George Lăzărescu () a fost un istoric literar și traducător român, specialist în limba și literatura italiană.

Biografie
S-a născut în familia micului comerciant Ioan Lăzărescu și a soției sale, Ecaterina (n. Boeru). A urmat școala primară și primele două clase de liceu la Călărași și a urmat cursurile Facultății de Litere și Filozofie, specializarea Limba și literatura italiană - limba latină, ale Universității din București. A beneficiat în 1942 de o bursă la Universitatea din Perugia și a obținut licența în limba și literatura italiană în 1945 cu lucrarea Mitologia în opera lui D'Annunzio.

După absolvirea facultății a lucrat ca profesor de limba și literatura italiană la mai multe licee: Liceul "Spiru Haret" și Liceul "Mihai Eminescu" din București (1945-1946), Colegiul "Filipescu" de la Mănăstirea Dealu și Liceul "D. Cantemir" din Predeal (1946-1954). A început în anul 1954 o carieră universitară la Catedra de limba și literatură italiană a Facultății de Limbi Romanice a Universității din București, fiind pe rând asistent universitar (1954-1958), lector universitar (1958-1970), conferențiar universitar (1970-1974, 1978-1992). A beneficiat de alte câteva burse de studii în Italia: la Universitatea din Perugia (1956) și la Arhivele Vaticanului și Colegiul de Propaganda Fide din Roma (1968). A obținut titlul de doctor în științe filologice (filologie romanică) în 1968 cu teza Țările Române și Italia până la 1600, care a fost extinsă în colaborare cu prof. Nicolae Stoicescu și publicată în 1972.

A lucrat în paralel pe post de cadru diplomatic la Direcția Culturală a Ministerului Afacerilor Externe (1959–1966), fiind detașat în perioada 1964-1965 ca atașat cultural la Ambasada României de la Roma. În perioada 1974-1978 a predat limba și cultura română ca profesor asociat la Institutul de Filologie romanică al Universității din Pisa. Ulterior, începând din 1992, George Lăzărescu a fost profesor universitar la Facultatea de Arte Decorative și Design a Academiei de Artă din București.

A fost membru al numeroase instituții culturale: Accademia di Romania, Uniunea Scriitorilor din România (din 1969), Academia Internațională de Artă Modernă din Roma (din 1971), Academia ARCADIA din Roma (din 1971), Academia Internațională de Propagandă Culturală (din 1971), Asociația Culturală România – Italia (președinte, din 1994) etc. A participat la colocvii, congrese și simpozioane naționale și internaționale și a susținut conferințe în Italia. Profesorul George Lăzărescu a decedat în anul 2006.

În semn de apreciere a eforturilor de promovare a culturii italiene, George Lăzărescu a fost decorat cu Ordinul Meritul Cultural al Republicii Italiene în grad de cavaler (1971) și în grad de comandor (1992). De asemenea, i s-a conferit în anul 2004 Ordinul Meritul Cultural al României în grad de Comandor, categoria F - "Promovarea culturii" "pentru contribuțiile deosebite în promovarea culturii și civilizației românești, pentru realizarea unor programe complexe de mediatizare a acestora atât în țară, cât și peste hotare".

Activitatea publicistică
George Lăzărescu a debutat publicistic în 1956 cu o traducere din Epistolarul lui Torquato Tasso. A colaborat cu articole, studii și eseuri referitoare la relațiile culturale româno-italiene în reviste italienești (Il Veltro, Uomini e libri, Opera aperta, Quaderni dell'umanesimo ș.a.). A publicat manuale, cursuri și dicționare de limba italiană, unele cu o largă circulație precum: Morfologia limbii italiene (1968), Corso di storia dell'arte italiana (1974), Breve antologia della poesia italiana (1978), Italia – cultura e civiltà (1980) și Civilizație italiană (1987), dar și studii dedicate literaturii și civilizației italiene (Petrarca prozatorul, 1975; Galileo Galilei – dialog cu planetele, 1982).

În afară de activitatea didactică și publicistică, profesorul Lăzărescu a rămas cunoscut ca traducător de literatură italiană. A tradus în limba română scrieri ale lui Francesco Petrarca, Leon Battista Alberti, Edmondo de Amicis, Alberto Moravia și Giulio Carlo Argan, dar a tradus, de asemenea, în limba italiană un volum de poezii de Ioan Alexandru.

Lucrările Repere de cultură (1982), Prezențe românești în Italia (1995) și Școala română din Roma (2002) contribuie la o mai bună cunoaștere a relațiilor culturale româno-italiene.

Opera
 Țările Române și Italia până la 1600, București, în colab. cu Nicolae Stoicescu, 1972;
 Petrarca prozatorul, București, 1975;
 Storia della civiltà italiana, București, 1977;
 Dicționar mitologic, București, 1979 (alte ed., 1992; 1998);
 Italia - cultura e civiltà, București, 1980 (altă ed., 2001);
 Mic dicționar italian-român, București, 1982;
 Galileo Galilei – dialog cu planetele, București, 1982;
 Repere de cultură, București, 1982;
 Civilizație italiană, București, 1987;
 Prezențe românești în Italia, București, 1995;
 Școala română din Roma, București, 1996 (ed. a II-a, 2002).

Traduceri
 Mario Tobino, Organizația clandestină, București, 1964;
 Ippolito Nievo, Memoriile unui italian, I-II, București, 1969;
 Alberto Moravia, Ciociara, în colab. cu Adriana Lăzărescu, București, 1971 (altă ed., 1993);
 Ed. De Amicis, Cuore, în colab. cu Adriana Lăzărescu, București, 1971 (ed. a II-a, 1995);
 Giulio Carlo Argan, De la Bramante la Canova, București, 1974;
 Nicola Rossi-Lemeni, Poeme, București, 1974;
 Gabriele D'Annunzio, Focul, în colab. cu Adriana Lăzărescu, București, 1979;
 Ioan Alexandru, Poezii/Poesie, ed. bilingvă româno-italiană, București, 1981;
 Francesco Petrarca, Scrieri alese, București, 1982;
 Luigi Preti, Drama lui Oberdan, București, 1986;
 Luigi Preti, Planeta Terra în pericol, București, 1991;
 Luigi Preti, Imigrați în Europa, București, 1993;
 Luigi Ugolini, Divina nebunie, București, 1993;
 Stanislao Nievo, Din dragoste adevărată, în colab. cu Adriana Lăzărescu, București, 1994;
 Luigi Preti, Dezechilibrul anului 2000, București, 2000.

Note

Nașteri în 1922
Decese în 2006
Traducători români
Italieniști români

George Lăzărescu


Nadsatnik ili stožerni satnik je vojni čin koji se koristi u oružanim snagama nekih zemalja. Nalazi se iznad čina satnika i ispod čina bojnika.

Afganistan
U Afganistanskoj vojsci i policiji između činova turan (satnik) i jagran (bojnik) nalazi se čin jag turan (stožerni satnik).

Belgija
U belgijskim oružanim snagama i žandarmeriji koristi se čin Kapitein-commandant ispod čina Major (bojnik) i iznad čina Kapitein (satnik).

Čehoslovačka
Između dva svjetska rata u Čehoslovačkoj vojsci se koristio čin štábní kapitán (stožerni satnik). Čin se nastavio koristiti nakon drugog svjetskog rata u Čehoslovačkoj narodnoj armiji sve do 1954. kada je ukinut.

Nezavisna Država Hrvatska
U suvremenim oružanim snagama Republike Hrvatske ne postoji ovaj čin, ali je korišten u kopnenim i zračnim snagama Nezavisne Države Hrvatske tijekom drugog svjetskog rata.

Jugoslavija
U oružanim snagama Kraljevine SHS/Jugoslavije ispod čina majora (bojnika) stajao je čin kapetan prve klase. Ispod njega je stajao čin kapetan druge klase. Svi su činovi bili preuzeti iz vojske Kraljevine Srbije. Nakon drugog svjetskog rata čin kapetana prve klase uveden je 1952. u oružane snage Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije.

Narodna Republika Kina
U oružanim snagama Narodne Republike Kine koristio se čin da wei (nadsatnik, 大尉) od 1955. do 1965. kada je ukinut.

Sjeverna Koreja
Sjevernokorejski čin Taewi (대위) se nalazi ispod čina Sojwa (bojnik, 소좌) a iznad čina Sangwi (natporučnik,  상위 ). U južnokorejskim oružanim snagama ovaj čin ne postoji.

Njemačka
U suvremenim njemačkim oružanim snagama između činova Hauptmann (satnik) i Major (bojnik) nalazi se čin Stabshauptmann (stožerni satnik). Čin je uveden 1993. godine.

Srbija
U vojsci Kraljevine Srbije čin kapetan prve klase uveden je 1860. godine. Tijekom 20. stoljeća koristio se u oružanim snagama prve, druge, i treće Jugoslavije te Srbije i Crne Gore sve do njena raspada. U suvremenoj Vojsci Srbije čin kapetana prve klase ukinut je 2007. godine.

Vojni činovi i titule

Nadsatnik


أيمن بهنسي (1 يناير 1948 -)، ممثل سوري ولد في القاهرة.

حياته
بدأ الممثل أيمن بهنسي مسيرته الفنيّة من خلال السينما السورية، حيث قدم أول أدواره في فيلم «التقرير» سنة (1986)، ثم شارك بفيلم «الكفرون» في العام (1990)، غاب لفترة ثم عاد من خلال التلفزيون عبر مسلسل مرايا (1999).

اشتهر بعد مشاركته في الأجزاء العشرة من مسلسل باب الحارة وقد مثل فيه شخصية أبو قاسم صاحب الحمام، الذي قام بتعريف أهل الحارة على جماعة الغوطة، وكان الشخص الساذج والبسيط حيث كانت أغلب قراراته خاطئة وعكسية في الجزء الثاني من المسلسل ومن مسلسلاته مرايا وباب الحارة، بروكار ومن أعماله المسرحية مسرحية غربة.كما أنه مثل في مسلسل الدبور بجزئيه. كما انه قام بتمثيل دور لؤوس السجين بجانب أبو عنتر في مسلسل عودة غوار الاصدقاء، وكان في فرقة السيوف الشعبية

أعماله

في السينما

 التقرير (1986)
 الكفرون (1990)

في التلفزيون
 2022. كسر عضم
 1999
 مرايا
 غوار – عودة الأصدقاء
 2000
 مرايا
 سيرة آل الجلالي
 أسرار المدينة
 2001
 قوس قزح
 2002
 حكايا المرايا
 أبناء القهر
 2003
 أبو المفهومية
 ذكريات الزمن القادم
 2004
 عشتار
 2006
 أهل الغرام ج1
 باب الحارة ج1
 2007
 باب الحارة ج2
 2008
 شركاء يتقاسمون الخراب
 باب الحارة ج3
 2009
 باب الحارة ج4
 الدوامة
 تعب الليالي
 حياة أخرى
 2010
 باب الحارة ج5
 الدبور ج1
 2011
 مرايا
 2012
 الأميمي
 2013
 سنعود بعد قليل
 2014
 باب الحارة ج6
 2015
 باب الحارة ج7
 2016
 باب الحارة ج8
 2017
 باب الحارة ج9

مراجع

ممثلون وممثلات سوريون
مواليد 1367 هـ
مواليد 1948

أيمن بهنسي


Der Flugplatz Heubach   ist ein Verkehrslandeplatz bei Heubach in Ostwürttemberg, der von der Stadt Heubach betrieben wird.

Lage
Der Platz liegt 1,5 Kilometer nördlich der Stadtmitte von Heubach auf der Gemarkung von Böbingen an der Rems vor dem Albtrauf. Die Bundesstraße 29, über die eine schnelle Anbindung an den Großraum Stuttgart sowie die Bundesautobahn 7 besteht, verläuft 2 km nördlich des Platzes. Parallel zur Bundesstraße fährt die Remsbahn (Bahnlinie Stuttgart–Aalen), erreichbar über den Bahnhof Böbingen an der Rems.

Flugbetrieb
Pro Jahr werden ca. 20.000 Flugbewegungen abgewickelt, vom motorisierten Gleitschirm bis zur zweimotorigen Turboprop.

Geschichte
Der Heubacher Flugplatz wurde im Jahre 1961 von der Firma Triumph International für den Werksverkehr gegründet. Als Sonderlandeplatz war er auch für den allgemeinen Verkehr mit Flugzeugen bis 5,7 t Abfluggewicht, selbststartenden Motorseglern und Hubschraubern zugelassen. Die Asphaltbahn hatte damals die Ausmaße 500 × 20 m, was für die einmotorige Dornier Do 27, die seinerzeit als Werksflugzeug diente, völlig ausreichte. Die Startbahn war anfangs nur durch einen einzigen Rollweg mit dem Vorfeld verbunden. Die neben dem Turm stehende Halle 1 war die einzige Unterstellmöglichkeit für Flugzeuge. Im Jahr 1962 wurde der Flugplatz mit einer Nachtflugbefeuerung ausgestattet und vom Bundesminister des Innern als Grenzübergangsstelle zugelassen.

Zum Betrieb eines größeren Firmenflugzeugs, einer zweimotorigen Rockwell Turbo Commander, wurde 1965 die Start- und Landebahn auf die bis heute gültigen 750 m verlängert. In den folgenden Jahren erstellte die Firma Triumph im Anschluss an die Halle 1 noch eine zweite, etwas höhere Flugzeughalle.

Im Jahr 1971 erwarb schließlich die Stadt Heubach den Flugplatz von der Firma Triumph. Im Jahr 1974 wurde der Sonderlandeplatz als Verkehrslandeplatz zugelassen und hat somit die Betriebspflicht zu den veröffentlichten Zeiten. Zwei hauptberufliche Flugleiter, die auch als Beauftragte für Luftaufsicht des Landes Baden-Württemberg und als Hilfspolizeibeamte der Bundespolizei tätig sind, teilen sich den Dienst.

Die Stadt Heubach erstellte im Jahr 1976 eine dritte Flugzeughalle (Einzelboxenhalle). Da durch diese Halle die Landebahn vom Tower nicht mehr vollständig einsehbar war, wurde 1978 der Tower aufgestockt. In diese Zeit fiel auch der Bau des Restaurants Am Flugplatz durch einen privaten Investor.

Im Dezember 1999 wurde vom Regierungspräsidium Stuttgart die Betriebsgenehmigung des Landeplatzes auf die Betriebsart Ultraleichtflugzeuge erweitert.

