InterLAN Internet Exchange este cel mai mare nod neutru de schimb de trafic de date și internet din România din punct de vedere al traficului tranzitat și al numărului de operatori conectați, deținut de Asociația Interlan. Principalele punctele de prezență sunt situate în centrele neutre de colocare NXDATA-1 și NXDATA-2 din București, alte puncte de prezență regionale fiind situate în orașele Arad, Constanța, Cluj-Napoca, Craiova, Iași, Suceava și Timișoara. InterLAN mai are și un punct de prezență în centrul de date Equinix FR5 din Frankfurt, Germania.

Istoric

După anul 2000, în orașele mari din România a apărut fenomenul "rețelelor de bloc" și apoi "de cartier", organizate sub formă de LAN-uri. Extinderea acestora a adus ideea de interconectare, pentru a face schimb de trafic local pe care rețelele să nu îl mai consume din abonamentul furnizorului de internet. Astfel, în anul 2005 primele rețele locale s-au interconectat între ele prin cabluri de fibră optică formând un nod de schimb de trafic denumit "Interconnected Local Area Networks".

În anul 2006 rețelele de cartier au înființat Asociația Interlan, o organizație care urma să le reprezinte interesele și să administreze nodul de interconectare. Tot mai multe astfel de mici companii s-au alăturat Asociației și s-au conectat la InterLAN Internet Exchange . În scurt timp s-a deschis un nou punct de prezență în centrul neutru de colocare NXDATA unde s-au conectat și operatorii mai mari care deși nu erau membri în Asociație, au devenit parteneri de trafic în Internet Exchange, o astfel de prezență notabilă fiind cea a Romtelecom (acum Telekom Romania), unul din cei mai mari furnizori de servicii de acces la Internet din România.

Din anul 2008 Asociația Interlan a devenit membră cu drepturi depline a Asociației Europene a Internet Exchange-urilor Euro-IX și a început să participe la forumurile bianuale organizate in diverse orașe europene, precum și la reuniunile organizației RIPE NCC, administratorul resurselor de numerotație internet din regiune, participând la schimburi de experiență și intrând în contact cu operatorii internaționali. În același timp s-au deschis primele puncte de prezență regionale în marile orașe din România.

În anul 2010 InterLAN Internet Exchange a devenit o companie de sine stătătoare patronată de Asociația Interlan. În Internet Exchange s-au conectat primii operatori internaționali precum și furnizori de conținut (Akamai Technologies, Google). În București, circuitele aeriene care asigurau legăturile între POP-uri au fost mutate în subteran în rețeaua Netcity, astfel că mai multe puncte de prezență din cartiere au fost dezafectate, majoritatea legăturilor fiind concentrate în centrele neutre de colocare NXDATA-1 și NXDATA-2 din zona Pipera. Totodată au apărut și primele legături regionale cu Republica Moldova și Bulgaria.

Începând cu anul 2012 InterLAN a fost și este prezent la un număr tot mai crescut de conferințe naționale și internaționale, dezvoltând parteneriate cu companii și organizații din domeniu. Astfel, în luna octombrie 2014 InterLAN a găzduit primul forum european al organizației Euro-IX la București  odată cu prima reuniune a operatorilor din România - RONOG, unde au participat peste 100 de delegați din Europa și nu numai, iar în luna noiembrie 2015 prima reuniune RIPE Meeting la București  unde au participat peste 500 de delegați din întreaga lume.

În prezent InterLAN Internet Exchange are un volum de trafic zilnic cu vârfuri de până la 200 Gbps, având peste 90 de operatori conectați: furnizori de servicii internet, furnizori de conținut, rețele educaționale, organisme financiare, instituții de stat etc.

Rețea
Rețeaua InterLAN între punctele de prezență este formată din legături redundante de fibră optică cu viteze între 10 și 100 Gbps. În București, InterLAN are o rețea proprie de 30 km de fibră optică subterană instalată în rețeaua Netcity, interconectările cu punctele de prezență regionale și nodul din Frankfurt fiind asigurate prin legături de transport de date furnizate de diverși parteneri. Elementele active ale rețelei sunt switchuri Cisco Systems și Arista Networks de mare capacitate, având disponibile mai multe tipuri de interfețe:
100Base-TX (twisted-pair cabling, CAT-5e/CAT-6, 100m), IEEE 802.3u
1000Base-T (twisted-pair cabling, CAT-5e/CAT-6, 100m), IEEE 802.3ab
1000Base-LX/LH (single-mode, duplex fiber, 1310nm, 10/20km), IEEE 802.3z
10GBASE-LR (Single-mode, duplex fiber, 1310nm, 10km), IEEE 802.3ae
40GBase-LR4 (single-mode, duplex fiber, 10km), IEEE 802.3ba (doar în București NXDATA-1 și NXDATA-2 și Frankfurt Equinix FR5)
100GBase-LR4 (single-mode, duplex fiber), IEEE 802.3ba (doar în București NXDATA-1 și NXDATA-2 și Frankfurt Equinix FR5)

Pentru mărirea capacității de interconectare, se utilizează și porturi agregate.

Puncte de prezență

InterLAN Internet Exchange are mai multe POP-uri în București și în țară, precum și unul în Frankfurt, Germania:
 București, NXDATA-1 (FEPER), Bd. Dimitrie Pompeiu nr. 8, sector 2, 020337
 București, NXDATA-2 (IEMI), Bd. Dimitrie Pompeiu nr. 6A, sector 2, 020337
 București, Voxility IRD, Bd. Dimitrie Pompeiu nr. 9-9A, sector 2, 020335
 București, M247 Europe Datacenter, Șos. Fabrica de Glucoză nr. 11 B, sector 2, 020331
 Cluj-Napoca, Centrul de Informatică Aplicată, str. Republicii. nr. 107, jud. Cluj, 400489

Servicii disponibile
 Public Peering: prin accesarea platformei InterLAN, operatorii conectați au posibilitatea de a schimba în mod liber trafic de date utilizând tehnologia Internet Protocol. Pentru facilitarea schimbului de trafic sunt puse la dispoziție două route-servere care permit interconectarea directă cu majoritatea operatorilor prezenți în platformă.
 Back-up Port: porturile de siguranță permit asigurarea unor legături redundante în scopul de a preveni eventuale întreruperi în accesarea platformei InterLAN.
 Private VLAN: doi sau mai mulți operatori conectați în platforma InterLAN pot utiliza împreună o rețea virtuală privată (VLAN), prin care pot comunica în mod direct indiferent de domeniul de difuzare, pentru a putea furniza sau primi servicii bazate pe tehnologia Internet Protocol.
 Virtual Patch: un operator poate utiliza infrastructura InterLAN între portul principal de peering și alte porturi alocate suplimentar în locații diferite, pentru a-și mări aria de furnizare a serviciilor.
 TVX Platform: operatorii conectați în platforma InterLAN au posibilitatea de a recepționa diverse canale TV prin intermediul unor fluxuri video de tip multicast, pentru a le distribui mai departe utilizatorilor lor finali.

Operatori conectați
În InterLAN Internet Exchange sunt conectați aproape o sută de operatori de telecomunicații. Traficul agregat ajunge la valori maxime zilnice de până la 200 Gbps.

Servere rădăcină de nume de domenii
Serverele rădăcină de nume de domenii (DNS Root Servers) sunt servere din zona de rădăcină a sistemului de nume de domenii DNS care răspund cererilor de înregistrare și furnizare a listelor cu serverele de nume de domenii cu autoritate pentru nivelul superior adecvat (TLD - Top Level Domain), formând o porțiune critică a infrastructurii internetului.

În platforma InterLAN sunt conectate cinci instanțe ale unor astfel de servere, din cele șase prezente în România și treisprezece existente la nivel global, reprezentate prin litere ordonate alfabetic de la A la M:
 D-Root, operat de Universitatea din Maryland
 E-Root, operat de NASA Ames Research Center
 F-Root, operat de Internet Systems Consortium
 J-Root, operat de Verisign
 K-Root, operat de RIPE NCC
 L-Root, operat de ICANN

IXP Manager
Începând cu anul 2017, InterLAN a implementat IXP Manager, o aplicație de gestiune dedicată Internet Exchange-urilor care include un portal de administrare și unul pentru clienți. Prin intermediul aplicației, operatorii conectați în platforma InterLAN pot observa statistici de trafic și alte informații esențiale și pot contacta pe ceilalți participanți la schimbul de trafic.

Aplicația exportă lista de operatori conectați în platforma InterLAN către PeeringDB și HE BGP Tool prin intermediul unui format standardizat de date de tip JSON agreat de IX-F (Federația Internațională a Internet Exchange-urilor).

IXP Manager este o aplicație gratuită pusă la dispoziție comunității Euro-IX de către INEX, un Internet Exchange din Irlanda. Începând cu anul 2018, InterLAN se numără printre sponsorii acestui proiect.

Referințe

Vezi și
 LAN
 Internet Protocol
 Peering
 Internet Exchange
 Listă de puncte Internet Exchange
 Euro-IX

Legături externe
 Site-ul oficial InterLAN Internet Exchange
 PeeringDB.com - InterLAN Internet Exchange
 PeeringDB.com - InterLAN Route Servers
 HE BGP Tool - InterLAN Internet Exchange
 Cloudscene.com - InterLAN Internet Exchange

Telecomunicații
Internet
Internetul în România
Internet Exchange
Companii de telecomunicații din România

InterLAN Internet Exchange


Les lignes R5 et R50 sont deux des dix-huit lignes de train de banlieue de l'agglomération barcelonaise. Elles relient Barcelone à Manresa et desservent entre treize et quatorze communes sur le tracé de la ligne Llobregat - Anoia.

Elles sont exploitées par les Chemins de fer de la généralité de Catalogne (FGC).

Historique
La ligne R5 est créée en  par la reprise du service entre Plaça d'Espanya et Manresa, qui opère alors un trajet semi-direct en ne s'arrêtant pas à toutes les gares et stations jusqu'à Martorell. En parallèle, est instituée jusqu'en  la ligne R50, qui double le service entre Martorell et Manresa afin de faire le lien avec le cadencement assuré par les lignes R5 et R6 sur le segment Plaça d'Espanya-Martorell.

Avec la fin de l'électrification de la ligne Llobregat - Anoia en , la fréquence des trains de la ligne R5 est doublée et la R50 disparaît. Après une hausse en  du nombre de gares desservies par la R5, la R50 est reconstituée en  à raison de trois trains par jour entre Plaça d'Espanya et Manresa, avec un gain de trajet de cinq minutes par la desserte de huit arrêts de moins que la R5.

Caractéristiques

Ligne
Les deux lignes parcourent les infrastructures de la ligne Llobregat - Anoia. La R5 compte  et la R50 en compte 19, dont neuf souterraines. Elles parcourent . Les rails sont à écartement métrique et la voie est double entre Plaça d'Espanya et Olesa de Montserrat.

À partir de Plaça d'Espanya, elles desservent treize ou quatorze communes : Barcelone, L'Hospitalet de Llobregat, Cornellà de Llobregat, Sant Boi de Llobregat, Sant Vicenç dels Horts, Pallejà, Sant Andreu de la Barca, Martorell, Abrera, Olesa de Montserrat, Monistrol de Montserrat, Castellbell i el Vilar (R5 seulement), Sant Vicenç de Castellet et Manresa. Elles partagent leur tracé avec la ligne L8 jusqu'à Molí Nou | Ciutat Cooperativa, la ligne S9 jusqu'à Quatre Camins, les lignes S8 et R6/60 jusqu'à Martorell Enllaç et la ligne S4 jusqu'à Olesa de Montserrat.

Stations et correspondances

Exploitation

Matériel roulant
La ligne est servie par les rames de série 213 des FGC.

Horaires et tarification
La ligne R50 circule uniquement les jours ouvrés, à raison de trois trains par jour dans les deux sens, et ne s'arrête pas dans huit des  et stations de la ligne.

Projets

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Chemins de fer de la généralité de Catalogne
 Métro de Barcelone – Rodalies de Catalogne

Liens externes
 .
 .

R5

Ligne R5


Agassiz Gölü, bir zamanlar Kuzey Amerika'nın ortasında bulunmuş olan, alanı bugünkü Göller Bölgesi'nin tamamından büyük olan bir göl. Göl, son Buzul Çağı'nın sonlarında, eriyen buzul suları ile beslenmiştir. İlk olarak 1823'te William Keating tarafından bahsedilir. 1879 tarihinde, gölün oluşumunu buzul suları ile açıklayan Louis Agassiz'in adıyla adlandırılır.

Gölden bugüne arta kalan, içlerinde en büyüğü Winnipeg Gölü (onu Winnipegosis GölüManitoba Gölü ve Lake of the Woods takip eder) olan göller, Manitoba'nın coğrafyasına hakim olur. Yaklaşık 11.700 yıl önceki oluşumu süresince göl, Manitoba'nın büyük bir kısmını, Saskatchewan, Ontario'nun batısını ve Minnesota ile Kuzey Dakota'nın kuzeyini kaplıyordu. En büyük genişliğe ulaştığında, Hazar Denizi de dahil bugünkü tüm iç denizlerden daha büyük, 440.000 km²'lik bir alana yayılmıştır.

Dış bağlantılar
 Lake Agassiz Overview (Science News 162(18), 2002 "Once upon a lake", Perkins S.)
 Map of glacial Lake Agassiz by Minnesota Dept. of Natural Resources
 Warren Upham (1895) The Glacial Lake Agassiz (monograph). United States Geological Survey, Washington.

