ත්‍රිකුණාමලය නගරය

ලංකාවේ ප්‍රධාන ජන වර්ග තුනම සම සමව ජීවත්වන ත්‍රිකුණාමල නගරය "සහජීවනයේ නගරය" ලෙස හැඳින්වෙනවා... ත්‍රිකුණාමලය ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ අගනගරය වන අතර දිස්ත්‍රික්කයේ සම්පූර්ණ භූමි වර්ගප්‍රමාණය වර්ග කිමී 2,727 ක්. 2012දී සම්පූර්ණ ජනගහනය 378,182 ක්. ජනතාවගේ ප්‍රධාන ජීවිකාව ගොවිතැන සහ ධීවර කර්මාන්තය විදිහට හඳුන්වන්න පුළුවන්.

ත්‍රිකුණාමල නගරයේ සංචාරකයින් බහුලවම ගැවසෙන වෙරළ තීරය වෙන්නේ Dutch Bay වෙරළ තීරය තමයි. කොළඹ ගාලුමුවදොර වෙරළ තීරය හා සමානව ම පෙම්වතුන්, කුඩා ළමුන්, පවුලේ සාමාජිකයින්ගෙන් දවස පුරා පිරී ඉතිරෙන මෙම වෙරළ තීරයේ සංචාරකයින් සඳහා ජලක්‍රීඩා පහසුකම් පවා ක්‍රියාත්මකයි. මීටර් පන්සියයකට අධික දුරකට පවා මුහුදේ අවිද යා හැකි මෙම මුහුදු තීරයේ දැඩි රැල්ලක් නම් ඇත්තෙම නෑ. උදෑසන නිසා අපි එහි පිවිසෙනකොට හිටියේ ධීවර කර්මාන්තයේ යෙදෙන පිරිස් පමණයි...

Dutch Bay වෙරළ තීරය අවසන් වන්නේ ත්‍රිකුණාමලය ලන්දේසි බළකොටුව සීමාවෙන්... බළකොටුවට ඉදිරියෙන් පිහිටා තිබෙන්නේ සංඝමිත්තා විහාරය. වන්දනා අරමුණෙන් පැමිණෙන පිරිස් සඳහා නවාතැන් පහසුකම් පිරිනමන සංඝමිත්තා විශ්‍රාම ශාලාව පිහිටා තිබෙන්නෙත් මෙම විහාරයට යාබදවයි. රට පුරා කොහේ ගියත් හමුවන බව කියන, සුප්‍රකට මාතර බත්කඩේ තිබෙන්නෙත් ඒ ආසන්නයේමයි. ගෝකණ්න රාජමහා විහාරය සහ දෙස් විදෙස් සුපතල තිරුකෝණේෂ්වරම් හින්දු කෝවිල පිහිටා තිබෙන්නේ ලන්දේසි බලකොටුව තුළයි.

ත්‍රිකුණාමල කොටුව

ත්‍රිකුණාමල නගරයේ ඇති මනරම්ම ස්ථානයක් ලෙස ත්‍රිකුණාමල කොටුව හඳුන්වා දිය හැක. නගරයේ එක් කෙළවරෙක මුහුද හා මයිම්ව ඇති ගල් පරුවතයක ප්‍රතාපවත්ව නැගී සිටින්නා වූ මෙම ෆ්‍රෙඩ්රික් කොටුව 1623දී පෘතුගීසි ජාතිකයන් විසින් ඉදිකරන ලදි. ලන්දේසීන්, ඉංග්‍රීසීන් මෙන්ම ප්‍රංශ ජාතිකයන්ද පසුකාලීනව කොටුව අත්පත් කරගෙන සිට ඇත. කොටුවේ පුරාවෘත්තය රැගත් පුවරුවක් කොටුවට ඇතුළු වනවාත් සමගම වම් අත පැත්තේ පවුරේ එල්වා ඇත.

17වන සහ 20වන ශතවර්ෂ අතර කාල පරාසයේදී ත්‍රිකුණාමල කොටුව යුද ගැටුම් වල ඉදිරි වළල්ලක්ව පැවතී ඇත. කොටුවේ අයිතිය හමුදාවකට එකල පටන්ම මහත් අස්වැසිල්ලක්ව තිබුනු බව පැහැදිලිය. ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාවේ ගජබා රෙජිමේන්තුවේ කඳවුරක් ලෙස කොටුවේ කොටසක් අදටත් යොදා ගැනෙන අතරම දිස්ත්‍රික් ලේකම් කාර්යාලය, අතිරේක මැතිවරණ කොමසාරිස් කාර්යාලය යනාදී රජයේ වැදගත් ගොඩනැගිලි රාශියක් කොටු පවුර තුල කේන්ද්‍රගතව පවතී.

කොටුව අභ්‍යන්තරයේ ආරක්ෂක අංශ විසින් පවත්වාගෙන යන පන්සලක් ඇත. මෙය ක්‍රි.ව.3වන සියවසේදී මහසෙන් රජතුමා විසින් දේවාලයක් කඩා දමා එතැන ඉදි කළ, පසුව පෘතුගීසී ආක්‍රමණිකයන් විනාශ කර දැමූ, ගෝකණ්ණ රජමහා විහාරය නමින් පවත්වාගෙන යනු ලැබේ. එහි උසැති හිටි පිළිමවහන්සේ නමකි. මෙම පිළිමය පාමුල සිට ත්‍රිකුණාමල නගරය ඇතුළු අවට පරිසරය දර්ශනීයව දැකගත හැකිය. සුප්‍රසිද්ධ හින්දු දෙවොලක් වන තිරුකෝණේස්වරම්  කෝවිලත්, ලවර්ස් ලීප් නම් මහා ප්‍රපාතයත් පිහිටියේද කොටුව ඇතුලතය. කොටුව තුල තුරු ගොමු, කඳු ගහන වටපිටාව කොටුවේ සුන්දරත්වය වඩ වඩාත් තීව්‍ර කරයි. ත්‍රිකුණාමල කොටු පවුර තුල සැලකිය යුතු මුවන් ප්‍රජාවක් කල් ගෙවන අතර උන් බෙහෙවින්ම හීලෑය.

තිරුකෝනේෂ්වරම් කෝවිල

-ඒස්වරම් ප්‍රත්‍යයෙන් නම අවසාන වන ශිව දෙවියන් සඳහා ඉදිවුණු සුප්‍රකට ශ්‍රී ලාංකේය කෝවිල් 5ක් තිබෙනවා. ඒවා ලංකාව වටා මුහුදු වෙරළට යාබද ස්ථාන පහක පිහිටා තිබෙනවා. මඩකලපුවෙ කාන්තෝන්දීශ්වරම් කෝවිල , ත්‍රිකුණාමලයේ කෝණේෂ්වරම්, යාපනයේ නගුලේශ්වරම්, හලාවත මුන්නේෂ්වරම්, මන්නාරමේ තිරිකේදීශ්වරම් ඒ දේවාල පහයි.

වසර 6500ක ඉතිහාසයකට උරුමකම් කියන බව හින්දු පූජකයින් විශ්වාස කරන තිරුකෝනේස්වරම් කෝවිල රාම රාවණා යුගයේ සිටම පැවැත එන බව ඔවුන්ගේ විශ්වාසයයි. නමුත් අද ෆ්‍රෙඩ්රික් කොටුවෙ උච්ඡතම ස්ථානය වූ ස්වාමි කන්දේ මුදුනත අපට දක්නට ලැබෙන කෝවිල 1952දී අළුත්වැඩියාකල ආකාරයට පෙනෙන්නට තිබෙනවා. කණු දහසකින් සමන්විතව තුබූ විවිධ ධනයන්ගෙන් හෙබි පැරණි තිරුකෝනේස්වරම් දේවාලය 1620 දශකයේදී පෘතුගීසි ආක්‍රමණිකයන් විසින් සමතලා කරවූ බව වාර්තා වේ.

ශිව දෙවියන් උදෙසා ලොව පුරා ඉදි කර ඇති දේවාල අතරින් වඩාත්ම බලවත් දේවාලය මෙය බව බැතිමතුන්ගේ විශ්වාසයයි. කෝවිලේ ප්‍රධාන උත්සවය වාර්ෂිකව අප්‍රියෙල් මාසයේදී පැවැත්වේ. දෛනික පූජාවන් උදෑසන 7.15, 11 සහ සවස 4 යන වේලාවන්හී පැවැත්වේ. දහවල් කාලය වන විට තිරුකෝනේස්වරම් කෝවිල අවට භූමිය අව්වෙන් ගිනියම් වීම නිසා ඇවිදීම දුෂ්කරය. ගිනියම් වැල්ලේ කිසිඳු කඩිමුඩියකින් තොරව සක්මනේ යෙදෙන හින්දු භක්තිකයෝ ඔවුන් මෙම ස්ථානයට දක්වන ගෞරවය විද්‍යාමාන කරයි.

තිරුකෝනේෂ්වරම් කෝවිලට පිවිසීමට පළමුව ෆ්‍රෙඩ්රික් කොටුවට ඇතුළු විය යුතුය. කොටුවට ඇතුළු වූ පසු මාර ගස් පේළිය පසු කරමින් ස්වාමි කන්ද තරණය කළ විට තිරුකෝනේස්වරම් කෝවිලට ලඟා විය හැකිය. ලිංග ජූජාව ශිව භක්තිකයින් විසින් මහත් භක්තියෙන් කරන පූජාවක්.... ඒ නිසාම ශිව කෝවිල්වලට ආශිර්වාද පතා අලුත විවාහ වූ අයවලුන් පැමිණෙන බව සඳහන්... විශේෂයෙන්ම දරුඵල පතා ශිව දේවාලවලට භාරහාර වීම සිදුවෙනවා.

කුළුණු දහසක කෝවිල

මුල් කෝවිල විවිධ කාල පරිච්ඡේදයන්හි අඛණ්ඩව ව්‍යාප්ත විය. තිරුකෝනේස්වරම් කෝවිල් සංකීර්ණය සැලකිය යුතු ලෙස විශාලකොට ඉදිරිකරන ලද්දේ මුල් චෝල හා මුල් පාණ්ඩ්‍ය රාජධානියේ පංච ද්‍රවිඩයින්ගේ පාලන සමයේදීය. පල්ලව, චෝළ, පාණ්ඩ්‍යා සහ යාපනය ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පීය බලපෑම් මෙම සංකීර්ණය තුළ දැකිය හැකිය. විශාලතම එකතු කිරීම් සිදු කර ඇත්තේ එලාර මනූ නීදි චෝලන් (ක්‍රි.පූ. 205 සිට ක්‍රි.පූ. 161 දක්වා අනුරාධපුර පාලනය කළ චෝල පාලක එලාර රජු) විසිනි.

වාර්ෂික කෝන්ස්වරම් කොවිල් උළෙලට ත්‍රිකුණාමලයේ භද්‍රකාලි දේවාලය, පපනාසුචුනෙයි ශුද්ධ ළිඳේ පවනාසම් තීර්ථය සහ කොනසාර් මලෙයි අවට බැක් බේ මුහුද (තීර්තම් කරත්කරෙයි) ඇතුළත් වේ.

පෘතුග්‍රීසීන් සිදුකල විනාශය

1622 සහ 1624 අතර පෘතුගීසි යටත් විජිත යුගයේ ආගමික ප්‍රහාරවලින් මෙම සංකීර්ණය විනාශ වූ අතර පෘතුගීසීන් විසින් එහි සුන්බුන් වලින් එම ස්ථානයේ බලකොටුවක් ඉදිකරන ලදි. නගරයෙන් පිටත පිහිටා ඇති 1632 දී ඉදිකරන ලද කෝවිලක කොනේෂ්වර් කෝවිලෙහි තබා තිබූ පිළිම යම් ප්‍රමාණයක් තිබේ. විද්‍යාඥයෙකු හා ගවේෂකයෙකු වන ආතර් සී. ක්ලාක්ගේ අනුග්‍රහයෙන් පුරාවිද්‍යාඥයින් කණ්ඩායමක් සමග කල ගවේෂණයකදී දියයට හා ගොඩබිම් නටබුන්, මූර්ති සහ චෝළ ලෝකඩ පිලිම සොයා ගැනීමෙන් පසුව තිරුකෝනේෂ්වරම් නැවතත් ලොව පුරා අවධානය දිනා ගත්තේය.

තිරුකෝනේස්වර් කෝවිල ගැන අතීත සටහන්

ග්‍රීක ලේඛක ස්ට්‍රාබෝ, එරටොස්තීනස් සහ ඔනේසික්‍රිටස්ගේ සටහන් උපුටා දක්වමින් ස්වාමි පර්වතය මත ඉදිකරන ලද පූජනීය ස්ථානයක් විස්තර කරයි. මෙම කොවිල අඩි 400 ක් කෙලින්ම මුහුදට වැටෙන කඳු බෑවුමක් අසල ඇති බව ඔහු ලියා ඇත. සමකාලීන ඉතිහාසඥයින් වන එස්. පත්මනාදන් සහ පෝල් ඊ. පීරිස් විශ්වාස කරන්නේ ක්‍රි.ව. 300 සිට කොනේෂ්වරම් කෝවිලට ලිඛිත ඉතිහාසයක් ඇති බවයි. ක්‍රි.ව. 300 දී ලියන ලද පැවණි සංස්කෘත ගීතාවලියක් වන වායූ පුරාණයේ තිරුකෝනේශ්වර කෝවිල ගැන සඳහන් වන බවට විශ්වාස කෙරෙනවා.

තිරුකෝනේශ්වර කෝවිල උපත පිළිබඳ පත්මනාදන්ගේ මතය අනුව, කොනස්වරම් කෝවිල බොහෝ විට හින්දු සිද්ධස්ථානයක් ලෙස ස්ථාපිත කර ඇත්තේ ඉන්දියාවේ කාලිංගයේ සිට මෙරටට වෙළඳාමට පැමිණි වෙළඳ ප්‍රජාවන් විසිනි.

18 වන සියවසේ දමිළ වංශකථාවක් වන යාල්පාන වඉපාවා මලයි, විජය සහ ඔහුගේ අනුගාමිකයන් හත්සියයක් තිරුකෝනෙස්වර් දෙවොලට සම්බන්ධ කරයි. විජය සහ ඔහුගේ කණ්ඩායම දිවයිනට පැමිණි පසු ඊශ්වරම් කොවිල් පහ පුළුල් ලෙස අලුත්වැඩියා කළබව එහි සඳහන් වෙනවා. පසුව ඔවුන් පාන්ඩ්‍ය දේශයෙන් කුමාරිකාවන් ගෙන්නා ගත් අතර එවක ස්ව්දේෂිකයින් සමගද මිශ්‍රවීම ඇරඹුනා.

