejam compartilhados. No entanto, esses conteúdos são ocultados dos resultados de pesquisa e canais de navegação, tornando-os mais difíceis de serem encontrados.

Referências

Leitura adicional

Ligações externas

Compartilhamento de vídeos
Redes sociais
Propriedades da internet estabelecidas em 2015
Criptomoedas
Blockchain

LBRY


Porta Nigra (în traducere din limba latină "Poarta Neagră") este un monument roman ridicat în anul 170 în orașul Augusta Treverorum, astăzi Trier, în Germania.

Istorie
Această poartă monumentală a fost construită în cursul iernii 169 - 170 d.Hr. ca poartă la intrarea de Nord a orașului Augusta Treverorum, fostă capitală a tribului trevirilor, devenită Trier. Numele său provine de la culoarea întunecată a pietri, datorate patinei secolelor; această culoare este atestată din Evul Mediu.

Călugărul grec Simeon s-a stabilit ca pustnic în monument, în jurul anului 1028, și probabil s-a claustrat acolo. După moartea sa, în 1035, a fost coborât la parter și apoi a fost canonizat. Un sanctuar a fost construit în onoarea sa, iar Porta Nigra a fost folosită ca biserică pe două niveluri, a cărei absidă este încă vizibilă în partea de est a monumentului.

În 1802, Napoleon Bonaparte a ordonat distrugerea bisericii. În timpul vizitei sale la Trier, în 1804, a dat ordin să restaureze Porta Nigra în configurația sa romană originală, distrugând în special toate construcțiile din jurul ei și restabilind curtea interioară și nivelul inițial al solului, din Antichitate. În mod ciudat, restaurarea a păstrat partea inferioară a absidei bisericii, însă turnul de est nu a fost reconstruit la înălțimea sa antică. Porta Nigra, astfel, eliberată și restaurată, a rămas asimetrică și oferă astăzi un aspect compozit, care nu este complet în conformitate cu aspectul său antic.

Porta Nigra a apărut pe mărci poștale germane de mai multe ori: prima dată în 1940, apoi în 1947 și în 1984 (pentru sărbătorirea a două milenii ale orașului), iar în 2002 pe o monedă cu valoarea nominală de un euro.

Este, de asemenea, obiectul unei monede comemorative, cu valoarea nominală de 2 euro, emise în 2017, pentru a reprezenta Renania-Palatinat, ca parte a seriei Landurile Germaniei.

În 1986, Porta Nigra, ca și alte monumente romane care subzistă la Trier și în regiunea sa, au fost înscrise în repertoriul Patrimoniului Mondial UNESCO.

Note

Legături externe

Site of the Porta Nigra in Google Maps
Porta Nigra Photos

Fondări în 170
Patrimoniul mondial în Germania
Trier

Porta Nigra


Bir müzik albümü, aslen içinde müzikal kayıt bulunduran plak ve uzunçalar biçimindeki çalışmalardır. Zamanla gelişerek kaset, compact disc ve MP3 olarak dijital biçimleri de ortaya çıkmıştır. Müzik albümleri fiziksel olarak genellikle dekoratif kapakları (albüm kapağı) ve albüm notları ile satışa sunulur. Albüm notları; müzik ve kayıt hakkındaki ekleri, arka plan bilgilerini, kaydın analizini, şarkı sözleri ile librettoları, sanatçı fotoğrafları ile diğer görüntüleri ve metinleri, buna ek olarak iş birliğine katılanlara teşekkür yazısını içerebilir. Compact disc formatının ortaya çıkmasından sonra albüm notları, CD kitapçığı olarak da anılmaya başlandı.

Tarihçe

Uzunçalar kaydı

Kaset

Compact disc

Süre

MP3 albümleri ve benzerleri

Stüdyo albümü
Stüdyo albümü, bir kayıt stüdyosunda kaydedilen parçalardan oluşan albüm. Bir stüdyo albümü, yeni yazılmış ve kaydedilmiş ya da daha önce yayımlanmamış şarkılar ile remikslerden oluşur. Kendisini daha önceden kaydedilen parçalar içermemesi sayesinde derleme albümlerden ayırt ettirir. Bir stüdyo albümünün yapımı genellikle önceden planlanarak gerçekleştirilir, tamamlanması birkaç gün veya birkaç yıl sürebilir. Bu albümler bazen bir veya birden çok cover kaydı ya da konserlerde yapılmış canlı ses kaydı içerebilir.

Ayrıca bakınız

 Albüm kapağı
 Derleme albüm
 Extended play
 Konser albümü
 Soundtrack albümü

Kaynakça

Medya formatları

Müzik albümü


Jan Trägårdh (1931-2006) var en svensk-dansk industriel designer.

Trägårdh var blandt de første industrielle designere i Danmark og satte stort præg på området fra 1960'erne og frem til 1990'erne, hvor han designede for en lang række firmaer som f.eks. Ortofon, B&O, Gram, Wittenborg, Lego og Eskofot. Trägårdh var medstifter af Dansk Designråd, sad som bestyrelsesmedlem i den 'The international Council of Societies of Industrial Design', og var ansat som designlærer på Det Kongelige Danske Kunstakademis Arkitektskole i København.

Udover at vinde en lang række internationale priser gjorde Trägårdh sig bemærket ved at vinde den eftertragtede danske designpris ID Prisen 17 gange.