Amerika Birleşik Devletleri'ndeki buzul gölleri
Kanada'daki buzul gölleri
Manitoba'daki göller
Ontario'daki göller
Saskatchewan'daki göller
Çöküntü gölleri
Kuzey Dakota jeolojisi
Kanada jeolojisi
Minnesota jeolojisi
Mississippi Nehri
Tarihsel göller
Paleocoğrafya

Agassiz Gölü


El Rally Cataluña de 2009, oficialmente 45è Rally RACC Catalunya – Costa Daurada (Rallye de España), fue la edición 45.ª y la 11.ª ronda de la temporada 2009 del Campeonato Mundial de Rally. Se celebró entre el 2 y el 4 de octubre y contó con un total de 353.62 km cronometrados a disputar en dieciocho tramos sobre asfalto. El vencedor fue el francés Sébastien Loeb que a bordo del Citroën C4 WRC consiguió su quinta victoria consecutiva en Cataluña. Segundo fue su compañero de equipo Dani Sordo que a pesar de su buen inicio de carrera y de haber logrado un scratch más que Loeb,  terminó a sólo doce segundos. Tercero fue Mikko Hirvonen con el Ford Focus WRC a casi un minuto de la cabeza.

Ese año el rally fue además la última ronda del campeonato junior, certamen que ya se había adjudicado el checo Martin Prokop y que en la cita española se retiró en el décimo tramo. La victoria fue para el holandés Hans Weijs Jr. la única que logró en toda la temporada.

Itinerario y ganadores

Clasificación final

Referencias

Enlaces externos
 Catalunya 2009 juwra.com

2009
Deporte en España en 2009
Temporada 2009 del Campeonato Mundial de Rally

Rally Cataluña de 2009


Nyíregyháza (slovački: Níreďháza, njemački: Birkenkirchen), grad na sjeveroistoku Mađarske od 118.795 stanovnika.

Grad je administrativni centar Szabolčke-szatmárske-bereške županije i sedmi po veličini u Mađarskoj.

Zemljopisne karakteristike
Nyíregyháza leži nedaleko od ukrajinske granice, ona je važno željezničko i cestovno čvorište iz kog vode putevi prema graničnom prijelazu Záhony.

Nyíregyháza je najveći grad u gornjem toku rijeke Tise u kraju koji se sklapa s tradicionalnom regijom - Nyírség. Području koje je vijekovima bilo sinonim za divljinu, zbog dina i močvara, koje su se tek mukotrpnim radom mogle pretvoriti u oranice.

Nedavna otkrića depozita prirodnog plina i boljih mogućnosti za navodnjavanje, povećali su izglede regije za ekonomski rast.

Privreda
Okolica Nyíregyháza je poljoprivredno - stočarski kraj, pa je grad i danas prvenstveno trgovački centar svoje okolice.
Pješčano tlo pogodno je za uzgoj šećerne repe, krumpira i duhana, pored toga uzgaja se u nešto manjim količinama i suncokret, mak, lubenice, dinje, marelice, grožđe i naročito jabuke.

Uz to se uzgaja se puno svinja i goveda.
Nakon Drugog svjetskog rata podignuto je dosta pogona prehrambene industrije od destilerija do tvornica konzervi i sokova, a ima i nešto drvne industrije.

Nyíregyháza je i poznato termalno kupalište i lječilište - zbog slanog jezera Sóstó.

Stanovništvo
Prema popisu iz 2001. godine, grad je imao 118.795 stanovnika.

Gradovi prijatelji

Galerija

Izvori

Gradovi u Mađarskoj

Nyíregyháza


{{Ficha de taxón
| name = Crossostylis
| image =
| image_width = 240 px
| image_caption =
| superregnum = Eukaryota
| regnum = Plantae
| divisio = Magnoliophyta
| classis = Magnoliopsida
| ordo = Malpighiales
| familia = Rhizophoraceae
| genus = Crossostylis
| genus_authority = J.R.Forst. & G.Forst.
| subdivision_ranks = Especies
| subdivision = Ver texto.
| synonyms =
Haplopetalon A.GrayHaplopetalum Miq.<ref>[http://data.kew.org/cgi-bin/vpfg1992/genlist.pl?RHIZOPHORACEAE Crossostylis en APWeb] consultado el 3 de febrero de 2012</ref>
}}Crossostylis es un género de árboles tropicales con 12 especies pertenecientes a la familia Rhizophoraceae.
 Taxonomía Crossostylis fue descrito por J.R.Forst. & G.Forst. y publicado en Characteres Generum Plantarum 44, en el año 1775. La especie tipo es: Crossostylis biflora J.R. Forst. & G. Forst.
 Especies
A continuación se brinda un listado de las especies del género Crossostylis aceptadas hasta febrero de 2012, ordenadas alfabéticamente. Para cada una se indica el nombre binomial seguido del autor, abreviado según las convenciones y usos:Crossostylis banksiana Guillaumin	Crossostylis biflora J.R.Forst. & G.Forst.	Crossostylis cominsii Hemsl.	Crossostylis dimera Ding Hou	Crossostylis grandiflora Brongn. & Gris	Crossostylis harveyi Benth.	Crossostylis multiflora Brongn. & Gris ex Pancher & Sebertreview)Crossostylis parksii (Gillespie) A.C.Sm.	Crossostylis pedunculata A.C.Sm.	Crossostylis raiateensis J.W.Moore	Crossostylis richii (A.Gray) A.C.Sm.	Crossostylis seemannii'' (A.Gray) A.Schimp.

Referencias

Enlaces externos

Rhizophoraceae

Crossostylis


عقد 960 هو عقد امتد بين 1 يناير 960 و31 ديسمبر 969 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 950 ولحقه عقد 970.

أحداث

مواليد

 هشام المؤيد بالله (965)
 الشريف المرتضى (966)
 راميرو الثالث ملك ليون (961)
 شاعر السنة (968)
 صمصام الدولة (963)
 ريتشارد الثاني دوق نورماندي (963)
 أرنولف الثاني، كونت فلاندرز (961)
 إثيلريد أونريدي (968)
 ابن القارح (962)
 سانشو الثالث ملك نافارا (965)
 إدوارد الشهيد (962)

وفيات

 رومانوس الثاني (963)
 ألب تكين (963)
 المنذر بن سعيد البلوطي (966)
 أسطفان ليكابينوس (963)
 أبو عمرو الكندي (961)
 أبو القاسم أنوجور (961)
 ناصر الدولة الحمداني (969)
 حمزة الأصفهاني (961)
 سانشو الأول ملك ليون (966)
 بارداس فوكاس (968)
 القبيصي (967)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 960 ابتداءً من

عقد 960


Lejcesterija (lat. Leycesteria), biljni rod iz porodice kozokrvnica, dio potporodice  Caprifolioideae.
Pripada mu sedam vrsta grmova rasprostranjenih u Aziji, od sjeveroistočnog Pakistana na zapadu, preko Himalaja na istok do južne Kine

Neke vrste uvezene su u Europu i Sjevernu Ameriku, Leycesteria formosa, himalajska orlovi nokti.

Rod je imenovan po hortikulturistu Williamu Leycesteru.

Vrste
 Leycesteria crocothyrsos Airy Shaw
 Leycesteria dibangvalliensis S.K.Das & G.S.Giri
 Leycesteria formosa Wall.
 Leycesteria glaucophylla (Hook.f. & Thomson) Hook.f.
 Leycesteria gracilis (Kurz) Airy Shaw
 Leycesteria insignis Merr.
 Leycesteria stipulata (Hook.f. & Thomson) Fritsch

Sinonimi
 Leycestria Endl.
 Pentapyxis Hook.f.

Vanjske poveznice

Izvori

Caprifolioideae

Lejcesterija


Reuben J. Smith (Michigan - Las Vegas, Nevada,1999) foi um estuprador e assassino em série condenado pelo estupro de uma mulher em Las Vegas em 1998. Em 2021 ele foi ligado à morte de duas mulheres em Orange County, Califórnia, nos final dos anos 1980.

Suicidou-se na prisão em 1999.

Os crimes

Em 1987, Smith estuprou e estrangulou Shannon Rose Lloyd, 23, no quarto que ela alugava em Garden Grove, Orange County, e em 1989 matou Renee Cuevas, 27, cujo corpo foi encontrado perto de uma base marinha no mesmo condado.

Em 1998, em Las Vegas, tentou fazer outra vítima, que conseguiu fugir. "O mal nele. Eu sei que se eu não lutasse, eu ia morrer. Foi horrível. As coisas que ele fez, as coisas que ele disse. Ele me disse que ia me matar", disse ela aos policiais.

Segundo o portal Law and Crime, não está descartado que haja outras vítimas.

Investigações
As mortes de Lloyd e Cuevas só foram ligadas em 2003 e material genético coletado de Smith após a tentativa de estuprar e matar sua terceira vítima  indicou que ele era o assassino de Lloyd e Cuevas.

"Os entes queridos de Renee Cuevas e Shannon Lloyd têm as respostas para a pergunta que fazem há mais de três décadas", disse o procurador do condado de Orange, Todd Spitzer, ao dar a informação em julho de 2022.

Prisão e pena
Smith foi preso após tentar fazer sua terceira vítima conhecida, que conseguiu fugir.

Morreu em 1999 na prisão por suicídio.

Curiosidade

 Outro serial killer que agiu em Garden Grove, apelidado de Golden State Killer até sua identificação como Joseph James DeAngelo, também foi preso com base em provas de DNA;

Fontes

Assassinos em série
Assassinos em série dos Estados Unidos

Reuben J. Smith


Fanconi anemia (FA) is a rare, AR, genetic disease resulting in impaired response to DNA damage in the FA/BRCA pathway. Although it is a very rare disorder, study of this and other bone marrow failure syndromes has improved scientific understanding of the mechanisms of normal bone marrow function and development of cancer. Among those affected, the majority develop cancer, most often acute myelogenous leukemia (AML), MDS, and liver tumors. 90% develop aplastic anemia (the inability to produce blood cells) by age 40. About 60–75% have congenital defects, commonly short stature, abnormalities of the skin, arms, head, eyes, kidneys, and ears, and developmental disabilities. Around 75% have some form of endocrine problem, with varying degrees of severity. 60% of FA is FANC-A, 16q24.3, which has later onset bone marrow failure.

FA is the result of a genetic defect in a cluster of proteins responsible for DNA repair via homologous recombination. The well-known cancer susceptibility genes BRCA1 and BRCA2 are also examples of FA genes (FANCS and FANCD1 respectively), and biallelic mutation of any of the two genes usually results in an embryonically lethal outcome, and should the proband come to term, experience a severe form of Fanconi anemia.

Treatment with androgens and hematopoietic (blood cell) growth factors can help bone marrow failure temporarily, but the long-term treatment is bone marrow transplant if a donor is available. Because of the genetic defect in DNA repair, cells from people with FA are sensitive to drugs that treat cancer by DNA crosslinking, such as mitomycin C. The typical age of death was 30 years in 2000.

FA occurs in about one per 130,000 live births, with a higher frequency in Ashkenazi Jews and Afrikaners in South Africa. The disease is named after the Swiss pediatrician who originally described this disorder, Guido Fanconi. Some forms of Fanconi anemia, such as those of complementation group D1, N, and S, are embryonically lethal in most cases, which might account for the rare observation of these complementation groups. It should not be confused with Fanconi syndrome, a kidney disorder also named after Fanconi.

Signs and symptoms
FA is characterized by bone marrow failure, AML, solid tumors, and developmental abnormalities. Classic features include abnormal thumbs, absent radii, short stature, skin hyperpigmentation, including café au lait spots, abnormal facial features (triangular face, microcephaly), abnormal kidneys, and decreased fertility. Many FA patients (about 30%) do not have any of the classic physical findings, but diepoxybutane chromosome fragility assay showing increased chromosomal breaks can make the diagnosis. About 80% of FA will develop bone marrow failure by age 20.

The first sign of a hematologic problem is usually petechiae and bruises, with later onset of pale appearance, feeling tired, and infections. Because macrocytosis usually precedes a low platelet count, patients with typical congenital anomalies associated with FA should be evaluated for an elevated red blood cell mean corpuscular volume.

Genetics
FA is primarily an autosomal recessive genetic disorder. This means that two mutated alleles (one from each parent) are required to cause the disease. The risk is 25% that each subsequent child will have FA. About 2% of FA cases are X-linked recessive, which means that if the mother carries one mutated Fanconi anemia allele on one X chromosome, a 50% chance exists that male offspring will present with Fanconi anemia.

Scientists have identified 21 FA or FA-like genes: FANCA, FANCB, FANCC, FANCD1 (BRCA2), FANCD2, FANCE, FANCF, FANCG, FANCI, FANCJ (BRIP1), FANCL, FANCM, FANCN (PALB2), FANCO (RAD51C), FANCP (SLX4), FANCQ (XPF), FANCS (BRCA1), FANCT (UBE2T), FANCU (XRCC2), FANCV (REV7), and FANCW (RFWD3). FANCB is the one exception to FA being autosomal recessive, as this gene is on the X chromosome. These genes are involved in DNA repair.

The carrier frequency in the Ashkenazi Jewish population is about one in 90. Genetic counseling and genetic testing are recommended for families who may be carriers of Fanconi anemia.

Because of the failure of hematologic components—white blood cells, red blood cells, and platelets—to develop, the body's capabilities to fight infection, deliver oxygen, and form clots are all diminished.

Pathogenesis

Clinically, hematological abnormalities are the most serious symptoms in FA. By the age of 40, 98% of FA patients will have developed some type of hematological abnormality. However,  a few cases have occurred  in which older patients have died without ever developing them. Symptoms appear progressively, and often lead to complete bone marrow failure. While at birth, blood count is usually normal, macrocytosis/megaloblastic anemia, defined as unusually large red blood cells, is the first detected abnormality, often within the first decade of life (median age of onset is 7 years). Within the next 10 years, over 50% of patients presenting haematological abnormalities will have developed pancytopenia, defined as abnormalities in two or more blood cell lineages. This is in contrast to Diamond–Blackfan anemia, which affects only erythrocytes, and Shwachman–Diamond syndrome, which primarily causes neutropenia. Most commonly, a low platelet count (thrombocytopenia) precedes a low neutrophil count (neutropenia), with both appearing with relative equal frequencies. The deficiencies cause increased risk of hemorrhage and recurrent infections, respectively.