තිරුකෝණේෂ්වරම්


James, Jimmy, or Jim Wright may refer to:

Arts and entertainment
James Wright (poet) (1927–1980), American poet
James Wright (singer), Filipino-Australian singer
Big Jim Wright  (James Quentin Wright) (1966–2018), American musician
Jimmy Wright (actor), American stage and screen actor
Jimmy Wright (artist) (born 1944), American visual artist

Politics and the law

United States
James Wright (governor) (1716–1785), British colonial governor of the province of Georgia, and 1st Baronet, of Carolside
J. Skelly Wright (1911–1988), American judge
James A. Wright (Pennsylvania politician) (1902–1963), U.S. Congressman from Pennsylvania
James A. Wright (Wisconsin politician) (1873–1911), Wisconsin politician and businessman
James Henry Wright (1838–1905), American jurist and politician
James L. Wright (1925–1990), Pennsylvania politician
Jim Wright (1922–2015), U.S. Congressman from Texas, Speaker of the House
Jim Wright (commissioner), American politician and businessman from Texas

Elsewhere
Sir James Wright (governor) (1716–1785), British colonial governor of the province of Georgia, and 1st Baronet, of Carolside
Sir James Wright, 1st Baronet (1730–1804) of Ray House, Essex and Resident at Venice, British diplomat
James Wright (Jamaican politician) (1904–1984/85), member of the Legislative Council of Jamaica
James R. Wright, Canadian diplomat
James William Wright (1854–1917), Australian architect and politician

Science and academics
James Wright (academic) (born 1939), former Vice-Chancellor, Newcastle University
James Wright (historian) (1939–2022), President of Dartmouth College, historian
James Wright (palaeontologist) (1878–1957), Scottish paaeontologist, geologist and fossil collector
James C. Wright, American classical archaeologist
James D. Wright (1947–2019), American sociologist

Sports

Baseball
Jim Wright (1920s pitcher) (1900–1963), Major League Baseball pitcher
Jim Wright (1970s pitcher) (born 1950), Major League Baseball pitcher
Jim Wright (1980s pitcher) (born 1955), Major League Baseball pitcher

Cricket
James Wright (cricketer, born 1948), English cricketer
James Wright (cricketer, born 1874) (1874–1961), English cricketer
James Wright (cricketer, born 1912) (1912–1987), English cricketer
James Wright (New Zealand cricketer) (born 1946), New Zealand cricketer

Gridiron football
James Wright (tight end) (born 1956), American football tight end
James Wright (wide receiver) (born 1991), American football player
James Earl Wright (American football) (1939–2009), gridiron football defensive back and quarterback
Jim Wright (American football coach) (born 1935), American football coach

Other sports
James Leroy Wright (1938–2020), American basketball player
Jimmy Wright (golfer) (born 1939), American professional golfer
James Wright (ice hockey) (born 1990), Canadian ice hockey player
James Wright (rugby) (1863–1932), rugby union footballer of the 1890s for England, and Bradford F.C.
James Wright (speedway rider) (born 1986), British motorcycle speedway rider
James Wright (footballer) (1892–?), footballer for Cliftonville and Huddersfield Town
Jim Wright (Australian footballer) (born 1949), Australian rules footballer (Geelong)
Jim Wright (footballer, born 1910) (1910–1978), English footballer
James Earl Wright, a ring name of American professional wrestler Dale Veasey (born 1960)

Other fields
James Wright (antiquarian) (1643–1713), antiquary and writer
James Wright (doctor) (1927–2022), Australian medical professional
James Wright (inventor), American creator of Silly Putty
James Wright (potter) (1819–1887), New Zealand potter
James Homer Wright (1869–1928), American pathologist
James Hood Wright (1836–1894), American banker, financier and railroad man
James W. Wright, executive director of the Development Authority of the North Country
James Whitaker Wright (1846–1904), English mining company owner
James William Wright (1854–1917), Australian architect and politician

See also
Jamey Wright (born 1974), baseball player
Jamie Wright (born 1976), ice hockey player
Jay Wright (disambiguation)
Cottage Grove State Airport or Jim Wright Field, Lane County, Oregon, USA

James Wright


Gabriel Milan (født 1631, død 26. marts 1689 i København, Danmark) var guvernør i Dansk Vestindien i fra 1684 til 1686.

Milan kom fra en velstående portugisisk adelsfamilie og som ung rejste han ud. I Amsterdam var han købmand og kom i kontakt med prins Jørgen af Danmark, hvor han blev hans bankier på hans udenlandsrejse i perioden 1667-70.

Han fik god kontakt med det danske hof, og Peder Schumacher Griffenfeld brugte ham i de følgende år til indkøber af juveler til dronningen og kunst til kongen. Milan blev i 1668 udnævnt til dansk faktor og i 1671 til generalfaktor i Amsterdam med hjælp fra Griffenfeld. Kort tid efter kom han på kant med den danske legation i Haag. På samme tid forværrede hans økonomiske situation sig, da han i stadig større udstrækning måtte forskudtere store beløb for den danske konge. Yderligere døde manden, som havde finansieret meget af hans personlige forbrug, hans svoger Josva Abensur.

I 1678 rejste han til København for at inddrive noget af det, kongen skyldte ham. Inddrivelsen af gælden gik langsomt, og Milan og hans familie led stor nød i de følgende år. Kongen udnævnte derfor Milan som guvernør i Dansk Vestindien i 1684 i stedet for at nedbetale gælden. På Sankt Thomas, som Dansk Vestindien bestod af den gang, førte han et meget strengt og tyrannisk regime overfor øens befolkning. Forgængeren i hans stilling, Adolph Esmit, havde han fået besked om at sende hjem til København, men han kastede ham i stedet i fængsel i et udpresningsforsøg. Til sidst blev klagerne over Milan så stærke, at koloniledelsen i 1686 kaldte ham hjem til København. Her blev han stillet for retten og dømt til Fortabelse af Ære, Liv og Gods i 1687, en dom som blev stadfæstet af Højesteret i 1689. Den 26. marts samme år blev Milan halshugget på Kongens Nytorv.

Eksterne henvisninger
 Laurs Laursen: Dansk biografisk Lexikon om Gabriel Milan

Dansk Vestindiens guvernører

Gabriel Milan


An Cyrtorchis letouzeyi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dariusz Lucjan Szlachetko ngan Tomasz Sebastian Olszewski. An Cyrtorchis letouzeyi in nahilalakip ha genus nga Cyrtorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyrtorchis

Cyrtorchis letouzeyi


Alpiderne eller den alpinske bjergkæde er bæltet af bjergkæder, der løber primært langs den eurasiske kontinentalplades sydlige kant fra Atlanterhavet gennem bl.a. Alperne og Himalaya til Sydøstasien. der omfatter en række bjergkæder, som strækker sig over mere end 15.000 km langs den sydlige kant af Eurasien, der strækker sig fra Java og Sumatra, gennem [[Indokina], Himalaya og Transhimalaya (Tibet), bjerge i Iran, Kaukasus, Anatolien, Middelhavet og ud i Atlanterhavet.  Det omfatter fra vest til øst de store bjergkæder i Atlasbjergene, Alperne, Kaukasusbjergene, Alborz, Hindu Kush, Karakoram og Himalaya. Det er den næstmest seismisk aktive region i verden efter det omgivende pacifiske bælte (Ildringen), med 17 % af verdens største jordskælv.

Referencer

Pladetektonik
Europas geografi
Asiens geografi
Afrikas geografi
Bjergkæder

Alpiderne


La liste des maires de Drumettaz-Clarafond rassemble la liste des maires de Drumettaz-Clarafond en France.

Liste des maires

.

Notes et références

Notes

Références

Drumettaz-Clarafond

Liste des maires de Drumettaz-Clarafond


Akdağmadeni, Yozgat'a bağlı bir ilçedir. Doğuda Sivas'ın Şarkışla ilçesi, güneyde Çayıralan, batıda Sarıkaya ve Saraykent, kuzeyde ise Kadışehri ile çevrilidir. İlçenin güneyi sarıçam ve meşe ormanlarıyla kaplıdır.

İklimi
İlçe iklimi karasal iklim ile Karadeniz iklimi arasında bir tipe sahiptir. İlçe yaylada olduğundan Orta Anadolu'nun iklimine de benzerliği vardır. Yazları çok sıcak; kışları aşırı soğuk olmaz. Kar yağışı, Yozgat'ta olduğu gibi, Kasım ayının ortalarını bulur, Nisan ayına dek yerde kaldığı olur. Yıllık yağış miktarları ortalamada 478-500 milimetredir. Yazın sıcaklık 20-25 derece arasında değişmektedir. Yıllık sıcaklık ortalaması 8-12 derece arasında oynar. Bunun %50-60 ı bitki mevsiminde yağar. Havası genellikle rutubetlidir. Rüzgarlar, doğu ve güneyden eser. Kuzey rüzgarlarına karşı dağlar koruyucu bir durumdadır.

Bitki örtüsü
Akdağmadeni bölgenin geneline oranla daha çok yağış aldığı için doğal bitki örtüsünü genelde ormanlar oluşturmaktadır. İldeki en geniş orman alanına sahip olan Akdağmadeni'nde sarıçam, ardıç, yabani fındık, alıç ve palamut gibi ağaç türleri bulunmaktadır. Orman dışındaki alanlar ise, daha çok mera olarak değerlendirilen bozkırlar ve çayırlardır. İlçe topraklarının %32,5'i ormanlarla kaplıdır. Türkiye orman ortalaması 13,6; İç Anadolu Bölgesi orman ortalaması ise ancak %8'dir.

Akdağmadeni ilçesi orman yüzdesinin, dahil olduğu İç Anadolu Bölgesi'nden fazla oluşunun yegane sebebi, yükseltinin fazlalığı ve İç Anadolu'ya oranla geçiş iklim tipinde bulunmasıdır. Bundan 20 yıl önce ilçe yüzölçümünün %49'u ormanlarla kaplıydı. Ancak son yıllardaki tarla açmaları nedeniyle arazinin ancak %32'sinde orman örtüsü kalmıştır. İlçede ormanlık saha daha çok güneydoğu bölümdeki dağlık alanda yoğunlaşmaktadır. Buralarda büyük yerleşim yerleri olmadığından orman örtüsü varlığını muhafaza etmektedir. İlçe ormanlarının %65,6'sı koru ormanı, %34,4'ü baltalık ormanıdır. İlçede yer yer yayvan yapraklı ormanlar (Meşelikler) ve iğne yapraklı ormanlar (boyu 25-30 metreyi bulan Karaçam ve Kızılçam) bulunur. Yayvan yapraklı ormanlarla iğne yapraklı ormanlar, karışık olarak görülür.

İlçenin batısında, Sazlıdere Köyü ve karşısından itibaren ilçe sınırına kadar ana yol üzeri ve çevresi özellikle kuzeye düşen kısmı tamamen meşelik kaplıdır. Oluközü Köyü Meşe Korusu Anadolu'da ayrı bir nadide yer olarak gösterilir. Köy halkı arasında yerleşen düzenli kesim (teskere) anlayışı ile koruluğu 20 bölgeye ayırarak her sene bir kesim aralığında kullanılıp diğer sene başka kesim aralığına geçilmektedir.

İlçenin ormanları yaş itibarıyla çok gençtir. Ortalama 10-15 metre yüksekliğinde olan sarı çam ağaçlarının arasında az miktar da karamaz ağacı bulunmaktadır. Karamaz ağacı Türkiye'de sadece bu ilçede bulunmaktadır. Karamaz ağacı daha çok ilçenin kuzey doğusunda, doğu ormanlarının güneye bakan yamaçlarında yetişmektedir. Akdağmadeni ormanlarında bir miktarda fındıklı Fındık Ağaçları bulunmaktadır. Bunlardan başka özel olarak yetiştirilen, bol miktarda Elma, Armut, Erik, Vişne ve Şeftali ve Kaysı Ağaçları vardır. Ev önlerinde Üzüm Asmaları, dere boylarında Söğüt Ağaçları, Selvi Kavakları, Son yıllardaki "Benim bir dikili kavağım var" kampanyasıyla birçok yere Orman İşletmesi Müdürlüğü'nün temin etmiş olduğu çam fidanları dikilmektedir. Özellikle eski Rum ve Ermenilerden kalan evlerin önünde asırlık ceviz ağaçları bulunmaktadır. Ceviz neslinin devam etmesinde izinsiz kesilmemesine borçludur. Yaz aylarının bunaltıcı sıcaklarında serinletici etkisi, temiz havasıyla Akdağmadenililer'in mesire yeri durumuna gelen ormanlarda, yeşilin her türlü tonunu görmek mümkündür. Özellikle ilçe merkezi yakınındaki, kaynak suyunun bulunduğu "Kadıpınarı" hafta sonu tatillerinde ve bayramlarda halkı kendine çekmektedir.

İlçenin adı
Yöre isminin belirlenmesinde, sahip olduğu ve işletilmeye açılan yeraltı madenlerinin büyük rolü olmuştur. 1815'te Akdağ eteklerinde Çinko-Kurşun madeni işletmesi kurulmuş ve "Maden" kelimesi zamanla bu yerleşim yerinin ismi olmuştur. Maden işçilerinin akınıyla yerleşik köy düzenine geçilen bu yöre, belirli bir süre "Maden" adıyla anılmıştır. Akdağ eteklerinde kurulması nedeniyle de, dağın ismine atıfla "Akdağlar'dan çıkan maden" anlamına gelen Akdağmadeni adını almıştır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Akdağmadeni Kaymakamlığı
 Akdağmadeni Belediyesi

Akdağmadeni


La laguna de las Yeguas, también conocida como laguna de Cubillas o llagona Murias, se sitúa en la comarca de Sanabria, de la provincia de Zamora, España, dentro del término municipal de Trefacio, pedanía de Murias. Se encuentra enclavada en el extremo noreste del parque natural del Lago de Sanabria y Alrededores, muy próxima a los límites jurídico-administrativos de este espacio protegido.

Protección
Se incluyó dentro del área de protección del parque natural en 1990, tras la modificación de los límites iniciales de 1978 y de la regulación y organización de ese espacio natural.

En la montaña de la comarca de Sanabria se contabilizan más de cuarenta lagunas y, de ellas, más de veinte se encuentran dentro del área de protección del Parque.

Características
La laguna se encuentra situada a una altitud de 1.795 m, a los pies de «Peña Cabrita» (1.904 m), en las estribaciones de la  Sierra de la Cabrera.

Al igual que otras lagunas de la zona, es de origen glaciar, formando parte del conjunto lagunar de origen glaciar de Sanabria, uno de los más importantes de España.

Se creó por el cierre de morrenas de fondo y laterales. Cuenta con un perímetro de 1.425 m, una superficie  de 78.000 m² y una profundidad máxima de 6,6 m, es la segunda en tamaño de las lagunas o "llagonallos" de la sierra de la Cabrera en la comarca de Sanabria, tras la Laguna de los Peces, teniendo en cuenta además que ésta ha sido represada para el riego.

Está formada por dos cubetas, producto de la excavación glaciar, orientadas de noroeste a sudeste, siendo la cubeta occidental más pequeña que la oriental.

La laguna, como otras del territorio del parque natural, se encuentra en proceso de colmatación por carex y durante el invierno se mantiene helada debido a las bajas temperaturas del lugar.

El rebosamiento de sus aguas se vierte en el Arroyo de la Forcadura, que al unir sus aguas al Arroyo del Fueyo forman el río Forcadura, que desciende por el cañón del mismo nombre hasta la localidad de Vigo.

Geología
En sus alrededores, el Gneis "ollo de sapo", con sus cristales de cuarzo azul, es la roca más habitual. La presencia de esta antiquísima roca es muy estudiada por geólogos, por pertenecer a una franja de espesor variable que cruza desde el NO de Galicia, describiendo un arco en dirección SE hacia la Meseta, hasta el E de Sanabria.

Flora y fauna
El  entorno de la laguna ofrece una importante representación de turberas, pastizales y matorrales de alta montaña, como piornos, carquesas, carpazos y urces.

En sus aguas se pueden encontrar ranas, tritones y salamandras.

Acceso
A la laguna de las Yeguas se puede acceder en vehículo, por la carretera de montaña, ZA-103, desde San Martín de Castañeda hasta el aparcamiento de la Laguna de Los Peces y desde el final de la represa de esta parte un sendero de aproximadamente 2 km en dirección norte.

