{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Židovska općina Zagreb

|-
!
!Osnovano1806.
RabinLuciano Moše Prelević
Predsjednik Ognjen Kraus
SjedišteZagreb
DržavaHrvatska
|}

Židovska općina Zagreb je vjerska organizacija građana Hrvatske židovskog podrijetla. Sjedište općine je u Zagrebu.

Povijest

Prvi židovski doseljenici u Zagrebu bili su Jakov Stiegler i Elias Hersch. Doselili su se 1787. godine, a već početkom 19. st. u Zagrebu se nalazi 71 Židov. Godine 1806. Židovi osnivaju općinu, u koju se udružuje 20 židovskih obitelji. Općina 1850. godine ima 116 glava obitelji. Zbog prijetnji i neprilika u kojima se se nalazili Židovi Zagreba tražili su zaštitu vlasti, pa su tako i 1839. dobili odgovor da se "sve židovske porodice koje su 1791. u Zagrebu obitavale ili (se) iza toga izričitom dozvolom magistrata i zemaljske oblasti tamo nastanile, ne smiju smetati, dok druge treba izagnati".

Godine 1843. Židovska općina Zagreb, zajedno s varaždinskom, križevačkom, karlovačkom i sisačkom piše peticiju u kojoj se traži da Židovi mogu "zanat tjerati i sa kršćanskim pomoćnicima", te da mogu svoju djecu dati u zanat kršćanskim majstorima, kako bi mogli stjecati građanska i seoska dobra sa svim zakonskim pravima i da mogu zakonito kao i ostali građani "naučiti bez razlike svaku znanost i svako umijeće, izvršivati ili privredu steći s njima". U tom periodu, Hrvatski sabor se opirao proširenju prava za Židove. Kako je u to vrijeme Zagreb bio podijeljen na Gradec i Kaptol, Židovi su morali steći dozvolu za naseljavanje od gradskog magistrata ili biskupa. U tom vremenu su bili ujedinjeni u jednu vjersku općinu, iako se na neko vrijeme odvojila ortodoksna općina koja 1848. godine ima 28 poreznih obveznika.

Društveni angažman

U svibnju 1841. godine u okviru Židovske općine otvorena je prva škola. Prvi učitelj bio je Karl Saphir. Troškovi škole namirivani su školarinom i dobrovoljnim prilozima. Siromašni učenici bili su oslobođeni plaćanja. U listopadu 1855., otvorena je Trivialsschule s tri razreda. U toj školi oodučavani su njemački jezik i hebrejski predmeti. Godine 1859. na programu već imaju ilirski jezik, a nakon što je škola pretvorena u četverogodišnju, godine 1865. uveden je nastavni jezik hrvatski. Godine 1898. škola je preseljena u novu zgradu u Palmotićevoj ulici br. 16. Ta škola nalazila se na prvom katu i zvala se Osnovna škola izraelitičke vjeroispovjedne općine sa pravom javnosti. Imala je četiri učionice, ured uprave i prateće prostorije, a u prizemlju su djevojke učile ručni rad. Djeca iz udaljenih dijelova dolazila su samo nekoliko puta tjedno u školu na vjeronauk. Ravnatelj škole bio je nadrabin dr. Hosea Jacobi. Od 1920. godine škola je radila po nastavnom planu državnih prosvjetnih vlasti i nalazila se pod državnim nadzornicima. Sve se više djece upisivalo, tako daje sada bilo osam razreda. Osim obveznih školskih predmeta djeca su učila Bibliju, blagdanske običaje i hebrejski. Osnovan je i dječji vrtić. Sva srednjoškolska mladež imala je jednom tjedno vjeronauk. U početku je predavao nadrabin Gavro Schwarz, a poslije Miroslav Shalom Freiberger.

Nakon Prvog svjetskog rata osnovano je Židovsko akademsko potporna društvo za potporu siromašnim studentima u okviru kojega je organizirana i studentska menza za 300 korisnika. U menzi su se odvijali sastanci Judeje i Esperance, koja se bavila pitanjima i kulturom Židova Sefarda Sefarda u Zagrebu. Postojao je omladinski književni klub Literarni sastanci, najprije samo s muškarcima, a poslije i s djevojkama. Postojao je i športski klub Macabi.

Godine 1932. osnovana je EZRA, židovska kreditna zadruga koja je omogućavala mladim Židovima učenje obrta. Privremeno je u Domu staraca u Maksimirskoj ulici bilo smješteno 30 mladih iz Hrvatske i Bosne i Hercegovine. Učili su razne obrte (vodoinstalaterski, graverski, krojački, zlatarski, električarski, automehaničarski, optičarski, zubotehničarski, urarski itd.). Poslije se dom nalazio u Preradovićevoj, a 1937. u Petrinjskoj ulici. Godine 1938. osnovao se dom i za djevojke s 20 štićenica. Od 1917. do 1941. izlazi časopis Židov i mnoge druge publikacije.

Svoju kulminaciju u gospodarskom, kulturološkom i društvenom smislu židovska zajednica u Zagrebu postigla je između dva svjetska rata. Godine 1941. Židovska općina Zagreb brojala je 11.000 članova, čije je djelovanje bilo organizirano kroz kulturološke, karitativne i športske židovske organizacije. Drugi svjetski rat preživjela je samo jedna četvrtina zagrebačkih Židova.

Danas Židovska općina Zagreb broji oko 1300 članova.

Zagrebačka sinagoga

Zagrebačka sinagoga bila je glavno mjesto bogoslužja Židova Zagreba. Sinagoga je izgrađena 1867. u Kraljevini Hrvatskoj, Slavoniji i Dalmaciji unutar Austro-Ugarske i korištena je do 1941. kad ju je marionetska država Sila Osovine, negdašnja Nezavisna Država Hrvatska dala srušiti.

Židovska općina Zagreb je 1809. imala jednog rabina, a 1811. i svoje vlastito groblje. Zajednici je 1833. omogućena kupnja zemljišta za gradnju sinagoge, no za njezinu izgradnju u to vrijeme nije imala dovoljno novca.

Već 1855. zajednica je narasla na 700 članova i 30. listopada te godine donesena je odluka o gradnji sinagoge. Odbor za izgradnju imenovan je 1861., izabrano je i kupljeno zemljište na uglu ulice Marie Valerie (današnja Praška) i trga bana Jelačića. Međutim, novi je urbanistički plan promijenjen 1864. smanjujući raspoloživi prostor za gradnju, tako da zajednica odlučuje kupiti drugo zemljište veličine 1540 m2 udaljeno oko 80 metara od prvotno planirane lokacije.

Sinagoga je izgrađena u pseudomaurskom stilu, dizajnirana prema hramu u gradskoj četvrti Leopoldstädter u Beču i nalazila se u današnjoj Praškoj ulici. To je bio jedini namjenski židovski objekt korišten za bogoslužje u povijesti grada Zagreba. Zgrada sinagoge bila je jedna od najistaknutijih javnih zgrada u Zagrebu i jedna od poznatijih sinagoga u okolici.

Od 1980-ih postoje planovi ponovne gradnje sinagoge na izvornoj lokaciji, no zbog spleta različitih političkih okolnosti, do danas je u tom smislu ostvaren vrlo malen napredak. Glavne nesuglasice postoje između hrvatske vlade i židovskih organizacija, koliko bi ove organizacije bile uključene u cijeli projekt, uključujući i dizajn i svrhu nove građevine.

Izvori

Vanjske poveznice
 Židovska općina Zagreb

Zagreb
Židovi u Hrvatskoj

Židovska općina Zagreb


සමලිංගික සබඳතා පිළිබඳ සමාජ ආකල්ප කාලය හා ද්වීපය අනුව වෙනස් වී ඇත. සියලු පිරිමින් සමලිංගික සම්බන්ධතාවල නිරත වීම, සාමාන්‍යයක් ලෙස ඒකාබද්ධතාවය හා පිළිගැනීමේ සිට සමලිංගික චර්යාවන් සුළු පාපයක් ලෙස දැකීම, ඊට විරුද්ධව නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම, අධිකරණ යාන්ත්‍රණයන් හරහා එය මර්දනය කිරීම සහ මරණීය දණ්ඩනය පනවා එය තහනම් කිරීම දක්වා ජගත් සමාජයීය ආකල්ප විවිධාකාර වී ඇත. 1976 දී කරන ලද අධ්‍යයනයක දී, ග්වෙන් බ්‍රෝඩ් සහ සාරා ග්‍රීන්, සම්මත හරස් සංස්කෘතික නියැදියෙන් ලබා ගත හැකි ජනවාර්ගික අධ්‍යයනයන්හි සමලිංගිකත්වය පිළිබඳ ආකල්ප හා සංඛ්‍යාතය සංසන්දනය කළහ. ඔවුන්ට වැටහී ගිය පරිදි ප්‍රජාවන් 42 න් 9 ක් තුළ සමලිංගිකත්වය පිළිගැනීම හෝ නොසලකා හැරීම සිදු කෙරුණු අතර ප්‍රජාවන් 5ක සමලිංගිකත්වය පිළිබඳ සංකල්පයක් නොතිබුණි. 11 එය නුසුදුසු යැයි සැලකූ නමුත් දඬුවම් නියම කළේ නැත. 17ක දැඩි ලෙස දැඩි සේ හෙලා දැක දඬුවම් කරනු ලැබීය. ප්‍රජාවන් 70 ක් අතුරින්, සමලිංගික සේවනය 41 හි සංඛ්‍යාතයෙන් නොපැවතීම හෝ දුර්ලභ බව වාර්තා වූ අතර 29 ක එය දක්නට ලැබේ හෝ අසාමාන්‍ය නොවේ යැයි ඔවුහු වාර්තා කළහ.

පුරාණ ග්‍රීසියේ එය යම් ආකාරයකින් පිළිගනු ලැබීය. කෙසේ වෙතත්, පසුකාලීන සංස්කෘතීන්හි ඒබ්‍රහමීය ආගම්වල බලපෑමෙන්, නීතිය සහ පල්ලිය දිව්‍ය නීතියට එරෙහි වරදක් හෝ සොබාදහමට එරෙහි අපරාධයක් ලෙස සොදොම් පාපය යැයි නම් කොට ස්ථාපිත කරන ලදී.

බොහෝ පිරිමි ඓතිහාසික චරිත (සොක්රටීස්, බයිරන් සාමි, එංගලන්තයේ දෙවන එඩ්වඩ්, සහ හේඩ්‍රියන්  වැනි) සමලිංගික හෝ ද්වීලිංගික වන්නට ඇතැයි මත පවතී. මිචෙල් ෆූකෝ වැනි සමහර විද්වතුන් මෙය සලකන්නේ සමකාලීන සමාජීය ව්‍යුහයක් ඔවුන්ගේ කාලයට හඳුන්වා දීම අවදානමක් ලෙස ය.  අන් වියත්හු ඔහුගේ ප්‍රකාශය අභියෝගයට ලක් කරති.

ඉදිකිරීම්වාදී තර්කයේ පොදු මුහුණුවරක් නම්, පෞරාණික හෝ මධ්‍යතන යුගයේ කිසිවෙකු සමලිංගිකත්වය අද්විතීය, ස්ථිර හෝ නිර්වචනය කළ ලිංගික ක්‍රමයක් ලෙස අත්විඳ නැති බවයි. ජෝන් බොස්වෙල් මෙම තර්කය ප්‍රතික්ෂේප කළේ ප්ලේටෝගේ පුරාණ ග්‍රීක ලියවිලි උපුටා දක්වමිනි.  එම ලිය කියවිලි බහිෂ්කාර සමලිංගිකත්වය ප්‍රදර්ශනය කළ පුද්ගලයින්  පිළිබඳ විස්තර කරයි.

ඇමරිකාව

සමලිංගික හා ස්ත්රී-පුරුෂ සමාජභාවය වෙනස් වුණු ඇස්ටෙක්, මායාවරුන්, Quechuas, Moches, Zapotecs, සහ බ්රසීලයේ Tupinambá වැනි පුද්ගලයන් ලතින් ඇමරිකාවෙහි පූර්ව යටත් විජිත ශිෂ්ටාචාර වල දක්නට ලැබී ඇත.

ස්වදේශික ජනයා විවෘතව සොඩොමි යැයි නම් තැබූ ක්‍රියාකාරකම්වල යෙදෙන බව සොයා ගැනීමෙන් ස්පාඤ්ඤ යටත් විජිතවාදීන් භීතියට පත් වූ අතර, ඔවුන්ගේ පාලනය යටතේ බෙර්දාචෙ (ස්පාඤ්ඤ නාමය) පුද්ගලයින් යටත් කිරීම, ප්‍රසිද්ධියේ ඝාතනය, පුළුස්සා දැමීම සහ සුනඛයන් විසින් කැබලිවලට ඉරා දැමීම ඇතුළු දැඩි දඬුවම්වලට යටත් කර ගැනීමට උත්සාහ කළහ. .

නැගෙනහිර ආසියාව
නැගෙනහිර ආසියාවේ, සමලිංගික ආදරය ගැන සඳහන් වන්නේ පැරණිතම ඉතිහාසයේ සිටය.

ජපානයේ සමලිංගික සේවනය, shudo හෝ nanshoku වැනි විවිධ ලෙස හඳුන්වනු ලදුව, වසර එක් දහසක‌ට අධික කාලයක් තිස්සේ ලේඛනගත කර ඇත. බෞද්ධ සහ සමුරායි සම්ප්‍රදායයන්ගේ ආභාෂය ලත් සමලිංගික ආදර සංස්කෘතික සිතුවම් හා සාහිත්‍යය බිහි වී ඇත්තේ එවැනි සබඳතා ලේඛනගත කිරීම හා සැමරීම සඳහා ය.

ඒ හා සමානව, දී තායිලන්තය, kathoey, හෝ "ladyboys," තායි සමාජයේ ශත වර්ෂ ගණනාවක් මුළුල්ලේ විශේෂාංගයක්  කර ඇති අතර, තායි රජවරුන් පිරිමි මෙන්ම කාන්තා පෙම්වතුන් ඇසුරු කර ඇත. Kathoey සරල ස්ත්‍රීත්වය හෝ    සංක්‍රාන්තික ලිංගිකත්වය විදහා දක්වන අතර තායි සංස්කෘතිය විසින් තෙවන ලිංගය ලෙස හඳුන්වනු ලබයි. සාමාන්‍යයෙන් සමාජය විසින් පිළිගනු ලබන අතර තායිලන්තයට සමලිංගික සේවනයට හෝ සමලිංගික හැසිරීමට එරෙහිව කිසි විටෙක නීතිමය තහනමක් පනවා නොමැත.

යුරෝපය

සමලිංගික සම්බන්ධතා පිළිබඳ පැරණිතම බටහිර ලියකියවිලි (සාහිත්‍ය කෘති, කලා වස්තූන් සහ මිථ්‍යා තොරතුරු ) පුරාණ ග්‍රීසියෙන් උපුටා ගන්නා ලද කථා වස්තූන් ය.

මැද පෙරදිග

බොහෝ මැද පෙරදිග මුස්ලිම් සංස්කෘතීන් අතර සමානාත්මතා හෝ වයස අනව ව්‍යුහගත සමලිංගික සම්බන්ධතා පුළුල් ලෙස හා අර්ධරහස්‍ය ලෙස ක්‍රියාත්මක වේ. උතුරු ඉන්දියාවේ සිට බටහිර සහරා දක්වා විහිදෙන සෞම්‍ය හා උපනිවර්තන කලාපයේ පවතින සමලිංගික සබඳතාවල රටා, එම සබඳතා ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය හා ව්‍යුහගත හෝ වයස් ව්‍යුහය හෝ දෙකම  අනුව සිදු වන බව පෙන්වයි. මෑත වසරවලදී, බටහිර රටාව අනුව සකස් වුණු සමානාත්මතා සබඳතා ද දුර්ලභ වුවද පෙනෙන්නට තිබේ. සමලිංගික සංසර්ගයට එරෙහිව නිල වශයෙන් මුස්ලිම් රටවල් කිහිපයක (සෞදි අරාබිය, ඉරානය, මොරිටේනියාව, උතුරු නයිජීරියාව, සුඩානය සහ යේමනය) මරණීය දණ්ඩනය ක්‍රියාත්මක කරයි.