Im Jahr 2005 musste auf Grund von Auflagen des Wasserwirtschaftsamtes und des TÜV die Tankstelle saniert werden. In diesem Zusammenhang wurde das Angebot um zwei Treibstoffsorten erweitert. Außer AVGAS kann nun auch Super plus und Jet A-1 (Kerosin) getankt werden. Diese Maßnahme hat die Wirtschaftlichkeit des Platzes wesentlich verbessert.

Im Jahr 2011 wurde die Start-/Landebahn neu asphaltiert und neue Markierungen auf der Bahn und dem Vorfeld angebracht.

Weblinks

 Verkehrslandeplatz Heubach
 Webcam mit Blick vom Tower

Heubach
Heubach
Verkehrsbauwerk im Ostalbkreis
Böbingen an der Rems
Heubach
Erbaut in den 1960er Jahren
Heubach

Flugplatz Heubach


පල්ලිය යන්නෙන් අදහස් විය හැක්කේ:

ආගමික
පල්ලිය, ආගමික සේවාවන් සඳහා භාවිතා කරන ගොඩනැගිල්ලක්, සාමාන්‍යයෙන් ක්‍රිස්තියානි නමස්කාරය සඳහා විශේෂයෙන් සඳහන් කරයි.
ක්‍රිස්තියානි සභාව, ලෝක ව්‍යාප්ත කිතුනුවන්.
ක්‍රිස්තියානි පල්ලිය, ප්‍රජාවක් තුළ ඇදහිල්ලක් හෝ නිකායක් බෙදා ගන්නා පුද්ගලයින්ගේ ශරීරය.
ආගමික නිකායන්, එකම ඇදහිල්ල බෙදා ගන්නා පල්ලිවල සංවිධානයකි.
මුස්ලිම් පල්ලිය, ඉස්ලාමීය ආගමික සේවා සිථානය.

ස්ථාන
 චර්ච්, ලැන්කෂයර්, එංගලන්තයේ නගරයකි

ප්‍රබන්ධ
චර්ච් (රතු එදිරිව නිල්), චරිතයක්

පල්ලිය (බහුරුත්හරණය)


Enea Sbarretti (nascido em 27 de janeiro de 1808 em Spoleto , Itália ; † 1 de maio de 1884 em Roma ) foi um cardeal da Cúria italiana .

vida
Enea Sbarretti estudou direito civil e canônico na Universidade de La Sapienza em Roma até 1832. Já em 1830 havia sido ordenado sacerdote para a Arquidiocese de Spoleto. Após seus estudos, tornou-se secretário e auditor de Giovanni Maria Mastai-Ferretti, Arcebispo de Spoleto e depois Papa Pio IX. Ele então seguiu para Imol , onde se tornou Vigário Geral .

Em 1846, Giovanni Maria Mastai-Ferretti, agora Papa Pio IX, concedeu-lhe o título de Prelado da Casa Pontifícia. Em 1851 ele nomeou Sbarretti auditor na Assinatura Apostólica. De 1853 a 1875 ocupou o mesmo cargo na Rota Romana . Após a anexação dos Estados papais pela Itália em 1870, Sbarretti favoreceu a reconciliação com o reino italiano. Embora em oposição à linha do Papa, foi nomeado Consultor do Santo Ofício em 1875, cargo que permaneceu até 1877.

No consistório de 12 de março de 1877 Pio IX o aceitou. como Cardeal Diácono de Santa Maria ad Martyres ao Colégio dos Cardeais . Após a morte do Papa, ele participou do conclave de 1878 que Leão XIII sucessor eleito. Este nomeou o Cardeal Sbarretti como chefe do departamento administrativo da Congregação De Propaganda Fide. Ele morreu após anos de doença em 1º de maio de 1884 no Palazzo Odescalchi, onde morava. O sepultamento no cemitério Campo Verano ocorreu em 5 de maio do mesmo ano, presidido pelo posterior cardeal Domenico Maria Jacobini .

Enea Sbarretti era tio de Donato Sbarretti, que foi feito cardeal em 1916 .

Link externo
 Sylwetka w słowniku biograficznym kardynałów Salvadora Mirandy
 Sylwetka na stronie Davida M. Cheneya
 GCatholic.org

Cardeais nomeados pelo papa Pio IX

Enea Sbarretti


An Buchlomimus nervatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jason Richard Swallen, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Reeder, C.Reeder och Jerzy Rzedowski. An Buchlomimus nervatus in nahilalakip ha genus nga Buchlomimus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Buchlomimus

Buchlomimus nervatus


Necla Nazır (d. 16 Nisan 1956, İskeçe), Türk oyuncu ve şarkıcıdır.

Hayatı
"Sinema Güzeli" olarak tanınan Necla Nazır, sinema oyunculuğu yapmadan önce fabrikada işçi olarak çalışıyordu. 16 yaşında Ben Doğarken Ölmüşüm isimli filmle Yeşilçam'a katılan oyuncu, sektörün güzel ve masum yüzlü kadın oyuncusu olarak gösterilmiştir. Nazır'ın Sende… Uzadı Geceler isimli bir müzik albümü bulunmaktadır.

Ferdi Tayfur ile birlikte olan Necla Nazır'ın Tuğçe Tayfur isminde bir kızı vardır. 29 yıldır birlikte olduğu Ferdi Tayfur ondan 2007 yılında ayrılmıştır. Nazır, Yeşilçam yıllarından sonra muhafazakar bir hayat tarzını seçerek başörtüsü takmaya başlamıştır. Eski sevgilisi Ferdi Tayfur ile ayrılıklarını "Kapandıktan sonra Ferdi Bey'de biraz soğukluk olmuştur herhalde" şeklinde nitelemiştir.

Necla Nazır, bir televizyon kanalında "Hanımlar Buyurun" isimli programın sunuculuğunu yapmıştır.

2018 yılında 54. Uluslararası Antalya Film Festivali'nde Yaşam Boyu Onur Ödülü verilmiştir.

Filmografisi

 1973: Ben Doğarken Ölmüşüm
 1973: Istırap (Izdırap)
 1973: Umut Dünyası
 1974: Bir Ana Bir Kız
 1974: Bir Yabancı
 1974: Bırakın Yaşayalım
 1974: Garip Kuş
 1974: Kızım Ayşe
 1974: Yatık Emine
 1975: Ateş Böceği
 1975: Çapkın Hırsız
 1975: Delisin
 1975: Gençlik Köprüsü
 1975: Köprü
 1975: Sınıfta Şenlik Var
 1976: Alev
 1976: Aman Karım Duymasın
 1976: Bıktım Bu Hayattan
 1976: Bıktım Her Gün Ölmekten
 1976: Çeşme
 1976: Evlilik Şirketi
 1976: Kan Kardeşler
 1976: Merhaba
 1977: Baskın
 1977: Kan
 1977: Küçük Ev
 1977: Liseli Kızlar
 1977: Yangın
 1978: Aldırma Gönül
 1978: Ayağında Kundura
 1978: Batan Güneş
 1978: Düzen
 1978: Yadeller
 1978: Yara
 1979: Adak
 1979: Fadile
 1979: İnsan Sevince
 1979: Pusu
 1979: Yoksul
 1980: Ben Topraktan Bir Canım
 1980: Durdurun Dünyayı
 1980: Nisan Yağmuru
 1981: Bir Damla Ateş
 1981: Olmaz Olsun
 1982: Bir Yudum Mutluluk
 1983: Çarıklı Milyoner
 1983: Çocuklar Çiçektir:Kuduz
 1983: Ve Recep ve Zehra ve Ayşe
 1984: Birkaç Güzel Gün İçin
 1984: Ölmez Ağacı
 1985: Ezik
 1985: Haram Oldu
 1985: Her Şeyim Sensin
 1986: Affet Allah'ım
 1986: Aslan Oğlum
 1986: Gün Doğmadan
 1986: İçimde Bir His Var
 1986: Merdoğlu Ömer Bey
 1986: Yıkılmışım Ben
 1987: O Bir Melekti
 1987: Sen Ağlama
 1987: Sevgili Bebeklerim
 1987: Yarın Artık Bugündür
 1988: Hayat Oyunu
 1989: Ceylan
 1989: Önce Kuşlar Geçti
 1992: Bir Daha Asla
 1992: Gerçek Niyazi
 1992: Tek Başına
 1993: Kıvılcım
 1994: 155 Polis İmdat
 1996: Kızım ve Ben
 1997: Beyaz Savaş
 2000: Annem ve Ben
 2000: Hayatım Roman
 2002: Sevgi Ana
 2007: Hakkını Helal Et

Albüm
 Sende… Uzadı Geceler - Ferdifon Müzik

Ödüller
 2012: 45. Sinema Yazarları Derneği Ödülleri - Özel Ödül
 2017: 54. Uluslararası Antalya Film Festivali - Yaşam Boyu Onur Ödülü

Ayrıca bakınız
 Türk oyuncu film listeleri
 Türkiye'deki film festivalleri
 Yeşilçam oyuncuları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Beyazperde'de Necla Nazır
 IMDb'de Necla Nazır
 Milliyet'te Saçı sahte ve galiba 'solcu'
 SinemaTürk'te Necla Nazır
 Sinemalar.com'da Necla Nazır
 TSA'de Necla Nazır
 Yeni Şafak'ta Ayşe Olgun

Türk kadın dizi oyuncuları
1956 doğumlular
İskeçe doğumlular
Türk kadın sinema oyuncuları
Batı Trakya Türkleri
Yaşayan insanlar

Necla Nazır


Ticăloasele este un film de comedie american lansat în 2019, regizat de Chris Addison și scris de Stanley Shapiro, Paul Henning, Dale Launer și Jac Schaeffer. Scenariul este o reinterpretare a filmului Dirty Rotten Scoundrels din 1988, care este în sine o reinterpretare a filmului Bedtime Story din 1964. În rolurile principale joacă Anne Hathaway, Rebel Wilson, Alex Sharp și Dean Norris, iar povestea este cea a două femei care și-au propus să păcălească un milionar.

Filmul a fost lansat în Statele Unite pe 10 mai 2019 de către United Artists Releasing, în timp ce Universal Pictures distribuie filmul pe piețele internaționale. A primit recenzii negative din partea criticilor, care l-au numit "gol", "ieftin" și o "explozie de pur neamuzament".

Distribuție

 Anne Hathaway ca Josephine Chesterfield
 Rebel Wilson ca Penny Rust
 Alex Sharp ca Thomas Westerburg
 Ingrid Oliver ca Brigitte Desjardins
 Emma Davies ca Cathy
 Dean Norris ca Howard Bacon
 Timothy Simons ca Jeremy
 Rob Delaney ca Todd
 Tim Blake Nelson ca Portnoy

Note

Legături externe

Filme Universal Pictures
Filme MGM
Debuturi regizorale
Filme americane
Filme din 2019
Filme în limba engleză

Ticăloasele


Čepnjak (streptokarpus, lat. Streptocarpus), biljni rod iz porodice gesnerijevki. Postoji preko 170 vrsta trajnica i grmova iz tropske Afrike

U rod su uključene i vrste afričkih ljubica (Saintpaulia).