Biografi
Jan Trägårdh blev født i 1931 i Stockholm, som søn af tekstildesigner Göta Trägårdh og kunsthåndværker Bjørn Trägårdh, og døde i 2006 i København.

Fra 1957 arbejdede Trägårdh for Sigvard Bernadotte og Acton Bjørn, før han i 1962 åbnede egen tegnestue i København. Fra den tid stammer Gram-køleskabene med multiboxe og den lille LL-Clockbox-radio med vækkeur.

Han var gift tre gange. Først med Katarina Lagergren hvis søn Mikael Trägårdh og datter Li Thies-Lagergren, han blev fader til, siden med Elsebeth Diderichsen, hvor han fik sønnerne Jakob Trägårdh, Andreas Trägårdh og Johannes Trägårdh Jensen. Siden var han gift med væver Jette Gemzøe. Han har også sønnen Niklas Myschetsky, som han fik med Lene Myschetsky.

Design

Jan Trägårdh designede i 1965 sammen med Rolf Andersen en række køle- og fryseskabe for Brødrene Gram A/S. De første seks modeller i denne Multi-line-serie kom i produktion i 1966. Køleskabenes døre var indrettet til de såkaldte Multi-boxe, opbevaringsbeholdere i plast, som også kunne anvendes ved nedfrysning og til direkte servering af de nedkølede madvarer; multiboxene er også i dag tilbehør til Grams køleskabe.

Arbejdsgivere
Alfabetisk fortegnelse:
 AMBU INTERNATIONAL A/S, 1981-1989
 ERIK ANDERSEN, 1986
 AP, PHILIPS ELEKTRONIK INDUSTRI A/S , 1975-1989
 B&O, BANG OG OLUFSEN A/S, 1964
 BATES SÆKKE & CO, 1973
 BRINKMANN GMBH, 1983
 BUCH & DEICHMANN A/S, 1986
 COLOPLAST A/S, 1982-85
 CONTEX CALCULATORS A/S, 1973
 DANSKE ARKITEKTERS LANDSFORBUND (DAL/AA), 1979
 DANAVOX A/S - GN NETCOM, 1985-1988
 DANCELL APS, 1980
 DANSK RADIO A/S, 1968-81
 DSB, 1974-76
 11 DANES DESIGN A/S:
- MICRO CONSULT, 1985
- GNT, 1985
- SPIES, 1986
- JAN LASSEN, 1986
- HOVAC LTD, 1987
- SØHOLM A/S, 1987
- BERLINGSKE DAGBLADE A/S, 1987
- ELECTROLUX AB, 1978
 ELEKTROMEKANO A/S, 1968
 ELPAN/VANPAN CO, 1982
 ESKOFOT A/S, 1964-1989
 DE FORENEDE JERNSTØBERIER A/S, 1988
 GIGATRONICS, GRÆKENLAND, 1988
 GN ELMI, 1987-1989
 GORENJE A/S, 1978
 BRØDRENE GRAM A/S, 1963
 DEM. HOURSOGLOU LTD, GRÆKENLAND, 1988-1989
 IKEA AB, 1984
 INSTITUTTET FOR PRODUKTUDVIKLING (IPU) PÅ DTH, 1987
 INTERNATIONAL TEAFILTER A/S - CILIA TEAFILTER A/S, 1982-1983
 IRMA A/S, 1979
 ITT CO, 1980
 IWACHU CO LTD, JAPAN, 1989-
 KEW A/S, 1980
 KIRK ELECTRIC A/S, 1967
 KKET Arkitekter, 1973
 KLØVERBLAD POLARIS A/S, 1964 (f/Erik Herløws tegnestue)
 LEGO A/S, 1984
 LEGO FUTURA A/S, 1982
 LINNET & LAURITZEN A/S (LL), 1962-1964
 LITEX DANSK MARINEINSTRUMENTER A/S, 1977-1978
 LK-NES A/S, 1979
 C D LUNN I/S, 1970-1975
 MICRO MATIC A/S, 1969-1985
 MICROFUSS APS, 1987
 MITEK A/S, 1982
 MODULEX A/S, 1971-1988
 MORSØ A/S, 1959 (f/Bernadotte og Bjørn, Andersen & Trägårdh)
 NICOFON A/S, 1983
 OPFINDERKONTORET (DTH), 1980
 ORTOFON, 1974-1981
 PACIFIC SHIPPING SERVICES (PSS), 1983
 PHILIPS DESIGNSTUDIO, EINDHOVEN, 1979
 HANS REITZELS FORLAG A/S, 1972-1984
 SIMONSEN & WEEL A/S, 1965
 SCANDIA RANDERS A/S, 1973
 TANDBERG A/S, 1974
 TEE A/S, 1985
 TORSANA A/S, 1965-1968
 THRANE & THRANE A/S, 1981-1987
 WATEX A/S, 1981
 WITTENBORG AUTOMATFABRIK A/S, 1974-1979
 ZEUTHEN & AAGARD A/S, 1972-1975

Kilder

Arkitekter fra Sverige
Arkitekter fra Danmark
Industrielle designere fra Danmark

Jan Trägårdh


Aleuritopteris, rod papratnjača iz potporodice Cheilanthoideae, dio porodice bujadovki (Pteridaceae). Postoje 44 vrste i 11 hibrida uglavnom u  Kini, Indiji, Indokini, 3 u Africi, 2 u neotropima.