As FA is now known to affect DNA repair, specifically homologous recombination, and given the current knowledge about dynamic cell division in the bone marrow, patients are consequently more likely to develop bone marrow failure, myelodysplastic syndromes, and acute myeloid leukemia (AML).

Myelodysplastic syndromes

MDSs, formerly known as preleukemia, are a group of bone marrow neoplastic diseases that share many of the morphologic features of AML, with some important differences. First, the percentage of undifferentiated progenitor cells, blast cells, is always less than 20%, with considerably more dysplasia, defined as cytoplasmic and nuclear morphologic changes in erythroid, granulocytic, and megakaryocytic precursors, than what is usually seen in cases of AML. These changes reflect delayed apoptosis or a failure of programmed cell death. When left untreated, MDS can lead to AML in about 30% of cases. Due to the nature of the FA pathology, MDS diagnosis cannot be made solely through cytogenetic analysis of the marrow. Indeed, it is only when morphologic analysis of marrow cells is performed, that a diagnosis of MDS can be ascertained. Upon examination, MDS-affected FA patients will show many clonal variations, appearing either prior or subsequent to the MDS. Furthermore, cells will show chromosomal aberrations, the most frequent being monosomy 7 and partial trisomies of chromosome 3q 15. Observation of monosomy 7 within the marrow is well correlated with an increased risk of developing AML and with a very poor prognosis, death generally ensuing within 2 years (unless prompt allogeneic hematopoietic progenitor cell transplant is an option).

Acute myeloid leukemia
FA patients are at elevated risk for the development of AML defined as presence of 20% or more of myeloid blasts in the marrow or 5 to 20% myeloid blasts in the blood. All of the subtypes of AML can occur in FA with the exception of promyelocytic. However, myelomonocytic and acute monocytic are the most common subtypes observed. Many MDS patients' diseases evolve into AML if they survive long enough. Furthermore, the risk of developing AML increases with the onset of bone-marrow failure.

Although risk of developing either MDS or AML before the age of 20 is only 27%, this risk increases to 43% by the age of 30 and 52% by the age of 40. Historically, even with a marrow transplant, about a quarter of FA patients diagnosed with MDS/ALS have died from MDS/ALS-related causes within two years, although more recent published evidence suggests that earlier allogeneic hematopoietic progenitor cell transplantation in children with FA is leading to better outcomes over time.

Bone marrow failure
The last major haematological complication associated with FA is bone marrow failure, defined as inadequate blood cell production. Several types of  failure are observed in FA patients, and generally precede MDS and AML. Detection of decreasing blood count is generally the first sign used to assess necessity of treatment and possible transplant. While most FA patients are initially responsive to androgen therapy and haemopoietic growth factors, these have been shown to promote leukemia, especially in patients with clonal cytogenetic abnormalities, and have severe side effects, including hepatic adenomas and adenocarcinomas. The only treatment left would be bone marrow transplant; however, such an operation has a relatively low success rate in FA patients when the donor is unrelated (30% 5-year survival). It is, therefore, imperative to transplant from an HLA-identical sibling. Furthermore, due to the increased susceptibility of FA patients to chromosomal damage, pretransplant conditioning cannot include high doses of radiation or immunosuppressants, thus increased chances of patients developing graft-versus-host disease. If all precautions are taken, and the marrow transplant is performed within the first decade of life, two-year probability of survival can be as high as 89%. However, if the transplant is performed at ages older than 10, two-year survival rates drop to 54%.

A recent report by Zhang et al. investigates the mechanism of bone marrow failure in FANCC-/- cells. They hypothesize and successfully demonstrate that continuous cycles of hypoxia-reoxygenation, such as those seen by haemopoietic and progenitor cells as they migrate between hyperoxic blood and hypoxic marrow tissues, leads to premature cellular senescence and therefore inhibition of haemopoietic function. Senescence, together with apoptosis, may constitute a major mechanism of haemopoietic cell depletion occurred in bone marrow failure.

Molecular basis

There are 22 genes responsible for FA, one of them being the breast-cancer susceptibility gene BRCA2. They are involved in the recognition and repair of damaged DNA; genetic defects leave them unable to repair DNA. The FA core complex of 8 proteins is normally activated when DNA stops replicating because of damage. The core complex adds ubiquitin, a small protein that combines with BRCA2 in another cluster to repair DNA (see Figure Recombinational repair of DNA double-strand damage). At the end of the process, ubiquitin is removed.

Recent studies have shown that eight of these proteins, FANCA, -B, -C, -E, -F, -G, -L and -M, assemble to form a core protein complex in the nucleus. According to current models, the complex moves from the cytoplasm into the nucleus following nuclear localization signals on FANCA and FANCE. Assembly is activated by replicative stress, particularly DNA damage caused by cross-linking agents (such as mitomycin C or cisplatin) or reactive oxygen species (ROS) that is detected by the FANCM protein.

Following assembly, the protein core complex activates FANCL protein which acts as an E3 ubiquitin-ligase and monoubiquitinates FANCD2 and FANCI.

Monoubiquitinated FANCD2, also known as FANCD2-L, then goes on to interact with a BRCA1/BRCA2 complex (see Figure Recombinational repair of DNA double-strand damage). Details are not known, but similar complexes are involved in genome surveillance and associated with a variety of proteins implicated in DNA repair and chromosomal stability. With a crippling mutation in any FA protein in the complex, DNA repair is much less effective, as shown by its response to damage caused by cross-linking agents such as cisplatin, diepoxybutane and Mitomycin C. Bone marrow is particularly sensitive to this defect.

In another pathway responding to ionizing radiation, FANCD2 is thought to be phosphorylated by protein complex ATM/ATR activated by double-strand DNA breaks, and takes part in S-phase checkpoint control. This pathway was proven by the presence of radioresistant DNA synthesis, the hallmark of a defect in the S phase checkpoint, in patients with FA-D1 or FA-D2. Such a defect readily leads to uncontrollable replication of cells and might also explain the increase frequency of AML in these patients.

FA proteins have cellular roles in autophagy and ribosome biogenesis in addition to DNA repair.  FANCC, FANCA, FANCF, FANCL, FANCD2, BRCA1, and BRCA2 are required to clear damaged mitochondria from the cell (a process called mitophagy).  BRCA1 (also known as FANCS) interacts with the ribosomal DNA (rDNA) promoter and terminator in the nucleolus, the cellular location where ribosome biogenesis initiates, and is required for transcription of rDNA.  FANCI functions in the production of the large ribosomal subunit by processing pre-ribosomal RNA (pre-rRNA), the transcription of pre-rRNA by RNAPI, maintaining levels of the mature 28S ribosomal RNA (rRNA), and the global cellular translation of proteins by ribosomes.   In the nucleolus, FANCI is predominantly in the deubiquitinated form.  In addition, FANCA is required to maintain normal nucleolar morphology, for transcription of pre-rRNA, and global cellular translation.  FANCC, FANCD2, FANCG are also required to maintain normal nucleolar morphology and FANCG is also required for global cellular translation.  There may be a role for FA proteins outside the nucleolus in ribosome biogenesis or protein translation as FANCI and FANCD2 were the only FA proteins associated with polysomes.  Other inherited bone marrow failure syndromes also have defects in ribosome biogenesis or protein translation, including dyskeratosis congenita, Diamond-Blackfan anemia, and Shwachman Diamond Syndrome, and like these other diseases, FA may also be a ribosomopathy.

Spermatogenesis

In humans, infertility is one of the characteristics of individuals with mutational defects in the FANC genes.  In mice, spermatogonia, preleptotene spermatocytes, and spermatocytes in the meiotic stages of leptotene, zygotene and early pachytene are enriched for FANC proteins.  This finding suggests that recombinational repair processes mediated by the FANC proteins are active during germ cell development, particularly during meiosis, and that defects in this activity can lead to infertility.

Neural stem cell homeostasis

Microphthalmia and microcephaly are frequent congenital defects in FA patients.  The loss of FANCA and FANCG in mice causes neural progenitor apoptosis both during early developmental neurogenesis and later during adult neurogenesis.  This leads to depletion of the neural stem cell pool with aging.  Much of the Fanconi anemia phenotype might be interpreted as a reflection of premature aging of stem cells.

Treatment
The first line of therapy is androgens and hematopoietic growth factors, but only 50–75% of patients respond. A more permanent cure is hematopoietic stem cell transplantation. If no potential donors exist, a savior sibling can be conceived by preimplantation genetic diagnosis (PGD) to match the recipient's HLA type.

Prognosis
Many patients eventually develop acute myelogenous leukemia (AML). Older patients are extremely likely to develop head and neck, esophageal, gastrointestinal, vulvar and anal cancers. Patients who have had a successful stem cell transplant and, thus, are cured of the blood problem associated with FA still must have regular examinations to watch for signs of cancer. Many patients do not reach adulthood.

The overarching medical challenge that Fanconi patients face is a failure of their bone marrow to produce blood cells. In addition, Fanconi patients normally are born with a variety of birth defects. A significant number of Fanconi patients have kidney problems, trouble with their eyes, developmental delay and other serious defects, such as microcephaly (small head).

References

External links

  Fanconi Anemia Research Fund
  GeneReviews/NCBI/NIH/UW entry on Fanconi Anemia
  OMIM entries on Fanconi Anemia

 Fanconi's Anaemia on patient.info

Chromosome instability syndromes
Autosomal recessive disorders
Aplastic anemias
DNA replication and repair-deficiency disorders

Fanconi anemia


La mesorregión de Itapetininga es una de las quince mesorregiones del estado brasileño de São Paulo. Es formada por la unión de 36 municipios agrupados en cuatro microrregiones.

Microrregiones
 Capão Bonito
 Itapetininga
 Itapeva
 Tatuí

Véase también
 Diócesis de Itapetininga
 Diócesis de Itapeva

Mesorregiones de São Paulo

Mesorregión de Itapetininga


Ihlowerhörn est un quartier de la commune allemande d'Ihlow, appartenant à l'arrondissement d'Aurich, dans le Land de Basse-Saxe.

Géographie
Le quartier est divisé en les villages de Westersander, Hüllenerfehn, Ihlowerhörn et Lübbertsfehn, à partir desquels la municipalité d'Ihlowerhörn est formée en 1939.

Histoire
Les premières preuves de présence humaine dans la zone du quartier actuel sont des découvertes datant de l'âge de pierre. On suppose que Westersander, situé sur le geest, est fondé par des colons de Schirum au début du Moyen Âge avant l'an 1000.

Le peuplement des autres villages commence en 1637 à l'initiative des marchands d'Emden, coupés des livraisons de tourbe des Pays-Bas à cause de la guerre de Trente Ans. Cette année-là, Lübbert Cornelius achète une zone appelée à l'origine Ostersander Vehn, mais plus tard nommée Lübbertsfehn en l'honneur de son fondateur. Les premiers colons installent la paroisse à Weene.

Deux ans plus tard, à l'initiative de Rudolf Pott, également originaire d'Emden, l'installation de Hüllenerfehn débute. L'endroit s'appelle initialement Westersander Vehn, plus tard Pottsfehn et finalement renommé Hüllenerfehn en raison de l'environnement légèrement vallonné.

Le raz-de-marée de Noël en 1717 frappe durement les villages. Rien qu'à Hüllenerfehn, sept personnes se sont noyées et le bétail subit de lourdes pertes. En 1911, les villes sont reliées au réseau routier, ce qui signifie le déclin de la navigation fluviale qui prévalait auparavant.

Le , Ihlowerhörn est incorporée à la ville d'Ihlow.

Source, notes et références

Localité en Basse-Saxe
Ancienne commune en Basse-Saxe

Ihlowerhörn


An Amorphophallus coaetaneus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni S.Y.Liu ngan S.J.Wei. An Amorphophallus coaetaneus in nahilalakip ha genus nga Amorphophallus, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Amorphophallus

Amorphophallus coaetaneus


Ipsilon (majusculă Υ, literă mică υ, în , ýpsilon) este a douăzecea literă a alfabetului grec.

În sistemul de numerație alfabetică greacă avea valoarea 400. Ipsilon provine din litera feniciană  (waw).
Din litera Ipsilon au derivat ulterior literele Y (în unele limbi, litera este numită astfel), U și V din alfabetul latin, precum și litera U din alfabetul chirilic (У, у).

Note

Legături externe

Alfabetul grec
Litere

Ipsilon


Le Pré-Saint-Gervais este un oraș în Franța, în departamentul Seine-Saint-Denis, în regiunea Île-de-France, la nord-est de Paris.

Comune din Seine-Saint-Denis

Le Pré-Saint-Gervais


Ruralna cjelina Zeljovići, ruralna cjelina zaseoka Zeljovićâ, u općini Dugom Ratu.

Povijest
Zeljovići su smješteni na južnim padinama Mosora i okruženi poljoprivrednim površinama. Glavni seoski javni prostor je ispred crkve sv. Ante Padovanskog. Putovi unutar zaseoka popločani su kamenim oblucima, kogulama. Stambene kuće povezane su s gospodarskim objektima u sklopove organizirane u cjeline povezujući prezimenjake. Stambene kuće su katnice građene od klesanog kamena, ujednačenog rasporeda prozora i vrata uokvirenih kamenim pragovima. Dvoslivni krovovi stambenih i gospodarskih kuća su pokriveni kamenim pločama. Uz katnice su prizemne dimne kužine i gospodarski objekti koji zajedno formiraju dvorišta popločena kamenim pločama. Sačuvano je nekoliko tijesaka za grožđe i masline.