 Streptocarpus acicularis I.Darbysh. & Massingue
 Streptocarpus actinoflorus T.J.Edwards & M.Hughes
 Streptocarpus afroviola Christenh.
 Streptocarpus albus (E.A.Bruce) I.Darbysh.
 Streptocarpus andohahelensis Humbert
 Streptocarpus arcuatus Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus aylae T.J.Edwards
 Streptocarpus bambuseti B.L.Burtt
 Streptocarpus baudertii L.L.Britten
 Streptocarpus beampingaratrensis Humbert
 Streptocarpus betsiliensis Humbert
 Streptocarpus bindseili Eb.Fisch.
 Streptocarpus boinensis Humbert
 Streptocarpus bolusii C.B.Clarke
 Streptocarpus brachynema Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus breviflos (C.B.Clarke) C.B.Clarke
 Streptocarpus brevipilosus (B.L.Burtt) Mich.Möller & Haston
 Streptocarpus brevistamineus Humbert
 Streptocarpus buchananii C.B.Clarke
 Streptocarpus bullatus Mansf.
 Streptocarpus burttianus Pócs
 Streptocarpus burundianus Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus caeruleus Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus campanulatus B.L.Burtt
 Streptocarpus candidus Hilliard
 Streptocarpus capuronii Humbert
 Streptocarpus caulescens Vatke
 Streptocarpus compressus B.L.Burtt
 Streptocarpus confusus Hilliard
 Streptocarpus cooksonii B.L.Burtt
 Streptocarpus cooperi C.B.Clarke
 Streptocarpus cordifolius Humbert
 Streptocarpus coursii Humbert
 Streptocarpus cyanandrus B.L.Burtt
 Streptocarpus cyaneus S.Moore
 Streptocarpus daviesii N.E.Br. ex C.B.Clarke
 Streptocarpus davyi S.Moore
 Streptocarpus decipiens Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus denticulatus Turrill
 Streptocarpus diandra (Engl.) Nishii & Mich.Möller
 Streptocarpus dolichanthus Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus dunnii Mast.
 Streptocarpus elongatus Engl.
 Streptocarpus erubescens Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus euanthus Mansf.
 Streptocarpus exsertus Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus eylesii S.Moore
 Streptocarpus fanniniae Harv. ex C.B.Clarke
 Streptocarpus fasciatus T.J.Edwards & Kunhardt
 Streptocarpus fenestra-dei Weigend & T.J.Edwards
 Streptocarpus floribundus Weigend & T.J.Edwards
 Streptocarpus formosus (Hilliard & B.L.Burtt) T.J.Edwards
 Streptocarpus galpinii Hook.f.
 Streptocarpus gardenii Hook.
 Streptocarpus glabrifolius Humbert
 Streptocarpus glandulosissimus Engl.
 Streptocarpus goetzeanus (Engl.) Christenh.
 Streptocarpus goetzei Engl.
 Streptocarpus gonjaensis Engl.
 Streptocarpus grandis N.E.Br.
 Streptocarpus haygarthii N.E.Br. ex C.B.Clarke
 Streptocarpus heckmannianus (Engl.) I.Darbysh.
 Streptocarpus hilburtianus T.J.Edwards
 Streptocarpus hildebrandtii Vatke
 Streptocarpus hilsenbergii R.Br.
 Streptocarpus hirsutissimus E.A.Bruce
 Streptocarpus hirticapsa B.L.Burtt
 Streptocarpus hirtinervis C.B.Clarke
 Streptocarpus holstii Engl.
 Streptocarpus huamboensis Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus ibityensis Humbert
 Streptocarpus inconspicuus (B.L.Burtt) Christenh.
 Streptocarpus inflatus B.L.Burtt
 Streptocarpus insularis Hutch. & Dalziel
 Streptocarpus integrifolius B.L.Burtt
 Streptocarpus ionanthus (H.Wendl.) Christenh.
 Streptocarpus itremensis B.L.Burtt
 Streptocarpus johannis L.L.Britten
 Streptocarpus kamerunensis (Engl.) Christenh.
 Streptocarpus katangensis De Wild. & T.Durand
 Streptocarpus kentaniensis L.L.Britten & Story
 Streptocarpus kimbozanus B.L.Burtt
 Streptocarpus kirkii Hook.f.
 Streptocarpus kungwensis Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus kunhardtii T.J.Edwards
 Streptocarpus lanatus MacMaster
 Streptocarpus latens Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus leandrii Humbert ex B.L.Burtt
 Streptocarpus leptopus Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus levis B.L.Burtt
 Streptocarpus lineatus (B.L.Burtt) Mich.Möller & M.Hughes
 Streptocarpus linguatus B.L.Burtt
 Streptocarpus lokohensis Humbert
 Streptocarpus longiflorus (Hilliard & B.L.Burtt) T.J.Edwards
 Streptocarpus macropodus B.L.Burtt
 Streptocarpus madagascaricus (C.B.Clarke) Christenh.
 Streptocarpus makabengensis Hilliard
 Streptocarpus mandrerensis Humbert
 Streptocarpus mangindranensis Humbert
 Streptocarpus mannii (C.B.Clarke) Nishii & Mich.Möller
 Streptocarpus masisicnsis De Wild.
 Streptocarpus mazumbaiensis I.Darbysh.
 Streptocarpus mbeyensis I.Darbysh.
 Streptocarpus meyeri B.L.Burtt
 Streptocarpus michelmorei B.L.Burtt
 Streptocarpus micranthus C.B.Clarke
 Streptocarpus milanjianus Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus modestus L.L.Britten
 Streptocarpus molweniensis Hilliard
 Streptocarpus monophyllus Welw.
 Streptocarpus montanus Oliv.
 Streptocarpus montigena L.L.Britten
 Streptocarpus montis-bingae Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus muscicola Engl.
 Streptocarpus muscosa C.B.Clarke
 Streptocarpus myoporoides Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus nimbicola Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus nitidus (B.L.Burtt) Mich.Möller & Haston
 Streptocarpus nobilis C.B.Clarke
 Streptocarpus occultus Hilliard
 Streptocarpus oliganthus B.L.Burtt
 Streptocarpus pallidiflorus C.B.Clarke
 Streptocarpus papangae Humbert
 Streptocarpus parensis B.L.Burtt
 Streptocarpus parviflorus Hook.f.
 Streptocarpus pentherianus Fritsch
 Streptocarpus perrieri Humbert
 Streptocarpus phaeotrichus Chiov. ex B.L.Burtt
 Streptocarpus plantaginea Vatke
 Streptocarpus pogonites Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus pole-evansii I.Verd.
 Streptocarpus polyanthus Hook.
 Streptocarpus polyphyllus Humbert
 Streptocarpus porphyrostachys Hilliard
 Streptocarpus primulifolius Gand.
 Streptocarpus prolixus C.B.Clarke
 Streptocarpus prostratus (Humbert) B.L.Burtt
 Streptocarpus pumilus B.L.Burtt
 Streptocarpus pusillus Harv. ex C.B.Clarke
 Streptocarpus revivescens Humbert ex B.L.Burtt
 Streptocarpus rexii (Bowie ex Hook.) Lindl.
 Streptocarpus rhodesianus S.Moore
 Streptocarpus rimicola Story
 Streptocarpus roseoalbus Weigend & T.J.Edwards
 Streptocarpus sambiranensis Humbert
 Streptocarpus saundersii Hook.
 Streptocarpus saxorum Engl.
 Streptocarpus schliebenii Mansf.
 Streptocarpus semijunctus B.L.Burtt
 Streptocarpus shumensis (B.L.Burtt) Christenh.
 Streptocarpus silvaticus Hilliard
 Streptocarpus solenanthus Mansf.
 Streptocarpus stellulifer B.L.Burtt
 Streptocarpus stenosepalus B.L.Burtt
 Streptocarpus stomandra B.L.Burtt
 Streptocarpus strigosus (Hook.f.) Nishii & Mich.Möller
 Streptocarpus suborbicularis B.L.Burtt
 Streptocarpus subscandens (B.L.Burtt) I.Darbysh.
 Streptocarpus suffruticosus Humbert
 Streptocarpus tanala Humbert
 Streptocarpus teitensis (B.L.Burtt) Christenh.
 Streptocarpus thompsonii R.Br.
 Streptocarpus thysanotus Hilliard & B.L.Burtt
 Streptocarpus trabeculatus Hilliard
 Streptocarpus tsaratananensis Humbert ex B.L.Burtt
 Streptocarpus tsimihetorum Humbert
 Streptocarpus ulugurensis (Haston) Haston
 Streptocarpus umtaliensis B.L.Burtt
 Streptocarpus vandeleurii Baker f. & S.Moore
 Streptocarpus velutinus B.L.Burtt
 Streptocarpus venosus B.L.Burtt
 Streptocarpus vestitus (Baker) Christenh.
 Streptocarpus wendlandii Sprenger
 Streptocarpus wilmsii Engl.
 Streptocarpus wittei De Wild.
 Streptocarpus zimmermannii Engl.

Izvori

Vanjske poveznice

Gesnerijevke

Čepnjak


الميكويان ميج-27 (روسية: Микоян МиГ-27) (لقب تعريف الناتو: فلوجر دي/جيه Flogger-D/J) هي طائرة هجوم أرضي سوفييتية من تصميم مكتب ميكويان.

صنعت الميج-27 في الهند أيضا بواسطة شركة هندوستان آيرونوتيكس برخصة تحت اسم بهادور. تعد الميج-27 تطورا من الطائرة المقاتلة ميج-23 إلا أنها خصصت لمهام الهجوم الأرضي. وعلى العكس من الميج-23 لم تنتشر الميج-27 بشكل كبير خارج الاتحاد السوفييتي وروسيا لأن معظم الدول حبذت شراء الميج-23 BN والسوخوي سو-25 بدلا منها. ما زالت الميج-27 في الخدمة في القوات الجوية الهندية والسريلانكية فقط في مهام الهجوم الأرضي. كل الطائرات في خدمة القوات الجوية الروسية والأوكرانية خرجت من الخدمة.

التصميم والتطوير

تتشارك كل من الميج-27 والميج-23 في نفس الهيكل والجسم ولكن مع تعديل شكل أنف الطائرة والذي دخل لأول مرة في الميج-23 B بدون رادار لتعطي منظر جانبي مائل لأسفل وذلك لتحسين مدى الرؤية للطيار وباحث ليزري عن الأهداف. ولهذا أعطيت الطائرة بين طيارين الاختيار لقب «بالكون» أي «الشرفة» وذلك بسبب زيادة مجال الرؤية من قمرة القيادة. كما تم زيادة تدريع قمرة الطيار بالإضافة إلى أنظمة هجوم أرضي وأنظمة ملاحة جديدة كليا.

لأن الميج-27 صممت لتطير معظم الوقت على ارتفاعات منخفضة، لم تكن هناك حاجة للتعقيدات مثل مداخل الهواء ومخارج العادم المتغيرة والمنحدرة مثل تلك الموجودة في الميج-23، فاستبدلت بمداخل ثابتة وبسيطة مما خفف من وزن الطائرة ومتطلبات الصيانة. كما كان للطائرة معدات هبوط أكبر وأثقل وأكثر قدرة على الاحتمال وذلك لتسهيل عملها من المطارات الرديئة.

التاريخ التشغيلي
 سريلانكا

دخلت الطائرة في الخدمة مع القوات الجوية السريلانكية في عام 2000, ومنذ ذلك الحين، لوحظت ايجابيات هذه الطائرة من حيث أهداف القصف الإستراتيجي وتقديم الدعم الجوي القريب. في أغسطس 2000، تحطمت طائرة من طراز ميج 27 بالقرب من مطار باندارانيكا الدولي - سريلانكا، مما أسفر عن مقتل قائدها الأوكراني. في يوليو 2001 تم تدمير طائرة من طراز ميج-27 خلال هجوم لنمور التاميل على قاعدة للقوات الجوية. كما تحطمت طائرة في البحر بالقرب من مطار باندارانيكا في يونيو 2004. لعبت الطائرة دوراً مهماً في هزيمة سريلانكا لنمور التاميل.
 الهند
في 27 مايو 1999 خلال حرب كارجيل فُقدت طائرة من طراز ميج-27 إلى جانب طائرة أخرى من طراز ميج-21, حيث كانتا في دعم للهجوم البري الهندي في منطقة كشمير، قفز كلا الطيارين من طائرتهما، لكن ألقي القبض على أحدهما من قبل القوات الباكستانية، بينما الآخر فيُعتقد أنه قفز من طائرته بسلام لكنه قُتل في وقت لاحق من جانب الباكستانيين.
في منتصف فبراير 2010, أوقفت القوات الجوية الهندية استخدامها لطراز الطائرات ميج-27 بعد تحطم طائرة في 16 فبراير 2010 في بنغال الغربية أحد أقاليم الهند، ويعزى هذا الحادث إلى خلل في محركات البحث، حيث يشتبه أنه حصل خلال إصلاح شركة شركة هندوستان آيرونوتيكس للطائرة. منذ عام 2001 تحطمت 13 طائرة من طراز ميج-27 في حوادث مختلفة.

الفئات
 ميج-27 (ميج 23BM)
وكانت هذه أول طائرة صُنعت من عائلة الميج-27 ولقب تعريف الناتو لها هو Flogger-D.
 ميج-27K
لقب تعريف الناتو لها هو Flogger-J2، وهي من أكثر الطائرات الميج-27 سوفييتية الصنع تطوراً، حيث أضيف إليها نظام الليزر ومدعوماً بالأسلحة الكهروضوئية ومضافاً إليها مدفع.
 ميج-27M
لقب تعريف الناتو لها هو فلاجر-جي . وكان هذا النوع هو من الأرخص في هذه العائلة، وهو كذلك أفضل بكثير من نوع ميغ 23B، ميغ 23BN، وميج-27 (ميغ 23BM)، بالإضافة إلى كهربائيتها الضوئية وتردداتها الراديوية. كما أنها توفر نظام هجوم آلي وإطلاق للذخائر. ومع ذلك، لم يكن هذا الطراز ناجحاً بسبب ارتداد المدافع الثقيلة أثناء تشغيلها، كما أن إطلاقها للأعيرة النارية قد يؤدي إلى ضرر بهيكل الطائرة على المدى البعيد. تدخل هذه الطائرة حالياً في الخدمة مع القوات الجوية السريلانكية.
 ميج-27D
وهو طراز مطور من الميج 23BM
 ميج-27ML
هذه هي الفئة التصديرية للهند، صدرت عام 1986 على هيئة أجزاء ليتم تجميعها في الهند محليا.
 ميج-27H
تطوير هندي للفئة «ميج-27L» عام 1988، كما زودت فرنسا هذه الفئة بأجهزة إلكترونية وملاحية فرنسية. ومن شأن هذا التطوير إضافة نظام مضاد للسفن. يتوقع أنه قد يصل عدد الطائرات المطورة من الميج-27ML إلى ميج-27H إلى 140 طائرة.

المشغلون الأساسيون

 القوات الجوية الهندية 145 طائرة

 القوات الجوية السريلانكية 7 طائرات في الخدمة

 القوات الجوية الكوبية 15 طائرة

 القوات الجوية الروسية وتستخدمها كطائرات احتياطية

مُنحت جميع طائراته للدول المنشقة عنه

مواصفاتها

خصائصها العامة
 عدد أفراد الطاقم: طيار واحد
 الطول: 17,08 متر
 الارتفاع: 5 أمتار

الآداء
 السرعة القصوى
 على مستوى سطح البحر: 1350 كم/الساعة
 على ارتفاع 8000 متر: 1885 كم/الساعة
 مدى الطيران (فارغة): 2500 كم
 أقصى ارتفاع: 1400 متر
 معدل الارتفاع: 200 متر/ثانية

التسليح
 المدافع:
 مدفع واحد عيار 30 ملم مع قذائف 260-300
 مدفعين SPPU-6 و SPPU-22 (اختياري)
 الصواريخ: صواريخ ليزرية وصواريخ كهربائية موجهة بصرياً
 القنابل: قنابل متعددة الاستعمال (اختياري)

مراجع

انظر أيضا
 ميج-23.
 ميكويان.

طائرات ذات أجنحة متغيرة الاكتساح
طائرات عسكرية 1970–1979
طائرات مقاتلة سوفيتية وروسية
طائرات ميكويان
طائرات نفاثة بمحرك واحد
طائرات هجومية سوفيتية 1970–1979

ميكويان ميج-27


Shammi Kapoor (born Shamsher Raj Kapoor;  (pronounced [ʃʌmːi kʌpuːɾ]; 21 October 1931 – 14 August 2011) was an Indian actor known for his work in Hindi cinema. Kapoor is considered as one of the greatest and most successful actors in the history of Indian cinema. In a career spanning over five decades, Kapoor worked in over 100 films. He is the recipient of two Filmfare Awards, including one for Best Actor.

Born to actor Prithviraj Kapoor and a member of the Kapoor family, he made his film debut with the commercially unsuccessful Jeewan Jyoti (1953). Following roles in continued box-office flops, he had his breakthrough with Tumsa Nahi Dekha (1957), which attained him the image of a stylish playboy and dancer, and subsequently gained further recognition with Dil Deke Dekho (1959). Kapoor rose to widespread recognition with the romantic blockbuster Junglee (1961), and went on to become one of the most marketable Bollywood stars throughout the 1960s, appearing in a number of highly successful films such as - Professor (1962), Dil Tera Diwana (1962), China Town (1962), Rajkumar (1964), Kashmir Ki Kali (1964), Janwar (1965), Teesri Manzil (1966), An Evening In Paris (1967), Brahmachari (1968) and Prince (1969). For Brahmachari, he won the Filmfare Award for Best Actor.

Following his leading role in Andaz (1971), he began to appear in supporting roles. His notable such roles include - Parvarish (1977), Prem Rog (1982), Vidhaata (1982), Betaab (1983), Hero (1983), Sohni Mahiwal (1984), Wanted (1984), Hukumat (1987), Daata (1989), Tahalka (1992), Chamatkar (1992), Gardish (1993) and Rockstar (2011), which was his final film. For Vidhaata, he won the Filmfare Award for Best Supporting Actor. Apart from acting, Kapoor is widely considered among the best dancers.