Gran Recorrido GR-84
Por el aliviadero de sus aguas, que se cruza a través de un pontón de lajas, pasa el sendero de Gran Recorrido GR-84 Montaña de Sanabria. Escasos metros más arriba se hallan tres antiguos chozos pastoriles, uno de ellos es de planta circular con tejado de tepes de turbera y otro de tejado de pizarra que se ha rehabilitado para refugio.

Véase también
 Anexo:Cuerpos de agua de Sanabria
 Anexo:Catálogo de Zonas Húmedas de Castilla y León
 Lista de espacios naturales de España
 GR-84

Referencias

Enlaces externos

 Plan de ordenación de los recursos naturales del espacio natural Lago de Sanabria y Alrededores (Zamora). Tomo II, parte dispositiva. Consejo Regional de Espacios Naturales Protegidos. Octubre 2010

Sanabria
Espacios naturales de la provincia de Zamora
Sanabria
Trefacio

Laguna de las Yeguas


Markus Fuchs (* 25. August 1991 in Bielefeld) ist ein deutscher Handballspieler. Er misst 2,02 m und wiegt 100 kg (2012).

Karriere
Markus Fuchs begann das Handballspielen bei der Spvg Steinhagen im Kreis Gütersloh. Seit 2006 ist er für GWD Minden am Ball. Er durchlief die B- und A-Jugend des Traditionsvereins und feierte neben Westfalenmeisterschaften, Westdeutschen Meisterschaften im Jahr 2008 die Deutsche Meisterschaft mit der B-Jugend. Seit seinem ersten A-Jugend Jahr bekam Fuchs Einsätze im Mindener Drittliga-Team und wuchs zu einem Leistungsträger heran. Im Jahr 2010 unterschrieb er seinen ersten Profivertrag mit einer Laufzeit von zwei Jahren, der ein Doppelspielrecht mit dem Mindener Drittliga-Team beinhaltete. Im November 2013 erhielt er ein Zweitspielrecht, um bis zum Saisonende auch beim Zweitligisten ASV Hamm-Westfalen zu spielen. Im Sommer 2014 verließ er Minden und steht seitdem in Hamm unter Vertrag.

Fuchs bestritt bisher vier Jugendländerspiele. Er spielt im linken Rückraum, kann aber auch auf der Mittelposition eingesetzt werden.

Weblinks
 Spielerporträt von Markus Fuchs

Einzelnachweise

Handballspieler (GWD Minden)
Rückraumspieler
Deutscher
Geboren 1991
Mann
Person (Spvg Steinhagen)

Markus Fuchs (Handballspieler)


Artiom Rafikovitch Minouline - en russe :  et en  - (né le  à Tioumen en Russie) est un joueur professionnel russe de hockey sur glace. Il évolue au poste de défenseur.

Biographie

Carrière en club
Formé au Gazovik Tioumen, il rejoint les équipes de jeunes du Metallourg Magnitogorsk. Il débute dans la MHL avec les Stalnye Lissy en 2015. Il est choisi au premier tour, en vingt-neuvième position lors de la sélection européenne 2015 de la Ligue canadienne de hockey par les Broncos de Swift Current. Il part alors en Amérique du Nord et évolue dans la Ligue de hockey de l'Ouest. Les Broncos remportent la Coupe Ed Chynoweth 2018. Il passe professionnel dans la KHL avec le Metallourg Magnitogorsk en 2019.

Carrière internationale
Il représente la Russie au niveau international. Il prend part aux sélections jeunes.

Statistiques
Pour les significations des abréviations, voir statistiques du hockey sur glace.

En club

| 2014-2015 || Stalnye Lissy || MHL || 2|| 0|| 0|| 0|| 0|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2015-2016 || Broncos de Swift Current || LHOu || 72|| 5|| 28|| 33|| 18|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2016-2017 || Broncos de Swift Current || LHOu || 70|| 8|| 42|| 50|| 21|| 14|| 2|| 5|| 7|| 8
|-
| 2017-2018 || Broncos de Swift Current || LHOu || 64|| 13|| 30|| 43|| 26|| 20|| 1|| 7|| 8|| 4
|-
| 2018-2019 || Silvertips d'Everett || LHOu || 51|| 1|| 17|| 18|| 26|| 10|| 0|| 4|| 4|| 0
|-
| 2019-2020 || Metallourg Magnitogorsk || KHL || 21|| 0|| 0|| 0|| 4|| 5|| 1|| 2|| 3|| 0
|-
| 2019-2020 || Zaouralye Kourgan || VHL || 13|| 1|| 3|| 4|| 2|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2020-2021 || Metallourg Magnitogorsk || KHL || 53|| 0|| 4|| 4|| 41|| 12|| 0|| 1|| 1|| 8
|-
| 2021-2022 || Metallourg Magnitogorsk || KHL || 46|| 3|| 10|| 13|| 34|| 16|| 0|| 3|| 3|| 2
|-
| 2022-2023 || Metallourg Magnitogorsk || KHL || 45|| 1|| 5|| 6|| 12|| 11|| 1|| 1|| 2|| 4
|-
| 2023-2024 || Metallourg Magnitogorsk || KHL || || || || || ||

Au niveau international

| 2018 || align="left"| Championnat du monde junior || 5|| 0|| 0|| 0|| 4|| 0|| align="left"| Cinquième place
|-
| 2022 || align="left"| Jeux olympiques || 0|| 0|| 0|| 0|| 0|| 0|| align="left"|  Médaille d'argent

Notes et références

Naissance à Tioumen
Défenseur de hockey sur glace
Naissance en octobre 1998
Joueur international russe de hockey sur glace
Joueur des Broncos de Swift Current
Joueur des Silvertips d'Everett
Joueur du Zaouralye Kourgan
Joueur du Metallourg Magnitogorsk
Joueur de hockey sur glace aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Médaillé d'argent olympique du Comité olympique de Russie

Artiom Minouline


Marxism Today est une ancienne revue mensuelle fondée en 1957 et publiée à Londres. Éditée par le Parti communiste de Grande-Bretagne (PCGB), son lectorat était cependant constitué d'adhérents de tous les partis de gauche du Royaume-Uni, notamment en grande partie d'électeurs du Parti travailliste.

Au sommet de son influence dans les années 1980, le périodique analyse et critique la politique de Margaret Thatcher, notamment à travers le concept de « thatchérisme » dont l'invention du terme lui est créditée, apparaissant pour la première fois dans le numéro de  du magazine.

La revue cesse de paraître fin 1991, à la suite de la chute des régimes communistes en Europe puis de la dissolution du Parti communiste de Grande-Bretagne.

Longtemps soutien de Tony Blair et conduisant le mouvement « réformiste » à l'intérieur du PCGB, Marxism Today publie un tout dernier numéro de sa revue en 1998, sept ans après l'arrêt de sa parution. Très critique à l'égard du gouvernement Blair, cette dernière édition dénonce la « dérive libérale » que la revue identifie au sein du Parti travailliste et s'oppose à la politique menée par l'exécutif de l'époque.

Références

Revue britannique
Presse mensuelle au Royaume-Uni
Titre de presse créé en 1957
Titre de presse disparu en 1991
Revue disparue
Presse communiste
Presse socialiste

Marxism Today


AMPK may refer to:

 AMP-activated protein kinase, an enzyme
 (acetyl-CoA carboxylase) kinase, an enzyme

AMPK


Ruhr ili Ruhrsko područje, Ruhrski okrug, Ruhrska regija, Ruhrska oblast, Ruhrska dolina je velika konurbacija u pokrajini Sjeverna Rajna-Vestfalija u Njemačkoj.  S gustoćom naseljenosti od 2.800/km2 i preko 5 milijuna stanovnika (2017.) najveće je urbano područje u Njemačkoj. Čini ga nekoliko velikih gradova omeđenih rijekama Ruhr na jugu, Rajnom na zapadu i Lippeom na sjeveru. Na jugozapadu graniči s područjem niskih planina Bergisches Land. Ruhr se može smatrati dijelom veće metropolitanske regije Rajna-Ruhr s više od 10 milijuna ljudi, što je čini jednom od najvećih u Europi.

Ruhrski gradovi su, od zapada prema istoku: Duisburg, Oberhausen, Bottrop, Mülheim an der Ruhr, Essen, Gelsenkirchen, Bochum, Herne, Hagen, Dortmund, Lünen, Bergkamen, Hamm i okruzi Wesel, Recklinghausen, Unna i Ennepe-Ruhr-Kreis. Najnaseljeniji gradovi su Dortmund (s približno 588.000 stanovnika), Essen (oko 583.000) i Duisburg (oko 497.000).

U srednjem vijeku Hellweg je bio važan trgovački put koji je prolazio područjem Donje Rajne do planina Teutoburške šume. Najvažniji gradovi regije od Duisburga do carskog grada Dortmunda smješteni su duž Hellwega od Porajnja do Vestfalije. Od 19. stoljeća ti su gradovi srasli u jedan veliki urbani kompleks s vrlo razvijenom industrijom u kojem sada živi oko 7,3 milijuna ljudi (uključujući velike gradove Düsseldorf i Wuppertal, koji se nalaze u blizini, ali formalno nisu dio Ruhrskog područja).

Rursko područje nema administrativno središte. Svaki grad na tom području ima svoju vlastitu upravu, iako postoji i nadopćinska institucija "Regionalverband Ruhr " u Essenu. Godine 2010. Ruhrsko područje izabrano je za europsku prijestolnicu kulture.

Geografija

Urbano područje Ruhra proteže se od donjeg dijela Rajnskog sliva istočno do Vestfalske nizine i južno do Rajnskog masiva (njem. Rheinisches Schiefergebirge). Kroz središte Ruhra prolazi segment lesnog pojasa koji se proteže duž cijele Njemačke od zapada prema istoku. Ovaj pojas lesa prolazi kroz neke od povijesno najbogatijih njemačkih poljoprivrednih regija.

Područje je geološki definirano slojevima koji sadrže ugljen iz gornjeg razdoblja karbona. Slojevi ugljena dopiru do same površine u uskom pojasu uz rijeku Ruhr i uranjaju u dubinu od rijeke prema sjeveru. Ispod rijeke Lippe ugljeni slojevi leže na dubini od 600 do 800 metara. Debljina pojedinih slojeva ugljena kreće se od jednog do tri metra, što je odigralo odlučujuću ulogu u razvoju rudarstva u ovom području.

Prema podacima Regionalverband Ruhr (RVR), 37,6% površine regije je izgrađeno urbano područje, 40,7% površine regije je poljoprivredno zemljište, šume čine 17,6%, a vodene površine čine ostatak. Obuhvaćanjem četiri uglavnom ruralna okruga u inače urbani i industrijski Ruhr statistički se povećao udio poljoprivrednog zemljišta i šuma.

Gledano na karti, Ruhr bi se mogao smatrati jednim gradom, jer u potezu sjever -jug nema vidljivih prekida između pojedinih gradskih četvrti. Stoga se Ruhr opisuje kao policentrično urbano područje koje dijeli sličnu povijest urbanog i gospodarskog razvoja.

Zbog svoje povijesti Ruhr je strukturiran drugačije od monocentričnih urbanih područja poput Berlina i Londona, koji su se razvili brzim spajanjem manjih gradova i sela s rastućim središnjim gradom. Gradske četvrti Ruhra su naprotiv rasle neovisno jedna o drugoj tijekom industrijske revolucije. Gustoća naseljenosti središnjeg Ruhra danas je oko 2.100 stanovnika po četvornom kilometru, što je niska gustoća u usporedbi s drugim njemačkim gradovima.

Između većih gradskih središta nalaze se relativno otvorena predgrađa i otvorena zemljišta s poljoprivrednim površinama. Na nekim mjestima granice između gradova u središnjem Ruhru neprepoznatljive su zbog stalnog širenja gradskih predgrađa.

Čišćenjem i uređenjem zemljišta kontaminiranim industrijskom aktivnošću (tzv. "brownfield" zemljišta) stvoreni su novi parkovi i rekreacijska područja. Emscher Landschaftspark proteže se uz rijeku Emscher, ranije teško zagađenu kanalizacijskim ispustima, čiji su dijelovi danas prirodno obnovljeni. Ovaj park povezuje pojaseve zemljišta uređenog regionalnim planiranjem 1920-ih u parkove od sjevera prema jugu, kako bi formirali zeleni pojas između ruhrskih gradova.

Povijest

Tijekom srednjeg vijeka veći dio regije kasnije nazvane Ruhrgebiet nalazila se u grofoviji Mark, vojvodstva Cleves i Berg te na područjima biskupije Münster i nadbiskupije Köln. Regija je uglavnom je bila agrarna, a zbog lesnog tla bila je jedna od bogatijih dijelova zapadne Njemačke. Slobodni carski grad Dortmund bio je trgovačko i kulturno središte smješteno na Hellwegu, važnom trgovačkom putu istok -zapad, koji je također donio prosperitet gradu Duisburgu. Oba grada bila su članovi Hanze.

Razvoj regije u urbanizirano industrijsko područje započeo je krajem 18. stoljeća ranom industrijalizacijom u obližnjoj dolini rijeke Wupper u Bergisches Land. Oko 1820. godine stotine su mlinova na vodeni pogon proizvodili tekstil, drvo, šindru i željezo u automatiziranim procesima, a u još više radionica u brdima visokokvalificirani radnici izrađivali su alat, oružje i druge predmete koristeći vodu, ugljen i drveni ugljen. Povijest nema utvrđen naziv za ovu fazu industrijske revolucije, ali mogli bismo je nazvati ranom industrijskom revolucijom na vodeni pogon.

S pojavom sve složenijih i većih strojeva, osobito nakon prijelaza s vodenog pogona na parne strojeve, lokalno iskopani kameni i drveni ugljen postali su sve traženiji i skuplji. Industrija područja Bergische Land naručivala je sve više ugljena iz novootvorenih ugljenokopa rudarskog područja uz Ruhr. Impresivne i skupe željeznice izgrađene su kroz brdovitu regiju Wupper za prijevoz ugljena, kasnije i čelika, iz Ruhra, te za prijevoz gotovih proizvoda.

Do 1850. godine na području Ruhra, u i oko središnjih gradova Duisburga, Essena, Bochuma i Dortmunda otvoreno je gotovo 300 ugljenokopa. Ugljen se izvozio ili prerađivao u koksarama u koks i koristio se u visokim pećima za proizvodnju željeza i čelika. U tom je razdoblju ime Ruhrgebiet postalo uobičajeno. Prije nego što su iscrpljena nalazišta ugljena uz Ruhr, rudarska industrija preselila se na sjever do Emschera i na kraju do Lippea, otvarajući sve dublje ugljenokope. Dovršetkom pruge Köln-Minden krajem 19. stoljeća izgrađeno je nekoliko željezara unutar granica današnjeg grada Oberhausena.

Urbanizacija je također potaknula širenje željezničkih veza. Početkom 1880-ih poljoprivredne regije nisu imale koristi od novoizgrađenih prometnih objekata koliko i industrijske regije što je znatno povećalo nejednakost u plaćama. Dugoročno, međutim, učinci blizine željeznice su se smanjili.

Broj stanovnika cijelog područja se brzo povećavao. Gradovi koji su početkom 19. stoljeća imali samo 2 000 do 5 000 stanovnika u stotinu godina su porasli na više od 100 000. Došlo je do naglog useljavanja i zapošljavanja kvalificiranih rudara iz drugih regija, a ubrzo su se doselili i nekvalificirani radnici. Od 1860. došlo je do velikih migracija iz Šleske, Pomeranije, Istočne Pruske i Posena u Ruhr. Mnogi od njih govorili su poljski i tretirani su kao građani drugog reda. Godine 1899. to je dovelo do pobune mladih poljskih radnika u Herneu, koji su kasnije osnovali radnički sindikat. Vješti radnici u rudnicima često su bili smješteni u "rudarskim kolonijama", koje su izgradile rudarske tvrtke. Do kraja Pruskog kraljevstva 1870. godine, više od 3 milijuna ljudi živjelo je u Ruhrgebietu, a novo rudarsko područje postala je najveća industrijska regija u Europi.

