Haz conmigo lo que quieras est un film espagnol réalisé par Ramón de España, sorti en 2003.

Synopsis
Néstor, un boulanger, vient de perdre sa femme. Sa femme de ménage lui demande d'embaucher sa fille, Maribel, comme vendeuse. Il en tombe amoureux. Maribel, avec l'aide de son petit ami Manolo, va essayer d'en tirer avantage.

Fiche technique
 Titre : Haz conmigo lo que quieras
 Réalisation : Ramón de España
 Scénario : Ramón de España
 Musique : Alfonso de Vilallonga
 Photographie : David Omedes
 Montage : José Salcedo
 Production : Juan Alexander
 Société de production : Canal 9 Televisió Valenciana, Canal Sur Televisión, Canal+ España, Euskal Irrati Telebista, Star Line TV Productions, TeleMadrid et Televisió de Catalunya
 Pays :
 Genre : Comédie dramatique
 Durée : 98 minutes
 Dates de sortie :
 :  (festival du cinéma espagnol de Malaga),

Distribution
 Íngrid Rubio : Maribel
 Alberto San Juan : Manolo
 Emilio Gutiérrez Caba : Néstor
 Manuel Manquiña : Beni
 Chusa Barbero : Ángela
 Ágata Lys : Pastora
 Javivi : Anselmo
 Bea Segura : Nuria
 Josep Julien : Oriol
 Carme Elías : Eutimia
 Carles Flavià : Borja

Distinctions
Le film a été nommé au prix Goya du meilleur nouveau réalisateur.

Notes et références

Liens externes

Film espagnol sorti en 2003
Comédie dramatique espagnole
Premier long métrage sorti en 2003

Haz conmigo lo que quieras


بلدية فيلامايور دي تريفاينيو , هي إحدى بلديات مقاطعة برغش, التي تقع في منطقة قشتالة وليون, والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 113 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش

فيلامايور دي تريفاينيو


Emmanouil "Manolis" Papamakarios, en griego Εμμανουήλ "Μανόλης" Παπαμακάριος, (nacido el  en Atenas) es un exjugador de baloncesto griego. Con 1,92 metros de estatura, jugaba en la posición de base o escolta.

Trayectoria deportiva

Profesional
Comenzó su carrera profesional en el Peristeri, donde jugó 6 temporadas, la mejor de ellas la 2002-03, en la que promedió 13,7 puntos y 3,0 rebotes por partido. en 2004 ficha por el Makedonikos, con el que llega a disputar la final de la Copa ULEB, en la que caen ante el Lietuvos Rytas lituano por 78-74, consiguiendo 12 puntos en ese partido.

En 2005 ficha por el Olympiacos, proclamándose subcampeón de la liga griega en las tres temporadas que allí disputa. En 2008 ficha por el Panellinios BC, donde permanece 3 temporadas, saliendo a jugar fuera de su país por primera vez en 2011, al fichar por el Lagun Aro GBC de la liga ACB.

Internacional
Ha sido internacional con la Selección de baloncesto de Grecia en categorías inferiores, consiguiendo la medalla de bronce en el europeo júnior de 1998.

Referencias

Enlaces externos
 Ficha de euroleague.net
 Ficha en ACB.com

Baloncestistas de Grecia
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas del Makedonikos
Baloncestistas del Olympiacos
Baloncestistas del Peristeri
Baloncestistas del Panellinios
Baloncestistas del Maroussi Atenas
Baloncestistas del San Sebastián Gipuzkoa Basket Club
Baloncestistas del Baloncesto Fuenlabrada
Baloncestistas del Panelefsiniakos B.C.
Baloncestistas del KAOD BC
Baloncestistas del Faros Keratsiniou B.C.
Baloncestistas del A.C. Doukas
Nacidos en Atenas

Manolis Papamakarios


Serêtsê Khama Ian Khama (født 27. februar 1953) er en pensioneret officer og politiker fra Botswana. Han sad som landets fjerde præsident i perioden 1. april 2008 – 1. april 2018. Efter at have fungeret som officer i Botswanas Forsvarsstyrker gik han ind i politik, og han var vicepræsident i perioden 1998-2008, hvorpå han efterfulgte Festus Mogae på præsidentposten. Ved valgene i 2009 og 2014 genvandt han posten.

Baggrund og opvækst
Ian Khama er næstældste barn af Seretse Khama (1921-1980), Botswanas mest markante forkæmper for uafhængighed og landets præsident 1966-1980, samt Ruth Khama. Han blev født i Chertsey, Surrey, mens faderen var i eksil i England som følge af modstand fra koloniregeringen samt det spirende apartheidstyre i nabolandet Sydafrika mod, at han giftede sig med en hvid kvinde.

Han er sønnesøn af Sekgoma 2. (1869-1925), en markant høvding i bamangwatostammen (også kaldet ngwatostammen), samt oldebarn af Khama 3. (1837-1923), konge i området, samt tipoldebarn af  Kgosikgolo Sekgoma 1. (1815-1885), ligeledes høvding over bamangwatostammen. Navnet "Seretse" betyder "det ler, der binder sammen" og blev givet til hans far for at fejre den nylige genforening mellem Ian Khamas farfar og hans oldefar; denne genforening betød, at Seretse Khama kunne bestige tronen ved hans fars død i 1925. Seretse Khama Ian Khama er navngivet efter sin far for at føre denne historiske arv videre. Han, der som regel omtales som Ian Khama for at undgå forveksling med faderen, er arving til høvdingesædet i banmangwatostammen, der er dominerende i landet. Ian Khamas bror, Tshekedi Khama 2., er opkaldt efter grandonklen Tshekedi Khama, der var regerende konge for Seretse Khama, der ved dennes fars død blot var et barn, samt støtte for Seretse Khama under frihedskampen.

Ian Khama er uddannet på Waterford Kamhlaba, et United World College i Swaziland. Han er uddannet pilot og gik på Royal Military Academy Sandhurst, hvor officerer i British Army uddannes.

Militærkarriere
I 1977 blev Khama udnævnt til brigadegeneral i det netop oprettede botswanske militær, Botswanas Forsvarsstyrker, som blot 24-årig, mens hans far var præsident, derpå adjudant for vicepræsident og generalløjtnant Mompati Merafhe, hvorpå han blev kommandør, inden han i 1998 blev vicepræsident.

Politisk karriere
16. december 1997 bekendtgjorde Khama, at han ville trække sig tilbage fra sin post som kommandør i Botswanas Forsvarsstyrker pr. 31. marts 1998. Da vicepræsident Festus Mogae 1. april 1998 blev udpeget som ny præsident efter Quett Masire, blev Khama samtidig udpeget som ny vicepræsident. Imidlertid havde Khama ikke sæde i nationalforsamlingen, og han kunne derfor ikke indtræde på posten med det samme. I begyndelsen af juli samme år vandt Khama en stor sejr ved et suppleringsvalg i Serowe Nord, idet han som repræsentant for Botswanas Demokratiske Parti (BDP) opnåede 2.986 stemmer mod 86 til kandidaten fra Botswanas Nationale Front. Som nyvalgt medlem af nationalforsamlingen kunne han herefter indsværges som vicepræsident 13. juli. Med denne manøvre gav han reelt afkald på sin nedarvede ret til at blive høvding, idet en konstituionel monark i det moderne Botswana ikke lovligt kan gå ind i partipolitik.

Efter sejren ved parlamentsvalget i oktober 1999 til BDP fortsatte Khama som vicepræsident og blev samtidig minister for præsidentielle affærer og offentlig administration. Et år senere gik han på orlov med præsident Mogaes godkendelse, hvilket blev skarpt kritiseret af Botswanas Kongresparti og Botswanas NGO-råd. Hans orlov trådte i kraft 1. januar 2000, og han vendte tilbage igen 1. september samme år, idet hans ministerpost i mellemtiden var overgået til anden.

Khama, der var medlem af BDP's centralkomité, blev valgt til formand for partiet 22. juli 2003 på partikongressen; her vandt han over den siddende formand, Ponatshego Kedikilwe, med 512 stemmer mod 219. Khama havde opbakning fra præsident Mogae, og resultatet blev anset for at være afgørende for Khamas muligheder for at efterfølge Mogae som præsident.

Mogae trådte tilbage som præsident 1. marts 2008, hvorpå Khama overtog embedet. Ved indsættelsesceremonien i Gaborone sagde Khama, at ville stå for kontinuitet i politikken og at der ikke ville komme radikale ændringer; han sagde dog også, at "ændringer i stil og særligt fokus på flere spørgsmål" ville være oplagt, og han understregede sin forpligtelse over for demokratiet. Han organiserede straks en større omrokering af regeringen og udpegede Mompati Merafhe, den hidtidige udenrigsminister, som ny vicepræsident. Samtidig med, at han blev præsident, trådte han tilbage som formand for BDP; Daniel Kwelagobe afløste ham på denne post.

1. april 2018 trak Khama sig tilbage fra præsidentposten og overlod den til Mokgweetsi Masisi. Han havde da siddet på posten i to perioder (ti år), hvilket er det maksimale, der er tilladt ifølge forfatningen.

I april 2022 blev Ian Khama stillet for retten, blandt andet tiltalt for ulovlig besiddelse af et skydevåben. Sagen går tilbage til 2016.

Andre gøremål

Khama er medlem af bestyrelsen i den amerikansk-baserede organisation Conservation International, som også er aktiv i Botswana. I 2007 medvirkede Khama i BBC-motorprogrammet Top Gear, hvor han mødte værterne, da de forberedte sig på at køre i bil gennem Makgadikgadi Pan i det nordlige Botswana. I 2009 medvirkede han i CNN's African Voices.

Khama har gennem mange år været en markant forkæmper for naturen og bevaringen af den. Det er hovedsageligt hans fortjeneste, at Botswanas Forsvarsstyrker gennem flere år har været aktiv i beskyttelsen af naturen, herunder i bekæmpelsen af krybskytteri.

Referencer

Litteratur

Eksterne henvisninger

Botswanas præsidenter
Politikere fra Botswana

Ian Khama


Yellow Submarine steht für:

 Yellow Submarine, Album der Beatles (1969)
 Yellow Submarine (Lied), Titellied des Beatles-Albums (1966)
 Yellow Submarine (Film), britisch-amerikanischer Zeichentrickfilm von George Dunning (1968)
 Yellow Submarine (Club), Diskothek in München

Yellow Submarine (Begriffsklärung)


Ehl-i Sünnet ve'l-Cemâ'at, kısaca Ehl-i Sünnet ya da Sünnîlik (Arapça: أهل السنة والجماعة Ehl-i Sunneti ve'l-Cemâ'ati), İslam dininin Dünya üzerindeki iki büyük kolundan biri (diğeri Şiilik) ve %77-80'lik bir oran ile en büyük mensubunun bulunduğu mezhepler grubudur. Zaman zaman Sünnî İslam veya Sünnî mezhebi ifadesi de kullanılır. Sünnîlik, kendi içerisinde günümüzde yaşayan iki inanç mezhebi (Mâtürîdîlik - Eş'arilik), dört fıkıh mezhebini (Hanefilik, Şâfiîlik, Mâlikîlik, Hanbelilik) içermektedir.

Sünni itikad mezhepleri

 Eş'arilik - Ebü'l Hasan Eş'arî (873-935) tarafından kuruldu. Müslüman fakih (hukukçu) ve pek çok sünni sufinin kendisine saygı duyduğu ve kendisi de sufi olan Gazzâlî tarafından benimsenen bir kelam okuludur. Eşari kelamı insan aklına vahyi yorumlamakta kısıtlı bir alan tanımakta ve inancın insan aklından çıkamayacağı vahye ihtiyaç olduğu dolayısıyla da vahyin gelmediği durumlarda insanın sorumlu olamayacağı ilkesini savunmaktadır. İnanç gibi tüm ahlaki ilkelerin kaynağı da vahiy ile peygamberin ve sahabilerin uygulamalarıdır.
 Mâtürîdîlik - Ebu Mansur El-Matüridî (863-944) tarafından kuruldu. Orta Asya'daki Türk halkları tarafından kabul edilinceye kadar azınlıkta kalan bir itikadi mezheptir. Geçmişte Anadolu'da Selçuklu ve Osmanlı İmparatorluğunda yaşayan Türklerin büyük bir kısma Sünniliğin bu itikadi mezhebine bağlıydı. Ayrıca Şafiîlik, Malikîlik ve Hanbelîlik fıkıh okulları Eş'ârîyye itikadi mezhebine bağlıyken Hanefîlik fıkıh okulunun izdeşleri Mâtürîdîlik itikadi mezhebine bağlıdırlar. Mâtürîdîlik, Tanrı'nın var olduğu bilgisine akıl yürütmeyle ulaşılabileceğini savunur.

Sünni fıkıh mezhepleri

Sünni fıkıh mezhepleri Hanefi, Şafiî, Maliki ve Hanbeli mezheplerinden oluşur. Bu dört mezhepten ilki olan Hanefî mezhebi Mâtûridîlik'e bağlı iken Şâfiî ve Mâlikîler Eş'ârîye bağlıdırlar. Ehl-i Sünnet'in İtikadi mezhepleri olan Eş'ârî ve Mâtûridî mezhepleri arasında inançsal açıdan büyük farklılık yoktur. Fıkhi konularda yani uygulama ve ibadetlerde dört fıkhi mezhep arasında bazı farklılıklar görülür.

Hanbelî mezhebinden ayrılan İbn Teymiyye ve İbn Kayyim el-Cevziyye gibi alimlerin fıkhi görüşleri günümüzde, 18. yüzyılda Arabistan'da dinsel ve siyasal bir hareket olarak ortaya çıkan Vehhabîlik çerçevesinde yorumlanmış biçimiyle varlığını sürdürmektedir. İbn-i Teymiyye'nin görüşlerini daha aşırı yola sokan Suudi Arabistan Vehhabileri'dir. Vehhabiler'in bazı itikadi inançları Ehl-i Sünnet'ten farklıdır. Bu sebeple bazı Sünniler, Vehhabileri Ehli Sünnet'ten saymazlar.

Sünni mezhepler (fıkıh okulları) dört tanedir:
 Hanefi mezhebi
 Şâfiî mezhebi
 Maliki mezhebi
 Hanbeli mezhebi

Bu dört Sünni fıkıh okulu dışında da fıkıh okulları olmasına karşın daha az sayıda izdeşe sahip olmuş ve diğer dört mezhep dışında daha az tanınmışlar ve zamanla yok olmuşlar ve izdeşleri tarafından kayıt altına alınamamışlardır.

