Phoenix Venture Holdings (PVH), also known as the Phoenix Consortium, was an English company formed by four businessmen (John Towers, Peter Beale, Nick Stephenson and John Edwards). Following BMW's break-up of the Rover Group a financially complex deal involving a £500 million "dowry payment" from BMW, resulted in PVH purchasing the Rover marque in May 2000 for the notional sum of £10, relaunching the car company as MG Rover. MG Rover and related companies placed themselves in administration on 8 April 2005.

Four years later and after spending £16m the Government finally released the report investigating the collapse of the company. The report, which was only concerned with dealing with the directors and their actions while MG-Rover Group was still trading, revealed that the five executives involved took £42m in pay and pensions from the troubled firm before it collapsed.

The report also commented on the personal relationship between Nick Stephenson and Dr Qu Li, who was paid more than £1.6m in the 15-month period up to April 2005 for consultancy services. Additionally, fellow Director Peter Beale was accused of installing a software application, Evidence Eliminator, which may have destroyed documentation relevant to the investigation. The investigators further accused Mr Beale of giving "untruthful" evidence during interviews.

In return the directors have accused the findings of being a whitewash and a witch-hunt, and it remains unknown the exact details of the actions of key government ministers at the time of the collapse.

Conservative business spokesman Kenneth Clarke said it was right the report criticised the Phoenix Four, whose behaviour was "disgraceful". Lord Mandelson said the Phoenix group had not shown an "ounce of humility" about the firm's demise and they owed an apology to the firm's employees and creditors. However his comments that steps will be taken to disbar the five executives have been discredited, and the report at no point uses language stronger than 'inappropriate' in describing the activities of the Group Directors.

Phoenix Venture's main trading businesses are/were:
Studley Castle Ltd.
MGR Financial Ltd. - joint venture with the Royal Bank of Scotland
MG Rover Exports Ltd. - administered by PriceWaterhouseCoopers
Phoenix Distribution Ltd. - administered by PriceWaterhouseCoopers
Phoenix Venture Motors Ltd. - administered by PriceWaterhouseCoopers
MG Rover Group Ltd. - administered by PriceWaterhouseCoopers, assets sold to Nanjing Automobile
Powertrain Ltd. - administered by PriceWaterhouseCoopers, assets sold to Nanjing Automobile
MG Sport and Racing Ltd. - administered by PriceWaterhouseCoopers

Background
BMW had acquired the Rover Group in 1994, but by 1999 it had become a major financial liability due to disappointing sales of some of its model ranges. In January 2000, it was reported that UK sales had fallen from more than 190,000 in 1998 to 143,000 in 1999 - a fall of more than 25% in sales for the company, despite overall new car sales increasing by 7%. Even Rover's newest model, the Rover 75 (launched in the spring of 1999), had failed to meet sales expectations.

Since September 1999 the venture capital company Alchemy Partners, run by Jon Moulton and Eric Walters, had been in talks with BMW about acquiring Rover. When news of the talks became public on 16 March 2000, Alchemy was widely expected to take control of at least some of the Rover Group, which BMW was prepared to sell. By that time, it was already decided that BMW would retain Mini (with the launch of an all-new Mini only a year away) and sell Land Rover to Ford. These were widely seen as the two most viable parts of the Rover Group.

Alchemy intended to name the company the MG Car Company, producing the MG F roadster and possibly developing additional, limited production sports cars. The Rover brand would have been dropped and all volume production of family cars abandoned, despite these cars making up the bulk of Rover sales - with more than 100,000 being sold in Britain alone during 1999. A large percentage of the workforce at Longbridge would also have been made redundant.

Jon Moulton withdrew the Alchemy bid when the Government added extra conditions to the sale, and a march through Birmingham led by Prof Carl Chinn opposed the Alchemy bid.

On 6 April 2000, John Towers — the most prominent of the four men known as the Phoenix consortium — presented a counter-offer to BMW. The Transport and General Workers Union (T&G), the UK Department of Trade and Industry (DTI), and the British public in general all threw their support behind Towers and the Phoenix Consortium, as Phoenix were the only potential bidders proposing to retain high-volume car production and full employment at the Rover plant in Longbridge, Birmingham. On 8 May, following a last-minute injection of finance from the First Union Bank of North Carolina, a deal with Phoenix was agreed. The sale was completed the next day.

Due to UK regulations that hold the prior owner of a company responsible for all redundancy payments if the said company declares bankruptcy within 3 years of sale, BMW guaranteed that Phoenix Venture Holdings (initially named MG Rover Holdings) would have enough money to keep Rover Group in business for at least 3 years following the sale. The agreed "dowry" from BMW was made up of a £427million interest-free loan and stocks of cars.

Kevin Howe was appointed MG Rover's managing director in July 2000.

Phoenix's short-term plan was to expand the MG range with sporting versions of existing Rovers, introduce new versions of the Rover 25, 45 and 75 models, reengineer and redesign the MG F, and eventually replace the entire model range with new cars developed through joint venture with another carmaker. The MG-badged versions of the Rover models were launched in the summer of 2001, and were reasonably popular. A 1.1 litre engine had already been added to the Rover 25 range, to give it a competitor at every level with most rival superminis. The MG F was updated shortly afterwards to become the MG TF, and a number of concept cars were shown to the public, hinting at all-new models which MG Rover was hoping to launch in the near future.

The consortium continued to enjoy strong UK press support for several years following the Phoenix coup, despite no all-new models being launched by the company. By 2003, MG Rover was the ninth best selling carmaker in Britain, whereas the Rover Group (which had still included Land Rover and Mini) had been the third biggest seller just five years earlier. It still had a 3.72% share of the new car market, accounting for more than 95,000 sales.

By the beginning of 2005, however, sales figures of MG Rover cars were declining sharply, not helped by the fact that most rival companies had launched all-new competitors in the previous five years. During 2004, the media had regularly reported that the company's sales were in decline.

The Rover 25 and 45, for instance, were updated versions of designs which had first been launched in 1995, and all of their major rivals had been replaced once - and in some cases twice - since then.

Other assets
 Studley Castle
 Powertrain Ltd

For accounting purposes, Phoenix Venture Holdings also includes various non-trading subsidiary companies that exist in name only.

These businesses include:

MG Rover Cars UK Ltd. - incorporated 22 March 2005;
MG Rover Powertrain Ltd. - incorporated 24 September 2003;
MG Rover Lease Plan Ltd. - incorporated 23 January 2002;
MG Rover OUV Ltd. - incorporated 23 January 2002;
MG Rover Group Trustees Ltd. - incorporated 30 April 2001;
MG Rover Group Senior Trustees Ltd. - incorporated 25 April 2001;
MG Rover Group Contract Trustees Ltd. - incorporated 24 April 2001;
MG Rover Executive Trust Company Ltd. - incorporated 5 October 2000;
MG Rover Heritage Ltd. - incorporated 5 October 2000;
MG Rover Property Holding Ltd. - incorporated 5 October 2000;
MG Rover Dealer Trust Company Ltd. - incorporated 9 June 2000;
MG Rover Employee Trust Company Ltd. - incorporated 9 June 2000;
Techtronic (2000) Ltd. - incorporated 6 April 2000;
Rover Financial Services (GB) Ltd. - incorporated 3 April 1997;
Phoenix Venture Leasing 2 Ltd. - incorporated 22 February 1995;
Phoenix Venture Leasing Ltd. - incorporated 11 October 1987;
MG Rover PAW Ltd. - incorporated 7 April 1986;
MG Rover Dealer Properties Ltd. - incorporated 14 February 1986;
Rover Cars Ltd. - incorporated 15 May 1984;
MG Rover Overseas Holding Ltd. - incorporated 29 October 1980;
Wolseley Motors Ltd. - incorporated 8 June 1979;
MG Rover Wholesale Ltd. - incorporated 28 March 1946; and,
Rover Company Ltd. - incorporated 13 June 1896

SAIC

Sources and further reading

External links
 Austin Rover unofficial site: Like a Phoenix from the flames

Holding companies of the United Kingdom
Automotive companies of the United Kingdom
Holding companies established in 2000
2000 in the United Kingdom

Phoenix Venture Holdings


Die Zwillingsschwestern aus Tirol ist ein deutsch-österreichischer Fernsehfilm von Franz Antel aus dem Jahr 1992. Die Heimatfilm-Komödie entstand als Film-Special der Familienserie Almenrausch und Pulverschnee.

Handlung
Im Tiroler Skiort Reith herrscht Aufregung: Schürzenjäger Bibi, der Neffe der Hotelbesitzerin Moser, ist aus dem Urlaub im Süden zurückgekommen. Vor allem Franz Gmeiner, der Besitzer der kleinen Pension Gipfelblick, freut sich darüber, hat Bibi doch mit seiner Unterschrift die Einwilligung für eine moderne Seilbahn gegeben, die Franz zusätzliche Gäste bringen soll. Als sich jedoch Frau Moser gegen die Seilbahn ausspricht, droht Franz der Ruin: Er hat bereits eine Firma mit dem Bau beauftragt und müsste hohe Ausfallzahlungen tätigen, für die er kein Geld hat. Er plant nun, seine Tochter Rosi aus München mit Bibi zu verkuppeln und durch die Heirat der beiden am Ende das Projekt doch noch finanzieren zu können.

Rosi kommt aus München nach Reith und geht als erstes zu ihrem Onkel Otto, mit dem Franz in langer Feindschaft lebt. Sie erfährt von ihm, dass Franz sie aus finanziellen Gründen mit Bibi verkuppeln will, und verunstaltet sich nun. Mit Perücke, falscher Zahnlücke, Sommersprossen und großer Brille jagt sie Bibi als Resi Gmeiner in die Flucht, den sie zudem zu ihrem Verlobten erklärt. Zusätzlich will sie ihm jedoch eine Lehre erteilen und trifft ihn abends in einer Bar – mit viel Schminke und modischen Sachen stellt sie sich ihm als Resis Zwillingsschwester Rosi vor und er ist sofort begeistert. Sie wechselt nun regelmäßig die Maskerade und erweckt als unattraktive Resi das Interesse des Architekten Peter Burger, der für Franz die Seilbahn entworfen hat. Peter bekommt bald mit, dass Resi und Rosi dieselbe Person sind, und Rosi verliebt sich in ihn. Bibi jedoch wird erst von seiner Tante aufgeklärt, dass Franz nur eine Tochter hat, und er gibt vor Rosi schließlich vor, dass er längst von ihrem Trick gewusst habe. Mit Peter habe er einen Spielgewinn im Casino darum gewettet, wer Rosi als Erstes rumkriegt. Wütend lässt Rosi Peter einen eigenen Spielgewinn zukommen und reist zurück nach München. Peter bleibt ratlos zurück. Otto hingegen hat es unterdessen geschafft, durch einen Trick alle glauben zu machen, dass er im Lotto gewonnen habe. Mit seinem Gewinn könnte er die Seilbahn finanzieren und so unterschreibt am Ende Frau Moser doch ihren Vertrag, da sie Angst um ihre Gewinne am Seilbahnprojekt hat.

Während einer Stammtischrunde kommt Franz auf den amerikanischen Gast Marilyn von einst zu sprechen und fragt sich, was wohl aus ihr geworden sei. In Amerika feiert unterdessen Marilyns Tochter Susan ihren 21. Geburtstag. Ihre Mutter ist verstorben und lässt ihr zu ihrem Geburtstag ein Kästchen überreichen. Darin eröffnet sie ihr, dass ihr Vater aus Reith stamme. Beigelegt ist ein Foto, das eine Skigruppe an einem Gipfelkreuz zeigt. Susan fährt mit ihrer Freundin Betsy nach Reith, stößt jedoch bei Franz und den anderen auf Ablehnung, da jeder glaubt, er könne ihr Vater sein und Alimentenforderungen befürchtet. Mit Peters Hilfe findet Susan die Namen der Männer auf dem Foto im Gipfelbuch von einst. Auf der Rückfahrt werden Peter und Susan von einem Schneesturm überrascht und retten sich in eine Nothütte. Hier finden sie eine Inschrift von Marilyn und einem gewissen F.G. Es stellt sich am Ende heraus, dass weder Franz noch der impotente Ferdinand Grienederl Susans Vater sind, sondern der damalige Fotograf des Bildes, Florian Grabner. Dies wiederum ärgert die Männer des Ortes, weil sich in der Zwischenzeit herausgestellt hat, dass Susan keine Alimentenjägerin, sondern Millionärin ist.

Produktion
Die Zwillingsschwestern aus Tirol wurde 1992 in Seefeld in Tirol gedreht. Der Film kombiniert die beiden Folgen Die Zwillinge von Seefeld (= Folge 1) und Die Väter aus Tirol (Folge 2) der Fernsehserie Almenrausch und Pulverschnee, wobei die Länge von 100 Minuten der Einzelfolgen für den Film auf 90 Minuten gekürzt wurden. Die FSK nahm das Filmspecial am 23. Juni 1992 ab.

Kritik
Der film-dienst nannte Die Zwillingsschwestern aus Tirol ein "triviales Serien-Special der achtteiligen (Fernseh-)Familienserie 'Almenrausch und Pulverschnee', für das die ersten beiden Folgen zusammen gekoppelt wurden."

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1992
Deutscher Film
Fernsehfilm (ORF)
Zwillinge im Film
Franz Antel

Die Zwillingsschwestern aus Tirol


Heinz Pönert (* 20. August 1920; † 2015 in Eisenhüttenstadt) war Fußballspieler in Leipzig und wurde mit der BSG Chemie Leipzig DDR-Meister. Später wurde er Fußballtrainer im DDR-Fußballspielbetrieb.

Sportliche Laufbahn

Spieler
Pönert war bis 1945 Spieler bei TuRa Leipzig und spielte mit diesem Verein in der Gauliga Sachsen, zu diesem Zeitpunkt eine der höchsten Spielklassen des Deutschen Fußballbundes. Nach dem Ende des Zweiten Weltkriegs wurde TuRa Leipzig aufgelöst, und viele der ehemaligen Spieler schlossen sich der neu gebildeten SG Leutzsch an. Unter ihnen war auch der 25-jährige Heinz Pönert. Der SG-Nachfolger, die ZSG Industrie Leipzig gehörte 1949 zu den Gründungsgemeinschaften der DS-Oberliga (spätere DDR-Oberliga). Im Stammaufgebot stand auch Pönert, der in der ersten Oberligasaison 1949/50 21 der 26 Punktspiele bestritt. Dabei wurde er flexibel in allen Mannschaftsteilen eingesetzt. Bereits in der zweiten Saison erkämpften sich die Leipziger, inzwischen als BSG Chemie antretend, die Meisterschaft. Der inzwischen 30-jährige Pönert wurde allerdings nur noch in drei Punktspielen eingesetzt. In der Spielzeit 1951/52 kam Pönert noch zweimal in Punktspielen zum Einsatz, danach beendete er seine Laufbahn als Fußballspieler. In der DDR-Oberliga war er zwischen 1949 und 1952 in 26 Punktspielen eingesetzt worden. Zu Torerfolgen kam er nicht.

