Læremidler er materialer og værktøjer af varierende størrelse, der anvendes i et læringsdesign, hvor læringsdesign skal forstås som en konstellation af artefakter arrangeret i rum og udført i tid med en intention om at igangsætte læring hos nogen. Læremidler er læremidler uafhængigt af, om læremidlet bliver til læremiddel grundet dets indsættelse i en læringskontekst, eller om der i læremidlet findes en iboende læringsdesign. Eksempelvis er både lærebog, skønlitteratur og tavle læremidler, når de anvendes i en undervisningssituation.

Læremidler opdeles ofte i tre grupper: Funktionelle læremidler, semantiske læremidler og didaktiske læremidler.

Funktionelle læremidler
Redskaber eller kommunikationsmedier, der anvendes i læringssituationer enten til at facilitere eller muliggøre læreprocesser. Kvaliteten af et funktionelt læremiddel kan vurderes ved at afdække dets designpotentiale ud fra kriterier som fx brugervenlighed, pædagogisk funktionalitet, læringsmæssig funktionalitet og organisatorisk funktionalitet, men idet funktionelle læremidler ofte har mange brugsmuligheder, må vurderingskriterierne ses i forhold til den kontekst og de mål, hvor læremidlet anvendes.

Semantiske læremidler
Artefakter som har et semantisk indhold, men som ikke har en indbygget didaktik, som ikke er produceret med henblik på undervisning. Semantiske læremidler tæller blandt andet skrevne tekster, film, computerspil og artefakter, der inddrages i undervisningen som repræsenterende et fagligt relevant stof.

Kvaliteten af et semantisk læremiddel kan vurderes ved at analysere dets tilgængelighed. I forhold hertil ser man på om tematikken appellerer til eleven, hvorvidt tekstens læsbarhed er i overensstemmelse med elevens faglige og sproglige forudsætninger, og hvorvidt det støtter og/eller stimulerer elevens forforståelse. Læremidlet vurderes også i forhold til dets faglige relevans, som er dets relation til fagets Fælles Mål og faglige formål. Med hensyn til læremidlets funktionalitet ser man det i forhold til lærerens kompetencer og undervisningens rammer.

Didaktiske læremidler
Læremidler som er lavet med henblik på at blive brugt i en undervisningssituation, hvor intentionen er læring. Didaktiske læremidler har tre funktioner: En formidlingsdimension, hvor et fagligt stof anskueliggøres for eleven. En læringsfunktion, hvor en læringsproces iscenesættes for eleven. En metodisk funktion, hvor læreren kan hente inspiration til at planlægge, gennemføre og evaluere sin undervisning.

Når læreren bruger et didaktisk læremiddel, foretager læreren en redidaktisering, hvor læremidlet bearbejdes. Eksempelvis ved kun at bruge et udpluk af opgaver fra læremidlet i undervisningen. Redidaktisering bygger på lærerens praksisteori der bl.a. består af lærerens viden og erfaringer.

Digitale læremidler
Digitale læremidler kan både være funktionelle, semantiske eller didaktiske og kendetegnes alene ved at være digitale. De kan overordnet inddeles i fem centrale typer:
 Træningsprogrammer kan karakteriseres som didaktiske læremidler. Det er små programmer, der træner viden og færdigheder ved at stille spørgsmål eller præsentere opgaver, som modtageren skal besvare. Spørgsmålene er typisk faktabaserede eller formuleret således, at computeren umiddelbart efter besvarelsen kan vise, om svaret var rigtigt eller forkert. Det kan fx være: "Hvilken ordklasse er ordet sofa?".
 Udforskende programmer som kan karakteriseres som didaktiske læremidler. I udforskende programmer kan brugeren udforske et simuleret fænomen ved at få lov til at ændre på forskellige variable. Det kan fx være et program, hvor brugeren kan se, hvordan klimaforholdene ændres, hvis udledningen af CO2 stiger, eller det kan være et matematikprogram, hvor man kan ændre på forskellige variable i en matematisk funktion.
 Vidensplatforme som kan karakteriseres som funktionelle læremidler. De indeholder beskrivelser af fakta, men kan også være personligt eller ideologisk 'farvede' i formidlingen af stoffet.
 Skalprogrammer/værktøjsprogrammer som kan karakteriseres som funktionelle læremidler. De er programmer, der giver brugeren mulighed for selv at putte indhold i den skal som programmet har tilrettelagt, således brugeren selv kan producere indhold eller lave en opgave. Det kan fx være et tekstbehandlingsprogram, billedbehandlingsprogram eller et chat-program.
 Samarbejdsplatforme er platforme der understøtter læring gennem samarbejde. Platformen kan fx stille materialer, redskaber, forslag til arbejdsstrukturer m.m. til rådighed, og brugerne anvender platformen, når de sammen skal arbejde med en bestemt problemstilling. Samarbejdsplatforme er ofte diskussionsorienterede og lægger op til, at brugerne skal forholde sig selvstændigt, undersøgende og kritisk til opgaven. Samarbejdsplatforme kan karakteriseres som værende både didaktiske og funktionelle læremidler, eftersom de ofte indeholder redskaber og kommunikationsmedier, der understøtter læringsprocessen.

Referencer

Litteratur

 Bundsgaard, J., & Hansen, T. I. (2011). "Evaluation of learning materials: A holistic framework." Journal of Learning Design, 4(4). doi:10.5204/jld.v4i4.87
 Hansen, Jens Jørgen (2012). ""Læremiddelbegrebet – en kategori i didaktikken" i: Graf, Stefan; Hansen, J.J. og Hansen, T.I.: Læremidler i didaktikken – didaktikken i læremidler. Aarhus: Klim. (s. 15-40)
 Hansen, Jens Jørgen (2012). "Kvalitet i læremidler - fire veje til vurdering" i: Graf, Stefan; Hansen J.J. & Hansen, T.I.: Læremidler i didaktikken - didaktikken i læremidler. Aarhus: Klim (s. 273-300)
 Hansen, Jens Jørgen (2010). Læremiddellandskabet. Fra læremiddel til undervisning. S. 149-167.

Undervisningsmaterialer
Undervisning

Læremiddel


Margareta Pole je bila kći Georgea, vojvode od Clarencea i nećakinja kraljeva Eduarda IV. i Rikarda III. Margareta je bila jedna od dvije žene u Engleskoj iz 16. stoljeća koje su same po sebi bile plemkinje bez muža s naslovom. Jedna od rijetkih preživjelih članova dinastije Plantagenet nakon Ratova ruža, pogubljena je 1541. godine na naredbu Henrika VIII., sina njezine rođakinje Elizabete od Yorka. Dugo su ju smatrali pravom nasljednicom engleske krune, no svejedno je uživala milost tudorskih vladara.

Papa Lav XIII. proglasio ju je blaženom kao mučenica za Katoličku crkvu 29. prosinca 1886. godine.

Život pod Eduardom IV.
Rodila se kao kći Đure, vojvode od Clarencea, i Izabele Neville, što Margaretu čini unukom grofa od Warwicka, zloglasnog Kraljotvorca. Njezin dotični djed Warwick ubijen je boreći se protiv Margaretinog strica Eduarda IV. u bitci kod Barneta. Njezin otac, već vojvoda od Clarencea, tada je postao grofom od Salisburyja i Warwicka.

Margaretina majka, Izabela, umrla je kad su joj bile tri godine, a njezin otac dao je ubiti dvije sluge za koje je mislio da su je otrovale. Đuro je kovao zavjere protiv svog brata i kralja, te je pogubljen zbog izdaje. Oduzeta mu je zemlja i titula.

Život pod Rikardom III.
Eduard IV. je umro kada je Margareta imala deset godina. U braku s Anom Neville, Margaretinom tetu po majčinoj strani, stric Rikard je sam preuzeo prijestolje kao Rikard III.

Rikard III. poslao je djecu u Yorkshire. Međutim, kako nije uživao veliku popularnost, nakon dvije godine vladavine, na bojištu će biti pogubljen.

Život pod Henrikom VII.
Njezinog ozloglašenog strica, posljednjeg kralja dinastije York, svrgnuo je s prijestolja zadnji preostali član dinastije Lancaster. Ubio ga je 1485. godine u bitci kod Boswortha Henrik Tudor, koji ga je naslijedio kao Henrik VII. Novi se kralj oženio Margaretinom rođakinjom Elizabetom od Yorka, kćeri Eduarda IV.

Margareta i njezin brat preuzeti su pod njihovu skrb. Ubrzo je mladi Eduard, potencijalni Yorkov pretendent na prijestolje, premješten u Londonski toranj. Eduard je nakratko javno prikazan u katedrali sv. Pavla.

Ubrzo nakon toga, vjerojatno u studenom 1487. godine, Henrik VII. je Margaretu vjenčao sa svojim rođakom, sir Richardom Poleom, čija je majka bila polusestra kraljeve majke Margarete Beaufort.