Sünniler, her Müslümanın bu mezheplerden birini benimseyip, uygulamalarını seçtikleri bu mezhebe göre yapmaları gerektiğine inanırlar ve mezheplerin birleştirilmesi denen Telfik-i Mezahibi uygun (caiz) görmezler.

Hadis ve sünnet anlayışı

Kur'an'ın İslam dinindeki yeri tüm Müslüman gruplarca benimsenmekle birlikte hadis konusunda çeşitli İslami grupların farklı anlayışlara sahip oldukları bilinmektedir. Hadisler İslamiyetin ilk dönemlerindeki peygamber ve yakınlarının ibadete, muamelat denilen dindeki çeşitli konulara ilişkin görüş ve davranışları yansıtan kayıtlardır. Müslüman bilginler peygamberin vefatından sonra İslam toplumunun karşı karşıya kaldığı sorunlara Kur'an'dan ve sünnetten sonra üçüncü kaynak kabul edilen Hadislerden delillerle çözüm getirmeye çalışmışlardır. Sünnilik, Şiiliğin aksine Muhammed döneminde yaşamış peygamberin yakınındaki tüm arkadaşlarına (Sahabe denir) dinin güvenilir kaynağı olarak yaklaşmakta olduğundan çeşitli Hadis bilginlerinin hadis kriterlerine uygun buldukları tüm hadisleri hangi sahabe kanalıyla gelirse gelsin kabul etmektedir. Yine Sünnilik ilk dört halifeyi (Ebû Bekir, Ömer, Osman ve Ali) Muhammed'den sonra gelen güvenilir ve tazime layık dini kişilikler olarak kabul ederler. Oysa Şiiler ilk üç halifeyi (Ebu Bekir, Ömer ve Osman)  Ali'nin elinden halifeliği çeşitli yollarla gasp etmiş kişiler olarak bakıp tazim göstermezler. Şiilerin bir kısım sahabeyi güvenilmez kabul edip sadece on iki imamdan gelen hadisleri doğru ve güvenilir (sahih) kabul etmesine karşılık Sünniliğin güvenilirliği tüm sahabeyle genişlettirmesi her iki grubun hadis külliyatlarında bir kısım farklılıklar bulunmasına yol açmıştır.

Sünni İslam anlayışında peygamberden aktarıldığı güvenilir (sahih) kabul edilen "Sahihayn" diye tanımlanan hadis kitapları şunlardır:
 Sahih-i Buhari (İmam Buhari)
 Sahih-i Müslim (İmam Müslim)

İçeriği tamamen sahih kabul edilmemekle beraber çok meşhur olanlar şunlardır:
 Sünen-i Nesâî (İmam Nesaî)
 Sünen-i Ebu Davud (Ebû Dâvûd)
 Sünen-i Tirmizi (İmam Tirmizi)
 Sünen-i İbn Mace (İbn Mâce)
 İmam Malik'in Muvatta'sı
 Ahmed bin Hanbel 'in Müsned'i

İçeriği tamamen sahih kabul edilmemekle beraber günümüze ulaşıp da diğerleri kadar meşhur olmamışları ise şunlardır:
Sahih literatürü:
 Sahih-i İbni Huzeyme
 Sahih-i İbni Hibban

Müstedrek ve Mustahreç literatürü:
 Hâkim en-Nişaburî 'nin Müstedrek 'i
 Makdisi'nin Müstahrec'i
 Ebu 'Avâne'nin Müstahrec'i
 Ebu Nu'aym'ın Müstahrec'i

Müsned literatürü:
 Ebû Nu'aym'ın Müsned-i Ebu Hanîfe'si
 Ebu Ya'lâ el-Mevsılî'nin Müsned'i
 Dârimî'nin Müsned'i
 İbnü'l-Cü'd'ün Müsned'i
Humeydî'nin Müsned'i
 Bezzâr'ın Müsned'i
 Kudâ'î'nin Müsned'i
 İbn Ebi Usâme'nin Müsned'i
 İbn Ebi Şeybe'nin Müsned'i
 Rûyânî'nin Müsned'i
 Taberânî'nin Müsnedü'ş-Şamiyyîn'i
 Tayâlisî'nin Müsned'i
 Ebu'l-Abbâs Serrâc'ın Müsned'i
 İshâk b. Râhûye'nin Müsned'i

Mu'cem literatürü:
 İbn 'Asâkir'in Mu'cem'i
 Taberânî'nin Mu'cem-i Kebîr'i
 Taberânî'nin Mu'cem-i Evsat'ı
 Taberânî'nin Mu'cem-i Sağîr'i
 Ebu Ya'lâ el-Mevsılî'nin Mu'cem'i

Sünen literatürü:
 Sünen-i Nesâî Kübrâ
 Sünen-i Beyhaki Kübra
 Sünen-i Beyhaki Sağîr
 Sünen-i Dârimî
 Sünen-i Dârekutnî
 Sünen-i Sa'îd b. Mansûr
 İbn Ebi Âsım'ın es-Sünnet'i
 Ebu Bekir b. Hallâl'ın es-Sünnet'i

Musannefler:
 Abdülrezzak'ın Musannef'i
 İbn Ebî Şeybenin Musannef'i
 İbn Cüreyc 'in Musannef'i (günümüzde var olduğu bilinmiyor)

İman ve edep literatürleri:

 Buhârî'nin el-Edebü'l-Müfred'i
 Beyhakî'nin Şu'abü'l-Îmân'ı
 İbn Mende'nin Kitâbü'l-Îmân'ı
 Beyhakî'nin Mekârimü'l-Ahlâk'ı
 İbnü's-Sünnî'nin Amelü'l-Yevm ve'l-Leyle'si
 Nesâî'nin Amelü'l-Yevm ve'l-Leyle'si

Hanefîler'in Hadis kitapları:
 Ebu Yûsuf'un Kitabü'l-Âsâr'ı
 Muhammed Şeybani'nin Kitabü'l-Âsâr'ı
 Muhammed Şeybâni'nin Muatta'sı
 Tahâvî'nin Şerhu Müşkili'l-Âsâr'ı
 Tahâvî'nin Şerhu Me'âni'l-Âsâr'ı
 Murtaza Zebîdî'nin el-Ukûdü'l-Cevâhir'i

Ayrıca bakınız
 Selefilik
 Selef-i Salihin
 Vehhabîlik
 Şiilik

Kaynakça

Felsefi akımlar

Sünnilik


Marcello Tusco, pseudonimul lui Marcello Pezzodipane, () a fost un actor italian de teatru, cinema și televiziune.

Biografie
A început cariera cinematografică în 1951, la vârsta de 21 de ani, sub numele de Carlo Tusco, jucând în cinci filme până în 1953, când a ales să se dedice activității teatrale. În 1962 a revenit pe marele ecran sub numele Marcello Tusco, dar a jucat doar într-o duzină de filme până în anul 1995. O activitate mai prolifică a desfășurat-o în televiziune, unde a debutat în 1961, a jucat într-un număr mare de spectacole și și-a împrumutat vocea de bariton marilor vedete ale ecranului ca Rock Hudson, Henry Fonda, Robert Mitchum, Sydney Pollack și, dintre italieni, Renato Salvatori. A dublat vocea personajelor din două filme de animație Disney: Sexton în Robin Hood (1973) și Bernie în Micii salvatori (1977). Pe micul ecran a obținut o notorietate discretă în 1965, cu rolul Cam din filmul David Copperfield, regizat de Anton Giulio Majano, care îl va distribui trei ani mai târziu, în rolul lui Harry, un prieten de-al lui Dick Shelton, din filmul La freccia nera. În anii 1970 a continuat să apară în filme de televiziune de succes, regizate, printre alții, de Edmo Fenoglio și Vittorio Cottafavi. A dobândit o mare popularitate încă din 1987, când a jucat rolul șefului mafiot Puparo în serialul de televiziune de mare succes Caracatița (La piovra 3), dar mai ales ca bărbatul cu mustață din reclama TV pentru Birra Moretti. După moartea lui subită, care a avut loc la scurt timp după ce a împlinit 71 de ani, a fost înlocuit în reclamă de Orso Maria Guerrini. El a fost tatăl lui Gianluca Tusco, care este, de asemenea, actor de voce.

Filmografie

Filme de cinema
 Senza bandiera, regie: Lionello De Felice (1951)
 La colpa di una madre, regie: Carlo Duse (1952)
 Il fattaccio, regie: Riccardo Moschino (1952)
 Martin Toccaferro, regie: Leonardo De Mitri (1952)
 Canzone appassionata, regie: Giorgio Simonelli (1953)
 La banda Casaroli, regie: Florestano Vancini (1963)
 Django spara per primo, regie: Alberto De Martino (1966)
 La badessa di Castro, regie: Armando Crispino (1974)
 Di che segno sei?, regie: Sergio Corbucci (1975)
 Telefoni bianchi, regie: Dino Risi (1976)
 Zeder, regie: Pupi Avati (1983)
 Vendetta, regie: Mikael Håfström (1995)

Televiziune

 La trincea (1961)
 Una tragedia americana (1962)
 Ritorna il tenente Sheridan (1963)
 La cittadella (1964)
 Le inchieste del commissario Maigret (1964)
 David Copperfield (1965)
 La donna di fiori (1965)
 La freccia nera (1968)
 Arriva Brunello (1968)
 I Buddenbrook (1971)
 Napoleone a Sant'Elena (1973)
 Castigo (1977)
 L'eredità della priora (1980)
 Quell'antico amore (1983)
 La piovra 3 (1987)
 La piovra 4 (1989)
 La piovra 5 - Il cuore del problema (1990)
 Il cielo non cade mai (1992)
 Una sola debole voce (1999)

Dublaj

Filme de cinema

 G. W. Bailey în Scuola di polizia
 Brad Garrett în Casper, Casper - Un fantasmagorico inizio
 Scatman Crothers în Strălucirea, Ai confini della realtà
 Robert Webber în La vendetta della Pantera Rosa, 10
 George Kennedy în Airport '80, Delta Force
 Sydney Pollack în Cu ochii larg închiși
 Henry Fonda în Sul lago dorato
 Paul Newman în Quintet
 Glenn Ford în La battaglia di Midway
 Morgan Freeman în Attica
 Mickey Rooney în Animals
 Herbert Lom în 2 sotto il divano
 Charles Bronson în Il giustiziere della notte 3
 Liam Neeson în Mariti e mogli
 James Mason în Assisi Underground, Le notti di Salem (miniserial TV)
 Sebastian Shaw în Războiul stelelor - Episodul VI: Întoarcerea lui Jedi
 Martin Landau în Delicte și fărădelegi
 Paul Sorvino în Încrucișarea
 George Dzundza în Instinct primar
 Jack Warden în La dea dell'amore
 Ed Lauter în Complotto di famiglia
 Thoeley Walters în L'uomo che uccise se stesso
 Patrick Wymark în Dove osano le aquile
 John C. Reilly în Buon compleanno Mr. Grape
 Charles Durning în Indagine ad alto rischio
 Max von Sydow în Conan Barbarul
 Kevin Tighe în Jade
 Ossie Davis în Il sentiero segreto
 Dennis Farina în Manhunter
 Peter Burton în Portocala mecanică
 Frank Finlay în Forța vieții
 Patrick Mcgohaan în Scanners
 John Lithgow în Obsession - Complesso di colpa
 Tony Vogel în The Baby of Macon
 Robert Dunham în Dogora - Il mostro della grande palude
 John Amos în Greu de ucis 2
 John Rhys-Davis în Allan Quatermain e le miniere di re Salomone
 Josè Ferrer în Essere o non essere
 Robert Culp în Colpo doppio
 Alex Carras în Due vite în gioco
 Joe Don Baker în Chi ucciderà Charlie Warrick
 Al Waxman în Omicidio încrociato
 Serge Merlin în Danton
 Francisco Santos în Donna Flor e i suoi due mariti
 Milton Gonçalves în Kickboxer 3 - Mani di pietra
 Fernando Sancho în Il ritorno di Ringo
 Armando Calvo în Una bara per lo sceriffo
 Tatsuya Nakadai în Tora! Tora! Tora!
 Shunichi Nakamura în Kagemusha - L'ombra del guerriero
 Ettore Manni în La città delle donne
 Gino Millozza în Intervista

Filme de televiziune
 Robert Young în Marcus Welby
 Brian Keith în Hardcastle & McCormick
 Robert Culp în Ralph supermaxieroe
 Bill Bixby în L'incredibile Hulk
 Paulo Autran în Adamo contro Eva

Desene animate
 Bernie în Le avventure di Bianca e Bernie al lui Walt Disney

Teatru radiofonic RAI
 Il ritorno, regie: Ottavio Spadaro, transmis în 1 iulie 1963.
 Antonello capobrigante calabrese de Vincenzo Padula, regie: Ottavio Spadaro, 1965.

Teatru de televiziune RAI
 L'assassino è di scena, regie: Mino Roli, transmis în 24 noiembrie 1958.
 Un ragazzo di campagna, regie: Peppino De Filippo, transmis în 16 august 1959.
 La conversione del capitano Brassbound, regie: Mario Ferrero, transmis în 3 septembrie 1962.
 Guai a chi mente de Franz Grillparzer, regie: Anton Giulio Majano, transmis în 2 septembrie 1963.
 La maschera e la grazia, regie: Anton Giulio Majano, transmis în 9 septembrie 1963.
 Atalia de Jean Racine, regie: Mario Ferrero, transmis în 13 mai 1964.
 Il sottotenente tenente, transmis în 31 mai 1967.

Cărți despre el
 Marcello Tusco: la voce del cinema - Lo Specchio

Note

Legături externe
 Marcello Tusco, pe Il mondo dei doppiatori, AntonioGenna.net.

Nașteri în 1930
Nașteri pe 14 martie
Decese în 2001
Decese pe 21 martie
Actori italieni din secolul al XX-lea
Actori de teatru italieni

Marcello Tusco


A  is a word or phrase associated with a particular season, used in traditional forms of Japanese poetry. Kigo are used in the collaborative linked-verse forms renga and renku, as well as in haiku, to indicate the season referred to in the stanza. They are valuable in providing economy of expression.