Vrste

 Aleuritopteris agetae Saiki
 Aleuritopteris albofusca (Baker) Pic. Serm.
 Aleuritopteris albomarginata (C. B. Clarke) Ching
 Aleuritopteris anceps (Blanf.) Panigrahi
 Aleuritopteris argentea (S. G. Gmel.) Fée
 Aleuritopteris belensis (Weath. ex Copel.) H. Schneid.
 Aleuritopteris bicolor (Roxb.) Fraser-Jenk.
 Aleuritopteris bullosa (Kunze) Ching
 Aleuritopteris chrysophylla (Hook.) Ching
 Aleuritopteris dealbata (C. Presl) Fée
 Aleuritopteris dubia (C. Hope) Ching
 Aleuritopteris duclouxii (Christ) Ching
 Aleuritopteris duthiei (Baker) Ching
 Aleuritopteris ebenipes X. C. Zhang
 Aleuritopteris farinosa (Forssk.) Fée
 Aleuritopteris formosana (Hayata) Tagawa
 Aleuritopteris gongshanensis G. M. Zhang
 Aleuritopteris grevilleoides (Christ) G. M. Zhang & X. C. Zhang
 Aleuritopteris grisea (Blanf.) Panigrahi
 Aleuritopteris krameri (Franch. & Sav.) Ching
 Aleuritopteris leptolepis (Fraser-Jenk.) Fraser-Jenk.
 Aleuritopteris mexicana Fée
 Aleuritopteris niphobola (C. Chr.) Ching
 Aleuritopteris papuana (C. Chr.) H. Schneid.
 Aleuritopteris parishii Fraser-Jenk.
 Aleuritopteris pentagona Saiki
 Aleuritopteris pseudoargentea S. K. Wu
 Aleuritopteris pygmaea Ching
 Aleuritopteris rosulata (C. Chr.) Ching
 Aleuritopteris rouxii Fraser-Jenk. & E. Wollenw.
 Aleuritopteris rufa (D. Don) Ching
 Aleuritopteris scioana (Chiov.) Fraser-Jenk. & Dulawat
 Aleuritopteris siamensis S. K. Wu
 Aleuritopteris sichouensis Ching & S. K. Wu
 Aleuritopteris speciosa Ching & S. K. Wu
 Aleuritopteris squamosa (C. Hope & Wright) Ching
 Aleuritopteris stenochlamys Ching
 Aleuritopteris subargentea Ching ex S. K. Wu
 Aleuritopteris subdimorpha (C. B. Clarke & Baker) Fraser-Jenk.
 Aleuritopteris tamburii (Hook.) Ching
 Aleuritopteris veitchii (Christ) Ching
 Aleuritopteris welwitschii (Hook. ex Baker) Ching
 Aleuritopteris wollenweberi Fraser-Jenk.
 Aleuritopteris yalungensis H. S. Kung
 Aleuritopteris × confundans Fraser-Jenk.
 Aleuritopteris × fraser-jenkinsii (Thapa) Fraser-Jenk. & Khullar
 Aleuritopteris × gardneri Fraser-Jenk.
 Aleuritopteris × godavariensis Fraser-Jenk. & Khullar
 Aleuritopteris × hamiltonii Fraser-Jenk.
 Aleuritopteris × khasiana Fraser-Jenk.
 Aleuritopteris × nepalensis Fraser-Jenk.
 Aleuritopteris × pangteyi Fraser-Jenk. & E. Wollenw.
 Aleuritopteris × unicolor Fraser-Jenk. & Khullar
 Aleuritopteris × vermae (Fraser-Jenk. & Viane) Fraser-Jenk. & Khullar
 Aleuritopteris × wallichiana Fraser-Jenk.

Sinonimi
 Allosorus Bernh.
 Gymnia Hamilton ms. ex D.Don
 Sinopteris C.Chr. & Ching
 Negripteris Pic.Serm.
 Leptolepidium K.H.Shing & S.K.Wu

Izvori

Vanjske poveznice

Cheilanthoideae

Aleuritopteris


المنزل أو منزل قابس هو الجزء الجنوبي من مدينة قابس والذي يضم المدينة القديمة بجامعه الكبير.

مدن تونس
ولاية قابس

المنزل (قابس)


Gara Târgoviște este o gară care deservește orașul Târgoviște, România.

Târgoviște
Târgoviște

Gara Târgoviște


La Mojonera, İspanya'nın on yedi otonom bölgesinden en kalabalık ikinci bölge olan Endülüs'e bağlı; İspanya'nın güneyinde bulunan Almería eyaletine bağlı belediye. 2009 yılındaki nüfusu; 8,301 kişidir. Belediye, 24 km²'lik bir alanı kaplamaktadır.

Nüfus

Kaynak: INE (Spain)

Dış bağlantılar
  La Mojonera - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
  La Mojonera - Diputación Provincial de Almería

Almería belediyeleri

La Mojonera


Die Jugendstreiche des Knaben Karl ist ein deutscher Spielfilm aus dem Jahre 1977, in dessen Mittelpunkt der junge Karl Valentin steht. Regie führte Franz Seitz.