Early life and family

Kapoor was born as Shamsher Raj Kapoor in Bombay (now Mumbai) to Prithviraj Kapoor and Ramsharni Mehra Kapoor. Shammi was the second of the three sons of Prithviraj (the other two being Raj Kapoor and Shashi Kapoor, both successful Hindi film actors). He is the nephew of actor Trilok Kapoor. His father's first cousin was producer and filmmaker Surinder Kapoor. He was the first cousin of singer, Juggal Kishore Mehra, whose granddaughter is the actress-singer Salma Agha. Actors Randhir and Rishi are his nephews, while actor Ranbir is his grand nephew and actresses Karisma and Kareena are his grand nieces.

Though born in Mumbai, he spent a major portion of his childhood in Calcutta (now Kolkata), where his father was involved with New Theatres Studios, acting in films. It was in Kolkata that he did his Montessori education and Kindergarten. After coming back to Bombay, he first went to St. Joseph's Convent (Wadala) and then, to Don Bosco School. He finished his matric schooling from New Era School at Hughes Road.

Kapoor had a short stint at Ramnarain Ruia College after which he joined his father's theatrical company Prithvi Theatres. He entered the cinema world in 1948, as a junior artiste, at a salary of Rs. 50 per month, stayed with Prithvi Theatres for the next four years and collected his last paycheck of Rs. 300, in 1952. He made his debut in Hindi Films in the year 1953, when the film Jeewan Jyoti was released. It was directed by Mahesh Kaul and Chand Usmani was Kapoor's first heroine. He was in a relationship with Nadia Gamal, a belly dancer from Cairo and Egyptian actress, from 1953–55 after they met in Sri Lanka on an occasion while he was on a holiday trip, but their relationship ended when she moved back to Cairo.

Career
Shammi Kapoor debuted into Hindi films in 1953, with the release of Jeewan Jyoti, starring Shashikala and Leela Mishra. Kapoor's career started unsuccessfully in the early 1950s with him acting with established actresses playing second fiddle in woman-oriented movies: with Madhubala in films such as Rail Ka Dibba (1953) and Naqab (1955), with Nutan in Laila Majnu, with Shyama in Thokar and with Nalini Jaywant in Hum Sab Chor Hain and Mehbooba Shama Parwana (1954) with Suraiya, comedy flick Mem Sahib (1956) with Meena Kumari, and thrillers like Chor Bazar (1954), as well as in the tragic love story Mirza Sahiban  (1957) opposite Shyama. From 1953 to 1957, none of his films made him popular.

He had his first major success with Filmistan's Nasir Hussain directed Tumsa Nahin Dekha (1957) opposite Ameeta and with Dil Deke Dekho (1959), he attained the image of a light-hearted, and stylish playboy. With the hugely successful Junglee (1961) his new image was cemented and his subsequent films were all in the romantic comedy and musical  thriller genres. Mohammed Rafi was frequently chosen as his playback voice in the movies that he did and contributed to the success of his films. In the 1960s he was often paired with new actresses such as Asha Parekh, Saira Banu, Sharmila Tagore and Sadhana all of whom went on to have very successful careers. In the first half of the 1960s, Kapoor was seen in successful films like Junglee, Rajkumar, Professor, Dil Tera Diwana, China Town, Kashmir Ki Kali, Bluff Master, Janwar and Teesri Manzil.

In 1968, he received the first Filmfare Award for Best Actor of his career for Brahmachari. He made a unique place for himself in the industry as he was the only dancing hero in Hindi films from the late 1950s till the early 1970s. He used to compose dancing steps in the songs starring him and reportedly never needed a choreographer. This earned him the name of Elvis Presley of India.

His pairing opposite Southern heroines tended to be commercially successful. He played opposite B. Saroja Devi in Pyaar Kiya To Darna Kya and Preet Na Jane Reet, with Padmini in Singapore, and opposite Vyjayanthimala in College Girl and Prince and with Ragini in Mujrim. In the late 1960s, his successful films included Budtameez and Sachaai with Sadhana, Brahmachari with Rajshree, Latt Saheb with Nutan, Tumse Achha Kaun Hai with Babita, An Evening in Paris with Sharmila Tagore and Prince with Vyjayanthimala.

In the 1970s, Kapoor's weight problem proved an obstacle when playing the romantic hero, and the last such film he played in was Andaz (1971) co-starring superstar Rajesh Khanna and Hema Malini. Chhote Sarkar (1974) was his last movie in a lead role. He turned into a successful supporting actor in the 1970s, playing Saira Banu's father in Zameer (1975), when he had been her leading man a decade earlier in Junglee (1961) and Bluff Master (1963) and playing Vinod Khanna's father and  Amitabh Bachchan's foster father in Parvarish (1977). He also directed Manoranjan (1974), a movie inspired from Irma La Douce and Bundal Baaz (1976). Neither were successful commercially though they got critical acclaim and were hailed as classics and ahead of their time.

In the 1980s, he continued to play many supporting roles in films like Prem Rog, Hero, Betaab and Vidhaata for which he   won a Filmfare Award for Best Supporting Actor where big giants as Dilip Kumar and Sanjeev Kumar played major roles. He played a rare negative role in the 1992 film Tahalka.

In the 1990s he also appeared on television such as in the social drama serial called Chattan which aired on Zee TV for more than a year in the 1990s. He eventually cut down on film appearances by the late 1990s and early 2000s with appearances in the 1999 Salman Khan and Urmila Matondkar starrer Jaanam Samjha Karo, Dev Anand's 2001 film Censor, the 2002 release Waah! Tera Kya Kehna and the delayed 2006 release Sandwich.

Shortly before his death, he made his last film appearance in Imtiaz Ali's 2011 directorial venture Rockstar co-starring his grand-nephew Ranbir Kapoor, the grandson of his brother Raj Kapoor.

Director Shakti Samanta directed Shammi Kapoor in six films — Singapore, China Town, Kashmir Ki Kali, An Evening In Paris, Pagla Kahin Ka and Jaane Anjane (the last two were unsuccessful) — and said in an interview "I found Shammi to be a thoroughly good man. Even in his heyday, he was humble."

Personal life

Kapoor met actress Geeta Bali in 1955, during the film Miss Coca Cola. They fell in love while shooting of the film Rangeen Raaten, where he was the leading actor and she played a cameo. Four months later, the couple got married at Banganga Temple, near Malabar Hill of Mumbai. They had a son, Aditya Raj Kapoor, on 1 July 1956, at Shirodkar's Hospital, Mumbai, a year after they were married. Five years later, in 1961, they had a daughter, Kanchan Kapoor. Bali died on 21 January 1965, at the age of 35, due to illness from smallpox. Four years later, Kapoor married Neila Devi, from Bhojapara, Gujarat, on 27 January 1969.

In an interview in 2011, Mumtaz had stated that Kapoor had proposed marriage to her, as they had drawn close while shooting for Brahmachari. Mumtaz states that she had politely refused, as Kapoor wanted her to give up her career.

Kapoor was the founder and chairman of Internet Users Community of India (IUCI). He had also played a major role in setting up internet organizations like the Ethical Hackers Association. Kapoor also maintained a website dedicated to the Kapoor family. Kapoor was a follower of Haidakhan Baba.

Reception and legacy

Kapoor is regarded as one of the most iconic actors of Indian cinema. Kapoor is noted for his stylish playboy image and dance. One of the most successful actor of 1960s, Kapoor appeared in Box Office Indias "Top Actors" list four times, (1962, 1964-1966). In 2022, he was placed in Outlook Indias "75 Best Bollywood Actors" list. Kapoor was widely known for his charismatic personality and unmatched talent. He was compared to the American actor Elvis Presley, and was known for his dancing skills. Kapoor was also termed the "Yahoo star". Filmfare place him first in its "Bollywood's most stylish men" list.

Shaikh Ayaz of Indian Express said, "Shammi Kapoor, along with Dev Anand, set the template for our typical Bollywood hero. He was the quintessential modern Bollywood hero." Madhavi Pothukuchi of The Print noted, "He seemed to have a different kind of influence with his unparalleled energy which could liven up any film. Limber, loose and complete with a signature head bob, Shammi's dance moves were inimitable." Dinesh Raheja of Rediff.com noted, "Shammi Kapoor was an effervescent hero who had so much energy that even a 35 mm screen could barely contain it." Journalist Rauf Ahmed added Kapoor on his "Biggest stars in Hindi filmdom" list and noted, "He was an original and a natural. He broke the mould of the Hindi film hero, gave him am erotic presence, revolutionised the love scene and invested the song-and-dance-routine."

Filmography

Kapoor starred in over 100 films in his career. He won the Filmfare Award for - Best Actor for his performance in Brahmachari (1968) and Best Supporting Actor for Vidhaata (1982).

Death and tributes

Kapoor's co-actor Mumtaz stated in an interview, that few months before his death, she met him in a party. He was drinking wine. When she asked why was he drinking wine, he told her that he had only a few months to live. Kapoor was admitted to the Breach Candy Hospital, Mumbai on 7 August 2011 suffering from chronic kidney failure. His condition remained serious for the next few days and he was kept on ventilator support. He died on 14 August 2011, 05:15 am IST, of chronic kidney failure, aged 79. The funeral was held on Monday, 15 August at the Banganga cremation ground, Malabar Hill, Mumbai. His son, Aditya, performed the last rites. The entire Kapoor family was present to pay their last respects, including Shashi, Krishna, Rishi, Randhir, Rajiv, Babita, Karisma, Kareena and Ranbir. Bollywood personalities including Vinod Khanna, Shatrughan Sinha, Subhash Ghai, Amitabh Bachchan and Aamir Khan, were among others who attended the funeral.

On the occasion of 100 years of Indian cinema, a postage stamp bearing his image was released by India Post to honor him in May 2013. In his honor, a brass statue was unveiled at Walk of the Stars at Bandra Bandstand, along with his autograph. In 2011, Directorate of Film Festivals organized a seven-film retrospective of Kapoor. The same year, South Asian Film Festival also hold a special screening of the actor's film Brahmachari, as a tribute. In 2016, Rauf Ahmed wrote Kapoor's biography named, "Shammi Kapoor: The Game Changer".

Accolades

Filmfare awards

Other awards

Other recognitions
 1998 – Kalakar Awards – Special Award for "Contribution in Indian Cinema".
 2001 – Anandalok Awards - Lifetime Achievement Award for "Contribution in Indian Cinema".
 2007 – Living Legend Award by the Federation of Indian Chamber of Commerce and Industry (FICCI).
 2008 – Pune International Film Festival - Lifetime Achievement Award for his contribution to Indian Cinema.
 2010 – Rashtriya Gaurav Award.

References

Further reading
 The Kapoors: the first family of Indian cinema, by Madhu Jain. Penguin, Viking, 2005. .

External links

 http://www.shammikapoor.net

1931 births
2011 deaths
Punjabi Hindus
Indian male film actors
Deaths from kidney failure
Male actors from Mumbai
Indian male stage actors
Don Bosco schools alumni
Shammi
Male actors in Hindi cinema
20th-century Indian male actors
20th-century Indian film directors
Film directors from Mumbai
21st-century Indian male actors
Indian male television actors
Punjabi people
Filmfare Awards winners
Filmfare Lifetime Achievement Award winners

Shammi Kapoor


An Dendrobium leonis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Dendrobium leonis in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dendrobium

Dendrobium leonis


The Most Eminent Order of the Indian Empire is an order of chivalry founded by Queen Victoria on 1 January 1878. The Order includes members of three classes:

Knight Grand Commander (GCIE)
Knight Commander (KCIE)
Companion (CIE)

Appointments terminated after 1947, the year that British India became the independent Union of India and Dominion of Pakistan. With the death of the last surviving knight, the Maharaja Meghrajji III of Dhrangadhra, the order became dormant in 2010.
The motto of the Order is Imperatricis auspiciis, (Latin for "Under the auspices of the Empress"), a reference to Queen Victoria, the first Empress of India. The Order is the junior British order of chivalry associated with the British Indian Empire; the senior one is The Most Exalted Order of the Star of India.

History
The British founded the Order in 1878 to reward British and native officials who served in British India. The Order originally had only one class (Companion), but expanded to comprise two classes in 1887. The British authorities intended the Order of the Indian Empire as a less exclusive version of the Order of the Star of India (founded in 1861); consequently, many more appointments were made to the former than to the latter.

On 15 February 1887, the Order of the Indian Empire formally became "The Most Eminent Order of the Indian Empire" and was divided into two classes: Knights Commander and Companions, with the following as Knights Commander, listed up to 1906

(in date order)