Tijekom Prvog svjetskog rata Ruhrgebiet je imao ulogu središnje njemačke tvornice oružja. U velikoj tvrtki iz Essena, F. Krupp AG, broj zaposlenih porastao je s 40 000 na 120 000 u četiri godine. Dijelom su bile žene, često prisilne radnice.

Spartakistički ustanak 1919. godine, koji je izbio u Berlinu, postao je popularan među radničkom klasom u Ruhru i regijom je brzo proširila marksistička ideologija. Nakon što su postrojbe Freikorpsa ugušile ustanak područje se vratilo pod kontrolu Weimarske republike, sve do izbijanja Kappovog puča i pokušaja svrgavanja Weimarske Republike na cijelom svom teritoriju. Weimarska je vlada na posljetku izašla kao pobjednica, ali uz uvođenje strogog autokratskog režima. U Ruhrskom području su radnici pokrenuli novu oružanu pobunu poznatu kao Ruhrski ustanak. Uspjeli su svrgnuti institucije vlade i zauzeti vladine zgrade što je šokiralo ostatak Njemačke. Osnovan su i radničke oružane postrojbe, a radnička vijeća koja su vodila ustanak proglasila su Ruhr neovisnom, socijalističkom republikom. Pobunu su na posljetku ugušili Freikorps i Reichswehr i ponovno uspostavili kontrolu.

U ožujku 1921. francuske i belgijske trupe okupirale su Duisburg, koji je prema Versajskom ugovoru činio dio demilitarizirane Rajnske oblasti. U siječnju 1923. cijeli Ruhrgebiet okupiran je u znak odmazde nakon što Njemačka nije ispunila obvezu isplate reparacija u Prvom svjetskom ratu kako je određeno Versajskim ugovorom. Njemačka je vlada odgovorila promicanjem "pasivnog otpora", potičući radnike i državne službenike da odbijaju naredbe i upute okupacijskih snaga. To je izazvalo kolaps proizvodnje i prometa, a financijske posljedice pridonijele su njemačkoj hiperinflaciji i uništile javne financije u Njemačkoj i Francuskoj, kao i u nekoliko drugih zemalja. Pasivni otpor otkazan je krajem 1923. i Njemačkoj je dopuštena provedba valutne reforme i vođenje pregovora o ratnim reparacijama što je u konačnici dovelo do potpisivanja Dawesovog plana. Francuske i belgijske postrojbe povukle su se iz Ruhra 1925. godine.

Dana 7. ožujka 1936. godine Adolf Hitler je naredio slanje 30 000 vojnika u Rajnsko područje, usprkos realnoj mogućnosti intervencije francuske vojske. Kao što su Hitler i drugi nacisti priznali, samo je francuska vojska tada mogla uništiti Wehrmacht. Francuska je prepustila odluku Ujedinjenom Kraljevstvu, koji su pak izjavili da Nijemci imaju pravo "ući u vlastito dvorište", stoga nisu ništa poduzeli. U Ligi naroda sovjetski delegat Maxim Litvinov jedini je predložio ekonomske sankcije Njemačkoj. Vojnim preuzimanjem kontrole nad Ruhrom Njemačka je stekla značajne resurse za ponovno naoružavanje. Istočni saveznici Francuske (Sovjetski Savez, Poljska, Čehoslovačka, Rumunjska i Jugoslavija) došli su do zaključka da su Francuzi odbili braniti vlastitu granicu, te zasigurno se neće zauzeti za svoje saveznike na istoku. Hitler je tada nastavio s erozijom savezničkog sustava koji je Francuska izgradila od 1919. Dana 16. listopada 1936. Belgija je odbacila savez s Francuskom potpisanim 1921. i proglasila vlastitu apsolutnu neutralnost. U listopadu 1937. Belgija je s Njemačkom potpisala pakt o nenapadanju.

Tijekom Drugog svjetskog rata, bombardiranje Ruhra od 1940. do 1944. uništilo je 30% postrojenja i opreme (u usporedbi s 15-20% njemačke industrije u cjelini). Druga bitka za Ruhr (6./7. listopada 1944. do kraja 1944.) započela je zračnim napadom na Dortmund. U razornom zračnom napadu na Dortmund 12. ožujka 1945. sudjelovalo je 1 108 zrakoplova, što je rekordan broj zrakoplova angažiran protiv jedne mete u cijelom Drugom svjetskom ratu. Više od 4 800 tona bombi bačeno je da središte grada i njegove južne dijelove.

Osim strateškog bombardiranja Ruhrske oblasti u travnju 1945, saveznička je vojska opkolila oko stotinu tisuća vojnika Wehrmachta u Ruhrskom džepu. Sredinom travnja 1945. saveznici su osvojili cijelo područje.

Nakon rata, planovi razvoja njemačke industrijske proizvodnje izričito su zabranili vojnu industriju i civilnu industriju koja bi mogla imati vojnu uporabu. Francuska vlada je predložila Monnetov plan koji je predviđao internacionalizaciju Ruhrskog područja, a kasniji Ruhrski sporazum nametnut je kao uvjet za osnivanje Savezne Republike Njemačke.

Tijekom Hladnog rata, zapadni su saveznici predviđali da će eventualni prodor Crvene armije na Zapadnu Europu započeti u tzv. Fuldinom prolazu (eng. Fulda gap) i imati Ruhr kao primarnu metu. Dominacija Njemačke nad Ruhrskim područjem ograničena je internacionalizacijom tržišta ugljena i čelika osnivanjem međudržavne Europske zajednice za ugljen i čelik 1951. godine. Obližnja regija Saar, koja sadrži veći dio preostalih njemačkih nalazišta ugljena, bila je francuski protektorat kojeg je 1947. predala Njemačkoj na gospodarsko upravljanje. Politički je vraćena Saveznoj Republici Njemačkoj tek u siječnju 1957., a potpuna gospodarska reintegracija dogodila se dvije godine kasnije. Paralelno s pitanjem političke kontrole Ruhra, saveznici su pokušali smanjiti njemački industrijski potencijal ograničavanjem proizvodnje i demontažom tvornica i čeličana, uglavnom u Ruhrskoj oblasti. Do 1950.oprema je uklonjena iz 706 proizvodnih pogona na zapadu, a kapacitet proizvodnje čelika smanjen je za 6,7 milijuna tona. Demontaža je konačno završila 1951. godine, a u konačnici je demontirano manje od 5% njemačke industrijske baze.

Ruhr je postao središte njemačkog ekonomskog čuda Wirtschaftswunder 1950-ih i 1960-ih, jer je vrlo brz ekonomski rast (9% godišnje) stvorio veliku potražnju za ugljenom i čelikom.

Nakon 1973. Njemačku je značajno pogodila svjetska gospodarska kriza, nagli skok cijena nafte i sve veća nezaposlenost, koja je povećana s 300 000 1973. na 1,1 milijun 1975. Ruhrsko područje bilo je najteže pogođeno jer su se lako dostupni rudnici ugljena iscrpili, a njemački ugljen više nije bio konkurentan drugim ugljenokopima. Sličnu sudbinu doživjela je ruhrska industrija čelika čija je proizvodnja naglo smanjena, jer su njezine cijene potkopavali jeftiniji dobavljači poput Japana. Sustav socijalne skrbi pružio je egzistencijalnu zaštitu velikom broju nezaposlenih radnika, a mnoge tvornice smanjile su radnu snagu preorijentirale se na specijaliziranu proizvodnju visoke dodane vrijednosti.

Sa smanjenjem potražnje za ugljenom nakon 1958., područje je prošlo kroz faze strukturne krize (kriza čelika) i industrijske diversifikacije, najprije razvijajući tradicionalnu tešku industriju, zatim prelazeći na uslužne djelatnosti i industriju visoke tehnologije. Zagađenje zraka i vode u tom području danas je većim dijelom riješeno. Godine 2010. Ruhrsko područje izabrano je za europsku prijestolnicu kulture.

Klima
Ruhr ima oceansku klimu unatoč svom položaju u unutrašnjosti kontinenta. Blagi vjetrovi koji pušu s Atlantskog oceana preko nizina umanjuju temperaturne ekstreme. Posljedica utjecaja mora je oblačna i vlažna klima s niskim brojem sunčanih sati. Ljetne temperature se obično kreću oko 20°C, a temperature zimi su nešto iznad ništice.

Od početka 21. stoljeća, učinci globalnog zatopljenja postali su sve očigledniji. Područje su pogodile ozbiljne suše (poput 2018.), toplinski ekstremi s temperaturama iznad 40°C (2019.) i ekstremnim vremenskim fenomenima poput oluje koja je pogodila 9. lipnja 2014. ovo područje i srušila desetke tisuća stabala. Zime su postale blaže što predstavlja rizik za plantaže jabuka čiji su cvjetovi osjetljivi na smrzavanje ako pupoljak prerano procvjeta.

Demografija
Deset najvećih gradova Ruhra navedeni su u tablici niže.

Lokalni njemački dijalekt obično se naziva Ruhrdeutsch ili Ruhrpottdeutsch, iako doista ne postoji jedinstveno narječje koje opravdava taj naziv. To je više sociolekt radničke klase s utjecajima različitih dijalekata tog područja, koji se mijenjaju čak i s obzirom na profesiju. Glavni zajednički utjecaj proizlazi iz tradicije vađenja ugljena na tom području, primjerice lokalno stanovništvo radije naziva Ruhr "Pott", što je izvedenica od "Pütt" (izraz rudara za rudnik, jamu), ili pak "Revier".

Tijekom 19. stoljeća, u Ruhr se doselilo oko 500 000 etničkih Poljaka, Mazura i Šleza iz Istočne Pruske i Šleskee u migracijskom procesu poznatom kao Ostflucht (bijeg s istoka). Do 1925. godine Ruhrgebiet je narasao na oko 3 800 000 stanovnika. Većina novih stanovnika došla je iz Istočne Europe, ali bilo je doseljenika i iz Francuske, Irske i Ujedinjenog Kraljevstva. Tvrdilo se da su imigranti došli u Ruhr iz preko 140 različitih zemalja. Gotovo svi njihovi potomci danas govore njemački kao prvi jezik, te se iz različitih razloga ne identificiraju sa svojim poljskim korijenima i tradicijom, često im poljska prezimena ostaju samo kao znak njihove prošlosti.

Kultura

Put industrijske baštine (njem. Route der Industriekultur) povezuje turističke atrakcije povezane s Europskim putem industrijske baštine u Ruhru.

Ruhr je poznat po brojnim kulturnim institucijama od kojih mnoge uživaju međunarodni ugled. Ruhr ima tri velike operne kuće i više od 10 kazališta.

 Schauspielhaus Bochum
 Opernhaus Dortmund
 Kazalište Dortmund
 Deutsche Oper am Rhein u Duisburgu
 Kazalište Essen
 Kazalište Grillo u Essenu

Postoje posebne dvorane za klasičnu glazbu poput Bochumer Symphoniker, Duisburg Mercatorhalle, Saalbau Essen ili Dortmunder Philharmoniker. Svake godine u proljeće održava se Klavier-Festival Ruhr s 50 do 80 događanja klasične i jazz glazbe.

S više od 50 muzeja, Ruhr ima jedno od najbogatijih područja muzejima Europi.

 Njemački rudarski muzej u Bochumu
 Njemački nogometni muzej u Dortmundu
 Muzej umjetnosti i povijesti kulture u Dortmundu
 Ostwall muzej u Dortmundu
 Prirodoslovni muzej u Dortmundu
 Muzej Folkwang u Essenu
 Riznica katedrale u Essenu
 Muzej Küppersmühle u Duisburgu
 Lehmbruck-muzej u Duisburgu
 Muzej na otvorenom u Hagenu

Muzeji industrije:

 Zeche Zollern II/IV u Dortmundu
 Njemački muzej unutarnjih plovnih putova u Duisburgu
 Landschaftspark Duisburg-Nord u Duisburgu
 Industrijski kompleks rudnika ugljena Zollverein u Essenu
 Gasometer Oberhausen u Oberhausenu
 Zeche Ewald u Hertenu, posvećen zelenoj energiji

Vijeće Europske unije izabralo je grad Essen kao Europsku prijestolnicu kulture za 2010. godinu.

Obrazovanje

Ruhrsko područje ima 22 sveučilišta i fakulteta s više od 250 000 što ga čini regijom s najvećom gustoćom ustanova za visoko obrazovanje u Njemačkoj. Pet najvećih sveučilišta koje pohađa ukupno oko 120 000 studenata nalaze se u gradovima Bochum, Duisburg, Dortmund, Essen i Witten. To su Sveučilište Ruhr Bochum, Sveučilište Duisburg-Essen, Tehničko sveučilište u Dortmundu, Sveučilište umjetnosti Folkwang i Sveučilište Witten/Herdecke.  Umjetničko sveučilište Folkwang je najznačajnije međunarodno priznato umjetničko sveučilište sa sjedištem u regiji Ruhr. Ova sveučilišta nisu jedina mjesta u Rurskoj regiji gdje se mogu steći akademske kvalifikacije. Postoji naime 17 različitih sveučilišta primijenjenih znanosti koje studentima daju priliku pohađanja odgovarajućih i kvalificiranih studija iz različitih područja, poput ekonomije, logistike, administracije ili menadžmenta.

UA Ruhr
Tri najveća sveučilišta (Sveučilište Ruhr Bochum, Sveučilište TU Dortmund i Sveučilište Duisburg-Essen) osnovali su savez sveučilišta pod nazivom "UA Ruhr". Studenti upisani na jedno od sveučilišta UA Ruhr mogu pohađati predavanja i seminare u sve tri institucije bez plaćanja studentske pristojbe, što otvara velike mogućnosti specijalizacije i dubinskog istraživanja odabranih disciplina. UA Ruhr ima tri koordinacijska ureda za vezu za zainteresirane studente u New Yorku, Moskvi i São Paulu.

Prijevoz

Javni prijevoz
Sva poduzeća za javni prijevoz u regiji Ruhr pod okriljem su asocijacije Verkehrsverbund Rhein-Ruhr, koji pruža uslugu jedinstvenog sustava izdavanja karata koji vrijedi za cijelo područje. Regija Ruhr dobro je integrirana u nacionalni željeznički sustav Deutsche Bahn, za putničke i robne usluge, a svaki grad u regiji ima barem jedan ili više željezničkih kolodvora. Veći središnji kolodvori održavaju izravne veze prema većim europskim gradovima kao što su Amsterdam, Bruxelles, Pariz, Beč ili Zürich.

Područje Ruhr također sadrži najduži tramvajski sustav na svijetu, koja obuhvaća sve tramvajske linije i mrežu gradske željeznice od Wittena do Krefelda. U početku je sustav bio još veći, bilo je moguće putovati od Unne do Bad Honnefa bez korištenja međugradskih željezničkih ili autobusnih linija.

Cestovni prijevoz
Ruhr ima jednu od najgušćih mreža autocesta u cijeloj Europi, a tu regiju prelaze deseci autocesta i brzih cesta (Schnellstraßen). Okosnica mreže autocesta cijele regije su četiri autoceste koje se protežu u smjeru istok-zapad (A2, A40, A42, A44) i sedam autocesta u smjeru sjever-jug (A1, A3, A43, A45, A52, A57, A59). Autoceste A1, A2 i A3 su međunarodnog karaktera, dok druge autoceste imaju regionalnu funkciju.