Handlung
Erzählt werden im Stil der Ludwig-Thoma-Verfilmungen der 1960er-Jahre Episoden aus dem Leben des jungen Karl Valentin, als er seine Ausbildung zum Tischlerlehrling durchlief. Dabei werden zahlreiche bekannte Zitate des bayerischen Volksschauspielers und -komikers verwendet. Die eigentliche Handlung dient lediglich als Rahmen für die Sketche, Nummern und Texte Valentins.

Ausgangspunkt ist das Jahr 1897. In München prophezeit eine Wahrsagerin dem 15-jährigen Karl Fey beim Blick in die Glaskugel eine Zukunft als Komiker. Vater Fey ist strikt dagegen und will, dass sein Junge etwas "Anständiges" lernt. Doch dem jungen Karl ist diese Voraussage gerade recht, hat er doch stets Flausen im Kopf. Rasch erkennt er sein Talent für Hintergründiges, versteht er aus seinen Beobachtungen des Alltäglichen Satire zu kreieren. Bereits in jungen Jahren entdeckt Fey alias Valentin seine Gabe, den alltäglichen Dingen eine absurde Komik abzugewinnen.

Karls Auftritt in der Kirche sorgt für bittere Klagen des Herrn Kaplan bei Karls sächsischer Mutter. Dann verunstaltet der junge Valentin erst den Hund des Friseurs, dann sein Spezl Schorsch (Friseurgeselle) den Rued höchstpersönlich. Mit einer Zwille schleudert Karl dem Gerichtsvollzieher ein Geschoss an den Hinterkopf, dem Bankdirektor verschmiert er das Gesicht mit ausgelaufener Tinte, als Karl mit seinem Vater um einen benötigten Kredit ersucht. Als Sprachakrobat erster Güte verwirrt Karl Valentin Fey seinen alten Lehrer während einer Schulstunde, als es um das Wort "fremd" geht, und als Kaiser Wilhelm II. an der Seite des bayerischen Prinzregenten in einer offenen Kutsche durch München fährt, beschießt er das deutsche Staatsoberhaupt mit Weißwürsten. Schließlich spielt der Knabe Karl im Blasorchester absichtlich falsch, sorgt mit seinem Einsatz bei der Freiwilligen Feuerwehr für ein großes Durcheinander und luchst durch einen Trick dem Apotheker 600 Mark ab.

Produktionsnotizen
Der Film entstand in München zwischen dem 16. Mai und dem 22. Juni 1977 und wurde am 10. November 1977 im Kino Sendlinger Tor (München) uraufgeführt. Er erhielt das Prädikat wertvoll.

Dem Film zugrunde liegen Texte und Schriften Karl Valentins.

Der bayerische Volkssänger Fredl Fesl sorgte für den Gesang und tritt auch im Film kurz auf.

Utz Elsässer entwarf die Bauten, Ina Stein die Kostüme. Für den Schnittmeister Adolph Schlyssleder war dies der letzte Kinofilm.

Am 23. August 1982 wurde der Film erstmals im Fernsehen (auf Südwest 3) ausgestrahlt.

Kritik
Das Lexikon des Internationalen Films urteilte: "Einige vergnügliche Passagen werden vom Klamauk weitgehend überdeckt, so daß der handwerklich sorgfältige Film sich nur durch gute Volksschauspieler vom Durchschnitt der deutschen Lustspielunterhaltung unterscheidet."

Cinema nannte das Lustspiel eine "Künstlerbio als biederer Klamauk".

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1977
Deutscher Film
Filmkomödie
Karl Valentin

Die Jugendstreiche des Knaben Karl


5624 Shirley este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5624 Shirley este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Eleanor Francis Helin. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,02 ua, o excentricitate de 0,05 și o înclinație de 10,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

5624 Shirley


රෝමානු අධිරාජ්‍යය () යනු,  ඒකාධිපතිවාදී පන්නයේ රජයක් සහ යුරෝපයේ මධ්‍යධරණී පෙදෙස වටා, අප්‍රිකාවේ, සහ ආසියාවේ විශාල දේශභූමික සම්භාර සතු වීම යන ගුණාංග වලින් හෙබියාවූ,   පුරාතන රෝම ශිෂ්ඨාචාරයේ,  පශ්චාත්-ජනරජමය කාල සීමාවයි.

රෝමය

රෝමානු අධිරාජ්‍යය


ديبوتاتسكيي  هي مدينة في جمهورية ياقوتيا في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3181 نسمة.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لديبوتاتسكيي:

مراجع

أماكن مأهولة في ياقوتيا

ديبوتاتسكيي (ساها)


Diese Liste der Michigan State Historic Sites im Alpena County nennt alle als Michigan State Historic Site eingestuften historischen Stätten im Alpena County im US-Bundesstaat Michigan. Die mit † markierten Stätten sind gleichzeitig im National Register of Historic Places eingetragen.

Siehe auch
 Liste der Denkmäler im National Register of Historic Places im Alpena County

Weblinks
 Historic Sites Online – Alpena County. Michigan State Housing Developmental Authority.

Belege

!
Alpena County


I infinitesimalregning, og særligt i matematisk analyse, er delvis integration (eller partiel integration) en proces, som finder integralet af et produkt af en funktion i form af integralet af dens afledte- og stamfunktion. Det bruges ofte til at omdanne samfunktionen af produktet af funktioner til en stamfunktion, hvor der nemmere kan findes en løsning. Reglen kan afledes ved at integrere produktreglen af differentiationen.