Maharaja Harendra Kishore Singh Bahadur (1884)
Dietrich Brandis (1887)
Alexander Meadows Rendel
Donald Campbell Macnabb
George Christopher Molesworth Birdwood
Surgeon-General Benjamin Simpson
Albert James Leppoc Cappel
Donald Mackenzie Wallace
Alfred Woodley Croft
Bradford Leslie
Jaswantsinghji Fatehsinghji, Thakur Sahib of Limri
William Gerald Seymour Vesey-Fitzgerald
Charles Arthur Turner (1888)
Edwin Arnold
Arthur Nicolson, 1st Baron Carnock
Raymond West
Guilford Lindsey Molesworth
Frederick Russell Hogg
Sirdar Nauroz Khan, of Kharan
Rajagopala Krishna Yachendra of Venkatagiri
Henry Mortimer Durand (1889)
Arthur George Macpherson
William Markby
H. S. Cunningham
Maharana Shri Wakhat Singh Dalil Singh, Raja of Lunavada.
Roper Lethbridge (1890)
Charles Canning, 1st Earl Canning
Edward Charles Kayll Ollivant (1892)
Charles Pontifex
Henry Hoyle Howorth MP
Henry Seymour King
Lieutenant-Colonel William Brereton Hudson (1893)
Lieutenant-General Thomas Edward Gordon
Lieutenant-General Edward Charles Sparshott Williams
Field Marshall George White VC
John Lambert
Colonel John Charles Ardagh (1894)
James Lyle Mackay
Henry Ravenshaw Thuillier (1895)
Nawab Sidi Ahmad Khan Sidi Ibrahim Khan of Janjira
Sirdar Krishna Rao Bapu Saheb Jadu
Raja Sri Rao Vencatesveta Chalapati Ranga Rao Bahadur of Bobbili
Sir William Robert Brooke (Director General of Telegraphs, India)
Maharaja Pratap Narayan Singh of Ayudhya
Maharaja Ravaneshwar Prasad Singh, Bahadur of Gidhaur
Lt.Col. Adalbert Cecil Talbot
 Maj.-Gen. Thomas Dennehy (1896)
His Highness Maharaja Sawai Ranjor Singh Bahadur, of Ajaigarh (1897)
Henry William Bliss
Nawab Amir-ud-din Ahmad Khan Bahadur, Chief of Loharu.
Nawab Sir Khwaja Salimullah Bahadur, Nawab of Dhaka
Colonel William Sinclair Smith Bisset
General Edward Stedman
John Jardine
Rear-Admiral John Hext
Mancherjee Merwanjee Bhownaggree
Colonel Thomas Hungerford Holdich
Baba Khem Singh Bedi, of Kallar (1898)
Victor Bruce, 9th Earl of Elgin
George King, KCIE
Sir Arthur Wilson,
Francis William Maclean
Sir Andrew Wingate W.C.
Kunwar Harnam Singh, Ahluwalia
Maj.-Gen. Sir Gerald De Courcy Morton
Gen. Sir George Corrie Bird
S. Subramaniya Aiyar, CIE, Dewan Bahadur (1900)
Oliver Russell, 2nd Baron Ampthill
Alexander Frederick Douglas Cunningham (1901)
Henry Evan Murchison James
Maharaj Ganga Singh of Bikaner
Shahbaz Khan Bugti
James George Scott
Maharaja Dhiraj Milkman Sign Eahadur (1902)
Maharaja Rameshwara Singh Bahadur
Sir Thomas Higham
Col. Sir Samuel Swinton Jacob
Lt.Col. Sir William Hutt Curzon Wyllie
Sir Lawrence Hugh Jenkins (1903)
Khan Bahadur Khuda Bakhsh, CIE (1903)
Sir Herbert Thirkell White
Sir Charles Lewis Tupper, CSI
Surgeon-General Benjamin Franklin, CIE,
Sir Frederick Augustus Nicholson, CSI
Sir Arthur Upton Fanshawe, Esq, CSI,
Sir Walter Roper Lawrence, Esq, CIE,
Sir John Eliot, Esq, CIE,
Raja Dhiraj Nahar Singh, of Shahpura,
Gangadhar Rao Ganesh, alias Bala Sahib Patwar-Dhan, Chief of Miraj
Sardar Ghaus Bakhsh, Raisani,
Maharaja Harballabh Narayan Singh Bahadur, of Sonbursa,
Maharaja Peshkar Kishn Parshad,
Puma Narasingharao Krishna Murti, CIE,
Maj.-Gen. Sir Edmond Roche Elles (1904)
Sir Henry Thoby Prinsep
Pherozeshah Merwanji Mehta
Col. Sir Buchanan Scott
Col. Sir John Walter Ottley
Raja Jaswant Singh, of Sailana
Major Sir Francis Edward Younghusband
Bt.-Col. Sir James R. L. Macdonald
Sri Ugyen Wangchuk, Tongsa Penlop of Bhutan
Sir Frederic Styles Philpin Lely (1905)

However, on 21 June 1887, a further proclamation regarding the Order was made; the Order was expanded from two classes to three – Knight Grand Commander, Knight Commander and Companion. Seven Knights Grand Commander were created, namely:
The Prince of Wales
The Duke of Edinburgh
The Duke of Connaught and Strathearn
The Duke of Cambridge
Lord Reay, Governor of Bombay
Lord Connemara, Governor of Madras
General Sir Frederick Sleigh Roberts (promoted from a Knight Commander)

Also from 1897, 3 honorary Knights Commander were made.
Including Léon Émile Clément-Thomas (1897), Col. Sir Eduardo Augusto Rodriques Galhardo (Jan 1901) and Sir Hussien Kuli Khan, Mokhber-ed-Dowlet (June 1902).

Emperor Gojong of Korea was made an honorary Knight Grand Commander on 17 December 1900.

Ceasement
Appointments to both the Order of the Star of India and the Order of the Indian Empire ceased after 14 August 1947. As the last Grand Master of the orders, the Earl Mountbatten of Burma was also the last known individual to have publicly worn the stars of a Knight Grand Commander of both orders, during the Queen's Silver Jubilee celebrations in 1977. The Orders have never been formally abolished, and King Charles III remains the Sovereign of the Orders. There are no living members of the order.

 The last Grand Master of the Order was Rear Admiral
The 1st Viscount Mountbatten of Burma (later promoted and created Admiral of the Fleet The 1st Earl Mountbatten of Burma; 1900–1979), the last Viceroy of India. Lord Mountbatten was killed in an IRA bombing in County Sligo on 27 August 1979.

The last surviving GCIE, Maharaja Sri Sir Chithira Thirunal Balarama Varma (1912–1991), the Maharaja of Travancore, died on 19 July 1991 in Trivandrum.
The last surviving KCIE, Maharaja Sri Sir the Maharaja of Dhrangadhra (1923–2010), the Maharaja of Dhrangadhra-Halvad, died at Dhrangadhra on 1 August 2010.
The last surviving CIE, Sir Ian Dixon Scott (1909–2002), died on 3 March 2002.

The fictional characters Purun Dass, invented by Rudyard Kipling, and Harry Paget Flashman, invented by George MacDonald Fraser, were KCIEs; Kipling's engineer Findlayson in The Day's Work (1908) aspires to the CIE.

Composition

The British Sovereign serves as the Sovereign of the Order. The Grand Master held the next-most senior rank; the position was held, ex officio, by the Viceroy of India. Members of the first class were known as "Knights Grand Commander" rather than "Knights Grand Cross" so as not to offend the non-Christian Indians appointed to the Order.

At the time of foundation in 1878 the order had only one class, that of Companion, with no quota imposed. In 1886, the Order was divided into the two classes of Knights Commander (50 at any given time) and Companions (no quota). The following year the class of Knight Grand Commander (25 at any given time) was added; the composition of the other two classes remained the same. The statute also provided that it was "competent for Her Majesty, Her heirs and successors, at Her or their pleasure, to appoint any Princes of the Blood Royal, being descendants of His late Majesty King George the First, as Extra Knights Grand Commander".

By Letters Patent of 2 Aug 1886, the number of Knights Commander was increased to 82, while Commanders were limited to 20 nominations per year (40 for 1903 only). Membership was expanded by Letters Patent of 10 June 1897, which permitted up to 32 Knights Grand Commander. A special statute of 21 October 1902 permitted up to 92 Knights Commander, but continued to limit the number of nominations of Commanders to 20 in any successive year. On 21 December 1911, in connection with the Delhi Durbar, the limits were increased to 40 Knights Grand Commander, 120 Knights Commander, and 40 nominations of companions in any successive year.

British officials and soldiers were eligible for appointment, as were rulers of Indian Princely States. Generally, the rulers of the more important states were appointed Knights Grand Commander of the Order of the Star of India, rather than of the Order of the Indian Empire. Women, save the princely rulers, were ineligible for appointment to the Order. Female princely rulers were admitted as "Knights" rather than as "Dames" or "Ladies". Other Asian and Middle Eastern rulers were also appointed as well.

Vestments and accoutrements

Members of the Order wore elaborate costumes on important ceremonial occasions:
 The mantle, worn only by Knights Grand Commander, comprised dark blue satin lined with white silk. On the left side was a representation of the star (see photo at right).
 The collar, also worn only by Knights Grand Commander, was made of gold. It was composed of alternating golden elephants, Indian roses and peacocks.

At less important occasions, simpler insignia were used:
The star, worn only by Knights Grand Commander and Knights Commander, had ten points, including rays of gold and silver for Knights Grand Commander, and of plain silver for Knights Commander. In the centre was an image of Victoria surrounded by a dark blue ring with the motto and surmounted by a crown.
The badge was worn by Knights Grand Commander on a dark blue riband, or sash, passing from the right shoulder to the left hip, and by Knights Commander and Companions from a dark blue ribbon around the neck. It included a five-petalled crown-surmounted red flower, with the image of Victoria surrounded by a dark blue ring with the motto at the centre.

The insignia of most other British chivalric orders incorporate a cross; the Order of the Indian Empire does not, in deference to India's non-Christian tradition.

Precedence and privileges

Members of all classes of the Order were assigned positions in the order of precedence. Wives of members of all classes also featured on the order of precedence, as did sons, daughters and daughters-in-law of Knights Grand Commander and Knights Commander. (See order of precedence in England and Wales for the exact positions.)

Knights Grand Commander used the post-nominal "GCIE", Knights Commander "KCIE", and Companions "CIE." Knights Grand Commander and Knights Commander were entitled to the prefix "Sir". Wives of Knights Grand Commander and Knights Commander could prefix "Lady" to their surnames. Such forms were not used by peers and Indian princes, except when the names of the former were written out in their fullest forms.

Knights Grand Commander were also entitled to receive heraldic supporters, and could encircle their arms with a depiction of the circlet (a circle bearing the motto) and the collar; the former is shown either outside or on top of the latter. Knights Commander and Companions were permitted to display the circlet, but not the collar, surrounding their arms. The badge is depicted suspended from the collar or circlet.

Notable appointees

 In 1931 The Raja Dhau Raghubir Bakshi Singh was created a Companion of the Most Eminent Order of the Indian Empire and was given the title of C.I.E. He was the Raja of Bharatpur and reigned from 27 March 1929 to 15 August 1947. He was also senior member of the council and president ().
 On 1 January 1883, the Raja Mir Syed Muhammad Baquar Ali Khan was created a Companion of the Most Eminent Order of the Indian Empire and was given the title of C.I.E. He was the Mir of Kotaha and the Raja of Morni and Pindrawal
The first two kings of Bhutan were presented with the KCIE:
 Ugyen Wangchuck, the first King, received the KCIE in 1905 from John Claude White, the first Political Officer in Gangtok, Sikkim. He was promoted to a GCIE in 1921.
 Jigme Wangchuck, the second King, received the KCIE in 1931 from Lieutenant-Colonel J.L.R. Weir, also the Political Officer in Gangtok at the time.

Other appointees include:
Sheikh Khaz'al Khan of Mohammerah received the GCIE in 1916, promoted from a KCIE in 1910.
Raja Sir S. Ramaswami Mudaliar was made a CIE on 6 June 1885.
 Mahamahopadhyay Pandit Mahesh Chandra Nyayratna Bhattacharyya of Calcutta, eminent Sanskrit scholar, principal of the Sanskrit College, academic administrator, philanthropist and social reformer. He was made a Companion of the Most Eminent Order of the Indian Empire (CIE) on 24 May 1881, six years before the title of Mahamahopadhyay was conferred as a personal distinction on the occasion of the Jubilee of the reign of Queen Victoria, for eminence in oriental learning. He was arguably the first Bengali CIE. The titles entitled him to take rank in the Durbar immediately after titular Rajas.
 Prabhu Narayan Singh of Benares, The Maharaja of Benares from the Royal House of Benares received the KCIE in 1892.
Sir Kumarapuram Seshadri Iyer (1 June 1845 – 13 September 1901),  who served as the 15th Diwan of Mysore from 1883 to 1901 was also awarded KCIE.
 Sir M. Visvesvaraya, a notable Engineer and Statesman, who served as the 19th Diwan of Mysore from 1912 to 1918, received the KCIE from King George V in 1915.
 Sir V. Bhashyam Aiyangar, The first Indian to be appointed Advocate-General of the Madras Presidency and Law member of the executive council of the Governor of Madras between 1897 and 1900, was created as a CIE in 1895, however his later promotion to the rank of Knight Bachelor in 1900 often overshadows his CIE status.
 Mahadev Govind Ranade, a distinguished Indian scholar, social reformer and author. He was a founding member of the Indian National Congress[1] and owned several designations as member of the Bombay legislative council, member of the finance committee at the centre, and the judge of Bombay High Court. In 1897, Ranade served on a committee charged with the task of enumerating imperial and provincial expenditure and making recommendations for financial retrenchment. This service won him the decoration of CIE.
 Sir Jadunath Sarkar, a distinguished Indian Bengali historian and aristocrat.
 Nawab Sir Khwaja Salimullah Bahadur of Dhaka Knight Grand Commander of the Order of the Indian Empire (GCIE) – 23 December 1911, Knight Commander of the Order of the Star of India (KCSI) – New Year Honours, 1909, Companion of the Order of the Star of India (CSI) – New Year Honours, 1906.
 Abdul Karim, "the Munshi", Queen Victoria's favourite Indian servant, was created a CIE.
 Nawab Sir Imam Buksh Khan Mazari, Nawab of Rojhan Mazari
 Rao Bahadur Kanti Chandra Mukharji (Chief Member of the Jaipur State council, Member of the Famine Commission of India)was made a CIE in 1891.
 Nawaab Syed Shamsul Huda was made a KCIE in 1916.
 Jagadish Chandra Bose was made a CIE in 1903.
 Sir Md. Azizul Haque was made a CIE in 1937.
 Khwaja Nazimuddin was made a KCIE in 1934, promoted from a CIE in 1926
 C.D. Deshmukh was appointed a CIE in 1937.
 Sir Narayanan R. Pillai, a member of the ICS and later the first Secretary of External Affairs of India, was appointed a CIE in 1939 and knighted with the KCIE in 1946.
 Benegal Rama Rau was appointed a CIE in 1931.
 Colonel Rao Bahadur Thakur Sir Sadul Singh of Rora was appointed a CIE in 1920.
 Atul Chandra Chatterjee was appointed a CIE in 1919, knighted with the KCIE in 1925 and promoted to a GCIE in 1933.
 Bashir Hussain Zaidi was appointed a CIE in 1941.
 Iskander Mirza was made a CIE in 1945.
 Sheikh Isa ibn Ali Al Khalifa, Ruler of Bahrain, was made a KCIE in 1919, as was his son, Sheikh Hamad ibn Isa Al Khalifa (1872–1942) in 1935. His grandson, Sheikh Salman ibn Hamad Al Khalifa (1895–1961), was also made a KCIE in 1943.
 Nawab Sayyid Hassan Ali Mirza Khan Bahadur, Nawab of Murshidabad, received the KCIE in 1887 and was promoted to a GCIE in 1890.
 Maharaja Rameshwar Prasad Singh of Singrauli, received the GCIE on 8 October 1945, for his contribution to both the World Wars
Emperor Gojong of Korea received the GCIE in 1900.
Lakhajirajsinhji II Bavajirajsinhji, 12th Thakore Saheb of Rajkot, was created a KCIE in 1908.
Sheikh Mubarak Al Sabah, the 7th ruler of the Sheikhdom of Kuwait received the KCIE in 1911. His grandson, the 10th Ruler of the Sheikhdom of Kuwait Sheikh Ahmad Al-Jaber Al-Sabah received one in 1930, promoted from a CIE in 1922.
 Raja of Panagal, Premier of Madras from 1921 to 1926 was awarded a CIE and later made KCIE.
Maharaja Sir Mohan Shamsher Jang Bahadur Rana of Nepal received the GCIE in 1945, promoted from a KCIE in 1924.
Faisal bin Turki, Sultan of Muscat and Oman, received the GCIE in 1903. His son, Taimur bin Faisal, received the KCIE in 1926 and his grandson, Said bin Taimur, received the GCIE in 1945.
 Raja Sir Martanda Bhairava Tondaiman Bahadur, Raja of Pudukkottai was appointed GCIE on 1 January 1913.
 William Robert Cornish, Surgeon-General—head of medical services—in the Madras Presidency.
 John Thomas Donovan, late of the Indian Civil Service was appointed CIE in 1931.
 Gopal Krishna Gokhale was made CIE.