මෙසපොතේමියාව
පුරාණ ඇසිරියානු සමාජයේ, පුරුෂයෙකු සමාන තත්වයක සිටින වෙනත් පුරුෂයෙකු හෝ ඇදහිලිවන්ත ගණිකාවක් සමඟ ලිංගිකව හැසිරෙන්නේ නම්, කරදර ඔහු කෙරෙන් ඉවත්ව යන අතර ඔහුට වාසනාව ලැබෙනු ඇතැයි විශ්වාසයක්  පැවතුණි.  සමහර පුරාණ ආගමික ඇසිරියානු ග්‍රන්ථවල සමලිංගික සබඳතා සඳහා දිව්‍ය ආශීර්වාද ඉල්ලා කළ යාච්ඤා සඳහන් කර ඇත.   සමලිංගිකත්වය මෙසපොතේමියාවේ සමහර ප්‍රදේශවල දේවාල ජීවිතයේ අනිවාර්ය අංගයක් වූ අතර, නමස්කාරයෙන් පරිබාහිරව එහි සේවනය පවා වරදක් වූ බව නොපෙනේ.   එනමුත්, රාජකීය සේවකයින්, සොල්දාදුවන් අතර සමලිංගික සබඳතා සහ සමාජීය වශයෙන් ඉහළ අය යටහත් ලීලාවෙන් ලිංගික චර්යාවේ යෙදීම දූෂණය ලෙස සලකනු ලැබ ඇති අතර නරක පෙර නිමිති ලෙස සලකා  දඬුවම් නියම කර ඇත.

දකුණු ආසියාව
හින්දු නීතියේ පදනම් කෘතිය වන මනුස්‌මෘතියේ  "තුන්වන ලිංගිකත්වය" ගැන සඳහන් වන අතර, එවැන්නන් සාම්ප්‍රදායික නොවන ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය ප්‍රකාශ කිරීම හා සමලිංගික ක්‍රියාකාරකම්වල නිරත විය හැකි බව දක්වයි.  4 වන සියවසේ දී ලියන ලද කාම සූත්‍රයෙහි සමලිංගිකයන් හට සිදු කළ හැකි ලිංගික ශිල්පයන්ද විස්තර කර ඇත.  කාම සූත්‍රයට අනුව, එවැනි සමලිංගික පුරුෂයින් ද විවාහ වන බව දැන සිටි කරුණකි: "තුන්වන ලිංගික පුරවැසියන් ද ඇත, සමහර විට එකිනෙකා සමඟ බොහෝ සෙයින් බැඳී සිටින අතර එකිනෙකා කෙරෙහි පූර්ණ විශ්වාසයකින් යුතුව විවාහ වන අය ද සිටිති." (කාම සූත්‍රය 2.9.36).

බෞද්ධ භික්ෂූන් කෙරෙහි පනවනු ලැබූ නීති අන්තර්ගත වන විනය පිටකයෙහි ද සමලිංගික, ද්විලිංගික, සංක්‍රාන්ති ලිංගික ලක්ෂණ සහිත පුද්ගලයන් පිළිබඳ ව පණ්ඩක, උභතෝබ්‍යඤ්ජනක යනාදී නම්වලින් සඳහන්ව ඇත. පණ්ඩකයන් දැඩි ලිංගික ආශාවන්ගෙන් පෙළෙන්නන් බැවින් පැවිද්දට සහ උපසම්පදාවට නුසුදුසු යැයි බුදුරජාණන් වහන්සේ සිකපද පැනවූ බව සඳහන් ය.

ශ්‍රී ලංකාව
අනුරාධපුර යුගයේ පටන් බොදු බහුතරයක් ජීවත් වන්නා වූ රටක් වන ශ්‍රී ලංකාවේ සමලිංගිකතාව කෙරෙහි සතුරු ආකල්ප පිළිබඳ ප්‍රථම ලිඛිත වාර්තා හමුවනුයේ පෘතුගීසි අනුවාර්ෂික වාර්තාවලිනි. කෝට්ටේ රාජධානියෙහි සමලිංගික චර්යාවන් භයංකර ලෙස ප්‍රචලිත ව ඇති බවත්, එම පාපී ක්‍රියාකාරකම් වල යෙදෙන්නන් ඒ පිළිබඳ නින්දාවට ලක් නො වන්නේ මන්දැයි විමසූ විට රජු පවා එවැනි පාපයන්හි නිරත වන බවට දැනගැනීම‌ට ලැබුණු බවත් පෘතුගීසීන් වාර්තා තබා ඇත.

දකුණු පැසිෆිකය
මෙලනීසියාවේ බොහෝ සමාජවල, විශේෂයෙන් පැපුවා නිව්ගිනියාවේ, සමලිංගික සබඳතා පසුගිය ශතවර්ෂයේ මැද භාගය වන තෙක් සංස්කෘතියේ අනිවාර්ය අංගයක් විය. නිදසුනක් ලෙස එටෝරෝ සහ මැරින්ඩ් - ඇනිම් සමාජ  විෂමලිංගිකත්වය පාපයක් ලෙස පවා සලකා සමලිංගිකත්වය සමරනු ලැබීය. බොහෝ සාම්ප්‍රදායික මෙලනීසියානු සංස්කෘතීන්හි, පූර්ව යෞවන පිරිමි ළමයෙකු වයසින් වැඩි යෞවනයෙකු සමඟ යුගලනය කරනු ඇති අතර ඔහු ඔහුගේ උපදේශකයා බවට පත්වන අතර ඔහු (මුඛයෙන් හෝ ගුද මාර්ගයෙන්, ගෝත්‍රයට අනුව) වැඩිවිය පැමිණෙන තෙක් වසර ගණනාවක් පුරා "සිංචනය" කරනු ඇත. කෙසේ වෙතත්, බොහෝ මෙලනීසියානු සමාජයන් යුරෝපීය මිෂනාරිවරුන් විසින් ක්‍රිස්තියානි ධර්මය හඳුන්වා දුන් දා සිට සමලිංගික සබඳතා කෙරෙහි සතුරු වී ඇත.

අප්‍රිකාව

පුරාණ ඊජිප්තුවේ සමලිංගිකත්වය යනු ඊජිප්තු විද්‍යාව තුළ අතිශය විවාදාත්මක විෂයයකි: ඉතිහාසඥයින් සහ ඊජිප්තු විද්‍යාඥයින් සමලිංගිකත්වය පිළිබඳව පුරාණ ඊජිප්තු සමාජය දැරුවේ කුමන ආකාරයේ මතයක්ද යන්න විවාද කරති. අද දක්වා ඉතිරිව ඇත්තේ සෘජු ඉඟි අතළොස්සක් පමණක් වන අතර විය හැකි බොහෝ ඇඟවීම් අපැහැදිලි වන අතර සමපේක්ෂනය සඳහා විශාල ඉඩ පරතරයක් ලබා දේ.

මනෝ චිකිත්සාව
සිග්මන්ඩ් ෆ්‍රොයිඩ් සහ පිරිස තර්ක කළේ ප්‍රධාන වශයෙන් විසම හෝ සම ලිංගිකත්වය සම්මතයක් නොවන බවයි. ඒ වෙනුවට "ද්වීලිංගිකත්වය" ලෙස හඳුන්වනු ලබන්නේ සමාජය විසින් වළක්වන සාමාන්‍ය මිනිස් තත්වය බවයි.

1948 දී ඇල්ෆ්‍රඩ් කිංසි විසින් මානව පුරුෂයා තුළ ලිංගික හැසිරීම යන ග්‍රන්ථය ප්‍රකාශයට පත් කරන අතර එය ජනප්‍රිය සමාජයේ කිංසි වාර්තා ලෙස හැඳින්වේ.

සමලිංගිකත්වය වසර ගණනාවක් තිස්සේ මනෝචිකිත්සක ආබාධයක් ලෙස සලකනු ලැබුවද, මෙම න්‍යාය පදනම් කරගත් අධ්‍යයනයන් පසුව දෝෂ සහිත බව තීරණය විය. 1973 දී සමලිංගිකත්වය එක්සත් රාජධානියේ මානසික රෝගයක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. 1986 දී සමලිංගිකත්වය මනෝචිකිත්සක ආබාධයක් ලෙස සඳහන් කිරීම ඇමරිකානු මනෝචිකිත්සක සංගමයේ රෝග විනිශ්චය සහ සංඛ්‍යානමය අත්පොත (DSM) වෙතින් ඉවත් කරන ලදී.

ලිංගික විප්ලවය
ලිංගික විප්ලවය අතරතුර දී, විසම ලිංගික පරමාදර්ශය ප්‍රජනනයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙන් වූ නමුත් ඒ අතරම සමලිංගික ලිංගිකත්වයෙන් ද දුරස් විය. විසමලිංගික ලිංගිකත්වයට නිදහස දීම සමලිංගික ලිංගිකත්වයට ද වැඩි නිදහසක් ලබා දෙන බව බොහෝ අය සැලකූහ.

සමලිංගික අයිතිවාසිකම් ව්‍යාපාරය

ස්ටෝන්වෝල් කැරලි
ස්ටෝන්වෝල් කෝලාහල යනු නිව් යෝර්ක් නගරයේ පොලිස් නිලධාරීන් සහ ග්‍රීන්විච් විලේජ් හි සමලිංගික ප්‍රද‌ේශයේ ස්ටෝන්වෝල් තානායමේ අනුග්‍රාහකයන් අතර සිදු වූ ප්‍රචණ්ඩ ගැටුම් මාලාවකි. කැරැල්ල ඇරඹුණේ 1969 ජුනි 27 වන සිකුරාදා, සාමාන්‍ය පොලිස් වැටලීමක් ලෙස ය. සංක්‍රාන්ති ලිංගික කාන්තාවන් සහ පිරිමින්, සමලිංගිකයන්, සමලිංගික කතුන්, වීදි බිසෝවරු සහ වෙනත් වීදි ජනයා යුගයේ සිවිල් අයිතිවාසිකම් ව්‍යාපාර උදෙසා උද්යෝගයෙන් සටන් කළහ.  මෙම කෝලාහලය ජුනි 28 වන දින උදෑසන අවසන් වූ නමුත් සතියේ ඉතිරි කාලය පුරාම කුඩා පෙලපාලි අසල්වැසි ප්‍රදේශවල සිදුවිය. කෝලාහලයෙන් ඉක්බිතිව සමලිංගික විමුක්ති පෙරමුණ (GLF) වැනි බොහෝ සමලිංගික අයිතිවාසිකම් සංවිධාන පිහිටුවා ගන්නා ලදී. වසරකට පසුව නැගී සිටීමේ සංවත්සරය සැමරීම සඳහා පළමු සමලිංගික අභිමාන යාත්‍රාව මාර්තු මාසයේ පැවැත්විණි.

යොමු

වැඩිදුර කියවීම්

 ඩී.එල්. ඩේවිස් සහ ආර්.ජී. විට්න්, "මානව ලිංගිකත්වය පිළිබඳ හරස් සංස්කෘතික අධ්‍යයනය", මානව විද්‍යාව පිළිබඳ වාර්ෂික සමාලෝචනය, වෙළුම. 16: 69-98, 1987 ඔක්තෝබර්, doi
 Gwen ජේ Broude සහ සාරා ජේ Greene, "විසි ලිංගික ආකල්ප සහ ක්රියා මත හරස් සංස්කෘතික කේත", මානව වංශ, වෙළුම. 15, අංක 4 (ඔක්., 1976), පි.   409-429.
සමලිංගිකත්වය
ලිංගිකත්වය
ලිංගිකත්ව අධ්‍යාපනය
ලෝක ඉතිහාසය
ලිංගිකත්ව සහ සමාජය
ලිංගිකත්ව ඉතිහාසය

සමලිංගිකත්වයේ ඉතිහාසය


5 වන ආවර්තයේ මූලද්‍රව්‍යයක් යනු, රසායනික මූලද්‍රව්‍යයන්ගේ ආවර්තිතා වගුවෙහි පස්වන පේළියෙහි (හෝ ආවර්තයෙහි) පිහිටන රසායනික මූලද්‍රව්‍යයන් අතුරින් එකකි. ආවර්තිතා වගුව සකස් කර ඇත්තේ පේළි ලෙසින් වන අතර, එසේ කර ඇත්තේ මූලද්‍රව්‍යයන්ගේ පරමාණුක ක්‍රමාංකය වැඩිවත්ම, ඒවායේ රසායනික චර්යාවේ පුනරාවර්ත (ආවර්තිත)  උපනතීන් සන්නිදර්ශනය කර දැක්වීමටය: රසායනික චර්යාවන් පුනරාවර්තනය වීම ඇරඹෙත්ම නව පේළියක් ඇරඹෙන අතර, එයින් ගම්‍ය වන්නේ, සමතුල්‍ය චර්යාවන් සහිත මූලද්‍රව්‍යයන් එකම සිරස් තීරුවක තැබෙන බවයි. පස්වන ආවර්තය සතුව මූලද්‍රව්‍යයන් 18 ක් පවතින අතර, ඒවා  රුබීඩියම් වෙතින් ඇරඹී  සෙනෝන් වෙතින් කෙළවර වෙයි. නීතියක් වශයෙන්, 5 වන ආවර්තයෙහි මූලද්‍රව්‍යයන් විසින්, ඒවායේ  5s කවච පළමුවෙන්ද, ඉක්බිතිව ඔවුන්ගේ 4d, සහ 5p කවච, එම පිළිවෙලට පුරවන අතර, රෝඩියම් වැනි මූලද්‍රව්‍යයන් තුලදී ව්‍යතිරේකයන් පවතියි.

5 වන ආවර්තයේ මූලද්‍රව්‍යය


Almanya´da Baden-Württemberg eyaletinin batısında Ren nehrine kıyısı olan şehir. Nehrin yaklaşık 20 km doğusunda Fransa'nın Strazburg kenti bulunmaktadır.

Baden-Württemberg'deki belediyeler
Özgür imparatorluk şehirleri
13. yüzyılda kurulan oluşumlar

Offenburg


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 30. ožujka – Paul Verlaine, franucski pjesnik († 1896.)
 16. travnja – Anatole France, franucski književnik († 1924.)

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1844.


Analjezi (analgesia) Parapsikolojik terminolojide trans haline ya da 'değişik şuur halleri'nden birine girmiş kimi mistiklerin, yogilerin ve medyumların bu şuur hali sırasında, kimi zaman deneyimledikleri, acıya duyarsızlaşmaları, acı hissetmemeleri paranormal fenomenine verilen addır.

İlkel sayılan kimi yerlilerin kült ayinleri sırasında, bazı Asya dinlerinde ve Fakirizm'de de bu tür paranormal olaylara rastlanmıştır. Ayin sırasında ya gösteri amacına yönelik olarak yapılan bu tür olaylardan en tanınanları ateşte yürüme fenomeni ve vücuda şiş gibi delici aletler batırmadır.
Ateşte yürüme fenomenine daha çok Hint Fakirler'inde, Şinto rahiplerinde, Tibet, Bali Adaları, Fiji Adaları, Hong Kong, Tahiti, Hawaii, Filipinler ve Şamanizm'de rastlanır.