Autoceste A44 i A52 imaju nekoliko poveznica koje nedostaju u različitim fazama planiranja. Neki od tih dijelova trenutno su u izgradnji ili se planiraju izgraditi u bliskoj budućnosti.

Dodatne brze ceste služe kao zaobilaznice i lokalni putevi, osobito oko Dortmunda i Bochuma. Zbog gustoće autoputa i brzih cesta, važnost Bundesstraßen je manja za međugradski promet. Prve autoceste u Ruhru otvorene su sredinom 1930-ih. Zbog gustoće mreže i broja alternativnih ruta, opseg prometa općenito je manji od ostalih velikih gradskih područja u Europi. Gužve u prometu svakodnevna su pojava, ali daleko manje nego u drugim policentričnim urbanim područjima. Najvažnije autoceste imaju šest traka, ali u Ruhru nema autocesta s osam traka.

Zračni prijevoz
Zračna luka Düsseldorf je interkontinentalna zračna luka za Sjevernu Rajnu-Vestfaliju i nalazi se u radijusu od 20 km od većine centara zapadno-rurskog područja. Opslužuju ga željezničke stanice Düsseldorf Flughafen i Düsseldorf Flughafen Terminal, sa sustavom parkirališta, terminala i stanica povezanih Skytrainom.

Zračna luka Dortmund u istočnom Ruhru zračna je luka srednje veličine koja nudi redovne letove za domaća i europska odredišta s prometom od približno 1,9 milijuna putnika u 2013. godini. Zračna luka Dortmund opslužuje ekspresni autobus do glavnog kolodvora u Dortmundu, prijevoz do obližnje željezničke stanice Holzwickede/Dortmund Flughafen, autobus koji povezuje stanicu U47 Stadtbahn, kao i autobus do grada Unna.

Vidi još

 Ruhrski džep
 Rajna-Ruhr
 Metropolitanske regije u Njemačkoj
 Okupacija Ruhra (1923. – 1924.)
 Ruhrpolen
 Gornješleski ugljeni bazen

Izvori

Bibliografija

Dodatna literatura
 Kift, Roy, Tour the Ruhr: The English language guide  (3rd ed., 2008) () Klartext Verlag, Essen
 Berndt, Christian. Corporate Germany Between Globalization and Regional Place Dependence: Business Restructuring in the Ruhr Area (2001)
 Crew, David.  Town in the Ruhr: A Social History of Bochum, 1860–1914 (1979) ()
 Fischer, Conan. The Ruhr Crisis, 1923–1924 (2003)
 Gillingham, John. "Ruhr Coal Miners and Hitler's War", Journal of Social History Vol. 15, No. 4 (Summer, 1982), pp. 637–653 in JSTOR* Chauncy D. Harris, "The Ruhr Coal-mining District", Geographical Review, 36 (1946), 194–221.
 Gillingham, John. Industry and Politics in the Third Reich: Ruhr Coal, Hitler, and Europe (1985) ()
 Pounds, Norman J. G. "The Ruhr Area: A Problem in Definition," Geography 36#3 (1951), pp. 165–178. online
 Pounds, Norman J. G. The Ruhr: A Study in Historical and Economic Geography (1952) online
 Pierenkemper, Toni. "Entrepreneurs in Heavy Industry: Upper Silesia and the Westphalian Ruhr Region, 1852 to 1913", Business History Review Vol. 53, No. 1 (Spring, 1979), pp. 65–78 in JSTOR
 Royal Jae Schmidt. Versailles and the Ruhr: Seedbed of World War II (1968)
 Spencer, Elaine Glovka. "Employer Response to Unionism: Ruhr Coal Industrialists before 1914" Journal of Modern History Vol. 48, No. 3 (Sep., 1976), pp. 397–412 in JSTOR
 Spencer, Elaine Glovka. Management and Labor in Imperial Germany: Ruhr Industrialists as Employers, 1896–1914. Rutgers University Press. (1984) online
 Todd, Edmund N. "Industry, State, and Electrical Technology in the Ruhr Circa 1900", Osiris 2nd Series, Vol. 5, (1989), pp. 242–259 in JSTOR

Vanjske poveznice

 Turizam u Ruhru, pristupljeno 25. kolovoza 2021.
 Ruhrgebietsbilder: Fotografije Ruhra , pristupljeno 25. kolovoza 2021.

Zemljopis Njemačke

Ruhr


Bayağı şakrak kuşu (Pyrrhula pyrrhula), ispinozgiller (Fringillidae) familyasından ötücü bir kuş türü.

Uzunluğu 16 cm, kuyruksokumu beyaz, üst bölümleri siyah ve boz, alt bölümleri erkeğinde kırmızımsı, dişisinde soluk kahverengidir. Gagası hem erkeğinde hem de dişisinde kısa ve kalındır.

Bu kuş, ormanların yanı sıra çalılar arasında ve meyve bahçelerinde de görülür. Yumuşak bir sesle şakıyan bu tür kafeskuşu olarak beslenmektedir.

Dış bağlantılar

Pyrrhula
Avrupa kuşları
Türkiye'deki kuşlar
Rusya'daki kuşlar
Moğolistan'daki kuşlar
Letonya'daki kuşlar
Litvanya'daki kuşlar
Birleşik Krallık'taki kuşlar
İrlanda'daki kuşlar
İspanya'daki kuşlar
Portekiz'deki kuşlar
Bulgaristan'daki kuşlar
Yunanistan'daki kuşlar
Almanya'daki kuşlar
Fransa'daki kuşlar
İsveç'teki kuşlar
Norveç'teki kuşlar
Finlandiya'daki kuşlar
Danimarka'daki kuşlar
Ukrayna'daki kuşlar
Ermenistan'daki kuşlar
Gürcistan'daki kuşlar
Azerbaycan'daki kuşlar
İtalya'daki kuşlar
Avusturya'daki kuşlar
İsviçre'deki kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Bayağı şakrak kuşu


Güvenli, Ağrı - Ağrı ili merkez ilçesine bağlı köy
 Güvenli, Çeltikçi - Burdur ili Çeltikçi ilçesine bağlı köy
 Güvenli, Gemlik - Bursa ili Gemlik ilçesine bağlı mahalle
 Güvenli, Çorum - Çorum ili merkez ilçesine bağlı köy
 Güvenli, Kilis - Kilis ili merkez ilçesine bağlı köy
 Güvenli, Nusaybin - Mardin ili Nusaybin ilçesine bağlı mahalle
 Güvenli, Mesudiye - Ordu ili Mesudiye ilçesine bağlı mahalle
 Güvenli, Alaçam - Samsun ili Alaçam ilçesine bağlı mahalle
 Güvenli, Ladik - Samsun ili Ladik ilçesine bağlı mahalle
 Güvenli, Haliliye - Şanlıurfa ili Haliliye ilçesine bağlı mahalle
 Güvenli, Niksar - Tokat ili Niksar ilçesine bağlı köy

Güvenli


The year 1608 in science and technology involved some significant events.

Technology
 October 2 – Hans Lippershey demonstrates the first known telescope to the government of the Dutch Republic.
 The flintlock muzzleloader is invented; unlike most weapon systems which only lasted a few decades, the flintlock has a long-term impact.
 The manufacture of alum is invented and successfully practised in England, under the patronage of King James, by Lord Sheffield.

Zoology
 Edward Topsell's bestiary The Historie of Serpents is published in London by William Jaggard.

Births
 January 28 – Giovanni Alfonso Borelli, Italian scientist (died 1679)
 August 4 – John Tradescant the younger, English botanist (died 1662)
 October 15 – Evangelista Torricelli, Italian physicist and mathematician (died 1647)

Deaths
 December – Oswald Croll, German chemist and physician (born c1560)

References

17th century in science
1600s in science

1608 in science


Waldemar Heckel (* 1949 in Bad Königshofen im Grabfeld) ist ein kanadischer Althistoriker.

Heckel machte 1973 seinen Masterabschluss und wurde 1978 an der University of British Columbia in Vancouver promoviert. Seine Dissertation über die "Marschälle" Alexanders des Großen bildete auch die Grundlage für seine 1992 erschienene Arbeit über dieses Thema. Heckel ist international als Alexanderforscher angesehen und hat zu diesem zahlreiche Publikationen veröffentlicht, die teils grundlegend sind. Weitere Schwerpunkte seiner Forschung sind die antike griechische Geschichtsschreibung und antike Militärgeschichte.

Heckel lehrte bis zum Ruhestand Ende 2013 als Professor für Alte Geschichte an der University of Calgary.

Schriften (Auswahl)
 Hrsg. zusammen mit Johannes Heinrichs, Sabine Müller u. a.: Lexicon of Argead Makedonia. Frank & Timme, Berlin 2020.
 In the Path of Conquest. Resistance to Alexander the Great. Oxford 2020.
 (Hrsg., mit Lawrence A. Tritle): Alexander the Great. A New History. Oxford u. a. 2009.
 The Conquests of Alexander the Great. Cambridge 2007.
 Who's Who in the Age of Alexander the Great. Prosopography of Alexander's Empire. Oxford u. a. 2006.
 (Hrsg., mit John C. Yardley): Alexander the Great. Historical Sources in Translation. Oxford u. a. 2003.
 Justin: Epitome of the Philippic History of Pompeius Trogus, Volume I. Books 11–12: Alexander the Great. Übersetzt von J. C. Yardley, Kommentar von Waldemar Heckel. Oxford 1997.
 The Marshals of Alexander's Empire. London/New York 1992.
 Quintus Curtius Rufus: The History of Alexander. Übersetzt von J. C. Yardley, mit Einleitung, Anhang und Kommentar von Waldemar Heckel. London 1984; korrigierte Auflage 2001 (mehrere Nachdrucke).

Weblinks
 Homepage an der University of Calgary

Hochschullehrer (University of Calgary)
Kanadier
Althistoriker
Geboren 1949
Mann

Waldemar Heckel


Dacrydium xanthandrum er sígrænn runni eða tré (um 2 til 36m hátt) frá suðaustur Asíu (Nýju-Gíneu, Filippseyjum, Salómonseyjum, Malasíu, Borneó, Súmötru og Indónesíu).

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Dacrydium xanthandrum


Kropp Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 31,94 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 6416 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Reinhard Müller tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.kropp.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Kropp


Paul Henreid (January 10, 1908 – March 29, 1992) was an Austrian actor, director, producer, and writer. He is best remembered for two film roles: Victor Laszlo in Casablanca and Jerry Durrance in Now, Voyager, both released between 1942 and 1943.

Early life
Born Paul Georg Julius Hernreid in the city of Trieste, then part of the Austro-Hungarian Empire, Henreid was the son of Maria-Luise (Lendecke) and Karl Alphons Hernreid, a Viennese banker, born as Carl Hirsch, who had converted in 1904 from Judaism to Catholicism, due to anti-semitism. Henreid's father died in April 1916, and the family fortune had dwindled by the time he graduated from the exclusive Theresianische Akademie.

Stage and film careers
Henreid trained for the theatre in Vienna, over his family's objections, and debuted there on the stage under the direction of Max Reinhardt. He began his film career acting in German and Austrian films in the 1930s. During that period, he was strongly anti-Nazi, so much so that he was later designated an "official enemy of the Third Reich" and all his assets were seized.
In 1934 Henreid tried to become a member of the NS-Reichsfilmkammer (National Sozialistic Reich Film Chamber). He was declined, after the NS-Regime found out that he was a half-Jew. In 1937 he tried again to get a membership by a special permit. This request was personally rejected by Joseph Goebbels.

Career in the United Kingdom
In 1937 Henreid played Prince Albert in the first British stage production of Victoria Regina.  With the outbreak of the Second World War in 1939, Henreid risked deportation or internment as an enemy alien, but Conrad Veidt (who later appeared as Major Heinrich Strasser in the film Casablanca) spoke for him, and he was allowed to remain and work in British films. Veidt himself was an avowed anti-Nazi, with a Jewish wife. Thanks to such support, Henreid was able to continue his work in British films. In 1939 he had a notable supporting role as Staefel in Goodbye, Mr. Chips and the next year third billing as a German espionage agent in the thriller Night Train to Munich. In 1940 he also performed in a minor role in the British musical comedy spy film Under Your Hat.

RKO, Warner Bros., and MGM
After relocating to the United States and having a successful run on Broadway in Flight to the West, Henreid was put under contract by RKO in 1941. The studio changed his name by dropping the nobiliary particle "von", as simply "Henreid" would sound less overtly Germanic. That year, Henreid became a citizen of the United States. His first film for the studio was Joan of Paris, released in 1942, that became a big hit.

Moving to Warner Bros. in 1942, Henreid was cast in Now, Voyager, playing the romantic lead opposite Bette Davis. His next role was as Victor Laszlo, a heroic anti-German resistance leader on the run, in Casablanca (1942) with Claude Rains, Humphrey Bogart and Ingrid Bergman. Warners then tried to consolidate Henreid's new status by co-starring him with Ida Lupino in a romantic drama, In Our Time (1944) then putting him in Between Two Worlds (1944), a remake of Outward Bound. The Conspirators (1944) was an attempt to repeat the success of Casablanca with Henreid fighting Nazis in an ostensible neutral city with a supporting cast that included Sydney Greenstreet and Peter Lorre. Henreid turned down the male lead alongside Bette Davis, in Watch on the Rhine (which went to Paul Lukas) and Mr Skeffington (which went to Claude Rains).

Henreid returned briefly to RKO to play a pirate swashbuckler in the studio's 1945 release The Spanish Main. Returning to Warner Bros., he was cast the following year in Devotion, a biopic of the Brontë family in which Henreid portrays Arthur Bell Nicholls. He was next cast opposite Eleanor Parker in an adaptation of Of Human Bondage (1946). Metro-Goldwyn-Mayer then borrowed Henreid from Warners to play Robert Schumann in Song of Love (1947) opposite Katharine Hepburn. Henreid wrote in his memoirs that he bought out his Warner Bros contract for $75,000 and was offered a long term contract at MGM for $150,000 a year but turned it down.

Blacklisting and brief return to European films
In his 1984 autobiography Ladies Man Henreid recounts that he was one of a group of Hollywood stars who went to Washington to protest against the excesses of the House Committee on Un-American Activities, following which he was semi-blacklisted.  He says he was blacklisted from the major studios for five years – apart from Rope of Sand which was directed by a friend – before the blacklist was lifted, and he never understood why.

After leaving Warner Bros., Henreid decided to turn producer, making the film noir Hollow Triumph (1948) in which he also appeared. He was a villain in a Burt Lancaster adventure film Rope of Sand (1949). In 1950 he made a low-budget film for Edward and Harry Danziger, So Young, So Bad, which was followed by an offer from Sam Katzman to play pirate Jean Lafitte in Last of the Buccaneers (1950). He then went to France for Pardon My French (1951) before returning to Katzman for Thief of Damascus (1951). He directed and played the lead role in For Men Only (1952). Later, in England, he made the movies in the film noir genre Stolen Face (1952) and Mantrap (1953), then went back to Katzman for Siren of Bagdad (1953). In 1954, once again working for MGM, Henreid performed in a minor role in Deep in My Heart, his first "A" film in several years.
He moved next to Columbia Pictures, where he appeared in Pirates of Tripoli for Katzman; and then, yet again, to MGM for a part in Meet Me in Las Vegas. He also appeared at this time on Broadway in Festival.