Kad je Perkin Warbeck glumio pretpostavljeno mrtvog sina Eduarda IV., Rikarda od Shrewsburyja, 1. vojvode od Yorka, 1499. godine, Margaretin brat Eduard pogubljen je zbog sudjelovanja u zavjeri, što je bilo nemoguće.

Odnos s Katarinom Aragonskom
Kad se Artur oženio s Katarinom Aragonskom, Margareta je postala jedna od njezinih dvorskih dama. Mlada Katarina, saznavši što se jadnoj Margareti sve izdogađalo zbog dinastijskih borbi njezinih rođaka i uloge njezinih roditelja u svemu tome, moli Margaretu za oprost. Njih dvije kasnije ustanove toplo prijateljstvo. Njegovale su zajedničku nadu da će im se djeca vjenčati i tako dodatno zacementirati veze između Tudora i Plantageneta.

Udovištvo
Kada joj je muž umro 1505. godine, Margareta je postala udovica s petero djece, ograničenom količinom zemlje naslijeđenom od supruga, bez drugih prihoda i bez puno izgleda. Henrik VII. platio je pogreb njenog supruga. Da bi olakšala situaciju, Margareta je svog trećeg sina Reginalda Polea posvetila Crkvi, gdje je trebao imati sjajnu karijeru papinskog legata i kasnijeg nadbiskupa Canterburyja. Navodno je Reginald Pole svojoj majci gorko zamjerio njezino napuštanje.

Margareta je, bez adekvatnih sredstava za uzdržavanje sebe i svoje djece, bila prisiljena živjeti u opatiji Syon među redovnicama Bridgettine nakon muževe smrti. Tamo je trebala ostati sve dok se nije vratila na milost pri usponu Henrika VIII. 1509. godine.

Život pod vladavinom Henrika VIII.

Kada je Henrik VIII. 1509. godine preuzeo prijestolje, oženio je Katarinu Aragonsku koja je dotada bila namijenjena njegovom pokojnom bratu. Margareta je ponovno postala Katarinina dama na dvoru.

Godine 1512., Parlament joj je vratio neke zemljišne posjede njezinog brata od Salisburya za koje je platila 5000 maraka. Henrik VII. ih je nadzirao dok joj je brat bio u zatočeništvu, te ih preuzeo nakon njegovog suđenja. Isti akt je Margareti vratio Salisbury. Warwickova i Spencerova zemlja je ostala pod vlasništvom Krune.

Reginald Pole
Godine 1513. Margareti je bilo 40 godina i bila je udovica već osam godina. Imala je nekoliko djece. Najdaroviti je bio Reginald Pole, koji je isto tako imao koristi od kraljeve velikodušnosti jer je Henrik organizirao iz vlastita džepa financirao dječakovo školovanje na Oxfordu. Mladi Reginald opravdao je povjerenje svoga kraljevskog zaštitnika stekavši počasnu diplomu sveučilišta poslije samo dvije godine studija.

Guvernanta princeze Marije
Margareta je bila učena žena. Njezino je obrazovanje poštovala i kraljica koja će ju odabrati za guvernantu svoje kćeri Marije, znajući da je zbog brojnih vrlina izuzetno pogodna za tu ulogu 1520. godine. Kasnije će biti uklonjena, ali ponovno vraćena 1525. godine.

Kada je Marija proglašena nelegitimnim potomkom 1533. godine, Margareta je odbila vratiti Marijinu zlatnu pločicu i dragulje Henriku. Marijino kućanstvo se raspustilo te je Margareta tražila da služi Mariju o svom trošku, ali joj nije bilo dopušteno. Carski veleposlanik Eustace Chapuys predložio je dvije godine kasnije da se Marija preda Margareti, ali Henrik je to odbio nazvavši je "budalom, bez iskustva".

Pad
Reginald Pole je 1531. upozorio na opasnosti kraljevog braka s Boleyn. Vratio se u Padovu 1532. godine i primio posljednju englesku pomoć u prosincu te godine. Chapuys je predložio caru Karlu V. da se Reginald oženi Marijom i kombinira njihove dinastijske pretenzije. Chapuys je također komunicirao s Reginaldom preko njegovog brata Geoffreyja. Reginald je na knjige koje mu je Henry poslao odgovorio vlastitim pamfletom, pro ecclesiasticae unitatis defensione ili de unitate, koji je poricao Henrikov stav o braku bratove supruge i poricao kraljevsku nadmoć. Reginald je također pozvao europske knezove da smjesta smjene Henrika. Henrik je napisao Margaret,i koja je pak sinu poslala pismo u kojem ga zamjera zbog njegove "ludosti". U svibnju 1536. godine Reginald je konačno i potpuno raskinuo s kraljem. Nakon što je Ana Boleyn uhićena i na kraju pogubljena, Margareta se smjela vratiti na dvor, iako nakratko.

Godine 1537. Reginald (još uvijek nije zaređen) imenovan je za kardinala. Papa Pavao III zadužio ga je za organizaciju pomoći za Hodočašće milosti (i srodnih pokreta), nastojanja da se organizira pohod na London kako bi se postavila konzervativna katolička vlada umjesto Henrikove, sve više protestantski nastrojene. Ni Franjo I. ni Car nisu podržali taj napor, a engleska vlada pokušala je organizirati atentat na njega. 1539. godine Reginald je poslan caru da organizira embargo protiv Engleske - vrsta protumjere na koju je i sam upozorio Henrika da je moguća.

U sklopu istraga o tzv. Exeterovoj zavjeri, Geoffrey Pole uhićen je u kolovozu 1538. Dopisivao se s Reginaldom. Geoffrey se obratio Thomasu Cromwellu, koji ga je uhitio i ispitao. Tijekom ispitivanja, Geoffrey je rekao da su njegov najstariji brat, lord Montagu i markiz bili stranke njegove prepiske s Reginaldom. Montagu, Exeter i Margareta uhićeni su u studenom 1538.

Margareta Pole, kako je sada bila oslovljena, držana je u londonskom Toweru dvije i pol godine. Nju, njezina unuka Henrika (sina vlastitog sina Henrikaa) i Exeterovog sina držao je zajedno i podržavao kralj. Prisustvovale su joj sluge i primile opsežnu potporu za odjeću u ožujku 1541. U međuvremenu je sam Cromwell pao iz milosti i bio pogubljen.

Pogubljenje
U jutro 27. svibnja 1541. godine, Margareti je priopćeno da će umrijeti u roku od sat vremena. Odgovorila je da joj nije pripisan nijedan zločin. Ipak, iz ćelije su je odveli na mjesto unutar predjela Londonskog tornja gdje je, umjesto uobičajene skele, pripremljen niski drveni blok. Kako je bila plemenita roda, nije pogubljena ispred puka.

O njezinu pogubljenju preživjela su dva pisana izvještaja, obojica su bili očevici: Marillac, francuski veleposlanik; i Chapuys, veleposlanik Svetog Rimskog cara.

Chapuys je napisao da je, "u početku, kad joj je bila obznanjena smrtna presuda, smatrala stvar vrlo čudnom, ne znajući za koji zločin je optužena, niti kako je osuđena" i to, budući da je glavni krvnik poslan na sjever kako bi se obračunala s pobunjenicima, smaknuće je izvela "bijedna i nakaradna mladež koja je doslovno sjeckala glavu i ramena na najžalosniji način".

Treći, apokrifni prikaz navodi da je Margareta odbila položiti glavu na blok, izjavivši: "Tako bi trebali učiniti izdajnici, a ja sam jedan od njih"; prema izvještaju, okrenula je glavu "na svaki način", uputivši krvnika da je, ako želi njezinu glavu, uzme kako može. Margareta je pokopana u kapeli sv. Petra ad Vinkule u sklopu Londonskog tornja. Njeni ostatci otkriveni su kada je kapela obnovljena 1876. godine.Njezin sin, Reginald Pole, rekao je da se "nikada neće bojati nazvati se sinom mučenice".

Zaostavština
Margareta Pole je od samog rođenja bila osuđena na smaknuće zbog svojih obiteljskih veza. Oličenje je tragičnog lika iz doba Ratova dviju ruža i ostataka dinastijskih borbi. Prolazila je kroz život okružena slavohlepnim, pohotnim, licemjernim i okrutnim ljudima. Vrlo rano je postala siroče, svjedočeći smrti svojih roditelja, tiraniji svojih stričeva te okrutnosti nove vladarske dinastije - Tudora. Iako se povezala s djecom svoje rođakinje Elizabete od Yorka, jedan od njih je naručio njezino ubojstvo.
Englesko plemstvo

Margareta Pole


اختيار المميزات أو اختيار الأبعاد هي التقنية التي تستخدم بكثرة في التعلم الآلي لاختيار مجموعة جزئية من المميزات لمجموعة بيانات من أجل بناء نموذج تعليم مستقر. تساعد علمية اختيار الميزات على إعطاء فهم أوضح للناس حول البيانات عن طريق إخبارهم بالميزات الهامة للبيانات وعلاقتها مع بعضها البعض.