Kaynakça
 Dictionary of Mysticism, Nevill Drury

Dış bağlantılar
 Çeşitli ateşte yürüme fotoları

Parapsikoloji

Analjezi (parapsikoloji)


මහා චිකාගෝ ගින්න යනු,  1871 ඔක්තොම්බර් 8-10 දක්වා  ඇමරිකානු චිකාගෝ නගරය පිළිස්සූ  මහා ගින්නකි. මෙම ගින්න හේතුවෙන් දළ වශයෙන් 300 දෙනෙක් මිය ගිය අතර, නගරයෙහි දළ වශයෙන්  ප්‍රමාණයක් විනාශ කරමින්, වැසියන් 100,000 වැඩි දෙනෙක් නිවාස අහිමි බවට පත් කෙරිණි. නගර මධ්‍යයෙන් නිරිත දිග දෙසට වන වටපිටාවෙහි ගින්න ඇරඹිණි. උණුසුම්, වියළි, සුළං සහිත තත්ත්වයන් දිගු කාලසීමාවක් තුල පැවතීම සහ, නගරය තුල ව්‍යාප්තව පැවති දැවමය ගොඩනැගීම් යන දේ  මහා ගින්න ඇති වීමට උපකාරී වූහ.  චිකාගෝ ගංගාවෙහි දකුණු අතු ගංගාව මතින් පිම්මක් පැන්න ගින්න මධ්‍යම චිකාගෝහී බොහෝ ප්‍රදේශයක් විනාශ කල අතර, ඉන්පසු ගංගාවෙහි ප්‍රධාන අතු ගංගාව මතින් පිම්ම පැන උතුරු දිග ප්‍රදේශය ගොදුරු කර ගති.

ගින්නෙන් පසුව ඈත සහ මෑත ප්‍රදේශ වලින් ආධාර ගලා ඒමට පටන් ගති. අනාගත ගිනි ගැනීම් විගසින් ව්‍යාප්තව යෑම වැලැක්වීම සඳහා නගරයේ පාලනය විසින්  ගොඩනැගිලි ඉදිකිරීම් පිළිබඳව වැඩි දියුණු කල නීති සංග්‍රහයන් පිළියෙල කළ අතර, මෙම ඉහළ මට්ටමෙහි  ප්‍රමිතීන් අනුකූලව විගසින් යළි-ගොඩනැගීම් සිදු කෙරිණි. ගිනි ගැනීමට පෙර පැවැති, සාමාජිකත්වය සඳහා මුදල් අය කෙරුණු පෞද්ගලික පුස්තකාල වලට හාත්පසින් වෙනස්වූ, මුදල් අය නොකෙරෙන මහජන පුස්තකාල ක්‍රමයක් වූ  චිකාගෝ මහජන පුස්තකාලය සංස්ථාපනය කිරීම පොළඹවනු ලැබුවේ,  එක්සත් රාජධානිය විසින් ලබා දුන් ප්‍රදානයක් විසිනි.

සම්භවය

137 ඩිකෝවන් වීදිය යන ලිපිනයට පසු පසින් තිබූ පටු පාර යාබදව ඕලියරී පවුලට අයත්ව තුබූ   කුඩා ගොවිපොල ගබඩාව ආශ්‍රිතව ඔක්තොම්බර් 8 දින ප.ව.  9:00ට පමණ මෙම ගින්න හටගත් බව ආරංචි පැතිර ගියේය.

මූලාශ්‍ර

1871 වසරෙහි ඇතිවූ ගිනි ගැනීම්
ඉලනෝයි හී 1871 වසර
චිකාගෝ
චිකාගෝවේ ඉතිහාසය
එක්සත් ජනපදයෙහි ඉතිහාසය (1865–1918)
චිකාගෝවේ  වැදගත් සිද්ධීන්
මහා චිකාගෝ ගින්න

චිකාගෝවේ 1870 ගණන්
 1871 ඔක්තොම්බර් මාසයෙහි වූ සිද්ධීන්

මහා චිකාගෝ ගින්න


La Meseta de Kaibab se encuentra en el norte del estado de Arizona en el suroeste de Estados Unidos. La meseta forma parte de la Meseta del Colorado. Colinda al sur con el Gran Cañón y alcanza los 2817 metros sobre el nivel del mar. La meseta se divide entre el Bosque Nacional de Kaibab y la zona del borde norte del Parque nacional del Gran Cañón. La meseta está densamente poblada por especies de árboles tales como álamos, píceas, abetos, pino real americano, enebros y pinos piñoneros, contrastando fuertemente con las áridas tierras bajas que lo rodean. Los límites del este y del oeste de la meseta están conformados por cañones tributarios del río Colorado, y el límite norte de la meseta consiste en una serie de acantilados elevados.
Los bosques frescos albergan a la Ardilla de Kaibab, una especie endémica a esta zona. También hay otros animales como ciervos y coyotes. Las nevadas del invierno pueden ser muy fuertes (a veces en exceso de 500 cm).

Fisiografía

La meseta de Kaibab consta de aproximadamente 1152 millas cuadradas (2980 km) que se encuentran por encima de los 6000 pies (1800 m). El punto más alto tiene una elevación de 9.200 pies (2.800 m),[2][6] una prominencia topográfica de 3.580 pies (1.090 m),[2] y un aislamiento topográfico de 70,44 millas (113,36 km).[3] La meseta limita al sur con el Gran Cañón del río Colorado, la elevación en esta zona sur de la meseta varía de 8.800 pies (2.700 m) a un poco menos de 6.000 pies (1.800 m).

La plataforma más extensa de la meseta es la Explanada, que los vaqueros locales llaman "Sand Rocks". Esta área se formó como resultado de la meteorización de la lutita Ermitaño, que dejó expuesta una capa dura de arenisca pérmica. Esta arenisca roja es una de las características sobresalientes de la meseta.

El límite occidental de la meseta es el Cañón Kanab Creek, cuyas altas paredes perpendiculares forman una barrera natural para el movimiento de la mayoría de los animales. El límite noroeste de la meseta está marcado por una línea de falla al norte de Snake Gulch, que está aproximadamente dieciséis millas al este de Kanab Creek. El límite oriental está marcado por el llamado Houserock Valley, que es una plataforma de mármol causada por un pliegue monoclínico, cuyos estratos se sumergen entre 2000 y 3000 pies.

Clima

El clima de la meseta de Kaibab consiste en lluvia y tormentas eléctricas a fines del verano durante la temporada de monzones de verano, nieve, a veces intensa, en invierno y un clima más seco a principios del verano. Hubo una precipitación anual promedio de 26,57 pulgadas (67,5 cm) durante el período de 1925 a 1936. Durante el invierno, la nieve es abundante y, a menudo, se acumula a una profundidad de 8 a 10 pies (2,4 a 3,0 m). Junio es el mes más seco del año, seguido de mayo y principios de julio.

Las tormentas ocurren varias veces por semana hasta principios de septiembre. Las partes más altas de la meseta suelen estar cubiertas de nieve y las tormentas de nieve suelen ocurrir entre mayo y septiembre.

Ciervos de Kaibab

A principios del , la meseta de Kaibab fue testigo de un interesante experimento en lo que algunos podrían llamar ingeniería demográfica. Se estimó que la población de ciervos bura de la meseta antes de 1905 era de alrededor de 4.000. Este número nunca fue confirmado por ningún tipo de conteo o encuesta, y se ha convertido en un número aceptado principalmente porque no hay otra estimación disponible. Se desconocía la capacidad de carga promedio de la tierra, en parte porque los naturalistas no usaban mucho este concepto en ese momento. Años más tarde, Aldo Leopold estimó que el aforo había sido de unos 30.000 venados.[cita requerida]

La idea en 1906 era simplemente proteger y expandir la manada, por lo que el 28 de noviembre, el presidente Theodore Roosevelt creó la Reserva Nacional de Caza del Gran Cañón. El pastoreo excesivo de rebaños de ovejas, vacas y caballos había tenido lugar en la meseta desde la década de 1880. Durante ese tiempo, los rancheros y los cazarrecompensas también mataron a muchos depredadores. Cuando Roosevelt estableció la reserva de caza, los ganaderos habían trasladado la mayor parte del ganado doméstico a otros lugares. El principal cambio que trajo la creación de la reserva de caza fue prohibir la caza de ciervos. Los esfuerzos del gobierno, encabezados por el Servicio Forestal de los Estados Unidos, comenzaron a proteger el número de ciervos matando una vez más a sus depredadores naturales; con este fin, entre 1907 y 1939, 816 pumas, 20 lobos, 7388 coyotes y más de 500 gatos monteses fueron asesinados.

La población de ciervos experimentó un gran aumento en número durante las primeras décadas del . Una estimación situó la población en 100.000 ciervos que habitaban el rango en 1924. Nuevamente, no hubo una encuesta sistemática para respaldar esta estimación, que puede haber sido exagerada al doble del número real. Sin embargo, poco después de ese tiempo, la población de ciervos comenzó a disminuir debido al exceso de caza. A mediados de la década de 1920, muchos ciervos se morían de hambre.

Después de una acalorada disputa legal entre el gobierno federal y el estado de Arizona, se permitió una vez más la caza para reducir el número de ciervos. Los cazadores pudieron matar solo una pequeña fracción de los ciervos hambrientos. El rango en sí resultó dañado y su capacidad de carga se redujo considerablemente.

Dinámica poblacional de presas y depredadores

Una vez que los ecólogistas comenzaron a estudiar el área y a reflexionar sobre los cambios que habían ocurrido allí, comenzaron a utilizar al venado Kaibab como una lección simple sobre cómo eliminar a los depredadores naturales del venado. Lo que se había hecho con el interés de preservar la población de venados, había permitido que los ciervos se reprodujeran en exceso y abrumaran rápidamente los recursos de la meseta. Algunos ecologistas sugirieron que la situación destacaba la importancia de mantener una población en equilibrio con la capacidad de carga de su entorno.

La lección más significativa del Kaibab sugiere que los esfuerzos humanos para proteger la vida silvestre y preservar las áreas silvestres deben equilibrarse con la complejidad ecológica y las prioridades sociales que son difíciles de predecir. Los cambios ocurren, a veces rápidamente, pero sus efectos perduran durante décadas. Hoy en día, la Comisión de Caza de Arizona administra el área, controla la cantidad de venados y depredadores, y emite permisos de caza para mantener a los venados en equilibrio con el área de distribución.

Aunque la historia del ciervo Kaibab saltó a la fama en la década de 1920 debido a su repentino aumento y disminución de la población, la historia también se puede utilizar para demostrar la forma en que los estudios científicos y las ideas sobre la historia pueden ayudar a educar a los estudiantes actuales. La primera interpretación de la historia de los ciervos, como se demuestra en los libros de texto, fue que el control de los depredadores había destruido el crecimiento de la población de ciervos. Inicialmente, se pensó que la gran cantidad de depredadores de ciervos obstaculizaba el crecimiento de la población de ciervos, por lo que se establecieron reglas para minimizar la población de depredadores y permitir que los ciervos aumentaran su tamaño. Sin embargo, a medida que continuaron los estudios científicos, el ecologista Graeme Caughley sugirió que el control de los depredadores por sí solo no podría haber causado la irrupción de Kaibab, sino que factores como el clima, el pastoreo de otros animales y las políticas de conservación en realidad tuvieron un impacto más significativo en los ciervos.

La opinión de Caughley condujo a la confusión de profesores y científicos sobre qué incluir y enseñar en las clases de ecología y biología, por lo que esta historia dejó de ser utilizada como ejemplo de dinámica de población de presas y depredadores. Esto es importante para el desarrollo de los estudios científicos porque muestra que los eventos, como la controversia del venado Kaibab, no tienen un comienzo y un comienzo definitivos, sino que incluyen otras opiniones y enfoques que los maestros usan para mostrar la riqueza de la controversia.

La controversia del venado Kaibab ha revolucionado la forma en que se enseña la ciencia en los libros de texto y la forma en que los estudiantes cuestionan la ecología y la biología. Además, los estudiantes ahora aprenden que la intervención humana puede tener grandes repercusiones con respecto a la población y el desarrollo de animales específicos en ciertas regiones.

Véase también
 Área Silvestre de Kanab Creek

Referencias

Kaibab

Meseta de Kaibab


Cristoforo Poggiali (né le  à Plaisance et mort le  dans la même ville) est un biographe et érudit italien.

Biographie
Cristoforo Poggiali naquit à Plaisance le , d'une famille honorable. Ayant embrassé l'état ecclésiastique, il professe les belles-lettres au séminaire épiscopal avec beaucoup de succès. En 1754, il est nommé prévôt du chapitre de Ste-Agathe et conservateur de la bibliothèque ducale. À l'exemple du chanoine Pietro Maria Campi, son confrère, il rassembla des matériaux pour l'histoire et les publia de 1757 à 1766 sous ce titre : Memorie storiche di Piacenza, 12 vol. in-4°. Cet ouvrage commence à la fondation de Plaisance par une colonie romaine et finit à l'extinction de la ligne masculine des princes de la maison Farnèse dans le . Il est écrit d'un style agréable et les faits y sont bien discutés. Cependant on y trouve des inexactitudes qui furent relevées d'une manière piquante dans les Lettres imprimées sous le nom de Giuseppe Andreucci. Blessé du ton que son censeur avait pris, Poggiali répondit par des Rime, insérées dans le Diario de Venise,  ; mais il n'en profita pas moins de ses remarques et fit à son ouvrage des corrections et additions qui malheureusement sont restées inédites. Le Poggiali, d'un caractère très-vif, s'emportait facilement ; mais il rentrait aussitôt dans les bornes de la discussion et faisait oublier ses torts involontaires par son empressement à les réparer. Doué d'un talent naturel pour la poésie. il composait dans le genre Berniesque des pièces satiriques et des Capitoli qu'il communiquait à ses amis, mais qui n'avaient d'autre mérite à ses yeux que de le distraire d'occupations plus sérieuses. Il conserva jusque dans un âge avancé le goût de la littérature et le pouvoir de s'y livrer. Entouré de l'estime de ses concitoyens, il mourut en 1811 à 89 ans.

Œuvres
Outre les ouvrages dont on a parlé, on lui doit :

 Memorie per la storia della letteratura di Piacenza, Plaisance, 1789 , 2 vol. in-4°, où l'on trouve cinquante notices sur des littérateurs des  et  siècles, nés à Plaisance ou originaires de cette ville. Tiraboschi les a fréquemment cités dans la Storia della letteratura italiana ;
 I proverbi, motti, etc., del popolo piacentino dal vernacolo recati nella Toscana favella in tanti distici. Ce recueil est un des amusements de sa vieillesse. L'avocat Luigi Bramieri a publié l'Éloge du Proposto Poggiali, Plaisance, 1814, in-8°.

Notes

Bibliographie

Liens externes

Naissance à Plaisance (Italie)
Décès à Plaisance (Italie)
Naissance en décembre 1721
Décès en mars 1811
Décès à 89 ans

Cristoforo Poggiali


La síntesis de anillos largos de Ruzicka o reacción de Ruzicka o ciclización de Ruzicka es una reacción orgánica en la cual un ácido dicarboxílico se convierte en una cetona a altas temperaturas y en presencia de un catalizador de óxido de torio. La reacción fue nombrada por el químico Lavoslav Ružička quien la reportó en 1926.

La reacción se ha aplicado en la síntesis de la Exaltona, una muscona sintética.

Referencias

Reacciones de sustitución

Síntesis de anillos largos de Ruzicka


قانون جيستنيان الأول  هو عبارة عن مجموعة من القوانين التي كنت تتبعها العديد من الأمم المختلفة والتي أمر الإمبراطور البيزنطي جستنيان الأول (527 حتى عام 565)، بعض من رجال الدين المسيحي في مملكته بانتقاء مجموعة من القوانين الرومانية. وعرفت هذه المجموعة باسم كوربس جوريس سيفيلز، وتعني مجموعة القوانين المدنية كما أطلق عليها أيضًا قانون جستنيان. عُرف عن هذه المجموعة أنها من أكبر الإسهامات الرومانية في مجال الحضارة. جمعت بين القوانين الرومانية القديمة والمبادئ القانونية، ممثلة في عدد من القضايا. قسم علماء القانون والذين قاموا بدراسة قانون جستنيان، القانون إلى عدة أقسام:

 المبادئ العامة: واستخدمت كتابًا دراسياً لدارسي القانون والمحاماة.
 المخطوطة: مجموعة من التشريعات والمبادئ، والقوانين المستحدثة والقوانين الجديدة المقترحة.
 مجموعة القوانين: وهي سجل قضائي يُغطي الكثير من المحاكمات والقرارات.