Hvis  og  , mens  og  , da vil delvis integration give:

eller mere kompakt:

Matematikeren Brook Taylor opdagede delvis integration, og udgav sin første beskrivelse af det i 1715. Mere generelle formuleringer af delvis integration eksisterer for Riemann–Stieltjes og Lebesgue–Stieltjes integraler. Den særskilte analoge sekvens kaldes delvis summatino.

Integration ved substitution

En anden metode til at beregne en stamfunktion er integration ved substitution.

Metoden foregår sådan, at man indsætter (substituerer)  i stedet for én af de to funktioner, som integranden består af; ligeledes indsætter man  . Ved bestemt integral skal man huske at skifte grænser fra "-grænser" til de tilsvarende "-grænser".

Partiel integration eller integration ved substitution

Det kan være vanskeligt at skelne mellem, hvornår man bør vælge partiel integration, og hvornår man bør anvende integration ved substitution.

Bøger

 Carstensen, Jens & Frandsen, Jesper (1985): Matematik 2 - Matematik for gymnasiets matematisk-fysiske gren. Forlaget Systime, Herning.
 Hebsgaard, Thomas m.fl. (1990): Matematik højniveau 2. Forlaget Trip, Vejle.

Referencer

Integralregning

Delvis integration


Srbi u Crnoj Gori, odnosno crnogorski Srbi ili Srbi Crnogorci, dio su srpskog naroda s područja današnje Crne Gore i druga najveća etnička skupina u ovoj državi. Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, u Crnoj Gori živi 178.110 pripadnika srpskog naroda, što je 28,73% stanovništva. Dodatnih 2103 građana izjasnilo se kao Srbi-Crnogorci, dok se 1833 građana izjasnilo kao Crnogorci-Srbi, što čini ukupno 0,63% stanovništva Crne Gore. Uz to, od ukupnog broja etničkih Crnogoraca, 74.806 izrazilo je srpski kao svoj materinski jezik, a dodatnih 10.082 građana koji su se izjasnili kao nacionalno neodlučni također su izrazili srpski kao svoj materinski jezik. Ukupno je 265.895 građana govorilo srpski kao materinski jezik, što čini 42,88% crnogorskog stanovništva.

Srpsko stanovništvo po općinama
Oni su apsolutna većina u tri i relativna većina u još tri općine i čine manje od 20% stanovništva u samo četiri od ukupno 21 općine u zemlji. Postotak Srba u općinama Crne Gore je sljedeći:

 Plužine (65.6%)
 Andrijevica (61.8%)
 Pljevlja (57%)
 Herceg Novi (48.9%) (relativna većina)
 Berane (42.9%) (relativna većina)
 Šavnik (42.4%)
 Žabljak (41.3%)
 Budva (37.7%)
 Bijelo Polje (35.9%) (relativna većina)
 Kolašin (35.7%)
 Mojkovac (35.4%)
 Tivat (31.6%)
 Kotor (30.5%)
 Danilovgrad (27%)
 Bar (25.3%)
 Nikšić (25.3%)
 Podgorica (23.2%)
 Plav (16%)
 Ulcinj (5.7%)
 Cetinje (4.3%)
 Rožaje (3.6%)

Galerija

Vidi još

 Mitropolija crnogorsko-primorska

Izvori

Srbi izvan Srbije

Srbi u Crnoj Gori


NGC 232 este o galaxie spirală barată situată în constelația Balena. A fost descoperită în anul 1886 de către Francis Leavenworth. De asemenea, a fost observată încă o dată de către Herbert Howe.

Note

Vezi și
 NGC 231
 NGC 233

Legături externe
 NGC 232 pe spider.seds.org
 NGC 232 pe WikiSky

Galaxii spirale barate
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1886
Obiecte astronomice descoperite de Francis Leavenworth

NGC 232


Shoma Doi (født 21. maj 1992) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2017||2||0
|-
!Total||2||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shoma Doi


Aceasta este o listă de regizori de film cehi:

B
Jaroslav Balík
Jiří Barta
Jiří Brdečka
Zbyněk Brynych
Jan Budař
Vlasta Burian
Dolly Buster

C
Jiří Chlumský
Věra Chytilová
Radúz Činčera

D
Oldřich Daněk

F
Miloš Forman
Martin Frič

G
Saša Gedeon

H
Hugo Haas
Ondřej Havelka
Karel Hašler
Hermína Týrlová
Juraj Herz
Jan Hřebejk

I
Svatopluk Innemann

J
Juraj Jakubisko
Karel Janák
Vojtěch Jasný
Jaromil Jireš
Pavel Juráček

K
Antonín Kachlík
Karel Kachyňa
Ján Kadár
Jan Kačer
Ondřej Kepka
Elmar Klos
Pavel Koutecký
Jan Kratochvíl
Jiří Krejčík
Ester Krumbachová
Václav Krška
Jan Kříženecký

L
Karel Lamač
 Robert Land
Oldřich Lipský

M
Josef Mach
Gustav Machatý
Václav Matějka
Jiří Menzel
Vladimír Merta
Vladimír Michálek
Zdeněk Miler
Vladimír Morávek
Josef František Munclinger
Antonín Máša
Josef Šváb-Malostranský

N
Alice Nellis
Jan Němec

P
Ivan Passer
Jan Pinkava
Karel Plicka
Zdeněk Podskalský
Břetislav Pojar
Marie Poledňáková
Jindřich Polák
 Přemysl Pražský