 Khan Bahadur Maj.Gen. Fateh Naseeb Khan CIE, January 1931 (Alwar State Forces)
 Sir C. P. Ramaswami Iyer, Law Member of India and Dewan of Travancore from 1936 to 1947 was appointed a CIE in 1923 and knighted with the KCIE in 1926. He was also a recipient of KCSI.
 Francis Spring, the civil engineer, was made a KCIE.
 Leonard William Reynolds, the Agent to the Governor General was made a KCIE.
 Nawab Muhammad Ali Beg, Sir Afsar Ul Mulk, MVO (1906), CIE (1887), Commander in Chief of the Armed Forces of the Nizam of Hyderabad was promoted to the rank of KCIE by His Majesty King Edward VII in the 1908 Birthday Honours
 H. V. Nanjundaiah acting dewan of mysore, Privy councillor to the Maharaja of Mysore and first Vice Chancellor of the Mysore University was awarded the CIE in 1915
 Sardar Bahadur Sir Shamsher Singh Grewal KCIE, Diwan of Jind state during the reign of Raja-I-Rajgan Maharaja Raghbir Singh
 Waldemar Haffkine, developer of the first vaccines against cholera and bubonic plague, was knighted to the CIE in 1897.
 Major General J. G. Elliott, Military Secretary of the Defence Committee of the Indian Government on the 1st December 1946. Was made C.I.E 1st January 1948.
Maharaja Lakshmeshwar Singh, Maharaja of Darbhanga. On 22 June 1897, he was advanced to the rank of Knight Grand Commander.

See also
List of Knights Grand Commander of the Order of the Indian Empire

References

External links

The February 1887 reformation of the Order
The June 1887 reformation of the Order

Orders, decorations, and medals of the British Empire
Orders, decorations, and medals of India
Orders of chivalry of the United Kingdom
Orders, decorations, and medals of British India
Awards established in 1878
Awards disestablished in 1947
1878 establishments in the United Kingdom

Order of the Indian Empire


Carlos Mulas Granados (Madrid, España, 1974) es un economista y profesor universitario español.

Doctor en Economía por la Universidad de Cambridge y asesor del Fondo Monetario Internacional (FMI), es profesor titular de Economía en la Universidad Complutense de Madrid. Es especialista del FMI en Finanzas Públicas y Macroeconomía, con 3 libros publicados y una veintena de artículos académicos en revistas internacionales. Obtuvo un IMF Fund Award-2015 por su trabajo sobre la desigualdad de la renta.

Mulas fue candidato al Congreso de los Diputados por el Partido Socialista Obrero Español en las elecciones generales de 2011. Participó en la elaboración del programa económico del gobierno de José Luis Rodríguez Zapatero y fue subdirector de la Oficina Económica del Presidente del Gobierno con Miguel Sebastián. Asimismo, fue director General de la Fundación IDEAS, vinculada al PSOE, de la que cesó a raíz de un escándalo en su gestión en febrero de 2013. Posteriormente se incorporó al Fondo Monetario Internacional

Publicaciones
Es autor o coautor de los siguientes libros:
 Economics, Politics and Budgets (Palgrave MacMillan, 2006).
 El Estado Dinamizador (Edit. Complutense, 2010).
 Corrupción, Cohesión Social y Desarrollo (Fondo de Cultura Económica, 2011).

Ha publicado en importantes revistas nacionales e internacionales en las áreas de economía pública, economía europea y política económica. Sus artículos más citados son:
 Reassessing the Fiscal Mix for Succesful Debt Reduction (Economic Policy, 2012).
 Do Budget Institutions matter? (Eastern European Economics, 2010)
 What makes fiscal consolidations last? A survival analysis of budget cuts in Europe (Public Choice, 2008)
 The phasing of fiscal adjustments: what works in emerging market economies? (Review of Development Economics, 2006)
 Fiscal Policy, Expenditure Composition and Growth in Low-Income Countries (Journal of International Money and Finance, 2005)

Es coautor de un informe publicado en 2013 por el FMI sobre Portugal en el que se proponen múltiples reformas. En concreto, el estudio firmado por Mulas recomienda, entre otras cosas, "aumentar el horario de trabajo para los empleados públicos" y repensar el papel del Estado.

Fue autor de un blog alojado en el diario El País titulado "Economía para el 99%" También ha publicado numerosos artículos de opinión e El País, su último artículo publicado en la sección Negocios de El País fue coescrito con Olivier Blanchard, el economista jefe del FMI, y analiza las perspectivas de crecimiento mundial.

Premios y reconocimientos

 En abril de 2015 obtuvo un IMF Fund Award-2015 por su trabajo sobre la desigualdad de la renta en los que destaca que la diferencia entre salarios altos y bajos es el factor más importante detrás del aumento de la desigualdad observado en la mayoría de los países del mundo en las últimas 4 décadas. El trabajo sobre desigualdad premiado fue seleccionado entre casi 1000 candidaturas. Según algunos analistas, este premio demuestra que Carlos Mulas es un "economista de prestigio".

 Su artículo titulado Duration of Fiscal Adjustments in the European Union obtuvo el Premio de la Cátedra Uni-2 al mejor artículo de Economía Europea en 2003.
 Fue condecorado con la Encomienda de la Orden de Isabel la Católica en 2006, por los servicios prestados como Subdirector de la Oficina Económica del Presidente del Gobierno, cargo para el que fue nombrado en 2004.

Actividades de emprendimiento social

 Colabora en las actividades sociales de la Fundación Aprocor a favor de la incorporación laboral de los discapacitados, con los que ha contado en sus equipos de trabajo.
 Como fundador de la productora Storylines ha sido coproductor del cortometraje Buen Viaje reconocido por su tratamiento positivo de la inmigración, y del cortometraje Uniformadas que aboga por la igualdad de género en la infancia. Este último trabajo ha recibido cerca de treinta premios nacionales e internacionales, y fue corto de la semana en El País, ABC y RTVE.

Fundación Ideas

En mayo de 2009, Carlos Mulas Granados fue designado como Director de la Fundación Ideas, y lideró la iniciativa Global Progress junto al Center for American Progress. La iniciativa Global Progress reunió a figuras mundiales como Lula da Silva, Bill Clinton, Tony Blair, Thabo Mbeki, J.L. Zapatero, Michelle Bachelet, Gordon Brown o Francois Hollande, en diferentes encuentros en Madrid, Nueva York y Londres. En octubre de 2011, convocados por la Fundación Ideas que dirigía Mulas, esos líderes mundiales firmaron una petición al G-20 en favor de un pacto social para salir de la crisis

En enero de 2013, renuncia como Director General de la Fundación IDEAS, aceptada por Jesús Caldera, vicepresidente de la Fundación, ante las informaciones sobre una serie de trabajos publicados por la Fundación en la sección en línea titulada "Amy Martin-Global Observer"''.

Los reportajes publicados cubrían todo tipo de materias, como la industria del cine en Nigeria, la central nuclear de Fukushima, la crisis de la eurozona o la medición de la felicidad. La exmujer de Mulas, la conocida escritora y cineasta Irene Zoe Alameda, afirmó en un comunicado público "ser la autora de los artículos bajo el seudónimo "Amy Martin", y que realizó los trabajos a través de su agente literaria cuando vivía separada en Suecia, por lo que su exmarido nada sabia de todo ello. Ante la polémica creada, la autora anuncio que reintegraba el coste completo de los trabajos realizados, para que quedara claro que aquello no había sido más que un "experimento literario". Asimismo, en una entrevista posterior la escritora explicó que los trabajos con pseudónimo habían formado parte de un "performance" para explorar los límites entre WA. Últimos días de Warla Alkman, como parte de su segunda novela (Edhasa, 2013).

El exministro y vicepresidente de la Fundación Ideas, Jesús Caldera, afirmó que Carlos Mulas no había hecho nada ilegal, mientras que el secretario de Organización del PSOE, Óscar López, reconoció que habían sido engañados.

Actividad Política
 Miembro de "Economistas 2004", grupo de economistas independientes responsable del programa económico de José Luis Rodríguez Zapatero para las elecciones de 2004.
 Miembro del Comité de Redacción del Programa Electoral del PSOE en 2008 y 2011.
 Candidato del PSOE por Madrid en las elecciones generales de España de 2011.

Referencias

Enlaces externos
 Espacio web en la Universidad Complutense

Profesores de la Universidad Complutense de Madrid
Economistas de España del siglo XXI
Políticos de Madrid
Políticos de España del siglo XXI
Políticos del Partido Socialista Obrero Español
Alumnado de la Universidad Carlos III
Corrupción en la Comunidad de Madrid
Nacidos en Madrid

Carlos Mulas


La estación de Courcelles-le-Comte es una estación ferroviaria francesa, de la línea férrea París-Lille, situada en la comuna de Courcelles-le-Comte, en el departamento de Paso de Calais. Por ella transitan únicamente trenes regionales que unen Amiens con el norte de Francia.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 178,145 de la línea férrea París-Lille.

Historia
Fue inaugurada en la segunda mitad del  por parte de la Compañía de Ferrocarriles del Norte. En 1937, pasó a ser explotada por la SNCF.

La estación
La estación se compone de dos andenes laterales y de dos vías

Servicios ferroviarios

Regionales

 Línea Amiens - Lille.

Enlaces externos

Estaciones de la línea París-Norte a Lille
Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en 1846
Estaciones de ferrocarril del departamento de Paso de Calais

Estación de Courcelles-le-Comte


Suç ve Ceza (Rus Reformu öncesi ; Rus Reformu sonrası ), Rus yazar Fyodor Dostoyevski tarafından yazılan psikolojik ve dram türündeki romandır. İlk olarak 1866 yılı boyunca Rus Habercisi adlı edebiyat dergisinde on iki ayda yayımlandı. Daha sonra ise tek cilt olarak yayımlandı. Dostoyevski'nin beş yıl süren Sibirya sürgününün dönüşünde yazdığı tam uzunluktaki ikinci romanıdır. Suç ve Ceza, yazarın "olgunluk" döneminin ilk büyük romanı olarak kabul edilir.

Roman, parası için bir tefeci kadını öldürmeyi tasarlayan, Saint Petersburg'da yaşayan fakir bir öğrenci olan Rodion Romanoviç Raskolnikov'un manevi ıstırabı, pişmanlığı ve ahlaki ikilemlerine odaklanır. Öldürmeden önce Raskolnikov, parayla kendini yoksulluktan kurtarabileceğine ve büyük işler yapmaya devam edeceğine inanır. Fakat karışıklık, tereddüt ve şans, ahlaki olarak haklı görülen bir öldürme planını bulanıklaştırır.

Yazım
Dostoyevski 1865 yazında Suç ve Ceza fikrini tasarladı. Yazar, alacaklılara yüklü miktarda para borçluydu ve 1864 yılının başlarında vefat eden kardeşi Mihail'in ailesine yardım etmeye çalışıyordu. Ayyaşlar adıyla tasarlanan eserde ana gaye "mevcut sarhoşluk sorununu, özellikle bir aile tablosu ve çocukların bu koşullarda yetiştirilmesini vs." ele almaktı. Dostoyevski, Raskolnikov'u ve suçunu, Pierre François Lacenaire olayından esinlenerek tasarladıktan sonra, bu tema, Marmeladov ailesinin öyküsünü merkeze almasına yardımcı oldu.

Dostoyevski, türünün prestijli bir yayını olan ve hem İvan Turgenyev hem de Lev Tolstoy'un çıkış yeri olan aylık edebiyat dergisi Rus Habercisi'nden yayıncı Mikhail Katkov'a hikâyesini veya novella tabir edilen uzun hikâyesini (o dönemde Dostoyevski, bunu bir roman olarak düşünmüyordu) teklif etti. Ancak Dostoyevski, 1860'ların başında Katkov'la aralarında olan oldukça kırıcı polemiklerini sürdürdü ve derginin sayfalarında hiçbir şey yayımlamadı. Yine de, durumundan dolayı mecbur kalan Dostoyevski, Katkov'a son çare olarak gitti ve önerilen katkı için avans talep etti. 1865 yılının Eylül ayında Katkov'a yazdığı bir mektupta Dostoyevski çalışmanın "bazı garip, 'tamamlanmamış' ancak havada kalan fikirlere sahip" bir genç hakkında olduğunu açıkladı ve "radikalizm" ideolojisinin ahlâki ve psikolojik tehlikelerini keşfetme planına başladı. 1865 yılının Kasımında yazılan mektuplarda önemli bir kavramsal değişim meydana geldi: "Hikâye" bir "roman" haline geldi ve bundan sonra Suç ve Ceza'ya yapılan tüm referanslar bir romana yönelik oldu.

Dostoyevski, hem Kumarbaz'ı hem de Suç ve Ceza'yı zamanında bitirmek için zaman ile yarışmak zorunda kaldı. Kısa süre sonra ikinci eşi olacak olan stenograf Anna Snitkina, bu görevi sırasında Dostoyevski'ye çok yardımcı oldu. Suç ve Ceza'nın birinci parçası, Rus Habercisi'nin Ocak 1866 sayısında ve son parçası ise Aralık 1866 sayısında yayımlandı.

Romandaki mekânların tümü, Dostoyevski'nin bu romanı ve Kumarbaz romanını yazarken Saint Petersburg'da yaşadığı Hazine Caddesi'ndeki evinin yakınlarında bulunmaktadır.

Dostoyevski'nin Sovyetler Birliği'nde yayımlanan yazılarının tam baskısında editörler, yazarın Suç ve Ceza üzerine çalışırken tuttuğu defterleri, kompozisyonun çeşitli aşamalarına kabaca karşılık gelen bir sırayla yeniden kurguladı ve bastı. Bu işçilerin sayesinde şu an elde metnin ilk iki haliyle birlikte tasarlanan öykünün parçalı bir taslağı, ya da novellası mevcuttur. Bunlar Wiesbaden baskısı, Petersburg baskısı ve nihai plan olarak ayırt edilmiştir ve birinci şahıs anlatıcıdan Dostoyevski tarafından icat edilen üçüncü şahıs formunun yerli çeşitliliğine geçişleri içermektedir. Wiesbaden baskısı, cinayetten sonra anlatıcının tümüyle ahlakî ve psikolojik tepkilerine yoğunlaşmaktadır. Dostoyevski'nin Katkov'a yazdığı mektubunda anlattığı öyküyle kabaca örtüşmektedir.