طالع أيضًا
 معاهد جستنيان
 ملخص (قانون روماني)
 مدونة جستنيان

مصادر

-الموسوعة المعرفية الشاملة

الإمبراطورية الرومانية
الإمبراطورية البيزنطية في القرن 6
القانون في القرن 6
جستينيان الأول
دساتير بائدة
قانون بيزنطي
قانون روماني
كتب لاتينية في القرن 6
نصوص نثرية لاتينية

قانون جستنيان


9655 Yaburanger este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9655 Yaburanger este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Oizumi de Takao Kobayashi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,37 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 5,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

9655 Yaburanger


Cüce gezegen, uydu olmayan ve kendi uzay bölgesine hakim olmayan (bir gezegenin yaptığı gibi) gezegen-kütleli bir gök cismidir. Yani, Güneş'in doğrudan yörüngesindedir ve biçimlenebilir olacak kadar büyüktür, fakat yörüngesindeki benzer cisimlerin civarını temizlememiştir. Prototip cüce gezegen Plüton'dur. Astrojeologların cüce gezegenlere olan ilgisi muhtemelen farklılaşmış ve jeolojik olarak aktif gök cisimleri olarak gezegen jeolojisini gösterebilmeleridir, bu da Plüton'a 2015 New Horizons misyonunun getirdiği doğruluğu kanıtlanmış bir beklentidir.

Güneş Sistemindeki cüce gezegenlerin sayısı bilinmemektedir. Bunun nedeni, bir cismin hidrostatik dengede olup olmadığının belirlenmesinin uzay aracı tarafından yapılacak yakın bir gözlemi gerektirmesidir. Yarım düzine kadar büyük aday ya uzay aracı tarafından ziyaret edildi (Plüton ve Ceres), ya da kütlelerinin belirlenmesine ve dolayısıyla yoğunluklarının tahmin edilmesine izin veren en az bir bilinen uyduya sahipti (Plüton, Eris, Haumea, Makemake, Gonggong, Quaoar). Kütle ve yoğunluk, hidrostatik denge modellerine uyarlanabilir.

Cüce gezegen terimi, gezegen bilimcisi Alan Stern tarafından Güneş Sistemindeki gezegen kütleli nesnelerin üç yönlü sınıflandırmasının bir parçası olarak icat edildi: Klasik gezegenler (büyük sekiz), cüce gezegenler ve uydu gezegenler. Cüce gezegenler, adından da anlaşılacağı gibi bir gezegen kategorisi olarak tasarlandı. Bununla birlikte bu terim, 2006 yılında Uluslararası Astronomi Birliği (IAU) tarafından Güneş'in etrafında dönen cisimlerin üç yönlü yeniden sınıflandırılmasının bir parçası olan, gezegen olmayan cisimlerin bir kategorisi olarak kabul edildi. Bu karar, Plüton'dan daha büyük ancak yine de klasik gezegenlerden çok daha küçük ve Güneş'e Neptün'den daha uzak bir cisim olan Eris'in keşfiyle hızlandırılmıştı. Boyut olarak Plüton'a rakip olan bir dizi başka cismin keşfinden sonra Plüton'un ne olduğunun yeniden değerlendirilmesini de zorunlu kıldı. Böylece Stern ve diğer birçok gezegen jeoloğu cüce gezegenleri klasik gezegenlerden ayırır, fakat 2006'dan bu yana IAU ve gök bilimcilerin çoğunluğu Eris ve Plüton gibi gök cisimlerini gezegen listesinden tamamen dışlamıştır.

Kavramın tarihçesi

1801'den başlayarak gök bilimciler Mars ve Jüpiter arasındaki, onlarca yıl gezegen olarak görülen Ceres ve diğer nesneleri keşfetti. Gezegen sayısının 23'e ulaştığı 1851 yılı civarında gök bilimciler, daha küçük cisimler için asteroid kelimesini kullanmaya başladılar ve daha sonra da onları gezegen olarak adlandırmayı veya sınıflandırmayı bıraktılar.

1930'da Plüton'un keşfi ile birlikte birçok gök bilimci, binlerce oldukça küçük cisim ile birlikte (astreoidler ve kuyruklu yıldızlar) Güneş Sistemi'nin dokuz gezegenden oluştuğunu düşündü. Neredeyse 50 yıl boyunca Plüton'un Merkür'den büyük olduğu düşünülüyordu, ancak 1978'de Plüton'un uydusu Charon'un keşfi ile Plüton'un kütlesinin kesin ölçülmesi ve ilk varsayımlara göre çok daha küçük olduğunun öğrenilmesi mümkün oldu. Plüton'u en küçük gezegen yapan, neredeyse kabaca Merkür'ün 20'de bir kütlesinde olmasıydı. Ceres, asteroit kuşağının en büyük cisminin on katından daha büyük olmasına rağmen, Dünya'nın uydusu Ay'ın beşte biri kadar kütleye sahiptir. Dahası, büyük yörünge dış merkezliği ve yüksek yörünge eğikliği gibi bazı alışılmadık özelliklere sahip olarak, diğer gezegenlerin herhangi birinden farklı bir tür cisim olduğu ortaya çıktı.

1990'larda gök bilimciler uzayın aynı bölgesinde hatta bazıları daha da uzakta, Plüton gibi cisimler bulmaya başladı (şu an Kuiper Kuşağı olarak bilinen). Bunlardan birçoğu, Plüton'un bazı temel yörüngesel özelliklerini paylaştı ve Plüton, yeni bir nesne sınıfı olan plütinoların en büyük üyesi olarak görülmeye başlandı. Bu cisimlerin daha büyüğünün de gezegen olarak sınıflandırılması gerektiği, ya da ek asteroitlerin keşfinden sonra Ceres'in yeniden sınıflandırıldığı gibi Plüton'un da yeniden sınıflandırılması gerektiği ortaya çıktı. Bu, bazı gök bilimcilerin plüton'u bir gezegen olarak adlandırmayı bırakmasına neden oldu. Alt gezegen ve küçük gezegen dahil olmak üzere birkaç terim, cüce gezegen olarak bilinen cisimler için kullanılmaya başlandı. 2005 yılında Plüton ile kıyaslanabilir boyutta üç Neptün ötesi cisim (Quaoar, Sedna ve Eris) duyuruldu. Gök bilimciler ayrıca Plüton kadar büyük nesnelerin keşfedilebileceğinden ve şayet Plüton bir gezegen olarak sınıflandırılmaya devam ederse gezegen sayısının hızla artmaya başlayacağından emindiler.

Eris (daha sonra 2003 UB313 olarak bilinen) Ocak 2005'te keşfedildi; Plüton'dan biraz daha büyük olduğu düşünülüyor ve bazı raporlarda ona gayri resmi olarak onuncu gezegen deniyordu. Sonuç olarak konu, Ağustos 2006'daki IAU Genel Kurulu'nda yoğun bir tartışma konusu haline geldi. IAU'nun ilk taslak önerisi, gezegenler listesinde Charon, Eris ve Ceres'i içeriyordu. Pek çok gök bilimci bu teklife itiraz ettikten sonra, Uruguaylı gök bilimciler Julio Ángel Fernández ve Gonzalo Tancredi tarafından bir alternatif hazırlandı: Yuvarlak olacak kadar büyük, fakat etraflarındaki küçük gezegenimsi yapıları temizlememiş olan cisimler için bir ara kategori önerildi. Charon'u listeden düşüren yeni teklif, yörüngelerini temizlemedikleri için Plüton, Ceres ve Eris'i de liste dışı bıraktı.

IAU'nun son Resolution 5A kararı, Güneş'in etrafında dönen gök cisimleri için bu üç kategorili sistemi korudu. Bunlar aşağıdadır.

IAU, sınıra yakın cisimleri belirlemek için hiçbir zaman bir süreç oluşturmadı ve bu tür kararları gök bilimcilere bıraktı. Bununla birlikte, daha sonra bir IAU komitesinin olası cüce gezegenlerin isimlendirilmesini denetleyeceği yönergeler oluşturuldu: Mutlak büyüklüğü +1'den daha parlak olan isimsiz Neptün ötesi cisimler (ve dolayısıyla 1'lik bir geometrik albedo'ya karşılık gelen minimum 838 km çap) cüce-gezegen adlandırma komitesi tarafından adlandırılacaktı. O sırada (ve 2019 itibarıyla), adlandırma kriterini karşılayan cisimler Haumea ve Makemake idi.

Bu beş cisim – 2006'da ele alınan üçü (Plüton, Ceres ve Eris) ve 2008'de adlandırılan ikisi (Haumea ve Makemake) – genellikle yetkililerin isimlendirmesi ile Güneş Sisteminin cüce gezegenleri olarak sunulur. Bununla birlikte, bunlardan sadece biri – Plüton – mevcut şeklinin hidrostatik dengeden beklenilene uyduğunu doğrulamak için yeterince ayrıntılı olarak gözlemlenmiştir. Ceres dengeye yakındır, fakat bazı kütleçekimi anormallikleri açıklanamıyor.

Öte yandan, astronomi topluluğu sıklıkla daha büyük Neptün ötesi cisimleri cüce gezegenler olarak adlandırır. Örneğin, JPL/NASA, 2016'daki gözlemlerden sonra Gonggong'u cüce gezegen olarak nitelendirdi ve Southwest Araştırma Enstitüsü'nden Simon Porter, 2018'de Pluto, Eris, Haumea, Makemake, Gonggong, Quaoar, Sedna ve Orcus'a atıfta bulunarak "büyük sekiz [Neptün ötesi] cüce gezegenden" bahsetti.

Diğer yıldızların etrafında dönen gezegenlerin sınıflandırılması ile ilgili endişeler ortaya çıkmış olsa da sorun çözülmedi; bunun yerine, yalnızca cüce gezegen büyüklüğündeki cisimler gözlemlenmeye başladığında karar verilmesi önerildi.

İsim
Cüce gezegen terimi bir şekilde kendiliğinden tartışmalıdır çünkü bu cisimler cüce yıldızların yıldız olmaları kadar gezegendir. Bu Güneş sisteminin konseptidir. Bu tanım ayrıca gök bilimciler tarafından da kullanılır ve IAU tanımına uyar. Brown şunu vurgular, gezegenimsi bu tarz cisimler için yıllarca kullanılan oldukça güzel bir kelimedir. Hatta 5A tasarısı bu medyan cisimlere gezegenimsi demiş, ancak genel kurulda kapalı oylama ile böyle olmaması kararı alınmıştır. İkinci tasarı, 5B, cüce gezegenleri altgezegen olarak tanımlamıştır, Stern'in de en başta niyetlendiği gibi diğer sekiz klasik gezegenden farklı olarak. Bu anlaşma altında, reddedilmiş teklifteki on iki gezegen sekiz klasik gezegen ve dört cüce gezegen olmuştur. Ancak, 5B tasarısı da tıpkı 5A ya olduğu gibi yenilgiye uğramıştır. Çünkü cüce gezegenin 5B tasarısının başarısızlığı sebebiyle gezegen olmayışı anlamlı kararsızlığı, nanogezgen ve alt gezegen gibi alternatif terimlerin tartışılmasına sebep oldu, ancak CSBN de değiştirmek için hiçbir uzlaşma yoktu.

2006'nın IAU tasarısı 6a'ya göre Plüton, yeni kategori trans-Neptün cisimlerin prototipidir. Bu kategorinin kesin doğası ve ismi netleştirilmemişti ama IAU için daha sonra yayınlaması için bırakılmıştı; tartışmada tasarının taraftarı olan grup, kategori üyeleri değişiklik göstererek plutonlar ve plutomsu nesnelere yöneldi, ancak isim daha ileri gitmedi bunun sebebi belki de yer bilimcilerin onların plütonu ile karışacağını düşünmelerinden kaynaklanan itirazlarıydı. 11 Haziran 2008'de IAU yönetici komitesi plütoid adını ortaya çıkardı ve onları bütün trans-neptün cüce gezegenler olarak tanımladı. Ayrıca iletişim eksikliğine dair bir e-postanın bir parçası, WG-PSN (gezegen sistemleri cisimleri isimlendirme çalışma grubu) plütoid isminin seçiminde rol almadı. Hatta WG-PSN tarafından yapılmış bir oylamada bu spesifik terimin kullanılması reddedildi ve gök bilimciler arasında yaygın bir kelime olmadı.

Karakteristik

Yörüngesel baskınlık
Alan Stern ve Harold F.Levison yörüngedeki sapmada karşılaşılan sonucu ifade ederek bir parametre tanıttı Λ (lambda). Stern'ün modelinde buparametrenin değeri kütlenin karesiyle doğru orantılı olup periyot ile ters orantılıdır. Bu değer bir cismin komşu yörüngesinde dolanabilme kapasitesini saptamada kullanılabilir, Λ > 1 olması eninde sonunda dolanabilir olması anlamına gelir. Λnın beşli sıralamasındaki boşluk, en küçük karasal gezegen ile en büyük asteroid ve Kuiper Kuşağı nesneleri arasında bulunur.

Bu parametreyi kullanmak, Steven Soter ve diğer gök bilimcilerin gezegenler ile asteroidler arasındaki fark üzerinde anlaştığı, gezegenlerin çarpışmalarla, kütleçekimi dağılmasıyla küçük nesneleri yörüngelerinden atabilmesi ile ilgilidir. Soter gezgen diskriminantı adını vermek istediği bir parametreyi ortay koydu, sembolü µ (mu) olan, yörüngesel bölgedeki gezilebilirliği deneysel olarak ölçen bir derece idi bu. (µ, incelenen kütlenin yörüngedeki toplam kütleye oranı ile hesaplanıyordu.) µ > 100 olduğunda, gezebilir anlamına geliyordu. Gezegenleri ve cüce gezegenleri ayırmada kullanılan daha birçok şema vardır, ancak bu konsept için 2006'nın tanımlaması kullanılır.

Boyut ve kütle
Yeterli iç basınç, cismin kütleçekiminden kaynaklanan, cismi esnek bir hale çevirir ve yeterli esneklik yüksek rakıma sebep olur bu aşamaya kütleçekimsel rahatlama denir. Birkaç kilometreden daha küçük cisimler, kütleçekimsel olmayan kuvvetler altına girmiştir ve şekilsiz bir biçimde olma eğilimindedirler.

Satürn'ün uydusu Methone, yaklaşık 3 km yarıçapında, yuvalar, ancak hafifçe yumurta şeklinde bir nesnedir. Kütleçekiminin önemli, ancak baskın olmadığı daha büyük nesneler patates şeklindedir; cisim ne kadar kütleli ise, cisim aynı zamanda o kadar iç yuvarlak ve iç basıncı yüksektir, basınç iç kuvvetleri yenecek kadar ve hidrostatik dengeye gelene kadar. Bu noktada, cisim olabileceği kadar yuvarlaktır. Bu bir cüce gezegeni tanımlama limitidir.

Bir nesne, hidrostatik dengede iken, üstünü kaplayan sıvının küresel katmanı, aynı şekilde bir sıvı yüzeyi oluşturabilir, tıpkı kraterler ve çatlaklar gibi. Eğer cisim dönmüyorsa küre olur, ancak ne kadar hızlı dönerse o kadar yassılaşır. Ancak bu şekilde dönen bir cisim eriyene kadar ısıtılırsa, bu cismin tüm şekli sıvı iken de değişmeyecektir. Bu tarz küresel olmayan ve hidrostatik dengedeki bir cismin aşırıya kaçan bir örneği Haumea'dir (ana ekseninin uzunluğu kutuplardakinin iki katıdır).