History
Although the term kigo was coined as late as 1908, representation of, and reference to, the seasons has long been important in Japanese culture and poetry. The earliest anthology of Japanese poetry, the mid-8th century , contained several sections devoted to the seasons. By the time of the first imperial Japanese anthology, the  a century and a half later (AD 905), the seasonal sections had become a much larger part of the anthology. Both of these anthologies had sections for other categories such as love poems and miscellaneous () poems.

The writing of the linked-verse form renga dates to the middle of the Heian period (roughly AD 1000) and developed through the medieval era. By the 13th century there were very set rules for the writing of renga, and its formal structure specified that about half of the stanzas should include a reference to a specific season, depending upon their place in the poem. According to these rules, the  (the opening stanza of the renga) must include a reference to the season in which the renga was written.

A lighter form of renga called  ("playful" linked verse) was introduced near the end of the 15th century. Haikai was the linked verse practice followed and elevated by Matsuo Bashō and others until the Meiji period (1867–1912). Near the end of the 19th century, the hokku was completely separated from the context of  by Masaoka Shiki and revised and written as an independent verse form which he named "haiku", though retaining the kigo. In the Taishō period (1912–1925) a movement began to drop the kigo entirely. Today most Japanese haiku include a kigo, though many haiku written in languages other than Japanese omit it (see for example Haiku in English).

Seasons

The association of kigo with a particular season may be obvious, though sometimes it is more subtle. Pumpkins () are a winter squash associated with the autumn harvest.

It may be less obvious why the moon () is an autumn kigo, since it is visible year round. In autumn the days become shorter and the nights longer, yet they are still warm enough to stay outside, so one is more likely to notice the moon. Often, the night sky will be free of clouds in autumn, with the moon visible. The full moon can help farmers work after the sun goes down to harvest their crops (a harvest moon).

Japanese seasons
In the Japanese calendar, seasons traditionally followed the lunisolar calendar with the solstices and equinoxes at the middle of a season. The traditional Japanese seasons are:
Spring: 4 February–5 May
Summer: 6 May–7 August
Autumn: 8 August–6 November
Winter: 7 November–3 February

In categorizing kigo, each season is divided into early, middle, and late periods, as follows:

Early spring: 4 February–5 March
Mid-spring: 6 March–4 April
Late spring: 5 April–5 May
Early summer: 6 May–5 June
Mid-summer: 6 June–6 July
Late summer: 7 July–7 August
Early autumn: 8 August–7 September
Mid-autumn: 8 September–7 October
Late autumn: 8 October–6 November
Early winter: 7 November–6 December
Mid-winter: 7 December–4 January
Late winter: 5 January–3 February

Saijiki

Japanese haiku poets often use a book called a , which lists  with example poems. An entry in a   usually includes a description of the kigo itself, together with a list of similar or related words, and some examples of haiku that include that kigo. The  are divided into the four seasons (and modern  usually include a section for the New Year and another for seasonless () words). Those sections are divided into a standard set of categories, and then the kigo are sorted within their proper category. The most common categories (with some examples of Japanese summer kigo) are:

Summer

 The Season: midsummer, dog days
 The Sky and Heavens: drought, rainbow, the Pleiades at dawn
 The Earth: waterfall, flood, summer field (i.e. the abundance of summer wildflowers)
 Humanity: midday nap, sushi, sunbathing, nudity, swimming pool
 Observances: Boys' Day (May 5), A-Bomb Anniversary (August 6)
 Animals: jellyfish, mosquito, snake, cuckoo
 Plants: lotus flower, orange blossoms, lily, sunflower

Although haiku are often thought of as poems about nature, two of the seven categories are primarily about human activities (Humanity and Observances).

Common kigo in Japanese haiku

Japan is long from north to south, so the seasonal features vary from place to place. The sense of season in kigo is based on the region of Kyoto. Primarily because the classical literature of Japan developed mainly in this area. Specifically writings prior to, and including, the first part of the Edo period (the early 17th century).

[Note: An asterisk (*) after the Japanese name for the kigo denotes an external link to a saijiki entry for that specific kigo which includes a sample haiku from the Japanese haiku: a topical dictionary website.]

Spring
 Spring (): the name of season is a kigo or season word. Other combinations are spring begins (), signs of spring (), sea in the spring (), spring is gone (). Higan of spring (, , literary beyond the border of this world), a week around the time of the spring equinox () is a period set aside for Buddhists to soothe their ancestors' souls and for visiting graves. This recurs during the Higan of autumn.
 February ( or ), March ( or ) and April ( or ). The fourth month () in the Japanese calendar is equivalent roughly to April in the Gregorian calendar. Therefore, the end of March () is equivalent to the end of spring ().
 Warm ( or ): all spring. As the weather changes from the cold of winter, any warming is noticed. Water also becomes warm ().
 Spring mist or spring haze (): all spring. The daytime haze of spring. The nighttime haze during spring that can obscure the moon is called oboro. Haruichiban, the first strong southerly wind of spring, is used as a kigo in modern haiku.
  blossom: early spring
  (, Japanese bush warbler (sometimes translated as Japanese nightingale), Cettia diphone): early spring. The bird is used as an example of sweet sounds. Uguisu were mentioned in the preface to the Kokinshū. It is often associated with ume blossoms and new growth in early Japanese waka and is regarded as a harbinger of spring (, , literary "bird that announces the arrival of spring").
 cherry blossoms () and cherry blossom–viewing (): late spring (April). For the Japanese, cherry blossoms are such a common topic that in just mentioning blossoms () in haiku it is assumed they are cherry blossoms. Blossom-viewing is an occasion for partying with friends or coworkers.
  (Blossom Festival), Buddhist festival celebrating the birth of Buddha, on 8 April.
 Frogs (): all spring (February–April). Noted for their loud singing
 Skylarks (): all spring. Noted for their songs in flight, swallows () mid-spring, twittering (): all spring. The chirping of songbirds
  (Girl's Day) Doll Festival and  (doll): a traditional Japanese festival for girls on 3 March.

Summer

 Summer (); other combinations are: summer has come (), end of summer (). Summer holidays () means mainly the school holiday.
 May ( or ), June ( or ), July (,  or )
 Hot (), hotness () and hot day (); also, anything related to the heat, including sweat () and in contemporary haiku, air conditioning ()
 Wisteria (), hana tachibana (wild orange blossoms) and iris (): early summer (May), lotus ( or ): mid and late summer.
 Rainy season (): the Japanese rainy season, usually starting in mid June.
 Hototogisu (Little cuckoo: C. poliocephalis)—all summer (May–July)—the hototogisu is a bird of the cuckoo family noted for its song
 Cicada (): late summer (July)—known for their cries
 Tango no sekku is a traditional festival for boys on May 5. Matsuri is applied to summer festivals. Traditionally it meant the festival of Kamo Shrine in Kyoto.

Autumn

 fall (); other combinations are: autumn has come (), autumn is ending (), autumn is gone ().
 August ( or ), September ( or ) and October ( or ). The ninth month () in the Japanese calendar is equivalent roughly to October in the Gregorian calendar. Therefore, the end of September () is equivalent to end of autumn ().
 Typhoon ( or )
 Milky Way (, literally, "river in the heaven"), because in the autumn it is most visible in Japan. It is associated with .
 Moon (): all autumn (August–October), and moon-viewing () mid-autumn (September): the word "moon" by itself is assumed to be a full moon in autumn. (Moon-viewing and leaf-viewing () in autumn (along with snow-viewing () in winter and cherry blossom-viewing ( or ) in spring) are common group activities in Japan.)
 Insects () implies singing insects. Also crickets (): all autumn (August–October)—noted for the singing of the males
 Nashi pear ( ), Chaenomeles (), peach (), persimmon (), apples () and grapes () are examples of fruit that are used as autumn kigo.
 Colored leaves (): late autumn (October)—a very common topic for haiku along with related topics such as the first colored leaves () mid-autumn, shining leaves () late autumn, leaves turning color () mid-autumn, and  leaves start to fall () late autumn. Leaf-viewing () is a common group activity.
 Scarecrow (), rice cropping (): rice harvest and related activities are significant in Japanese life.
 Autumn Festival (): autumn festival is mainly a thanksgiving for the harvest. Other feasts in the autumn, including Tanabata (the festival of the weaver maiden and the herdsman in the Heavenly Court), Grave-Visiting (), and Bon Festival (ancestors' spirits come home to share the ceremonial and festival time with descendent family, )—all early autumn (August)—are kigo as well as associated ornaments and activities like small bonfires called mukae-bi (welcome-fire for ancestors' spirits) and folk dancing ().

Winter

 Winter (), using "winter" in a haiku adds a sense of chilliness (literally and figuratively), bleakness, and seclusion to the poem.
 November ( or ), December ( or ) and January ( or )
 Cold () and Coldness ().
 Fallen leaves () and dry leaves (): all winter (November–January)—just as colored leaves are a clear sign of autumn, fallen leaves are a sign of winter.
 Snow-viewing (): late winter (January)—a popular group activity in Japan. Also first snow () mid winter, snow () late winter, and ice () late winter.
 Fugu soup (), anglerfish or sea-devil stew (), oyster (): seasonal dishes.
 Christmas: this is a modern kigo. It was not used in the Edo period, when Christianity was forbidden.
 Calendar vendor (): preparation for the new year.
 New Year's Eve ( or , literally "The end of the year"), and the New Year's Eve party ().
 Kan (), days from 5 or 6 January until 4 or 5 February (literally coldness): derived originally from the Chinese 24 seasonal periods. Also  ("great coldness"), a day around 20 January, or Beginning of Kan season (, 5 or 6 January).

New year

This group of kigo is a modern invention. Before Japan began using the Gregorian calendar in 1873, the Japanese New Year was at the beginning of spring.

  *  As in many other cultures, the Japanese New Year is an important time of year for celebrations and there are many activities associated with it that may be mentioned in haiku, including some "firsts": first sun (), first laughter (), and first calligraphy (). There is also New Year's Day ().
 First sparrow () * —the first sparrow helps welcome the New Year.
 New Year's Day customs:  *  (a traditional decoration usually made of pine and bamboo that is place on the gate or outer doorway),  (the custom of giving pocket money to children),  (a ritual mulled saké only drunk on New Year's Day).
  (traditional Japanese New Year's Day food):  *  (a traditional vegetable broth with mochi—sticky rice cakes. The ingredients for zōni vary greatly between regions in Japan), seven herbs () and rice porridge with seven herbs (), eaten in the evening of 7 January ().

Dispute on attribution
Switching from the old Japanese calendar to the Gregorian calendar in 1873 brought about numerous changes in life in Japan. Even traditional events have been affected by this change. One typical example is the case of Tanabata. Traditionally the date of Tanabata is seventh day of the seventh month of the Japanese calendar. The exact equivalent in the Gregorian calendar varies from year to year, but it is usually in August. Today in many places it is celebrated on 7 July; hence there is a dispute as to how Tanabata should be treated as a kigo.

Since kigo are affiliated with seasonal events, several modern haiku poets have had to reconsider the construction of kigo and their attribution to the seasons. One of the biggest changes to the local tradition is the creation of the lunar New Year as a seasonal section for kigo.

Outside Japan

Haiku started as a form of Japanese poetry and is now written in many different languages around the world. William J. Higginson's Haiku World (1996), which is the first international , contains more than 1,000 poems, by over 600 poets from 50 countries writing in 25 languages. The writing of haiku around the world has increased with the advent of the internet, where one can even find examples of haiku written in Latin, Esperanto, and Klingon, as well as numerous examples in more common languages.

International haiku poets have adapted the idea of kigo to their local conditions and culture. Many phenomena that might be used as kigo are similar throughout much of the world, such as the blooming of flowers and trees in the spring, and the migration of birds in the spring and autumn. Even if the trees and birds are not the same as in Japan, the concepts are still the same.

On the other hand, climatic conditions can often be very different from what the Japanese are used to. The tropics, for example, are very different from the temperate climate of Japan and usually only have a wet or Monsoon season, and a dry season. Tornado Alley area of the United States has its tornado season (peaking from late winter through mid summer, depending upon latitude). Areas with a Mediterranean climate, such as Western Australia, coastal California, and Spain have their summer Fire Season. On the other hand, in the Caribbean and the east coast of North America and surrounding areas, it is Hurricane Season during the summer and autumn months.

There are many local cultures around the world, with similarities and differences. One similarity is that many areas have harvest festivals with bonfires. One difference between locations is that migrating birds will be present in different locations at different times of year.

Here are some examples of kigo from southern California:

 Heaven: Santa Ana winds (hot, dry winds that usually happen in winter), June gloom (heavy overcast that is usually found on the coast), Smog (an inversion layer over the Los Angeles basin makes the smog worse during the summer)
 The Earth: "Fire season" and Forest fires (from the very dry months of July and August through the early rains of winter there is the danger of fires in the hills and mountains)
 Humanity: Surfing, Beach volleyball, Rollerblading, and Skateboarding (although these are activities that are now done around the world, their popularity started in southern California)
 Observances: Easter sunrise services in the Hollywood Bowl, Tournament of Roses Parade (on New Year's Day morning before the Rose Bowl college football game).  (the Mexican Day of the Dead celebration on 1 and 2 November)
 Animals: Grunion (a sardine-sized fish that spawns by laying its eggs in the sand at high tide near midnight), whale watching (Pacific gray whales can be seen from the coast or on whale-watching boat trips as they go to and from their breeding lagoon in Baja California.)
 Plants: Jacaranda (an introduced ornamental tree found in many older neighborhoods that has an abundance of blue-purple flowers in mid-spring), desert wildflowers (the nearby deserts such as Joshua Tree National Park can be a carpet of wildflowers after a good rainy season)

Kigo and haiku: an example

In the famous haiku by Matsuo Bashō below,  is a  for spring. Haiku had been traditionally written about the singing of mating frogs, but Bashō chose to focus on a very different sound.

Haiku without kigo
Haiku without kigo is possible, and are described as   (no-season).

In the pre-Meiji era (before 1868), almost all haiku contained a kigo. For example, Japanese experts have classified only about 10 of Matsuo Bashō's (1644–1694) hokku in the miscellaneous () category (out of about 1,000 hokku). As with most of the pre-Meiji poets, Bashō was primarily a renku poet (that is, he composed linked verse with other poets), so he also wrote plenty of miscellaneous and love stanzas for the interior lines of a renku. Usually about half the stanzas in a renku do not reference a season.