Trainer
1953 begann Pönert als Fußballtrainer zu arbeiten. In der Saison 1953/54 betreute er den Oberligisten Empor Lauter, danach war er bei Chemie Leuna tätig und führte die Mannschaft 1955 in die drittklassige II. DDR-Liga. Vom März bis Juli 1958 war Pönert für 12 Spieltage Trainer beim Oberligisten Motor Jena, ehe er von Georg Buschner abgelöst wurde. Im Sommer 1961 übernahm er den Aufsteiger in die zweitklassige DDR-Liga Stahl Stalinstadt, der kurz darauf in Stahl Eisenhüttenstadt umbenannt wurde. Mit dem Liganeuling konnte er die Saison 1961/62 mit dem Klassenerhalt beenden. Nachdem er zu Beginn der Spielzeit 1962/63 das Traineramt beim DDR-Liga-Aufsteiger SC Frankfurt übernommen hatte, wurde ihm im November 1962 wegen "verbandsschädigendem Verhalten" vom DDR-Fußballverband die Trainerlizenz entzogen. Doch bereits zur Saison 1963/64 durfte Pönert in den Trainerberuf zurückkehren und betreute für drei Spielzeiten den DDR-Ligisten Motor Bautzen. Ab 1966 war er Trainer bei Aktivist Schwarze Pumpe und stieg bereits nach einer Saison aus der Drittklassigkeit in die DDR-Liga auf. In den 1980er Jahren war Pönert Bezirkstrainer beim Bezirksverband Frankfurt/Oder und lebte in Eisenhüttenstadt.

Weblinks

Literatur
 Hanns Leske: Enzyklopädie des DDR-Fußballs. Verlag Die Werkstatt, Göttingen 2007, ISBN 978-3-89533-556-3.
 Andreas Baingo, Michael Horn: Die Geschichte der DDR-Oberliga. Verlag Die Werkstatt, Göttingen 2003, ISBN 3-89533-428-6.
 DDR-Sportzeitung Deutsches Sportecho. Jahrgänge 1949 bis 1952

Einzelnachweise

Fußballspieler (TuRa Leipzig)
Fußballspieler (FC Sachsen Leipzig)
Deutscher
Fußballspieler (DDR)
Fußballtrainer (DDR)
Geboren 1920
Gestorben 2015
Mann
DDR-Meister (Fußball)
DDR-Bürger

Heinz Pönert


Lækjasteinbrjótur (fræðiheiti: Saxifraga rivularis) er blómplanta sem finnst á norðurslóðum norðurhvels og háfjöllum.
Á Íslandi finnst hann um land allt.

Lækjasteinbrjótur vex rökum jarðvegi. Er lágvaxin planta (3–12 sm) með gljáandi blöðum sem skiftast oft í 3 hluta eða eru sepótt og hvítum blómum sem deilast í 5 blöð. Hann blómgast í júní - júlí.

Lækjasteinbrjótur getur verið millihýsill fyrir víðiryðsvepp (Melampsora epitea).

Tilvísanir

Plöntur á Íslandi
Steinbrjótar

Lækjasteinbrjótur


An Vanilla cucullata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, Josias Braun-Blanquet ngan Karl Moritz Schumann. An Vanilla cucullata in nahilalakip ha genus nga Vanilla, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vanilla

Vanilla cucullata


El Frente Argentino de Liberación (FAL), también conocido como Fuerzas Argentinas de Liberación, fue una organización guerrillera la cual tiene sus orígenes aproximadamente en 1963 en Argentina de ideología marxista-leninista, la cual utilizó también el nombre de Fuerzas Argentinas de Liberación. Se proponía difundir el comunismo y el socialismo fundamentalmente entre los obreros, los estudiantes y los sectores populares de las villas de emergencia.

Origen y evolución
La principal característica de las FAL será su conformación de columnas autónomas bajo una serie de presupuestos básicos: lucha armada como método de intervención, antiimperialismo y enfrentamiento a la dictadura, dejando para otras coyunturas diversas definiciones políticas e ideológicas. Sus orígenes se remontan a fines de la década de 1950 como organización de cuadros, tras desprenderse del "Grupo Praxis" de Silvio Frondizi, y hacia mediados de la década siguiente comenzará a operar como frente. En tanto frente de columnas armadas, reunirá bajo la misma sigla a grupos de tendencia guevarista como a otros de mayor apertura al peronismo radicalizado. Algunas de sus columnas, como la Brigada Masetti, se autodisolverá en los primeros años de los setenta; otras se incorporarán al PRT-ERP, como la Columna Che Guevara y a la OCPO, como las FAL América en Armas.

Según Gambini. integraron el FAL seis agrupaciones: los disconformes con la Federación Juvenil Comunista encabezados por Hernán Jorge Enríquez; la Juventud Revolucionaria Peronista, del MRP conducida por Gustavo Rearte; el Partido Revolucionario de los Trabajadores, sector El Combatiente; los Socialistas Revolucionarios que pasaron al Partido Obrero Revolucionario Trotskista (PORT); la Vanguardia Comunista (VC) de tendencia maoísta y el Partido Comunista Revolucionario (PCR), también influenciado por los pensamientos de Mao.

Primeras acciones de la organización
En abril de 1962, cuando el grupo tenía entre 30 y 32 militantes, incluidas 8 o 9 mujeres realizó un robo en el Instituto Geográfico Militar ubicado en la calle Cabildo de Buenos Aires, tras un año de planeamiento,  en lo que fue el primer operativo de guerrilla urbana en la Argentina. Por medio de dos militantes que cumplían el servicio militar obligatorio en la unidad hicieron un molde de cera de la llave de la Sala de Armas de la Institución, con el cual luego confeccionaron un duplicado que les permitió el ingreso a la misma sin ser advertidos. Se llevaron 42 pistolas 11,25 y 7 ametralladoras entre PAM y Halcón y no hicieron reconocimiento alguno de autoría por lo que las autoridades lo consideraron realizado por delincuentes comunes.
Luego de ese golpe, el grupo asaltó un Registro Civil para llevarse documentos de identidad en blanco con los que luego falsificaron una identidad apócrifa. Valiéndose de militantes empleados bancarios desviaban chequeras de clientes a una dirección propia y uno de ellos cobraba cheques cuya firma imitaban, utilizando esa falsa identidad. Obtuvieron así dinero suficiente para comprar entre 11 y 13 terrenos en el Gran Buenos Aires.

El 5 de abril de 1969 un grupo que sorprendió a la policía por la eficacia con la que actuaron, tomó el Regimiento n.º 1 de Campo de Mayo y robó armas que fueron sacadas en un camión que fue luego abandonado. En mayo de 1969 la Policía siguió la pista de unos neumáticos que habían sido adquiridos para el camión que transportó lo robado e identifica al comprador, Alejandro Baldú, y a los agentes de propaganda médica Alberto Arruda (27), Sergio Pablo Bjelis (27) y Carlos Malter Terrada (24), el abogado Hernán Henríquez y al empleado bancario Juan Carlos Cibelli, si bien solamente logra detener a este último, que permanecerá en prisión hasta 1973. No detectan el nombre de la organización ni ésta sale a la luz.

La organización estaba preparando un asalto a un tren pagador haciéndose pasar por personal de la Fuerza Aérea para lo cual Baldú junto a otro militante, Carlos Della Nave, debían pintar con los colores usados por esa arma dos vehículos. En eso estaban en un galpón alquilado en las afueras de la ciudad de Luján cuando, entre el 16 y el 19 de marzo de 1970, la policía buscando delincuentes comunes ingresó al lugar, encontró armas, uniformes militares y camiones similares a los usados por la Fuerza Aérea y detuvo a Carlos Della Nave; según el FAL también lo hizo con Alejandro Baldú, hecho negado por el gobierno.

El secuestro del cónsul paraguayo
Los compañeros, que supieron casi de inmediato la detención, comenzaron a investigar diplomáticos a los cuales secuestrar para forzar que se legalizara su situación de Baldú y Della Nave, ya que suponían que estaban siendo torturados. Primero lo intentaron con el embajador de Alemania Federal en la Argentina, pero mientras lo vigilaban advirtieron que los custodios sospechaban. Entonces probaron con el cónsul inglés de La Plata, al que también se empezó a vigilar y fue allí que uno de los cuadros sugirió como objetivo al cónsul paraguayo en la ciudad de Ituzaingó (Corrientes) localidad de Argentina cercana a la frontera con Paraguay que se disponía a viajar a la Capital Federal con el fin de vender allí su Mercedes Benz mediante un aviso en el diario. En realidad era una víctima de muy baja categoría para presionar, máxime en comparación con otros secuestrados en esa misma época en otros países por organizaciones armadas de izquierda, como el embajador de Estados Unidos en Brasil, Charles Elbrik; el empresario ítalouruguayo Gaetano Pellegrini Giampietro, o el obispo de Guatemala, Mario Casariego, lo que suponía menos dificultades y quedaba en parte compensado porque estaba próxima la visita del presidente Alfredo Stroessner a la Argentina. El 24 de marzo de 1970 dos militantes fingiéndose interesados en adquirir el vehículo convencieron al cónsul que les mostrara personalmente el auto junto a su chofer y al llegar a los bosques de Palermo, los amedrentaron con armas, abandonaron al chofer con el auto y se llevaron al cónsul.

El documento que se hizo llegar a los periódicos fue firmado como Frente Argentino de Liberación-Grupo Operativo Táctico Emilio Jáuregui, con fecha 24 de marzo de 1970, y fue el primer mensaje a la opinión pública de una organización guerrillera en la Argentina en la década del 70 decía así:

El suceso tuvo gran repercusión en la prensa; por su parte Stroessner llegó como estaba previsto a la Argentina, almorzó con Onganía en la residencia presidencial de Olivos y luego se reunió a solas con el presidente argentino. La posición de Paraguay, expresada por boca del canciller Raúl Sapena Pastor, fue que su gobierno "dejaba el problema en manos argentinas" en tanto su homónimo argentino Juan Bautista Martín dijo que el gobierno paraguayo "no iba a interferir" y que no había iniciado gestión alguna. En realidad, la suerte de Waldemar Sánchez no inquietaba demasiado a los presidentes y fue así que Stroessner partió para la residencia El Messidor, en Villa La Angostura, en su previsto plan vacacional sin mencionar el tema en público.

La Policía Federal intentó sin éxito difundir en los medios la versión extraoficial de que Baldú podía haber sido muerto y enterrado por sus propios compañeros y un autodenominado Comando de Represión hizo explotar una bomba en el edificio donde supuestamente vivía Jacobo Tieffenberg, presidente de la FUA y militante del PCR matando una mucama e hiriendo de gravedad a otra en represalia -según dijo en un comunicado- por el secuestro. En realidad Tieffenberg no vivía allí desde hacía varios años. A la noche el gobierno comunicó su rechazo a las exigencias, afirmando que Baldú estaba prófugo de la justicia y Della Nave se encontraba "procesado por delitos comunes ante el Juzgado Federal de San Martín". El cálculo era: condenar a un diplomático de bajo rango que les importaba muy poco y demonizar a sus captores (y junto con ellos a la "subversión" en general).

En la madrugada del 26 de marzo el juez Luque, interviniente en la causa por el allanamiento al galpón de Luján tomó declaración indagatoria a Carlos Della Nave y permitió que fuera visto por los periodistas, que advirtieron lo que consideraron signos de tortura. El 27 de marzo el FAL dio otro comunicado, firmado como Frente Argentino de Liberación Nacional, en el cual por primera vez explicitaban sus objetivos. Luego de reiterar su versión de lo ocurrido a Baldú y Della Nave afirmaron:

Al día siguiente de madrugada liberaron al cónsul -que luego reconoció públicamente el buen trato recibido- con dinero suficiente para volver a su hotel. El episodio inspiró la novela de Graham Greene, El Cónsul Honorario, ambientada en una ciudad ficticia del noreste argentino, en la que una fuerza insurgente paraguaya para exigir la liberación de presos políticos del régimen de Stroessner secuestra a un diplomático de poca monta.

La revista Análisis en una nota sin firma hizo este balance: "El FAL consiguió algunos puntos victoriosos: una espectacular movilización policial había resultado infructuosa [para detenerlos o rescatar al cónsul], la organización guerrillera había ganado notoriedad internacional, y la aureola de humanitarismo les pertenecía" y el gobierno había "mantenido la imagen de autoridad al no aceptar el chantaje político". Dentro del FAL, según uno de sus militantes, consideraron que los fascinó la repercusión en los medios y les pareció que el secuestro había tenido una fuerza mucho mayor que ninguna otra acción, y que ese era el atajo correcto para seguir la lucha, una forma de operar sobre la realidad más rápida y efectiva que cualquier trabajo político de masas. Sin embargo, apenas dos meses después, el 29 de mayo de 1970, fue eclipsado por el secuestro y posterior asesinato de Pedro Eugenio Aramburu y nadie volvió a acordarse en las siguientes cuatro décadas del cónsul. Della Nave desapareció algunos años después y en cuanto a Baldú ninguna fuerza u organismo del Estado reconoció haberlo detenido, por lo que puede considerárselo como un detenido-desaparecido de la "guerrilla" o de la lucha armada, "pero todavía se trataba, por decirlo así, de "accidentes" de la represión, y no de una metodología planificada de exterminio; de hechos que incluso les causaban molestias a los represores, porque debían borrar todas las huellas del crimen sin contar con la logística eficiente que se implementaría seis años más tarde".

Otras acciones del mismo año fueron el asalto del Banco Provincial de Córdoba, del departamento Unión, realizado el 18 de junio, el robo en Córdoba el 8 de agosto de un camión de aves cuya carga distribuyen en un barrio humilde; el asalto al tren El Rosarino realizado el 25 de septiembre donde roban dinero y armas de la custodia; el asalto el 6 de octubre de la Clínica Mayo de la ciudad de La Plata donde roban instrumental quirúrgico; el septiembre de 1973 miembros de la Brigada Salvador Allende, la residencia de la Embajada de EE. UU., mediante seis proyectiles sincronizados eléctricamente y apuntados a lugares no habitados del edificio. el secuestro de un avión realizado el 15 de octubre para arrojar volantes sobre la ciudad de Rosario; el ataque el 29 de octubre a tres policías que custodiaban la embajada de los Estados Unidos en Buenos Aires, robándoles su armamento y uniformes y el asesinato del subcomisario Osvaldo Sandoval, segundo jefe de Asuntos Políticos de la Policía Federal realizado el 14 de noviembre.

Otras actividades
El grupo se mantuvo vigente a pesar de varias escisiones sufridas como: el FAL «22 de Agosto»; FAL «Che Guevara»; FAL «América en Armas»; la Brigada Masseti (responsable de una «expropiación» al supermercado Llaneza en Buenos Aires); y la FAL «Columna Inti-Peredo» (este último clamó responsabilidad por el Copamiento del Registro Nacional Automotor de San Justo en Buenos Aires). A la larga estas facciones se disolvieron, reagrupándose a la FAL original u a otras guerrillas.

Algunas escisiones llamaron a la población a votar en las elecciones de marzo de 1973, donde expresaron su apoyo al Frente Justicialista de Liberación.

Notas

Referencias

Guerrillas de Argentina

Frente Argentino de Liberación


الضياء الشمسي (بالإنجليزية : solar luminosity ويرمز له بالرمز ) هو وحدة تستخدم لقياس ضياء النجوم في علم الفلك ، حيث تماثل ضياء الشمس الذي يبلغ 3.846×1026 واط. يستخدم الضياء الشمسي عادة بدلاً من الواط لسهولة استخدامه بدلاً من صياغته في أرقام كبيرة جداً لا تساعد على الفهم والتقدير. وضياء النجوم هو كمية الطاقة الإشعاعية التي تطلقها في الثانية الواحدة.