Eğer cisim kütleli bir komşu cisme sahip ise çekimsel kuvvetlerde etki edecektir. Jüpiter'in bir ayı İo buna bir örnektir. İo, gelgitsel ısınmaya bağlı olarak Güneş Sistemi'ndeki volkanik olarak en aktif cisimdir.

Gelgitsel kuvvetler, ayrıca cisimlerin çekimsel olarak kilitlenmesine de sebep olabilir. Komşu cismine sürekli aynı yüzünü göstermesi gibi. Buna verilebilecek en aşırı örnek Plüton-Charon sistemidir. Bu sistemde iki cisimde gelgitsel olarak birbirine kilitlenmiştir. Dünya'nın ayı da ayrıca bu şekilde çekimsel olarak kilitlenmiştir tıpkı birçok gaz devlerinin uydularında olduğu gibi. En uç ve en alt boyuttaki ve cüce gezegenlerin kütle limitleri IAU tarafından spesifik olarak belirtilmemiştir. Tanımlanmış bir üst sınır yoktur ve Merkür'den daha büyük ya da daha kütleli, komşularının yörüngelerinin etrafında dönmeyen cisimler cüce gezegen olarak adlandırılır. Alt sınırlar, hidrostatik dengeye ulaşabilmek için gereken koşullar göze alınarak belirlenir, ancak bir cismin bu şekle gelebilmesi için gereken boyut ve kütle o cismin yapısına ve termal geçmişine bağlıdır. 2006 IAU nun orijinal taslak önerisi hidrostatik denge olarak tekrar tanımlanmıştır, kütlesi 5×1020 km 'ın üstünde ve yarıçapı 800 km'den fazla, ancak bu bilgi son taslağa konulmamıştır.

Deneysel gözlemler önerir ki alt limit cismin yapısı ve termal geçmişe göre değişiklik gösterir. Taşlı asteroidler gibi katı silikatlardan yapılmış bir cismin hidrostatik dengeye ulaşması ortalama 600 km yarıçapta ve 3.4×1020 km kütlede ortaya çıkar. Daha az miktarda sudan oluşan bir cisimde ise, limit 320 km ve 1019 kg kütle ile sınırlıdır.

Methone'nin uzamış şeklinin, Satürn'ün uyguladığı gelgitsel kuvvetler ile kendi kütleçekim kuvvetinin arasındaki dengenin yansıması olduğunu varsayarak, yarıçapı sadece 3 km buzlu olduğu öne sürülür. Asteroid kuşağında, Ceres taş bulundurma limitini açıkça aşan tek cisimdir ve şekli dengeli bir küreseldir. 2 Pallas ve 4 Vesta, ancak, taşlı ve limitin altındadır. Pallas, 525-560 km ve 1.85-2.4×1020 kg da neredeyse yuvarlak bir şekle sahiptir fakat hala bir şekilde düzensizdir. Vesta, 530 km ve 2.6×1020 km de elips bir şekilden sapmadır, kutuplarının büyük etkisinden dolayı.

Buzlu cisimler boyunca, hidrostatik dengede olmak için en küçük düşünce, cüce gezegen konsepti tartışılırken Mimastı, 396 km ve 3.75×1019kg.Güneş Sistemi'nde bilinen en büyük şekilsiz cisim Proteus'dur (neredeyse 396 km yarıçapında ve yaklaşık olarak 4.4×1019kg). Neredeyse ama tam olmayacak şekilde yuvarlak kabul edilir. Mimas gibi cisimler Proteus'a göre daha geniş bir termal geçmişe sahip olabilirler ya da bir çarpışmadan sonra şekilleri kaybolabilir. Hiçbir cisim, alt sınırı hesaplamak için kullanıldığı gibi saf buz değildir, ancak, ve Mike Brown'un önerdiği üzere, buzlu bir cüce gezegen için olan pratik alt sınır 400 km'nin altında bir yerde olmalıdır. Şu anda bu boyutun üzerine çıktığı varsayılan tahminî olarak yaklaşık 100 TNOs vardır. Ancak, Mimasın hidrostatik dengede olmadığı keşfedildi ve geçmişinde kaynaklı elips bir şekli vardır. Satürn'ün onaylanmış, bilinen en küçük ayı hidrostatik dengede olan Rhea'dır. (1.530 km), dengede olmayan en büyük olan İapetus dışında (1.470 km). Bu bulgular, cüce gezegen konseptinde tartışılmadıysa da İapetus, Makemake'den biraz daha (1.415-1.445 km), Haumea'dan büyük ölçüde büyüktür (1.180-1.310 km).

Cüce gezegenler ve olası cüce gezegenler
Birçok trans-Neptün cismin (TNOs) çekirdeğinin buzlu olduğu düşünüldü ve bu yüzden belki 400   km yarıçaplı (Dünya'nın yüzde üçü kadar) olması gerekiyordu. Bu cisimlerin yarıçapları hakkında sadece kabaca tahminler olmasına rağmen, yaklaşık 100 bilinen TNOs büyük olasılıkla cüce gezegendir. Bunlardan 30'unu araştıran bir grup eninde sonunda Kuiper Kuşağı'nda 200 tane olduğunun kanıtlanacağına inanıyor ve daha binlercesine.

IAU beş cismi cüce gezegen olarak tanımlıyor: Ceres, Plüton, Eris, Haumea ve Makemake. Ceres ve Plüton direkt gözlemlerle cüce gezegen olarak biliniyor. Eris, genellikle Plüton'dan daha kütleli olduğu için cüce gezegen olarak kabul ediliyor. Haumea ve Makemake mutlak büyüklüklerine dayanılarak cüce gezegen olarak kabul ediliyor. Güneş'e göre olan uzaklıkla, beşi;

 Ceres – 1 Ocak 1801'de keşfedildi, Neptün'den 45 yıl önce. Yarım asır boyunca gezegen olarak kabul edildikten sonra asteroid olarak sınıflandırıldı. IAU tarafından 19 Eylül 2006'da cüce gezegen olarak kabul edildi.
 Plüton – 18 Şubat 1930 tarihinde keşfedildi. 76 yıl boyunca gezegen olarak kabul edildi. IAU tarafından 24 Ağustos 2006'da cüce gezegen olarak tanımlandı.
 Haumea – 28 Aralık 2004'te keşfedildi. IAU tarafından 17 Eylül 2008'de cüce gezegen olarak tekrar sınıflandırıldı.
 Makemake – 31 Mart 2005'te keşfedildi. IAU tarafından 11 Temmuz 2008'de cüce gezegen olarak tanımlandı.
 Eris – 5 Ocak 2005'te keşfedildi. Medya raporlarında onuncu gezegen olarak anıldı. IAU tarafından 13 Eylül 2006'da cüce gezegen olarak kabul edildi.

Mike Brown Eris, Plüton, Haumea, Makemake ve altı diğer cismi neredeyse kesin cüce gezegen olarak görüyor, çünkü onlar hidrostatik dengede bulunabilecek kadar yeterli kütleye sahip. Eğer onlar (öncelikli olarak taşlı olacak şekilde) yoğun ise ve tahminî yarıçaplarının altı sınırındalarsa, yüksek olasılıklıdır. Güneş'e göre olan uzaklıklarıyla, altı tane ek olarak cüce gezegen olabilecek cisim:

 Orcus – 17 Ocak 2004'te keşfedildi
 2002 MS4 - 18 Haziran 2002'de keşfedildi
 Salacia – 22 Eylül 2004'te keşfedildi
 Quaoar – 5 Haziran 2002'de keşfedildi
 Gonggong - 17 Temmuz 2007'de keşfedildi
 Sedna – 14 Kasım 2003'te keşfedildi

Hiçbir uzay probu bunları ziyaret etmedi. Fakat NASA'nın uyduları bu konuda başarılı olursa ve görevini başarıyla tamamlarsa 2015'te bu değişti ve Dawn, Ceres'in yörüngesine girdi. New Horizons'da aynı yıl Plüton sisteminin içinden geçmesi planlanıyor. Bu Kuiper Kuşağı cisimlerini kesfetmek için NASA ise New Horizons 2 adında yeni bir görev planlıyor. Eğer bu görev gerçekleşirse tahmini veriler yerine elimizde kayda değer bilgiler olacak.

Ceres'den sonra asteroid kuşağındaki ikinci en kütleli cisim Vesta da cüce gezegen olarak sınıflandırılabilir, çünkü şekli hidrostatik dengeden çıkmaktadır ve bunun en büyük sebebi katılaşmadan sonra meydana gelen kütleli etkilerdir. Cüce gezegenin tanımı bu probleme hitap etmiyor. Dawn probundan gelen veri, 2011-2012'de Vesta'da dolanan, belki bu konuyu açığa kavuşturmaya yardım edebilir.

Gezegenimsi kütlede olan aylar
Kendi kütleçekimleri altında yuvarlak olabilecek kadar kütleli olan o dokuz tane ay biliniyor ve bunlardan yedi tanesi Eris ve Plüton'dan daha kütleli. Fiziksel olarak cüce gezegenlerden ayılmazlar, ancak o sınıfın da üyeleri değillerdir çünkü direkt olarak Güneş yörüngesinde dolanmazlar. Eris'den ve Dünya'nın ayından daha büyük olan yedisi, Jüpiter'in eylemsiz referans çerçevesindeki ayları İo, Europa, Ganymede ve Callisto, Satürn'ün bir uydusu Titan ve Neptün'ün bir uydusu Triton'dur. Satürn'ün diğer altı uydusu; Mimas, Enceladus, Tethys, Dione, Rhea ve İapetus, Uranüs'ün beş uydusu; Miranda, Ariel, Umbriel, Titania ve Oberon ve Plüton'un bir uydusu Charon'dur. Planemo terimi (gezegenimsi kütlede olan ay) cüce gezegenleri ve bu çeşit ayları içine alır tıpkı gezegenler gibi. Alan Stern onları özel bir gezegen kategorisi olarak görürü, uydu gezegenler.

IAU nun taslak tasarısında gezegen tanımı, Plüton ve Charon cüce gezegen olarak görülmelidir der çünkü tüm kütle ve şekil gereksinimlerini karşılarlar. IAU şimdilerde Charonun cüce gezegen olarak görülmemesi gerektiğini, sadece Plüton'un bir uydusu olarak bilinmesi gerektiğini söyler, ileride tüm cüce gezegen gereksinimlerini sağlayacağını göz önünde bulundursak bile.

Ağırlık merkezinin yeri, sadece cisimlerin göreceli kütlelerine göre değil ayrıca aralarındaki uzaklığa da bağlıdır; mesela Güneş ve Jüpiter in ağırlık merkezi, güneşin dışında yer alır.

Tartışma konusu
IAU nun cüce gezegeni tanımlamasından hemen sonra, birçok bilim insanı IAU nun tanımını reddettiğini açıkladı. Kampanyalara araba tamponu ve t-shirt'leri dahil oldu. Mike Brown (Eris'i keşfetti) gezegenlerin sekize indirgenmesi konusunda hemfikir oldu.

NASA, IAU tarafından ortaya konulan yeni yönlendirmeyi takip edeceğini açıkladı. Ancak Alan Stern, NASA'nın Plüton görevinin yöneticisi, yeni IAU tanımını reddetti çünkü hem cüce gezegeni tanımlamadaki kriterler hem de diğer çeşit gezegen olmayan cisimlerin kriterleri aynıydı ve tanımlamada iç karakteristik özelliklerin kullanımındansa yörüngesel karakteristikler kullanılmalıydı. Dahası, 2011'de o hala Plüton'a gezegen olarak hitap ediyordu. IAU tanımından birkaç yıl önce übergezegenler ile cüce gezegenleri ayırmak için yörüngesel karakteristikleri kullanmıştı.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Neptün-ötesi cisim

Dış bağlantılar
 NPR: Dwarf Planets May Finally Get Respect (David Kestenbaum)
 SPACE.com: Q&A: The IAU's Proposed Planet Definition 16 Ağustos 2006 2:00 am ET
 BBC News: Q&A New planets proposal 16 Ağustos 2006 13:36 GMT 14:36 UK

 *
Küçük gezegenler
Gezegen türleri

Cüce gezegen


Philippe Noiret, (d. 1 Ekim 1930, Lille - ö. 23 Kasım 2006, Paris), Fransız oyuncu.

Noiret lise eğitimini tamamladıktan sonra 1953 yılında Jean Vilar tarafından yönetilen Theatre National Populaire'e girdi. Yedi yıl boyunca tiyatroyla birlikte şehir şehir dolaştı. 1956'da ilk kez sinemada göründü. 1967'de de tiyatroyu bırakıp sinemaya sarıldı. Art arda filmlerde oynamaya başladı. Asla küçük-büyük rol ayrımı yapmadı. Tam 125 film çekti, birçok ödül aldı.

Filmler (seçme)
 1960: Zazie dans le métro
 1967: Alexandre le Bienheureux
 1967: Generallerin Gecesi (The Night of the Generals )
 1969: Topaz (Alfred Hitchcock)
 1973: La grande bouffe
 1975: Le vieux fusil
 1976: Le juge et l'assassin (Bertrand Tavernier)
 1981: Sil Baştan (Coup de Torchon)
 1984: Les ripoux
 1987: Masques (Claude Chabrol)
 1988: Cennet Sineması (Nuovo cinema Paradiso)
 1989: La vie et rien d'autre
 1994: Postacı (Il Postino)
 1994: La fille de d'Artagnan

Dış bağlantılar

1930 doğumlular
2006 yılında ölenler
Fransız erkek sinema oyuncuları
Fransız erkek tiyatro oyuncuları
En İyi Erkek Oyuncu César Ödülü sahipleri
BAFTA Ödülü sahipleri
Fransa'da kanserden ölenler
Paris'te ölenler
Montparnasse Mezarlığı'na defnedilenler
BAFTA En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
Avrupa Film Ödülleri En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu National Board of Review Ödülü sahipleri
National Board of Review Ödülü sahipleri
David di Donatello En İyi Yabancı Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahibi oyuncular
César Ödülü sahipleri

Philippe Noiret


Uğur Erdoğan (d. 1 Ocak 1987, İstanbul) Türk futbolcudur. 2. Lig ekiplerinden Körfez FK'da oynamaktadır.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp takımları kariyeri
Altyapısından yetiştiği Galatasaray'ın lisanslı oyuncusudur. 2005/06 yılında şampiyon olan PAF takımı ile beraber attığı 19 golle gol kralı olmuştur. 2006/07 sezonunda profesyonel sözleşme imzalanmış ve kiralık olarak İstanbulspor takımına verilmiştir. 2007-2008 sezonunda Orduspor'a kiralık verilmiştir. 2008-2009 sezonunda ise Galatasaray altyapısında hocası olan Suat Kaya'nın yeni takımı Gaziantep Büyükşehir Belediyespor kiralanmıştır. Galatasaray'a sezon sonu geri döndüğünde Siirtspor'a transfer olmuştur.
Burada yarım sezon oynadıktan sonra  Gaziantep Büyükşehir Belediyespor transfer edilmiştir.

2010-11 sezonunun ara transfer döneminde 1. Lig ekiplerinden Kartalspor'a transfer olmuştur.

Kartalspor'dada sadece yarım sezon kaldıktan sonra 1. Lig ekiplerinden Ünyespor'a geçti. 2011-12 sezonun devre arasında Uğur, Denizlispor ile maç başı ücret almak üzere 1,5 yıllık anlaşma imzaladı.