Zaštita
Pod oznakom Z-3703 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićene ruralne cjeline u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Dugi Rat

Zeljovići (ruralna cjelina)


Le méthane liquide est le méthane refroidi en dessous de son point de condensation, soit  à pression atmosphérique (). Il a une masse volumique de .

Il est généralement désigné par l'acronyme « LCH4 » pour les applications astronautiques. C'est un combustible utilisé depuis peu dans l'astronautique notamment par SpaceX et son moteur Raptor ou Blue Origin et le moteur BE-4 en développement.

Propriétés combustibles
Le méthane est un combustible qui compose jusqu'à 90 % le gaz naturel. Son point d'auto-inflammation dans l'air est de . La réaction de combustion du méthane s'écrit :

  + 2  →  + 2   ΔH = .

La combustion du méthane à  libère une énergie de  (), soit  ().

Utilisation comme ergol en astronautique
Le méthane liquide présente plusieurs avantages opérationnels qui le rendent compétitif avec l'oxygène liquide (LOX) par rapport à l'hydrogène liquide (LH2) malgré une impulsion spécifique théorique d'environ , contre environ  pour le système LOX/LH2, soit une valeur 16 % inférieure. En effet, les technologies de moteurs-fusées à ergols liquides des  permettent d'opérer à des pressions plus élevées qui améliorent sensiblement leurs performances, tandis que la liquéfaction du méthane et la manipulation du méthane liquide requièrent des installations moins complexes et moins coûteuses que celles nécessaires pour l'hydrogène liquide, bien plus froid : les intervalles de températures auxquelles ces substances existent à l'état liquide à pression atmosphérique sont de  pour le dioxygène,  pour le méthane liquide, mais  pour le dihydrogène.

Cependant, ces intervalles, trop rapprochés, de températures auxquelles ces deux réactifs existent à l'état liquide sont responsables d'une instabilité de combustion : il n'y a plus d'état de matière évident pendant la vaporisation (possiblement incomplète) et la combustion. En outre, les deux réactifs sont miscibles, ce qui augmente leur potentiel explosif.

Cependant, face au couple LOX/RP-1 ayant une impulsion spécifique comprise entre , légèrement inférieure à celle obtenue avec le méthane, les avantages sont moindres : le léger gain d'impulsion spécifique nécessite un système de refroidissement et de pressurisation, certes plus simple que celui requis pour le LH2, mais beaucoup plus complexe que le système requis pour le RP-1, utilisable à température ambiante. C'est pourquoi cet ergol n'avait jamais été utilisé pour des lanceurs spatiaux.

Toutefois, l'utilisation du méthane liquide avec l'oxygène liquide requiert une isolation thermique entre les deux moins importante que celle devant isoler le RP-1 ou le LH2 du LOX : deux réservoirs avec un fond commun sont possibles.

En revanche, par rapport au RP-1, l'utilisation du méthane ne produit pas de suies ou de noir de carbone et n'encrasse pas les moteurs, ce qui simplifie leur remise en état pour une éventuelle réutilisation et est encore moins polluante, y compris en prenant en compte les émissions de dioxyde de carbone grâce à son rapport H/C de 4, le plus élevé de tous les hydrocarbures (contre environ 2 pour les hydrocarbures saturés comme le RP-1). De plus, en remplaçant l'hydrogène, le méthane permet d'éviter tous les problèmes liés à la fragilisation par l'hydrogène, simplifiant là encore une réutilisation.

Autre intérêt du méthane liquide comme ergol combustible, il peut être produit localement sur la planète Mars par une combinaison de réaction de Sabatier et de réaction du gaz à l'eau inverse (RWGS) dans le cadre de technologies d'utilisation des ressources in situ (ISRU).

Ces deux derniers points sont responsables du regain d'intérêt pour cet ergol au début des années 2020. Alors que seules quelques entreprises avaient effectué des études et une construction en petite série, ainsi par exemple des études préliminaires avaient été menées dans les  par Rocketdyne sur le moteur  dans le cadre du programme Constellation de la NASA, annulé en 2010, cette technologie est développée par plusieurs constructeurs américains, européens, russes et chinois.

La « course au lanceur orbital au methalox » ou « course au méthane » (« methalox race to orbit »), surnommée ainsi dans les médias, est remportée le 12 juillet 2023 par le lanceur Zhuque-2 propulsé par ses moteurs , après l'échec de sa première tentative de lancement en décembre 2022, suivie des échecs au lancement de Terran 1 (mars 2023) et du Starship (avril 2023).

Notes et références

Notes

Références

Annexes

Articles connexes
 Cryogénie
 Propergol liquide
 LOX
 Ergol
 Astronautique

Liens externes
 Encyclopédie d'Air Liquide : Méthane
 Lox/LCH4, Encyclopedia Astronautica

Combustible liquide
Méthane
Ergol
Cryogénie

Méthane liquide


في الفكر:
 ظاهرية: مذهب فقهي إسلامي
في الأماكن:
 المدرسة الظاهرية البرقوقية بالقاهرة
 المدرسة الظاهرية البيبرسية بالقاهرة
 مسجد الظاهر بيبرس بقليوب
 المدرسة الظاهرية بدمشق
 المدرسة الظاهرية البرانية بحلب

المدرسة الظاهرية (توضيح)


Der Bahnhof Grünberg (Oberhess) ist neben den Haltepunkten Lehnheim und Göbelnrod eine von drei in Betrieb befindlichen Bahnstationen in der mittelhessischen Stadt Grünberg. Er befindet sich an Streckenkilometer 23,2 der von Gießen nach Fulda führenden Vogelsbergbahn. Früher zweigte hier die über Londorf nach Lollar führende Lumdatalbahn von der Hauptstrecke ab. Die über Lich und Münzenberg nach Butzbach führende Wettertalbahn hatte einen eigenen Bahnhof neben der Hauptbahn und wies zu dieser eine Gleisverbindung auf.

Geschichte

Der Grünberger Bahnhof wurde mit dem ersten Teilabschnitt der Vogelsbergbahn von Gießen nach Grünberg am 29. Dezember 1869 eröffnet. Ein halbes Jahr später erfolgte der Weiterbau der Vogelsbergbahn nach Alsfeld.

1896 wurde die Lumdatalbahn über Londorf nach Lollar eröffnet. Damit wurde Grünberg zu einem regionalen Eisenbahnknotenpunkt mit regem Verkehr. Die Lumdatalstrecke diente ausschließlich dem Regional- und Güterverkehr. Von Betriebsbeginn an wurden die meisten Züge über Lollar hinaus bis nach Gießen durchgebunden. Am 26. Mai 1963 wurde der Abschnitt Londorf–Grünberg stillgelegt und schon 1965 zurückgebaut. Seit 2010 ist dieser Abschnitt als Erweiterung des Radwanderweg Lumda-Wieseck nutzbar.

Am 1. August 1909 wurde die Butzbach-Licher Eisenbahn (BLE, Wettertalbahn) mit der Verlängerung von Lich nach Grünberg fertiggestellt. Diese besaß einen eigenen Bahnhof, den Bahnhof Grünberg Süd, in der Nähe des Grünberger Bahnhofs. Am 4. Oktober 1953 wurde die Strecke Lich–Grünberg wieder stillgelegt und 1955 abgebaut.

Bahnanlagen

Empfangsgebäude
Das Empfangsgebäude des Grünberger Bahnhofs ist ein zweigeschossiger Bau. Es beherbergt heute noch eine Reiseagentur der DB Vertrieb GmbH. Agenturnehmer ist Rosenthal Tickets & More. Das Gebäude wurde mit der ehemaligen Güterabfertigung zum 1. Januar 2017 an privat verkauft.

Gleise und Bahnsteige
In seiner größten Ausbauphase verfügte der Bahnhof Grünberg im Bereich des DB-Bahnhofs über sieben parallel liegende Gleise zwischen dem Güterschuppen und der nördlichen Bahnhofsgrenze sowie über vier parallele Gleise im Bereich des versetzt gelegenen BLE-Bahnhofs Grünberg Süd. Zwischen den Anlagen der BLE und den DB-Anlagen gab es ein Verbindungsgleis auf Höhe des BLE-Bahnhofs.

DB-Bahnhof
Ein Hausbahnsteig mit einer Länge von 183 Metern an Gleis 1 und ein Inselbahnsteig mit einer Länge von 163 Metern für die Gleise 2 und 3 standen in diesem Teil des Bahnhofs für den Personenverkehr zur Verfügung. Dabei war hier erkennbar, dass die ursprünglichen Planungen der Vogelsbergstrecke eine zweigleisige Streckenführung vorsahen, denn das Gleis 1 wurde als Hauptgleis dieser Strecke so angelegt, dass es nur von Zügen aus Richtung Gießen nach Fulda befahren werden konnte, während Gleis 2 als Streckengleis der Gegenrichtung nur für Züge aus Richtung Fulda nach Gießen befahrbar war.

Die Gleise 3 und 4 konnten aus allen Richtungen befahren werden, wobei Gleis 3 am Bahnsteig auch den Personenzügen der Lumdatalbahn diente, während Gleis 4 von Güterzügen genutzt wurde. An Gleis 5 befand sich die Ladestraße, weshalb in diesem Gleis auch eine Gleiswaage mit einer Wiegelast von 40 Tonnen eingebaut war. Aus Fahrtrichtung Gießen ist das Bahnhofsareal seit jeher begrenzt durch den Bahnübergang über die Londorfer Straße, lediglich die erste Einfahrweiche lag bis in die 1980er Jahre vor diesem. Erst im Rahmen der zu dieser Zeit erfolgten Rückbauten wurde diese Weiche hinter den Bahnübergang verschoben. Spätestens mit der Errichtung der Lumdatalbahn wurde in der Verlängerung des Bahnsteiggleises 3 zu diesem Bahnübergang hin direkt gegenüber dem damals als Stellwerk I bezeichneten späteren Stellwerk Gf ein einständiger Lokschuppen errichtet. Dieser wurde bereits vor 1959 entfernt, denn in den überlieferten Plänen aus diesem Jahr ist er nicht mehr eingezeichnet. An Stelle dieses Schuppens sollten auf der östlichen Bahnhofsseite im Winkel der sich verzweigenden Strecken nach Fulda und Londorf neue Lokbehandlungsanlagen angelegt werden, von denen allerdings nur eine Drehscheibe mit einem Durchmesser von 16,2 Metern und ein davor angeordneter Kohlebansen gebaut wurden, ein hier geplanter vierständiger Ringschuppen wurde nicht erstellt. Diese Drehscheibe wurde nach der Einstellung des Betriebs auf der Lumdatalbahn ebenso abgebaut, wie das aus Richtung Fulda an den Inselbahnsteig heranführende Abstellgleis. Das ehemalige Güterzuggleis 4 verlor in diesem Zusammenhang seine Signale und wurde fortan als Aufstellgleis genutzt, bevor es vor 1986 ganz entfernt wurde. Auch die östliche Anbindung des Ladegleises 5 an die Streckengleise entfiel zu dieser Zeit.

Zwischen 1909 und 1910 wurden auch die bislang vorhandenen Zwischenbahnsteige für die Gleise 2 und 3 durch den breiten Mittelbahnsteig ersetzt und der Personentunnel für die Fahrgäste angelegt. An den Kopfenden dieses Inselbahnsteigs endete je ein aus Richtung Gießen und aus Richtung Fulda befahrbares Stumpfgleis, das zum Abstellen von Wagen benutzt werden konnte. Im Rahmen dieses Umbaus wurde auch der gesamte Bahnhof in östliche Richtung verlängert.

Der Güterschuppen liegt auf der Seite des Empfangsgebäudes als eigenständiges Bauwerk zwischen diesem und dem Stellwerk Gf an der Bahnhofstraße. Für ihn wurde das Gleis 7/7a angelegt, welches an das Gleis 1 kurz vor Beginn des Hausbahnsteigs durch eine einfache Weichenverbindung angeschlossen war. Am östlichen Ende dieses Gleises befand sich eine große kombinierte Kopf- und Seitenrampe, deren Zufahrt von der Londorfer Straße vor dem Bahnübergang abzweigte. Eine zweite Große Seitenrampe befand sich auf der gegenüberliegenden Seite an der östlichen Verlängerung des Gleises 5. Auf der Ladestraße an Gleis 5 befand sich im westlichen Bereich ein Lagerplatz der in Grünberg bis 1967 angesiedelten Bahnmeisterei, an der westlichen Verlängerung dieses Gleises (als 5a bezeichnet) noch ein Lagerschuppen, in den das Gleisende hineinragte.

Eine besonders kurze Lebensdauer war zwei weiteren Aufstellgleisen beschieden: Sie wurden zwischen 1914 und 1915 angelegt, zweigten am Ende des Hausbahnsteigs in Richtung Fulda aus Gleis 1 zur rechten Seite ab, führten um das dort stehende Stellwerk herum und wurden schließlich vor dem Einfahrsignal wieder in das Streckengleis eingeführt. Diese östliche Anbindung wurde bereits 1921 wieder aufgegeben, die Gleise wurden zu Stumpfgleisen. Wann diese ausgebaut wurden, ist nicht überliefert, jedoch sind sie bereits in den Plänen aus den 1960er Jahren nicht mehr dargestellt. Auf dem Gelände dieser Gleise befinden sich heute Tennisplätze.