The Meiji era poet Masaoka Shiki (1867–1902), who recommended several major reforms to the writing of hokku and tanka, including an expansion in subject matter and vocabulary, still included kigo in his revision of hokku, which he renamed haiku. Experts have classified a few hundred of Shiki's haiku in the miscellaneous category (out of the few thousand that he wrote). His follower Takahama Kyoshi, who was the most influential haiku poet in the generation after Shiki, also emphasized kigo. In the early part of the 20th century, there were a number of Japanese poets, such as Kawahigashi Hekigoto, Ogiwara Seisensui, Noguchi Yonejiro, Taneda Santōka, Ozaki Hōsai, Nakatsuka Ippekirō, and Ban'ya Natsuishi who were less concerned about some traditions of haiku such as the inclusion of kigo. Some, like Hekigoto and Seisensui, actively opposed the insistence on kigo, but even they often included kigo in their haiku.

Most Japanese and many western haiku written today still follow tradition by including a kigo. Many haiku groups and editors of haiku publications insist that haiku include a kigo. For some haiku traditionalists, anything that does not have a kigo is something else, either  (comic haikai) or  (miscellaneous haikai). Until a few modern saijiki added the miscellaneous category, no seasonless haiku would have been included as examples in saijiki, which are the major references for haiku poets in Japan.

There are some reformers who have made suggestions such as using the idea of keywords (which would include kigo as a subset). Keywords are words such as dawn, birthday cake, ocean wave, beggar or dog, with strong associations, but which are not necessarily associated with a particular season. Birds that do not migrate, such as pigeons or sparrows, are additional examples of non-seasonal keywords.

See also
 Culture of Japan
 Haiku in English
 List of kigo

Notes

References
Print
  、. [Title: "Introductory Saijiki", editor: "Ōno Rinka", Publisher: Kadokawa Shoten]
 Haiku World: An International Poetry Almanac by William J. Higginson, Kodansha International 1996  (An international haiku saijiki with over 1,000 haiku from poets in 50 countries covering 680 seasonal topics)
 The Haiku Seasons: Poetry of the Natural World by William J. Higginson, Kodansha International, 1996  (a companion book to Haiku World discussing the development of haiku, and the importance of the seasons and kigo to haiku)
 Kiyose (Seasonword Guide) by William J. Higginson, From Here Press, 2005 . 24 pp. (A pocket kiyose listing over 700 Japanese kigo in English, ordered by season and category)

Online
 Japanese Haiku — a Topical Dictionary at the Univ. of Virginia Japanese Text Initiative a work-in-progress based on the Nyu-mon Saijiki by the Museum of Haiku Literature in Tokyo, most translations by William J. Higginson and Lewis Cook
 Haiku in Twelve Months by Inahata Teiko, on the Kyoshi Memorial Museum website

Online lists of season words
 The Yuki Teikei Haiku Season Word List from the Yuki Teikei Haiku Society (Northern California)
 Kiyose from the Shiki Internet Haiku Salon:
  spring kigo
  summer kigo
  autumn kigo
  winter kigo
 Alaska Haiku Society Saijiki, with pictures and commentary for some kigo

Japanese poetry
Japanese literature
Japanese literary terminology

Kigo


أقيمت الانتخابات العاشرة لمجلس الأمة الكويتي في عام 2003، وقد وزعت الدوائر على حسب نظام الخمسة والعشرون دائرة، ويفوز أصحاب المركزين الأول والثاني بالمقعد النيابي.

توزيع الدوائر الانتخابية

الدائرة الأولى
 منطقة الشرق
 منطقة الدسمة
 منطقة المطبة
 منطقة دسمان
 منطقة بنيد القار

الدائرة الثانية
 منطقة المرقاب
 ضاحية عبد الله السالم

الدائرة الثالثة
 منطقة القبلة
 منطقة الشويخ
 منطقة الشامية

الدائرة الرابعة
 منطقة الدعية
 منطقة الشعب
 جزيرة فيلكا وسائر الجزر

الدائرة الخامسة
 منطقة القادسية
 منطقة المنصورية

الدائرة السادسة
 منطقة الفيحاء
 منطقة النزهة

الدائرة السابعة
 منطقة كيفان

الدائرة الثامنة
 منطقة حولي
 منطقة ميدان حولي
 منطقة النقرة
 منطقة بيان
 منطقة مشرف

الدائرة التاسعة
 منطقة الروضة

الدائرة العاشرة
 منطقة العديلية
 منطقة الجابرية
 منطقة السرة

الدائرة الحادية عشر
 منطقة الخالدية
 منطقة قرطبة
 منطقة اليرموك

الدائرة الثانية عشر
 منطقة السالمية
 منطقة البدع
 منطقة سلوى
 منطقة الراس

الدائرة الثالثة عشر
 منطقة الرميثية

الدائرة الرابعة عشر
 منطقة أبرق خيطان
 منطقة خيطان الجديدة

الدائرة الخامسة عشر
 منطقة الفروانية
 منطقة عين بغزي

الدائرة السادسة عشر
 منطقة العمرية
 منطقة الرابية
 منطقة الرقعي
 منطقة الأندلس

الدائرة السابعة عشر
 منطقة جليب الشيوخ
 منطقة الشدادية
 منطقة صيهد العوازم
 منطقة العضيلية
 منطقة العارضية

الدائرة الثامنة عشر
 منطقة الصليبيخات
 منطقة الدوحة
 منطقة أمغرة
 منطقة غرناطة

الدائرة التاسعة عشر
 منطقة الجهراء الجديدة
 منطقة الصليبية والمساكن الحكومية

الدائرة العشرون
 منطقة الجهراء وحدود الكويت مع العراق شمالا وغربا وحدود الكويت مع السعودية حتى المتياهة.

الدائرة الحادية والعشرون
 مدينة الأحمدي
 منطقة المقوع
 منطقة واره
 منطقة الصبيحية
 منطقة الجعيدان حتى حدود الكويت مع السعودية
 منطقة هدية
 منطقة الفنطاس
 منطقة المهبولة
 منطقة أبو حليفة
 منطقة الفنيطيس
 منطقة المسيلة
 ضاحية صباح السالم

الدائرة الثانية والعشرون
 منطقة الرقة

الدائرة الثالثة والعشرون
 منطقة الصباحية

الدائرة الرابعة والعشرون
 منطقة الفحيحيل
 منطقة المنقف

الدائرة الخامسة والعشرون
 منطقة أم الهيمان
 ميناء عبد الله
 منطقة الزور
 منطقة الوفرة حتى حدود الكويت الجنوبية مع السعودية.

الفائزون حسب الدوائر

الدائرة الأولى
 صالح عاشور
 يوسف حسن الزلزلة

الدائرة الثانية
 محمد براك المطير
 عبد الوهاب راشد الهارون

الدائرة الثالثة
 جاسم الخرافي
 محمد جاسم الصقر

الدائرة الرابعة
 عبد الواحد محمود العوضي
 عبد الله يوسف الرومي

الدائرة الخامسة
 أحمد يعقوب باقر
 علي فهد الراشد

الدائرة السادسة
 مشاري جاسم العنجري
 فهد صالح الخنه

الدائرة السابعة
 وليد مساعد الطبطبائي
 عادل عبد العزيز الصرعاوي

الدائرة الثامنة
 أحمد عبد المحسن المليفي
 حسن عبد الله جوهر

الدائرة التاسعة
 بدر شيخان الفارسي
 ناصر جاسم الصانع

الدائرة العاشرة
 جمال حسين العمر
 باسل سعد الراشد

الدائرة الحادية عشر
 علي عبد الله السعيد
 أحمد عبد العزيز السعدون

الدائرة الثانية عشر
 مخلد راشد العازمي
 سالم عبد الله الحماد

الدائرة الثالثة عشر
 حسين علي القلاف
 صلاح خورشيد

الدائرة الرابعة عشر
 فيصل علي المسلم
 وليد مناحي العصيمي

الدائرة الخامسة عشر
 علي سالم الدقباسي
 براك ناصر النون أبوحقطة

الدائرة السادسة عشر
 ضيف الله فضيل أبورمية
 محمد حمود الفجي

الدائرة السابعة عشر
 حسين مزيد الديحاني
 مسلم محمد البراك

الدائرة الثامنة عشر
 خلف دميثير العنزي
 راشد سلمان الهبيدة

الدائرة التاسعة عشر
 محمد خليفه الخليفة
 عواد برد العنزي

الدائرة العشرون
 طلال مبارك العيار
 محمد محسن البصيري

الدائرة الحادية والعشرون
 وليد خالد الجري
 خالد سالم العدوة

الدائرة الثانية والعشرون
 جاسم علي الكندري
 عبد الله عكاش العبدلي

الدائرة الثالثة والعشرون
 غانم علي الميع
 فهد دهيسان الميع

الدائرة الرابعة والعشرون
 علي حمود الهاجري
 عصام سلمان الدبوس

الدائرة الخامسة والعشرون
 مرزوق فالح الحبيني
 عبد الله فالح راعي الفحماء

مراجع

مجلس الأمة الكويتي
الكويت في 2003
الانتخابات في الكويت
انتخابات آسيا في 2003

انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2003


Hans Tutschku (* 1966 in Weimar) ist ein deutscher Komponist und Professor.

Leben und Ausbildung
Hans Tutschku studierte Komposition an der Hochschule für Musik "Carl Maria von Weber" in Dresden und am IRCAM in Paris. Dabei begleitete er ab 1989 Karlheinz Stockhausen bei mehreren Konzertzyklen, um sich in die Klangregie einweisen zu lassen. Am königlichen Konservatorium in Den Haag studierte er von 1991 bis 1992 Sonologie und Elektroakustische Komposition, 1996 besuchte er Kompositionsworkshops mit Klaus Huber und Brian Ferneyhough. Zur gleichen Zeit unterrichtete er als Gastprofessor für Elektroakustische Komposition in Weimar. Die Lehrtätigkeit setzte er von 1997 bis 2001 am IRCAM in Paris sowie von 2001 bis 2004 am Konservatorium von Montbéliard fort. Seit 1982 gehört er auch dem Ensemble für Intuitive Musik aus Weimar an.

Im Mai 2003 promovierte er bei Jonty Harrison an der Universität Birmingham zum PhD. Im selben Jahr war er Gastprofessor an der Technischen Universität Berlin.

Seit September 2004 lehrt Tutschku als Professor für Komposition an der Harvard-Universität und ist dort Leiter des Studios für Elektroakustische Musik. Des Weiteren lehrt er u. a. in Buenos Aires, Santiago de Chile, Singapur, Budapest, Darmstadt, Florenz, Köln, Mailand und Rom.

Preise und Auszeichnungen
Hans Tutschku wurde mit zahlreichen Preisen ausgezeichnet, darunter mit einem Preis des Festivals in Bourges, dem CIMESP São Paulo, dem Hanns-Eisler-Preis, dem Prix Ars Electronica und dem Prix Noroit. Im Jahr 2005 gewann er den Weimar-Preis.

Technische Details und Kompositionsgrundlagen
Hans Tutschku verwendet bei seinen Elektroakustischen Kompositionen zahlreiche Aufnahmen realer Klänge, die er ggf. mit synthetischen Klängen vermischt und dann transformiert und bearbeitet. Der Komponist trägt dazu immer ein Stereoaufnahmegerät bei sich. So kommt es dazu, dass in seinen Werken eine Vielzahl von Klängen aus verschiedenen Regionen und Kulturen der Erde vermischt werden und die Grundlage zur elektronischen Modulation bilden. So wurden zum Beispiel für das Stück Klaviersammlung aus dem Jahr 2011 nur von ihm aufgenommene Klänge aus dem Instrumentenmuseum des musikwissenschaftlichen Instituts an der Universität zu Köln verwendet.

Zur Aufführung Elektroakustischer Musik hat Hans Tutschku das als Hydra bezeichnete Lautsprecherorchester entwickelt. Es besteht aus 32 Lautsprechern, die in unterschiedlichen Konfigurationen im jeweiligen Konzertsaal aufgestellt werden können.