Dostoyevski'nin ilk versiyonu neden terk ettiği, spekülasyon meselesi olmaya devam etmektedir. Joseph Frank'e göre, "Dostoyevski'nin kahramanı, ilk önce tasarlandığı sınırların ötesine geçmeye başlaması" olası bir ihtimaldir. Frank, not defterlerinde Dostoyevski'nin Raskolnikov'un olay örgüsündeki hareketliliğin ilerleyeni olmasıyla karakterin yeni yönlerinin ortaya çıkmasının farkında olduğunu ve romanı bu "metamorfoz" ile uyumlu hale getirdiğini söylemiştir. Böylece Dostoyevski, hikâyeyi Ayyaşlar  adlı roman için kurguladığı önceki fikriyle birleştirmeye karar verdi. Suç ve Ceza'nın son versiyonu, ancak 1865 Kasım'ında, Dostoyevski'nin üçüncü kişi anlatıcıyla romanını yeniden düzenlemeye karar verdiğinde ortaya çıktı. Karar verdikten sonra Dostoyevski eserini sıfırdan yeniden yazmaya başladı ve ilk el yazması metinlerin bölümlerini nihai metne kolayca entegre edebildi; Frank, Dostoyevski'nin, Wrangel'e söylediği gibi, daha önce yazdığı hiçbir şeyi yakmadığını söyledi.

Nihai taslak, Rus Habercisi editörleriyle yaşanan bir çatışma dışında sorunsuz bir şekilde ilerledi. Dostoyevski'nin Katkov'a teslim ettiği el yazması kaybolduğundan editörlerin asıl neye itiraz ettiği belli değildir.

Konu
Eski bir hukuk öğrencisi olan Rodion Romanoviç Raskolnikov, Saint Petersburg'daki küçük, kiralık bir odada aşırı yoksulluk içinde yaşamaktadır. Kendini destekleyecek tüm girişimlerden vazgeçmiştir ve yaşlı bir tefeci olan Alyona İvanovna'yı soymak ve öldürmek için bir plan tasarlar. Plânı tasarlarken ailesinin küçük servetini israf eden sarhoş Semen Zaharoviç Marmeladov ile tanışır. Marmeladov, ona ailesini geçindirmek için fahişe olmayı seçmiş olan genç kızı Sonya'yı anlatır. Raskolnikov, annesinden Saint Petersburg'a ziyarette bulunacaklarından bahseden bir mektup alır ve mektupta ayrıca Raskolnikov'un kız kardeşi Dunya'nın mürebbiye olarak çalıştığı yerde kötü niyetli patronuyla olan sorunları de ele alınmıştır. Savunmasız durumundan kaçmak ve kardeşine yardım etme umuduyla Dunya zengin bir taliple evlenmeyi seçer. Raskolnikov, kız kardeşinin bu fedakârlığına içten içe öfkelenir ve bunu, Sonya'nın yapmak zorunda kaldığı şeyle aynı görür.

Üzerine çok fazla kafa yorduktan sonra Raskolnikov, Alyona İvanovna'nın dairesine gidip onu baltayla öldürür. Ayrıca suç mahalinde tesadüfen bulunan Alyona'nın üvey kız kardeşi Lizaveta'yı da öldürür. Yaptıklarından sarsılmış bir hâlde olan Raskolnikov, bir avuç dolusu eşyayla küçük bir para çantası çalar ve aramadığından tefecinin yüklü miktardaki parasına dokunmaz. Raskolnikov ardından kaçar ve bir dizi tesadüf eseri, görünmeden ve fark edilmeden oradan ayrılmayı başarır.

Raskolnikov, acemice işlediği cinayetten sonra ateşli bir haleti ruhiye içine bürünür ve cinayet üzerine saplantı derecesinde endişelenmeye başlar. Çalıntı eşyalarla cüzdanı ertesi gün bir kayanın altına saklar ve kıyafetini kandan veya herhangi bir kanıttan temizlemek için umutsuz bir şekilde çabalar. Eski arkadaşı Razumihin'i çağırmadan önceki birkaç gün ateşler içinde yanar. Ateşinin çıktığı ve düştüğü sonraki günlerde Raskolnikov, kendisini açığa çıkarmayı isteyecek şekilde davranmaya başlar. Şehirde herkesin artık haberdar olduğu ve hakkında konuştuğu tefeci cinayetinden kim bahsederse, tuhaf davranışlar sergiler. Hezeyanları sırasında Raskolnikov, kendisi ve cinayetle olan bağı hakkında daha fazla dikkat çekecek şekilde Saint Petersburg'u dolaşır. Şehri dolaştığı yürüyüşlerinin birinde caddede binek arabasının ölümcül bir şekilde çiğnediği Marmeladov'u görür. Adama yardım etmek için acele eder ve yaralı adamı dairesine taşımayı başarır. Marmeladov, kendisini affetmesi için çağırdığı kızı Sonya'nın kollarında ölür. Raskolnikov, annesinin kendisine yolladığı paradan kalan son yirmi rubleyi Marmeladov'un veremli karısı Katerina İvanovna'ya verir ve bu paranın arkadaşından aldığı borcun geri ödemesi olduğunu söyler.

Bu arada Raskolnikov'un annesi Pulheriya Aleksandrovna ve kız kardeşi Avdotya Romanovna (Dunya) şehre gelmiştir. Dunya, o zamana kadar Svidrigaylov ailesi için bir mürebbiye olarak çalışmış ancak aile lideri Arkadiy İvanoviç Svidrigaylov tarafından işini bırakmaya zorlanmıştır. Svidrigaylov, Dunya'nın fiziki güzellikleri ile feminen özelliklerinden hoşlanmış ve ona zenginlik ve birlikte kaçmayı önermiştir. İncinen Dunya, Svidrigaylov ailesini terk ederek gelirini kaybeder ve mütevazı gelire sahip ve rütbeli bir adam olan Pyotr Petroviç Lujin ile tanışmıştır. Lujin, Dunya'ya evlilik teklifinde bulunmuş, annesiyle onu maddi sıkıntılardan kurtaracağını söylemiş ve teklifi çabuk ve sorgulamadan kabul etmesi şartını koşmuştur. Bu sebeple Dunya ve annesi, St. Petersburg'a hem Lujin ile görüşmek hem de Raskolnikov'un onayı almak için gelirler. Raskolnikov hezeyanlar geçirdiği bir sırada Lujin tarafından çağrılır ve kendini ahmak, tepeden bakan ve küstah biri olarak sunar. Raskolnikov, Lujin'i kız kardeşine uygun bir koca adayı olarak görmez ve reddeder. Kız kardeşinin de ailesine yardım etmesi için Lujin'e evet demiş olduğunu fark eder.

Roman ilerledikçe Raskolnikov, cinayetten sadece psikolojik nedenlerden ötürü kendisinden şüphelenmeye başlayan Dedektif Porfiriy ile tanışır. Aynı zamanda Raskolnikov ve Sonya arasında saf bir ilişki oluşur. Sonya, bir fahişe olsa da Hristiyan erdemleriyle doludur ve bu işi yapmasının tek sebebi ailesinin yoksulluğudur. Bu arada, Razumihin ve Raskolnikov, Dunya'nın Lujin ile ilişkisini sürdürmesini engellemeyi başarır. Bu noktada vilayetten Petersburg'a Dunya'yı aramak için gelen Svidrigaylov ortaya çıkar. Karısı Marfa Petrovna'nın öldüğünü ve Dunya'ya karşılıksız çok büyük miktarda para ödemeye hazır olduğunu belirtir. Dunya haberi duyunca hıyanetinden ve karısını öldürdüğünden şüphelendiği Svidrigaylov'u reddeder.

Raskolnikov ve Porfiriy görüşmeye devam ettikçe Raskolnikov, suçunu açığa çıkarma dürtüsü içindedir. Porfiriy, adamın suçlu olduğundan gittikçe emin olur fakat elinde bu şüpheyi destekleyecek somut bir kanıt veya tanık yoktur. Dahası, başka bir adam sorgulama ve tutuklama altında suçu işlediğini kabul eder. Bununla birlikte, Raskolnikov'un sinirleri daha da bozulur ve asla gerçek anlamda mahkûm edilemeyeceğini bilmesine rağmen suçunu itiraf etme fikriyle sürekli mücadele eder. Destek almak için Sonya'ya gider ve suçunu ona itiraf eder. Tesadüfen, Svidrigaylov, Sonya'nın yanındaki bir odaya yerleşmiştir ve bütün itirafa kulak misafiri olur. Raskolnikov'la yüz yüze geldiği zaman Svidrigaylov, gerçeği bildiğini itiraf eder ve ihtiyaç duyması halinde bu bilgiyi onun aleyhinde kullanabileceğini öne sürer. Ayrıca kendi geçmişi hakkında konuşur ve Raskolnikov, Svidrigaylov'un birkaç cinayet işlediğine dair söylentilerin doğru olduğundan şüphelenir. Dunya ile daha sonraki bir sohbetinde Svidrigaylov, karısının ölümünde parmağının olduğuna dair söylentiyi reddeder.

Raskolnikov bu noktada tamamen kopmuştur artık. Sonya tarafından itiraf etmesi için teşvik edilir ve Svidrigaylov'un ifadesi onu potansiyel olarak mahkûm edebilir. Üstelik Porfiriy, Raskolnikov'u şüpheleriyle karşı karşıya getiririr ve itiraf ederse cezasının önemli ölçüde hafifletileceği konusunda ona güvence verir. Bu arada Svidrigaylov, Dunya'yı baştan çıkarmaya çalışır ama kızın kendisini asla sevmeyeceğini anladığında gitmesine izin verir. Daha sonra bir geceyi kargaşa içinde geçirir ve sabah kendini vurur. Aynı sabah, Raskolnikov tekrar kendisini itiraf etmeye ve vicdanını temizlemeye zorlayan Sonya'ya gider. İtiraf etmek için gittiği karakolda Svidrigaylov'un intihar haberini öğrenir. Kendisinin gerçekleştiremediği intiharı, hayatı bu kadar çok seven Svidrigaylov'un yapabilmesi karşısında o kadar şaşkınlığa düşer ki karakoldan ayrılır. Çıktığında uzaktan Sonya'yı tekrar gördüğünde bir an tereddüt eder, mükemmel bir suçla tekrar kaçabileceğini düşünür ancak tekrar karakola dönerek itirafını yapar.

Epilog (son söz) kısmında Raskolnikov'un Sibirya'da sekiz yıllık esaret cezası aldığı ve Sonya'nın da onun peşinden gittiği yazılır. Dunya ile Razumihin evlenir ve romanın sonunda mutlu bir sona kavuşurlar. Raskolnikov'un annesi Pulheriya ise oğlunun durumuyla baş edemeyip, sürgünde olduğu gerçeğini yadsır, ardından hastalanarak ölür. Raskolnikov Sibirya'da mücadele eder. Hapishanede bir süre sonra, Raskolnikov'un kurtuluşu ve ahlaki yenilenmesi, Sonya'nın sevgi dolu etkisi altında başlar.

Karakterler

Suç ve Ceza'da Dostoyevski, ana karakteri Rodion Romanoviç Raskolnikov'un kişiliğini yeni anti-radikal ideolojik temalarla birleştirmiştir. Ana konu, "ideolojik zehirlenme" sonucu yaşanan bir cinayeti içermektedir ve cinayetten kaynaklanan tüm feci ahlaki ve ruhsal sonuçları tasvir etmektedir. Raskolnikov'un psikolojisi merkeze yerleştirilir ve suçunun ardındaki fikirlerle beraber dikkatlice ele alınır; romanın diğer her özelliği, Raskolnikov'un yakalandığı acı veren ikilemi aydınlatmaktadır. Başka bir bakış açısından, romanın konusu geleneksel 19. yüzyıl temasının başka bir varyasyonudur: Masum genç bir taşralı, başkentte zenginlik arayışına girer, burada bozulmaya dayanamaz ve eski tazeliğiyle saflığının tüm izlerini kaybeder. Ancak Gary Rosenshield'ın belirttiği gibi "Raskolnikov, Honoré de Balzac'ın Rastignac'ı ya da Stendhal'in Julien Sorel'i gibi yüksek topluluğun cazibesine değil de rasyonalist Petersburg'a yenilmiştir."

Raskolnikov (Rodion), romanın protagonistidir ve roman öncelikle onun bakış açısına odaklanır. Raskolnikov, 23 yaşındaki bir erkek ve eski öğrenci olarak romanda "güzel, koyu gözlü ve koyu kahve saçlı, ince, yapılı, ortalamanın üzerinde son derece yakışıklı" olarak tanımlanmaktadır. Raskolnikov'un belki de en çarpıcı özelliği, onun ikili kişiliğidir. Bir yandan soğuk, kayıtsız ve antisosyal; öte yandan, şaşırtıcı derecede sıcak ve şefkatli olabilmektedir. Dürtüsel hayırseverliğin yanı sıra cinayet de işlemiştir. Dış dünya ve nihilist dünya görüşüyle kaotik etkileşimi, sosyal yabancılaşmasının sebebi veya sonucu olarak görülebilir.

Adına ("Suç ve Ceza") rağmen roman, Raskolnikov'un iç mücadelesinde olduğu gibi suç ve resmî cezasıyla pek ilgilenmez (kitap, cezasının vicdanından daha çok kanundan kaynaklandığını gösterir). Raskolnikov, [kendisinin Napolyon gibi olduğunu iddia ettiği üstün insanlardan söz ettiği "Suç Üzerine" adlı makalesine/tezine dayanarak] sonuçların üstesinden gelmek için yeterli entelektüel ve duygusal titizliğe sahip olduğu fikriyle cinayeti işler fakat duyduğu suçluluk duygusu, kısa bir sürede onu ruhsal ve bedensel hastalık noktasına getirir. İtiraf etmeye karar vermesi ve toplumdan yabancılaşmaya son vermesiyle sadece epilog kısmında resmî olarak cezasını idrak eder.