Heute verfügt der Grünberger Bahnhof noch über zwei Bahnsteiggleise an einem Haus- und einem Mittelbahnsteig. Am Hausbahnsteig (Gleis 1) halten Züge mit Fahrtziel Mücke/Alsfeld/Fulda. An Gleis 2 halten die Züge in Richtung Reiskirchen/Großen-Buseck/Gießen. Die Weichen zu dem ehemaligen Gleis 3 wurden demontiert, außerdem ist das Gleis nach Modernisierungsarbeiten seit 2019 von einem Bahnsteigzugang unterbrochen und unbenutzbar.

BLE-Bahnhof
Südwestlich vom Empfangsgebäude etwa gegenüber dem DB-Güterschuppen lag an der heutigen Bahnhofstraße ein Gleis mit Bahnsteig für die Personenzüge der Butzbach-Licher Eisenbahn. Der eigentliche, viergleisige Bahnhof Grünberg Süd lag westlich des Bahnübergangs der Londorfer Straße. In Fahrtrichtung Lich lag hier links neben dem Streckengleis ein Ladegleis an einem kleinen Güterschuppen, rechts neben dem Streckengleis befand sich das beidseitig angebundene Umsetzgleis und weiter daneben das Anschlussgleis für eine landwirtschaftliche Genossenschaft. Ebenfalls von rechts lief auf dieses vierte Gleis die Verbindung vom Streckengleis der daneben verlaufenden Vogelsbergbahn ein, die als einfach Weichenverbindung ausgeführt war. In der Verlängerung dieses Anschlussgleises in Richtung Osten befand sich auch ein kleiner Lokschuppen und rechts neben diesem noch ein weiteres kurzes Stumpfgleis. Das Gelände ist heute überbaut, u. a. durch das Feuerwehrhaus.

Stellwerke
Bereits in einem Plan von 1905 sind zwei Stellwerke am östlichen und westlichen Bahnhofsende mit den Bezeichnungen Stellwerk I und Stellwerk II eingezeichnet. Mit der Erweiterung des Bahnhofs in östliche Richtung wurde das in Richtung Fulda bestehende Stellwerk II durch ein auf Höhe der Einfahrweiche liegendes neues Stellwerk Go ersetzt, das westliche Stellwerk am Bahnübergang erhielt damit die Bezeichnung Gf. Das Stellwerk Go wurde mit der Vereinfachung der Anlagen im Zusammenhang mit der Betriebseinstellung auf der Lumdatalbahn in den 1960er Jahren entbehrlich, die Stelleinrichtungen wurden auf dem Stellwerk Gf zusammengeführt.

Verkehr
Grünberg liegt im Tarifgebiet des Rhein-Main-Verkehrsverbundes (RMV).

Der Grünberger Bahnhof wird täglich von stündlich verkehrenden Regionalbahnen der Relation Limburg (Lahn)–Weilburg–Wetzlar–Gießen–Alsfeld (Oberhess)–Fulda bedient. In der werktäglichen Hauptverkehrszeit kommen zusätzliche Regionalbahnen der Relation Gießen–Grünberg–Mücke hinzu, wovon zwei Fahrten (Abfahrt 8:20 und 12:20 Uhr in Gießen, Ankunft in Grünberg 8:57 und 12:47 Uhr) in Grünberg enden.

Seit dem Fahrplanwechsel 2016/2017 am 11. Dezember 2016 verkehren die Züge der Vogelsbergbahn und der anschließenden Lahntalbahn statt wie bisher als RB 25 (Lahntalbahn) bzw. RB 35 (Vogelsbergbahn) durchgehend als RB 45.

Am Grünberger Bahnhof halten mehrere Buslinien, die sowohl die Stadt als auch das Umland erschließen. Zusätzlich verkehrt ab der Bushaltestelle Grünberg, Schloß (etwa 10 min Fußweg) vom 1. Mai bis Ende Oktober jeden Jahres der Vogelsberger Vulkan-Express.

Literatur

 Erich Preuß, Oliver Strüber (Hrsg.): Das große Archiv der deutschen Bahnhöfe. Gera Mond Verlag GmbH, 1996–2021, , Einzelbeitrag Bahnhof Grünberg (Oberhess.) (sic!)
 Jürgen Röhrig, Stefan Klöppel: 150 Jahre Oberhessische Eisenbahnen. ArGe Drehscheibe e.V., Köln 2020, ISBN 978-3-929082-38-8, S. 155–158.

Einzelnachweise

Grunberg (Oberhess)
Grunberg (Oberhess)
Bauwerk in Grünberg (Hessen)
Erbaut in den 1860er Jahren
Grunberg

Bahnhof Grünberg (Oberhess)


Miranda er en dansk kortfilm fra 1997 instrueret af Margrèt Gústavsdóttir og Thomas Eikrem efter deres manuskript.

Handling
Ti scener fra barndommen til modenheden. De handler om ikke at fortryde, at lære af sine erfaringer, at få det bedste ud af det. "Det der ikke dræber mig, kan kun gøre mig stærkere." Vi følger hovedpersonens første oplevelser med voksenseksualitet, teenageeksperimenter med alkohol og stoffer, mødet med det andet køn i alle dets afskygninger.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1997

Miranda (film)


Afanasie Nikitin () a fost un călător și negustor rus, care a întreprins între 1466 și 1472 o călătorie cu scopuri comerciale, având ca țintă India.

Descrierea călătoriei
Plecând din orașul Tver, Nikitin navighează pe Volga inferioară și apoi prin Marea Caspică, de unde pe usact, se îndreaptă spre strâmtoarea Ormuz. Parcurge în continuare Persia și Asia mică, până la Trebizonda, după care trece Marea Neagră și de la Kaffa (Feodosia), care pe atunci se afla sub influența genovezilor, se îndreaptă spre Smolensk, pe valea Niprului. Se crede, potrivit unei cronici din Lvov din 1475, că Nikitin a a murit în drum spre Smolensk. Au rămas însă însemnările sale Călătorie peste mări, păstrate multă vreme în manuscris și copiate de mai multe ori în secolele XVI-XYII.

Călătorie peste mări
Din copiile care s-au păstrat, aflăm, că Nikitin a fost deopotrivă un bun observator al detaliilor geografice. Descrierile lui sunt simple, uneori naive, dar destul de veridice. Însemnările lui aduc astfel informații interesante despre nautura Indiei, cu contrastele sale pe latitudini diferite. Nu lipsesc date despre populația numeroasă, a ținuturilor vizitate, în continuă căutare de hrană, dar cu străvechi tradiții. Orașele sunt și ele descrise cu destulă exactitate. Nikitin s-a oprit mai mult asupra vieții comerciale, dar nu s-a sfiit să descrie templele întâlnite la tot pasul, sau viața spirituală a localnicilor.

Note

Nașteri în secolul al XV-lea
Decese în 1475
Exploratori ai Asiei
Exploratori ruși
Scriitori ruși
Scriitori medievali

Afanasie Nikitin


Triple M is an Australian commercial radio network owned and operated by Southern Cross Austereo. The network consists of 40 radio stations broadcasting a mainstream rock music format and 5 digital radio stations.

The network dates back to the launch of Triple M Sydney in 1980. On 15 December 2016, the network was amalgamated with the LocalWorks network of regional radio stations.

History

The first Triple M station was Triple M Sydney, which commenced broadcasting to Sydney on 2 August 1980.  Triple M Sydney and then-rival 2Day FM were the first commercial FM radio stations in Sydney. Throughout the 1980s, Triple M was one of the highest-rating radio stations in Sydney, spearheaded by its morning show presented by Doug Mulray and featuring the writing of and occasional appearances by Andrew Denton. For all of this period and into the 1990s, Triple M's promotional campaign featured the character "Dr Dan", a guitar-playing satyr with wings, inspired by artwork by legendary Australian cartoonist Peter Ledger, and a theme song that was an extended reworking of the Mike Batt track "Introduction (The Journey of a Fool)", from his 1979 album Tarot Suite.

In 1988, Melbourne radio station EON FM (3EON), 92.3 was taken over by Triple M and changed its callsign to Triple M and moved to 105.1 MHz in November 1988. EON FM was Australia's first commercial FM radio station, commencing broadcasting on 11 July 1980.

Brisbane radio station Triple M Brisbane was launched in 1980 and took on the FM104 identity soon after. It returned to the Triple M identity in early 1990. Its callsign has remained 4MMM since its 1980 launch. Triple M Brisbane started broadcasting on 104.1FM, then late in the 1980s changed to its present frequency of 104.5-FM.

Adelaide radio station 5KA converted from 1197 kHz to 104.7 MHz on 1 January 1990 and was renamed KAFM (5KKA). The station was taken over by Village Roadshow, who then owned Triple M, and they successfully negotiated the purchase of the 5MMM callsign from a community radio station in 1993. That station is now known as Three D Radio (5DDD), and the 5MMM callsign is now used by Triple M Adelaide (104.7)

Perth radio station 96FM (6NOW) also carried the Triple M identity and 6MMM callsign in the early 1990s but was then sold to Southern Cross Broadcasting who changed the station's identity back to its original name. Mix 94.5 until December 2020 was "considered" to be a part of the Triple M network in Perth utilising local programming (as opposed to airing networked Triple M programmes) and Mix 94.5 didn't carry the Triple M brand, logo or call letters.

In Auckland, New Zealand, a Triple M station existed between 1984 and 1988 when 89 Stereo FM became part of Triple M. The station previously used the call sign 1ROQ and changed to 1MMM when becoming part of Triple M. New Zealand no longer uses radio station call signs. This station later reverted to 89FM in 1988 and eventually closed down in 1994.

While many of the comedy and talk programs are networked, large sections of music programming originate from the local market of each Triple M.

On Friday 17 November 2006, Triple M (including Mix 94.5 in Perth) referred to itself as U2FM for the day, as part of a promotion relating to the band U2 and their 2006 Australian Tour and CD release.

Triple M launched High Voltage Radio, a "pop up" digital radio station that exclusively played AC/DC for the duration of the band's 2010 tour of Australia.

On 16 August 2013, Triple M Perth was launched on digital radio, returning the station to Perth. Branded as Perth's Real Music Alternative, the station also carried Triple M AFL coverage. On 27 September 2014, the station was replaced by Triple M Modern Rock Digital. Featuring only new rock music, the station also expanded to Adelaide.

On 25 November 2013, Triple M Classic Rock Digital radio station was launched. The station format is exclusively classic rock, with no announcer talkback.

On 1 December 2020, the Triple M brand was relaunched in Perth, replacing contemporary hit radio station Hit 92.9 after sister station Mix 94.5 switched affiliation to the Hit Network.

Stations
, the Triple M network consists of 40 AM and FM radio stations.

 Triple M 104.7 Adelaide
 Triple M 783 Albany
 Triple M 864 Avon Valley
 Triple M 93.5 Bendigo
 Triple M 105.7 The Border
 Triple M 102.9 Broome
 Triple M 104.5 Brisbane
 Triple M 91.3 Bundaberg
 Triple M 99.5 Cairns
 Mix 106.3 Canberra
 Triple M Cape to Cape 756
 Triple M 666 Carnarvon
 Triple M 107.7 Central Coast
 Triple M 101.5 Central Queensland
 Triple M 105.1 Central West
 Triple M 1098 Central Wheatbelt
 Triple M 106.3 Coffs Coast
 Triple M 864 Darling Downs
 Triple M 93.5 Dubbo
 Triple M 747 Esperance
 Triple M 103.5 Fraser Coast
 Triple M 98.1 Geraldton
 Triple M 97.9 Gippsland
 Triple M 92.5 Gold Coast
 Triple M 981 Goldfields
 Triple M 95.3 Goulburn Valley
 Triple M 1071 Great Southern
 Triple M 107.3 Hobart
 Triple M 102.5 Karratha
 Triple M 90.5 Limestone Coast
 Triple M 100.3 Mackay & 98.7 The Whitsundays
 Triple M 105.1 Melbourne
 Triple M 106.7 Mid North Coast
 Triple M 102.9 Newcastle
 Triple M 92.9 Perth
 Triple M Port Hedland
 Triple M 1152 Riverina
 Triple M 963 Riverina MIA
 Triple M 963 Southwest
 Triple M 97.9 Sunraysia
 Triple M 104.9 Sydney
 Triple M 102.3 Townsville
 Triple M 94.3 Warragul

Digital radio
, the Triple M network broadcasts an additional six radio stations on DAB+ digital radio.

Southern Cross Austereo also owns Mix 106.3 Canberra along with the Australian Radio Network, and is part of the Triple M network, although it is operated primarily by ARN as part of its KIIS Network.

Music

M-One Rock festival
In September 2002, Triple M and Frontier Touring held four rock concerts in Brisbane, Adelaide, Melbourne and Sydney as part of the touring M-One festival, which featured Goo Goo Dolls, Nickelback, Garbage, Lifehouse, Default, Midnight Oil and Antiskeptic.

Essential Countdown

In 2004, the national network counted down the Triple M Essential 2005 Songs from Boxing Day to Australia Day. The number one song was Violent Femmes' "Blister in the Sun".

Triple M have held an Essential Countdown based on listener votes since 2006, beginning in October of each year, counting the same number of songs as the year (e.g., 2006 songs in 2006). The countdown has received some criticism for being overly similar to the Triple J Hottest 100 countdown, despite the Triple J Hottest 100 only including songs from the preceding 12 months.