Werke

 2014 - Issho ni - Elektroakustische Komposition, 8 Kanäle
 2014 - interlaced 1 - für Bassklarinette und Elektronik
 2014 - Still Air 3 - für Oboe, Bassklarinette und Elektronik
 2014 - Still Air 2 - für Oboe und Elektronik
 2014 - collaboration - Interaktive Klang-Skulptur
 2014 - THE OTHER SIDE - Foto Installation
 2013 - Still Air 1 - für Bassklarinette und Elektronik
 2013 - under - für neun Instrumente und Elektronik
 2012 - one minute for John Cage - für Ensemble
 2012 - unreal memories - Klanginstallation für das Carpenter Center, Cambridge MA, USA
 2012 - hommage à Schwitters - Interaktive Klang-Skulptur
 2012 - clin d'oreille d'Avignon - Elektroakustische Komposition, 8 Kanäle
 2012 - entwurzelt - für sechs Sänger und Elektronik
 2011 - Klaviersammlung - Elektroakustische Komposition, 16 Kanäle
 2011 - Behind the light - für Streichquartett und live-Elektronik
 2010 - Irrgärten - für zwei Klaviere und live-Elektronik
 2010 - agitated slowness - Elektroakustische Komposition, 24 Kanäle
 2010 - Firmament-schlaflos - Elektroakustische Komposition, 16 Kanäle
 2009 - fragile connections - für Violine, Horn und Klavier
 2009 - Together - Musik für eine Choreographie von Larissa Douglas Koch
 2009 - Ailleurs-Intérieur - Klanginstallation
 2009 - Polyvision - für Ausdruckstanz, Video und Ensemble
 2008 - Zwei Räume - Elektroakustische Komposition, 24 Kanäle
 2008 - Monochord - Elektroakustische Komposition, stereo
 2007 - pour B - Elektroakustische Komposition, stereo
 2007 - Distance liquide - Elektroakustische Komposition, 8 Kanäle
 2007 - TELL ME! … a secret … - Interaktive Klang- und Videoinstallation, Carpenter Center, Cambridge
 2007 - Einst mit dir - für Sopran, Klarinette, Violine und live-Elektronik
 2007 - Dialog für zwei Instrumentalgruppen - Improvisationskonzept für zwei Ensembles
 2007 - Zellen-Linien - für Klavier und live-Elektronik
 2007 - Shore - für Oboe und live-Elektronik
 2006 - Winternacht - für Klavier, Schlagzeug und live-Elektronik
 2006 - Salut du Mexique - Elektroakustische Komposition, stereo
 2005 - Die Süsse unserer traurigen Kindheit - Musiktheater nach Gedichten und Briefen von Georg Trakl, Neues Musiktheater, Staatsoper Stuttgart
 2004 - Cinq espaces du crépuscule - für Orgel und live-Elektronik
 2004 - Similis - Elektroakustische Komposition, 8 Kanäle
 2004 - Rituale - Elektroakustische Komposition, wave field synthesis
 2004 - object-obstacle - Elektroakustische Komposition, 8 Kanäle
 2004 - Rojo - Elektroakustische Komposition, 8 Kanäle
 2004 - Der unsichtbare Hörturm - open air Klanginstallation, Radcliffe Quadrangle, Cambridge
 2003 - Klang der Stille - Klanginstallation, Russischer Ehrenfriedhof Weimar
 2003 - Die Kirche als Klangskulptur - Klanginstallation, Friedenskirche Jena
 2003 - Stimmen_Zeichen - Klanginstallation, Pragsattel Stuttgart
 2002 - Trois structures - für Baschet Resonatoren und live-Elektronik
 2002 - Cito - für Horn, Klavier und live-Elektronik
 2002 - La joie ivre - Elektroakustische Komposition, stereo
 2002 - Vibrations décomposées - Elektroakustische Komposition, 4 Kanäle
 2001 - Migration pétrée - Elektroakustische Komposition, 8 Kanäle
 2001 - Der unsichtbare Hörturm - open air Klanginstallation, Schloß Montbéliard
 2000 - SprachSchlag - für Schlagzeug und live-Elektronik
 2000 - memory_fragmentation - Elektroakustische Komposition, 8 Kanäle
 2000 - Epexergasia_Neun Bilder - Elektroakustische Komposition, 4 Kanäle
 2000 - résorption_coupure - Elektroakustische Komposition, 4 Kanäle
 2000 - KlangSpirale - Klanginstallation - 16 Kanäle
 1999 - Das Bleierne Klavier - für Klavier und live-Elektronik
 1999 - Eikasia - Elektroakustische Komposition, 8 Kanäle
 1999 - human-space-factory - Elektroakustische Komposition, 8 Kanäle
 1999 - Klangschmelze - Klanginstallation, Eishöhle Dachstein
 1999 - Glockenklangfeld - Klanginstallation, Marktplatz Apolda
 1999 - Die Kirche als Klangskulptur - Klanginstallation in 5 Europäischen Ländern
 1999 - NochDreiSekundenSchwarz - Video in Zusammenarbeit mit Kerstin Wagener, ZKM Karlsruhe
 1999 - Klangwald_Lichtgestein - multimediale open-air Aufführung, Ratssteinbruch Ilmenau
 1998 - Départs - für Sopran, Schlagzeug, 10 Instrumente und Tonband
 1998 - Extrémités lointaines - Elektroakustische Komposition, 8 Kanäle
 1998 - Lissabon Projekt - Musik für das Ballett "Lissabon-Projekt", Choreographie Joachim Schlömer (Theater Basel), Gemeinschaftskomposition mit Michael von Hintzenstern
 1998 - Klanghochspannung - Klanginstallation - 12 Kanäle
 1997 - Verdichtung - für zwei Chöre und Tonband
 1997 - Klanglabyrinth - Klanginstallation - 42 Kanäle, Parkhöhle Weimar
 1997 - Der unsichtbare Hörturm - open air Klanginstallation, Schloßturm Weimar
 1996 - rapprochement_éloignement - für Mezzosopran, Flöte, Viola und Harfe
 1996 - Drei Traumgesichter - für English Horn und Tonband
 1996 - …erinnerung… - Elektroakustische Komposition, 4 Kanäle
 1996 - Les Invisibles - Elektroakustische Komposition, 8 Kanäle
 1996 - Der unsichtbare Hörturm - open air Klanginstallation, Universitätsturm Jena
 1996 - Klangbrücke - Klanginstallation - 4 Kanäle
 1996 - Flammenklang - multimediale open air Aufführung für Ensemble, Tänzer, Chor, Tonband und 16 Flammenwerfer
 1996 - Geschenk am Fuß - multimediale open air Aufführung für Ensemble, Tänzer, Bildprojektion und 16-kanalige Raumklangsteuerung
 1995 - Freibrief für einen Traum - für Sopran, Flöte, Cello, Schlagzeug und Tonband
 1995 - Über unsere Gräber - für Flöte, Schlagzeug und Tonband
 1995 - Sieben Stufen - Elektroakustische Komposition, 4 Kanäle
 1995 - Hochland oder der Nachhall der Steine - Musik für das Ballett "Hochland oder der Nachhall der Steine", Choreographie Joachim Schlömer (Deutsches Nationaltheater Weimar), Gemeinschaftskomposition mit Michael von Hintzenstern
 1994 - Spiegelbilder - Improvisationskonzept für Ensemble
 1994 - Nachts - für Bassklarinette, Cello, Schlagzeug und Tonband
 1994 - Flying Flute - Elektroakustische Komposition, stereo
 1994 - Sound Scapes - Ausstellung zum Hören, Schwarzer Bär Weimar
 1993 - Zu Abend mein Herz - für Posaune, Schlagzeug und Tonband
 1993 - Unbekannte Galaxien - multimediale Komposition für ein Planetarium
 1993 - Ausbruch der Klänge - Lava Arena Mexiko-Stadt
 1992 - The Metal Voice - für Schlagzeug und Tonband
 1991 - Die zerschlagene Stimme - Elektroakustische Komposition, 4 Kanäle
 1991 - Musik für den Film "Brüder und Schwestern" von Pavel Schnabel
 1991 - Imaginäre Räume 1 - multimediale Komposition für Bildprojektion und Ensemble
 1990 - Sein wirkliches Herz - Elektroakustische Komposition, stereo
 1990 - Schauspielmusik für "Sonja und Leo Tolstoi" von Luise Rinser, Deutsches Nationaltheater Weimar
 1989 - Übergänge - Elektroakustische Komposition, stereo
 1989 - Schauspielmusik für "Ein Stall voller Schweine" von Athol Fugard, Schicht-Theater Dresden
 1989 - Musik für den Film "Wind sei stark" von Jochen Kraußer
 1989 - Klang_Farbe_Bewegung - multimediale Komposition für Bildprojektion, Tanz und Ensemble
 1988 - Hommage à Laszlo Moholy Nagy - Elektroakustische Komposition, stereo
 1988 - Vom Klang der Sterne - multimediale Komposition für ein Planetarium
 1987 - Durchdringung - Elektroakustische Komposition, stereo
 1987 - Abstrakte Diaphonie - multimediale Komposition für Bildprojektion und Ensemble

Diskographie
 CIMESP 14th international Electroacoustic Music Contest of São Paulo
 Musik in Deutschland 1950–2000, Deutscher Musikrat
 Migration – Arizona University Recordings LLC, AUR CD 3134 2007
 "Für Kommende Zeiten" – Ensemble für Intuitive Musik Weimar plays Karlheinz Stockhausen
 DVD – 50 Jahre TU Studio Berlin
 Ensemble für Intuitive Musik Weimar: Klang-Reise – Live-Mitschnitte aus den Jahren 1996 bis 2003. Mit Hans Tutschku als Ensemble-Mitglied (Live-Elektronik). Weimar 2004, CD-Nr. 040901
 Computer Music Journal - Volume 27, 2003
 15. + 16. Dresdner Tage Zeitgenössischer Musik
 Compendium International – IMEB Bourges 2000
 Presence II – Productions électro Productions (PeP) 2000
 MOMENT – empreintes DIGITALes 2000
 eXcitations – empreintes DIGITALes 2000
 Prix Ars Electronica Linz – 1998
 Ausbruch Aufbruch – DegeM-CD04 1998
 Prix International Noroit – Léonce Petitot 1998
 electroNIquE, CD zur Eröffnung des elektronischen Studios an der Universität Singapur
 CIMESP São Paulo – 1995
 Ausbruch der Klänge – Ensemble für Intuitive Musik Weimar in Mexico City 1994
 Stimmen…Klänge – DegeM-CD01 1994

Literatur
 Paland, Ralph: Zwischen 'Untergang' und 'Hoffnung'. Zur Musik und kompositorischen Poetik von Hans Tutschku, in: Topographien der Kompositionsgeschichte seit 1950. Signale aus Köln. Beiträge zur Musik der Zeit Bd. 16, hrsg. von Tobias Hünermann und Christoph von Blumröder, Wien 2011
 Tutschku, Hans: Das elektroakustische Studio als Instrument. Möglichkeiten gestischer und intuitiver Arbeit mit dem Computer im musikalischen Kontext, in: Komposition und Musikwissenschaft im Dialog V (2001–2004). Signale aus Köln. Beiträge zur Musik der Zeit Bd. 11, hrsg. von Imke Misch, Christoph von Blumröder und Tobias Hünermann, Münster 2006

Weblinks
 www.tutschku.com - Die offizielle Webseite von Hans Tutschku
 "Klaviersammlung" (2011) - Frequenzspektrum im Sonic Visualizer
 "Distance Liquide" (2007) - Frequenzspektrum im Sonic Visualizer

Komponist klassischer Musik (20. Jahrhundert)
Komponist (elektronische Musik)
Komponist (Deutschland)
Geboren 1966
Mann
Deutscher

Hans Tutschku


POP School est un organisme de formation lillois créé en 2015, à la suite d'une incubation du projet au sein de l'association Anis.

POP School a obtenu en 2016 le prix « Initiative pour l'emploi de jeunes » du Fonds Social Européen (FSE) pour avoir lancé en 2015 sur Valenciennes une formation.

Depuis 2015, les formations POP School sont labellisées par le label d'état La Grande École du Numérique.

En mars 2020, Id Formation est entrée dans le capital de POP School pour soutenir le développement des formations POP School partout en France.

En 2021, POP School est mandaté par l'État pour former une partie des conseillers numériques.

Engagements
L'organisme de formation est engagé pour faire de la filière du numérique une filière mixte. En 2021, POP School s'associe avec le média Paulette et l'entreprise Orange pour une créer une saison de podcast.

POP School est partenaire du collectif POP est accompagne les acteurs locaux sur les questions d'inclusion numérique.

Notes et références

Enseignement supérieur à Lille

POP School


Lettre à Senghor es una película del año 1997.

Sinopsis
¿Quién era Léopold Senghor? Pobló la juventud del cineasta, convirtió la negritud en asunto de Estado, siempre defendió el idioma francés; por todo esto, el cineasta Samba Félix Ndiaye tuvo ganas de traspasar los secretos del gobernante. Para conseguirlo, recurrió a sus propios recuerdos y a los de sus allegados, además de entrevistar a los vecinos del pueblo donde nació Senghor. Una evocación poética y original de una figura ineludible en el África del .

Referencias

Lettre à Senghor


Berkåk er þéttbýli og stjórnsýslumiðstöð sveitarfélagsins Rennebu í Þrændalögum í Noregi. Í byggð eru 959 íbúar og í sveitarfélaginu 2.443 (2022).  Aðalvegurinn E6 liggur í gegnum Berkåk og járnbrautarlínan Dovrebanen stoppar á Berkåk stöðinni.

Í miðbænum eru ráðhús Rennebu og Rennebuhallen (menningar- og fjölnotasalur)

Birka, sem er landsmiðstöð list- og handíða, er hér með starfsstöðvar.

Á hverju ári í ágúst er Rennebumartnan haldin í Berkåk. Um er að ræða sölusýningu fyrir heimilisbætur og handverk með um 150 sýnendum og 20.000 gestum.

Bæir í Þrændalögum

Berkåk


An Fuirena pumila in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Torrey, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Spreng.. An Fuirena pumila in nahilalakip ha genus nga Fuirena, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Fuirena

Fuirena pumila


Abant Gölü, Mudurnu ilçesine bağlıdır. Bolu'nun 35 kilometre güney batısında bulunan, yaklaşık 1350 metre yükseklikte ve alanı 125 hektarı bulan bir heyelan set gölüdür. Suları tatlı olan gölün, en derin yeri 18 m'dir.

Abant Gölü ve çevresi 9 Haziran 2022'de millî park olarak belirlenmiş,  Abant Gölü Millî Parkı, Türkiye'nin 48. millî parkı olmuştur.

Oluşumu
Abant Gölü yeraltında meydana gelen tektonik çöküntüler sonucunda büyük taş bloklarının vadiyi doldurmasıyla oluşmuştur. Deniz seviyesinden yüksekliği 1328 m. yüzey genişliği 1.25 km² olup maksimum 18m. derinliktedir. Tektonik kökenli göl Kuzey Anadolu fay hattında bulunmaktadır. Abant Gölü'nü dağlardan gelen kar suları ve bir iki küçük dere beslemektedir. Gölden dışarı taşan temiz ve doğal su Dirgene Çayı'dır (Atıcı ve Obalı 2002). Abant Gölü çevresinde sıralanan dağların zirveleri tabiat parkının sınırlarını oluşturmaktadır. Tabiat parkının en yüksek noktası 1794m. ile Erenler Tepesi iken en düşük noktası 1328m. ile Abant Gölü seviyesidir (OBM,1991). Abant gölü kış aylarındaki hızlı hava soğumaları nedeni ile kıyıdan başlayarak tamamen donmaktadır

Temel Özellikler
Abant Gölü, Batı Karadeniz bölümü dağlarının ikinci sırasını oluşturan, Abant ve Keremali dağları üzerinde yer alır. Abant Deresinin, vadisinde oluşan bir heyelan gölü oluşturmuştur. Göl çevresinde 1400-1700 metrelere varan tepeler yer alır. Gölden çıkan fazla sular Abant Deresi ile Bolu Çayına dökülür.
Göl birkaç kaynak suyu, iki-üç kısmen devamlı olan akarsu ve özellikle de kar ve yağmur suları ile beslenmektedir. Göl ve çevredeki 1196 hektarlık alan Tabiat Parkı olarak işletilmektedir. Göl derinliklerinin görülebileceği kadar durudur.