اقرأ أيضاً
 تخفيض الأبعاد
 استخلاص المميزات
 تنقيب البيانات

مراجع

تخفيض الأبعاد

اختيار المميزات


La tronhjemita es una roca plutónica compuesta de cuarzo y plagioclasa con cantidades menores de biotita.  Las trondhjemitas se forma a grandes profundidades en la corteza terrestre. La trondhjemita es una "leucotonalita" (dominada por minerales claros) y se le considerara una varieded especial de tonalita caracterizada por no tener hornblenda.

Se extrae de canteras para su uso como roca ornamental y se vende como "granito blanco". El nombre de la roca fue acuñado por Victor Goldschmidt en 1916 y refiere a la ciudad noruega de Trondheim.

Referencias

Rocas plutónicas
Rocas félsicas

Trondhjemita


Othello (, ), William Shakespeare'in yazdığı trajedilerden biri ve aynı zamanda oyunun baş erkek kahramanıdır. Shakespeare'in bu oyunu Cinthio tarafından yazılan "Moor of Venice" adlı kısa hikâyesine dayanarak, yaklaşık 1603 yılında yazdığı sanılıyor.

Oyun dört ana karakter etrafında döner: Othello, karısı Desdemona, muhafız komutanı Cassio ve güvendiği akıl hocası İago. Othello Kıbrıs'taki Venedik koloni ordusunun Osmanlılarla savaştığı dönemde başarılı ve saygı duyulan Mağrip kökenli bir komutandır. Halk ve ileri gelenler tarafından çok sevilen bu Berberi komutan Desdemona'ya aşık olur. Şehrin ileri gelenlerinden birinin kızı olan Desdemona da Othello'yu sevmektedir. Önceleri saygı duyulan Othello'nun arkasından bu Magribi beyaz evliliği sonucu birçok dedikodu çıkar. Her şeye rağmen evlenen Othello ve Desdemona'nın mutlulukları halkın dedikoduları ve Iago'nun kötülükleriyle bir trajediye döner.

Çok çeşitli konulara (ırkçılık, aşk, kıskançlık ve ihanet) sahip olması sayesinde günümüze kadar sevilen ve okunan bir eser olarak kalmış ve gerek profesyonel gerekse amatör oyuncular tarafından sahnelenmiştir. Aynı zamanda birçok film, opera ve düz yazı uyarlaması yapılmıştır.

Othello, 1930'lu ve 1940'lı yıllarda Türkiye'de taşra şehir ve kasabalarında gezgin çadır ve halk tiyatrolarında yaygın olarak Arabın İntikamı adıyla temsil edilmiştir.

Kökeni

Othello kaynağını Giovanni Battista Giraldi Cinthio'nun, 100 tane masalın bir araya gelmesinden oluşan Boccacio'nun Decameron tarzındaki bir eseri olan Gli Hecatommithi'daki (1565) "Un Capitano Moro" masalından alır. Shakespeare'in zamanında, hiçbir İngilizce çevirisi bulunmuyordu ancak Othello'daki sözsel yankılanımlar İtalyan aslına daha yakındir. Cinthio'nun masalı yaklaşık 1508 yılında Venedik'te meydana gelen yaşanmış bir olaya dayanılarak yazılmış olabilir. Bu masal aynı zamanda daha önce Binbir Gece Masallarında anlatılan eserlerden biri olan "Üç Elma" hikâyesinde betimlenen bir olaya da benzemektedir.

Karakterler

 Othello - Venedik Cumhuriyeti'nin hizmetinde olan bir asil Magribi; oyunun baş kahramanı
 Desdemona - Brabantio'nun kızı ve Othello'nun karısı.
 Iago - Sancaktar, oyun kahramanının baş rakibi
 Roderigo - Venedikli bir asilzade. Desdemona'ya karşılık görmeden aşık
 Michael Cassio - Othello'nun yardımcı kurmayı.
 Venedik Dükası.
 Brabantio - bir Venedik Senatörü, Desdemona'nin babası ve Venedik'te zengin bir kişi.
 Diğer Senatörler.
 Gratiano - Brabantio'nun erkek kardeşi.
 Lodovico - Brabantio'nun akrabası. Venedikli bir asilzade, Desdomona'nin kuzeni
 Montano - Othello'dan bir önceki Venedik'in Kıbrıs valisi
 Soytarı - Montano'un uşağı.
 Emiliya - Iago'nun nişanlısı, Desdemona'nin nedimesi.
 Bianca - Cassio'nun metresi.
 Çeşitli : Subaylar, Asılzadeler, Mesaj kuriyeri, Müzisyenler, Haberci, Denizci, Hizmetkarlar, uşaklar v.b

Konu özeti

Mekan: 1. Perde: Venedik. II. Perde - V. Perde: Kıbrıs
Zaman: Osmanlı Devleti'nin Kıbrıs'ı fethinden önce

I. Perde

Venedik'te bulunan Senatör Brabantio'ya bir yüksek rütbeli subay olan İago ve zengin ama çapkın bir asilzade olan Roderigo gelip Kıbrıs'ta aile evinde bırakmış olduğu kızı Desdemona'nın oradan kaçıp Venedik devleti için çalışan Mağribi general Othello'la ile bir gizli izdivaç yaptığını bilirler. Mağribi asilli Othello'yu şerefsizlikle ve Brabantıa'nın şerefini yerlere düşürmekle itham ederler.

Senatör ve Othello'yu suçlayanlar Othello'yu şehirde aramaktayken onun Venedik Dükü ve bir Venedik senatorler grubu tarafından bir toplantıya çağrıldığını öğrenirler. Venedik Dük'ü yanında Brabantıo'nun akrabaları Lodovico ve Gratiano ve diğer bazi senatörlerin katıldığı bu toplantıda, Dük Osmanlı devleti donanması gemilerinin Kıbrıs adasını tehdit ettikleri haberini vermiştir. Aynı toplantıda senatör Brabantıo Othello'yu büyü kullanarak kızının iffetini bozmakla ve kendi şerefini düşürmekle itham eder. Fakat Othello kendini savunur. Desdemona'nın Othello'nun kendi hayat hikâyesini ve maceralarını anlatırken kendine âşık olduğunu; bunun üzerine kendi evinden kaçıp Othello'nun evine yerleştiğini ve onunla bir nikâh merasimi ile evlendiğini açıklar; ama bununla beraber Desdemona ile evliğinin tamam olmayıp karısının iffetini bozmadığını ve onun hala bakire olduğunu bildirir. Bu Desdemona tarafından da teyit edilir. Böylece hiç suçsuz bulunan Othello'ya Kıbrıs adasının Osmanlılara karşı savunması için komutanlık görevi verilir. Venedik'in Kıbrıs ordusunun komutanı Othello ile yeni karısı Desdemona; Othello'nun ikinci komutanı olarak atanan Cassio; yaveri olan İago ve Desdomona'nın nedimesi Emilya; Kıbrıs'a gönderilen Venedikli askerlerle birlikte Venedik'ten Kıbrıs'a gitmek üzere bir gemi filosu ile ayrılırlar.

II. Perde

Akdeniz'de çıkan şiddetli bir fırtına Venedik filosunu dağıtmıştır. Bu, değişik gemilerde bulunan oyunun kahramalarının Kıbrıs adasina değişik zamanlarda çıkmalarına neden olmuştur. Kıbrıs'a varıldığında bu şiddetli fırtınanın Osmanlı donanması gemilerini de dağıttığını öğrenirler. Bu "iyi haber" Venedik'ten gönderilen askerlere bunu kutlamak için bir eğlence yapma fırsatı yaratır. İago ise bu eğlenceleri kendi kötü niyetli planlarını gerçekleştirmek için bir fırsat saymaktadır. Hem düşman Osmanlıların istila filosunu tahrip olması ve hem de komutan olan Othello ile Desdemona'nın evlenmesi için Venedikli üst yöneticiler içkili bir eğlence tertip etmişlerdir. Bu eğlence sırasında İago ve Rodrigo'nun Othello'nun hayatını baltalama planlarını işleme koymalarına yol açar. Bu içkili eğlence sırasında Othello'nun ikinci komutanı olan Cassio çok içip sarhoş olur ve Kıbrıs adası valisi olan Montano ile bir ağız dalaşına girişip bundan ortaya çıkan bir kılıçlı düelloda valiyi yaralar. Kıbrıs komutanı olan Othello yardımcısı ikinci komutanının rütbesini düşürmesi gerekmektedir. Cassio yaptığından utanmış ve pişman olmuştur ve rütbesini kaybetmek istememektedir. Yaveri olan İago onu Othello'ya yeni karısı Desdemona vasıtası ile pişmanlığını bildirmesini ve onun rütbe indirmeyip kendini affetmesi için başvurmaya ikna eder.