Sports broadcasting

Australian Football League
Triple M Melbourne first broadcast Australian Football League games in 1997 after securing broadcasting rights. In 1999 Triple M expanded its coverage to Triple M Adelaide followed by Triple M Sydney and Triple M Brisbane in 2005 and Triple M Perth in 2021 with regional stations around the country also having coverage, the following includes the following local broadcast teams:

 Melbourne: James Brayshaw, Luke Darcy, Brian Taylor, Barry Denner, Mark Howard, Nathan Brown, Jason Dunstall, Bill Brownless, Michael Roberts, Ross Lyon, Leigh Montagna, Dale Thomas, Bernie Vince, Damian Barrett, Jack Heverin, Jay Clark, Ash Chua, Ethan Meldrum, Sarah Olle
 Sydney: Troy Luff, Brad Seymour, Jude Bolton, Lenny Hayes, Liam Flanagan, Emma Freedman
 Brisbane: Richard Champion, Brett Thomas, Simon Black, Peter Everitt, Belinda Mellen
 Adelaide: Brenton Yates, Chris Dittmar, Rhett Biglands, Dom Cassisi, Andrew Jarman, Mark Ricciuto, Tom Rockliff
Perth: Lachy Reid, Tom Atkinson, Andrew Embley, Xavier Ellis, Mark LeCras, Mark Cometti

Former: Garry Lyon, Hamish McLachlan, Michael Christian, Stephen Quartermain, Rex Hunt, Danny Frawley, Campbell Brown, Eddie McGuire, Dermott Brereton, Sam Newman, Wayne Schwass, Warren Tredrea, Bill McDonald, Dale Lewis, Paul Roos, Chris Judd, Dennis Cometti

Triple M is the only commercial FM broadcasters of the AFL in Melbourne, Adelaide, Perth, Brisbane and Sydney (although only the local teams - the Brisbane Lions and Gold Coast Suns in Brisbane and Sydney Swans and GWS Giants in Sydney respectively - are covered in the latter two cities with the local teams in Adelaide and Perth coverage in the two cities along with neutral games.) Triple M is best known for offering a less formal coverage than AM radio, providing listeners with a sense of comedy to the call while still calling the action. The station is the only radio station that provide listeners with the umpires microphones often heard on TV coverage. The TISM song 'Shut Up the Footy's on the Radio' the radio stations theme song and is often heard throughout the broadcast before and after ad breaks in games.

National Rugby League
In October 2006, the National Rugby League announced that beginning in 2007, Triple M Sydney would be the exclusive commercial broadcaster of Monday Night Rugby league matches. The coverage began on 19 March with the Round 1 match between the Sydney Roosters and South Sydney Rabbitohs. Currently, Triple M broadcast 5 games a round, a Thursday night, two Friday nights, a Saturday and a Sunday, all Finals and all State of Origin matches.

The commentary team includes the following:

Andrew Johns, Peter Sterling, Dan Ginnane, Gorden Tallis, Ryan Girdler, Wendell Sailor, Mark Geyer, Emma Lawrence, Tony Squires, Paul Kent, Ben Dobbin, Brent Read and James Hooper.

Cricket Australia
In 2009, Triple M broadcast twenty20 cricket live between the Australian Cricket Team, South African Cricket Team and the New Zealand Cricket Team. Commentators included Damien Fleming, Stuart MacGill, Greg Blewett, and Brendan Julian.

In December 2016, Triple M became the first FM radio station to broadcast test cricket. Commentators included James Brayshaw, Kerry O'Keeffe, Michael Slater, Brett Lee, Brad Haddin, Merv Hughes, Darren Berry, H.G Nelson, Jules Schiller, Lawrence Mooney, Gus Worland, Neroli Meadows, Isa Guha, Mick Molloy and Mark Howard. In May 2018, it was announced that Triple M will no longer broadcast cricket, after the station chose not to renew their contract with Cricket Australia. However in August 2021, Triple M announced that they will return to broadcasting Test Cricket along with One Day Internationals played in the next three summers starting in the 2021/22 season which included the Ashes Series.

References

External links

 Triple M Classic Rock Digital

Australian radio networks
Active rock radio stations in Australia
Adult contemporary radio stations in Australia
1980 establishments in Australia
Radio stations established in 1980
Companies based in Melbourne

Triple M


المناطق الرطبة هي كل وسط تغمره المياه كليا أو جزئيا، أو به نسبة من المياه أو رطوبة يكون ذلك خلال كامل السنة أو لفترة مؤقتة، هي أوسط حيوية جدا هامة لبعض الكائنات الحية يتعلق الأمر بالحيوانات والنباتات، وهي تستقطب خاصة الطيور المائية (الشتوية) المهاجرة التي تعبر القارات. والمنطقة الرطبة قد تكون طبيعية أو اصطناعية.

المناطق الرطبة الطبيعية
 البحيرات والبحيرات المالحة
 المستنقعات
 الأنهار
 المروج
 السباخ

المناطق الرطبة الاصطناعية
 السدود
 المحاجر المائية

مصادر

علم بيئة المياه العذبة
علم البيئة المائي
مجالات حيوية بيئية أرضية
مسطحات مائية
مصطلحات الموائل الطبيعية
مصطلحات بيئية
مناطق رطبة

منطقة رطبة


Rakovi samci su deseteronožni rakovi superporodice Paguroidea .

Većina od otprilike 1.110 vrsta ima asimetrični trbuh skriven u iskrivljenoj školjki mekušaca.

Biološki opis

Većina vrsta ima dug, spiralno zakrivljen trbuh, koji su mekani, za razliku od tvrdih, kalcificiranih trbuha koji se vide u srodnim rakovima. Ranjivi trbuh zaštićen je od grabežljivaca pronađenom praznom školjkom koju nosi rak samac, u koju se cijelo tijelo može uvući.  Najčešće, rakovi samci koriste školjke morskih puževa (iako su ljušture školjkaša i kopnonožaca su, pa čak i šuplje komade drva i kamena korištene od nekih vrsta). Vrh abdomena rakova pustinjaka prilagođen je da se čvrsto stegne na kolumelu puževe školjke. Većina rakova samaca su noćne životinje.

Ljušture i borba za ljušture

Kako rakovi samci rastu, trebaju im veće školjke. Budući da su pogodne netaknute školjke gastropoda ponekad ograničen resurs, među rakovima samcima često se javlja jaka konkurencija. Dostupnost praznih školjki na bilo kojem mjestu ovisi o relativnom obilju gastropoda i rakova samaca, koji odgovaraju veličini. Jednako važno pitanje je populacija organizama koji plijene na gastropode, a školjke ostavljaju netaknutima. Rakovi samci koji se drže zajedno mogu se boriti ili ubiti natjecatelja kako bi dobili pristup školjkama koje favoriziraju. Međutim, ako se rakovi značajno razlikuju po veličini, pojavljivanje borba nad praznim školjkama smanjit će se ili ih neće biti. Rakovi samci s premalenim školjkama ne mogu rasti tako brzo kao oni koji dobro uklapaju školjke, a vjerojatnije je da će biti pojedeni ako se ne mogu u potpunosti povući u školjku.

Kako rak samac raste u veličini, mora pronaći veću školjku i napustiti prethodnu. Primijećeno je nekoliko vrsta rakova samaca, i kopnenih i morskih, koji tvore lanac slobodnih mjesta za razmjenu školjki. Kada pojedinačni rak nađe novu praznu ljusku, ostavit će vlastitu školjku i pregledati slobodnu ljusku radi veličine. Ako se ustanovi da je školjka prevelika, rak se vraća u vlastitu školjku, a na ispražnjenu školjku čeka čak 8 sati. Kad stignu novi rakovi, oni također pregledaju školjku i, ako je prevelika, pričekaju s ostalima, formirajući grupu do 20 jedinki, držeći se jedni druge u liniji od najvećih do najmanjih rakova. Čim stigne rak ispravne veličine za praznu školjku i zatraži je, ostavivši svoju staru školjku prazno, tada svi rakovi u redu brzo izmjenjuju školjke u nizu, a svaka se pomiče do sljedeće veličine.

Postoje slučajevi kada morske školjke nisu dostupne i rakovi pustinjaci će upotrijebiti alternative poput limenki ili bilo koje druge vrste krhotina ili čak školjki po mjeri. Rakovi pustinjaci često miješaju plastiku za školjke, a problem je ubio više od pola milijuna rakova. Jednom kad uđu u komad plastične krhotine, rakovi se često zaglave i gladuju do smrti. Istraživači su našli da ako čak i samo jedan rak zamijeni plastiku za školjku, to može izazvati "groznu lančanu reakciju", jer kad jedan umre, on šalje kemijski signal koji upozorava druge da postoji nova školjka. Zbog toga mnoštvo rakova kređe u potragu za školjkom i upadaju u plastičnu zamku.

Za neke veće morske vrste podržavanje jedne ili više morskih anemona na školjci može uplašiti predatore. Rakovi samci koriste moruzgve koristi jer je u stanju konzumirati fragmente obroka rakova samaca. Poznati su i drugi vrlo bliski simbiotički odnosi mahovnjača i rakova pustinjaka koji tvore brijolite.

Razvoj i razmnožavanje
Rakovi samci se razlikuju u rasponu veličine i oblika, od vrste s oklopa samo nekoliko milimetara duge do Coenobita brevimanus, koja može živjeti 12-70 godina i mogu biti veličine kokosa. Rak samac bez školjaka Birgus latro (kokosov rak) najveći je kopneni beskralježnjak na svijetu.

Mladi se razvijaju u fazama, pri čemu se prva dva (protozoa i nauplius) pojavljuju unutar jajeta. Većina ličinki rakova pustinjaka izleže se u trećem stupnju, zoi. U ovoj fazi larve, rak ima nekoliko dugih bodlji, dugi, uzak trbuh i velike antene. Nakon svega slijedi završni stadij larve, megalopa .

Rakovi samci često se vide kao "bačeni ljubimac" koji bi živio samo nekoliko mjeseci, ali vrste poput Coenobite clypeatus imaju 23-godišnji život ako se pravilno odnosi prema njima, a neke su živjele i duže od 32 godine.

Klasifikacija
Rakovi pustinjaci su srodni jastozima i porculanskim rakovima nego pravim rakovima ( Brachyura ). Međutim, odnos kraljevskih rakova prema ostatku Paguroidee bio je vrlo sporna tema. Mnoga istraživanja koja se temelje na njihovim fizičkim karakteristikama, genetskim informacijama i kombiniranim podacima pokazuju dugogodišnju hipotezu da su kraljevski rakovi u obitelji Lithodidae izvedeni rakovi samci koji su porijeklom iz Pagurida i koji bi trebali biti klasificirani kao obitelj unutar Paguroidea. Molekularni podaci poništavaju alternativni prikaz temeljen na morfološkim argumentima da se Lithodidae (kraljevski rakovi) gnijezde s Hapalogastridae u posebnoj superporodici, Lithodoidea . Šest obitelji formalno je prepoznato u superporodici Paguroidea,  koji sadrži oko 1.100 vrsta u 120 rodova.

Fosilni zapisi
Fosilni zapisi rakova samaca in situ pomoću školjki gastropoda proteže se do kasne krede. Prije tog vremena, barem neki rakovi samci koristili su amonitske školjke, kao što je prikazano na primjerku Palaeopagurus vandenengeli iz Speeton Claya, Yorkshire, UK iz donje krede.

Izvori

Rakovi

Rak samac


Symeon Lukatsch (polnisch: Symeon Łukacz, ukrainisch: Симеон Лукач, * 7. Juli 1893 in Starunia bei Stanislau, Galizien; † 22. August 1964 in Iwano-Frankiwsk, Ukrainische SSR) war ukrainischer griechisch-katholischer Bischof von Stanislau. Er wurde 2001 öffentlich von Papst Johannes Paul II. zum Märtyrer der ukrainischen Kirche und zum Seligen erklärt.

Leben
Lukatsch war der Sohn einer Bauernfamilie und hatte schon in früher Jugend angedeutet Priester zu werden. Nach dem Gymnasiumabschluss nahm er im Priesterseminar der Eparchie Stanislau das Studium auf. 1919, der genaue Tag ist nicht belegt, weihte ihn der Bischof von Stanislawiw Hryhorij Chomyschyn zum Priester. Es schloss sich eine kurze Verweildauer in einer Pfarrei an, bis man ihn als Spiritual in das Priesterseminar holte.

Martyrium
Nach dem Zweiten Weltkrieg hatten sowjetische Truppen die Westukraine besetzt, die gewaltsam die Eingliederung Galiziens in die Ukrainische Sozialistische Sowjetrepublik vorantrieben. Der Bischof von Stanislau (jetzt Stanislaw) erkannte rechtzeitig die Gefahr für seine Person und die Griechisch-Katholische Kirche in der Ukraine. Noch vor seiner Festnahme Mitte 1945 weihte er im April 1945 Symeon Lukatsch heimlich zum Bischof und ernannte ihn zu seinem Stellvertreter.

Erste Festnahme
1949 wurde Lukatsch von der russischen Geheimpolizei inhaftiert, der Vorwurf lautete: Mitarbeit in der vom Staat verbotenen Kirche und Verweigerung des Zusammenschlusses der Russisch-Orthodoxen Kirche mit der Griechisch-katholischen Kirche. Im Dezember 1949 verurteilte man Bischof Lukatsch zu einer zehnjährigen Freiheitsstrafe und verbannte ihn nach Krasnojarsk. Bis zu seiner Entlassung im Jahre 1956 musste er täglich viele Stunden Waldarbeiten verrichten. Nach seiner Freilassung widmete sich Lukatsch der Seelsorge, das Angebot für einige Zeit im Untergrund zu verschwinden, lehnte er ab. Er arbeitete im Geheimen weiter, hielt Gottesdienste ab und setzte die Priesterausbildung fort. In dieser Zeit schrieb er das Buch "Falsche Propheten".

Zweite Festnahme
Im Juli 1962 wurde Bischof Lukatsch wieder inhaftiert, seine Privatgegenstände wurden beschlagnahmt und er selbst im Gefängnis von Stanislau (jetzt Iwano-Frankowsk) eingesperrt. Diesmal warf man ihm vor Zersetzungsschriften hergestellt und verteilt zu haben und den Katholizismus gefestigt zu haben. Beide Vorwürfe wurden vom Bischof nicht geleugnet, das hatte zur Folge, dass er zu fünf Jahren Haft verurteilt wurde. Während der Strafzeit erkrankte er an Tuberkulose und wurde aus gesundheitlichen Gründen im März 1964 aus der Haftanstalt entlassen. Er verbrachte die Zeit bis zu seinem Tod am 22. August 1964 in seinem Heimatort.