Directing and final performances
In the early 1950s, Henreid began directing both film and television productions. His "small-screen" directorial credits include episodes of Alfred Hitchcock Presents, Maverick, Bonanza, The Virginian, and The Big Valley. He also directed on the "big screen" A Woman's Devotion (1956) in which he played a supporting role, Girls on the Loose (1958), and Live Fast, Die Young (1958). In 1964, he directed Dead Ringer, which stars Bette Davis and features in a minor role Henreid's daughter Monika.

While working as a director, Henreid continued to accept some small parts as well in Ten Thousand Bedrooms (1957), Holiday for Lovers (1959), Never So Few (1959), and Four Horsemen of the Apocalypse (1962). Additional film appearances include Operation Crossbow (1965), The Madwoman of Chaillot (1969), and The Failing of Raymond (1971). In 1973, prior to his last screen appearance in Exorcist II: The Heretic (1977), Henreid returned to Broadway to perform in Don Juan in Hell.

Personal life and legacy

Henreid married Elizabeth Camilla Julia "Lisl" Glück (1908–1993) in 1936; the couple adopted two daughters. In 1992, at age 84, Henreid died of pneumonia in Santa Monica, California after suffering a stroke. He was buried in nearby Woodlawn Cemetery.

In Los Angeles, California in 1960, to honor Henreid's significant contributions to the entertainment industry as both an actor and director, two stars were dedicated to him and installed on the Hollywood Walk of Fame. One of those stars, which recognizes his career in film, is located at 6366 Hollywood Boulevard; the other, for television, is at 1720 Vine Street.

Complete filmography

As actor

Morgenrot (1933)
Baroud (1933) as uncredited minor role
Love in Morocco (1933) as uncredited minor role
Hohe Schule, aka The Secret of Cavelli (1934) as Franz von Ketterer
Eva, the Factory Girl (1935) as Fritz
...nur ein Komödiant (1935) as Velthen
Victoria the Great (1937) as uncredited minor role
Goodbye, Mr. Chips (1939) as Staefel
 An Englishman's Home (1940) as Victor Brandt
Night Train to Munich (1940) as Capt. Karl Marsen
Under Your Hat (1940) as uncredited minor role
Joan of Paris (1942) as Paul Lavallier
Now, Voyager (1942) as Jeremiah "Jerry" Duvaux Durrance
Casablanca (1942) as Victor Laszlo
In Our Time (1944) as Count Stefan Orwid
Between Two Worlds (1944) as Henry Bergner
The Conspirators (1944) as Vincent Van Der Lyn
The Spanish Main (1945) as Capt. Laurent Van Horn
Devotion (1946) as Rev. Arthur Nicholls
Of Human Bondage (1946) as Philip Carey
Deception (1946) as Karel Novak
Song of Love (1947) as Robert Schumann
Hollow Triumph, aka The Scar (1948) as John Muller / Dr. Bartok
Rope of Sand (1949) as Commandant Paul Vogel
So Young So Bad (1950) as Dr. John H. Jason
Last of the Buccaneers (1950) as Jean Lafitte
Pardon My French (1951) – Paul Rencourt
For Men Only (1952) as Dr. Stephen Brice
Thief of Damascus (1952) as General Abu Amdar
Stolen Face (1952) as Dr. Philip Ritter
Dans la vie tout s'arrange (1952) as Paul Rencourt
Mantrap, aka Woman in Hiding (1953) as Hugo Bishop
Siren of Bagdad (1953) as Kazah the Great
 Cabaret (1954) as Konrad Hegner
Deep in My Heart (1954) as Florenz Ziegfeld
Pirates of Tripoli (1955) as Edri al-Gadrian
Meet Me in Las Vegas (1956) as Pierre
A Woman's Devotion (1956) as Capt. Henrique Monteros
Ten Thousand Bedrooms (1957) as Anton
Holiday for Lovers (1959) as Eduardo Barroso
Never So Few (1959) as Nikko Regas
Four Horsemen of the Apocalypse (1962) as Etienne Laurier
Operation Crossbow (1965) as Gen. Ziemann
The Madwoman of Chaillot (1969) as The General
The Failing of Raymond (1971, TV Movie) as Dr. Abel
Death Among Friends (1975, TV Movie) as Otto Schiller
Exorcist II: The Heretic (1977) as The Cardinal (final film role)

As himself or narrator
Hollywood Canteen (1944) – himself
Peking Remembered (1967 documentary) – narrator

As producer
Hollow Triumph (1948)
For Men Only (1952)

As director
A Stranger Everywhere (S4/Ep10) (1968)

Film
For Men Only (1952)
A Woman's Devotion (1956)
Live Fast, Die Young (1958)
Girls on the Loose (1958)
Dead Ringer (1964)
Ballad in Blue (1964)

Television
 Maverick "Passage to Fort Doom" (1959)
The Californians (1957–1959), various episodes
 Alfred Hitchcock Presents TV series episode "The Landlady," "Cell 227," and 26 others (1957–1962)
The June Allyson Show (1960) episode 'The Lie'
The Virginian "Long Ride to Wind River" (1966)
The Big Valley (9 episodes)
(TV Series 1965-1968)

As writer
Ballad in Blue (1964) (story)

Music
Deception (1946) (Hollenius' Cello Concerto, Cello Concerto in D major, uncredited and dubbed by Eleanor Slatkin)
Stolen Face (1952) (song "Rolling Home")

Radio appearances

Notes

References

External links

 Paul Henreid  (in German) from the online-archive of the Österreichischen Mediathek

1908 births
1992 deaths
20th-century Austrian male actors
Actors from Trieste
American people of Austrian-Jewish descent
Austrian emigrants to the United States
American Ashkenazi Jews
Austrian male film actors
Austrian male stage actors
Austro-Hungarian Jews
Burials at Woodlawn Memorial Cemetery, Santa Monica
Film people from California
Hollywood blacklist
Deaths from pneumonia in California
Jewish American male actors
Warner Bros. contract players
Austrian expatriates in the United Kingdom

Paul Henreid


Gaukås Station (Gaukås stasjon) var en jernbanestation på Treungenbanen, der lå i Nissedal kommune i Norge. Stationen blev åbnet sammen med banen 14. december 1913 under navnet Gaukaas, men stavemåden blev ændret til Gaukås i april 1921. Stationen blev nedgraderet til holdeplads 1. september 1914 og til trinbræt 15. maj 1928. I 1946 blev banen ombygget fra smalspor til normalspor. Trafikken på den blev indstillet 1. oktober 1967, og i 1970 blev sporene taget op.

Stationsbygningen, der ligesom de andre på strækningen blev tegnet af Ivar Næss, stod færdig året efter åbningen. Bygningen blev totalskadet i en brand 1. august 2008. Den var dog ubeboet på det tidspunkt som følge af en konflikt mellem ejeren og et nærliggende affaldsdepot. Der står fortsat et vandtårn langs traceen gennem skoven øst for Riksvei 41.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Treungenbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1913
Ophørt i 1967
Jernbanestationer i Telemark

Gaukås Station


بيت درنة الثقافي هو أحد الجمعيات الثقافية في مدينة درنة الليبية التي عدت عاصمة التحرر في سنوات الستينيات والسبعينيات.
الجمعية تأسست في العام 1977 وافتتحت رسميا في 11 يناير العام 1998، المركز يعد ملتقى للفنانين والأدباء والمثقفين في المدينة، كما يقوم البيت الذي يتخذ من إحدى الكنائس القديمة السابقة في المدينة مركزا له بتنظيم مهرجانات فنية وثقافية منها مهرجان الأسطى للفكر والفنون الذي يحمل اسم الشاعر إبراهيم الأسطى عمر والذي تم تنظيمه في مايو 2009.، إضافة إلى إقامة نشاطات موسيقية ومسرحية وشعرية ومعارض فنون تشكيلية وعرض أفلام لمخرجين ليبيين.

مصادر

درنة
مكتبات في ليبيا

بيت درنة الثقافي


Vsevolod Mikhailovich Garshin (; Ekaterinoslav, 14 de fevereiro de 1855 — São Petersburgo, 5 de abril de 1888) foi um contista russo do século XIX, cujas obras ajudaram a popularizar o gênero na Rússia.

Referências

Vsevolod Garshin


Manddom er en kortfilm instrueret af Jonathan Gelvan efter manuskript af Jonathan Gelvan, Astrid Hedvig Hoder.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012

Kortfilm fra Danmark

Manddom (film)


Vila de Punhe Portekiz'de Viana do Castelo belediyesine bağlı olan, 5,12 km2; yüzölçümüne sahip, 2400 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Viana do Castelo

Vila de Punhe


Damad Mehmed Ferid Paşa (1853 - 6 Ekim 1923), Osmanlı diplomatı ve devlet adamı. VI. Mehmed saltanatında 4 Mart 1919 - 30 Eylül 1919 ve 5 Nisan 1920 - 17 Ekim 1920 tarihleri arasında toplam bir yıl bir ay on beş gün sadrazamlık yapmıştır. Mustafa Kemal Paşa önderliğindeki ulusal kurtuluş hareketine muhalefetinden ötürü savaştan sonra Yüzellilikler listesine alınmış ve vatan haini ilan edilmiştir. 1922 yılında yurt dışına kaçmıştır.

Sadrazamlık öncesi kariyeri
İstanbul'da doğdu. Asıl adı Mehmed Ferid olup babası devlet şûrası üyelerinden Seyyid Hasan İzzet Efendi'dir. Ailesinin aslen Karadağ'ın Poşasi köyünden olduğu söylenir.

Tahsilini tamamladıktan sonra Hariciye teşkilatında görev aldı. Paris, Berlin, Petersburg ve Londra elçilikleri kâtipliklerinde bulundu. 1885'te Sultan Abdülmecid'in kızı ve Vahdettin'in ana bir kız kardeşi Mediha Sultan'la evlendirildi. Üç yıl sonra vezir rütbesine yükseltilerek "paşa" unvanını aldı. Londra Büyükelçiliği'ne atanma isteği II. Abdülhamid tarafından reddedilince kamu görevlerinden uzaklaşıp eşinin Baltalimanı'ndaki konağında özel yaşamına çekildi.

Meşrutiyet'in ilanından sonra Ayan Meclisi'ne atandı. İttihat ve Terakkî Cemiyeti'ne karşı muhalefetin yükseldiği 1911-1912 döneminde Hürriyet ve İtilâf Fırkası'nın kurucuları arasında bulundu. Fırka, içte liberalizm fikrini ve Osmanlı toplumunu oluşturan unsurlar arasında uyum ve beraberliği, dışta ise İngiltere yanlısı bir politikayı savunuyordu. 21 Kasım 1911 günü kurulan Fırka'nın ilk Başkanlık görevini 24 Kasım 1911'den, Haziran 1912'ye kadar Ferit Paşa üstlendi.

1912'de Balkan Savaşı'nı sona erdirmek üzere Londra'da toplanan barış konferansına Damat Ferit Paşa'nın gönderilmesi önerildi ise de sadrazam Kâmil Paşa, "bu adam delidir" diyerek karşı çıktı.

Sadrazamlık süresi
 Ferit Paşa'nın siyâsî kariyeri, kayınbiraderi olan VI. Mehmet Vahdettin'in saltanatında parladı.

İttihat ve Terakkî iktidarının devrilmesinden sonra Vahdeddin, 24 Ekim 1918'de Mondros'ta yapılacak mütareke görüşmelerine Ferit Paşa'nın murahhas olarak gönderilmesini önerdi. Ancak bu öneri İzzet Paşa kabinesince reddedildi. Rauf Orbay'a göre padişahın bu teklifinin nedeni, mütareke anlaşmasının Bulgaristan, Avusturya ve Almanya'da olduğu gibi bir saltanat değişikliğiyle sonuçlanmasından çekinmesi ve Ferit Paşa'nın kendisine sadık olacağına inanmasıydı.

Ferit Paşa, Tevfik Paşa kabinesinin 3 Mart 1919'da istifası üzerine ilk defa sadarete getirildi. İhtiyar Tevfik Paşa'nın savaş sonrasında kurulan kabinesi galip devletlerin çeşitli baskıları karşısında etkisiz kalmış ve yalpalamıştı. Kabine değişimine yol açan kriz, savaş suçluları ve "tehcir ve katliam" sorumlularının yargılanması için kurulacak olan Âliye Divan-ı Harb-i Örfî'nin İtilaf Devletleri'nin ısrarına rağmen kurulamayışı idi. Fransız Generali Franchet d'Esperey'in yaşlı sadrazama yönelik sert çıkışı, hükûmet değişikliğinin dolaysız nedeni oldu.

Ferit Paşa hükûmeti, İzmir'in Yunanlarca işgali üzerine 15 Mayıs'ta istifa etti. Ancak aynı gün Ferit Paşa tekrar kabineyi kurmakla görevlendirildi. Paris Barış Konferansı'nda Türk delegasyonunun uğradığı şiddetli muamele üzerine 20 Temmuz'da tekrar istifa eden paşa, ertesi gün üçüncü kez başbakanlığa getirildi. Nihayet Sivas Kongresi'nde Müdafaa-yı Hukuk hareketinin Anadolu'da yönetimi ele geçirmesi üzerine 30 Eylül'de Ferit Paşa kabinesi üçüncü kez istifa etti. Ertesi gün işbaşına gelen Ali Rıza Paşa hükûmeti, Sivas Kongresi'nin isteği doğrultusunda genel seçimlerin yapılmasına karar verdi.

Ferit Paşa, yaklaşık yedi ay süren ilk üç hükûmeti döneminde bir yandan İstanbul'u işgal altında tutan İtilaf Devletleri'ni memnun edip yatıştırmaya, diğer yandan içte İttihat ve Terakkî rejiminin kalıntılarını temizlemeye yönelik bir politika izledi. İktidara gelir gelmez eski İttihat ve Terakkî liderlerinin birçoğu tutuklandı. Hemen ardından savaş suçları mahkemesi kurularak Ermeni Kırımı'ndaki görevinden ötürü yargılanan Boğazlıyan kaymakamı Kemal Bey'in idamına karar verdi. İzmir'in işgaline karşı oluşan geniş ulusal tepki karşısında hükûmet mesafeli durmayı tercih etti. Sivas Kongresi'nde başlayan ulusal isyana karşı Ahmet Anzavur adlı bir Çerkez çetecisinin yönetiminde Kuvâ-yi İnzibâtiye adıyla derme çatma bir zabıta gücü oluşturulması, özellikle sırf İngiltere'ye yaranmak için tastamam 90.000 sandık cephaneyi denize döktürmesi toplumun hemen her kesimince tepki gördü.

16 Mart 1920'de Meclis-i Mebûsan'ın işgal kuvvetlerince basılması ve iki gün sonra tatil edilmesiyle başlayan krizde Damat Ferit Paşa bir kez daha sadrazamlığa getirildi. 5 Nisan 1920'de kurulan ve 17 Ekim 1920'de sona eren bu son hükûmet döneminde Ferit Paşa, fiilen tükenmiş bir yönetime başkanlık etti. Osmanlı hükûmetinin bu dönemde gücü, sadece İtilaf Devletleri işgalinde bulunan İstanbul ve çevresiyle sınırlıydı. Mart ayında yapılan San Remo Konferansı'ndan sonra Paris'teki barış görüşmelerinde de Osmanlı delegasyonunun söz hakkı kalmamıştı. 11 Nisan 1920'de Mustafa Kemal ve arkadaşları aleyhine çıkarılan idam fetvası ve 10 Ağustos 1920'de Sevr Antlaşması'nın imzalanması,  Damat Ferit Paşa'nın altı buçuk ay süren son sadrazamlık döneminin belli başlı olaylarıdır.