III. Perde

Cassio İago'nun tavsiye ettiğini yapmak için Desdemona ile bir ikili görüşme yapar. İago, şeytanca planına uyarak, bu iki gencin konuşmasına Othello'nun şahit olmasını sağlar. Yeni karısı ile eski ikinci komutanını yakın konuşma halinde gören Othello'nun kıskançlık duyguları kabarır. İago büyük kurnazlıkla bu kıskançlık duygularına karşı durmaya çalışan Othello'yu aksi yolda tetikler. İago Desdomona ile Cassio konusunu açar ve Cassio ile Desdemona arasında bir gizli aşk ilişkisi olması gerektiğine Othello'yu inandırır. Halbuki Cassio'nun Bianca adlı bir genç kız ile yakın aşk bağlantısı bulunmaktadır. Desdemona'nın gayet iyilikseverlikle Cassio'ya yapmak isteği yardım artık kötü niyetli İago tarafından tetiklenmiş kocası tarafından kötü bir seymiş olarak yorumlanacaktır.

Desdemona'da Othello'nun kendine ilk hediye olarak verdiği bir mendil bulunmaktadır. İago Desdemona'nın nedimesi ve kendinin nişanlısı olan Emilya'yı bu mendili çalıp kendine getirmesine kandırır. Emilya da İago'nun kötü niyetlerinden hiç haberdar olmadan ve bu mendilin Othello'ya hissi önemini hiç bilmeden mendili çalıp İago'ya verir. İago Othello'ya bu mendilin Cassio'nun elinde bulunduğunu söyler. Bu mendile gayet hissi önem veren Othelollo'nun kıskançlık hislerini daha çoğaltır. Othello karısından ona hediye ettiği mendili göstermesini ister ama Desdemona bu mendili kendi eşyaları arasında bulamayınca karısının kendini aldattığına karşı şüpheleri daha da artar.

IV. Perde

İago mendili Cassio'nun kaldığı odaya gizlice koyar. Sonra da Othello'yu öğütlüyerek, İago Cassio'yu bu mendili nereden bulduğunu soruşturken Cassio'nun reaksiyon olarak tavır ve hareketlerini iyice gözlemesini ister. İago Cassio'yu zorlayarak onun bir yerli hayat kadını olan Bianca ile olan aşk macerasının servüvenini anlatmasını ister. Fakat bu İago ile Cassio arasındaki konuşmada İago kadının ismi olan Bianca'yı başkalarını duyamıyacağı kadar fısıltı ile verir. İago'nu konu ettigi kadının ismini duyamayan Othello, İago ve Cassio'nın Othello'nun karşı Desdemona hakkında konuştuklarından şüphe etmeye başlar. Sonradan gelen Bianca Cassio'yu kendine hediye olarak verdiği mendili aşk macerası geçirdiği diğer bir kadından almış olmakla ve kendine ikinci elden bir hediye vermekle itham eder. Othello bunu da duymuştur. İago'da Othello'nun bu şüphesini pekiştirip Cassio'nun bu mendili Desdemona'dan aldığına inandırıcı sözler söyler.

Othello karısına karşı, bu şüphesi ile, gayet kırgındır ve ona kızgındır. Kendine ihanet ettiğini şüphe ettiği karısı Desdemona'yı öldürmeye karar verir. Aynı zamanda İago'dan Cassio'yu öldürmesini ister. Adayı ziyarete gelmiş olan Venedikli ilerigelenlere yapılan ağırlamalar sırasında Othello Desdemona'ya devamlı çıkışarak onu sanki hayatından bezdirir. Bu sırada Roderigo İago ile konusarak Desdemona'yı kendi lehine ayartmak için Iago'ya verdiği paralardan ve yaptığı uğraşlardan kendine uygun hiçbir sonuç alamadığı için şikayette bulunur. Fakat İago bunun Cassio'nun tutumuna bağlı olduğunu Roderigo'yu inandırır ve Roderigo'yu buna çarenin Cassio'yu öldürmesi olduğuna ikna eder..

V. Perde

Roderigo Cassio'ya, o Bianca'nin yaşamakta olduğu evden hemen ayrılmış olduğu zaman, sokakta hücum eder. Cassio Roderigo'yu yaralar. Bu iki kişinin birbirine geçmiş halde kavga etmesi sırasında, İago gizlice Cassio'nun arkasından gelir ve onun bacağından ciddi olarak yaralar. Fakat sokak karanlıktır; bu İago'nun bu hareketinin görülmesini önler ve kendisinin tanınmamasını sağlar. Venedikli bir asil olan Lodovico ve Gratino kavgacıların yardım isteyen seslerini duyarak oraya gelirler. Kavga sırasında kendini gizlemiş olan İago'da bunlar arasına katılır. Cassio kendine hücum eden iki kişinin başında olarak sadece Roderigo'yu tanımıştır. Roderigo'nun İago ile birlikte giriştiği entirakaları açıklamasını önlemek için İago üzerinde saklı tuttuğu kamaşını çıkarıp Roderigo'ya saplar ve onu öldürür. Bundan sonra İago, Cassio'yu öldürmek için bu başarısız suikast planının yapıcısı olmakla Bianca'yı itham eder.

Othello ise evine gitmiştir. Yatak odasında yatakta yatmakta olan karısı Desdemona'yı kendini ihanet etmekle suçlar. Bu ithamı kabul etmeyen yatakta olan karısını Othello boğazından iki eliyle yakalayıp boğarak öldürür. Karısının oda hizmetçisi olan Emilia hemen yatak odasına girmiştir. Othello ona karısının kendine ihanet ettiğini bildirir. Emilia hemen bu cinayetin haberini vermek ve canıyi yakalatmak için kent otoritelerini çağırır. Adanın Venedik idaresinde eski vali olan Montano gelir ve yanında Gratino ve İago bulunmaktadır. Othello bu cinayeti karısı Desdemona'nın kendine ihanet ettiği için yaptığını onlar anlatır. Karısının ihanetini delili olarak ona verilen mendili gösterir. Bunu gören Emilia hemen tum olayların kocası olan İago'nun karmaşık entirikaları sonucu ortaya çıktığını anlar. Bunları açıkça ifşa etmeye karar verir ve konuşmaya başlar. Bunu hemen anlayan İago karısı Emilia'yı öldürür. Othello çok geç olmakla beraber Desdemona'nın masum olduğunu anlamıştır. Hemen İago'ya hücum eder ve onu ölümcül olmayarak ama yara iyileşse bile hayat boyunca devamlı acı verecek bir şekilde yaralar. Onun niye öldürmediğini de İago'nun bundan sonra hayatı boyunca devamlı acı çekmesini istediğini belirtir.

İago bundan sonra bu entrikalarını hangi güdülerle yaptığını açıklamayı kabul etmez ve bu andan itibaren ağzını açıp konuşmamaya yemin ettiğini bildirir. Bir Venedikli asil olan Lodovico duruma el koyup hem İago hem de Othello'yu birlikte Roderigo ve Emelia'nın cinayetleri ile de suçlayıp tutuklatır. Lakin Othello bir kamayı göğsüne saplayıp intihar edip kendi canını alır. Lodovico Kıbrıs deniz gücünün komutanı olan Othello yerine Gratino'yu general olarak tayin eder. Lodovico Cassio'yu İago'yu adil olarak yargılayıp cezalandırmaya teşvik eder ve bunun günün geleneklerine göre ağır işkence ve sonunda idam edilme olduğu gayet aşikardır.

Türkçeye çeviriler

 Othello. Jean François Ducis'in Fransızca çevirisinden Çev. Hasan Bedreddin, Mehmet Rıfat. Temaşa c.2, cüz 3. İstanbul, 1293.
 Otello. Çev. Mihran Boyacıyan. İstanbul: Mansume-i Efkar, 1328.
 Othello. Fransızcadan Çev. Refet Ülgen. Ankara: Maarif Vekâleti, 1931.
 Othello:Venedikli bir magribînin faciası. Çev. Orhan Burian. İstanbul: Yücel Yayınevi, 1940.
 Othello. Çev. Ülkü Tamer. İstanbul, 1964
 Othello: Venedikli bir magriplinin faciası. Çev. Orhan Burian. İstanbul: Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları, 1966.
 Othello. Çev. A. Vahit Turhan ve A. Turan Oflazoğlu. İstanbul, 1965.
 Othello. Çev. Özdemir Nutku. İstanbul: Remzi Kitabevi, 1985.
 Othello. Çev. Orhan Burian. Ankara: Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları, 1999.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

  Wikisource'da Othello oyunun tam metni (İngilizce)

İngiliz tiyatro oyunları
William Shakespeare oyunları
Shakespeare trajedileri
Tragedyalar
Kurguda intihar

Othello


Waldemar de Andrada Ignácio de Oliveira (Recife, 29 de novembro de 1972) é um político brasileiro, filiado ao Avante, eleito para o cargo de Deputado Federal por Pernambuco.