Doğal Yaşam
Çevrede şu hayvanlar yaşamaktadır: Yabandomuzu, tavşan, karaca, ayı, tilki, yaban ördeği, keklik ve yaban güvercini.
Gölden çıkan ve Abant Alabalığı olarak bilinen endemik balık, literatüre Salmo trutta abanticus olarak girmiştir.

Göl çevresinde yayla olarak kullanılan açık alanlar da olsa, gür ormanlar da yer alır. Köknar, çam, meşe, kayın, gürgen, kestane, yabani meyve ağaçları zengin bir bitki örtüsü oluşturur. Göl kıyılarda sarı ve beyaz nilüferler su yüzeyini kaplarlar.

Alan Kullanımı
Abant gölü İstanbul-Ankara karayoluna oldukça yakın olması nedeniyle yoğun olarak kullanılmaktadır. Gölün etrafında oteller ve restoranlar mevcuttur. Göl çevresi eğlence, dinlenme, spor, avcılık ve piknik yapmaya uygundur. Kamp alanları mevcuttur. Gölü çevreleyen asfalt yol gezinti amacıyla kullanılır. Dört adet günübirlik piknik alanı yer alır. Samat yaylası yakınlarında günde 330 çadırın kullanabileceği kamp alanı bulunur.

Çevredeki alıç, böğürtlen, kuşburnu, çilek, mantar ve dağ çilekleri gibi bitkilerden yararlanılır. Göl çevresinde alabalık ve geyik üretim istasyonları yer alır. Alabalık yavruları göle bırakılır. Geyikler yetiştikten sonra doğaya bırakılır.

Ulaşım
İstanbul-Ankara arasındaki D-100 karayolunun 203. km'sinden ayrılan Ömerler köyü sapağından, 22 km'lik asfalt yolla ulaşılmaktadır. Taşkesti beldesi içinden ayrılan yolla, Abant'a ulaşmak mümkündür. Bu yol yeni asfaltlanmış olup, güneybatı yönünden alana ulaşım sağlar. Nallıhan, Mudurnu üzerinden güneyden göl alanına ulaşılır. Gölün bazı merkezlere uzaklığı şu şekildedir;, İstanbul 258 km, Ankara 225 km, Düzce 60 km, Bolu 33 km, Mudurnu 20 km. Abant gölünün Ankara'ya yaklaşık uzaklığı 2 saat kadardır.

Resim galerisi

Ayrıca bakınız
 Abant Gölü Millî Parkı
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça

 BOLU-ABANT
 Abant Gölü Tabiat Parkı

Dış bağlantılar

 Uzaydan Abant Gölü

__İÇİNDEKİLERZORUNLU__

Bolu'daki göller
Bolu'daki parklar
Türkiye'deki Heyelan Set Gölleri

Abant Gölü


«Levels» (en español:«Niveles») es una canción de house progresivo del disc jockey sueco Avicii que se lanzó el 28 de octubre de 2011 a través de Universal Music Group en iTunes. Se situó en el primer puesto del listado sueco Sverigetopplistan. Fuera de Suecia, encabezó las listas de éxitos en Noruega y llegó a los diez primeros puestos de las listas de Austria, Bélgica, Dinamarca, Países Bajos, República de Irlanda, Suiza y Reino Unido, además recibió una certificación de platino en ocho ocasiones en Suecia, dos en el Reino Unido y una en Estados Unidos.

Antes del lanzamiento de la canción, una primera versión conocida como «Unnamed» sonó durante un programa de radio en la BBC Radio 1 del Reino Unido el 11 de diciembre de 2010. La versión definitiva no sonó hasta el Ultra Music Festival de marzo de 2011, donde se nombró «ID». Después, «Levels» sonó en muchos clubes y festivales de todo el mundo antes de su eventual lanzamiento en iTunes. Avicii declaró que hizo la canción para poder incorporar una muestra vocal de la canción de inspiración góspel de 1962 «Something's Got a Hold on Me» de Etta James.

Petro Papahadjopoulos dirigió el vídeo musical, a quien se le ocurrió el concepto tras una entrevista telefónica con Avicii sobre el supuesto «simbolismo» de «Levels». El vídeo trata de un hombre de negocios que se pone a bailar en su oficina delante de sus compañeros y su jefe antes de ser aturdido por un agente y enviado al hospital. Todos los trabajadores del hospital empiezan a bailar lentamente contra su propia voluntad después de que dos de ellos toquen una flor que brota de la boca del empresario.

Desarrollo y lanzamiento

En una entrevista con el redactor en jefe de Artist Direct, Rick Florino, Avicii expresó su deseo de utilizar una muestra vocal de «Something's Got a Hold on Me» de Etta James. Dijo que «Después de que se me ocurriera el gancho de «Levels», probé a usar su voz, y funcionó realmente bien». Luego mencionó que su productor, Arash Pournouri, llegó a un acuerdo con «nuestro sello» para promocionar la canción. Avicii ha declarado que no esperaba que la canción fuera tan popular. En una entrevista concedida a The Austin Times, en la que se le preguntó si pretendía que la canción fuera un gran éxito, respondió: «En absoluto». Avicii dijo entonces que tardó mucho tiempo en convertirse en un éxito y que todavía está sorprendido por la popularidad de «Levels». En una entrevista para Bryce, un presentador de la emisora de radio WNYL-FM, el disc jockey Mike Posner afirmó que Avicii le envió «Levels» cuando aún estaba en producción para que le pusiera voz. Posner produjo seis versiones finales de la canción, pero no los utilizó, y dijo que «eran buenas, pero no... la gran cosa».

Un primer prototipo de «Levels» se reprodujó por primera vez en el Essential Mix de la BBC Radio 1 el 11 de diciembre de 2010, inicialmente referido como «Unnamed». Un prototipo aún más temprano que utilizaba un piano eléctrico como instrumento de base no se publicó sino hasta el 19 de agosto de 2015 en Instagram. La primera vez que se tocó la versión final fue durante el Ultra Music Festival el 25 de marzo de 2011. Se nombró «ID».  El 12 de mayo de 2011, Avicii publicó un enlace en Facebook a una versión preliminar de la canción en SoundCloud, y se refirió todavía a ella como «ID». Tras el Ultra Music Festival de 2011, «Levels» sonó en muchos festivales y clubes de todo el mundo. Durante este tiempo, se publicó de manera ilegal en YouTube una versión de «Levels» que obtuvo más de 15 millones de visitas. Pero fue hasta el 27 de octubre de 2011, que Avicii publicó en su canal de YouTube un tráiler promocional de la canción «Levels», en el que aparecían clips de muchas de las actuaciones previas a su lanzamiento y situaba la fecha de lanzamiento en octubre/noviembre de 2011. «Levels» finalmente se publicó a través de iTunes el 28 de octubre de 2011 en Australia, Dinamarca, Irlanda, Países Bajos, Reino Unido y Suecia.  El 31 de octubre de 2011, Universal Music Group publicó un adelanto en YouTube. El avance muestra la carátula de «Levels» con efectos añadidos, como la puerta del ascensor que se abre y la luz que parpadea. Ese mismo día,  salió a la venta a través de iTunes en Estados Unidos.

Composición

«Levels» es una canción de house progresivo producida en estilo dance y compuesta en una tonalidad de do sostenido menor con un tempo de 127 pulsaciones por minuto. El aspecto principal de la canción es su sencillo hook de sintetizador que se divide en dos frases. El hook de sintetizador, que va acompañado de una progresión de acordes de do sostenido menor a mi si y la mayor, se repite a lo largo de casi toda la canción. A mitad de la canción, los hooks de sintetizador caen y la batería se corta, siendo sustituida por un sonido de eco que parece un estribillo. Se reproduce un sample de la introducción de «Something's Got a Hold on Me» de Etta James. Después del interludio, los hooks de sintetizador y el ritmo de la batería vuelven a empezar junto con una línea de sintetizador que sube rápidamente antes de caer lentamente. Billboard lo calificó como un «sonido de silbido brevemente burbujeante que aumenta el hook...».

Recepción

Crítica

Desde su lanzamiento, «Levels» ha generado críticas muy positivas por parte de la prensa especializada por su pegadizo y reconocible riff de sintetizador, y se ha dado a conocer como una de las mejores canciones de todos los tiempos, tanto en el género de la música electrónica de baile como en general. En 2012, la canción recibió una nominación a «Best Electro/Dance» y ganó a «Mejor Canción» en los Premios Grammis, mientras que el año siguiente recibió una nominación a «Mejor Grabación Dance» en los Premios Grammys.

El crítico de AllMusic, David Jefferies, describió «Levels» como un «monstruo de EDM simple y efectivo que lanzó al productor sueco Avicii a los niveles de Swedish House Mafia, Afrojack o Tiesto». Anje Riberra, en el sitio de noticias español, El Correo, calificó la canción como una «melodía muy bailable que te hace disfrutar continuamente». En la lista de las 10 mejores canciones de Avicii de Billboard: Critics' Picks, se situó en el número uno y se describió como «muy posiblemente una de las mayores canciones de música de baile jamás grabadas». Billboard, en otro artículo, ha descrito con detalle por qué fue una de las mejores canciones del mundo. Kat Bein, del Miami New Times, calificó la canción de «himno mundial» y dijo que Avicii forma «parte de toda una nueva generación de jóvenes productores que están ayudando a convertir la EDM en el mayor movimiento cultural juvenil desde las boy bands».

El productor de disc jockey, Joe Bermúdez, al hablar sobre la canción dijo que «las edificantes progresiones de acordes de Avicii transportan instantáneamente a los asistentes al club a un estado de euforia». El artista musical Zedd dijo que es la única canción que desearía haber producido, al decir «... hay algo en la genial simplicidad de esta canción; la increíblemente poderosa emoción que siento cuando la escucho». CULTR colocó la canción en el puesto número 11 de su lista «11 Best Dance & EDM of 2011», y la elogió por su «melodía icónica que sigue siendo pegadiza hasta el día de hoy». Pitchfork la clasificó como la 200ª mejor canción de la década de 2010, y la elogió por sus «... monumentales sintetizadores y silbidos...», mientras que en la filial de New York, The Vulture, Emily Yoshida elogió la canción por su «hook central, punzante, línea de sintetizador a la altura de un rascacielos, brillante y elegante y con la sensación de que podría tocar a Dios...». Una de las críticas negativas vino de Simon Darnell en MK News, donde la alabó por la aparición de las voces durante un breve momento, pero por lo demás criticó la canción por ser «totalmente predecible, hasta el final».

Comercial
«Levels» obtuvo el mayor éxito en las listas de la Suecia natal de Avicii, donde alcanzó el número 1 en las listas suecas la semana del 11 de noviembre de 2011. Mantuvo su posición máxima durante siete semanas. Es la quinta canción de Avicii que entra en las listas semanales de Sverigetopplistan. También formó parte de tres listas de final de año consecutivas, donde alcanzó el número 23 en 2011, el número 3 en 2012 y el número 43 en 2013. Tras salir de las listas en 2013, hizo su regreso en la semana del 24 de abril de 2018 en el puesto número 4 y estuvo cuatro meses en las listas. Ese mismo año, se situó en el número 54 de las listas de éxitos de fin de año. De igual forma, estuvo en las listas en dos semanas no consecutivas de 2019: la semana del 4 de enero en el número 94, y la semana del 19 de abril en el 77. Ha recibido ocho veces la certificación de platino de la Asociación Sueca de la Industria Discográfica, lo que indica que se ha vendido en Suecia 320000 veces.

De igual manera tuvo mucho éxito en Estados Unidos, dond entró en las listas semanales de Hot 100 en la semana del 11 de diciembre de 2011 en el número 66. «Levels» fue la primera canción que Avicii lanzó y que entró en las listas semanales de Hot 100 de Billboard. La canción permaneció en el Hot 100 durante 20 semanas, su punto máximo fue la posición número 60 en la semana del 17 de febrero de 2012. En otras listas, permaneció en el Mainstream Top 40 durante cinco semanas, donde su posición máxima estuvo en el número 33 el 9 de marzo de 2012. Alcanzó la posición máxima en el número dos en Dance/Mix Show Airplay el 24 de febrero de 2012 y estuvo en la lista durante 29 semanas, también alcanzó una posición máxima de número uno en Dance Club Songs el 30 de diciembre de 2011 y estuvo en esa lista durante 20 semanas.  En las listas de fin de año, alcanzó el número 32 en la lista de Dance Club Songs, y el número once en la lista de Dance/Mix Show Airplay. Obtuvo la certificación de platino de la Recording Industry Association of America el 9 de enero de 2013, lo que indica que se vendió en Estados Unidos más de un millón de veces. Anteriormente, el 27 de marzo de 2012 se le había concedido la certificación de oro.

Asimismo tuvo éxito en el Reino Unido y Noruega. En el Reino Unido, entró en el «Official Singles Chart Top 100» en la semana del 27 de noviembre de 2011 en el número cuatro como su posición máxima. Se mantuvo en la lista durante 50 semanas y abandonó las listas tras su posición de número 96 en la semana del 16 de septiembre de 2012.  En el «Official Dance Singles Chart Top 40» del Reino Unido, alcanzó el número uno en la semana del 25 de diciembre de 2011. En las listas de fin de año de Reino Unido, fue número 101 en 2011, y número 59 en 2012.  En Noruega, entró en las listas la semana del 7 de noviembre de 2011 como el número cuatro. Alcanzó el número uno en la semana del 17 de diciembre de 2011 y se mantuvo en esa posición durante cuatro semanas. Estuvo en las listas noruegas durante unas 30 semanas. Recibió certificaciones tanto en el Reino Unido como en Noruega. En Noruega, la Federación Internacional de la Industria Fonográfica le concedió la certificación de platino en cinco ocasiones, lo que indica que se vendieron 50000 copias en Noruega. En el Reino Unido,  obtuvo dos veces la certificación de platino de la Industria Fonográfica Británica, lo que indica que se vendió y transmitió 1200000 veces en el Reino Unido. En otros países, alcanzó una posición máxima de número cinco en Suiza, número cuatro en Austria, Países Bajos y Bélgica, y número tres en Dinamarca e Irlanda. También ha recibido la certificación de platino al menos una vez en Australia, Austria, Bélgica, Dinamarca, Alemania, Italia y Suiza.