ولكن الرقم المذكور أعلاه لا يأخذ في الحسبان ما تشعه الشمس من طاقة النيوترينو وبأخذ ذلك في الاعتبار نجد أن ضياء الشمس يبلغ 3.939 واط وهي تشمل كذلك كل أنواع الأشعة الكهرومغناطيسية.

وتعتبر الشمس نجماً ضعيف التغير إذ يتعرض تألقها لتموجات غيرات بسيطة ومن ضمنها التغيرات الدورية كل 11 سنة لظهور البقع الشمسية واختفائها والتي تغير من درجة ضياء الشمس بنسبة ±0.1%.

تعيين الضياء

يعتمد الضياء الشمسي على طاقة الإشعاع الشمسي المقاسة من الأرض أو المقاسة من قمر صناعي يدور في فلك حول الأرض وقريب منها. ويسمى متوسط طاقة الإشعاع فوق الغلاف الجوي للارض أحيانا بالثابت الشمسي .

وتعرف طاقة الإشعاع بأنها الطاقة الساقطة على وحدة المساحة، وعل ذلك يكون ضياء الشمس (أي الطاقة الكلية التي تشعها الشمس) هو طاقة الإشعاع المعينة من على الأرض (الثابت الشمسي) مضروبا في مساحة الكرة المحيطة بالشمس وينصف قطرها مساويا للمسافة بين الشمس والأرض، أي أن:

حيث :

 A وحدة فلكية معبرا عنها بالمتر ،

k ثابت (قريب جدا من 1) يأخذ في الاعتبار أن الوحدة الفلكية ليست مساوية تماما لمتوسط المسافة بين الشمس والأرض.

اقرأ أيضا

 كتلة شمسية
 نصف قطر الشمس
 نطاق صالح للسكن

المراجع

الشمس
علم الفلك النجمي
وحدات القياس الفلكي
وحدات قدرة

ضياء شمسي


සතර ඉර්ධිපාද සහ සතර මාර්ග ඵල යනු දෙකකි.
සතර ඉර්ධිපාද යනු, ඡන්ද, චිත්ත, වීරිය, වීමංසා යන හතරයි.
    ඡන්ද ඉර්ධිපාද යනු යම් කිසිවකට ඇති කැමැත්තයි.
    චිත්ත ඉර්ධිපාද යනු, අරමුණ කෙරෙහි බොහෝ කොට නැමුණා වූ හිතයි.
   වීරිය ඉර්ධිපාද යනු අරමුණ සඳහා වූ වීර්‍යයයි.
   වීමංසා ඉර්ධිපාද යනු, විමර්ශන නුවණ නොහොත් සතර මාර්ගපඅපාය දුක්ඛයාගේ භයානකත්වය, විශාලත්වය දක්නා වූද, සංසාර දුක්ඛයාගේ විශාලත්වය දක්නා වූද, ඉර්ධියෙහි අනුසස් දක්නා වූද,  ස්කන්ධාදී ගම්භීර ධර්මයන්හි හැසිරීමට සමර්ථ  වන්නා වූද ඥාණයයි.
(පූජ්‍ය රේරුකානේ චන්දවිමල හිමියන් විසින් රචිත "සත්තිස් බෝධිපාක්ෂික ධර්ම " පොත ඇසුරිනි)

සම්බෝධියට  පැමිණීමේ අදිය‍ර හතර

පුද්ගලයෙකු අරහත් බවට පැමිණෙන මාර්ගයේ අදියර හතරක් මෙසේ නම් කොට ඇත.

බෞද්ධ සහ ථේරවාද ධර්මය ඉගැන්වෙන පාසල්වල ඉහත සඳහන් අදියර බෞද්ධාගම පහුණු කිරීමේදී ප්‍රධාන වස්තු මාත්‍රයක් කර ඇත.

සාමාන්‍ය පුද්ගලයා

සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙක් සංසාරයේ ඇති වන නිමක් නැති වෙනස් කම් වලට මූහුණ දිය යුතු වේ. ඔවුන් කරන හොඳ හෝ නරක ඔන්ගේ කර්මයට බලපානු ඇත. එසේ හෙයින් ඔවුන්ගේ කර්ම ශක්තියට අනුකූලව සුගතියක් හෝ දුගතියක ඔවුන් උත්පත්තිය ලබන්නෝය. සාමාන්‍ය පුත්ගලයෙකුට තමන්ගේ සිත පාලනය කිරීමට නොදන්නා හොයින් ඔවුන් අතින් විශාල පාප කර්මයන් දැනුවත්ව හෝ නොදැනුවත්ව හෝ කෙරෙනු ඇත. ධර්මය නියම ආකාරයෙන් වටහා ගන්නට නොහැකි නිසා ඔවුන් බොහෝ දුක්ඛයන්ට මූහුණ පාන්නෝය.

ප්‍රශස්ත පුද්ගලයා

මෙම පුද්ගලයින් අව්‍යාජ බෞද්ධයෝ වෙති. ඔවුන් ආර්‍ය පුද්ගල යනුවෙන්ද හඳුන් වනු ලැබේ. තවද ඔවුන් ආත්ම හතක් ඇතුළත අරහත් භාවයට පත් වන බව සඳහන් වේ.
"ඕනෑම ප්‍රජාවක ' තථාගතයන් වහන්සේගේ අනුගාමික සංඝයා වහන්සේලාට හිමිවන්නේ උත්තරීතර ස්ථානයකි. එසේ හෙයින් සංඝයා වහන්සේලාට අනුගමනය කරන පුද්ගලයින් අනුත්තර ධර්මයෙහි ශ්‍රද්ධාව ක් ඇත්තේය."
ආර්‍ය සංඝයා වහන්සේලා ශ්‍රාවක කණ්ඩායම් හතරකට බෙදා ඇත. ඒ පහත සඳහන් අයුරින්ය.

සටහන්

{|

සතර සෘධිපාද


Kara film (Fransızca: film noir), öncelikle, kahramanlarını çürümüş ve itici algılanabilecek bir dünyanın içine yerleştiren Hollywood suç filmlerini tanımlamak için kullanılan bir sinema terimidir. Hollywood'un klasik kara film dönemi, 1940'ların başından 1950'lerin sonuna kadar uzanır. Bu dönemin az ışıklı, siyah beyaz çekilmiş kara filmleri, Alman Dışavurumcu sinemasından etkilenmiştir. Diğer taraftan ilk örnek teşkil eden hikâyeler ve klasik kara filmlere yönelik tutum, Büyük Bunalım döneminde Amerika Birleşik Devletleri'nde ortaya çıkan suç filmlerinden doğmuştur.

İlk kez 1946 yılında Fransız eleştirmen Nino Frank tarafından Hollywood filmleri için kullanılan kara film terimi, zamanında klasik kara filmler yapmış ve yapmakta olan film yapımcıları ve oyuncular tarafından bilinmiyordu. Pek çoğu, kara filmlere imza atmış olmasına rağmen, böyle bir tür yarattığının farkında olmadığını itiraf etmiştir. Kara film akımının kriterleri, tarihçiler ve eleştirmenler tarafından sonradan belirlenmiştir.

Kara - Nedir bu?
"Kara film akımını düşsel, tuhaf, erotik, karışık ve zalim olarak nitelendirerek işi basite alıyor olabiliriz…"  Bu, Fransız eleştirmenler Raymond Borde ve Etienne Chaumeton'un 1955 yılında yazdıkları "Panorama du film noir americain 1941-1953" (Amerikan Kara Filminin Panoraması) kitabında giriştikleri, kara film akımını ilk tanımlama çabasıdır ve konu üzerine yapılan sonraki birçok çalışmada temel olmuştur. Araştırmacılar her kara filmin bu beş özelliği eşit miktarda içermediğini -kimisinin daha düşsel, kimisinin özellikle acımasız olabileceğini- göstermek için çaba sarf etmiştir. Kara film için yapılan tanımların çokluğundan da anlaşıldığı üzere 50 yılda ortaya konulabilmiş net ve kısa bir tanım yoktur. Fransız eleştirmenlerin uyarısı işe yaramıştır: kökleri, sonuçları ve doğası itibarıyla bambaşka olan bu alana dair yapılacak genellemeler yetersiz kalacak ve basite indirgemeyle sonuçlanacaktır.

Kara filmler, gangster ve polis filmlerinden toplumsal filmlere kadar uzanan bir dizi türü kapsar ve Hollywood'un ana akımını oluşturan basit filmlerden abartılı olanlara kadar çeşitli görsel yaklaşımlar benimser. Pek çok eleştirmen, kara filmi başlı başına bir tür olarak ele alırken, aksini savunanlar da vardır. Genellikle kentsel dekorla ilişkilendirilmekle birlikte pek çok klasik kara film, küçük kasabalarda, banliyöde, kırsal bölgede ya da yolda geçer; bu nedenle Western filmlerinde olduğu gibi dekor, türü tanımlamak için yeterli olmaz. Aynı şekilde, özel dedektif ve femme fatale tiplemeleri, genellikle kara filmle ilişkilendirilen film karakterleridir ama kara filmlerin çoğunluğunda ikisine de rastlanmaz. Dolayısıyla tür tespiti için gangster filmlerinde olduğu gibi karakter temelli bir yaklaşımda da bulunulamaz. Kara filmlerde doğaüstü (bkz: korku filmi), spekülatif (bkz: bilimkurgu filmi) ya da müzikal motifler de yoktur. Benzer bir durum screwball komedisi denilen filmler için de söz konusudur. Bu filmler eleştirmenler tarafından bir tür olarak kabul edilir ama temel bir kriterleri yoktur. Daha çok filmlerdeki genel düzen ve tümünde görülmeyen bazı temel ilkelerin varlığıyla tanımlanırlar.

Bununla birlikte kara filmin kendine haslığı yüzünden bu alanın uzmanları, örneğin sinema tarihçisi Thomas Schatz, kara filmin bir tür değil de bir üslup olduğunu vurgular. Kara film çalışmalarında uzmanlaşmış ve kitapları Amerika'da en çok basılan eleştirmen olan Alain Silver bir döneme ve bir görüngüye atıfta bulunur; kara filmin diğer belirgin türlerin sahip olduğu tutarlı bir dizi görsel ve tematik kodu olduğunu dahi iddia eder. Diğer eleştirmenler kara film terimini bir "atmosfer", bir "hareket", bir "seri" anlamında ya da o dönemde çekilmiş birkaç filme işaret etmek için kullanırlar.

Kara filmin tarih öncesi
Kara filmin kökeni yalnızca sinemada değil diğer sanatsal ortamlarda da bulunmaktadır. Klasik üslupla bağlantısı olan düşük aydınlatma düzeni, Maniyerist ve Barok dönem sanatçılarının 15. ve 16. yy.larda geliştirdiği resimde gölgelendirme (chiaroscuro) ve keskin kontrastlar kullanma (tenebrizm) geleneğiyle ilişkilidir. Kara film estetiği, 1910'ların ve 1920'lerin tiyatro, fotoğraf, resim, heykel ve mimarisiyle yakın ilişki içinde bulunan Alman Dışavurumculuğu'ndan derin biçimde etkilenmiştir.

Hollywood film sanayisinin patlama yaşaması ve daha sonra Nazi iktidarının Dışavurumcu harekete dahil olan ya da onlarla çalışan pek çok sinemacıyı göç etmeye zorlaması, kara film yolunda pek çok fırsat kapısı açmıştır. En ünlü klasik kara filmlerin bazılarına imza atan Fritz Lang, Robert Siodmak ve Michael Curtiz gibi yönetmenler dramatik ışık teknikleri ve psikolojik olarak etkileyici mizansenlerle katkıda bulunmuştur. Lang'ın 1931 yılında çektiği başyapıtı M, dönemin kara film karakteristiği barındıran başlıca suç filmlerinden biridir. Kara film tipinde bir olay örgüsüne sahiptir, kahramanı ve takipçileri suçludur. M aynı zamanda klasik dönemin pek çok Amerikan kara filminde rol alacak olan Peter Lorre'nin başarılı oyunculuğuyla da dikkat çekmiştir.

[[Dosya:MarleneSmokes2.jpg|küçükresim|upright=1.14|sağ| "Özgün" femme fatale, Marlene Dietrich, kara filmin karakteristiği olan sigarasıyla, Josef von Sternberg'in dokunaklı melodramı Mavi Melek in (Der blaue Engel, 1930) ünlü karesinde]]

1931 yılına gelindiğinde, yılda altı film çeken Curtiz beş yıldır Hollywood'daydı. Onun Sing Sing'te 20.000 Yıl (20,000 Years in Sing Sing, 1932) ve Özel Dedektif 62 (Private Detective 62, 1933) filmleri kara film olarak sınıflandırılabilecek erken dönem Hollywood sesli filmlerindendir. Dışavurumcu eğilim taşıyan ve özellikle özgür bir üsluba sahip filmler arasında, Universal Stüdyolarının Drakula (1931), Mumya (1932) (ilkinin sinematografı olan Berlin'de eğitim görmüş Karl Freund ikincisinin yönetmenliğini yapmıştır) ve yönetmenliğini Edgar G. Ulmer'in yaptığı Kara Kedi (The Black Cat, 1934) gibi filmler vardır.

Universal'in korku filmleri hem öykü hem duyarlılık bakımından kara film türüne en çok yaklaşan filmlerdir; bununla birlikte İngiliz sanatçı James Whale tarafından yönetilen ve Amerikalı sanatçı Carl Laemmle Jr. tarafından filme alınan Görünmez Adam (The İnvisible Man, 1933) ve Şangay Ekspresi (The Shangai Exspress, 1932) ve Viyana'da doğan ama Amerika'da büyüyen Josef von Sternberg'in yönettiği Şeytan Bir Kadındır (The Devil Is a Woman, 1935) gibi filmler de erotizmleri ve barok görsel üsluplarıyla klasik kara filmin temel özellikleriyle uyumludur. Sternberg'in sessiz filmi Yeraltı nın (Underworld, 1927) ticari başarısının nedeni Hollywood'un gangster filmleri akımını reddetmesidir. Bu türdeki Küçük Sezar (Little Caesar, 1931), Halk Düşmanı (The Public Enemy, 1931) ve Yaralı Yüz (Scarface, 1932) gibi popüler yapımlar, dönemin film kahramanlarının ahlaki olarak ayıplanacak özellikler taşımasının örnekleridir.