İstatistikleri

Kulüp Takım İstatistikleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

1987 doğumlular
İstanbul doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Süper Lig futbolcuları
1. Lig futbolcuları
2. Lig futbolcuları
Yaşayan insanlar
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Körfez SK futbolcuları
Sarıyer SK futbolcuları
Denizlispor futbolcuları
Ünyespor futbolcuları
Kartalspor futbolcuları
Siirtspor futbolcuları
Gaziantep FK futbolcuları
Orduspor futbolcuları
İstanbulspor futbolcuları
Galatasaray SK futbolcuları
Orta saha futbolcuları

Uğur Erdoğan


Eduard Friedrich Mörike (n. 8 septembrie 1804 la Ludwigsburg - d. 4 iunie 1875 la Stuttgart) a fost un poet romantic german.

A scris o lirică interiorizată, de inspirație romantică, exprimând sentimentul naturii și al iubirii în balade și idile, străbătute de ecourile pline de prospețime ale cântecului popular.

Scrieri
 1832: Maler Nolten ("Pictorul Nolten"), roman pe tema formării personalității umane și a independenței artistului;
 1838: Gedichte ("Poezii");
 1858: Mozart auf der Reise nach Prag ("Mozart în călătorie spre Praga"), considerată capodopera sa.

Note

Nașteri în 1804
Decese în 1875
Poeți germani
Monarhiști
Poeți din secolul al XIX-lea
Scriitori germani din secolul al XIX-lea
Poeți romantici

Eduard Mörike


Isaac Crewdson ( - ) est un ministre de la réunion Quaker à Hardshaw East, Manchester. Il a écrit A Beacon to the Society of Friends, un ouvrage publié en 1835 qui a eu un effet schismatique sur le quakerisme anglais.

Jeunesse
Isaac Crewdson est né dans une famille Quaker à Kendal dans le Lake District anglais. Il entre dans le commerce du coton et devient propriétaire d'une filature prospère à Manchester. Il est nommé ministre quaker en 1816.

La controverse Beaconite
En 1831, la polémique surgit parmi les Quakers de Manchester sur l'emphase spirituelle du Quakerisme  et ces différences culminent en 1835 quand son livre A Beacon to the Society of Friends est publié . Son livre met en évidence la distinction que de nombreux quakers de Manchester ont établie entre la direction des Écritures et la caractéristique centrale du quakerisme, la lumière intérieure, l'expérience directe et personnelle de Dieu. Crewdson et ses partisans pensent que les Quakers mettent trop l'accent sur la lumière intérieure, au détriment de l'autorité biblique.

Dans son livre, Crewdson critique le quaker américain, Elias Hicks (1748-1830), qui considère « l'obéissance à la lumière intérieure » comme le principe d'adoration le plus important et qui considère la Bible comme une « lettre morte » à moins qu'elle ne soit lue « sous l'influence régulatrice de l'esprit de Dieu" . Hicks a été responsable du premier schisme dans le quakerisme en 1827.

Au départ, la réunion mensuelle de Hardshaw East est bouleversée par la controverse. La question est discutée lors de la réunion annuelle de Londres de 1835 et un comité de visite est nommé pour enquêter et rechercher la réconciliation des membres. Le comité, qui comprend l'ami proche de Crewdson, Joseph John Gurney, le principal évangélique quaker anglais de son temps, est enclin à être compréhensif envers Crewdson . Même ainsi, la correspondance qui a lieu entre Crewdson et le Comité en 1835 est publiée par eux à son insu et sans son consentement dans A Few Particulars of the Correspondence Between the Committee Appointed by the Friends' Yearly Meeting, and Isaac Crewdson . Finalement, le Comité amène les choses à un point critique en demandant à Crewdson de retirer son livre de la circulation, mais il refuse de le faire. Il est ensuite suspendu de son ministère pour empêcher de nouveaux conflits internes.

En 1836, la situation est de nouveau discutée à l'Assemblée annuelle de Londres . Là, Gurney s'exprime, confirmant la suprématie de l'Écriture, mais il souligne également la "véritable justesse des vues des Amis concernant les réunions silencieuses". Il déclare également que si les Amis devaient "céder la place dans nos réunions d'adoration à n'importe quel ministère sauf celui qui découle immédiatement de l'onction du Seigneur, nous subirions une perte" . Gurney indique également que "placer les impressions reçues de nos propres esprits" est un prélude à une forme quaker de déisme. Gurney déclare être un «intermédiaire» entre les deux points de vue opposés et la réunion annuelle de Londres n'a pas résolu le problème.

La discorde est effectivement cristallisée lorsque Crewdson présente sa démission de la réunion mensuelle de Hardshaw East , celle-ci étant acceptée le 15 décembre 1836, ainsi que celles de 38 de ses partisans . Cependant, la grande majorité des membres de Manchester choisit de rester.

En 1836 et l'année suivante, quelque 50 Quakers quittent la réunion de Manchester et 300 autres quittent d'autres réunions à travers le pays, notamment celles de Bristol, Birmingham, Tottenham et Plymouth . Après Manchester, le plus grand groupe partant est de Kendal . La fille de Crewdson, Margaret (1808-1864), épouse un compatriote quaker, Henry Waterhouse, en 1832,  et eux, comme son père, démissionnent de Hardshaw East Monthly en 1836.

La scission Beaconite divise également certaines familles Quaker sur des lignes partisanes, comme avec les Braithwaites et la famille bancaire Lloyd  et met fin aux relations commerciales, comme avec le partenariat Benson et Cropper .

Les amis évangéliques
Avec son beau-frère, l'ancien aîné de Hardshaw East Quaker William Boulton, Crewdson fonde les "Evangelical Friends" de courte durée, qui sont appelés "Beaconites" par les Quakers. Ils se réunissent pour la première fois pour le culte du dimanche le 18 septembre 1836 dans une école maternelle à Manchester, avant d'ouvrir leur chapelle de 600 places  à Chorlton-on-Medlock le dimanche 17 décembre 1837 .

Ils incorporent dans leur culte le baptême et la prise d'Eucharistie, qui ont été rejetés par les Quakers comme des rituels qui obstruaient la relation entre l'adorateur et Dieu. Les amis évangéliques tiennent une réunion annuelle dans le style d'une réunion annuelle des quakers à Londres en 1837 et publient pendant un court moment un journal mensuel, The Inquirer .

Abolitionniste actif, Crewdson assiste à la Convention mondiale anti-esclavagiste de juin 1840 à Londres .

Héritage
Crewdson meurt à Bowness le 8 mai 1844 et est enterré au cimetière de Rusholme Road, Chorlton-on-Medlock, Manchester.

Les Amis évangéliques n'ont pas prospéré et se sont progressivement dispersés dans la décennie qui suit la mort de Crewdson. Beaucoup rejoignent les Frères de Plymouth et apportent la simplicité de culte quaker à ce mouvement. Parmi les Quakers notables qui sont partis chez les Frères figurent John Eliot Howard et Robert Mackenzie Beverley.

La chapelle beaconite, peu fréquentée , décline et est vendue aux baptistes en 1844, l'année de la mort de Crewdson.

En 1870, le dernier membre survivant du comité de visite de 1835, le docteur Edward Ash, écrit que le comité s'est trompé en suspendant l'adhésion de Crewdson .

Il est suggéré que A Beacon to the Society of Friends avait vingt ans d'avance sur son temps et qu'au , certains évangéliques quakers ont atteint une position proche de celle de Crewdson dans les années 1830 .

Ouvrages

 Conseils sur un festival de musique à Manchester, (1827)
 Commerce aux Indes orientales (vers 1827), faisant référence à la traite des esclaves.
 Déclinaison religieuse d'Andrew Fuller, abrégé (1829)
 Baxter's Saint's Rest, abrégé (1829)
 La doctrine du Nouveau Testament sur la prière (1831)
 Un phare pour la société des amis (1835)
 Une défense du phare (1836)
 La controverse Beacon entre la Society of Friends et Isaac Crewdson (1836)
 Baptême d'eau une ordonnance du Christ (1837)
 Baptême d'eau et repas du Seigneur: arguments bibliques en faveur de l'obligation perpétuelle de ces ordonnances (1837)
 La trompette soufflée ou un appel à la société des amis (1838)
 Observations sur la nouvelle naissance (1844)

Références

Liens externes

Quaker britannique
Décès en mai 1844
Naissance en juin 1780
Décès à 63 ans

Isaac Crewdson


An Oncidium stenobulbon in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Oncidium stenobulbon in nahilalakip ha genus nga Oncidium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oncidium

Oncidium stenobulbon


George Bubb Dangerfield (* 28. Oktober 1904 in Newbury, Berkshire, England; † 26. Dezember 1986 in Santa Barbara, Kalifornien) war ein aus Großbritannien stammender US-amerikanischer Historiker und Schriftsteller, der vor allem durch sein Buch The Strange Death of Liberal England (1935) bekannt wurde und 1953 für sein Buch The Era of Good Feelings den Pulitzer-Preis für Geschichte erhielt.

Leben
Nach dem Schulbesuch absolvierte Dangerfield ein Studium am Hertford College der University of Oxford und schloss dieses 1926 mit einem Bachelor of Arts (B.A.) ab.

Später wanderte er in die USA ein und war dort als Journalist tätig, ehe er zwischen 1933 und 1935 Redakteur im Feuilleton der Zeitschrift Vanity Fair war. Zeitgleich begann er seine literarische Laufbahn als Autor von Geschichts–Fachbüchern und veröffentlichte zunächst mit Bengal Mutiny: Story of the Sepoy Rebellion (1933) eine Darstellung des indischen Aufstandes von 1857, ehe er mit The Strange Death of Liberal England (1935) sein bekanntestes Buch verfasste.

Nachdem er 1943 die US-amerikanische Staatsbürgerschaft erworben hatte, leistete er im Zweiten Weltkrieg seinen Wehrdienst in der 102. Infanteriedivision (Ozark) der US Army und wurde zuletzt zum Sergeant befördert.

Für sein 1952 erschienenes Buch The Era of Good Feelings erhielt er 1953 sowohl den Pulitzer-Preis für Geschichte als auch den Bancroft-Preis. Später verfasste er einige weitere Geschichtsfachbücher sowie eine Biografie über den Politiker Robert R. Livingston. 1968 übernahm er eine Professur für Geschichte an der University of California, Santa Barbara (USCB) und lehrte dort bis 1972. 1970 erhielt er ein Guggenheim-Stipendium, das ihm Forschungsaufenthalte in Großbritannien ermöglichte.

Veröffentlichungen
 Bengal Mutiny: Story of the Sepoy Rebellion (1933)
 The Strange Death of Liberal England (1935)
 The Era of Good Feelings (1952)
 Chancellor Robert R. Livingston of New York, 1746-1813 (1960)
 The Awakening of American Nationalism, 1815–1828 (1965)
 Victoria's Heir: The Education of a Prince (1972)
 The Damnable Question: A History of Anglo-Irish Relations (1976)

Weblinks

 GEORGE DANGERFIELD, HISTORIAN. In: New York Times vom 6. Januar 1987
 The Strange Death of Liberal England (Inhaltsangabe auf der Homepage der University of Cambridge)

Pulitzer-Preisträger
Historiker
Autor
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Englisch)
Biografie
Brite
US-Amerikaner
Geboren 1904
Gestorben 1986
Mann

George Dangerfield


Tetrablemma gongshan est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Tetrablemmidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Yunnan en Chine. Elle se rencontre dans le xian de Gongshan.

Description
Le mâle holotype mesure .

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, le xian de Gongshan.

Publication originale
 He & Lin, 2021 : « Two new armored spiders (Araneae, Tetrablemmidae) from Yunnan, China. » Acta Arachnologica Sinica, , , .

Liens externes

Notes et références

Tetrablemmidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Yunnan

Tetrablemma gongshan


El Abierto de Estados Unidos 1980 es un torneo de tenis disputado en superficie dura, siendo el cuarto y último torneo del Grand Slam del año.

Finales

Senior

Individuales masculinos

 John McEnroe vence a  Björn Borg 7-6(4), 6-1, 6-7(5), 5-7, 6-4

Individuales femeninos

 Chris Evert-Lloyd vence a  Hana Mandlíková 5-7, 6-1, 6-1

Dobles masculinos

 Bob Lutz /  Stan Smith vencen a  John McEnroe /  Peter Fleming (tenista) 7-5, 3-6, 6-1, 3-6, 6-3

Dobles femeninos

 Billie Jean King /  Martina Navratilova vencen a  Pam Shriver /  Betty Stöve 7-6(2), 7-5

Dobles mixto

 Wendy Turnbull /  Marty Riessen vencen a  Betty Stöve /  Frew McMillan 7-5, 6-2

Junior

Individuales masculinos

 Mike Falberg vence a  Eric Wilborts 6-7, 6-3, 6-3

Individuales femeninos

 Susan Mascarin vence a  Kathrin Keil 6-3, 6-4

Dobles masculinos
El torneo comenzó en 1982.

Dobles femeninos
El torneo comenzó en 1982.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial

Abierto de Estados Unidos 1980

Abierto de Estados Unidos 1980


4x200 m fri for herrer under Sommer-OL 2020 fandt sted den 27. juli - 28. juli 2021 i Tokyo Aquatics Centre.

Turneringsformat
Konkurrencen bliver afviklet med indledende heats og finale. Efter de indledende heats går de 8 bedste tider videre til finalen, hvor medaljerne bliver fordelt.

Tidsplan
Nedenstående tabel viser tidsplanen for afvikling af konkurrencen:

Alle tider er japansk standard tid (UTC+9)

Resultater

Heats

Finale

Referencer

Eksterne henvisninger

4x200 m fri (herrer)

Svømning under sommer-OL 2020 – 4x200 m fri (herrer)


Layne cea rapidă (în ) este un serial de televiziune american de comedie creat de Travis Braun, care a avut premiera pe Disney Channel la 15 februarie 2019. Vedetele serialului sunt Sophie Pollono, Sofia Rosinsky, Brandon Rossel și Winslow Fegley

Poveste
În orașul Cedarville, Layne Reed este o fată strălucitoare, ai cărei părinți Cheryl și Rob sunt plecați, așa că mătușa ei a venit în casa ei să vegheze asupra ei. În timp ce lucrau într-o campanie școlară împotriva rivalului ei Jasper Marr la Cedarville Middle School, ea și prietena ei Zora Morris se poticnesc cu o mașină inteligentă numită VIN, care este urmărită de unele persoane conduse de dr. Jessica Kwon și Clint Riggins. Când Layne are secvențiat ADN-ul cu VIN, devine operatorul mașinii. Principal

Distribuție
Sophie Pollono ca Layne Reed, o fată strălucitoare care descoperă VIN în șopronul vecinului ei în timp ce candidează pentru președintele școlii

Sofia Rosinsky ca Zora Morris, Vecina școlii de acasă și cea mai bună prietenă a lui Layne

Brandon Rossel ca Cody Castillo, un băiat de la școală, care lucrează la un garaj și interesează dragostea lui Layne

Winslow Fegley ca Mel, vărul lui Layne care încearcă să afle ce au de făcut Layne și Zora Nate Torrence ca vocea VIN, o mașină inteligentă care a fost creată de părinții lui Layne și numele său este scurt pentru Vehicul Integrated Neurotech

Diana Bang ca Kwon, un om de știință și fost colaborator al Cheryl la Centrul de Comandă Tehnică Salton Flats care vizează VIN

Enid-Raye Adams ca Cheryl, un om de știință și mama lui Layne care lucrează pentru guvern la Centrul de Comandă Tehnică Salton Flats

David Milchard în rolul lui Rob, un om de știință și tatăl lui Layne care lucrează pentru guvern la Centrul de comandă tehnică Salton Flats

Michael Adamthwaite în calitate de Riggins, complicele lui Kwon care vizează VIN

Caitlin Howden în rolul mătușii Betty, mătușa Layne și mama lui Mel care este înrolată să vegheze asupra lui Layne în timp ce Cheryl și Rob sunt plecați.