R
Karel Reisz
Filip Renč
Josef Rovenský
Břetislav Rychlík
Ladislav Rychman
Ludvík Ráža
Čestmír Řanda

S
Jan Schmidt
Evald Schorm
Jiří Sequens
Bohdan Sláma
Ladislav Smoljak
Karel Smyczek
Jaroslav Soukup
Karel Steklý
Jiří Strach
Martin Suchánek
Jan Svěrák
Radim Špaček
Milan Šteindler
Jan Švankmajer

T
Jan Tománek
Jiří Trnka
Ondřej Trojan
Zdeněk Troška
Helena Třeštíková

V
Vladislav Vančura
Drahomíra Vihanová
František Vláčil
Tomáš Vorel
Václav Vorlíček
Otakar Vávra
Dana Vávrová

W
Jiří Weiss

Z
Petr Zelenka
Karel Zeman

Vezi și
 Listă de regizori de film
 Listă de regizori cehoslovaci
 Listă de actori cehi

regizori
 Listă
Cinematografia cehă

Listă de regizori cehi


The Allison Engine Company was an American aircraft engine manufacturer. Shortly after the death of James Allison in 1929 the company was purchased by the Fisher brothers. Fisher sold the company to General Motors, which owned it for most of its history. It was acquired by Rolls-Royce plc in 1995 to become the US subsidiary, Rolls-Royce North America.

History
A predecessor of Allison Engine Company, the Concentrated Acetylene Company, was founded in September 1904 by James Allison, Percy C. "Fred" Avery and Carl G. Fisher. Avery was the holder of the patent for the product. This company was the predecessor of the Prest-O-Lite Company, a manufacturer of acetylene headlights.  An explosion at the acetylene gas works in downtown Indianapolis caused the company to relocate out of town, near the race track in Speedway, Indiana. Allison and Fisher raced automobiles at that track, each owning a race car team. This hobby resulted in Allison building a shop at the track in Speedway where he maintained his fleet of race cars.  This shop became the site for Allison Plant #1. Fisher and Allison sold their interest in Prest-O-Lite to Union Carbide for $9,000,000.

Allison Speedway Team Company
Allison started as an engine and car "hot rodding" company servicing the Indianapolis Motor Speedway in Indianapolis. James Allison was the owner of the Indianapolis Speedway Team Company, a race car business in Indianapolis, Indiana. While it was founded as the Indianapolis Speedway Team Company, its name changed numerous times, first to the Allison Speedway Team Company, then the Allison Experimental Company and last as the Allison Engineering Company before becoming a division of General Motors.

The company's only regular production item was a patented steel-backed lead bearing, which was used in various high performance engines. It also built various drive shafts, extensions and gear chains for high power engines, on demand. Later its main business was the conversion of older Liberty engines to more powerful models, both for aircraft and marine use.

Allison needed a place where his race car engines could be modified and repaired.  On January 1, 1917 Allison moved into a building at what was to become, in later years, the Indianapolis Motor Speedway.  Along with the move, Allison hired Norman H. Gillman, a very talented engineer from a competing race team, as his chief engineer.

Allison's move to Florida
Allison moved to Florida to invest in real estate after World War I, leaving Gillman in charge.  Allison did not want the company to wither, so he asked Gillman to build a V-12 marine engine worthy of the Allison name.  Gillman then proceeded to build an engine that relied on what was learned from building and modifying the venerable Liberty engine.

Allison's company was sold to Captain Eddie Rickenbacker in 1927 for $700,000 after Allison moved to Florida. In 1929, shortly after the death of James Allison, the company was purchased by the Fisher brothers. The Fishers sold the company to General Motors, who owned it for most of its history. The Allison Engine Company was acquired in 1995 by Rolls-Royce plc, and became the Rolls-Royce Corporation subsidiary.

Hyper engine
In the late 1920s the United States Army funded the development of a series of high-power engines, as part of its hyper engine series, which it intended to produce on Continental Motors' production lines. Allison's manager, Norman Gilman, decided to experiment with his own high-power cylinder design. Allison's engine became Manufacturer Serial No. 1, AAC S/N 25-521. It was the X-4520, a 24-cylinder air-cooled 4-bank "X" configured engine designed by the Army Air Corps and built by the Allison Engineering Company in 1925. The result was presented to the Army in 1928, which turned down the development proposal.

General Motors
In 1929, shortly after the death of James Allison, the company was purchased by the Fisher brothers, who instructed it to use the cylinder design for a six-cylinder engine for a "family aircraft". Before work on this design had progressed very far, Fisher sold the company to General Motors, which ended development owing to financial pressures of the Great Depression. Nevertheless, Gilman pressed ahead with the cylinder design, building a "paper project" V-12 engine. The Army was once again uninterested, but instead suggested Allison try selling it to the United States Navy. The Navy agreed to fund development of A and B models to a very limited degree for its airships, until the crash of the USS Macon in 1935, when the Navy's need for a  engine disappeared.

V-1710

The very first V-1710 was purchased by the U.S. Navy as their GV-1710-2, and appears to have had an Allison serial of number 1, suggesting that they restarted numbering for the V-1710. The first V-1710 engine purchased by the USAAC was AAC 33-42, Allison Serial No. 2, the XV-1710-1, while Serial Nos. 3, 4, 5 were V-1710-4 engines for U.S. Navy airships, followed by a batch of 11 Air Corps engines purchased with FY-1934 funds (34-4 through 34-14) that covered Allison serials 6 through 16. After these the production race was on, totaling over 70,000 V-1710s.