Biografia
Waldemar começou sua trajetória política em 2018, quando se candidatou ao Senado Federal, como primeiro suplente, na chapa de Humberto Costa (PT), no qual foi eleito.

Em 2019 se filiou e assumiu o comando estadual do Avante e em 2022, Waldemar concorreu à deputado federal, no qual se elegeu após atingir 141.386 votos.

Naturais do Recife
Deputados federais do Brasil por Pernambuco
Membros do Partido Liberal (2006)
Membros do Avante (partido político)

Waldemar Oliveira


Mandy Sellars (født den 20. februar 1975 i Lancashire, Storbritannien) er en kvinde med en sjælden genetisk mutation, der har resulteret i ekstraordinær vækst i begge hendes ben.

I 2010 måtte hun få det ene ben amputeret, men hun lever stadig et ganske almindeligt liv.

Referencer

Personer fra Lancashire

Mandy Sellars


Eja močvarica (latinski: Circus aeruginosus) velika je eja, ptica grabljivica, koja nastanjuje Paleoarktičku zonu i Africi.

Etimologija
Ime roda Circus potječe od starogrčke riječi kirkosa, a odnosi se na grabljivicu nazvanu zbog svog kružnog leta (starogr. kirkos, "krug"). Druga riječ,aeruginosus, latinski je naziv za "hrđav".

Opis
Eja močvarica duga je od 43 do 54 cm. Raspon krila iznosi od 115 do 130 cm. Mužjaci su teški od 400 do 650, a ženke do 800 kg. Perje mužjaka uglavnom je crvenkasto-smeđe boja sa svjetlijim žućkastim prugama, koje su posebno istaknuti na prsima. Glava i ramena blijede su sivkasto-žućkaste boje. Gornja i donja strana krila izgledaju slično, premda je smeđa na podlozi. Bez obzira na to jesu li sa strane ili odozdo, lmužjaci imaju karakteristično perje smeđe, sive i crne boje.
Ženka je gotovo u potpunosti smeđe boje koje nalikuje na boju čokolade. Vrh glave, grla i ramena imaju vidljivo svjetliju žućkastu boju; koja može biti jasno razgraničeno i vrlo kontrastna, ili biti više isprano, nalik bojama glave kod mužjaka. No, područje oko očiju ženke uvijek je tamnije, zbog čega se svijetlo oko ističe, dok glava mužjaka u svemu nije vrlo kontrastno obojena, a ženki nedostaje sivi rep. Mladunci su slični ženkama, ali obično imaju manje žute boje, osobito na ramenima.

Kod perja ove vrste prisutan je melanizma.

Rasprostranjenost
Ova vrsta ima široki raspon razmnožavanja od Europe i sjeverozapadne Afrike do srednje Azije i sjevernih dijelova Bliskog Istoka. Prisutna je u gotovo svim zemljama Europe, no izostaje iz planinskih područja Skandinavije. Na Bliskom istoku prisutne su populacija u Turskoj, Iraku i Iranu, dok se u srednjoj Aziji raspon proširuje na istok sve do sjeverozapada Narodne Republike Kine, Mongolije i na Bajkalskom jezeru.

Većina populacija migrira. Neke jedinke prezimuju u području južne i zapadne Europe, dok druge migriraju u sliv Sahela, Nila i područja Velikih jezera u Africi ili na Arapskom polotoku, Indijski potkontinent i Mjanmaru. Podvrsta harterti tijekom čitave godine prisutna je u Maroku, Alžiru i Tunisu.

Poput ostalih eja, eje močvarice žive u vlažnim područjima, posebito bogatim običnom trskom (Phragmites australis). Može se susresti i s raznim drugim otvorenim staništima, kao što su poljoprivredna zemljišta i travnjaci, posebno pogranična područja s močvarom. uglavnom živi sama, no ponekad se okuplja u velika jata

Ona lovi kao obična eja, klizeći nisko nad ravnom otvorenom terenu tijekom potrage za plijenom, s krilima u obliku slova V.

Hrana
Hrani se sitnim sisavcima, malim pticama, insektima, gmazovima i žabama.

Parenje
Početak sezone parenja varira od sredine ožujka do početka svibnja. Mužjaci često se pare s dvije, a povremeno i s tri ženke. Parne veze obično traju tijekom jedne sezone uzgoja, ali neki parovi ostaju zajedno nekoliko godina.

U normalnom vremenu ženke nesu tri do osam jaja. Jaja su ovalnog oblika i bijele boje, s plavkastim ili zelenkastim nijansama kada se odmah snesu. Ženka sjedi na jajima 31 – 38 dana, a ptići se izležu nakon 30 – 40 dana.

Status i zaštita
Broj eja močvarica smanjio se na mnogim područjima između 19. i kraja 20. stoljeća zbog progona, uništavanja staništa i prekomjerne uporabe pesticida. Trenutačno je zaštićena vrsta u mnogim zemljama.

Eja močvarica još uvijek se bori s brojnim prijetnjama, uključujući lov na ptice koje se kreću kroz msredozemnu regiju. One su osjetljive na uznemiravanje tijekom sezone parenja i podložni su trovanju olovnim hicem. Ipak, prijetnje toj ptici u velikoj mjeri su spriječene i IUCN je dao oznaku vrsti najmanje zabrinjavajućom (LC).

Izvori

Jastrebovi

Eja močvarica


William Bernard "Bill" Thieben (Sayville; 28 de marzo de 1935-15 de abril de 2021) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó dos temporadas en la NBA. Con 1,98 metros de estatura, jugaba en la posición de ala-pívot.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Pride de la Universidad de Hofstra, en las que promedió 26,9 puntos y 24,2 rebotes por partido, ambas marcas récords actuales de su universidad. Tiene también los récords de más puntos en un partido, con 48, y más rebotes, 43. En 1956 ganó el Premio Haggerty al mejor baloncestista universitario del área metropolitana de Nueva York.

Profesional
Fue elegido en la vigésimo tercera posición del Draft de la NBA de 1956 por Fort Wayne Pistons, donde en su primera temporada promedió 4,1 puntos y 3,6 rebotes por partido.

Al año siguiente la franquicia se trasladó a Detroit, convirtiéndose en los actuales Detroit Pistons, y allí jugó Thieben la que sería su última temporada como profesional, promediando 3,7 puntos y 2,4 rebotes por partido.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

Baloncestistas de Nueva York
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Hofstra Pride
Baloncestistas de los Fort Wayne Pistons
Baloncestistas de los Detroit Pistons

Bill Thieben


Parabolflyvning er flyvning i en bane, der svarer til en kasteparabel. Parabolflyvning er en metode til at opnå vægtløshed inden for Jordens atmosfære. Dette opnås ved at lade et fly følge en kasteparablens bane. Ved nedstigningen oplever passagererne i flyet vægtløshed i ca. 20-25 sekunder. Disse flyvninger foretages med en modificeret Airbus A300.

Noter

Eksterne henvisninger

Rumfart

Parabolflyvning


Carl Andreas Göpfert (ou Goepfert) (né le  à Rimpar, décédé le  à Meiningen) est un clarinettiste virtuose et compositeur allemand. Il est appelé le « Mozart de Meiningen » parce que son œuvre est aussi variée que celle de Wolfgang Amadeus Mozart. L'instrument principal de Göpfert était la clarinette, mais il jouait également de la guitare, du piano et de l'orgue. Göpfert a composé dans plusieurs genres, notamment des symphonies, des concertos, des ensembles à vent, des sonates et des chansons.

Biographie
Carl Andreas Göpfert est né le 16 janvier 1768 à Rimpar près de Würzburg, fils d'un officier de chirurgie. D'abord initié au chant, au piano et à l'orgue par le maître d'école local, sa préférence pour la clarinette le conduit en 1780 chez le célèbre virtuose de la clarinette de Würzburg, Philipp Meißner, qui lui a peut-être aussi enseigné les rudiments de la composition.

En 1788, Göpfert s'installe à Vienne. Pendant son séjour à Vienne, il étudie la théorie musicale et la composition avec Mozart pendant environ un an et demi.

L'habileté phénoménale que Göpfert acquiert rapidement à la clarinette lui vaut d'être engagé en 1793 comme premier clarinettiste de l'orchestre de la cour de . Il reçoit une médaille d'or pour avoir dédié au roi  une Fantasia militare (1813) pour orchestre d'harmonie .