Listas semanales

Listas anuales

Certificaciones

<center>Sucesión en listas

Video musical

Antecedentes
Según el director Petro Papahadjopoulos, Universal Music Group se puso en contacto con él para que concibiera un vídeo musical para Avicii que le hiciera famoso. Papahadjopoulos se puso en contacto con Avicii para entender el simbolismo de «Levels» y crear un concepto que se ajustara a la canción. Papahadjopoulos creó un concepto basado en Office Space, que describió como «sobre un hombre que se despierta y se da cuenta de que vive en el infierno. Todo el mundo a su alrededor piensa que está loco. Pero su locura es contagiosa». Posteriormente, Avicii recibió el concepto del vídeo musical de su director de producción, Arash Pournouri, y mostró su apoyo al mismo. Publicó el concepto en su sitio web oficial el 8 de diciembre de 2011.  Papahadjopoulos colaboró con Richie Greenfield en la dirección y coreografía del vídeo musical.  Finalmente se publicó en YouTube el 29 de noviembre de 2011.

Sinopsis

El vídeo musical muestra a un cansado hombre de negocios, interpretado por Richie Greenfield, trabajando en una oficina. El empresario se pone a bailar y a escribir «Avicii» en las mesas y las paredes. Un guardia de seguridad entra en la oficina, saca un arma de electrochoque y deja inconsciente al empresario. Durante el interludio con un sample de «Something's Got a Hold on Me», el hombre sueña con empujar un gran peñasco montaña arriba, y refleja el destino de Sísifo.  El vídeo musical muestra cómo se le sujeta a una mesa en el hospital. Una flor brota de su boca. Dos trabajadores del hospital que estaban en la misma habitación se dan cuenta y se acercan al empresario. Uno de ellos agarra un trozo de la flor, se come una parte y luego se la toca al otro trabajador del hospital. Mientras ambos se alejan, el empresario se traga la flor y él y los dos trabajadores del hospital empiezan a bailar por el hospital. Mientras los trabajadores del hospital bailan en el hospital, todos los demás en el hospital comienzan a bailar en contra de su voluntad.

Simbolismo
El simbolismo previsto para el vídeo musical se describió en una primera página conceptual del sitio web de Avicii. El concepto describe la idea de que "«ya estamos en Avici, y que quizá a veces seamos conscientes de ello y de la existencia de otros niveles». Continúa describiendo que la realidad es «un bucle infinito de realidad. Día tras día. La realidad se parece a la nuestra, pero filmada a través de una lente arenosa y desaturada».  La página conceptual describe a continuación, en un resumen de la historia conceptual original, cómo el simbolismo se vincula al vídeo musical: «Vemos cómo la realidad del hombre implosiona, experimenta la conciencia de otros niveles y toda su realidad a su alrededor se transforma en algo nuevo».

Listado de canciones

Historial de lanzamientos

Notas

Referencias

Enlaces externos
 "Levels" en Discogs

Sencillos de 2011
Sencillos de Avicii
Sencillos número uno en Suecia
Sencillos número uno en la Dance Club Songs de Billboard
Sencillos número uno en Noruega
Sencillos certificados de triple platino por la Australian Recording Industry Association
Sencillos certificados de doble platino por la IFPI de Suiza
Sencillos certificados de multi platino por la Federación de la Industria Musical Italiana
Sencillos certificados de platino por la Bundesverband Musikindustrie
Sencillos certificados de platino por la Recording Industry Association of America
Sencillos certificados de platino por la British Phonographic Industry
Sencillos certificados de platino por la Belgian Entertainment Association
Sencillos certificados de platino por la IFPI de Dinamarca
Sencillos certificados de oro por la Recording Industry Association of New Zealand
Sencillos certificados de oro por la Canadian Recording Industry Association
Vídeos musicales certificados por VEVO
Canciones en inglés
Composiciones en do sostenido menor

Levels


Festival bunjevački' pisama 2015. bio je petnaesto izdanje tog festivala.

Festival se održao 27. rujna 2015. u sportskoj dvorani Srednje tehničke škole "Ivan Sarić" u Subotici u 20 sati. Organizator je Hrvatska glazbena udruga "Festival bunjevački pisama". Izvedeno je 14 pjesama.

I ove je godine izostao revijalni dio festivala. Umjesto njega bila je petnaestominutna stanka predviđena za rad stručnog žirija i glasovanje publike.

Stručno prosudbeno povjerenstvo bili su:

Posebno stručno prosudbeno povjerenstvo bili su: Katarina Čeliković, Ljiljana Dulić, Ivana Petrekanić Sič, Tomislav Žigmanov i Milovan Miković

Izvođače je pratio festivalski orkestar kojim je dirigirala prof. Mira Temunović.

Glasovi publike bili su glasovi posjetitelja u dvorani i glasovi poslani putem SMS-a. Glasovanje SMS-om bilo je moguće odmah od početka izvođenja programa, tako da ako je slušatelj ocijenio da mu je neka pjesma najdraža, odmah je mogao poslati svoj glas ili više glasova.

Televizijski ga je prenosila subotička Televizija K23, a radijski Radio Subotica. Televizijski prijenos bio je i preko Interneta.

Nastupilo je 14 izvođača, od kojih je troje debitanata. Pjesme su bile izvedene ovim redom:

1. "Moja Bačka" – Ines Bajić – debitantica, uz prateće vokale Eminu Ibrahimović, Violetu Radić i Martinu Čeliković, Tekst: Marko Končar, Glazba: Marko Končar, Arr. Vojislav Temunović
2. "Ja i dalje vidim konje razigrane" – Milan Horvat – debitant, uz pratnju Narodnog orkestra "Rubato", harmonika solo: Tomislav Orčić, Tekst: Petar Kuntić, Glazba: Petar Kuntić, Arr. Tomislav Orčić
3. "Ognjište" – T. S. "Lengeri", Tekst: Jakov Relković, Glazba: Matija Temunović, Arr. Matija Temunović
4. "Sombor stari" – Stipan Parčetić – debitant, Tekst: Zvonko Markovinović, Glazba: Zvonko Markovinović, Arr. Marko Parčetić
5. "Tamburaška bajka" – Ante Crnković, Tekst: Josip Francišković, Glazba: Josip Francišković, Arr. Ante Crnković
6. "Bećarska je narav vedra" – T. S. "Ruže", Tekst: Stipan Bašić Škaraba, Glazba: Ninoslav Radak, Arr. Matija Temunović
7. "Neću čuvat' suze" – Tamara Babić, Tekst: Marija Horvat, Glazba: Tomislav Halasević, Arr. Vojislav Temunović
8. "Svirajte mi noćas moji derani" – Martin Vojnić Mijatov, Tekst: Uroš Manojlović, Glazba: Marko Parčetić, Arr. Marko Parčetić
9. "Sirotinjska pisma" – Lidija Ivković, Tekst: Marjan Kiš, Glazba: Marjan Kiš i Darija Kiš, Arr. Vojislav Temunović
10. "U mome selu skroz na kraju" – Ansambl Hajo, Tekst: Tomislav Vukov, Glazba: Tomislav Vukov, Arr. Marinko Piuković
11. "Mariška" – Marko Križanović, Tekst: Zlatko Nikolić, Glazba: Zlatko Nikolić, Arr. Zlatko Nikolić
12. "Sanjalica" – Ansambl Biseri, Tekst: Josip Francišković, Glazba: Josip Francišković, Arr. Ante Crnković
13. "Bunjevac sam" – Ladislav Huska, Tekst: Stipan Bašić Škaraba, Glazba: Pere Ištvančić, Arr. Pere Ištvančić
14. "Nije mi dano" – Ansambl Ravnica, Tekst: Nikola Jaramazović, Glazba: Nikola Jaramazović, Arr. Nikola Jaramazović.

Po ocjeni strukovnih sudaca za glazbu, pobijedila je pjesma: "Mariška" (glazba, tekst i aranžman Zlatko Nikolić, interpretacija Marko Križanović)
Drugu nagradu strukovnih sudaca dobila je skladba koju je skladao Ninoslav Radak, "Bećarska je narav vedra", koju je izveo ansambl "Ruže".
Treću nagradu dobila je skladba "Sombor stari", koju je skladao Zvonko Markovinović, a izveo Stipan Parčetić.

Najbolja pjesma po izboru publike: "Mariška" (glazba, tekst i aranžman Zlatko Nikolić, interpretacija Marko Križanović)

Nagrada za najbolji do sada neobjavljeni tekst po izboru posebnog stručnog žirija:  Jakov Relković za pjesmu "Ognjište".

Nagrada za najbolji aranžman: Marko Parčetić za pjesmu "Svirajte mi noćas moji derani".

Nagrada stručnog žirija za najbolju interpretaciju: Lidija Ivković

Nagrada za najbolju debitanticu: Ines Bajić

Izvori
 XV. festival bunjevački pisama , Radio Subotica - hrvatski program, 25. rujna 2015.
 "Mariška" pobijedila na Festivalu bunjevački pisama Subotica - hrvatski program, 28. rujna 2015.

2015.

Festival bunjevački’ pisama 2015.


Glanegg ist der Name folgender geographischer Objekte:

Gemeinden und Ortschaften:
 Glanegg, Gemeinde im Bezirk Feldkirchen, Kärnten
 Glanegg (Gemeinde Grödig), Katastralgemeinde von Grödig, Bezirk Salzburg-Umgebung, Land Salzburg

Bauwerke:
 Burgruine Glanegg, Kärnten
 Schloss Glanegg, Land Salzburg

Glanegg (Begriffsklärung)


Tuna, Almanya'nın güneyinde Kara Orman bölgesinde Donaueschingen kasabasında Brigach ve Breg nehirlerinin birleşmesiyle meydana gelen nehir.

Tuna nehri havzası, 801.463 km2 toplam alanıyla Volga Nehri'nden sonra Avrupa'nın en büyük ikinci nehir havzasıdır. Nehir 11 ülkeyi katederek Karadeniz'e dökülmektedir. Tuna nehri havzası, 19 ülkeden 80 milyondan fazla insan tarafından paylaşılmakta olup, bu özelliği onu dünyanın en uluslararası nehir havzası yapmaktadır.

Eğim durumuna göre Tuna nehri havzası; üst, orta ve aşağı havzalar olmak üzere üç alt bölgeye ayrılmaktadır. Üst havzası Almanya'daki kaynağından, Slovakya'dan Bratislava'ya kadar uzanır. Orta havza üç alt bölgeden en büyüğü olup, Bratislava' dan Sırbistan ve Romanya sınırındaki Demirkapı barajına kadar uzanmaktadır. Romanya ve Bulgaristan arasındaki ovalar, platolar ve dağlar Tuna nehrinin Alt havzasını oluşturmaktadır. Karadeniz'e ulaşmadan önce nehir 3 ana kola ayrılmakta ve 6.750 km² lik Tuna Deltası'nı şekillendirmektedir.

Tuna deltasından nehrin yukarısına doğru 2.411 km boyunca gemilerle nehirde yol almak mümkün olup, bu da toplam nehir uzunluğunun % 87' sine tekabül etmektedir. Tuna nehri üzerinde, Kelheim ve Karadeniz arasında gemiler için 78 adet liman bulunmaktadır.

Tuna nehrine doğuş yeri Kara Orman'dan Karadeniz arasında 27 büyük, 300 den fazla küçük dere mansaplanmaktadır. Bunlar arasında Tisa 966 km ile en uzun kolu oluşturmakta ve en büyük havza alanına sahiptir. Ayrıca 500 km den uzun kolları; Prut (950 km), Drava (893 km), Sava (861 km), Olt (615 km), Siret (559 km) ve Inn (515 km) nehirleri oluşturmaktadır.

Tuna nehri havzasını oluşturan ülkelere göre alan dağılımı şöyledir: Romanya (%29), Macaristan (%11,6), Sırbistan (%10,2), Avusturya (%10), Almanya (%7), Bulgaristan (%5,9), Slovakya (%5,9), Bosna-Hersek (%4,6), Hırvatistan (%4,4), Ukrayna (%3,8), Çekya, (%2,9), Slovenya (%2), Moldova (%1,6), Karadağ (0,9), İsviçre (%0,2), ve diğer (<%0,1 Arnavutluk, Makedonya, İtalya ve Polonya)

Tuna Nehri'nin isimleri

Kısımları

Tuna Nehri üç bölüm olarak incelenir. Bunlar;
Yukarı Tuna, nehrin kaynağından Devin Geçiti'ne kadar olan kısımdır.
Orta Tuna, Yukarı Tuna Bölümünün sonundan başlayarak, Sırbistan-Romanya sınırındaki Demir Geçit'e son bulur.
Aşağı Tuna, bu kısım Demir Geçit'ten Karadeniz kıyısındaki Rumen şehri Sulina'ya kadardır.

Adalar

Tuna Nehrindeki bazı önemli adalar;
Adakale, geçmişte Türk nüfusun yaşadığı ama şimdi baraj suları altında kalan ada
Csepel Adası, Tuna'nın en büyük adası.
Siga Island, Liberland'ın başkenti.

Kanallar
Nehir birçok kanal vasıtası ile su yolu taşımacılığı için daha uygun hale getirilmiştir. Başlıca kanallar;
Ren-ana-Tuna Kanalı ()
Tuna-Karadeniz Kanalı ()
Tuna-Tisza-Tuna Kanalı ()

Kültür

Sultanlar Yolu trekking parkuru Tuna nehri boyunca oluşturulan uzun menzilli kültür rotasıdır. Sultanlar Yolu Tuna nehri kıyılarında Viyanadan başlayarak Sırbistanda Smeredevo şehrine kadar Tuna boyunu takip eder. Smederevoda Tuna nehrinden ayrılarak İstanbulda sonuçlanır.

Resimler

Ayrıca bakınız
Dünyanın en uzun nehirleri

Kaynakça

Tuna


Mig og min næse er en portrætfilm instrueret af Ziska Szemes efter manuskript af Mikkel Hede, Ziska Szemes.