Sofya Semyonovna Marmeladova: Çoğunlukla "Sonya" ya da "Soneçka" olarak anılır. Raskolnikov'un romanın başında bir tavernada buluştuğu Semyon Zahariç Marmeladov adında bir sarhoşun ilk karısından olma kızıdır. Ayrıca Katerina İvanovna Marmeladova'nın üvey kızıdır. Ailesinin geçimine yardım cı olmak için fuhuşa mecbur kalmış olmasına rağmen sıklıkla fedakar, utangaç ve hatta masum olarak karakterize edilir. Zayıf, yüzü solgun, sarışın bir kadındır. Aynı zamanda, Raskolnikov'un suçunu itiraf ettiği ilk kişi olduğu gibi aynı utanç ve yabancılaşma duygularına sahiptir ve kurbanlardan biriyle (Lizaveta) ile arkadaş olmasına rağmen Raskolnikov'u destekler. Roman boyunca Sonya, Raskolnikov için önemli bir ahlaki güç ve iyileşme kaynağıdır. Daha sonraları Raskolnikov kürek cezasına çarptırıldığında ona âşık olduğu için peşinden gelir. Bir süre sonra Raskolnikov da ona aşık olur. Ailesi için fahişelik yapmaya mecbur olmasından ötürü bazı eleştirmenler tarafından Mecdelli Meryem ile kıyaslanmasına yol açmıştır.

Avdotya Romanovna Raskolnikova: Raskolnikov'un baskın, güzel ve sempatik kızkardeşi ve Pulheriya Aleksandrovna Raskolnikova'nın tek kızıdır. Kısaca "Dunya" ya da "Duneçka" olarak çağrılır. Başlangıçta zengin ve kendini beğenmiş olan Lujin'le evlenmeyi ve aileyi mali yıkımdan kurtarmayı planlar. Ancak Raskolnikov Lujin'in gerçek yüzünü gösterince onunla evlenmekten vazgeçer. Düşündüğü zamanlarda odanın içinde volta atma alışkanlığı vardır. Kendisini şantaj yoluyla geri kazanmayı amaçlayan Svidrigaylov tarafından Saint Petersburg'a dek takip edilir. Her iki adamı da reddederek Raskolnikov'un sadık dostu Dmitriy Prokofiç Vrazumihin'i tercih eder.

Pulheriya Aleksandrovna Raskolnikova: Raskolnikov ve Dunya'nın naif, umutlu ve sevgi dolu annesi, Dmitriy Prokofiç Vrazumihin'in kayınvalidesidir. Raskolnikov'un kürek cezasına çarptırılmasını müteakip, (aklen ve bedenen) hasta düşer ve sonunda ateşli hummadan ölür.

Dmitriy Prokofiç Vrazumihin ya da sıklıkla anıldığı adıyla Razumihin: Raskolnikov'un üniversiteden beri sahip olduğu tek dostu ve aynı zamanda eski bir hukuk öğrencisidir. Çok neşeli, açık yürekli, saf denebilecek kadar yüreğinde kötülük taşımayan, bununla beraber çıkarım gücüne sahip, zeki ve akıllı biridir. Uzun boylu, zayıf, ince vücutlu, kötü tıraşlı ve kapkara saçlı biri olarak betimlenir. Aynı zamanda romanda, hiçbir güçlük karşısında umutsuzluğa kapılmadığı, geçimini sağlayabilmek için birçok iş bulduğu da belirtilir. Razumihin'in Dostoyevski'nin anti-radikal tematiklerine katkısı bakımından, inanç ve akıl arasındaki yaygın tematik çatışmanın uzlaştığı bir şeyi temsil etmesi amaçlanmıştır.

Porfiriy Petroviç: Sonya ile birlikte Raskolnikov'u itiraf etmeye yönelten Lizaveta ve Alyona İvanovna'nın cinayetlerini çözmekle sorumlu Soruşturma Dairesi başkanı. Ancak Sonya'nın aksine, Porfiriy bunu psikolojik oyunlarla yapar. Delil yetersizliğine rağmen, kendisiyle yaptığı birkaç konuşmayı takiben Raskolnikov'un katil olduğundan emin olur ancak elinde delil veya tanık da olmadığından, onu gönüllü olarak itiraf etmeye arkadaşça bir tavırla yönlendirir.

Arkadiy İvanoviç Svidrigaylov: Şehvetli, ahlaksız ve zengin eski işveren ve Dunya'nın takipçisi. Raskolnikov'un Sonya'ya olan itiraflarına kulak misafiri olur ve bu bilgiyi hem Dunya'ya hem de Raskolnikov'a eziyet etmek için kullanır ancak polise bilgi vermez. Görünürdeki kötü niyetine rağmen Svidrigaylov'un cömertlik ve merhamete sahip olduğu görülür. Dunya ona asla onu sevemeyeceğini söylerken (onu vurmaya teşebbüs ettikten sonra) gitmesine izin verir. Sonya'ya, (ebeveynlerinin ölümünden sonra) Marmeladov'un çocuklarının yetimhaneye girmeleri için mali düzenlemeler yaptığını söyler ve ona üç bin ruble vererek Raskolnikov'u Sibirya'ya kadar takip etmesini sağlar. Romanın sonunda bir meydanda intihar eder.

Praskovya Pavlovna Zarnitsına: Paşenka da denen Raskolnikov'un ev sahibi. Utangaç ve emekli olan Praskovya Pavlovna, olayların gidişatında belirgin bir şekilde görülmemektedir.

Marfa Petrovna Svidrigaylova: Arkady Svidrigaylov'un öldürülmüş olduğundan şüphelenilen ve onu hayalet olarak ziyaret ettiğini iddia ettiği ölen karısı.

Katerina İvanovna Marmeladova: Semyon Marmeladov'un veremli ve hırçın ikinci eşi ve Sonya'nın üvey annesi. Bir albayın kızı olduğu için kendisini ve çocuklarını soylu olarak niteler. Veremden dolayı hazin bir şekilde ölür.

Semyon Zahariç Marmeladov: Sonya'nın sarhoş babası. Romanın başında, Raskolnikov ile bir tavernada tanışır. Sonrasında bir at arabasının altında kalarak ölür.

Pyotr Petroviç Lujin: Raskolnikov'un kız kardeşi Dunya ile ilgilenen iyi durumda olan bir avukattır. Yedinci dereceden bir devlet memuru ve Marfa Petrovna'nın uzaktan akrabasıdır. Bir süre eşinin ağabeyi olan Raskolnikov ile anlaşmazlıkları olur ancak bu durum çok uzun sürmez. Bakımlı, bilgili, saygılı ve görgülüdür. Memur olmasına rağmen yazar gibi görünür ve bilimsel konuşmayı sever.

Andrey Semyoniç Lebezyatnikov: Lujin'in ütopik sosyalist oda arkadaşı.

Alyona İvanovna: Para biriktiren ve müşterilerine karşı acımasız olan kuşkucu tefeci görünümlü rehincidir. Kocasının vefatı üzerine evinde kız kardeşi Livazeta İvanovna'yla yaşamaktadır. Genellikle halk ondan şikayetçidir, çünkü borçların ödenmesi gerektiği tarih bir gün geçse anında rehinlere el koymaktadır. Bu özelliği nedeniyle Raskolnikov'un yöneldiği hedeftir ve Raskolnikov onu kitabın başlarında öldürür.

Lizaveta İvanovna: Alyona'nın engelli, masum ve itaatkâr üvey kızkardeşidir. Ablası Alyona İvanovna tarafından çeşitli işkenceler görür. Raskolnikov'un Alyona'yı öldürmesinden hemen sonra eve geldiğinde, cinayete şahit olması üzerine Raskolnikov tarafından öldürülür. Lizaveta, Sonya'nın da bir arkadaşıydı.

Zosimov: Razumihin'in bir arkadaşı ve Raskolnikov'a bakan bir doktor.

Nastasya Petrovna: Ev sahibi kadının aşçısı ve tek hizmetçisi; geveze bir köylü kadın.

Nikodim Fomiç: Karakol komiseri.

İlya Petroviç Poroh: Bir polis memuru ve Fomiç'in yardımcısı.

Kaynakça
Özel

Metin

 Dostoevsky, Fyodor (1866). Crime and Punishment.  İngilizceye çeviren: Constance Garnett .

Genel

 :
 Peace, Richard. "Introduction". Peace, 1–16.
 Fanger, Donald. "Apogee: Crime and Punishment". Peace, 17–35.
 Lindenmeyr, Adele. "Raskolnikov's City and the Napoleonic Plan". Peace, 37–49.
 Wasiolek, Edward. "Raskolnikov's City and the Napoleonic Plan". Peace, 51–74.
 Peace, Richard. "Motive and Symbol". Peace, 75–101.

Dış bağlantılar
Eleştiriler

 Minnesota Üniversitesi çalışma kılavuzu
 Bibliomania'da Metin ve Analizler

Çevrimiçi metin

 Roman metnine dair bir arama motoru
 İngilizce olarak tüm metin, çeviren: Constance Garnett
 Çift dilli e-kitap – Suç ve Ceza  İngilizce ve Rusça metinler yan yana (eksik).
 Orijinal Rusçada tam metin  (Rusça)
 Lit2Go Constance Garnett çeviri sesli kitap versiyonu .

Haritalar

 Suç ve Ceza Haritası
 St. Petersburg Haritası – Suç ve Ceza

Görüşler

 Suç ve Ceza yorumları .
 BCF Reviews yorumları
 Kitap Yorumu – Suç ve Ceza

1866 romanları
19. yüzyıl Rus romanları
Dostoyevski romanları
Rus felsefi romanları
Rus taşlama romanları
Cinayet romanları
Klasik romanlar
Psikolojik romanlar
Varoluşçu romanlar
Tefrika romanlar
Sinemaya uyarlanmış Rus romanları
Tiyatroya uyarlanmış Rus romanları
19. yüzyılda geçen romanlar
Konusu Sankt Peterburg'da geçen romanlar
Fuhuş ile ilgili romanlar
İlk olarak Rus Habercisi'nde yayımlanmış eserler
Kurguda narsisizm

Suç ve Ceza


is a town located in Kita District, Ehime Prefecture, Japan.  , the town had an estimated population of 15,554 in 7056 households and a population density of 52 persons per km². The total area of the town is .

Geography
Uchiko is located in roughly in the center of Ehime Prefecture, approximately 40 kilometers southwest of Matsuyama City, the prefectural capital.Three streams run through the area: the Oda, the Nakayama and the Fumoto. Uchiko has few flat areas and about 70% of the land is forest.

Neighbouring municipalities
Ehime Prefecture
 Ōzu
 Seiyo
 Iyo
 Kumakōgen
 Tobe

Climate
Uchiko has a Humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with light snowfall.  The average annual temperature in Uchiko is 14.8 °C. The average annual rainfall is 1915 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 25.8 °C, and lowest in January, at around 3.9 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Uchiko has been decreased steadily since the 1950s.

History
The area of Uchiko was part of ancient Iyo Province and prospered since ancient times as an important transportation hub on the Ōzu Highway and as a transit point for the Shikoku Pilgrimage. During the Edo period, the area was part of the holdings of Ōzu Domain or its semi-subsidiary, Niiya Domain. The town of Uchikoi was established with the creation of the modern municipalities system on December 1, 1889. From the Edo period to the Meiji period, it prospered in the production of Japanese paper and Japanese wax. In particular, Japanese wax became famous overseas for its high quality, accounting for about 30% of the national production at its peak. At that time the Yokaichi and Gokoku districts became industrialised and their historical houses still retain some vestige of Uchiko's former glory. In the Yokaichi and Gokoku districts is a street of merchant houses, which have solemn white or cream coloured plaster walls, lattices, decorative walls and old-style Japanese desks. This traditional street is about 600 meters long and around 90 of these historical houses are still lived in. After the Taisho period (1912-1926), Japan wax production declined due to the spread of oil and electricity.  In 1982, its historic townscape was designated as an "Important Preservation District for Groups of Traditional Buildings". On January 1, 2005, the town of Ikazaki, from Kita District; and the town of Oda, from Kamiukena District, were merged into Uchiko.

Government
Uchiko has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral town council of 15 members. Uchiko, together Ōzu, contributes two members to the Ehime Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of Ehime 4th district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
Uchiko has a typical hilly and mountainous area, and agriculture and forestry are the main industries. The soil is fertile and leaf tobacco, shiitake mushrooms, and fruits such as persimmons, grapes and nashi pears make use of the sloping land, opening the way for tourist orchards.. The riversides are used mainly by farms and farmland can extend to the hills and the steep mountainsides.

Education
Uchiko has eight public elementary schools and four public middle schools operated by the town government, and two public high schools operated by the Ehime Prefectural Board of Education.

Transportation

Railway
 Shikoku Railway Company - Yosan Line
  -
 Shikoku Railway Company - Uchiko Line
  -

Highways
  Matsuyama Expressway

Sister Cities
  Wasilla, Alaska , United States
  Rothenburg ob der Tauber, Germany

Local attractions

Uchiko Theatre
The Uchiko-za was built as a traditional Kabuki theatre in 1916 and was famous for its Kabuki and Bunraku (traditional puppet show) performances. In the course of time, it became used for film shows, variety shows and lectures, amongst other things. In 1985, the theatre was restored to its original appearance. Today, Uchiko-za presents plays, concerts and other events, including the very popular Bunraku performances. The Uchiko-za is unique and traditional because of its open Taiko-drum tower, the boxed seating area, the broad ramp leading to the stage along one side of the audience and the wooden, revolving stage. The Uchiko-za is considered a showpiece of Japanese culture and architecture.

The Kamihaga Residence and Japanese Wax Museum
The Kamihaga Residence was built in 1894 by a family who were a branch of the Honhaga household (the main household in Uchiko). The Kamihaga family was one of the most influential families in Uchiko. They established the production of wax in Uchiko and thus, the family became very wealthy and powerful. Now, this elegant and traditional property, with its spacious garden, is used a museum that has exhibitions on commerce, the lifestyle of the merchants and the production of wax. These grounds are designated as an Important Cultural Property and have been since 1990.

Annual events
Late April: The Raft Festival at the River Oda, Oda.
May 5: The Kite Flying Festival in Ikazaki.
Late May – Early June:Rice planting in Ikazaki
August 6–8: The Bamboo Festival in Uchiko.
August 15: The Fire Festival in Oda.
October: The Autumn Festival, The Japanese Lion Dance.
November: Momiji – Autumn leaf viewing.
December: Solfa Ski Resort opens in Oda.

Notable people from Uchiko
 The Nobel laureate Kenzaburō Ōe was born in the former village of Ōse, which is now today a part of Uchiko.

References

External links

Uchiko Town International Association
Uchiko official website

Towns in Ehime Prefecture
Uchiko, Ehime

Uchiko, Ehime