Şeyhülislam Dürrüzade Fetvası

İngilizlerin baskısı ile Şeyhülislam'dan Kuvâ-yi Milliye hareketine katılanların eşkıya olduğu ve öldürülmelerinin meşru ve farz olduğuna dair fetva çıkarmasını sağladı. Dışişleri bakanı olduğu dönemde İngiliz baskısı altında bu talebi kabul ve taahhüt ettiğini açıklamış ve sadrazam olunca da taahhütünü yerine getirmişti. Fetva Dürrizade Abdullah Beyefendi tarafından 11 Nisan 1920 tarihinde yayınlandı.

Millî Mücadele liderleriyle anlaşmaktan başka çare kalmadığını düşünen İtilaf Devletleri temsilcilerinin saraya giderek Ferit Paşa'nın çekilmesini istemeleri üzerine Ferit Paşa kabinesi 17 Ekim 1920'de istifa etti.

Ferit Paşa, Millî Mücadele'nin zafere ulaşması üzerine 21 Eylül 1922'de Avrupa'ya kaçtı. 6 Ekim 1923'te Fransa'nın Nice şehrinde öldü.

Kişiliği

Vahdettin'in kızı  Sabiha Sultan'ın anılarına göre:
"Çok azametli ve haris bir zat olan Ferid Paşa Baltalimanı'ndaki yalıyı bir saray teşrifatına sokmuş, suareler, yemekler, sefirli toplantılar tertiplemiş ve yemeklere bile kendisi smokin, halam Mediha Sultan açık dekolte tuvaletle inmeye başlamışlardır. Hiç unutmam, bir gün halamı ziyarete gittiğimde salona aldıkları zaman halam bir koltukta oturuyor ve Ferid Paşa da ona org-piyanoda Haydn çalıyordu. Bunun bir gösteriş, tesir yapmak için bir mizansen olduğundan eminim."
Son sadrazam Tevfik Paşa'ya göre Ferit Paşa "alafrangalıkta Frenkleri bile geçmiş idi."  Vefatında Tevhid-i Efkâr gazetesinde çıkan bir yazıya göre:
"Londra'dan avdetinde alafrangalaşmış ve nihayet adeta Müslümanlığa düşman kesilmişti. Evindeki erkek ve kadın hizmetçileri kâmilen Rum idi. Sözlerinde, nutuklarında, yazılarında hep Yunan ve Latin darbımesellerinden, hurafatından ve rivayetlerinden (mitolojisinden) bahsederdi. (...) Hulasa tamamen garpleşmiş, fakat milliyet hislerinden tamamen mahrum kozmopolit ruhlu bir adam idi."
Sultan Vahidettin'in kızkardeşi ile evli olan Ferit Paşa hakkında "Dünyada üç mel'un vardır. Bunlar bir sacayağıdır. Biri bizim hemşire, biri zevci olan Ferid, biri de oğlu Sami" dediğini, saray başkâtibi olan Ali Fuat Bey anlatır.

Kaynakça

1853 doğumlular
1923 yılında ölenler
Osmanlı sadrazamları
Osmanlı padişah damatları
V. Mehmed tarafından seçilen Meclis-i Âyan üyeleri
Harbiye nâzırları
Hariciye nâzırları
Osmanlı İmparatorluğu Meşrutiyet dönemi
20. yüzyılda Osmanlılar
İstanbul doğumlular

Damad Ferid Paşa


Katalonya (Katalanca: Catalunya, Oksitanca: Catalonha, İspanyolca: Cataluña), İspanya'ya bağlı İber Yarımadası'nın kuzeydoğusunda yer alan özerk bölge. Katalonya 4 ilden oluşmaktadır: Barselona, Girona, Lleida ve Tarragona. Barselona, en büyük şehir ve başkenttir; İspanya'nın 2. en nüfuslu belediyesi ve Avrupa Birliği içerisindeki en yoğun nüfuslu 17. kentsel alandır.

Katalonya günümüzde büyük ölçüde eski Katalan Prensliği'nin sahip olduğu topraklardan oluşmaktadır. Kuzey sınırlarında Fransa ve Andorra, doğusunda Akdeniz, batı ve güney sınırlarında İspanyol özerk bölgeleri bulunmaktadır. Resmi diller Katalanca, İspanyolca ve Oksitanca'nın Aranca lehçesidir. Aranca, Aran Vadisi'nde yaklaşık 7 bin kişi tarafından konuşulur ve Oksitanca'nın bir lehçesidir. 2014 tahminlerine göre Katalonya toplam nüfusu 7.512.982'dir. Bölge nüfusu, İspanya nüfusunun %16,1'ini oluşturur.

27 Ekim 2017 tarihinde Katalonya Parlamentosu'nda yapılan oylamayla 70'e karşı 10 hayır ve 2 çekimser oyla İspanya hükûmetinin çağrılarına rağmen tek taraflı bağımsızlık ilan edilmiştir. Tek taraflı bağımsızlık ilanından sonra İspanya Senatosu'nda özerk hükûmetin görevden alınmasını sağlayacak düzenlemeler kabul edildi.

Tarihi

Keltler ve Yunanlar yerleşimcilerin İber Yarımadası'na gelmesinden sonra yazılı tarihte ilk kez Romalılar'la MÖ. 218'de başladı. Roma İmparatorluğu'nun dağılma döneminde Vizigotlar, başkenti Barselona olan bir krallık yarattılar.

Orta Çağ

717 yılında ise günümüzde Katalonya'yı oluşturan topraklar, Araplar tarafından fethedildi: Araplar, 717-718'de Tarragona'yı yıkıp yaktıktan sonra Barselona'yı işgal ettiler.. 9. yüzyıl sonunda (873) Urgel ve Barselona Kontu Guifrö I (Wifredo) (865-898), Frank imparatorluğu'nun çökmesinden yararlanarak Pireneler ötesi frank markisinin yerine geçti. 10. yüzyılda İspanya Markalığı Gothia Markalığı'ndan ayrıldı.

11. yüzyıla değin, Guifrâ'nin torunlarının hüküm sürdüğü dönemde İspanya Markalığı, Frank krallığı'nın bir parçası olarak kaldı. Kurulmakta olan öbür İspanyol devletlerinden Orta Ebro bölgesindeki Müslümanların yerleşim yerleriyle ayrılan (tek bağlantı Aragón vadileriydi)

Bununla birlikte, 10. yüzyıldan sonra, İspanya Markalığı Fransa krallığı'ndan uzaklaştı; Fransa'nın Katalonya üzerindeki metbuluğu kısa bir süre sonra kâğıt üzerinde kaldı (13. yüzyıla değin). Markalık tüm olanaklarını Kurtuba (Córdoba) Emevileri'nin 986'da başlayan saldırılarını savuşturmakta yoğunlaştırdı. El-Mansur'un ele geçirdiği Barselona, Barselona Kontu tarafından geri alındı; ama iyice küçülen bölge 11. yüzyılın ortasına değin sürekli olarak kendini savunmak zorunda kaldı.

Kont, Yaşlı I. Ramón Berenguer (1035-1076), İspanya'da Müslümanlara karşı yapılan ilk savaştan (1063-1065) yararlanarak bundan üstünlük sağlayan ilk kişi oldu: Ampurdân ve Pallars kontları önünde eğildi, güneydeki birkaç Müslüman senyör vergiye bağlandı, Cortes'i topladı ve Katalan devleti için gerçek bir "Anayasa" niteliği taşıyan hukuksal töreleri ve kuralları bir araya getiren ülke "Usatges"ini ilan etti (1058), böylece Katalonya'nın siyasal yaşamının temellerini attı.

Ramón Berenguer'den sonra, ülke çetin bir veraset bunalımıyla karşılaştı; bu arada mağripli Zaragoza kralı adına savaşan ünlü "Cid", Barselona Kontu'nu yendi ve bir süre tutsak etti. Bununla birlikte kontluk Tarragona bölgesine 11. yüzyılın sonunda yayıldı.

III. Ramón Berenguer(1096-1131) Murabıtlar'ın istilasını (1108-1114) göğüslemek zorunda kaldı. 1114'te Müslümanlara karşı bir Katalan saldırısı düzenledi. Bu sefere Güney Fransa senyörleri de katıldı: Murabıtlar, Martorell'de yenilgiye uğratıldı. Bunun ardından III. Ramón Berenguerkarşı saldırıya geçti: denizde, bir süre için Mallorca'yı ele geçirdi (1115-16); karada, Müslümanlara karşı yapılan papa Gelasius II'nin salık verdiği İspanya haçlı seferinden (1118) ve Zaragoza'nın Haçlılar tarafından fethinden sonra, tüm Aşağı Ebro bölgesini topraklarına kattı.

Ramón Berenguer'in yayılmacılığı, yitirdiği toprakları yeniden ele geçirmeye yönelik basit bir fetih siyasetini aşıyordu: Besalú (1111), Cerdanya (1117) ve Ampurdân (1123) kontluklarını ele geçirdi; ayrıca Douce de Provence ile evlenerek Provence, Gevaudan, Rouergue ve Millau'ya sahip oldu.

Oğlu IV. Ramon Berenguer (1131-1162), keşiş kral Ramiro'nun vârisi Aragónlu genç Petronila ile evlenerek Katalonya tarihinin en önemli evresini başlattı. O tarihten sonra iki devletin (Katalonya ve Aragón) hükümdarlarının birleşmesiyle (1137) yazgıları da birleşti. IV. Ramon Berenguer, Tarragona ile Tortosa arasındaki Prades sierrasına boyun eğdirterek Katalonya'nın yeniden fethini tamamladı. Aragón, krallık olduğu için hukuki açıdan üstün görünse de, iki devletin birliğinde Katalonya'nın yeri daha önemliydi.

Kuzey Pireneler'in miras yoluyla Katalanlar'a geçmesi, Alfonso II'yi (1162-1196) Roussillon, Bearn ve Bigorre'u ele geçirmeye zorladı; Pedro II ise (1196-1213) Albililer'le birlikte Muret yıkımına sürüklendi.

Barselonalı tacirlerin etkisi ve Katalan Cortesi'nin öğüdü üzerine Jaime I, 1229-1235 arasında Balear Adalarını işgal etti. Valencia Krallığı'nın (1238'de fethedildi) ve Mallorca genel valiliğinin (1262'de krallık oldu) idari özerkliğine karşın Katalanlar bu iki bölgeyi kendilerine bağladılar ve iktisadi etkinliklerin yönetimini ele geçirdiler.

13. yüzyılda Katalonya, kıyı tarımı, Barselona, Girona, Besalú'daki yün sanayisi ve özellikle Barselona'nın temsil ettiği deniz ticareti bakımından, tüm Aragón'un en zengin bölgesiydi. O tarihte Akdeniz'in en büyük limanlarından biri olan Barselona'da, ticaret bankacılıkla destekleniyordu ve ticaret burjuvazisi neredeyse tam bir egemenliğe (1274'te Jaime I tarafından onaylandı) sahipti: seçimle oluşan bir konsey para basıyor, yasa çıkarıyordu; "deniz konsülleri" aracılığıyla gerçek bir ticaret mahkemesi vardı.

15. yüzyılda, Katalonya derebeylik kurumlarına karşı girişilen bir köylü ayaklanmasının yol açtığı ciddi bir bunalımla karşı karşıya kaldı. Katolik Fernando derebeylik haklarının çoğunu ortadan kaldıran ve köylülerin bu hakları satın almasını öngören Guadalupe kararıyla ayaklanmaya son verdi (1486). Ayrıca, Katalonya Katolik Krallarla birlikte gerçekleştirilen İspanya birliğine katıldı, ancak kendi özelliklerini ve kurumlarını korudu.

Renaixença

Katalan ulusal kimliğinin yeniden doğuşu 17. yüzyılda ortaya çıktı. IV. Felipe'ye (1640-1659) karşı ayaklanan ve Fransızlar'ın desteğini alan Katalanlar, Fransız protektorasında bağımsız bir cumhuriyet ilan ettiler (1640-1652). Çatışma, Katalan anayasası'nın tanınmasıyla sona erdi (1652). Bununla birlikte, Pireneler Antlaşması'yla (1659) Roussillon kontluğu ve Cerdanya'nın bir bölümü Katalonya'dan alınarak Fransa'ya verildi, İspanya Veraset Savaşı'nın galibi V. Felipe, arşidük Carlos de Austria'nın adaylığını desteklemiş olan Katalonya'nın elindeki tüm ayrıcalıkları geri aldı ve burada Castilla kamu hukuk sistemini yerleştirdi.

Dokuma sanayisine ve pamuklu yapımına dayalı ilk sanayileşme 18. yüzyılda başladı. Amerika'yla ticaret ayrıcalığını Sevilla ve Cádiz'e veren hakkın kaldırılması deniz ticaretinin gelişmesini kolaylaştırdı.

Geç Modern dönem

19. yüzyıl başındaki ciddi güçlüklerin atlatılmasından sonra sanayileşme sürdü. Katalonya iktisadi bakımdan İspanya'nın en ileri bölgesi durumuna geldi. Buna paralel olarak ortaya çıkan önemli bir kültür hareketi de siyasal Katalancılığın temeli oldu. Katalancılığın amacı, Katalonya'nın haklarını geri alma, Katalan kültürünü korumak ve siyasal özerklik elde etmekti; hareket, liberal hükûmetlerin merkezciliğine de tepki olarak gelişti. Seçkinci bir hareket olan Katalancılık, romantizm çağında ve sonrasında, Katalan dilinin edebiyat dili olarak yeniden doğmasıyla kendini gösterdi. Sonra, başlangıçta ticari korumacılığa bağlı bir siyasal hareket olarak ortaya çıktı. 1870'ten sonra Francesc Pi i Margall, Almirall ve Enric Prat de la Riba i Sarrà'nın kişiliğinde radikal bir nitelik kazandı; en önemlisi Lliga olan birkaç gruba bölündü; 20. yüzyılda Lliga'nın başlıca önderi Cambó'ydu. Muhafazakâr bir parti olan Lliga, 1918'den sonra bir tür bölgesel parlamento niteliğindeki Mancomunidad'ın kuruluşuna katıldı, ama Primo de Rivera'nın diktatörlüğü (1923-1930) ve monarşiye bağlılığı sonucu zayıfladı. Katalan solu hızla milliyetçi bir nitelik kazandı; komünist ve sosyalist partilerin yanı sıra, özellikle anarşizm iyice yerleşti. 1931 'de cumhuriyetçiler Katalonya'da seçimleri kazandılar ve Madrid'e özerklik statüsü ve bölgesel bir hükûmet (Generalitat de Catalunya) konusunu görüştüler.

İç Savaş (1936-1939) ve Franco dönemi (1939-1975)

Ama 1939 başında Franco'nun birlikleri Katalonya'yı işgal etti; bölge, özerklik yolunda elde ettiği tüm ayrıcalıkları yitirdi. Katalancılık, tüm kamu etkinliklerinden uzak tutuldu; merkezi iktidar Katalan kültürünü ezmeye çalıştı. Francoculuğun devrilmesinden sonra Katalan milliyetçiliği görece yumuşamış göründüyse de Katalan bilinci ve kültürel uyanışı büyük bir önem kazandı. 1979 referandumuyla bölgesel bir özerklik kabul edildi ve Jordi Pujol'un bölgesel partisi 1980'de bölge parlamentosu için yapılan seçimleri kazandı. Pujol, Generalitat de Catalunya'nın başına getirildi.