Klasik kara film, romantik, kaderci yaklaşımıyla ve lanetlenmiş kahramanları kutsamasıyla bilinen 1930'ların Fransız şiirsel gerçekçiliğinden de önemli oranda etkilenmiştir. Kara filme etki eden bir diğer akım da belgeselimsi havasıyla 1940'ların İtalyan Yeni Gerçekçiliğidir. Warner Bros draması Ben Bir Prangalı Hapishane Kaçağıyım (I Am a Fugitive from a Chain Gang, 1932) bu duyarlılıkları taşıyan bir filmdir. Klasik kara film dönemine ait Çıplak Şehir (The Naked City, 1948) (yön: Jules Dassin), ve Sokaklarda Panik (Panik in the Streets, 1950) (yön: Elia Kazan) gibi filmler set dışında yapılan çekimler ve profesyonel olmayan oyuncularla Yeni Gerçekçi yaklaşıma eğilim göstermiştir. Artık kara film olarak sayılan birkaç film de, sıradan kahramanlar kullanmaya başlayarak yeni gerçekçiliğe kapı aralamıştır. Bunun en ünlü örneği yine Viyana'da doğan ve Berlin'de eğitim gören Amerikalı yönetmen Billy Wilder'ın Kayıp Haftasonu adlı filmidir (The Lost Weekend, 1945). (Sırası gelmişken belirtmek gerekir; yeni gerçekçilik etkilenimlerine dair ilk örneklerden birisi Siodmak ve Wilder'ın beraber yazdığı ve Siodmak ile Ulmer'in yönettiği Menschen am Sonntag adlı filmdir).

Bir kara film olmasa da, Orson Welles'in yönettiği 1941 yapımı Yurttaş Kane'''deki (Citizen Kane) Sternbergyen görsel karışıklık ve dış ses anlatımıyla ilerleyen karmaşık yapı birçok kara filmde kullanılmıştır.

 "Cinayetin Basit Sanatı"
Kara filmi etkileyen başlıca edebi eserler Amerikan dedektif ve suç kurgularının hard boiled adı verilen ekolüdür. Dashiell Hammett (ilk romanı Kızıl Hasat, 1929) ve James M. Cain (ilk romanı Postacı Kapıyı İki Kere Çalar, 1934) gibi yazarlar ekole öncülük etmiş, Black Mask gibi dergiler yaygınlık kazanmasını sağlamıştır. Malta Şahini (The Maltese Falcon, 1941), Cam Anahtar (The Glass Key, 1942) gibi klasik kara filmler, Hammett'in romanlarından uyarlanmıştır; Cain'in romanı Çifte Tazminat (Double Indemnity, 1944), Mildred Pierce (1945), Postacı Kapıyı İki Kere Çalar (1946) ve Sevginin Sevimli Taklidi adlı öyküden uyarlanan Az Kırmızı (Slightly Scarlet, 1956) filmlerine temel oluşturmuştur. Klasik dönemden on yıl önce Hammett'in bir hikâyesi, Rouben Mamoulian'ın yönettiği, Sternberg'le düzenli olarak çalışan Lee Garmes'ın süpervizörlüğünü yaptığı Kent Sokakları (City Streets, 1931) adlı gangster melodramına kaynaklık etmiştir. Pek çok kara film karakteristiğini hem üslup hem de öykü bazında barındıran Kent Sokakları, Lang'ın Msinden bir ay önce gösterime girdiği için, ilk büyük kara film olma iddiasını taşır.

Raymond Chandler 1939 yılında yazdığı Büyük Uyku (The Big Sleep) adlı eseriyle kısa sürede hard boiled ekolünün en ünlü yazarı haline gelmiştir. Chandler yalnızca romanlarıyla büyük kara filmlere kaynaklık etmekle kalmamış –örneğin Cinayet, Tatlım (Murder, My Sweet, 1944; Uğurlar Olsun, Aşkım adlı eserinden uyarlamadır), Büyük Uyku, (The Big Sleep, 1946) ve Göldeki Kadın (Lady in the Shadow, 1947) – kendisi de Çifte Tazminat, Mavi Dalya (The Blue Dahlia, 1946) ve Trendeki Yabancılar (Strangers on a Train, 1951) filmlerinin senaryolarını yazarak önemli bir senarist haline gelmiştir. Chandler da, Hammett gibi romanlarının merkezine özel dedektif olan kahramanını yerleştirirken, Cain daha az kahramanvari roman kişileri yaratmıştır ve cinayetin çözümünden ziyade psikolojik ifade üzerinde yoğunlaşmıştır. Cain'in yaklaşımı hard boiled türünün kara roman olarak adlandırılan alttürüne yerleştirilir. 1940'larda, bu öykülerin en doğurgan ve başarılı yazarlarından biri Cornell Woolrich olmuştur (takma ad olarak kimi zaman George Hopley ya da William Irish isimlerini de kullanmıştır). Başka hiçbir yazarın basılmış eserleri, klasik dönem kara filmine temel oluşturmak konusunda Woolrich'inkiler kadar verimli olmamıştır. 13 eseri filme çevrilmiştir (Kara Melek (Black Angel, 1946), Şafağa Kadar (Deadline at Dawn, 1946), ve Gecede Korku (Fear in the Night, 1947) vb.).

Sıklıkla gözden kaçırılan ama kara filme kaynaklık eden çok önemli bir isim daha vardır: William R. Burnett. İlk romanı Küçük Sezar 1929 yılında yayımlanmıştır. 1931 yılında Warner Bros'un dikkatini çekmiş, sonraki yıl Burnett'tan Yaralı Yüz filmini senaryolaştırması istenmiştir ve yine aynı yıl öykülerinden biri, Şehrin Canavarı (Beast of the City) adıyla sinemaya uyarlanmıştır. Bu filmler çok erken çekilmiş olmalarına rağmen, kimi eleştirmenler onları kara film olarak niteler. Burnett'ın karakteristik anlatımcı tutumu, hard boiled yazarları ve onların kara filmci ortakları arasında bir yere denk düşer – roman kişileri hep kahramanvari, gangstervaridir. Klasik dönem boyunca Burnett'ın hem öyküleri hem senaryoları, şimdi geniş kitleler tarafından kara film olarak bilinen yedi filme temel oluşturmuştur: Yüksek Zirve (High Sierra, 1941), Bu Silah Kiralıktır (This Gun for Hire, 1942) ve Asfalt Orman (The Asphalt Jungle, 1950).

 Klasik dönem

1940'lar ve 50'ler genellikle Amerikan kara filminin "klasik dönemi" olarak bilinir. Üçüncü Kattaki Yabancı (Stranger on the Third Floor, 1940), ilk "gerçek" kara film olarak kabul edilmektedir. Şehir Sokakları ve Fritz Lang tarafından yönetilen Hiddet (Fury, 1936), Hayata Bir Kez Geliyorsun (You Only Live Once, 1937) gibi diğer II. Dünya Savaşı suç melodramları bazı eleştirmenler tarafından mükemmel kara filmler olarak kabul edilirken, çoğunluk bunları "ilk-noir" ya da benzeri terimlerle kategorize eder. Pek çok eleştirmen, klasik kara film döneminin iki on yılı (40'lar ve 50'ler) arasında dikkate değer bir fark olduğunu söyler. Hikâyenin başkahramanın gözünden anlatılması tekniğinin kayboluşundan başka ne gibi bir farklılık olduğu konusunda ortak görüş yoktur, ancak 1950'lerin kara filmlerinin daha "aşırı" (extreme) olduğu konusunda ortaklaşılır.

Orson Welles'in Habisin Dokunuşu (Touch of Evil, 1958) filmi klasik dönemin son filmi olarak kabul edilir. Bazı akademisyenler kara filmin aslında sona ermediğini, ama üslubunun Hollywood'un önderliğinde değişik yönlere doğru gelişen yapım şartlarıyla güncellenip, şekil değiştirdiğini söylerler –bu bakımdan, kara film geleneğinde olan ama daha sonra çekilen filmler, klasik kara filmin devam eden bir parçası olarak görülür. Bununla birlikte eleştirmenlerin çoğu klasik dönemden sonra yapılan filmlerin hakiki kara filmlerden başka bir şey olduğu görüşündedir. Onlara göre gerçek kara film, geçici ve sınırlı bir coğrafyaya aittir; bu nedenle klasikleri taklit etmeye çalışan sonraki filmler onlardan ayrılır çünkü yaratıcıları artık kara film diye bir üslubun farkındadır. Yukarıda da bahsedildiği üzere, kara filmin klasik döneminde bu kavram henüz oluşmuş değildir.

Klasik dönem filmlerinin çoğu büyük yıldızların oynadığı düşük bütçeli filmlerdir (B-film) ve yazarları, yönetmenleri, sinematografları ve ekip elemanları kimi zaman Hollywood'un kara listesinde olan (Komünist Parti sempatizanı olmalarından şüphelenilen) kişiler olmuştur. Kendilerini tipik büyük film kısıtlamalarına sokmamışlardır. Amerikan film piyasasının sınırlamalarını belirleyen yapım kodunun, hiçbir film karakterinin cinayetten çıkar sağlamaması gerektiği yönünde bir kural getirmesine karşın özellikle B tipi kara filmde bu, çok zaman yapılmıştır. Tematik olarak kara filmler sıklıkla, sorgulanabilir erdemlere sahip bir kadını hikâyenin merkezine alır ve bu ayırıcı özelliklerden biridir. Bu damardan giden dikkate değer bir film Billy Wilder'ın yönettiği, Barbara Stanwyck'in Phyllis Dietrichson (Sternberg'in yönettiği filmlerde sıra dışı bir kariyer yakalayan Marlene Dietrich'e atıf yapılmıştır) rolüyle unutulmaz bir femme fatale oynadığı Çifte Tazminat adlı filmdir. Tamamen A sınıfı bir yapım olan filmin ticari başarısı ve aldığı yedi Oscar ödülü onu olasılıkla en etkileyici erken dönem kara filmlerden biri yapmış, daha sonra kötü kız filmleri olarak bilinecek pek çok filme öncülük etmiştir.

Geleneksel A sınıfı filmlerin, dramatik olmakla birlikte, olumlu, güven tazeleyici bir mesaj aktarmak, saklı bir kamera ve montaj tekniği kullanmak, yumuşak ışıkla aydınlatılmış sahneler ve ihtişamlı dekorlar kullanmak gibi kuralları vardır. Kara film yapımcıları bunu altüst ederek; güvensizlik, kinizm ve absürdlük hissi veren kasvetli, sofistike dramalar yaratmışlardır, genellikle dekor kullanmaksızın şehirde çekim yapmışlar ya da bütçe dostu bir minimalizmi benimsemişler, çarpıcı bir dışavurumcu ışık kullanımına başvurarak rahatsız edici kamera açıları ve karmaşık geri dönüşler kullanmışlardır. Kara film üslubu yavaş yavaş Hollywood'un ana akımını da etkilemiştir.

 Klasik dönemin önemli Amerikan kara filmleri
(Yönetmenleriyle ve dikkate değer kara film oyuncularıyla birlikte)

 1940 - 1949
 Üçüncü Kattaki Yabancı (Stranger on the Third Floor, 1940) y. Boris Ingster, o. Peter Lorre
 Yüksek Zirve (High Sierra, 1941) y. Raoul Walsh, o. Ida Lupino, Humphrey Bogart
 Malta Şahini (The Maltese Falcon, 1941) y. John Huston, o. Bogart
 Şüphenin Gölgesi (Shadow of a Doubt, 1943) y. Alfred Hitchcock, o. Joseph Cotten
 Laura (1943) y. Otto Preminger, o. Gene Tierney, Dana Andrews, Clifton Webb
 Çifte Tazminat (Double Indemnity, 1944) y. Billy Wilder, o. Fred MacMurray, Barbara Stanwyck, Edward G. Robinson
 Yaratılan Adam (The Lost Weekend, 1945) y. Wilder, o. Ray Milland
 Ömre Bedel Kadın (1945) y. Michael Curtiz, o. Joan Crawford, Zachary Scott
 Büyük Uyku/Birleşen Kalpler (The Big Sleep, 1946) y. Howard Hawks, o. Bogart, Lauren Bacall
 Şeytanın Kızı Gilda/Şeytan Kadın (Gilda, 1946) y. Charles Vidor, o. Rita Hayworth, Glenn Ford
 Katiller (The Killers, 1946) y. Robert Siodmak, o. Burt Lancester, Ava Gardner, Edmond O'Brien
 Kötü Ün (Türkiye'de Aşktan da Üstün adıyla de bilinen filmin orijinal adı Notorious, 1946) y. Hitchcock, o. Claude Rains, Cary Grant, Ingrid Bergman
 Postacı Kapıyı İki Kere Çalar (The Postman Always Rings Twice, 1946) y. Tay Garnett, o. Lana Turner, John Garfield
 Yabancı (The Stranger, 1946) y. Orson Welles o. Robinson, Loretta Young, Welles
 Karanlık Geçit (Dark Passage, 1947) y. Delmer Daves, o. Bogart, Bacall
 Şangaylı Kadın (The Lady from Shanghai, 1947) y. Welles, o. Hayworth, Welles
 Maziden Gelen (Out of the Past, 1947) y. Jacques Tourneur, o. Mitchum, Jane Greer, Kirk Douglas
 Key Largo (1948) y. Huston, o. Bogart, Robinson, Bacall
 Demir Yumruk (The Set-Up, 1949) y. Robert Wise, o. Robert Ryan, Totter
 Zirve (White Heat, 1949) y. Walsh, o. James Cagney, O'Brien

 1950 - 1958
 Elmas Hırsızları (The Asphalt Jungle, 1950) y. Huston o. Sterling Hayden
 D.O.A. (1950) y. Rudolph Mate, o. O'Brien
 Tehlike İşareti (In a Lonely Place, 1950) y. Nicholas Ray o. Bogart, Gloria Grahame
 Gece ve Şehir (The Night and the City, 1950) y. Jules Dassin, o. Richard Widmark, Tierney
 Sunset Bulvarı (The Sunset Boulevard, 1950) y. Wilder, o. William Holden
 Büyük Karnaval (Ace in the Hole, 1951) y. Wilder, o. Douglas, Jan Sterling
 Trendeki Yabancılar (Strangers on a Train, 1951) y. Hitchcock, o. Farley Granger, Ruth Roman
 Kuzey Caddesindeki Pikap Pickup on South Street, 1953) y. Samuel Fuller, o. Widmark
 Ölüm Korkusu (The Big Heat, 1953) y. Fritz Lang, o. Ford, Grahame
 Ölüm Gibi Öp (Kiss Me Deadly, 1955) y. Robert Aldrich
 Caniler Avcısı (The Night of the Hunter, 1955) y. Charles Laughton, o. Mitchum, Shelley Winters
 Kanundan Kaçılmaz (The Killing, 1956) y. Stanley Kubrick, o. Hayden, Coleen Gray, Vince Edwards
 Lekeli Adam (The Wrong Man, 1956) y. Hitchcock, o. Henry Fonda
 Başarının Tatlı Kokusu (Sweet Smell of Success, 1957) y. Alexander Mackendrick, o. Lancester, Tony Curtis
 Bitmeyen Balayı (Touch of Evil, 1958) y. Welles, o. Charlton Heston, Janet Leigh, Welles