Il prend également en charge la musique du corps militaire de la cour. C'est là qu'il introduit la musique de Mozart et de Haydn - en tant que maître de chapelle de la cour.

Il développe également une œuvre de composition personnelle créative, mais cette performance ne fut guère encouragée par son entourage de son vivant, même si sa virtuosité en tant que musicien ainsi que ses compositions étaient tout à fait appréciées.

En 1798, il obtient un congé pour s'établir comme soliste à Vienne, mais celui-ci est annulé et il est contraint de retourner à Meiningen où le poste de maître de chapelle ne se concrétise pas.

À Bad Liebenstein, l'ancienne résidence d'été des ducs de Saxe-Meiningen, Göpfert dirige à partir de 1798 la musique d'harmonie, c'est-à-dire l'accompagnement lors des bals, des redoutes et de la table, depuis le début de l'établissement d'une activité balnéaire permanente par .

Bien que la vie de concert ait connu une apparente prospérité au siècle des Lumières, Göpfert était un serf du duc et était traité comme son serviteur largement dépourvu de droits et non comme un artiste libre. Göpfert était de plus en plus conscient de l'étroitesse de cette petite résidence, il essaya de se perfectionner en musique, mais échoua à cause de l'étroitesse d'esprit de son maître de service qui lui refusa toujours - plusieurs demandes et requêtes sont archivées  - un voyage d'étude à Vienne pour voir Mozart, que Göpfert admirait.

Malgré cela, Göpfert est tout de même artistiquement productif et compose un grand nombre de concertos et de musiques d'harmonie pour la cour de Meiningen et la résidence de Bad Liebenstein.

Göpfert a essayé au moins à deux reprises d'obtenir un meilleur poste. La première fois, il envoie un grand nombre d'œuvres en France, dédiées à l'armée française et à Napoléon en tant que Premier Consul (après la mi-1800-1804). Cet ensemble de pièces le décrit comme première clarinette de la Kapelle et directeur de la musique du corps de chasse du Graf.

En 1817, il postule pour un poste à la  et la lettre qu'il leur a adressée contient les remarques sur les études avec Mozart et l'arrangement de ses œuvres pour l'Harmoniemusik. Göpfert écrit :

Bien qu'honorée comme une personne droite et « aimable bourgeois », Göpfert est mort à Meiningen le 11 avril 1818 d'épuisement total, appauvri et désespéré sur le plan artistique. Le journal Leipziger Allgemeine Musikalische Zeitung fit à l'époque l'éloge de son œuvre en termes élogieux et déplora en même temps son destin personnel dans une nécrologie. L'œuvre de Göpfert, appréciée et très jouée de son vivant, sommeille aujourd'hui dans les archives. Göpfert était un excellent compositeur et arrangeur prolixe, et il est fort possible qu'il ait été l'arrangeur attitré de N. Simrock à Bonn. Cela peut expliquer ses arrangements des œuvres vocales de Mozart, puisque Simrock a publié les originaux entre 1798 et 1800. Il a également préparé une version pour octuor de la Gran Partita de Mozart, et arrangé des marches, la Symphonie « Paris » K. 297 et le Rondo alla Turca de la sonate pour piano K. 331. Son arrangement de la Création de Haydn de 1817 reste perdu, tout comme la plupart de ses œuvres pour clarinette. Parmi les œuvres inédites figurent trois symphonies, un concerto pour hautbois, un concerto pour trompette, un double concerto pour deux bassons, une Concertante pour clarinette, basson et orchestre, des pièces pour piano, des chansons, des pièces pour guitare et une multitude de pièces sonores pour musique d'harmonie.

Récemment, certaines œuvres ont été réinterprétées, notamment par le clarinettiste Dieter Klöcker et l'Orchestre philharmonique d'Iéna avec un premier enregistrement de trois concertos pour clarinette.

Œuvres choisies
Des arrangements de musique d'harmonie de Göpfert datant du début du 19e siècle, probablement tous prévus pour les bains de Liebenstein, nous sont parvenus, notamment des œuvres de Johann Rudolf Zumsteeg, Joseph Haydn et Wolfgang Amadeus Mozart.

 15 danses pour 2 hautbois, 2 clarinettes, 2 bassons, 2 cors, trompette.
 Concerto en si bémol majeur pour clarinette, Op. 1
 Sonate pour deux guitares et flûte, Op. 11
 Sonate pour basson (ou alto) et guitare, Op. 13
 Concerto en mi bémol pour clarinette, Op. 14
 Sonate pour flûte et guitare, Op. 15
 3 Quatuors pour clarinette, violon, alto et violoncelle, Op. 16
 Douze petites pièces pour deux guitares, Op. 17
 Variations pour guitare et flûte, op. 18
 2 Duos concertants pour clarinette et basson, op. 19
 Concerto en si bémol pour clarinette, op. 20
 Concerto en fa pour cor et orchestre, op. 21
 3 Duos concertants, op. 22
 Douze pièces harmoniques pour deux clarinettes, deux cors et deux bassons, op. 26
 Concerto en si bémol pour clarinette, op. 27
 Variations pour la flûte, Accompagnement avec deux Violons, Alto, Violoncelle, 2 Hautbois, 2 Cors et 2 Bassons, Op. 28
 6 duos faciles pour deux clarinettes, op. 30
 24 duos faciles pour deux cors, op. 31
 Premier Pot-pourri pour clarinette et orchestre, op. 32
 Fantaisie militaire pour l'orchestre, op. 33
 Concerto en mi bémol pour clarinette, op. 35
 Sonate facile pour piano et cor (ou alto), op. 35 (partage le même numéro d'opus que son concerto pour clarinette). Publié après sa mort à Leipzig 1823
 3 Quatuors pour clarinette, violon, alto et violoncelle, Op. 36
 3 Duos progressifs pour deux violons, Op. 37
 Deuxième Pot-pourri pour la Clarinette, accompagné de deux Violons, Alto, Violoncelle, deux Hautbois, deux Cors, deux Bassons, Op. 38

Enregistrement
 Three Clarinet Concertos par Dieter Klöcker et la Jenaer Philharmonie, dir. Johannes Moesus  (CPO 777 407-2, 2010)

Bibliographie
 .

Notes et références

Liens externes
.
.

Naissance en janvier 1768
Naissance en Bavière
Décès en avril 1818
Décès à Meiningen
Clarinettiste classique
Clarinettiste allemand
Compositeur allemand de la période classique
Guitariste allemand
Décès à 50 ans

Carl Andreas Göpfert


Le génocide des Finnois d'Ingrie (en ) est une série d'événements déclenchés par la révolution russe au XXe siècle, au cours desquels l'Union soviétique a déporté, emprisonné et tué les Ingriens et détruit leur culture.
Par ce processus, l'Ingrie, au sens historique du terme, a cessé d'exister.
Avant la persécution, il y avait 140 000 à 160 000 Ingriens en Russie et en 2015 environ 19 000 (après plusieurs milliers de rapatriements depuis 1990).

Le génocide
À partir de 1935, le génocide se manifeste par des déportations de tous les habitants de villages ingriens, des arrestations massives et des exécutions, notamment en 1937 et 1938 dans le cadre de la Grande Purge.

La raison du génocide était le scepticisme de l'Union soviétique envers le peuple ingrien en raison de ses relations culturelles et historiques étroites avec la Finlande.
Au même moment, de nombreux autres groupes ethniques et minorités étaient aussi persécutés.

Le processus de destruction visant les Finnois d'Ingrie a été conçu et géré de manière centralisée.
La législation russe des années 1990 y fait également référence en tant que génocide.
La destruction visait en particulier le meurtre de la population masculine.
Des dizaines de milliers d'Ingriens sont morts sur les chemins de déportation et dans des camps de travail.

Le contexte
Les Finnois d'Ingriens étaient principalement de petits agriculteurs indépendants dans les années 1920 et au début des années 1930, avec un niveau d'alphabétisation relativement élevé.
Ils étaient majoritairement luthériens.
L'Ingrie était située dans les environs de Leningrad, et les Ingriens formait le deuxième groupe ethnique après les Russes dans les années 1930.

Les Ingriens ont été ciblés à partir des années 1930.
Les réfugiés rouges qui ont perdu la guerre civile finlandaise ont accédé aux postes de direction politique de l'Ingrie.
Ils ont fait de la propagande pour collectiviser l'agriculture et ont dénoncé les prêtres.
En outre, ils ont aidé à l'arrestation de personnes et harcelé les Finnois d'Ingrie et les koulaks.
Les Ingriens sont devenus la cible de la terreur politique à partir de 1930.