By this time the Army had become more interested in the design, and asked Allison to continue with a new "C" model. They had few funds of their own to invest, and Allison supported much of the development out of their own pocket. The V-1710-C first flew on 14 December 1936 in the Consolidated A-11A testbed. The V-1710-C6 completed the Army 150 hour Type Test on 23 April 1937, at 1,000 hp (750 kW), the first engine of any type to do so. By then all of the other Army engine projects had been cancelled or withdrawn, leaving the V-1710 as the only modern design available. It was soon found as the primary power plant of the new generation of United States Army Air Corps (USAAC) fighters, the P-38 Lightning, P-39 Airacobra and P-40 Warhawk.

The Army had been leaning heavily towards exhaust-driven turbochargers, instead of the more common mechanically driven superchargers, favoring the theoretical advantage of using the otherwise wasted energy in the exhaust. Thus, little effort was invested in equipping the V-1710 with a complex two-stage supercharger, and when placed in aircraft designs like the P-39 or P-40, which lacked the room for a turbocharger, the engine suffered tremendously at higher altitudes. It was for this reason in particular that the V-1710 was later removed from the P-51 Mustang and replaced with the Rolls-Royce Merlin.

Post-war
With the need for the V-1710 winding down at the end of the war, Allison found itself with a large production infrastructure that was no longer needed. For this reason, in 1947, the Army decided to take General Electric's versions of Frank Whittle's jet engines and give them to Allison to produce instead. The main production model was GE's  I-40, produced as the Allison J33. By the time production ended in 1955, Allison had produced over 7,000 J33s.

Allison also took over GE's axial flow engine design, becoming the Allison J35. The J35 was the primary powerplant for the F-84 Thunderjet and F-89 Scorpion, as well as appearing on numerous prototype designs. The J35 also finished production in 1955, by which point over 14,000 had been delivered.

Allison also began development of a series of turboprop engines for the U.S. Navy, starting with the T38 and a "twinned" version as the T40. The Navy was interested only in the T40, but the complexities of the drive shaft arrangement doomed the engine and the project was eventually cancelled. Allison tried again with the T56, basically an enlarged T38 with the power of the T40, and was eventually rewarded when this engine was selected to power the C-130 Hercules.  Allison turboprop engines were also used to re-engine Convair prop airliners which resulted in the Convair 580 turboprop passenger aircraft which was widely used by local service and regional airlines in the U.S. such as Allegheny Airlines, the original Frontier Airlines, North Central Airlines, as well as major carriers American, Eastern, United, and Pan-Am.

Over the years a family of engines based on the T56 configuration was developed, culminating in the T406/Allison AE1107 turboshaft for the V-22 Osprey, the Allison AE2100 turboprop, used on newer models of the C-130 and the Allison/Rolls-Royce AE 3007 turbofan which propels many regional airline aircraft, such as the Embraer ERJ 135, ERJ 140 and ERJ 145 family of regional passenger jets that continue to be widely used in the airline industry.

One of Allison's most successful projects is the Model 250 turboshaft/turboprop engine family, which was started by the company in the early 1960s, when helicopters started to be powered by turbine, rather than reciprocating, engines.  Allison turbine engines were used to power Bell 206 Jet Ranger and Long Ranger helicopters as well as the initial version of the Sikorsky S-76 helicopter.

Experiments
In the mid-1970s the Allison Division of General Motors Corporation in Detroit designed ceramic components into the Allison GT 404-4 turboshaft engine intended for trucks. Allison continued to work with General Motors on development of ceramic-turbine powered engines until the early 1990s. During their work they were able to engineer fairly stable automobile engines that were capable of burning a variety of fuels, such as gasoline, Diesel, kerosene, alcohol, vegetable oil, and coal powder.

In the 1980s Allison collaborated with Pratt & Whitney on demonstrating the 578-DX propfan. Unlike the competing General Electric GE-36 UDF, the 578-DX was fairly conventional, having a reduction gearbox between the LP turbine and the propfan blades. Noise considerations, plus a significant reduction in the real cost of aviation fuel, brought the NASA funded program to a halt.

In 1995, Allison tested a prototype lift fan for the Joint Strike Fighter Program and a LiftFan nozzle was tested in 1997 at NASA's Lewis facility. By 1997, a complete prototype had been demonstrated by the Rolls-Royce owned but American-controlled Allison Advanced Development Company.

Automotive use
In 1965 a drag racer, Jim Lytle, created a car known as Quad Al which incorporated four World War II surplus V-12 Allison aero-engines in a four-wheel drive configuration, and developing approximately . Although its engines started, it never ran; the creator could not afford the custom gearboxes and clutches required to handle the enormous torque generated by the engines. The car survives, without its engines, in Indiana, USA.

Acquisition by Rolls-Royce

In 1992 General Motors tried to sell Allison to concentrate on rebuilding automobile market share. Rolls-Royce attempted to buy the company in 1993, but General Motors opted for a management buyout instead for $370 million.