 Yönetmenler ve kara film işi

Gerçekte kim olduğu bilinmeyen bir yönetmen tarafından yönetilen Üçüncü Kattaki Yabancı (Stranger on the Third Floor) bir RKO B sınıfı film iken; önceki dönemlere ait sürekli üne dayalı filmler Wilder, Alfred Hitchcock ve Malta Şahini (The Maltese Falcon) filminde yönetmen olarak sahneye ilk kez çıkan John Huston gibi adlarıyla ün yapan yönetmenler tarafından A sınıfı filmler grubuna uygun görülmüştür. Otto Preminger'nin Laura (1944) filmi ile gelen başarısı ün yapmasını sağlamış (Dana Andrews ile yaptığı; Düşmüş Melek (Fallen Angel,1945) ve Kaldırımın Sonlandığı Yer (Where the Sidewalk Ends, 1950) adlı klasik kara filmler altına girilen borcun hakkını verir) ve Issız Bir Yerde (In a Lonely Place) filmi Nicholas Ray'in kariyerinde benzer bir şeye yol açmıştır (diğer kara filmleri- Gece Yaşarlar (They Live by Night,1948), Tehlikeli Zeminde (On Dangerous Ground, 1951)- ilk sahneye çıkışını içerir). Orson Welles'in finans konusunda dile düşen sorunları vardır fakat çektiği üç kara filmin bütçesi oldukça iyidir: Yabancı (The Stranger) (en geleneksel filmi) ve Habisin Dokunuşu (Touch of Evil) (açıkça kişisel bir çalışma) filmlerinin her ikisi de daha düşük bütçeye sahiptir ama reklamlarının yapılması yeterli olmuştur; Şangay'dan Gelen Kadın (The Lady from Shanghai) ise A sınıfı düzeyinde tam destek almıştır; Fritz Lang'ın kara filmlerinin çoğu da (ki bunlar arasında Edward G. Robinson'ın oynadığı Penceredeki Kadın (The Woman in the Window, 1945) ve muzip bir şekilde eğlendirici olan Scarlett Caddesi (Scarlett Street, 1945) filmleri de vardır) benzer şekilde orta düzeyde bütçeler ile üretilmiştir. Raoul Walsh, çalışkan bir yönetmen olarak ilk yarım yüzyılı boyunca çok fazla adını duyuramaz, fakat üç klasik kara filminin (başrolde Humphrey Bogartın oynadığı İnfazcı (The Enforcer, 1951), bu grubu tamamlar) hiçbiri bütçe olarak ortanın, kalite olarak da yüksek seviyenin altında değildir. Evvelce belirtilenlere ek olarak, yüksek bütçeli Hollywood kara filmlerinin diğer yönetmenleri arasında Edward Dmytryk (Cinayet Sevgilim (Murder, My Sweet), Çapraz Ateş (Crossfire, 1947)), Henry Hathaway (Karanlık Köşe (The Dark Corner, 1946), Ölüm Öpücüğü (The Kiss of Death, 1947)) ve John Farrow (Büyük Saat, (The Big Clock, 1948), Onun Tarzında Bir Kadın (His Kind of a Woman, 1951)) gibi isimler vardır.

Buna rağmen, kara film olarak kabul edilen Hollywood filmlerinin büyük çoğunluğu B sınıfı filmdir; bunlardan bir kısmı kendi A sınıfı filmlerinin altındaki iki film birden gösterimlerinde kullanılmak için büyük stüdyolar tarafından yapılmıştır; bir kısmı ise oldukça iyi monogram resimlerinden (ki bu yöntem ile birçok A sınıfı yapımını taklit etme çabasıyla belli filmler için fazla savurganlık yapılmıştır) Producers Releasing Corporation (PRC) gibi daha zayıf girişimlere kadar farklı yöntemleri içeren daha küçük, dolayısıyla yoksun stüdyo (poverty row studios) olarak adlandırılan stüdyolarda yapılmıştır; ve bir kısmı da bağımsız, çoğunlukla aktörlere ait ve en büyük dağıtım şirketlerinden biri ile anlaşmalı şirketler tarafından yapılmıştır. Robert Wise, bir diğer filmi de: Öldürmek için Doğmuş (Born to Kill, 1947)'tur) ve Anthony Mann (T-Men (1947), Acemi Anlaşma (Raw Deal,1948)) yüksek bütçeli yapımlar üzerinde düzenli bir çalışmaya terfi etmeden önce, çoğunluğu kara film olan bir dizi etkileyici B sınıfı film yapmışlardır. Jacques Tourneur, bazı eleştirmenler tarafından klasik kara filmler arasında en iyisi olarak seçilen Geçmişten (Out of the Past) adlı A bütçeli filmini yönetmeden önce 30'un üstünde Hollywood B filmi yapmıştır (ancak şu an çoğu tamamen unutulmuştur). Samuel Fuller (bir diğer filmi de: Ölüler Ülkesi A.B.D (Underworld U.S.A, 1961)'dir), Joseph H. Lewis (Çılgın Silah (Gun Crazy, 1949), Büyük Caz Topluluğu, (The Big Combo, 1955)) ve Phil Karlson (Kansas Kenti Güvende (Kansas City Confidential, 1952), Rico Kardeşler (The Brothers Rico, 1957)) çektikleri B sınıfı filmler ile büyük kazançlar elde etmişlerdir. 1945'te Edgar G. Ulmer, tüm zamanların en çok rağbet gören kara film klasiklerinden olan Sapmayı (Detour, 1945) PRC'de yapar. B sınıfı film; 1940'ların sonlarında ve 1950'lerde Ida Lupino'ya Hollywood'da tek kadın yönetmen olma fırsatını sağlamıştır; kendisinin en iyi bilinen filmi, şirketi The Filmakers'da yapılan ve RKO ile dağıtımı yapılan Otostopçu (The Hitch Hiker, 1953)'dur. Bu film, Amerika Birleşik Devletleri Uluslararası Film Tescili (National Film Registry) için gün verilen büyük stüdyolar dışında çekilen 7 kara filmden biridir; diğerleri Sapma (Detour), Çılgın Silah (Gun Crazy), D.O.A, Ölüm Gibi Öp (Kiss Me Deadly), Başarının Mis Kokusu (Sweet Smell of Success) (bundan önceki dört filmin dağıtımı United Artists tarafından yapılmıştır-stüdyosuz stüdyo (studio without studio)) ve Habisin Gücü (Force of Evil,1948). Metro-Goldwyn-Mayer'ın yönetmeni Abraham Polonsky ve yıldızı parlayan John Garfield'ın her ikisi de 1950'lerde kara listeye alınır. Bağımsız yapım genellikle sınırlı olan koşullar anlamına gelmiştir; fakat her zaman değil - örneğin Başarının Mis Kokusu (Sweet Smell of Success), yapımcılarının orijinal planlarına rağmen ucuza çıkartılamamıştır; çoğunluk tarafından A bütçeli kara film olarak kabul edilse de özünde bir B filmi olduğu söylenebilir.

Belki de hiçbir yönetmen, Hollywood'a 1940'ta gelişinden önce bir dizi film çeken Robert Siodmak kadar bu ruhu veremez. Kendisi daha çok A özellikleri üzerinde çalışırken, bugün klasik kara film olarak kabul edilen 8 film çekmiştir (aynı durum, sadece Lang ve Mann'da görülebilir). Burt Lancaster'in ilk filmi Katiller (The Killers, 1946)'e ek olarak Siodmak'ın türe önemli katkıları arasında 1944'lerin Hayalet Kadın (Phantom Lady, 1944) filmi (bir seri başı B filmi ve Woolrich uyarlaması), alaylı bir şekilde adlandırılan Noel Tatili (Christmas Holiday, 1944) ve Şehrin Feryadı (Cry of the City, 1948) filmleri vardır. Yeniden Lancaster'in önderliğinde yapılan Çapraz (Criss Cross, 1949) filmi, Siodmak'ın; B filminin etkilerini nasıl bir kara filme kazandırdığını örnekler. Daha düşük bütçelerde; karakterde ve mesajda kendini belli eden, nispeten daha serbest olan kısıtlamalara ek olarak, B yapımının doğası tamamen ekonomik nedenlerle kendini kara filme verir: loş aydınlatma sadece elektrik maliyetlerinde tasarruf sağlamamış ayrıca ucuz örtü kullanımına imkân vererek bu yönde de bir kazanç sağlamıştır (sis ve duman da ayrıca bu amaca hizmet eder); gece çekimleri, aceleye getirilen yapım programları tarafından zorlanmıştır; çok açık olmayan motivasyonlara ve merak uyandıran yumuşak geçişlere sahip olay örgüleri çok hızlı yazılan senaryoların bir sonucudur, ancak tüm sahneleri çekmek için yeterli zaman ve para mevcut olmamıştır. Çapraz (Criss Cross) filminde, Siodmak; femme fatale rollerini en anlaşılır şekilde oynayan Yvonne De Carlo ile bütünleştirerek, karizmatik çapkın adam rollerinden birinde Dan Duryea ve silahlı bir soyguncuya dönüşen bir Amerikan askeri ve perişan olmaya kararlı saplantılı romantik biri olarak zaten yıldızı parlamış olan Lancaster ile tüm etkileri göstermeyi başarmıştır.

 Birleşik Devletler dışında kara film

Bazı eleştirmenler klasik kara filmi yalnızca Birleşik Devletler'e has saymaktadır; örneğin, Alain Silver ve Elizabeth Ward: "Western türüyle birlikte kara film yerli bir Amerikan türü olma payesini taşımaktadır… tamamen Amerikan film üslubundadır." Bununla birlikte çoğu sinemacı kara filmi uluslararası bir fenomen olarak görür. Klasik dönem olarak kabul edilen dönemin başından önce bile Hollywood dışında, kara filmi önceleyen filmler yapılmıştır. Buna örnek olarak Jules Duvivier'in yönettiği Pepe ve Moko (Pepe le Moko, 1937) ve Marcel Carne'nin yönettiği Gün Doğar (Le Jour se leve, 1939) gibi Fransız yapımları gösterilebilir.

Klasik dönem boyunca da Birleşik Devletler dışında, özellikle de Fransa'da çekilmiş, Amerikan kara filminin tarzını, temalarını ve duyarlılığını paylaşan ve bu nedenle kara film olarak nitelenebilecek filmler yapılmıştı. Belirli durumlarda bu filmlerin Hollywood kara filmiyle olan ilişkisi çok bellidir. Amerika'da doğan yönetmen Jules Dassin [Hollywood kara listesi|Hollywood'un kara listesine] alındığı için 1950'lerin başında Fransa'ya taşınmış ve en ünlü Fransız kara filmlerinden birine imza atmıştı: Bela (Rififi, 1955). Kara film olarak sınıflandırılan diğer tanınmış Fransız filmleri arasında Henri-Georges Clouzot'nun yönettiği Altıncılar Rıhtımı (Quai des Orfevres, 1947) ve Şeytan Ruhlu İnsanlar (Les Diabliques, 1955) adlı filmler; Jacques Becker'in yönettiği Altın Miğfer (Casque d'or, 1952) ve Touchez pas au grisbi (1954) adlı filmler; Louis Malle'ın yönettiği Darağacı Asansörü (Ascenseur pour l'echafaud, 1958). Fransız Yönetmen Jean-Pierre Melville klasik dönemde Sen Bu Mektubu Okurken (Quand tu liras cette lettre, 1953), Kumarbaz Bob (Bob le flambeur, 1955) gibi ve sonrasında da Le Doulos (1962), Samuray (Le Samourai, 1967) ve Kızıl Çember (Le Cercle rouge, 1970) gibi trajik-minimalist kara filmleriyle tanınmaktaydı.

Klasik dönemde Büyük Britanya'da çekilen birkaç film de zaman zaman kara film olarak değerlendirilir. Bunlar arasında John Boulting'in yönettiği Brighton Kalesi (Brighton Rock, 1947); Alberto Cavalcanti'nin yönettiği Kaçak Oldum (They Made Me a Fugitive, 1947); Michael Powell ve Emeric Pressburger'ın yönettiği Küçük Arka Oda (The Small Back Room, 1949) ve Lewis Gilbert'in yönettiği Karanlık Gölge (Cast a Dark Shadow, 1955) gibi filmler vardır. Fransa'ya gitmeden önce Jules Dassin klasik dönemin son İngilizce filmini Birleşik Devletler'de çekmesi için politik baskı gördü. Gece ve Şehir (Night and the City, 1950) çoğunlukla bir Amerikan filmi olarak görülmesine rağmen, film teknik olarak bir Birleşik Krallık yapımıdır ve bütçesini 20th Century-Fox'un İngiliz kanalı sağlamıştır. En ünlü Britanyalı kara film, Carol Reed'in yönettiği Üçüncü Adam 'dır (The Third Man, 1949). Brighton Kalesi gibi o da Graham Greene'in bir romanından alınmıştır. Tamamen Britanya yapımı olmasına rağmen bazen klasik Hollywood kara filmi olarak nitelenen film II. Dünya Savaşı'nın hemen ardından Viyana'da çekilmiş, Joseph Cotten ve Orson Welles de filmde rol almıştır.

İtalya'da Luchino Visconti Cain'in Postacı Kapıyı iki Kere Çalar romanını Takıntı (Ossessione, 1943) adıyla uyarladı ve film en büyük kara filmlerden biri ve yeni gerçekçiliğin ufkunu açan bir eser olarak görüldü. Japonya'da ünlü yönetmen Akira Kurosawa kara film olarak görülebilecek birkaç film çekti: Sarhoş Melek (Drunken Angel, 1948), Sokak Köpeği (Stray Dog, 1949) ve Yüksek ve Alçak (High and Low, 1963).

En önemli yeni kara filmler (bu terim genellikle klasik geleneğe atıfta bulunan filmler için kullanıldı) arasında, en kasvetli kara roman yazarlarından Amerikalı David Goodis'in bir romanından uyarlanan, François Truffaut'nun yönettiği Piyanisti Vurun (Tirez sur la pianiste, 1960) filmi vardır. Post-klasik (klasik sonrası) dönemde pek çok ülkede kara suç filmleri ve melodramlar çekildi, bazıları tam olarak özfarkındalık taşıyan yeni kara filmlerdi, bazıları da klasik kara film geleneğiyle birlikte hardboiled duyarlığını paylaşıyorlardı. Önemli örneklerden bazıları: Konformist (Conformista, 1969, İtalya), Kumdan Kale (Suna no Utsuwa, 1974, Japonya), Amerikalı Arkadaş (Der Amerikanische Freund, 1977, Almanya), Suç Unsuru (The Element of Criem, 1984, Denmark), Yaşlar Akarken (As Tears Go By, 1988, Hong Kong), Uykusuz (Insomnia, 1997, Norveç), Krupiye (Croupier, 1998, BK) ve Kör Kuyu (Blind Shaft, 2003, Çin).