En plus des agriculteurs indépendants, le régime soviétique a attaqué les personnes instruites, comme les enseignants et les dirigeants religieux dans toute l'Union soviétique.
Les employés de l'Église luthérienne ingrienne ont été emprisonnés, envoyés aux travaux forcés, déportés et exécutés.
Les églises ingriennes ont été converties en clubs, gymnases et entrepôts.
L'enseignement en finnois a été interdit dans les écoles d'Ingrie en 1937.
Les conseils de village, les institutions culturelles et les magazines finlandais ont été interdits.
Les Finlandais d'Ingrie ont été terrorisés et contraints à ce qui serait maintenant décrit comme un génocide et un nettoyage ethnique.

En 1926, le nombre d'Ingriens était estimé à .
Dans la période 1929-1931, , en 1935 environ  et en 1935-1936, un total de  à  ont été déportées.
Les déportés se retrouvent dans des camps de travail et leur mortalité est élevée. Les déportations ont été effectuées dans la précipitation et le logement, la nourriture et les soins de santé des personnes ciblées ont été gravement déficients.
Entre 1929 et 1938, un total de , soit la moitié de la population d'Ingrie, ont été emprisonnés et déportés.

Pendant la seconde Guerre mondiale, les Ingriens ont été expulsés de force de leur patrie pour des raisons ethniques, et même après la guerre, ils ont été empêchés de retourner dans leur patrie en 1954.
Les Ingriens déportés en Sibérie ont été placés dans des camps de prisonniers.
L'Union soviétique était silencieuse sur les Ingriens et ils n'existaient pas officiellement.
Ce n'est qu'à la dislocation de l'Union soviétique en 1990 que la Russie a cherché à améliorer leur situation avec une nouvelle législation.

Bibliographie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Déportations des Finlandais ingriens
 Déportation des peuples en URSS

Liens externes

Ingrie
Atteinte aux droits de l'homme
Droits de l'homme en Union soviétique
Déportation
Génocide
Nettoyage ethnique
Migration forcée
Crime de guerre de l'Union soviétique
Violence en Russie
Violence en Finlande
Violence en Union soviétique

Génocide des Finnois d'Ingrie


An Zea nicaraguensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hugh Hellmut Iltis ngan B.F.Benz. An Zea nicaraguensis in nahilalakip ha genus nga Zea, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Zea

Zea nicaraguensis


trans-2-Octenal ist eine chemische Verbindung aus der Gruppe der Alkenale, also einem Aldehyd mit einer zusätzlichen C-C-Doppelbindung.

Vorkommen
trans-2-Octenal kommt natürlich als wichtiger Aromastoff unter anderem in Pilzen und Lammfleisch, sowie in verschiedenen Früchten wie Melonen vor.

Eigenschaften
trans-2-Octenal ist eine farblose Flüssigkeit mit grünem zitrusähnlichem Geruch.

Verwendung
trans-2-Octenal wird zur Synthese anderer chemischer Verbindungen verwendet.

Einzelnachweise

Alkenal
Aromastoff (EU)
Futtermittelzusatzstoff (EU)

Trans-2-Octenal


El desierto de ad-Dahna es la división central del desierto de Arabia.  Se trata de un corredor de terrenos arenosos que tienen forma de arco y que conecta el desierto an-Nafud, en el norte, con el desierto de Rub al-Khali, en el sur.  Su longitud es de más de 1000 km bordeando las montañas Twaik por el oriente y no supera los 80 km de ancho.  También se considera el margen de separación geográfica entre la gobernatura de Al-Ahsa y la meseta de Najd.

El  desierto de Al-Dahna está formado por dunas de arena, gran extensión horizontal que se llaman «venas» (), en su mayoría de color rojo, ya que contienen óxido de hierro.

Debajo de los ásperos desiertos de Arabia Saudita se encuentran cámaras oscuras y complejos laberintos llenos de estructuras cristalinas, estalactitas y estalagmitas. El suelo calizo de la meseta Summan, una zona kárstica, al este de las arenas Dahna, está plagado de cuevas, conocidas localmente como Dahls. Algunas tienen entradas pequeñas que se abren en cuevas, otras conducen a un laberinto de pasajes que pueden ser de varios kilómetros. Esencial para la formación de estas cavidades subterráneas es la acción del agua percolando a través de rocas solubles.  El proceso es lento. El agua de lluvia absorbe cantidades fraccionarias de dióxido de carbono del aire a medida que cae, formando una solución diluida de ácido carbónico que come la piedra caliza y, finalmente, forma huecos y canales que los beduinos locales siempre han conocido y que en algunos casos fueron utilizadas como fuentes de agua. El lugar fue estudiado de forma sistemática por vez primera en 1981, y en la actualidad está siendo explorado e informado por el Servicio Geológico de Arabia Saudita.

Véase también
 Desierto de Arabia
 Desierto de An-Nafud
 Desierto de Rub' al Khali

Enlaces externos

Ad

Desierto de Ad-Dahna


النقطة الهندسية  جمعها بالإنجليزية "Vertices"، هي نوع خاص من النقاط.

التعريف
لا يوجد تعريف دقيق للنقطة فهي شيء نسبي تبعًا لما تقارنه معها!. فمثلًا يمكن اعتبار رأس القلم نقطة إذا ما قارنَّاه مع الورقة الموضوعة تحته، ولكن إذا ما قارنَّا رأس القلم مع رأس دبُّوس عندها لن نعتبر رأس القلم نقطة فقد أصبح مُدَبَّبًا للغاية!.. وكذلك الأمر بالنسبة لوضع رأس الدبوس تحت مجهر ضوئي فسيصبح للنقطة أبعاد جديدة!. وهكذا دواليك، فعند تدريس الطُلَّاب عن النقطة، لا يتم تعريفها بوضوح بل يتم إعطاء أمثلة وَيُترك لعقل الطالب تكوين الفكرة وإستنتاجها.

ولكن في الرياضيَّات الحديثة أصبح هُنالك تعريف جديد.
ففي الرياضيَّات الحديثة، يُشار عادةً للـنقطة كَـعنصر element من مجموعة set ما تُدعى بالفراغ space.
أكثر تحديدًا، في الهندسة الإقليديَّة Euclidean، النقطة هي مفهوم بدائيّ تُبنى عليه الهندسة. وكونها مفهوم بِدائيّ يعني أنَّهُ لا يمكن تعريف النقطة وفق ما تُعَرَّف به الكائنات الأخرى. ولهذا، تُعَرَّف النقطة فقط ببعض خَواصٍّ، تُدعى البَدِيْهِيَّات أو المُسَلَّمَات؛ والَّتي تُوجِب الرِّضى بها. بتحديدٍ أكثر، النقاط الهندسية لا تملك أي من الطول، المساحة، الحجم، أو أي خواص أُخرى للـأبعاد.
 تَفْسِيْرٌ شائِعٌ يحكي أنَّهُ يُهدَف بِمفهوم النقطة التقاط فكرة الموقع الفريد؛ أي الوحيد من نوعه، في الفراغ الإقليدي. وبتعريفٍ عام: النقطة هي موضع في الفراغ الثُّلاثيِّ أو الثُّنائيِّ البُعدِ.

النقاط في الهندسة الإقليديَّة

أبعاد شُعاع الفراغ

إنَّ أبعاد شُعاع الفراغ هي الحجم الأقصى من المجموعة الثانويَّة الخطِّيَّة المُستقلَّة. ففي شُعاع الفراغ المُكَوَّن من نقطة وحيدة (والَّتي يجب أن تكون الشُعاع صفر 0 أو 0)، ليس هنالك أي مجموعة ثانويَّة خطِّيَّة مُستقلَّة. وإنَّ الشُعاع صفر ليس بذاته مُستقلًّا خطِّيًّا، بسبب عدم وجود تقاطع خطِّي جاعلًا إياه صفرًا: .

أبعاد النقطة
هنالك العديد من التعاريف غير المُتكافئة عن الـأبعاد في الرياضيَّات. وفي كل التعاريف الشائعة، تعتبر النقطة بلا أبعاد؛ أي أبعادها صفر 0.

رأس الزاوية
رأس الزاوية هي النقطة التي ينطلق منها أو يلتقي عندها شعاعان، أو يتقاطع خطين مستقيمين.

في المضلع
النقطة الهندسية هي زاوية المضلع وتَتشكَّل من تقاطع الأضلاع، أو أسطح المجسم الفراغي.

النقطة الهندسيَّة في الرسوميَّات الحاسوبيَّة
تُمثَّل الأشكال والمجسَّمات في الرسوميات الحاسوبية غالباً باستخدام مضلعات مثلثيَّة والَّتي يعطى لنقاطها الهندسيَّة ليس فقط الإحداثيَّات الفراغيَّة، بل أيضاً معلومات رسوميَّة أخرى ضرورية لإظهارها بشكل صحيح، مثل معلومات اللَّون، الناظم، إحداثيَّات الإكساء.. إلخ.