Reed Alexander ca principal Mugbee, directorul Cedarville Middle School

Ty Consiglio în rolul lui Jasper, un băiat care este rivalul lui Layne la alegerile școlii din Cedarville Middle School

Stele de oaspeți notabile

Anna Cathcart ca Anna, o colegă de clasă a lui Layne

Adrian Petriw în calitate de Alonzo, ceasul de mână purtat de Layne care o anunță despre lucrurile din programul ei

Producere
Seria a fost raportată inițial în 2017 ca o repornire a francizei Herbie în dezvoltare pentru Disney XD; creat de Travis Braun și care va fi produs executiv de Zeke și Luther Matt Dearborn și Tom Burkhard. Proiectul a fost ulterior verde, ca o serie limitată pentru Disney Channel, intitulată Fast Layne pe 9 martie 2018, fără nicio referire la lucrările Herbie. Seria provine de la Lakeshore Productions. Directorul producției este Hasraf Dulull, în timp ce Brian Hamilton și Travis Braun servesc ca producători executivi suplimentari, iar Ian Hay ocupă rolul de producător. Braun a creat de asemenea seria.
A fost filmată în Maple Ridge, Columbia Britanică, în zona Greater Vancouver producția a început pe 19 februarie 2018 cu ultima zi de filmare programată pentru 27 aprilie 2018. Serialul a avut o premieră specială pe Disney Channel pe 15 februarie 2019, imediat după premiera filmului Kim Possible", în direct, înainte de a se instala în timpul său regulat, începând cu 17 februarie 2019. Seria cuprinde opt episoade. episoade

Poveștile episoadelor

Nr. Titlu [15] [16] Regizat de Scris de Data de aer original [15] [16] Prod.

cod [15] [17] Spectatori din S.U.A.

(milioane)

1 "Mile 1: The Voice in the Shed" Hasraf "Haz" Dulull Travis Braun 15 februarie 2019 101 0,93

În timp ce părinții ei Cheryl și Rob sunt plecați, Layne Reed rămâne cu mătușa Betty și cu vărul ei Mel. În timp ce lucrează în campania școlară împotriva lui Jasper Marr, ea și vecina sa Zora descoperă o mașină care vorbește pe nume VIN în cabina mătușii Betty. Când este activat și îi ia pe mașină, Layne elaborează controalele VIN, deoarece lucrează pentru a evita un grup de oameni condus de Kwon și Riggins.

Stele invitate: Nate Torrence ca vocea VIN, Diana Bang ca Kwon, Enid-Raye Adams ca Cheryl, David Milchard ca Rob, Michael Adamthwaite ca Riggins, Caitlin Howden ca tanti Betty, Reese Alexander ca principal Mugbee, Ty Consiglio ca Jasper

2 "Mile 2: Plătit până la șofat" Hasraf "Haz" Dulull Tom Burkhard 17 februarie 2019 102 0,56 [19]

Când unitatea de control a VIN a fost avariată și dorește să acceseze informațiile despre cine l-a creat, Layne și Zora lucrează pentru a strânge bani pentru a obține partea de la Cody. În timp ce folosesc VIN pentru un job de transport, Layne și Zora obțin cel mai puțin probabil dintre clienții din Kwon și Riggins.

Stele invitate: Nate Torrence ca vocea VIN, Diana Bang ca Kwon, Enid-Raye Adams ca Cheryl, David Milchard ca Rob, Michael Adamthwaite ca Riggins, Caitlin Howden ca tanti Betty, Ty Consiglio și Jasper

3 "Mile 3: VIN Goes Wild" Joe Menendez Matt Dearborn 24 februarie 2019 103 0.49

După ce a descoperit că Cheryl și Rob au construit VIN, Layne lucrează pentru a rămâne în centrul atenției pentru următoarea etapă din campania școlară ... chiar dacă unul dintre anticii lui VIN îl afectează aproape. Între timp, Kwon lucrează la infiltrarea Centrului de Comandă Tehnică Salton Flats la care lucrează Cheryl și Rob.

Stele invitate: Nate Torrence ca vocea VIN, Diana Bang ca Kwon, Enid-Raye Adams ca Cheryl, David Milchard ca Rob, Michael Adamthwaite ca Riggins, Caitlin Howden ca mătușa Betty, Reese Alexander ca principal Mugbee, Ty Consiglio ca Jasper, Anna Cathcart ca Anna, Adrian Petriw ca Alonzo

4 "Mile 4: Schimbarea Laynes" Joe Menendez Alex Ankeles & Morgan Jurgenson 3 martie 2019 104 0,44

Zora îl duce pe Mel într-o călătorie pentru a-l împiedica să-și dea seama despre VIN. Când Zora și Mel se blochează pe o poartă, Layne nu are de ales decât să-l aducă pe Cody în lucrarea ei pentru a păstra adevărul despre VIN și a-i salva. Între timp, Kwon își continuă infiltrarea în Centrul de Comandă Tehnică Salton Flats, în timp ce Cheryl și Rob se întâlnesc cu colonelul Hardy pentru a vorbi despre dezvoltarea VIN.

Stele invitate: Nate Torrence ca vocea VIN, Diana Bang ca Kwon, Enid-Raye Adams ca Cheryl, David Milchard ca Rob, Caitlin Howden ca tanti Betty, Ty Consiglio ca Jasper, Anna Cathcart ca Anna

5 "Mile 5: Trip Road" Rachel Leiterman Travis Braun 10 martie 2019 105 0,53

La Cedarville Middle School, Layne constată că vestiarul ei a fost furat și suspectează că Jasper a făcut-o pentru a o sabota. Pentru a-l găsi, Layne, Zora și VIN merg într-o excursie rutieră la Morgantown, ceea ce duce la VIN să ducă accidental un câine de motociclist feminin și să conducă și la următoarea lor întâlnire cu Kwon și Riggins. Între timp, Mel vrea să-l ramburseze pe Cody pentru că l-a ajutat să-l salveze de pe bord.

Stele invitate: Nate Torrence ca vocea VIN, Diana Bang ca Kwon, Enid-Raye Adams ca Cheryl, David Milchard ca Rob, Michael Adamthwaite ca Riggins, Reese Alexander ca principal Mugbee, Ty Consiglio și Jasper

6 "Mile 6: Code Orange" Rachel Leiterman Laurie Parres 17 martie 2019 106 0.43

Acum, când Cheryl și Rob știu că VIN a luat legătura cu Layne și Zora și s-au întors acasă, ei declară acum VIN pentru a le limita. Layne se luptă cu ultimele părți ale alegerilor școlare. Între timp, Mel se întâlnește cu VIN și află că Cheryl și Rob vor dezafecta VIN sub ordinele colonelului Hardy, ca parte a misteriosului "Code Orange". El eliberează VIN pentru a avertiza Layne despre asta.

Stele invitate: Nate Torrence ca vocea VIN, Enid-Raye Adams ca Cheryl, David Milchard ca Rob, Reese Alexander ca principal Mugbee, Anna Cathcart ca Anna, Ty Consiglio ca Jasper

7 "Mile 7: on the Run" Hasraf "Haz" Dulull Molly Haldman & Camilla Rubis 24 martie 2019 107 0,61

După ce Layne și Zora au falsificat distrugerea VIN, îl ascund în pădure, deoarece bănuiește că a devenit o povară pentru Layne. În timp ce Cheryl, Rob și colonelul Hardy devin suspecti de distrugerea lui VIN, la fel și Kwon și Riggins. Între timp, Zora susține un examen special la Cedarville Middle School, care i-a fost dat de directorul Mugbee. Cody încearcă să-i spună lui Layne cum se simte pentru ea, la sfatul bunicului său. Rezultatele pentru alegerile școlare sunt în.

Stele invitate: Nate Torrence ca vocea VIN, Diana Bang ca Kwon, Enid-Raye Adams ca Cheryl, David Milchard ca Rob, Michael Adamthwaite ca Riggins, Reese Alexander ca principal Mugbee, Anna Cathcart ca Anna, Ty Consiglio ca Jasper

8 "Mile 8: Părinți de elicopter" Hasraf "Haz" Dulull Matt Dearborn & Tom Burkhard 31 m 108 0,55

Kwon și Riggins au capturat pe Cheryl și Rob și cer predarea VIN. În timp ce Layne își îndeplinește primele funcții de președinte al școlii, cu Jasper în calitate de vicepreședinte, VIN îl contactează pe Kwon și afirmă că se predă. După ce a auzit că Mel răspunde la apelul său de la o linie sigură înainte de a-l îndepărta în VIN, colonelul Hardy conduce armata spre Cedarville. După ce VIN se predă, Kwon îi păstrează pe Cheryl și Rob ca captivi, deoarece are nevoie de ei pentru a ajuta la armarea VIN. Acesta a fost ceva ce nu a putut să facă atunci când a fost dat startul proiectului. După o notă de la VIN, Layne, Zora și Cody, fac o plimbare pe aeroportul Cedarville unde Mel se întâlnește cu ei. După ce s-au aruncat în VIN, cei patru muncesc pentru salvarea lui Cheryl și Rob pe care Kwon și Riggins îi intră în elicopter. Asociații lor din camionetele negre pleacă când sosesc colonelul Hardy și militarii. Folosind un cârlig de prindere, VIN șterge elicopterul, supraîncărcându-l suficient pentru ca acestea să facă o aterizare de urgență. Kwon și Riggins sunt supuși de Cheryl și Rob și apoi arestați de către armată. După ce Layne se prezintă pe colonelul Hardy, el este mulțumit de performanța lui VIN. Cheryl și Rob ar dori ca VIN să ia o decizie cu privire la lucrul pentru guvern. VIN îi spune colonelului Hardy că va colabora cu guvernul imediat ce va afla mai multe fapte de la noua sa familie. Colonelul Hardy afirmă că va fi în legătură. Mai târziu în acea seară, Layne este îndreptată spre șopron, unde prietenii și familia ei își serbează victoria în alegerile școlii. În scena finală, Layne și Zora sunt avertizați de VIN că cineva îl piratează.

Stele invitate: Nate Torrence ca vocea VIN, Diana Bang ca Kwon, Enid-Raye Adams ca Cheryl, David Milchard ca Rob, Michael Adamthwaite ca Riggins, Caitlin Howden ca tanti Betty, Reese Alexander ca principal Mugbee, Ty Consiglio

Premiera originala 15 februarie

Episoade
America 15 februarie 31 Martie

Romania 27 mai 2019 5 Iunie

Difuzarea filmului în românia
Filmul A Fost Difuzat Dupa Buburuza Si Motan Noir Ziua Eroilor la 14.00

Serialul S-a Difuzat De Luni Pâna Vineri la 15.00 Pe Disney Channel Premiera In Romania A Avut Loc Pe 27 Mai 2019

Seriale de televiziune
Seriale de comedie
Seriale americane de televiziune din anii 2010
Seriale de televiziune din 2019

Layne cea rapidă


Sybille Witkowski (* um 1981 in Siegen) ist eine deutsche Opernsängerin im Stimmlage Sopran.

Leben
Witkowski studierte zunächst Klarinette. Ab 2002, im Alter von 21 Jahren, begann sie ihr Gesangsstadium, zunächst privat bei Rosemarie Hagemann in Dortmund. Ab 2007 studierte sie Gesang an der Hochschule für Musik Nürnberg; dort gehörte unter anderem Kammersänger Siegfried Jerusalem zu ihren Lehrern. Seit 2008 erarbeitet Witkowski ausgewählte Opernpartien gemeinsam mit der Opernsängerin Elizabeth Whitehouse.

Witkowski begann ihre Ausbildung und Sängerlaufbahn zunächst als Mezzosopran. Erste Bühnenauftritte hatte Witkowski an der Jungen Kammeroper Köln und, noch während ihrer Ausbildung, als Idamante in Idomeneo an der Hochschule für Musik Nürnberg. In der Spielzeit 2008/2009 war Witkowski Mitglied des Internationalen Opernstudios des Staatstheaters Nürnberg. Sie sang, noch als Mitglied des Opernstudios, zunächst kleinere Opernrollen am Staatstheater Nürnberg (unter anderem Lucienne in Die tote Stadt). Ihre erste Hauptrolle, die Rolle der Chansonette Sylva Varescu in der Operette Die Csárdásfürstin, übernahm sie am Staatstheater Nürnberg in der Spielzeit 2008/2009.

In den Spielzeiten 2009/2010 und 2010/2011 war Witkowski festes Ensemblemitglied des Staatstheaters Nürnberg. Sie sang Rollen des lyrischen Sopranfachs, wurde jedoch häufig auch in der Operette eingesetzt. Am Staatstheater Nürnberg trat Witkowski unter anderem in den folgenden Partien auf: Gräfin in Die Hochzeit des Figaro, 1. Dame in Die Zauberflöte, Rosalinde in Die Fledermaus  und Lisa in Das Land des Lächelns. In der Spielzeit 2011/2012 ist sie mit einem Gastvertrag weiterhin am Staatstheater Nürnberg engagiert.

In der Spielzeit 2011/2012 gastierte Witkowski am Theater Heidelberg. Sie sang die Titelrolle der Frida Kahlo in der Uraufführung der Kammeroper Las Cartas de Frida Kahlo von Marcela Rodríguez. Die Titelpartie in der Operette Die Csárdásfürstin sang Witkowski zwischenzeitlich auch am Meininger Theater und am Landestheater Coburg. In der Spielzeit 2012/2013 gastiert Witkowski erneut am Staatstheater Nürnberg als Rosalinde in Die Fledermaus.

Seit 2003 tritt Witkowski auch als Konzertsängerin auf, hauptsächlich im Bereich Oratorium und Kirchenmusik und mit Liederabenden. Zum Jahreswechsel 2008/2009 war sie Solistin des Silvesterkonzerts der Staatskapelle Weimar.

Als Liedsängerin trat Witkowski im September 2010 am Staatstheater Nürnberg mit Liedern der Romantik auf. Im November 2011 gastierte sie im Rahmen des Liederabends "Töne sind höhere Worte" bei der Robert-Schumann-Gesellschaft in Düsseldorf. Zu ihrem Liedrepertoire gehören insbesondere aber auch Lieder der Jahrhundertwende und der Moderne von Komponisten wie Gustav Mahler, Richard Strauss und Erich Wolfgang Korngold.

Weblinks
 www.sybille-witkowski.de (Offizielle Seite von Sybille Witkowski)
 Sybille Witkowski (Biografie Staatstheater Nürnberg)
 Sybille Witkowski (Biografie Theater Heidelberg)

Einzelnachweise

Opernsänger
Sopran
Musiker (Nürnberg)
Ensemblemitglied des Staatstheaters Nürnberg
Deutscher
Geboren im 20. Jahrhundert
Frau

Sybille Witkowski


Theodore von Rommel (* 31. Mai 1870 in Mainz; † 2. Dezember 1950 in Tutzing; Geburtsname: Theodore Wilhelmine Christiane Kirsch) war eine deutsche Schriftstellerin. Sie veröffentlichte auch unter den Pseudonymen  J. v. Goldmar, Jan von Goldmar, Jon v. Goldmar, Manas, Th. von Rom, Thé von Rom, Thea von Rommel, Theodor Rommel, Theodor von Rommel und Romulus.

Leben

Theodore von Rommel war die Tochter des Medizinalrates Eduard Kirsch.
Sie besuchte die Schule in Leipzig und war anschließend zwei Jahre lang Zögling eines Pensionats in Neuenhain. Ab 1888 lieferte sie literarische Beiträge für Zeitungen und Zeitschriften. 1893 heiratete sie einen adligen Offizier; das Ehepaar wechselte mehrfach den Wohnsitz und hielt sich u. a. in Aachen, Dieuze/Lothringen und im schlesischen Glatz auf. Nach dem Zweiten Weltkrieg lebte Theodore von Rommel in Tutzing am Starnberger See.

Theodore von Rommels literarisches Werk besteht aus Romanen, Erzählungen, Gedichten, Theaterstücken und Kinderbüchern.