In 1995 US authorities approved, with restrictions on Joint Strike Fighter Program, the purchase of Allison by Rolls-Royce. The price was $525 million. In the year 2000, some of these restrictions were alleviated, and in 2001 the US government chose the F-35 with Rolls-Royce LiftFan and Pratt & Whitney F135 engines.

Products

References

Footnotes

Notes

Bibliography

External links
 Allison's work on turbine engines for automobiles

Defunct aircraft engine manufacturers of the United States
Gas turbine manufacturers
Companies disestablished in 1995
Engine manufacturers of the United States

Former General Motors subsidiaries
Rolls-Royce

Allison Engine Company


Dawid Igor Kownacki (født 14. marts 1997 i Gorzów Wielkopolski, Polen), er en polsk fodboldspiller (angriber), der spiller for Sampdoria i Italiens Serie A.

Klubkarriere
Kownacki startede sin karriere hos Lech Poznań hjemlandet, hvor han spillede de første fire år af sin seniorkarriere, samt en stor del af sine ungdomsår. Han var med til at sikre klubben det polske mesterskab i 2015.

I sommeren 2017 blev Kownacki solgt af Legia til den italienske Serie A-klub UC Sampdoria for en pris på 3 millioner euro.

Landshold
Kownacki har (pr. juni 2018) spillet to kampe for Polens landshold, som han debuterede for 23. marts 2018 i en venskabskamp mod Nigeria. Han var en del af den polske trup til VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Polen
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2020
Fodboldspillere fra Lech Poznań
Fodboldspillere fra UC Sampdoria

Dawid Kownacki


Nevada war eine portugiesische Schlagerband der 1980er Jahre.

Mit den beiden Sängern Jorge Mendes und Alfredo Azinheira gebildet vertrat die Gruppe Portugal beim Concours Eurovision de la Chanson 1987 in Brüssel. Mit dem Schlager Neste barco à vela landeten sie auf Platz 18. Nach dem Wettbewerb verließ Jorge Mendes die Gruppe und Azinheira versuchte die Gruppe als Trio (mit den Sängerinnen Fernanda Lopes und Carla Burity) weiterzuführen.

Weblinks
 Nevada - Biografia bei anos80.no.sapo.pt (portugiesisch)

Einzelnachweise

Portugiesische Band
Schlagerband
Interpret eines portugiesischen Beitrags beim Eurovision Song Contest

Nevada (Band)


Pinar del Rio Küba'nın tarım merkezidir. Halkın çoğunluğu tütün ve şekerkamışı tarımı ile uğraşmaktadır. Sovyetlerin çöküşü yüzünden etkilenen şekerkamışı ticareti yüzünden özellikle Pinar del Rio'dan büyükşehirlere(özellikle Havana'ya) göç yüzünden Pinar del Rio nüfusu büyük ölçüde azalmıştır. Küba'nın en batıdaki eyaletidir. Ayrıca Pinar del Rio'daki Vinales vadisi 200 milyonluk bir geçmişe sahiptir.

Küba'daki şehirler

Pinar del Río


Fiona Ferro (nascida em 12 de março de 1997) é uma tenista profissional francesa nascida na Bélgica. Fiona ganhou dois títulos de simples na Associação de Tênis Feminino (WTA) e quatro títulos de simples no circuito feminino da ITF. Ela tem a melhor classificação de simples da WTA de posição 39, alcançada em 17 de maio de 2021. Ela é patrocinada pela Lacoste, Yonex e WellJob.

Vida pessoal

Fiona nasceu em Libramont, Bélgica, filha de uma mãe belga, Catherine, e um pai francês-italiano, Fabrizio. Os pais de Fiona possuíam um restaurante na Bélgica quando ela nasceu. Os Ferros se mudaram para o sul da França quando Fiona tinha apenas um ano. Em 2018, os pais de Fiona eram os proprietários de dois hotéis em Valbonne, França. Fiona tem dois irmãos mais velhos, Gianni e Paolo, e um irmão mais novo, Flavio. Fiona começou a jogar tênis quando tinha sete anos em sua cidade natal de Valbonne.

Em 2022, Fiona denunciou seu ex-treinador Pierre Bouteyre por suposto estupro e agressão sexual que ocorreram quando ela tinha entre quinze e dezoito anos.

Tenistas da França
Franceses de ascendência belga

Fiona Ferro


පුරාවිද්‍යාත්මක කර්මාන්තයක් ලෙස හැඳින්වෙනුයේ කිසියම් තනි නිෂ්පාදනයක් සඳහා අදාල වන උපාංග පරාසයක් වේ. උදාහරණයක් ලෙස ලැ‍න්ග් ඩේල් පොරෝ කර්මාන්තය පෙන්වා දිය හැක. මෙහි උපාංග සමූහයන් මඟින් විවිධ වස්තූන් සහ හැසිරීම් රැසක් පිළිබඳ සාක්ෂි ලැබේ. මෙම පුරා විද්‍යාත්මක කර්මාන්ත සඳහා වඩාත් නිවැරදි යෙදුම් වනුයේ පුරා විද්‍යාත්මක සංස්කෘතීන් යන්නයි.

මේවා ශිලා කර්මාන්ත ලෙස ද හැඳින්වෙන අතර ආරම්භක අවධියේ දී භාවිතා වූ ශිලා කර්මාන්ත කිහිපයක ලැයිස්තුවක් මෙහි දැක්වේ.

පුරා විද්‍යාත්මක කර්මාන්ත