 Yeni kara film ve klasik üslubun yankıları
 1960 ve 1970'ler Sessizliğin Gürültüsü (Blast of Silence, 1961), Korkusuzlar (Cape Fear, 1962) gibi 1960'ların başında çekilen bazı kara filmler ile 1950'lerin sonlarında çekilen kara filmler arasına bir çizgi çekmek zor olduğu halde; klasik sonrası dönemde yeni eğilimler kendini gösterdi. John Frankenheimer tarafından yönetilen Mançuryalı Aday (The Manchurian Candidate, 1962), Samuel Fuller tarafından yönetilen Şok Geçidi (Shock Corridor, 1962) ve deneyimli kara film aktörü William Conrad tarafından yönetilen Beyin Fırtınası (Brainstorm, 1965) filmlerinin hepsi de, klasik kara filmden türetilmiş üslupsal ve renksel çatılar dahilinde zihinsel bozukluklara değinir. Farklı bir mizaçta olmak üzere; Arthur Penn (açıkça Truffat'ın Piyanisti Vurun (Tirez sur la pianiste) filminden ve diğer Fransız Yeni Dalga filmlerinden ilham alarak çektiği Mickey Bir Numara (Mickey One, 1964) filmi ile), John Boorman (Fransız Yeni Dalganın tamamen içinde olmasına rağmen benzer şekilde etkilenerek çektiği Dönüşü Olmayan Yol (Point Blank, 1967) filmi ile), ve Alan J. Pakula (Klute (1971) filmi ile) seyirciyi kendi filmlerine çekmek için; kasıtlı olarak adlarını orijinal kara filmlerle bağdaştırma amacı güden filmler çektiler. Tarihsel modellerin yeniden canlandırılması, reddedilmesi veya yeniden tasarlanmasına yönelik yapılan, klasik döneme ait eğilimlerin bilinçli olarak onaylanması; çoğu eleştirmene göre döneme "yeni" ibaresini kazandıran özelliklerdi. Ölüm Gibi Öp (Kiss Me Deadly) filminin de aralarında bulunduğu, son zamanlarda yapılan birkaç klasik kara filmin, anlayış olarak öz-farkındalığa sahip olmasına ve geleneksel olanı aşmış olmasına rağmen; hiçbiri, zamanın çoğu seyircisinden açıkça yüksek veya orta bütçeli bir bahşiş alamadı. Şaşmaz bir yeni kara film mizacına sahip olan popüler suç dramalarının ilki bir film değil; Blake Edwards tarafından yaratılan Peter Gunn adlı TV dizisiydi.

Kara film gelenekleri ile olan açık ilişki; (ki doğası gereği çok farklı yorumlara izin verir) bu geleneklerin belirgin eleştirilerine zemin hazırlar. Bu açıda çalışılan ilk büyük film (ki yeninin en yenisi olarak düşünülebilir); Bogart'ın ve onun cinayet filmlerinin etkisinde kalarak yapılan, ve yeni bir gün için yeni bir stil oluşturulmasını sağlayan, Fransız Yönetmen Jean-Luc Godard'in yönettiği "Serseri Aşıklar" (À bout de souffle, 1960) adlı filmdir. Peter Gunn üzerinde çalışan yönetmen Robert Altman, 1973'te Uzun Elveda (The Long Goodbye) filmi ile, kara film dindarlığına olan kızgınlığını gösterdi. Raymond Chandler'ın romanından alınan, putkırıcı (ikonoklast) bir tarza sahip, Bogart'ın en ünlü karakterlerinden birinin rolünü oluşturan orijinal dedektif Philip Marlowe; gülünç bir şekilde o zamana ait törelerle ve ahlakla ilgisi olmayan; şanssız, uyumsuz biri olarak yeniden canlandırıldı. Altman'ın kara film efsanesini altüst etmesi, güncel eleştirmenleri kızdıracak şekilde saygısızca olurken, aynı sıralarda Woody Allen Tekrar Çal, Sam (Play It Again Sam, 1972) filmi ile, klasik tarza olan bağlılığını sevgi ile sürdürüyordu.

Dönemin en çok alkışlanan yeni-kara filmi, Roman Polanski'nin 1974'te yönettiği Çin Mahallesi (Chinatown) filmidir. Robert Towne tarafından yazılan ve 1930'ların Los Angeles eyaletini anlatan alışıldık kara film sahnelerini içeren filmde, masumiyet önemini kaybetmiş ve yerini daha zalim bir içeriğe bırakmıştır. Polanski ve Town, adeta geriye dönerek kara filmi kara bir zirveye taşırken; Martin Scorsese ve film yazarı Paul Schrader, kara filme Amerika'nın iki yüzüncü yıldönümünde, o günlere damgasını vuran Taksi Şoförü (Taxi Driver, 1976) filmi ile boş konuşan, dik kafalı bir tutum getirdiler. 1978'de Walter Hill, Jean-Pierre Melville tarafından soyut bir ruh halinde hayal edilmiş olabilen Şoför (The Driver) adlı bir kovalamaca filmi yazdı ve yönetti. Sam Peckinpah'nin Firar (The Getaway,1972) adlı filminin senaryosunu yazan, Jim Thompson tarafından yazılan bir romandan uyarlama yapan ve bunun yanında iki tane de sıkı dedektif filmini uyarlayan (Hickey ve Boggs, (Hickey and Boggs 1972) filminin orijinal senaryosu için ve Hammett ve Chandler'a edebi olarak yol gösteren Ross Macdonald'ın romanından uyarlanan Boğulma Havuzu (The Drowning Pool, 1972) adlı filmi için) Hill; 1970'lerin kara filminde açık bir biçimde ana kişilik olmuştur. 1970'in en güçlü kara filmlerinden bazıları, klasiklerin yeniden uyarlanmış şekliydi; yeni-kara filmler ise varsayılan biçimde yapıldı: Altman'ın; Ray'in Gece Yaşarlar filmi ile aynı kaynak üzerine kurulu olan üzücü filmi; Bizim Gibi Hırsızlar (Thieves Like Us, 1973) ve Mitchum'un rol aldığı, daha sonradan Chandler tarafından Cinayet, Tatlım (Murder, My Sweet) şeklinde değiştirilen; Elveda Güzelim (Farewell My Lovely, 1975) filmi buna örnek olarak gösterilebilir. Dönem boyunca Amerikan televizyonunda yaygın olan dedektif dizileri, köklü gelenekleri farklı biçimlerde değiştirdi; fakat en derin kara film tarzını isteyen izlence, Uzun Elveda (Long Goodbye) tarzında mizah içeren bir korku geçidi idi: genellikle doğaüstü olaylar gibi tuhaf araştırmalar yapan bir Chicago gazetesi muhabirinin önemli bir rol oynadığı; Gece Avcısı (Kolchak: The Night Stalker, 1974–75) filmi buna örnek olarak gösterilebilir.

 1980'lerden günümüze
80'lerle birlikte Scorsese'nin (Schrader'la beraber yazmışlardı) siyah beyaz filmi Öfkeli Boğa (Raging Bull) çekildi; eleştirmenlerden onaylı bir başyapıttı – 1980'lerin en harika filmi olarak görülüyordu – ve aynı zamanda film bir geri dönüştü: bir boksörün ekseninde çürümeyi anlatıyor, hem tematik olarak hem de görsel ambiyans olarak Beden ve Ruh (Body and Soul, 1947) ve Şampiyon (Champion, 1949) gibi filmleri hatırlatıyordu. 1981'de Lawrence Kasdan tarafından yazılıp yönetilen popüler film Vücut Isısı (Body Heat) klasik kara film unsurlarına başvuruyor ve bu sefer mekân olarak nemli, erotik bir Florida dekoru kullanıyordu. Filmin başarısı büyük Hollywood stüdyolarının riskten kaçındığı bir dönemde, yeni-kara filmin ticari olarak geçerli olduğunu onaylıyordu. Yeni-kara film akımı, Kara Dul (Black Widow, 1987), Paramparça (Shattered, 1991) ve Son Tahlil (Final Analysis, 1992) gibi filmlerde iyice belirgin hale geliyordu. Geride kalan 25 yıl boyunca, yeni kara film üslubunda en sık ve yüksek bütçeli işler çıkaran yönetmen, Hırsız (Thief, 1981), Öfke (Heat, 1995), Soydaş (Collateral, 2004) filmleriyle ve 80'lerde çektiği Miami Vice, Suç Öyküsü (Crime Story) gibi dizilerle Michael Mann oldu. Mann'ın çalışmaları, klasik kara film temalarının ve mecazlarının çağdaş bir dekor ve güncel bir görsel stille harmanlandığı, rock ya da hip hop müziğin kullanıldığı çalışmalar oldular. Çin Mahallesi (Chinatown) filmine benzer bir şekilde, onun daha karmaşık halefi olan Curtis Hanson'un Oskar ödüllü L. A. Sırları (L.A. Confidential, 1997) adlı filmi James Ellroy'un romanından esinlenilmişti. Bu film karşıt bir eğilimi ifade etmektedir; bir retro kara film özelliği taşır, çürümüş polisler ve femme fataller sanki 1953'ten filmin çekildiği tarihe alınmış gibidir.

[[Dosya:StoneSmoking.jpg|küçükresim|upright=1.14|sağ|Yeni kara film: Sharon Stone Catherine Tramell olarak Temel İçgüdü (Basic Instinct, 1992) filminde 1990'ların femme fatalei olmuştu. Fotoğrafta ünlü sorgu sahnesindedir.]]

Çok daha düşük bütçelerle çalışan Joel ve Ethan Coen kardeşler klasik kara film esinleri taşıyan önemli çalışmalar yaptılar. Kansız (Blood Simple, 1984), Fargo (1996) gibi filmler yeni kara film üslubunun en önemli çalışmaları arasındadır, Orada Olmayan Adam (The Man Who Wasn't There, 2001) filmi, yukarıda adı anılan 'Darağacımı Yükseğe Kur' filmini aynalıyor gibi duran bir sahne barındırmaktadır. Coen kardeşler Dashiell Hammet'ın Kızıl Hasat ve Cam Anahtar filmlerinden esinlenilen Miller Kavşağı (Miller's Crossing, 1990) filmiyle kara filmle gangster filminin diğer türlerini çaprazlama yoluna gittiler. Bir komedi filmi olan Büyük Lebowski (The Big Lebowski, 1998), Chandler'a bir adak ve Altman'ın Uzun Elvedasına (The Long Goodbye) bir saygı gösterisiydi. Ancak çağdaş filmler arasında belki de hiçbiri, senarist-yönetmen Quentin Tarantino'nun çektiği "B filmi ruhu taşıyan A filmleri" kadar iyi bir biçimde klasik kara filmi yansıtabilmiş değildir; onun çektiği Rezervuar Köpekleri (Reservoir Dogs, 1992) ve Ucuz Roman (Pulp Fiction, 1994) filmleri, Coen kardeşleri hatırlatır bir biçimde umarsızca özgönderimseldir, bıyık altından gülen bir duyarlılığa sahiptir. Dönemin dikkate değer kara filmleri arasında (bunların kimisi retrodur kimisi ise çağdaş) John Dahl'ın Red Rock West (1992) ve Son Ayartma (The Last Seduction, 1993) filmleri, Jim Thompson'dan yapılan Toplu Cinayet (The Kill-Off, 1989), Karanlıktan Sonra, Tatlım (After Dark, My Sweet, 1990), Yasak İlişkiler (The Gifters, 1990) ve Kaçış (The Getaway, 1994) adlı 4 roman uyarlaması, Sıcak Bölge (The Hot Spot, 1990), Miami Blues (1990) ve Olağan Şüpheliler (The Usual Suspects, 1995) gibi filmler vardır. Televizyonda Ek İş (Moonlighting, 1985-89) adlı dizi klasik dönemde bulunan espri anlayışına duyduğu sıra dışı bir saygı gösteriyordu. 1983 ve 89 arasında Mickey Spillane'in özel dedektifi Mike Hammer Stacy Keach tarafından oynandı ve daha sonra 97-98'de bunun başarısız bir tekrarı çekildi. İngiltere'de çekilen ve Dennis Potter tarafından yazılan mini dizi Şarkı Söyleyen Dedektif (The Singing Detective, 1986) Philip Marlow adlı gizemli bir yazarın hikâyesini anlatıyordu; bu dizi en başarılı yeni-kara filmlerden biri olarak görüldü ve bazı eleştirmenler onu tüm zamanların en başarılı televizyon yapımı olarak gösterdi.

2000'lerin en önde gelen kara film yönetmenleri arasında Memento (2000), Uykusuz (Insomnia, 2002) ve Batman Başlıyor (Batman Begins, 2005) filmlerinin yönetmeni Christopher Nolan vardır. Son dönemdeki bazı örnekler Soğutucu (The Cooler, 2003) ve Buz Hasatı (The Ice Harvest, 2005) ve Max Paynein bilgisayar oyunu olabilir. 2005 yılında yönetmen Shane Black, ilk öykülerini 1920'lerde basan Bretty Halliday'in bir suç romanından kısmen etkilenerek Öp Öp Vur Vur (Kiss Kiss Bang Bang, 2005) adlı filmi çekti. Filmin yalnızca kara filmin değil yeni-kara filmin konvansiyonlarının da farkında oluşu onu belki de yepyeni-kara film yapmaktadır. Sean Penn'in Rehin (The Pledge, 2001) adlı filmi Friedrich Dürrenmatt'ın özgönderimsel romanından uyarlanmış olmakla birlikte, bir dereceye kadar kara film özellikleri göstermekteydi. Yeni-kara filmin belki de en büyük ticari başarısını Robert Rodriguez'in yönettiği, siyah beyaz stilize, tuhaf görüntülerin kullanıldığı Günah Şehri (Sin City, 2005) adlı film kazandı. Günah Şehri, Spillane'in ve diğer ucuz roman yazarlarının çalışmalarına çok şey borçlu olan Frank Miller'in çizgi romanından uyarlanmıştı. Benzer bir şekilde Sam Mendes'in yönettiği Azap Yolu (Road to Perdition, 2002), David Cronenberg'in yönettiği Şiddetin Tarihi (A History of Violence, 2005) filmleri de çizgi romanlardan esinlenilmişti. Özellikle bu ikinci film pek çok eleştirmene göre son on yılın en iyi kara filmiydi. Bazıları televizyon dizisi olarak ortaya çıktı (Veronica Mars, 2004) ve Tuğla (Brick, 2005) adlı dizi "teen noir (ergenlik çağındaki gençleri konu alan kara filmler) akımı olarak çıktı. Böyle filmlerde gençler tehlikedeki arkadaşlarını kurtarmak için yetişkin rolüne girerler. Veronica Mars adlı dizinin –feminist etkiler de taşımaktadır - aynı adlı başkahramanı babası için özel dedektif olarak çalışan ve boş zamanlarında cinayetleri çözen bir ergendir.

 Psiko-kara film
Bu akımın kökeni Taksi Şoförü (Taxi Driver), Beyin Fırtınası (Brainstorm), Zirve (White Heat) ve Üçüncü Kattaki Yabancı (Stranger on the Third Floor) hatta Fritz Lang'ın filmi Mye kadar izlenebilir. David Lynch'in çalışmaları olan Mavi Kadife (Blue Velvet, 1986), Benimle Ateşte Yürü (Fire Walk With Me, 1992), Kayıp Otoban (Lost Highway, 1996), Mulholland Çıkmazı (Mulholland Drive, 2001) adlı filmler, İkiz Tepeler (Twin Peaks, 1990-91) serisiyle birlikte kara filmin giderek kendine özgü bireysel bir bakışa yöneldiğini gösterdi ve ruhsal sorunları olan yahut sosyopat eğilimler gösteren başkahramanlar, Lynch'in o kadar karakteristik yönleri haline geldi ki, çalışmaları diğerlerinden ayrı bir sınıfa, psiko-kara film sınıfına dahil edilmeye başlandı. Mavi Kadife filminin ardından David Cronenberg tarafından yönetilen Çıplak Şölen (Naked Lunch, 1991) ve Çarpışma (Crash, 1996) filmleri iki benzer adaptasyondur. Yönetmen David Fincher da bunu Yaratık 3 (Alien 3, 1992), çok başarılı bir yeni kara film olan Yedi (Se7en, 1995) ve artık piyasaya sürüldüğü zamankinden daha çok ses getiren bir psiko-kara film olan Dövüş Kulübü (Fight Club, 1999) filmleriyle izledi. Nolan'ın Mementosu da, Takip (Following, 1998) adlı filmiyle birlikte bir psiko-kara film sayılabilir. 2000'li yıllarda Park Chan-wook adlı Güney Koreli yönetmen psiko-kara film türündeki en ünlü yönetmenlerden biri haline gelmişti.