Bağımsızlık hareketi

Coğrafya

İber Yarımadası'nın kuzeyinde Fransa ve Andorra ile çevrilidir. Katalonya batıda Aragon, güneybatıda Valensiya bölgesi ile sınırdır. Barselona'nın haricinde Tarragona, Lleida, Girona, Manresa, Igualada, Terrassa ve Sabadell şehirleri Katalonya'nın diğer başlıca şehirleridir. Çeşitli sahilleri ve çok sayıda plajları vardır. Sahil hattının uzunluğu 580 kilometredir.

Önemli şehirler

Kültür

Edebiyat

Mutfak

Müzik

9. yüzyılda Ripoll, Sant Pere de Rodes ve Montserrat gibi manastırlardan gelişen Katalan müziği, 11-16. yüzyıllar arasında sadece Montserrat Manastırı'nda gelişti. Bu dönemde öne çıkar müzikçiler arasında 11. yüzyılda kalem aldığı Breviarium de musica ile tanınan Keşiş Oliva, Yaşlı Mateu Fletx (1481-1553), R Alberto Vila (1517-1582) ve Joan Brudieu (1520-1591) öne çıkar. 16. yüzyılda özellikle dinsel müzik konusunda doruğa çıkan Katalan müziğinin başyapıtlarından biri de 13. yüzyılda kalem alınan dinsel şarkılarını ve dans ezgilerini kapsayan tek Avrupalı koleksiyon olan Llibre Vermell'dir.

Rönesans dönemine gelindiğinde ise öne çıkan Katalan besteciler arasında Juan Pablo Pujol, Joan Cererols, Juan Marquos, Francisco Valls (1665-1747), Montserrat Manastırı'nın yetiştirdiği en büyük müzikçilerden biri olarak kabul edilen Antonio Soler (1729-1783), Jacint Boada (1765-1853), Benito Breli (1786-1850), ilk İspanyol operasını bestelemesiyle tanınan Ramon Carnicer (1789-1855), Josep Anselm Clavé (1824-1874) ve Felip Pedrell (1841-1922) öne çıkar.

Modern döneme geldiğinde Katalan besteciler arasında Montserrat'ta oluşmuş gelenek doğrultusunda mistik müzik eserleriyle tanınan Enrique Morera (1865-1942), Antoni Nicolau (1858-1933) ve Federic Mompou (1893-1987); Isaac Albéniz (1860-1909), Enrique Granados (1867-1916), özellikle yenilikçi "Orfeó Català" eseriyle tanınan Manuel Blancafort (1897-1987), Xavier Montsalvatge (1912-2002), çellocu Pablo Casals (1876-1973), kemancı Juan Manön (1883-1971) ve orkestra yöneticisi Eduardo Toldrà (1895-1962) öne çıkar.

Sanat

Sinema

Ayrıca bakınız
 Katalan Bağımsızlık Hareketi

Kaynakça

 >

Katalonya


Murat Başesgioğlu (d. 1 Mart 1955, Kastamonu), Türk siyasetçi. Türkiye Gençlik ve Spordan Sorumlu Devlet Bakanlığı görevini 2007–2009 yılları arasında sürdürmüştür. Bu görevinden önce 2002–2007 yılları arasında Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, 1997–1998 yılları arasında ise İçişleri Bakanlığı görevini yürütmüştür.

Siyaset hayatına 1984 yılında Anavatan Partisi'nde başlayan Başesgioğlu, ilk defa 1987 Türkiye genel seçimleri'nde ANAP Kastamonu milletvekili olarak meclise girmiştir. Ayrıca 1991, 1995 ve 1999 Türkiye genel seçimleri'nde de ANAP Kastamonu milletvekili olarak meclise girmiştir. 2000 yılında Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı'na aday olmuştur fakat iki oy ile seçilememiştir.

2002 yılında Adalet ve Kalkınma Partisi'ne katılmıştır ve ardından 2002 Türkiye genel seçimleri'nde AK Parti İstanbul milletvekili olarak meclise girmiştir. 2007 yılında tekrar aynı partiden vekil seçilmiştir. 2010 yılında Adalet ve Kalkınma Partisi'nden istifa ederek Milliyetçi Hareket Partisi'ne katılmıştır. 2011 ve Haziran 2015 Türkiye genel seçimleri'nde de Milliyetçi Hareket Partisi'nden İstanbul milletvekili olarak meclise girmiştir. Kasım 2015 Türkiye genel seçimleri'nde ise milletvekili adayı olmayarak meclis dışında kalmıştır.

Hayatı
Murat Başesgioğlu 1 Mart 1955 tarihinde Kastamonu'da doğdu. Babası Kore Gazisi, Sendikacı Hacı Mustafa; Annesi Hatice Hanımdır. İki kız, bir erkek kardeşi vardır. İlk ve orta eğitimini Kastamonu'da İsfendiyar Bey ilkokulu, 23 Ağustos Orta Okulu ve Kastamonu Abdurrahman Paşa Lisesi'nde tamamlayıp İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirmiştir. Yedek Subay Okulunu derece ilebitirerek askerlik görevini Daday Askerlik Şubesinde Şube Başkanı olarak tamamladı. 7 yıl süreyle Kastamonu Barosuna kayıtlı serbest avukatlık yapmıştır. Ülkü Ocakları ve onun devamı olarak kurulmuş olan Büyük Ülkü Derneği'nde başladığı aktif siyasete, 1984 yılında, Anavatan Partisi Kastamonu İl Yönetim Kurulu üyesi olarak devam etmiştir.

Siyasi Hayatı
Siyasete gençlik yıllarında Ülkü Ocakları ve onun devamı olarak kurulmuş olan Büyük Ülkü Derneği'nde başlamıştır. 1984 yılında, Anavatan Partisi'nde devam ettiği siyasi hayatına 1987 yılında seçimlere katılarak aktif olarak devam etmiştir. Milletvekilliği ön seçimini 2. sırada kazanarak milletvekili adayı, ardından yapılan seçimlerde 18. Dönem Kastamonu Milletvekili olarak Türkiye Büyük Millet Meclisine girdi. 1991 yılı Milletvekili Genel seçimlerinde en çok tercih oyu alarak 1. sıradan milletvekili seçilmiştir.

1995 ve 1999 Milletvekili seçimlerinde Kastamonu'yu Türkiye Büyük Millet Meclisinde temsil etti. Anavatan Partisi'nde Grup Başkanvekili, Merkez karar Yürütme Üyeliği ve Adalet Komisyonu Üyeliği gibi görevlerde bulundu. 18. 19. Ve 20. Dönem Milletvekilliği seçimlerinde Kastamonu'yu TBMM'nde temsil etti.

2000 yılında Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı seçimlerinde aday oldu. Fazilet Partisi ve Doğru Yol Partisinin tam desteğini aldığı Başkanlık seçimini iki oy ile kaybetti.

2002 yılında Adalet ve Kalkınma Partisine katıldı. 2002, 2007 Milletvekilliği seçimlerinde bu partiden İstanbul 2. Bölge Milletvekili olarak seçildi. 2010 Yılında Adalet ve Kalkınma Partisinden istifa ederek Milliyetçi Hareket Partisine katıldı. 2011 yılı Milletvekilliği seçimlerinde Milliyetçi Hareket partisi İstanbul Milletvekili olarak parlamentoya girdi.

60. Hükûmet'te Devlet Bakanlığı, 59. Hükûmet'te Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı ve TBMM 22. ve 23. Dönem AK Parti istanbul milletvekillerindedir. Öncesinde 58. Hükümet bünyesinde de Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı görevini yürütmüş, daha da önce TBMM 18. Dönem, TBMM 19. Dönem, TBMM 20. Dönem ve TBMM 21. Dönem'de ANAP'tan Kastamonu milletvekili seçilmiş ve 55. Türkiye Cumhuriyeti Hükûmeti'nde İçişleri Bakanlığı yapan Başesgioğlu, kabinenin en genç üyesi olarak 13 ay görev aldı. ANAP'tan istifa ederek AKP'ye geçmiştir. İsmi bazen sehven Murat Başeskioğlu şeklinde geçer.

Kastamonu iline özellikle son 5 yılda hizmetlerde bulunmuştur. Partisiyle ilkelerinin ters düştüğü gerekçesiyle AK Parti'den 2 Temmuz 2010 tarihinde istifa etmiştir. 28 Ocak 2011 tarihinde Milliyetçi Hareket Partisi'ne katılmıştır. 2011 Genel Seçimleri ve 2015 Genel Seçimleri'nde MHP'den İstanbul milletvekili seçildi. Hâlen Milliyetçi Hareket Partisi İstanbul Milletvekili ve Adalet komisyonu Üyesi olan Başesgioğlu Türkiye Büyük Millet Meclisinde 8 Dönem aralıksız seçilerek görev yapan tek Milletvekili unvanını taşıyordu.

Bakanlık Dönemi Faaliyetleri
55. Türkiye Cumhuriyeti Hükûmeti'nde İçişleri Bakanlığı yapan Başesgioğlu döneminde, 1. Türk Cumhuriyetleri Yerel Yönetimler Kurultayı gerçekleştirildi. Mernis olarak adlandırılan Merkezi Nüfus İdaresi Sistemi çalışmalarına hız verildi.

Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı olarak görev aldığı 59. Hükümetdöneminde iş kanununda değişiklikler yapıldı. Yeni kanunla birlikte ilk defaİş Güvencesi Yasası uygulanmaya başlandı. İşsizlik sigortasından, işsizlik ödemeleri yapıldı. Ekonomik kriz anlarında İşvereni ve Çalışanı koruyacak Ücret Garanti Fonu ve Kısa Çalışma Ödeneği gibi koruyucu mekanizmalar getirildi. Kayıt dışı istihdamla mücadele ilgili proje başlatıldı. Mesleki Yeterlilik Kurumu kuruldu. Emekli sandığı, Sosyal Sigortalar Kurumu ve Bağ-Kur birleştirilerek Sosyal Güvenlikte tek çatıya geçildi. Genel Sağlık Sigortası, Sosyal Sigorta ve Primsiz Ödemler Sistemini içeren statüye göre değil, vatandaşlık esasına göre hizmet verecek olan yeni Sosyal Güvenlik Sistemi hayata geçirildi. Vatandaşlara istediği hastaneye gidebilme ve ilaçlarını en yakın eczaneden alabilme kolaylığı getirildi. İnternet üzerinden Sigorta işlemleri sunan, e-devlet sisteminin ilk örneği kabul edilen e-bildirge işlemi gerçekleştirildi.

60. Hükûmet'te Devlet Bakanlığı yapan Başesgioğlu dönemi ile birlikte memur sendikalarıyla yapılan 2008 yılı toplu görüşmeleri tam bir mutabakatla sonuçlandı, bunu takiben Şişe-Cam, Lastik-İş ve Türk Hava Yolları gibi ülke genelini etkileyebilecek toplu iş sözleşmeleri uzlaşmayla sonuçlandırıldı. Uzun bir aradan sonra Spor Şurası toplandı ve Türkiye Futbol Federasyonu tamamen özerk hale getirildi. Futbol federasyonu seçimleri UEFA ve FIFA kriterlerine uygun olarak çıkartılan yasayla, bütün kulüplerin ittifakı ile gerçekleşti. İstanbul Olimpiyat Oyunları Hazırlık ve Düzenleme Kurulu olarak ülkemizi Olimpiyatlara hazırlama çalışmaları yapıldı. Olimpiyatlara Elit sporcu yetiştirme projesi başlatıldı. Şampiyon Sporcularımıza Devlet Sporculuğu unvanı verildi. Sporcu Şeref aylığı bağlandı. Erzurum kış oyunları ve Trabzon Yaz oyunları organizasyonları desteklendi. Ankara Arena, İstanbul Sinan Erdem Kapalı Spor Salonu projeleri bitirilip inşaatları başlatıldı. Galatasaray Arena stadı temeli atıldı. Anadolu'da birçok stat inşaatı başlandı veya tamamlandı. Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü, müstakil bakanlık haline dönüştürülmek için hazırlık çalışmaları başlatıldı. Dönem içerisinde Gençlik ve Sporlar ilgili çeşitli Derneklerde ve İllerin Hemşehri Derneklerinde başkanlıklar ve yöneticilikler yaptı.

Özel yaşamı
Orta derecede Fransızca bilen Başesgioğlu, evli olup Hakan ve Mustafa Çağrı adında iki çocuk sahibidir.

Dış bağlantılar

 mhp.org.tr'de Başesgioğlu
 tbmm.gov.tr'de Başesgioğlu

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1955 doğumlular
Kastamonu doğumlu siyasetçiler
Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanları
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
55. Hükûmet - 3. Yılmaz, Anasol Hükûmeti
58. Hükûmet - Gül Hükûmeti
59. Hükûmet - Erdoğan Hükûmeti
TBMM 18. dönem Kastamonu milletvekilleri
TBMM 19. dönem Kastamonu milletvekilleri
TBMM 20. dönem Kastamonu milletvekilleri
TBMM 21. dönem Kastamonu milletvekilleri
TBMM 22. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 23. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 24. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 25. dönem İstanbul milletvekilleri
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Bakanları
TBMM Anavatan Partisi grup başkanvekilleri
TBMM Adalet Komisyonu
Adalet ve Kalkınma Partisi mensubu siyasetçiler
Milliyetçi Hareket Partisi Merkez Yönetim Kurulu üyeleri
20. yüzyıl Türk avukatları
21. yüzyıl Türk avukatları

Murat Başesgioğlu


في الجبر والحسابيات، مربع العدد ويسمى أيضا المال هو الحاصل من ضرب العدد في نفسه. على سبيل المثال، مربع العدد 5 هو 25 لأن 5 مضروباً ب 5 يساوي 25.

يرمز لمربع عدد ما بوضع الرقم "2" فوقه، مثلاً مربع العدد x هو x2.

إذا كان x عددا حقيقيا فإن x2 تعبر عن مساحة المربع الذي طول ضلعه x.

في الأعداد الحقيقية

الدالة التي تربط كل عدد بمربعه تحافظ على ترتيب الأعداد الموجبة: كلما كان عدد ما كبيرا، كلما كان مربعه كبيرا. بتعبير آخر، دالة المربع هي دالة رتيبة في المجال . عند الأعداد الحقيقية السالبة، أي على المجال ، تصير الدالة دالة تناقصية.

انظر أيضاً
 جذر تربيعي
 مكعب عدد
 مبرهنة فيثاغورس
 أس

مراجع

أعداد
جبر
حسابيات ابتدائية
مربعات في نظرية الأعداد

مربع (جبر)


لاك إلسينوري  هي إحدى مدن مقاطعة ريفيرسيدي، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 9 أبريل، 1888.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة للاك إلسينوري:

توأمة
للاك إلسينوري (كاليفورنيا) اتفاقيات توأمة مع:
 هيليسينكور

أعلام

 إيرون ماكسي
 جو دودغ
 ماوريسيو هيريرا
 توم مالون
 أبريل ماتسون

مراجع

الموقع الجغرافي
الموقع الجغرافي للمناطق المحيطة بهذه النقطة هو كالتالي:

لاك إلسينوري (كاليفورنيا)
أماكن مأهولة أسست في 1888
تأسيسات سنة 1888 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة ريفيرسايد (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا
مقاطعة ريفرسايد (كاليفورنيا)

لاك إلسينوري (كاليفورنيا)


MGM Grand Garden Arena este o arenă multifuncțională situată în cadrul MGM Grand Las Vegas Strip de pe Las Vegas Strip.

Referințe

Stadioane din Statele Unite ale Americii

MGM Grand Garden Arena