Handling
Ziska er født og opvokset i Sverige, men bliver ofte spurgt, hvor hun kommer fra. Hun ser nemlig ikke svensk ud. Ziska mener, at hendes næse er årsagen til misforståelserne, og vil derfor finde sin identitet og have en svensk næse. Hun bor i København med sin familie, men har fundet ud af, at hun må være svensk og dansk på sin egen måde. Der er nemlig meget forvirring omkring, hvad hun er: svensk, dansk, parsi, indvandrer? Tingene bliver hurtigt komplicerede, når man er født i ét land, er gift med en mand fra et andet land, ens forældre er fra to forskellige tredje lande, og den ene af dem er født i et fjerde. Og så er der den dér næse! En film om identitet, integration og nationalitet. Ziska Szemes er uddannet animator og blander her dokumentar med animation.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2009

Film fra Danmark (administrationskategori)
Portrætfilm fra Danmark

Mig og min næse


Mariama Barbosa (Guiné-Bissau - 1974, Lisboa - 29 de julho de 2022),  foi uma comentadora de moda, apresentadora de televisão que se tornou conhecida com o programa Tesouras e Tesouros do canal de televisão SIC Caras. Em 2021, a convite do governo da Guiné-Bissau, tornou-se Embaixadora do Turismo e do Artesanato do país.

Biografia
Mariama Barbosa nasceu em 1974 na Guiné-Bissau donde saiu com apenas 5 anos, tendo ido morar em Portugal.

Mais tarde regressou ao país de nascença onde termina os estudos nos anos noventa, entretanto estala a guerra civil e é obrigada a fugir.

Trabalhou com o estilista português Dino Alves e tornou-se conhecida ao tornar-se no rosto da SIC Caras com o programa Tesouras e Tesouros e como uma das comentadoras do programa Passadeira Vermelha do mesmo canal. Em 2017, fez parte do júri do concurso Cosido à Mão, apresentado por Sónia Araújo na RTP1.

Deu voz a várias personagens de filmes de animação, entre elas: a personagem Donna Disco no filme de animação Mínimos 2: A Ascensão de Gru, lançado em 2022 e Daisy no filme Vida Secreta dos animais.

Faleceu em Lisboa, no dia 29 de Julho de 2022, vitima de um cancro no estômago.

Reconhecimento
Em 2021, Mariama Barbosa foi uma das personalidades nomeadas na Bantumen Powerlist 100, como uma das personalidades negras mais influentes da lusofonia.

No mesmo ano, tornou-se Embaixadora do Turismo e do Artesanato da Guiné-Bissau a convite do governo do país.

Obra
Escreveu o livro "Só é feio quem quer. Vestir com pinta sem gastar uma fortuna", editado pela  A Esfera dos Livros.

Ligações Externas

 RTP África | Mariama Barbosa no programa Conversas ao Sul
 SÓ MAIS 5 MINUTOS COM MARIAMA BARBOSA
Vidas Com História | Mariama Barbosa entrevistada por Diogo Marcelino (2021)
SIC | Mariama entrevistada por Júlia Pinheiro no programa Júlia (2022)

Mulheres
Naturais da Guiné-Bissau
Comentadores de Portugal
Apresentadores de televisão
Moda
Mortes por câncer de estômago
Mortes por cancro em Portugal

Mariama Barbosa


Halit Mecit Kıvanç (18 Şubat 1925, İstanbul - 25 Ekim 2022, İstanbul), Türk hukukçu, radyo ve televizyon sunucusu, gazeteci, çevirmen ve yazardır.

Türkiye'de radyo ve televizyon yayıncılığının gelişmesine önemli katkı vermiş bir radyo ve televizyon sunucusudur. 1955 yılından itibaren radyo sunuculuğu yaptı. Olimpiyatlar ve büyük uluslararası spor karşılaşmalarında maç spikerliği yapması; Brezilyalı futbolcu Pelé ile röportajı yapan ilk gazeteci olması  ile hatırlanır. 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramları'nda her sene TRT Çocuk Şenliği'nin sunculuğunu yaparak şenliklerin simgesi olmuştur.

Hayatı
1925 yılında İstanbul'da doğdu. Annesi Nefise Leman Kıvanç, babası İsmail Kıvanç'tır. Orta öğretimini Pertevniyal Lisesinde, yüksek öğrenimini İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde tamamladı. Öğrencilik yıllarında Akbaba ve Şut dergilerinde futbol mizahı yaptı; fakültenin çıkardığı aylık Guguk dergisinde yazılar yazdı, spor ve aylık kültür sanat dergilerine yazılar gönderdi. Öğrenimini tamamladıktan sonra üç ay kadar Siirt'in Kozluk (günümüzde Batman iline bağlıdır) ilçesinde hâkimlik yaptı. Üç ay sonra İstanbul'a dönüp gazeteciliğe başladı. Bir yandan da avukatlık stajı yaptı ve birkaç davada avukatlık yaptı; ancak gazetecilik mesleğinde karar kıldı.

Yeni İstanbul gazetesinin sahibi Habib Edip Törehan'ın 1952 yılının Kasım ayında çıkarmaya başladığı Türkiye Spor adlı spor gazetesini günlük olarak hazırlayan ekipte yer aldı. Alp Zirek ve Halit Talayer ile birlikte dönüşümlü olarak bu gazetenin yazı işleri müdürlüğünü üstlendi. Milliyet, Tercüman, Hürriyet, Güneş başta olmak üzere çeşitli gazete ve dergilerde yazar ve yönetici olarak üst düzey görevler aldı.

1955 yılında eczacı Bülbin Hanım'la evlendi; çiftin bu evlilikten oğulları Ümit Kıvanç (d. 1956) dünyaya geldi.

1955 yılından itibaren [[Türkiye Radyo Televizyon Kurumu|TRT]'de radyo sunuculuğu yaptı. Spor spikerliğine 1956'da basın mensubu olarak gittiği Moskova'da oynanan ve Moskova Radyosu'nun özel yayını ile Türkiye'ye iletilen Fenerbahçe - Dinamo Moskva özel maçını sunarak başladı. Radyonun yanı sıra  televizyonda spor spikerliği yaptı. Olimpiyatlar ve birçok büyük uluslararası karşılaşmayı sundu.  FIFA Dünya Kupası'nı televizyondan sunan ilk Türk spikerdi. On FIFA Dünya Kupası finalini radyo ve televizyondan nakletti. Brezilya millî takımının ilk defa dünya şampiyonu olduğu 1958 FIFA Dünya Kupası'nda, o sırada yedek oyuncu olan, daha sonra "Pele" olarak tanınacak efsanevi futbolcu Edson Arantes do Nascimento ile röportaj yaptı.  Henüz 17 yaşındaki Brezilyalı sporcunun Dünya Kupası'nda 6 gol atmayı başarması üzerine Halit Kıvanç, "Pele'yi keşfeden ilk gazeteci" olarak tanındı ve bu röportaj, Kıvanç'ın en önemli gazetecilik başarıları arasında yer aldı.

Kıvanç 1963'te İngiltere'ye gitti; bir yıla yakın İngiliz yayın kuruluşu BBC Türkçe Servisi'nde çalıştıktan sonra Türkiye'ye döndü.

1960'larda iki futbol plağı yayımlayarak spor plakları alanında öncülük etti. Plakların ilki, 1965'te, Ezgi Plak tarafından Spor Serisi No.1 notuyla yayımlandı. Bu plağın bir yüzünde sözlerini Halit Kıvanç'ın yazdığı "Şampiyonlar Şarkısı", diğer yüzünde 1964-1965 sezonunda Fenerbahçe'nin attığı ve Halit Kıvanç'ın anlatımı ile kayıt altına alınmış 15 golün anlatımı yer aldı. 1966'da serinin ikinci plağı olarak yayımlanan "Metin Geliyor Metin" adlı plakın bir yüzünde Halit Kıvanç'ın Metin Oktay için yazdığı şarkı, ikinci yüzünde Metin Oktay'ın attığı gollerin anlatımı yer aldı. 1968 yılında Fenerbahçe'nin Şampiyon Kulüpler Kupası'nda İngiltere şampiyonu Manchester City'yi elemesi üzerine Şampiyonlar Şarkısı plağı tekrar basılmış; ancak arka yüzünde "Yerinden Kaydedilen Sesle Fenerbahçe Manchester City Maçı - Halit Kıvanç Anlatıyor" kaydı yer almıştır.

1970'li yıllarda çizgi roman çevirileri yaparak kendine özgü bir çizgi roman dili yarattı.  Galyalı Asteriks'in çizgi maceralarından sekiz sayıyı Almanca'dan çevirdi. Günün popüler diline uygun bir dil kullandı. Kitaptaki isimleri için "Hopdediks", "Dertsiziks" gibi kendi uydurduğu sözcükler kullandı. Milliyet Çocuk dergisi için "Rip Kirby" çizgi romanını "Zehir Hafiye" adıyla çevirdi.

Halit Kıvanç, 1983 yılında Cumhurbaşkanlığı Kupası maçını sunarak maç spikerliğini bıraktı. Türkiye'de futbol tarihi ve kültürü üzerine Futbol Bir Aşk (2004) adlı bir kitap yayınladı.

Kıvanç, spor spikerliğinin yanı sıra televizyonda kültür-sanat, müzik eğlence programları da sundu ve Türkiye'de televizyonculukta birçok ilki gerçekleştirdi. 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramları'nda yapılan TRT Çocuk Şenliği programlarının değişmez sunucusu idi, şenliklerin simgesi hâline geldi. Televizyonculuk anılarını "Tele Safir" (2015) adlı kitapta anlattı.

Harbiye Açıkhava Tiyatrosu ve İstanbul Spor ve Sergi Sarayı'nda çok sayıda konser ve özel etkinliğin sunuculuğunu üstlendi. 2005'te sunuculukta 50. yılı nedeniyle onuruna bir kutlama yapıldı. Türkiye Gazeteciler Cemiyeti, TSYD ve diğer kuruluşların düzenlediği yarışmalarda 200'ün üzerinde ödül aldı. "Türk halkına temiz bir Türkçe ile saygın ve eğitici çalışmaları ile hizmet vermesi"nden dolayı Türkiye Millî Olimpiyat Komitesi tarafından "Kariyer" dalında büyük ödüle layık görüldü.

Koyu bir Fenerbahçe Spor Kulübü taraftarı ve Fenerbahçe SK Yüksek Divan Kurulu üyesiydi.  Fenerbahçe TV'de Efsanenin 100 Yılı (2007) ve Efsanenin Yeni Yüzyılı (2008) adlı söyleşi programlarını sundu.

2012 yılından itibaren NTV Radyo'da pazar sabahları "Mikrofonda Halit Kıvanç" adlı radyo programını sundu. Ayrıca NTV televizyonunda pazar günleri Halit Kıvanç'la Ustalar NTV Spor'da Futbol Bir Aşk adlı programları sundu.

Aydın Engin'in Halit Kıvanç ile söyleşisini içeren Bir Koltukta Kaç Karpuz: Halit Kıvanç Kitabı adlı kitap 2003 yılında yayınlandı. Kıvanç'ın sanatçı Müjdat Gezen'le söyleşisini içeren ve Gezen'in yaşamını konu alan Ağlama Palyaço Makyajın Bozulur adlı kitap, 2006'da yayımlandı.

Halit Kıvanç, 25 Ekim 2022'de İstanbul'da 97 yaşında öldü. 27 Ekim'de Türkiye Spor Yazarları Derneğinde düzenlenen anma töreninin ardından Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedildi.

Kitapları

Halit Kıvanç'ın yazdığı kitaplar
 1959: Ve Allah Gazeteciyi Yarattı - İstanbul Matbaası.
 1968: Kazulet Hanımın Minisi. (Altan Erbulak'la birlikte) - Altın Kitaplar
 1977: Mikrofonunu Kordonuna Göre Uzat - Meta Yayınları
 1977: Beckenbauer Futbol Okulu. (Çeviri) - Kelebek Yayınları.
 1978: Gülmece Güldürmece - (1. Baskı).Kelebek Çocuk Kitapları
 1979: Ve Karşınızda Halit Kıvanç - (1. Baskı) Milliyet yayınları - Karacan Yayınları (1980)
 1982: Gelin Yarışalım - Kelebek Yayınları (Kelebek Çocuk Kitapları)
 1982: Halit Kıvanç Anlatıyor Üç Yüz Otuz Üç Fıkra - Karacan Yayınları
 1983: Gool Diye Diye - Hürriyet Yayınları.
 1998: Hadi Anlat Bakalım Anılar 1 - (3. baskısı) Yorum Kitapları
 1998: Bulutlarla Yarışan Kadın, Halit Kıvanç Sabiha Gökçen'le Söyleşiyor - Yapı Kredi Yayınları.
 1999: Çok Affedersiniz Ama... - Aksoy Yayıncılık.
 2002: Telesafir Bizde TV Böyle Başladı - Remzi Kitabevi
 2002: Kupaların Kupası Dünya Kupası 1930'dan 2002'ye - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları
 2004: Futbol! Bir Aşk... İletişim Yayınları - ISBN 9750502574
 2006: Ağlama Palyaço Makyajın Bozulur: Müjdat Gezen Kitabı - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları. ISBN 9754588368

Halit Kıvanç hakkında yazılmış kitaplar
 Bir Koltukta Kaç Karpuz: Halit Kıvanç Kitabı. Yazan: Aydın Engin, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları/Nehir Söyleşi Dizisi. ISBN 9789754584813

Plakları
 1965: Şampiyonlar Şarkısı -  45'lik vinil plak. A yüzünde Vasfi Uçaroğlu orkestrasının "Şampiyonlar Şarkısı", B yüzünde ise Halit Kıvanç'ın anlatımıyla "Şampiyonların 15 Golü" yer alıyor. Ezgi Plakları. 45-104 Spor Serisi No: 1
 1966: 45'lik vinil plak - A yüzü: Metin Geliyor Metin (Şevket Uğurluer), B yüzü: Kralın Golleri (Halit Kıvanç maç anlatıyor) Ezgi Plakları. 45-105
 1974: Kıbrıs 74 - 45'lik vinil plak. Balet Plak

Ödülleri
 2005: 12. Altın Koza Film Festivali – Yaşam Boyu Onur Ödülü
 Burhan Felek Basın Hizmet Ödülü
 Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü

Kaynakça

1925 doğumlular
İstanbul doğumlu gazeteciler
İstanbul doğumlu yazarlar
Fatih doğumlular
Türk hâkimler
Türk haber sunucuları
Türk radyocular
Türk televizyoncular
Pertevniyal Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
TRT kökenli sunucular
Burhan Felek Basın Hizmet Ödülü sahipleri
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü sahipleri
2022 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler

Halit Kıvanç


Onthophagus ratchasimaensis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Masumoto, Hanboonsong & Ochi em 2002.

Referências

Ligações externas

ratchasimaensis
Coleópteros descritos em 2002

Onthophagus ratchasimaensis