Seligsprechung
Am 27. Juni 2001 wurde Bischof Lukatsch gemeinsam mit vierundzwanzig ehrwürdigen Dienern und Dienerinnen von Papst Johannes Paul II. in Lemberg als Märtyrer und Seliger der Griechisch-Katholischen Kirche der Ukrainer bekannt gegeben.

Siehe auch
 Fünfundzwanzig Selige der griechisch-katholischen Kirche der Ukrainer

Weblinks
 Der Selige Bischof Symeon Lukatsch (PDF-Datei; 1,56 MB)

Ukrainisch griechisch-katholischer Bischof
Symeon, Lukatsch
Märtyrer
Opfer einer Christenverfolgung
Ukrainer
Geboren 1893
Gestorben 1964
Mann

Symeon Lukatsch


الإسلام هو الديانة الرسمية للدولة، ويُعد غالبية سكان مصر مسلمون وذلك بنسبة 94.7% من تعداد السكان لعام 2010. والغالبية الساحقة من المسلمين في مصر تُعد على المذهب السني. وتوجد أقلية بسيطة منهم تتبع المذهب الشيعي وبعض الفرق والجماعات الصوفية.

موجز تاريخي
يرجع تاريخ الإسلام في مصر إلى المرحلة التأسيسية للدولة الإسلامية في سنواتها الأولى، ويعود بالتحديد إلى عصر الخليفة الثاني عمر بن الخطاب، حينما عزم على فتح مصر ونشر رسالة الإسلام بين أهلها، وكان قائد فتح مصر عمرو بن العاص.

ويعتبر فتح مصر من الانتصارات العظيمة التي حققها المسلمون آنذاك. كانت إستراتيجية المسلمين في صدر الدولة الإسلامية تتلخص في معظمها حول نشر الإسلام في أصقاع الأرض، وكانت مصر في تلك الأثناء في يد البيزنطيين، وبعد أن تم فتح ، رأى الخليفة الثاني عمر بن الخطاب أن خطر البيزنطيين على الدولة الإسلامية الفتية لا يزال قائماً، فسعى إلى تأمين دولة المسلمين من خطرهم. وتم له ما أراد فتمكن من فتح مدن مصر واحدة تلو الأخرى، فدخل العريش عام 19 هـ/639 م، وعلى الفرما وبلبيس ثم على حصن بابليون الذي يعتبر مفتاح مصر ومدخلها السفلي عند شريط الدلتا، وحيث تحصنت به قوات الروم سبعة أشهر إلى أن تمكن المسلمون من فتحه صلحاً عام 21 هـ/641 م.

وخلال هذه المدة التي حاصر المسلمون فيها حصن بابليون تمكنوا من الاستيلاء على . وتتابعت فتوحاتهم لمدن مصر آنذاك واحدة تلو أخرى حتى وصلوا مناطق مصر السفلى، مما جعل الروم يضطرون إلى الاحتماء والتحصن خلف أسوار الإسكندرية، غير أن المسلمين لحقوا بهم وحاصروهم خلف أسوارها حتى فتحوها صلحاً عام 21 هـ/641 م. ولم يدم هذا الفتح أكثر من ثلاث سنوات حتى قام الروم بثورة مضادة لطرد المسلمين وذلك عام 25 هـ/645 م.

كانت مصر آنذاك قد انتقلت قيادة المسلمين فيها لعبد الله بن أبي السرح، ورأى عثمان بن عفان وكان قد خلف عمر بن الخطاب بعد وفاته في الخلافة، أن يعيد عمرو بن العاص إلى القيادة، فتمكن هذا الأخير من قيادة المسلمين لفتح الإسكندرية مرة أخرى وتم له ذلك في نفس العام. وبذلك صارت مصر من أراض الخلافة الإسلامية، وأصبحت إحدى حواضر المسلمين.

بدايات الإسلام في مصر
بعد أن دانت مصر بعد فتحها للخلافة الإسلامية وتوطدت سلطة المسلمين فيها، صار من أولويات المسلمين تأسيس دولة جديدة بها ولم تكن الإسكندرية صالحة لتصبح عاصمة لها بسبب موقعها، ولذلك بادر العرب إلى بناء مدينة الفسطاط وأسسوا بها مسجداً جامعاً هو المسجد العمري نسبة إلى عمرو بن العاص، ولم يكن مسجداً فحسب بل كان أشبه بمركز الدولة حيث يجتمع فيه الوالي بكبار رجال دولته، وتعقد به الاجتماعات. وقد شكل الإسلام بتشريعاته المختلفة مختلف الجوانب الإدارية للدولة، وكان الوالي المعين من الخليفة يقوم بالمسئولية المباشرة على الأمن والقضاء والخراج وإمامة المسلمين.
تقسيم تاريخ مصر الإسلامية حدد المؤرخون تاريخ مصر الإسلامية من عام 21 هـ 641 م وحتى 1517 م بنهاية دولة المماليك وتحويل مصر إلى إمارة عثمانية.

ويقسم هذا التاريخ إلى ثلاثة حلقات، لكل حلقة منها طابعها المميز مع وجود صلات قوية تربط بينها جميعاً.

أولا ً: عصر الولاة والطولونيين والإخشيد :

وتبدأ مع فتح عمرو بن العاص لمصر عام 641 م في عصر الخلفاء الراشدين وحتى قيام الدولة الفاطمية 969 م. ويتميز هذا العصر بانتشار الإسلام في مصر انتشاراً هادئا وكذلك تقريب مصر من جهة ثانية وتبعية مصر في صورة أو أخرى للخلافة الإسلامية في المدينة المنورة أو في دمشق أو في بغداد. وأن كان أحمد بن طولون ومحمد بن طغج الاخشيد قد استقالا عن الخليفة العباسي في بغداد إلا أن التبعية ظلت سائدة في خلال هاتين الدولتين الطولونية والاخشيدية

الجماعات والجمعيات والفرق والمؤسسات التعليمية والدعوية

يشكل أتباع المذهب السني أغلبية ساحقة بين المسلمين في مصر، إلا أن هذا لم يمنع من ظهور بعض الجماعات والتي تبنت كل منها فكرا مختلفا حول بعض القضايا، منها:

 الصوفية والتي أثر أعلامها في التراث
 أبو العباس المرسي بالإسكندرية
 أحمد البدوي بطنطا
 أحمد الرفاعي بالقاهرة
 أبو الحسن الشاذلي بالصعيد
 كلية دار العلوم.
 الأزهر وتتعدد المعاهد الأزهرية في ربوع البلاد ويستقبل أكبر عدد من الطلبة الوافدين.
  والكتاب وحلقات تحفيظ القرآن
 الإخوان المسلمون وينتمي أعضاءها فكريا إلى التيار القطبي أو يتبنون أفكار حسن البنا مع وجود اختلافات بداخلها وتنشط في العمل الاجتماعي.
  وباقي الجماعات الإسلامية في مصر والتي واجهت الدولة في أحداث التسعينات.
 السلفية في مصر بفرقها مثلا الدعوة السلفية بالإسكندرية وبالقاهرة جامع العزيز بالله وتنشط في العمل الاجتماعي خلال جمعيات كأنصار السنة المحمدية.
 جماعة التبليغ والدعوة في بعض المناطق ومن معاقلها  بالإسكندرية.
 القرآنيون وهم قلة من المثقفين ومنهم من ينكر السنة إجمالا فلا يعتبر من المسلمين.
 الجمعية الشرعية وتنتشر تلك الجمعيات على مستوى الجمهورية ولا تخضع للأزهر ولا لوزارة الأوقاف وتنشط في العمل الاجتماعي.
 الشيعة وهم أقلية غير بارزة ولكن توجد لهم آثار في التراث من حقبة الدولة الفاطمية وما قبلها مثلا مشهد السيدة نفيسة و وغيرها

اقرأ أيضا
 أسلمة مصر
 الفتح الإسلامي لمصر
 رمضان في مصر

مصادر

الإسلام حسب البلد
الدين في مصر

الإسلام في مصر


دزهيباريكي-كايا  هي مدينة في جمهورية ياقوتيا في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1934 نسمة.

التاريخ
مُنحت حالة التسوية الحضرية لها في عام 1974

مراجع

أماكن مأهولة في ياقوتيا

دجيباريكي-خايا


Colin Shields (* 27. Januar 1980 in Glasgow, Schottland) ist ein britischer Eishockeyspieler, der seit 2012 erneut bei den Belfast Giants in der Elite Ice Hockey League unter Vertrag steht. Sein Cousin Stephen Murphy ist auch professioneller Eishockeyspieler. Sein Vater Martin Shields war ebenfalls britischer Nationalspieler.

Karriere
Colin Shields begann seine Karriere als Eishockeyspieler bei den Paisley Pirates, für deren Profimannschaft er bereits als 15-Jähriger in der Saison 1994/95 in vier Spielen in der British Hockey League aktiv war. Von 1998 bis 2000 spielte er für die Cleveland Barons in der US-amerikanischen Juniorenliga North American Hockey League. Dort wurde der Center in seinem zweiten Jahr zum Topscorer und besten Torschützen der Liga, woraufhin er im NHL Entry Draft 2000 in der sechsten Runde als insgesamt 195. Spieler von den Philadelphia Flyers ausgewählt wurde, für die er allerdings nie spielte. Stattdessen besuchte er von 2000 bis 2004 die University of Maine, für deren Eishockeymannschaft er parallel in der Hockey East spielte und mit der er 2004 die Meisterschaft der Hockey East gewann. Zudem erhielt er in diesem Zeitraum zahlreiche individuelle Auszeichnungen.

In der Saison 2004/05 spielte Shields für die San Diego Gulls, Atlantic City Boardwalk Bullies und Greenville Grrrowl in der ECHL. Die folgende Spielzeit verbrachte er in seiner britischen Heimat bei den Belfast Giants aus der Elite Ice Hockey League. Mit der Mannschaft gewann er auf Anhieb die EIHL-Meisterschaft. Anschließend kehrte er nach Nordamerika zurück, wo er in der Saison 2006/07 für die Fresno Falcons und Idaho Steelheads aus der ECHL auf dem Eis stand. Nach einem Jahr bei den Newcastle Vipers aus der EIHL, spielte der Brite von 2008 bis 2011 erneut für die Belfast Giants. Mit seiner Mannschaft gewann er 2010 die Playoff-Meisterschaft der EIHL. Er selbst hatte maßgeblichen Anteil an diesem Erfolg und wurde zum Spieler des Jahres der Liga sowie in deren erstes All-Star Team gewählt. Am 2. Oktober 2010 gehörte er zu einer Auswahl der besten EIHL-Spieler, die in einem Testspiel gegen die Boston Bruins aus der National Hockey League antraten.

Die Saison 2011/12 verbrachte Shields beim HC Morzine-Avoriaz in der französischen Ligue Magnus. Anschließend unterschrieb er einen Vertrag bei den Sheffield Steelers aus der EIHL, wechselte jedoch bereits während der laufenden Spielzeit zu den Belfast Giants zurück, mit denen er 2014 erneut die Elite Ice Hockey League gewann. 2017 wurde er zum besten britischen Spieler in der EIHL gewählt. 2018 gewann er mit den Giants den EIHL-Cup und war bester britischer Torschütze der Liga.

International
Für Großbritannien nahm Shields im Juniorenbereich an den U20-Junioren-C-Weltmeisterschaften 1997, 1998 und 2000 teil.

Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften der Division I 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, als er zum besten Stürmer des Turniers gewählt wurde und gemeinsam mit seinen Landsleuten Robert Dowd und Evan Mosey sowie dem Kroaten Borna Rendulić zweitbester Scorer hinter dem Japaner Daisuke Obara und gemeinsam mit Dowd auch zweitbester Torschütze hinter Obara war, womit er maßgeblich zum Wiederaufstieg in die A-Gruppe der Division I beitrug, und 2018, als den Briten erstmals nach dem Abstieg 1994 wieder die Rückkehr in die höchste Spielklasse im Welteishockey glang. Dabei war er 2012 mit drei Toren und vier Vorlagen drittbester Scorer nach seinem Landsmann Robert Dowd und dem Österreicher Manuel Latusa und 2014 mit fünf Toren Torschützenkönig. Zudem nahm Shields für Großbritannien an den Olympiaqualifikationen für die Spiele in Vancouver 2010, in Sotschi 2014 und in Pyeongchang 2018 teil.

Erfolge und Auszeichnungen

International
 2014 Bester Torschütze der Weltmeisterschaft der Division I, Gruppe B
 2017 Aufstieg in die Division I, Gruppe A bei der Weltmeisterschaft der Division I, Gruppe B
 2017 Bester Stürmer der Weltmeisterschaft der Division I, Gruppe B
 2018 Aufstieg in die Top-Division bei der Weltmeisterschaft der Division I, Gruppe A

Statistik

(Stand: Ende der Saison 2017/18)

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Vereinigtes Königreich)
Eishockeyspieler (Maine Black Bears)
Eishockeyspieler (San Diego Gulls, ECHL)
Eishockeyspieler (Atlantic City Boardwalk Bullies)
Eishockeyspieler (Greenville Grrrowl)
Eishockeyspieler (Fresno Falcons, ECHL)
Eishockeyspieler (Idaho Steelheads, ECHL)
Eishockeyspieler (Belfast Giants)
Eishockeyspieler (Newcastle Vipers)
Eishockeyspieler (Sheffield Steelers)
Eishockeyspieler (HC Morzine-Avoriaz)
Britischer Meister (Eishockey)
Brite
Schotte
Geboren 1980
Mann

Colin Shields


شحور هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء صور في محافظة الجنوب، أطلق عليها في بعض الكتب «دار العز».