Kara bilimkurgu
Klasik dönemden sonra kara filmi etkileyen en önemli trendlerden biri bilimkurgu oldu. Groundstar Komplosu (The Groundstar Conspiracy, 1972) adlı film Welles adlı amansız bir dedektif olan amnezik bir karakteri merkezine alır. Soylent Green (1973) distopik bir yakın gelecek dünyasını resmeden ilk büyük örnektir. Başrolünü Charlton Heston'un oynadığı filmde kara filmin izleri açıktır. Filmin yönetmeni Richard Fleischer daha önce pek çok başarılı B türü kara filme imzasını atmıştır, bunlar arasında Zırhlı Araç Soygunu (Armored Car Robbery, 1950) ve Dar Sınır (The Narrow Magrin, 1952) gibi filmler vardır. Klasik kara filmin kinik ve üslupçu perspektifi, 1980'lerin başında bilimkurgu türünün siberpunk alttürüne ilham verdi ve yönetmenliğini Ridley Scott'un yaptığı Blade Runner (1982) adlı film bundan doğrudan etkilenenlerin başında gelir. Film klasik kara film türüne pek çok açık saygı gösterisinde bulunur (Scott sonradan keskin bir kara suç melodramı olan Biri Beni İzliyor (Someone to Watch Over Me, 1987) adlı filmi çekecekti). Siberpunk'ın ve kara bilimkurgunun sonraki örnekleri arasında Alien 3, Gattaca (1997), Dark City (1998), On Üçüncü Kat (The Thirteenth Floor, 1999) ve Azınlık Raporu (Minority Report, 2002) filmleri gösterilebilir. Kabuktaki Hayalet (1. ve 2. filmler) (Ghost in the Shell, 1995/Ghost in the Shell 2: Innocence, 2004) adlı ikileme de kara bilimkurgu olarak gösterilebilir.

Kara film parodileri

Kara filmin, çok farklı tarzlarda, çok fazla sayıda parodileri yapıldı. 1945'te Danny Kaye'in, ilk kasıtlı kara film parodisi olarak bilinen Harika Adam (Wonder Man) filminde yıldızı parladı. Aynı yıl Deanna Durbin; bir kara film güldürüsü olan, (Cornell) Woolrich etiketli melankolik bedbahtlıkla alay eden Trendeki Kadın filminde ön planda şarkı söyleyen bir oyuncuydu. Bob Hope, kaba bir dedektifle karıştırılan bir bebek fotoğrafçısını canlandırdığı Gözde Esmerim (My Favorite Brunette, 1947) filmi ile dedektif kara film parodisini resmen başlattı. Her ikisi de kurnaz ve kendinden emin Robert Mitchum'ın hizmetlerinden yararlanan; Don Siegel tarafından yönetilen Büyük Soygun (The Big Steal, 1949) ve Onun Tarzında Bir Kadın (His Kind of Woman) filmleri, kendi kendisinin parodisini oluşturan klasik kara filmin açık örnekleridir. Vincent Minnelli'nin Grup Vagonu (The Band Wagon, 1953) filminde yer alan Kız Avı (Girl Hunt) balesi; dansta yer alan on dakikalık bir kara film tasfiyesi ve istismarıydı. Carl Reiner'in fars üslubundaki siyah beyaz kara film pastişi Ölü Adamlar Ekose Giymez (Dead Men Dont Wear Plaid, 1982), en bilinen çağdaş güldürü parodisidir. Stockholmlü Kadın (The Lady from Sockholm, 2005); tamamen uydurma bir kastla, tarzın klasik öğelerini mizahla istismar ederek yapılan bir kara film parodisidir.

Kara film parodileri daha koyu tonlara da sahip olabilirler. Irving Lerner tarafından yönetilen ve alay ettiği filmler kadar iç karartıcı bir sona sahip olan ultra düşük bütçeli Columbia Pictures yapımı Anlaşmalı Cinayet (Murder by Contract, 1958) adlı film, kara filmde 81 dakika uzunluğunda bir şaka gibidir; şu anki yeni-kara filmi ilk olarak niteleyen kasıtlı örnek olarak düşünülebilir ve Melville'nin alkışlanan filmi Samuray (Le Samouraï) için bir ilham kaynağı olarak görülmektedir. 1970'lerin mükemmel kara filmlerinden biri olan Taksi Şoförü (Taxi Driver); filmi, cinayet filmini absürt bir uca götürerek ve sonrasında, önceden tahmin edilmeyen her olası sonu planlayan bir sonuç (çok sevinçli, trajik, hilekar bir şekilde kararsız) önererek ve hepsini filmde bir kere deneyerek, karanlık cinayet filmini eleştirel bir biçimde yapısökümüne uğratır. Sıçrama (Splatter) filmi utanmaz bir şekilde hafife alan Coen'lerin Basit Kan (Blood Simple) adlı filmi; hem titiz bir pastiş, hem de klasik kara filmin bir abartısıydı. Charles Willeford'ın bir romanından uyarlanan Kadın Takipçisi (The Woman Chaser, 1999) adlı film; sadece kara film tarzına değil, Hollywood film yapım sürecine de göndermede bulunur; filmin her karesi görünüşe göre bir Marlowe nüktesinin görsel dengi olarak tasarlanmıştır – komiktir ancak can yakar -.

Balyoz (Sledge Hammer, 1986-88) gibi TV dizilerinde, Garfield'ın Bebekleri ve Mermileri (Babes and Bullets, 1989) gibi çizgi filmlerde, Calvin ve Hobbesdaki Tracer Bullet gibi karikatür karakterlerinde, yani farklı ortamlarda hem kara filmin, hem de hard boiled geleneğinin (kara filmin yayıldığı kaynaklardan bir tanesidir ve şu anda kara filmin gölgesinde kalmıştır) parodileri yapıldı.

Klasik kara filmin özellikleri

Görsel üslup

Kara filmler, yalın aydınlık/karanlık kontrastlarını ve dramatik gölge örüntülerini üreterek sade ışıklandırma sistemlerini kullanmaya yöneldiler. Bir aktörün, duvarın veya bütün ortamın üstüne düşen Venedik perdelerinin gölgeleri; kara filmde ikonsal bir görüntüdür ve yeni-kara film döneminden önce de zaten bir klişe olmuştu. Siyah-beyaz sinema fotoğrafçılığı birçoğu tarafından klasik kara filmin temel özelliklerinden biri olarak görülürken, Onu Cennete Bırak (Leave Her to Heaven, 1945), Niagara (1953), Biraz Kırmızı (Slightly Scarlet) ve Baş Dönmesi (Vertigo, 1958) gibi renkli filmler değişen sayıda eleştirmen tarafından kara film olarak kabul edilirler.

Kara film ayrıca Hollanda olarak adlandırılan, dar açı çekimi ve geniş açı objektif kullanımı ile de bilinir. Kara filmde oldukça yaygın olan diğer dezoryantasyon yöntemleri; bir veya daha fazla aynadan yansıtılan insanların çekimlerini, kavisli veya buzlu camdan veya diğer bozucu nesneler aracılığıyla (Trendeki Yabancılar (Strangers on a Train) filminin boğulma sahnesi esnasında uygulandığı gibi) yapılan çekimleri ve bazen garip olan doğa üzerindeki özel efekt sonuçlarını içerir. 1940'ların sonlarında, dekor dışında çekim çoğu kez gece için gece (night-for-night) serilerini içeren- kara filmde giderek daha çok sık kullanılmaya başlandı.

Yapı ve anlatım araçları
Kara filmler, çok sık 'geriye dönüş', 'ileriye gidiş' tekniklerini ve hikâyeyi yarıda keserek hikâyedeki sıralamayı belirsizleştiren diğer teknikleri içeren, anlaşılması olağanüstü bir şekilde güç konulara sahip olmaya meyillidir. Sesin sonradan eklendiği anlatım da -çoğunlukla karakteristik olarak başkahraman tarafından, nadiren ikinci bir karakter veya görünmeyen, her şeyi bilen anlatıcı tarafından- bir yapılanma yöntemi olarak bazen kullanılır. Bugün, hem geriye dönüş (flashbacks) hem de sonradan dış ses kullanılarak yapılan anlatım, hızlı bir şekilde yeni-kara film içtenliğini yakalamayı düşünen filmlerde sık kullanılmaktadır. Diğer Hollywood filmlerine göre, kara filmlerin neredeyse her sahnede başkahramanı daha çok ön plana çıkardıkları görülür. Sinemaya ait hikâye anlatımındaki cesur deneyimlere bazen kara filmlerde de başvuruldu: örneğin Göldeki Kadın (Lady in the Lake) bütünüyle başkahraman Philip Marlowe tarafından çekilir; yıldız (ve yönetmen) Robert Montgomery'nin yüzü sadece aynalarda görülür.

Konular, karakterler ve dekorlar
Suç (genellikle cinayet), hemen hemen her kara filmde bir öğedir; standart sorun olan hırsa ek olarak, kıskançlık da sık sık bir suç motivasyonu olur. Bir suç soruşturması -özel bir dedektif, bir polis dedektifi (bazen yalnız rol alan) veya ilgili bir amatör tarafından- en yaygın fakat egemenlikten uzak temel konudur. Diğer yaygın konularda, başkahramanlar; soygun, dolandırıcılık veya zinalı olaylar içeren tehlikeli komplolarda filme dâhil edilirler. Sahte şüpheler ve suçların ayıplanması; ihanetler ve aldatmalar olarak çok sık kullanılan konu öğeleridir. Amnezi, kara filmde; gerçek hayatta olduğundan daha yaygındır ve sigara içmek neredeyse zorunlu olarak görünebilir.

Kara filmler standarttan daha hatalı ve ahlaken daha şüpheli olan kahramanlar etrafında dönmeye meyillidir, bu tür kahramanlar genelde bir çeşit enayidirler. Kara filmin tipik kahramanları çoğu eleştirmen tarafından sosyal yabancılaşma ifadesiyle tanımlanır; Silver ve Ward'un deyimiyle, "varoluş acısıyla doludurlar". Belli örnek karakterler çoğu kara filmde rol alırlar-sıkı dedektifler, femme fataleler, rüşvet yiyen polisler, kıskanç kocalar, cesur hasar tespitçileri ve bezgin yazarlar. Yeni kara filmin kasti doğasına ait çoğu film incelenecek olursa, dedektif ve femme fatale'in kara filmin kendini birlikte en çok tanıttığı karakter türleri olarak görülür, fakat klasik kara film olarak kabul edilen filmlerin bir azınlığı her ikisini de niteler. Bir delil olarak, yukarıda listelenen, klasik dönemin göze çarpan 35 Amerikan kara filminden sadece dördü yıldıza bir dedektiflik rolü verdi -Malta Şahini (The Maltese Falcon), Büyük Uyku (The Big Sleep), Maziden Gelen (Out of the Past) ve Öp Beni Öldüresiye (Kiss Me Deadly). Diğerlerinden sadece 5 tanesi kolaylıkla dedektif hikâyeleri olarak nitelendirilebilirler-Laura, Katiller (The Killers), Yabancı (The Stranger), Yüksek Isı (The Big Heat) ve Habisin Dokunuşu (Touch of Evil).

Kara film çoğu kez şehirsel bir dekorla bütünleştirilir ve birkaç şehir -özellikle Los Angeles, San Francisco, New York ve Chicago-çoğu klasik filmin çekim yeridir. Birçok eleştirmenin gözünde, kara filmde şehir; bir labirent olarak gösterilir. Barlar, salonlar, gece kulüpleri ve oyun odaları sık sık aksiyonun geçtiği sahneler olur. Önemli sayıda kara filmin zirveleri gözle görülür biçimde karışık ve sık sık rafineriler, fabrikalar, trenlerin geçtiği alanlar, elektrik santralleri gibi endüstriyel mekânlarda geçer -en iyi ve tartışmalara yol açan sonuç Beyaz Öfke (White Heat) filmindedir.

Dünya görüşü, ahlak ve ton

Kara film aslında sık sık karamsar olarak tanımlanır. En tipik olarak kabul edilen kara film hikâyeleri, istenmeyen durumlarda tuzağa düşen (genelde buna sebep olmayan ancak olayların daha da sarpa sarmasından sorumlu olan), rastgele çabalayan, kaderi umursamayan ve sık sık mahkûm olan insanları anlatır. Filmler içsel olarak bozulmuş bir dünyayı anlatıyor olarak görülür. Klasik kara film, çoğu eleştirmen tarafından dönemin Amerikan sosyal görünümü ile bağdaştırılmıştır-özellikle 2. Dünya Savaşı'nı izlediği söylenen yüksek düzeyde bir kaygı ve yabancılaşma duygusuyla birlikte. Nicholas Christopher'in fikri bunu temsil eder niteliktedir: "sanki bir savaş ve sonucunda oluşan sosyal patlama, milli ruhla susturulmuş, serbest bırakılmış iblisler". Özellikle 1950'lerde ve Read Scare'in zirvede olduğu dönemde çekilmiş olan kara filmlerin kültürel bir paranoyayı yansıttığı söylenir.

Kara filmler; sade "siyah-beyaz" kararlarına odaklanmak yerine, nadiren birden fazla anlama gelebilen, göreli, ahlaksal ikilemleri sorgulamaya yönelirler. Kesin ahlaksal kurallar üzerine kurulu amaçları izleyen karakterler; "sonuçlar anlamları doğrular" fikrine izin vermek için gönüllü olmanın ötesindedirler. Örneğin; Yabancı (The Stranger) filminde, dedektif; bir Nazi savaş suçlusunun izini sürmekle o kadar kafayı bozmuştur ki; hedefini ele geçirmek için diğer insanları ölümcül tehlikelere maruz bırakır.

Kara filmin rengi kötümser olarak kabul edilir; bazı eleştirmenler onu daha karanlık olarak görürler-Robert Ottoson'a göre, ezici bir çoğunlukta siyahtır. İtibarlı eleştirmen (ve film yapımcısı) Paul Schrader, 1972'de yazdığı orijinal bir raporda, kara filmin bir tonla tanımlandığını yazmıştır, bu tonu umutsuz olarak algıladığı görülür. Diğer bir yandan, Büyük Uyku (The Big Sleep) ve Şangaylı Kadın (The Lady from Shanghai) gibi eksiksiz kara filmler sıkı hazır cevaplarıyla ün yapmıştır, sık sık cinsel imalarla ve öz-dönüşlü mizahla fikir aşılamışlardır.