Ihre Tochter Eleonore von Rommel war eine renommierte Bildhauerin, Glasgestalterin und Autorin von kunstgewerblichen Aufsätzen.

Werke (Auswahl)

 Kleingeld der Phantasie, Leipzig [u. a.] 1900 (unter dem Namen Thé von Rom)
 Heinz Arnold's Frauen, Berlin 1901 (unter dem Namen Thé v. Rom)
 Man lebt so hin …, Stuttgart 1902 (unter dem Namen Thé v. Rom)
 Ist es das Herz?, Leipzig 1903 (unter dem Namen Jon v. Goldmar)
 Eine Leidenschaft, Berlin [u. a.] 1903 (unter dem Namen Jon v. Goldmar)
 Der "neue Mann", Berlin 1903 (unter dem Namen Jon v. Goldmar)
 Die Dame mit dem Totenkopf, Reutlingen 1910 (unter dem Namen Thé von Rom)
 Unser Buch, Magdeburg-N. 1912
 Freie Menschen, Reutlingen 1913 (unter dem Namen Thé v. Rom)
 Zwischen Himmel und Erde, Neurode [u. a.] 1913 (unter dem Namen J. v. Goldmar)
 Balladen und Lebensklänge, Berlin 1914
 Rosen am Gewehr!, Braunschweig 1916
 Ein Zerrbild Gottes, Berlin 1918
 Es lebe das Brautpaar!, Leipzig 1928
 Das fröhliche Glückswunschbuch, Leipzig 1928
 Helmine Foucheur, der Page des Königs Jerôme, Heidenau bei Dresden 1928 (unter dem Namen Thé von Rom)
 Margarethe von der Saal, die Linke Landgräfin, Heidenau b. Dresden 1928 (unter dem Namen Thé von Rom)
 Vittoria Accoramboni, das Opfer ihrer Schönheit, Heidenau b. Dresden 1928 (unter dem Namen Jan von Goldmar)
 Der Anfang vom Ende, Werdau 1929 (unter dem Namen Thea von Rommel)
 Sarah, die schöne Augenärztin, Heidenau b. Dresden 1929 (unter dem Namen Thé von Rom)
 Yugao, der zärtliche Abendschein, die japanische Liebesblüte, Heidenau b. Dresden 1929 (unter dem Namen Thé von Rom)
 Laura Canova, die Geliebte des Goldmachers Bragadino, Heidenau bei Dresden 1930 (unter dem Namen Thé von Rom)
 Das lauschende Klavier, Reutlingen 1930 (unter dem Namen Thé von Rom)
 Die Tür zum Höllenparadies, Werda i.S. 1930 (unter dem Namen Thea von Rommel)
 Die lachende Lotos, Heidenau 1931 (unter dem Namen Thé von Rom)
 Das Mädel aus der andern Welt, Heidenau 1931 (unter dem Namen Thé von Rom)
 Eine selbständige Frau, Reutlingen 1931 (unter dem Namen Thé von Rom)
 Zwei Welten, Reutlingen 1931 (unter dem Namen Thé von Rom)
 Zweimal vermählt, Heidenau 1931 (unter dem Namen J. von Goldmar)
 Fräulein Kapitän, Heidenau 1932 (unter dem Namen Thé von Rom)
 Jugend in Wellen, Heidenau 1932 (unter dem Namen J. von Goldmar)
 Mit Notizblock und Kamera, Heidenau 1932 (unter dem Namen Thea Rommel)
 Mutti wird verheiratet, Heidenau 1932 (unter dem Namen J. von Goldmar)
 Die Seele der Firma, Heidenau 1932 (unter dem Namen Thea von Rommel)
 Venus am laufenden Band, Heidenau 1932 (unter dem Namen J. von Goldmar)
 Der Weg einer Tänzerin, Heidenau 1932 (unter dem Namen J. von Goldmar)
 Kontoauszug des Herzens, Heidenau 1933 (unter dem Namen Thé von Rom)
 Töchter von heute, Reutlingen 1933 (unter dem Namen Thé von Rom)
 Der Nonnenkrieg von Kloster Medingen, Uelzen 1934
 Tabak und Film, Heidenau 1934 (unter dem Namen Thea von Rommel)
 Endlich, Johanna!, Heidenau 1936 (unter dem Namen Thea von Rommel)
 Josy's Schutzehe, Berlin 1937
 Mechthild spielt Theater, Berlin 1939
 Drei Mädels und ein Mann, Berlin 1940
 Nicht jeder kann Sieger sein, Berlin 1940
 Gefühlsgrenzen, Berlin-Halensee 1941
 Die Grünewald-Madonna, Berlin 1941
 Verdunklung, Berlin-Halensee 1941
 Singende Zeiten, Berlin-Halensee 1942
 Verschneiter Hang, Leipzig 1942
 Die Vier in der Einöd, Budweis [u. a.] 1942 (unter dem Namen Theodor von Rommel)
 Hochzeitsreise am Rhein, Budweis [u. a.] 1943 (unter dem Namen Theodor von Rommel)
 Das liegengebliebene Ich, Budweis 1943 (unter dem Namen Theodor von Rommel)
 Die rote Limousine, Budweis [u. a.] 1944 (unter dem Namen Theodor von Rommel)
 Um das Erbe, Prag [u. a.] 1944
 Die Ehen der Elena Durante, München 1950 (unter dem Namen Th. von Rom)
 Lilian und der Schurke, Augsburg 1951 (unter dem Namen Th. von Rom)
 Die Verlobungsjacht, Koblenz 1953 (unter dem Namen Theodor Rommel)

Weblinks

 Artikel über Theodore von Rommel in der "Deutschen biographischen Enzyklopädie"

Autor
Literatur (Deutsch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Kinder- und Jugendliteratur
Deutscher
Geboren 1870
Gestorben 1950
Frau

Theodore von Rommel


225225 Ninagrunewald este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
225225 Ninagrunewald este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Wildberg de Rolf Apitzsch. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,20 ua, o excentricitate de 0,05 și o înclinație de 14,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 225001-226000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2008
Centura de asteroizi

225225 Ninagrunewald


الفصيلة البليحائية أو البُلَيْحاوِيَّة فصيلة نباتية تتبع رتبة الكرنبيات من ذوات الفلقتين. أهم نباتاتها البليحاء.

مراجع

بليحائية
فصائل الكرنبيات
فصائل نباتية

بليحائية


Nataliia Lupu () este o sportivă ucraineană de origine română, care este specializată în proba de atletism de .

Cariera
Ea a terminat a patra la . A concurat la Campionatul European în sală din 2009, la Campionatul Mondial din 2009 și la Campionatul Mondial în sală din 2010.

La Campionatul Mondial în sală din 2014 a fost testată și găsită pozitiv pentru utilizarea unui stimulent interzis, , și a primit o suspendare pe nouă luni. Interdicția a durat de la 7 martie 2014 până la 21 ianuarie 2015.

În luna mai 2017 a fost descalificată pentru 8 ani, până la 26 decembrie 2024.

Recorduri personale

Realizări

Note

Legături externe

Nașteri în 1987
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2012
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Oameni în viață
Atleți ucraineni
Alergători
Sportivi olimpici ucraineni
Cazuri de doping în sport

Natalia Lupu


Les 4 Heures de Spa-Francorchamps 2022, disputées le  sur le Circuit de Spa-Francorchamps sont la cinquième manche de l'European Le Mans Series 2022.

Engagés

La liste officielle des engagés était composée de 41 voitures, 16 en LMP2 dont 6 Pro/Am, 13 en LMP3 et 12 en LM GTE.

Dans la catégorie LMP2, Le pilote français Mathieu de Barbuat avait remplacé le pilote danois Anders Fjordbach aux mains de l'Oreca 07 n°30 de l'écurie française Duqueine Team. L'Oreca 07 n°09 de l'écurie italienne Prema Racing avait également modifié son équipage avec le remplacement du pilote italien Lorenzo Colombo par le pilote américain Juan Manuel Correa. Ce dernier aurait dû commencer la saison avec cette même écurie mais une blessure au pied gauche ne lui avait pas permis de débuter le championnat. Le pilote anglais Will Stevens avait remplacé le pilote anglais Jack Aitken, retenu par d'autres obligations,  aux mains de l'Oreca 07 n°34 de l'écurie turque Racing Team Turkey. La pilote allemande Sophia Flörsch avait remplacé le pilote roumain Filip Ugran aux mains de l'Oreca 07 n°19 de l'écurie portugaise Algarve Pro Racing.

Dans la catégorie LMP3, les pilotes  et Freddie Hunt avaient été remplacés le pilote portugais Miguel Cristovao aux mains de la Ligier JS P320 n°10 de l'écurie italienne Eurointernational. Toujours dans la même écurie, mais pour la Ligier JS P320 n°11, le pilote français Louis Rousset avait été remplacé par le pilote espagnaol Santiago Serrano.

Dans la catégorie LMGTE, le pilote américain  avait remplacé le pilote japonais Takeshi Kimura aux mains de la Ferrari 488 GTE Evo n°57 de l'écurie japonaise Car Guy Racing. Matthew Payne avait effectué son retour à la compétition après son accident lors des derniers 24 Heures de Spa en reprenant le volant de la Ferrari 488 GTE Evo n°66 de l'écurie anglaise JMW Motorsport après un intérim assuré par le pilote espagnol Miguel Molina. La Ferrari 488 GTE Evo n°33 de l'écurie allemande Rinaldi Racing, présente sur le circuit, avait déclaré forfait pour la seconde manche du championnat de suite. La Ferrari 488 GTE Evo n°55 de l'écurie suisse Spirit of Race, avait également déclaré forfait le matin de la course pour cause de problème familiale pour l'un des pilotes.

Essais libres

Qualifications

Course

Déroulement de l'épreuve

Classement de la course
Voici le classement final au terme de la course.
 Les vainqueurs de chaque catégorie sont signalés par un fond jauni.
 Pour la colonne Pneus, il faut passer le curseur au-dessus du modèle pour connaître le manufacturier de pneumatiques.

Pole position et record du tour
 Pole position :  Yifei Ye sur n°37 Cool Racing en 2 min 03 s 544.
 Meilleur tour en course :  Paul-Loup Chatin sur n°28  IDEC Sport en 2 min 05 s 893 au .

Tours en tête
  Oreca 07 - Cool Racing : 29 tours (1-11 / 13-̈28 / 40 / 42)
  Oreca 07 - United Autosports : 56 tours (12 / 43-97)
  Oreca 07 - Inter Europol Competition : 12 tours (29-39 / 41)

À noter
 Longueur du circuit :
 Distance parcourue par les vainqueurs :

Voir aussi
 Circuit de Spa-Francorchamps
 European Le Mans Series 2022

Notes et références

Lien externe

Compétition automobile en Belgique
European Le Mans Series 2022
Sport en septembre 2022

4 Heures de Spa-Francorchamps 2022


Verdensmesterskabet i skak 2016 blev afholdt i New York 11. - 30. november 2016. De to modstandere var den siddende verdensmester, Magnus Carlsen, Norge, og vinderen af kandidatturneringen Sergej Karjakin, Rusland.
Da kampen 28. november stod lige efter 12. parti, skulle matchen afgøres 30. november med 4 partier hurtigskak; var stillingen stadig lige, gik man over til 4 partier lynskak. Var kampen herefter fortsat uafgjort, spilledes endelig et parti Armageddon lynskak, en matchform der fremtvinger en afgørelse.

Carlsen vandt imidlertid de to sidste partier hurtigskak, hvorfor han blev matchens samlede vinder og genvandt sit verdensmesterskab.

Oversigt med resultater

VM-matcher i skak
Sport i 2016

VM i skak 2016


Bockholz steht für

 eine Bezeichnung für das Holz der Gattung Paubrasilia echinata
 einen Hof in der Gemeinde Winnemark

Bockholz


Lorenzo Semple, Jr. (* 27. März 1923 in Mount Kisko, New York; † 28. März 2014 in Los Angeles, Kalifornien) war ein US-amerikanischer Drehbuchautor.

Leben
Nach seinem Abschluss an der Brooks School in North Andover (Massachusetts) beendete Lorenzo Semple, Jr. 1944 sein Studium an der Yale University, um erst als Krankenwagenfahrer und anschließend im Zweiten Weltkrieg der United States Army zu dienen. Dafür erhielt er später einen Bronze Star, wobei er diesen laut eigener Aussage lediglich "für das Überleben, während andere starben", erhielt. Nach seiner Rückkehr in die USA wurde ihm klar, dass er auch weiterhin schreiben wollte, weswegen er, nachdem er bereits 1951 einige Kurzgeschichten im Collier's und der The Saturday Evening Post veröffentlichten konnte und sein erstes Theaterstück Tonight in Samarkand 1955 am Broadway uraufgeführt wurde, nach Hollywood zog, um als Drehbuchautor sein Glück zu versuchen. Mit The Golden Fleecing wurde 1959 sein zweites Theaterstück aufgeführt. Unter der Regie von Richard Thorpe wurde es 1961 mit Steve McQueen in der Hauptrolle als Die Heiratsmaschine verfilmt.

Nachdem er für mehrere Serien vereinzelt Drehbücher schrieb, zog er mit seiner jungen Familie nach Spanien, wo er das Angebot erhielt, den Pilotfilm der neuen Batman-Serie zu schreiben. Dem dazugehörigen Fernsehfilm Batman hält die Welt in Atem folgten weitere Filme wie King Kong, Der Engel mit der Mörderhand, wofür er 1968 eine Auszeichnung des New York Film Critics Circle Awards für das Beste Drehbuch erhielt, und der James-Bond-Film Sag niemals nie. Insgesamt war er an mehr als 30 Film- und Fernsehproduktionen beteiligt, zuletzt in den frühen 1990er Jahren.

Lorenzo Semple, Jr. wurde Vater eines Sohnes und zweier Töchter, wovon eine die Drehbuchautorin und Produzentin Maria Semple ist.

Filmografie (Auswahl)
 1955: The Alcoa Hour (Fernsehserie)
 1966–1967: Batman (Fernsehserie, 16 Episoden)
 1966: Batman hält die Welt in Atem (Batman)
 1967: Feuerdrache (Fathom)
 1968: Der Engel mit der Mörderhand (Pretty Poison)
 1969: Der Mann mit dem Katzenkäfig (Daddy's Gone A-Hunting)
 1973: Papillon
 1974: Die Supercops – Zwei irre Hunde (The Super Cops)
 1974: Zeuge einer Verschwörung (The Parallax View)
 1975: Unter Wasser stirbt man nicht (The Drowning Pool)
 1975: Die drei Tage des Condor (Three Days of the Condor)
 1976: King Kong
 1980: Flash Gordon
 1983: Sag niemals nie (Never Say Never Again)
 1984: Sheena – Königin des Dschungels (Sheena)
 1984: Spiel mit der Angst (Rearview Mirror)
 1986: Lance – Stirb niemals jung (Never Too Young to Die)
 1993: Rapture – Mord nach Programm (Rapture)

Auszeichnungen (Auswahl)
Goldene Himbeere
 1985: Nominierung für das Schlechteste Drehbuch mit Sheena – Königin des Dschungels

New York Film Critics Circle Award
 1968: Auszeichnung für das Beste Drehbuch mit Der Engel mit der Mörderhand

Literatur
 Mrs. Lorenzo Semple: I Was Grandmother of Ambulance Driver Decorated by French, The New York Times, Dezember 1943
 Andrew Geer: Mercy in Hell. An American Ambulance Driver with the Eighth Army, New York 1943

Weblinks

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Englisch)
Literatur (Vereinigte Staaten)
Drama
Drehbuchautor
Person im Zweiten Weltkrieg (Vereinigte Staaten)
Militärperson (United States Army)
Träger der Bronze Star Medal
US-Amerikaner
Geboren 1923
Gestorben 2014
Mann

Lorenzo Semple, Jr.