موقعها
ترتفع عن سطح البحر 475 متراً، وتبعد 23 كيلومتراً عن مدينة صور، و95 كيلومتراً عن العاصمة بيروت. تحدها قرى طيرفلسيه، الحميري، صريفا، أرزون، وكفرصير، ويحاذيها نهر الليطاني الشهير.

سكانها
يزيد عدد سكانها عن 15000 نسمة. وفيها الكثير من العائلات التي يعود وجودها إلى مئات السنين.

تاريخ شحور
يرجع تاريخها إلى أكثر من 2000 عام، وقد برزت أثناء الحكم العثماني للبنان، عرف من أعلامها العالم الجليل الشيخ محمد أبوالعلى، المتوفي عام 1630 م. تصدت للأمير ملحم الشهابي فأحرقها عام 1749، وواجهت هجوماً شرساً لأحمد باشا الجزار عام 1762.  سكنها القائد العاملي الكبير الشيخ الشهيد ناصيف النصار.
اجتمع فيها أعيان جبل عامل عام 1783، وقرروا الثورة ضد الجزار احمد باشا، لكن الحركة أحبطت باستشهاد حمزة وكريكر النصار.
ينتسب إليها العلماء الكبار من آل شرف الدين، والصدر، وابرزهم السيد صالح شرف الدين، السيد يوسف شرف الدين. والسيد عبد الحسين شرف الدين. والسيد موسى الصدر، والسيد محمد باقر الصدر (اللذان ينتسبان إلى شحور من جدهما الأول السيد صالح شرف الدين.الذي قدم إلى البلدة عام 1600 للميلاد.

ومنها الشيخ أحمد عارف الزين: صاحب مجلة العرفان وجريدة عامل وهو أول صحافي عاملي وأول عالم دين شيعي أصدر مجلة واسعة النطاق. ومجلة العرفان هي دائرة معارف كاملة، نقلت الينا صورة كاملة عن الأدب العاملي والعراقي، ولا سيما النجفي منه وقد لاقى صاحب العرفان في سبيل حرية ضميره وصدقه في عقيدته مصاعب كثيرة وله مؤلفات منها تاريخ صيدا، وللشيخ عارف الزين فضل على كثير من أهل الأدب.

من معالهما الأثرية
من أقدم معالمها الأثرية:

المساجد الأثرية
 مسجد الشيخ صالح مزيد: شيد ما قبل القرن السابع عشر على انقاض كنيسة وهو حاليا اطلال لكنه في طور البناء من جديد.
 المسجد الغربي وقد شيده الشيخ ناصيف النصار في القرن السابع عشر وأعاد ترميمه المهندس خير الله سميح الزين وهو أحد أحفاد الشيخ علي الزين المعروف قديما بصاحب شحور وقد حرص الاستاذ الزين على ابقاء مجمل ملامح المسجد كما هي فأولى عناية خاصة بحف احجاره والمحافظة عليها وجدد نوافذه وابوابه الخشبية بما ينسجم مع شكل المسجد التراثي فظهر جميلا يفوق الوصف تبعث قبته الداخلية الرحبة الشامخة السرور في القلب وقناطره المحكمة البناء توحي بالتراص والوحدة والوئام بين المؤمنين بالله الواحد الأحد.

المطاحن
 مطحنة آل مزيد التي كانت قائمة على نهر الليطاني لم يعد لها أي اثر في الوقت الحاضر

الحصون
 الحصن أو ما يسميه أهل البلدة بالقبو وهو عبارة عن حصن روماني قديم جدا كان مملوكا للحاج محمد حسين مزيد حتى منتصف القرن العشرين ثم انتقلت ملكيته إلى الحاج احمد الخليل.

وصلات خارجية
الموقع الرسمي للبلدة

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء صور
أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة لبنان الجنوبي
تجمعات شيعية في لبنان
قرى جبل عامل
قضاء صور
مدن لبنان

شحور


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 5 Ekim - II. Justinus, Bizans imparatoru (d. 520)
 tarihi bilinmeyen
 Abdül Muttalib bin Haşim, İslam peygamberi Muhammed'in dedesi (d. y. 497)
 İoannis Malalas, Yunan vakanüvis (d. 491)

578


manga ve anime serisi Naruto 'da kurgusal bir karakterdir.

Kakashi, Konohagakure (Konoha Köyü)'nin Jounin  ninjalarından birisidir. Kendisi; Uzumaki Naruto, Uchiha Sasuke ve Haruno Sakura isimli geninlerden  oluşan 7. Takıma Jounin  olarak atanmıştır. Kendisi ayrıca Kopyacı Ninja Kakashi (Kopī Ninja no Kakashi) veya Şaringanlı Kakashi (Sharingan no Kakashi) olarak da tanınmaktadır.

Sol gözündeki Sharingan'ı 13 yaşında Uchiha Obito, jou'nin hediyesi olarak armağan etmiştir.

Bu lakaplar kendisinin sol gözündeki bir özelliği kullanmak suretiyle 1000'den fazla jutsu kopyalamış olması gerçeğinden hareketle ortaya çıkmıştır. Sol gözündeki bu özellik, sadece  neredeyse yok olmuş olan Uchiha ailesinin bazı fertlerinde görülebilen, o aileye özgü genetik bir özelliktir. Normal gelişimini tamamlamış ve faal haldeki Sharingan özelliğine sahip olan sol gözünün kırmızı  göz bebeği içerisinde üç virgülümsü işaret bulunmaktadır.

Bu normal gelişimin üstünde yalnızca bir adet özel seviye daha vardır ki Kakashi'nin bu seviyeye manga'nın 275. bölümünde ulaşmış olduğu görülmektedir. Bu seviyenin ismi Mangekyou sharingan'dır. Bu seviyeye Uchiha İtachi'nin Kakashi'den önce ulaşmış olduğu animede ve manga belirtilmiştir. Özellikle Kakashi, eski takım arkadaşı olan Obito Uchiha'dan kalma huyu yüzünden her yere geç kalmaktadır.

(Kakashi Hatake) boy 180cm

Kakashi naruto shipuden serisinde (DMS) haline dönüşerek evrenin en güçlü enyiyi ve en üstün ninjası olmuştur kaguyaya neredyese 10-16 dakika arsında yen miştir naruto shipuden ve boruto animesinde güç sıralamasına 1. Sıradadır en üstün kişi naruto shipuden ve boruto animesinde 1. Kişidir en üstün sıralama * 1.Kakashi Hatake(DMS)
               * 2.Hogoromo .O
               * 3.ishiki   .O
               * 4.Madara uchiha
               * 5.Baryon mode naruto
               * 6.(EMS)sasuke

Geçmişi
Kakashi Hatake başlarda güçsüz ve güvenilmez gibi görünmüştür. Ancak kendisi istisnai  şekilde
çok yetenekli bir ninja olup, 6 yaşında Chuunin rütbesine 13 yaşında ise Jounin rütbesine erişmiş olan bir "harika çocuk"tur. Babası olan Hatake Sakumo; Konohanın Beyaz Diş'i ("White Fang" of Konoha, Konoha no Shiroi Kiba) olarak tanınmıştır ki, bu lakap kendisinin neredeyse Efsanevi Üçlü (Efsanevi Sannin, Sandaime Hokage'nin ünlü öğrencileri) ile aynı seviyede görülmesi dolayısıyla verilmiştir.

Kakashi'nin  Gençliğinin anlatıldığı Kakashi Gaiden arc süresince (manga bölümleri 239-244), Kakashi'nin sahip olduğu sharingan gözünün ve gözün dışındaki uzun yara izinin kökeni ve hikâyesi açıklanmaktadır. Bölüm Üçüncü Büyük Ninja savaşları sırasında geçmektedir. Bu sırada 13 yaşında olan Kakashi ve takım arkadaşları Uchiha Obito ve Rin, gelecekte Yondaime (Dördüncü) Hokage olacak olan kişinin komutası altında Iwagakure (Hidden Rock Village, Gizli Kaya Köyü) sınırları içinde bir görev üzerindedirler.

İzleyen savaş süresince, Kakashi'nin Sharingan'ı kullanmasından dolayı bugünkü şöhretine kavuşur. Ayrıca kendisinin gözetmenliğini yaptığı Hayatta Kalma Eğitim Sınavını alan her olası Genin takımını sınavdan bırakmasıyla tanınmıştır. Üçüncü Hokage gibi ve muhtemelen Jiraiya ve Dördüncü Hokage gibi, olası öğrencilerini seçmek için adı kötüye çıkmış olan "Bell-Test" (Zil Sınavı) isimli bir sınav uygular. Görünürde sınav Akademi mezunu  öğrencilerin her birinin Kakashi'den bir zil kapması gereken bir tür eğitim şeklindedir. Ancak sınavın nihai hedefi olası Genin adaylarının "takım çalışması" ve fedakarlık özelliklerini ölçmektir. Kakashi'nin gerçek Genin mezuniyet sınavı olarak kullandığı bu sınav, Akademiden mezun olan öğrenciler arasından olası Genin'leri,%99 gibi yüksek bir  başarısızlık oranıyla ayıklamaktadır (Bu sınava giren mezunların %99 u kalmıştır). Kakashi'nin sınavının diğer Jounin'lerinkine göre daha zahmetli ve zorlu olduğu düşünülse de Üçüncü Hokage, Kakashi'nin önceki takımları bırakmasının son derece doğru ve akıllıca olduğunun ortaya çıktığını düşünmektedir. 7. Takım (Naruto, Sasuke, Sakura) Kakashi'nin sınavını geçen ilk takım olmuştur. Daha sonra Sasuke'nin gitmesiyle Sai gelmiştir.

Kakashi'nin Sharingan'ı
Sharingan'ın kendisine verdiği avantajla ile, eşi benzeri görülmemiş başarılara imza atmıştır. Sharingan sayesinde 1000 ve üstü sayıda tekniği öğrenmiştir. Sayısız savaştan galip çıkarak, eşsiz bir tecrübe kazanmıştır. Kakashi Sharingan'ını geliştirir ve Mangekyo Sharingan'ını ortaya çıkarır. Ancak bunu planlı bir şekilde yapmamıştır. Kakashi'nin Mangekyou Sharingan'ı elde etmesi Rin'i öldürmesiyle gerçekleşmiştir. Bu olaya tanık olan Obito Uchiha (Tobi) onunla birlikle Mangekyou Sharingan'ı uyandırmıştır. Diğer sharingan'lardan farklı olan bu teknik Boyutlar arası geçiti sağlar. (aslında bu teknik, Obito Uchiha'nın (Tobi) mangekyou sharingan'ındaki boyut değiştirme teknikleriyle aynıdır. Hatta anime ve manganın bir bölümünde Kakashi ve tayfası Sasuke Uchiha'yı ararken Tobi ile karşılaşır ve onun boyutlar arasında yolculuk yaptığını düşünen ilk kişidir. Kakashi, bu teknikle herhangi bir nesneyi başka bir boyuta yollayabilir fakat nereye yolladığını bilmez. Dolayısıyla bu Kakashi'nin boyutlara hakim olmadığını gösterir. Obito Uchiha ise boyutlara hakimdir) Kakashi bu tekniğiyle Deidara'nın kolunu kopartıp bir kısmını başka bir boyuta götürüp parçalamıştır.

Hatake Kakashi
Kurgusal erkek karakterler

Kakashi Hatake


Joseph Strauss ist der Name folgender Personen:

* Joseph Strauss (Musiker) (1793–1866), österreichischer Geiger, Komponist und Kapellmeister
 Joseph Strauss (Mikrobiologe) (* 1963), österreichischer Mikrobiologe, Genetiker und Hochschullehrer
 Joseph Baermann Strauss (1870–1938), US-amerikanischer Ingenieur

Siehe auch:
 Josef Strauß

Joseph Strauss


Tablica

Tablica jesenskog dijela prvenstva

***izvor - sportske novosti - 4.12.2007g.

Završna tablica

Izvori
 http://www.rsssf.com/tablesk/kroa08.html

2007./08.
Zagrebačka-0-JŽNL

Jedinstvena Zagrebačka ŽNL 2007./08.


La Estación Ferroviaria de Régua, conocida igualmente como Estación de Peso da Régua, es una plataforma de las líneas del Corgo y Duero, que sirve a la localidad de Peso da Régua, en el Distrito de Vila Real, en Portugal. Fue inaugurada en 1879.

Características

Localización y accesos
Se encuentra junto a la localidad de Peso da Régua, con acceso por la Avenida de la Estación.

Descripción física
En enero de 2011, presentaba 4 vías de circulación, con 379, 438, 350 y 319 metros de longitud; las plataformas tenían 255 y 216 metros de longitud, y 35 centímetros de altura. En octubre de 2004, esta plataforma tenía la clasificación D de la Red Ferroviaria Nacional, se podían efectuar aquí maniobras y abastecimiento de gasóleo, y tenía un sistema de información al público, gestionado por la Red Ferroviaria Nacional.

Servicios

En mayo de 2011 esta estación era utilizada por servicios de pasajeros de las categorías Regional e InterRegional de la transportista Comboios de Portugal.

Historia

Fue inaugurada en 1879, habiéndose asumido, desde el principio, como una plataforma de elevada importancia, debido al transporte del Vino de Porto.

Véase también
 Línea del Duero
 Línea del Corgo
 Caminhos de Ferro Portugueses
 Red Ferroviaria Nacional
 Peso da Régua

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Régua
Régua
Régua
Peso da Régua
Patrimonio edificado en Peso da Régua
Regua

Estación de Régua