Notlar

Konuyla ilgili yayınlar
 Borde, Raymond, and Etienne Chaumeton, A Panorama of American Film Noir, 1941–1953, trans. Paul Hammond, City Lights Books, 2002 ("We'd be oversimplifying...": p. 2.)
 Cameron, Ian, ed., The Book of Film Noir, Continuum, 1993
 Chopra-Gant, Mike, Hollywood Genres and Postwar America: Masculinity, Family and Nation in Popular Movies and Film Noir, IB Tauris, 2005, ISBN 1-85043-838-2
 Christopher, Nicholas, Somewhere in the Night: Film Noir and the American City, Free Press, 1997 ("It is as if the war...": p. 37.)
 Clarens, Carlos, Crime Movies: An Illustrated History, W.W. Norton, 1980
 Cochran, David, America Noir: Underground Writers and Filmmakers of the Postwar Era, Smithsonian Institution Press, 2000
 Copjec, Joan, ed., Shades of Noir, Verso, 1993
 Dimendberg, Edward, Film Noir and the Spaces of Modernity, Harvard University Press, 2004
 Durgnat, Raymond, "Paint It Black: The Family Tree of the Film Noir," Cinema 6/7, 1970 (collected in Gorman et al., The Big Book of Noir, and Silver and Ursini, Film Noir Reader [1])
 Fay, Jennifer, Nieland, Justus, Sinemaya Giriş - Kara Film, Çev. Ali Nejat Kanıyaş, Kolektif Kitap, 2015
 Gorman, Ed, Lee Server, and Martin H. Greenberg, eds., The Big Book of Noir, Carroll & Graf, 1998
 Hannsberry, Karen Burroughs, Femme Noir: Bad Girls of Film, McFarland, 1998
 Hannsberry, Karen Burroughs, Bad Boys: The Actors of Film Noir, McFarland, 2003
 Hirsch, Foster, The Dark Side of the Screen: Film Noir, Da Capo Press, 1981
 Kaplan, E. Ann, ed., Women in Film Noir, new ed., British Film Institute, 1998
 Keaney, Michael F., Film Noir Guide: 745 Films of the Classic Era, 1940–1959, McFarland, 2003
 Lyons, Arthur, Death on the Cheap: The Lost B Movies of Film Noir, Da Capo Press, 2000
 Mason, Fran, American Gangster Cinema: From Little Caesar to Pulp Fiction, Palgrave, 2002
 McArthur, Colin, Underworld U.S.A., Viking Press, 1972
 Muller, Eddie, Dark City: The Lost World of Film Noir, St. Martin's, 1998
 Naremore, James, More Than Night: Film Noir in Its Contexts, University of California Press, 1998
 Neale, Steve, Genre and Hollywood, Routledge, 2000
 Ottoson, Robert, A Reference Guide to the American Film Noir: 1940–1958, Scarecrow Press, 1981 ("Overwhelmingly black": p. 1.)
 Palmer, R. Barton, Hollywood's Dark Cinema: The American Film Noir, Twayne Publishers, 1994
 Palmer, R. Barton, ed., Perspectives on Film Noir, G.K. Hall, 1996
 Rabinowitz, Paula, Black & White & Noir: America's Pulp Modernism, Columbia University Press, 2002
 Schatz, Thomas, Boom and Bust: American Cinema in the 1940s, University of California Press, 1997
 Schrader, Paul, "Notes on Film Noir," Film Comment 8, no. 1, spring 1972 (collected in Silver and Ursini, Film Noir Reader [1]) ("Film noir is defined by tone": p. 54 [FNR]; "hopeless" tonal references—"the tone more hopeless": p. 53, "a fatalistic, hopeless mood": p. 57.)
 Selby, Spencer, Dark City: The Film Noir, McFarland, 1984
 Shadoian, Jack, Dreams and Dead Ends: The American Gangster Film, 2d ed., Oxford University Press, 2003
 Silver, Alain, and James Ursini, The Noir Style, Overlook Press, 1999
 Silver, Alain, and James Ursini (and Robert Porfirio—vol. 3), eds., Film Noir Reader, vols. 1–4, Limelight Editions, 2004
 Silver, Alain, and Elizabeth M. Ward, eds., Film Noir: An Encyclopedic Reference to the American Style, 3d ed., Overlook Press, 1992, ISBN 0-87951-479-5 ("With the Western...": p. 1; "filled with existential bitterness": p. 6.)
 Spicer, Andrew, Film Noir, Pearson Education, 2002
 Telotte, J. P., Voices in the Dark: The Narrative Patterns of Film Noir, University of Illinois Press, 1989
 Tuska, Dark Cinema: American Film Noir in Cultural Perspective, Greenwood Press, 1984

Dış bağlantılar
 Kara Film Alin Taşçıyan'ın kara film hakkındaki yazısı. (Türkçe)
 Kara Film  Ali Erden'in kara film hakkındaki yazısı. (Türkçe)
 Kara Film Söyleşi  Selda Tan Özdemir ile kara film üzerine söyleşi. (Türkçe)
 Kara Film  Kara film üzerine yazılar içeren bir site. (Türkçe)
 Tüm zamanların 100 Filmi  Time dergisinin kara film listesinde Şarkı Söyleyen Dedektif adlı Tv yapımı da bulunmaktadır. (İngilizce)
 Klasik Kara Film  1940'ların ve 50'lerin kara filmlerine adanmış bir site.
 Kara Film  Türün Tim Dirks tarafından yapılmış etraflı bir incelemesi. (İngilizce)
 Kara Film Tanınmış kara film eleştirmenlerinden Eddie Muller'in yazdığı soru cevap tarzında bir yazı. (İngilizce)
 Kara Film: Berkeley Üniversitesi Kütüphanesindeki Materyallerin Bibiliyografyası  (İngilizce)
 Kara Filme Giriş  on önemli kara film hakkındaki tartışmalara bağlantı veren bir yazı. (İngilizce)
 Kara Film Rehberi  Roger Ebert tarafından hazırlanan bir rehber. (İngilizce)
  Yeni Kara Filme Giriş Lee Horsley'in yazısı. (İngilizce)
 Geçmişten: Kara Film'i araştırmak  Shannon Clute ve Richard Edwards tarafından yapılan pek çok klasik film okuması. (İngilizce)
 Kara Filmin Gölgesi  Kara filme yönelik standart bakışın temsilcilerinden biri olan Brian W. Fairbanks'in yazdığı bir yazı. (İngilizce)
 Kara Roman, Kara Film, Hard Boiled  (Almanca)

Film türleri

Kara film


Sinan Aydın Aygün (d. 10 Mart 1959, Ankara), Türk iş insanı ve siyasetçi, 24. dönem Ankara milletvekili.

İlk, orta ve lise öğrenimini Ankara'da tamamlayan Aygün, Gazi Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü'nü bitirmiştir. Daha sonra ticarete atılan Aygün, günümüzde de inşaat müteahhitliği ve inşaat malzemeleri ticareti yapmaktadır. 1997 yılında seçildiği Ankara Ticaret Odası başkanlığı görevini 2011 yılına kadar sürdürdü. Aynı zamanda 2005-2011 yılları arasında Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği Ticaret Odaları Konsey Başkanlığı'nı da yaptı. 12 Haziran 2011 tarihinde yapılan 2011 Türkiye genel seçimleri sonucunda CHP Ankara milletvekili seçilerek meclise girmiştir.

Ergenekon operasyonları
1 Temmuz 2008 sabahı, Ergenekon Soruşturması kapsamında yapılan operasyon ile İstanbul Cumhuriyet Savcısı Zekeriya Öz ve Mehmet Ali Pekgüzel'in talimatıyla Ankara Emniyet Müdürlüğü'nün Terörle Mücadele Şubesi tarafından gözaltına alınmıştır.

Sinan Aygün'ün evinde arama yapan polisler, daha sonra Aygün ile birlikte ATO Genel Merkezi'ne geldi. Polislerin koluna girmiş biçimde ATO Genel Merkezi'ne girdi. Bu anlarda kameralar tarafından görüntülenen Aygün, gazetecilerin gözaltı nedenini sorması üzerine "Atatürk'ü sevmekle suçlanıyorum." dedi. Aygün, ATO Genel Merkezi'ndeki odasına çıkarılarak, burada da polisler tarafından arama yapıldı. Bu arama sonunda evdeki bir kasada bulunan 2,5 milyon Euro'ya mahkeme kararı ile tedbiren el kondu.

Ergenekon soruşturması kapsamında Beşiktaş adliyesinde sorgulanan ATO Başkanı Sinan Aygün nöbetçi mahkeme kararı ile tutuklandı.

14 Temmuz 2008'de Sinan Aygün'ün avukatının tutuklama kararına yaptığı itiraz kabul edildi ve ATO Başkanı Aygün ve Barbaros Altıntaş serbest bırakıldı.

5 Ağustos 2013'te İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından karara bağlanan Ergenekon davasında 12 yıl 6 ay hapis cezasına çarptırıldı. Hakkındaki karar, Yargıtay tarafından Ergenekon Davası' nın 21 Nisan 2016'da usul ve esas yönüyle bozulmasıyla kaldırıldı.

Siyasi yaşamı
12 Haziran 2011 Milletvekili Genel Seçimleri'nde Ankara 2. Bölge 3. sıra adayı oldu ve seçimleri kazanarak TBMM'ye girdi. Meclis İnsan Haklarını İnceleme Komisyonu ve Türkiye-Peru Parlamentolararası Dostluk Grubu üyeliği görevinde bulundu.

Kaynakça

1959 doğumlular
Kelkit doğumlular
Gümüşhane doğumlu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk iş insanları
21. yüzyıl Türk iş insanları
TBMM 24. dönem Ankara milletvekilleri
Ergenekon davası sanıkları
Yaşayan insanlar
TBMM İçişleri Komisyonu
TBMM İnsan Haklarını İnceleme Komisyonu
Türk tutuklular ve hükümlüler
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler

Sinan Aygün


Forest/Jupiter station is a DART Light Rail station in Garland, Texas. It is located near Forest Lane and Jupiter Road, and is served by the . It opened on November 18, 2002, and serves Garland-area businesses, including Raytheon Systems and Sears Service Center.

Popular Destinations

 Garland Independent School District Harris Hill Administration Building
 PETCO Distribution Center
 Walnut Creek Branch Library
 Kraft Heinz Foods

References

External links
 DART - Forest/Jupiter Station

Dallas Area Rapid Transit light rail stations
Railway stations in the United States opened in 2002
Transportation in Garland, Texas
2002 establishments in Texas
Railway stations in Dallas County, Texas

Forest/Jupiter station


Fenster ist eine Indie-Pop-Band aus Berlin mit Mitgliedern aus Deutschland, den USA und Frankreich.

Geschichte
Die Band wurde im Winter 2010 von der New Yorkerin JJ Weihl und dem Berliner Jonathan Jarzyna gegründet. Die Band veröffentlichte ihr Debütalbum Bones im März 2012 über das Berliner Label Morr Music. 2014 erschien das zweite Album The Pink Caves, 2015 das dritte Album Emocean, der Soundtrack zu dem von der Band selbst produzierten Science-Fiction-Film gleichen Namens. Am 14. September 2018 folgt mit The Room ihr erstes Album für das Label Altin Village & Mine. Es war Album der Woche beim Radiosender ByteFM.

Diskografie
 2011: Oh Canyon / White to Red (7")
 2012: Bones (CD/LP)
 2014: The Pink Caves (CD/LP/MC)
 2015: Emocean (CD/LP)
2018: The Room (CD/LP)

Weblinks

Einzelnachweise

Popband
Indie-Band
Psychedelic-Rock-Band
Band (Berlin)
Multinationale Band

Fenster (Band)


الدوما و (, ) هي أي من المجالس التمثيلية المختلفة في روسيا الحديثة والتاريخ الروسي. ومجلس الدوما في الإمبراطورية الروسية والاتحاد الروسي يتوافق مع مجلس النواب في البرلمان. وببساطة هو شكل من أشكال المؤسسات الحكومية الروسية، التي تشكلت في عهد القيصر الأخير، نيكولاس الثاني. وهو أيضا عبارة عن مجلس للحكام الروس الأوائل، فضلا عن مجالس المدن في الإمبراطورية الروسية والهيئات التشريعية الإقليمية في الاتحاد الروسي.

في التاريخ الروسي الحديث

مجالس الدوما البلدية

مجلس الدوما في الإمبراطورية الروسية

مجالس الدوما في الاتحاد الروسي

انظر أيضا
 مجلس الدوما في الإمبراطورية الروسية

مراجع

برلمانات
حكومة الإمبراطورية الروسية
حكومة روسيا
دخيل

دوما (روسيا)


Dan Eggen (Oslo, Noruega, 13 de enero de 1970) es un exfutbolista noruego que actualmente ejerce de entrenador. Se desempeñaba como defensa y se retiró en 2004 jugando para el Le Mans FC. En la actualidad es el mánager de la banda de rock El Caco.

Clubes

Referencias

Deportistas de Oslo
Futbolistas de Noruega en la Copa Mundial de 1994
Futbolistas de Noruega en la Copa Mundial de 1998
Futbolistas de la selección de fútbol de Noruega en los años 2000
Futbolistas del Brøndby IF
Futbolistas del Real Club Celta de Vigo en los años 1990
Futbolistas del Deportivo Alavés en los años 1990
Futbolistas del Deportivo Alavés en los años 2000
Futbolistas del Rangers Football Club
Futbolistas del Le Mans Football Club
Futbolistas de Noruega en la Eurocopa 2000

Dan Eggen


Srikanto Acharya es un cantante, compositor y director musical indio, nacido en Calcuta, Bengala.

Biografía
Srikanto nació en Calcuta, India, es hijo de Rohini Acharya Nandan y Acharya Kana. Su carrera artística comenzó cuando se matriculó en la academia de músic,a de Dakshinee. También recibió especialización en la Ustad Ali Ahmed Khan. Dejó su empleo profesional de comerciante, actualmente es propietario de una tienda de música antigua, pues lo que le convenció fue vender casetes de música de Sagarika. Recibió una llamada y le ofrecieron un contrato para cantar con un grupo de personas.

Discografía

 Álbumes básicos
 Ami Noi
 Ghuri (Anandabazar Best Puja Album of the year 2004)
 Jibon Chhobi (Best Rabindrasangeet Music Award 2004)
 Yeh Chahat (Hindi)
 Nodir Chhobi Anki (Anandabazar Best Album of the year 2001)
 Bristi Tomake Dilam (Anandabazar Best Puja Album of the year 2000)
 Nil Dhribotara
 Kono Ekdin
 Nivrito Praner Debota
 Kachhei Achhi
 Hridoy Aamar
 Roudrochhaya
 Anubhobe Jenechhilem
 Smritir Soroni
 Apon Gaan
 Sanj Sakaler Robi
 Moner Janala
 Uttoron
Discos (Colaboraciones)
 Ganbela (com Lopamudra Mitra)
 Pather Saathi (con Rajeeb Chakraborty) (Disco Bengalí del año más vendido en 2003)
 Cantante de Playback
 Iti Mrinalini (2011)
 Noukadubi  (2011)
 Bangal Ghoti Phataphati (Unreleased)   (2009)
 Tomar Jonyo (2008)
 Antarotamo (2008)
 Mon Amour: Shesher Kobita Revisited (2008)
 Chalo Let's Go (2008)
 Khela (2008)
 Titli (2001)
Como Director Musical
 Krishnakanter Will

Referencias

Enlaces externos
 Rhythm & melody divine

Nacidos en Calcuta
Cantautores de India
Compositores de India

Srikanto Acharya