انظر أيضاً
 نقطة لانهائية
 زاوية رأسية
 كيان هندسي رئيسي

مراجع

رسوميات حاسوبية ثلاثية الأبعاد
متعددات الرؤوس
هندسة إقليدية
هندسة وصفية

رأس (هندسة)


An Epidendrum suturatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Hágsater ngan Robert Louis Dressler. An Epidendrum suturatum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum suturatum


Simona er en dokumentarfilm instrueret af Lars Johansson efter manuskript af Lars Johansson.

Handling
Lars Johansson: I 1994 lavede jeg filmen »Travellers Tale«. Jeg rejste fra Østersøen til Sortehavet. Nogle år efter murens fald ville jeg se det centrale Østeuropa. Efter filmen var færdig, havde ét ansigt brændt sig fast: Simona Maicanescu, skuespiller ved Nationalscenen i Bukarest. Jeg måtte se hende igen. »Simona«, der er optaget over et års tid i Frankrig og Rumænien, er et portræt af hende set gennem min fascination."

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1998

Dokumentarfilm fra Danmark

Simona


Konaklar, Beşiktaş - İstanbul ili Beşiktaş ilçesinde bulunan bir semt
 Konaklar, Tarsus - Mersin ili Tarsus ilçesine bağlı mahalle
 Konaklar, Ovacık - Tunceli ili Ovacık ilçesine bağlı köy
 Konaklar, Pertek - Tunceli ili Pertek ilçesine bağlı köy

Konaklar


Le dème de Paliókastro, en  / Dímos Paliókastrou, est un dème du district régional de Tríkala, en Thessalie, Grèce. Depuis  2010, il est fusionné au sein du dème de Tríkala.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Thessalie
Trikala (district régional)
Ancien dème en Grèce

Dème de Paliókastro


El Vuelo 5007 de Angara Airlines fue un vuelo regular nacional de pasajeros. El 11 de julio de 2011, fue operado por un Antonov An-24 RA-47302, que sufrió un incendio del motor en vuelo. Se intentó desviar al aeropuerto de Nizhnevartovsk, pero el avión amerizó y se partió en el Río Obi. Siete de las 37 personas que viajaban a bordo murieron.

Avión

El avión accidentado fue un Antonov An-24RV, un avión bimotor turbohélice de transporte de cuarenta y cuatro asientos, registro RA-47302.

Accidente
El vuelo 5007 de Angara Airlines despegó del aeropuerto de Tomsk a las 10:10 hora local, con destino a Surgut. Una hora y 26 minutos de vuelo, cuando volaba a una altitud de crucero de 6000 m, la luz "chips in oil" del motor izquierdo se activó.

Los parámetros del motor se mantuvieron normales y la tripulación continuó el vuelo. A las 10:44, el capitán, sintiendo el olor a quemado en la cabina, informó a la tripulación sobre esto y decidió dirigirse al aeródromo alternativo Nizhnevartovsk.

Se autorizó el vuelo para descender a 4.800 my se puso el motor izquierdo en modo inactivo de vuelo. Durante el descenso, la presión de aceite en el motor izquierdo comenzó a disminuir a 3,5 kg / cm², que era el mínimo para que el motor funcionara.

A las 10:49, el vuelo alcanzó los 4.800 my la tripulación recibió más autorización para descender a 1.800 my tomar un rumbo directo a Nizhnevartovsk.

A las 10:52, a una altitud de 3.600 my una distancia de 77 km de Nizhnevartovsk, la luz de "vibración peligrosa" del motor izquierdo se iluminó A las órdenes del capitán, el ingeniero de vuelo apagó el motor izquierdo con el impulso de la hélice

Convencido visualmente del abanico de la hélice del motor izquierdo, el capitán vio llamas desde el compartimiento del motor. Al mismo tiempo, se activó la alarma de incendio y la primera etapa de extinción de incendios. A la orden del capitán, el ingeniero de vuelo apagó las bombas de refuerzo y cerró la válvula de cierre del motor izquierdo. El fuego continuó.

A las 10:53, a una distancia de 63 km de Nizhnevartovsk, la tripulación informó del incendio al controlador. El ingeniero activó la segunda etapa de extinción de incendios pero el fuego no se extinguió. El capitán decidió entonces hacer un descenso y amerizaje de emergencia en el río Ob y vio una ruptura en las nubes.

Antes de amerizar, el mecánico de vuelo apagó el motor derecho y empujó la hélice. En el momento del amaraje, a una velocidad de 240 km / h, se separó la hélice izquierda y la caja de cambios. Luego, la aeronave encontró un obstáculo bajo el agua y la parte inferior del fuselaje colapsó. La sección de cola se separó y la cabina de pasajeros se inundó parcialmente con agua. La evacuación de los pasajeros se realizó a través de la trampilla de emergencia de la cabina, así como a través de la resultante rotura en el fuselaje de popa. Siete pasajeros murieron. Diez pasajeros sufrieron diversas heridas.

Investigación
El Comité de Aviación Interestatal ( (МАК)) de la Alianza de Estados Independientes abrió una investigación del accidente. Tanto la grabadora de voz como la de datos fueron recuperadas. МАК informó que se logró extraer con éxito información de ellas.

El 17 de agosto de 2011, se informó que el mantenimiento del avión no se había efectuado conforme a la legislación rusa. Una revisión que se afirmó haber efectuado y estaba inscrito en el diario técnico del avión no había sido efectuada. Se inició una investigación criminal y dos empleados de Angara Airlines fueron acusados.

Informe final
Después de 2 años y cinco meses de investigación, la MAK de Rusia dio el reporte final del accidente diciendo que:

 La aeronave realizó un amerizaje debido a un incendio en la góndola del motor izquierdo. La destrucción de la aeronave con pérdida de vidas se debió al impacto obstáculos submarinos, que la tripulación no pudo anticipar y prevenir.
 Lo más probable es que la ocurrencia del incendio fue causada por el sistema de despresurización que ventilaba la falla del motor izquierdo debido al respiradero centrífugo con la posterior liberación de emulsión de aire y aceite en el compartimiento del motor del motor, así como el apagado retardado del motor cuando la tripulación recibió una advertencia de virutas en el aceite del motor, fluctuaciones de presión del motor izquierdo dentro de 5 kg de olor a quemado y la presión del aceite cayendo por debajo del límite.
 No se informó a la tripulación sobre la vibración excesiva del motor se debió al deterioro del sistema de medición de vibraciones, muy probablemente debido a los cambios (fluctuaciones) de la velocidad del rotor del motor en el proceso de destrucción del rodamiento del soporte trasero del rotor del compresor y desalineación del sistema que podría haber afectado la decisión de la tripulación de apagar el motor.
 La causa de la destrucción del puntero rotatorio fue la destrucción del impulsor debido a la exposición prolongada a emulsiones de aire y aceite con alta temperatura del rotor del compresor, debido a la destrucción de los cojinetes traseros de los rodamientos de bolas.
 Un daño secundario significativo a partes del sitio de soporte trasero del rotor del compresor no estableció claramente la causa de la destrucción del rodamiento. Lo más probable es que la destrucción ocurrió durante su trabajo con una alta desalineación de los anillos.
El aumento de la desalineación de los anillos podría ser:
 Como resultado de la adición adversa disponible a las partes de acoplamiento del conjunto de soporte trasero del rotor del compresor golpea (dentro de TU) con el cojinete de golpe obtenido debido a su instalación irregular en un promedio (según condición técnica) de las reparaciones de los motores.
 Debido a desviaciones de la geometría TU de las piezas de acoplamiento del conjunto de soporte trasero del rotor del compresor.
Los factores que contribuyeron al accidente, muy probablemente, fueron:
 La falta de preparación psicológica del piloto al mando para apagar el motor en vuelo debido a la falta de experiencia de vuelo real con un motor inoperativo;
 Detección tardía de un incendio por parte de la tripulación y, como consecuencia, no tomar las medidas oportunas para extinguir el incendio. Debido a la falta de información objetiva para determinar la causa de la detección tardía de un incendio por parte de la tripulación, no se pudo realizar una evaluación completa del desempeño de todos los elementos del sistema de alarma contra incendios.

Véase también
 Accidente de aviación
 Anexo:Accidentes más graves de aviación (1943-presente)
 Anexo:Accidentes e incidentes notables en la aviación civil

Referencias

Enlaces externos
"Ан-24 RA-47302 11.07.2011." Comité Interestatal de Aviación
Reporte final

Angara Airlines
Rusia en 2011
Angara Airlines
Angara Airlines
Angara Airlines
Angara Airlines

Vuelo 5007 de Angara Airlines


බොහෝ දකුනු ඉන්දීය ඞී ජේ ශිල්පීන්, විශේෂයෙන් ම අමෙරිකාවේ වාසය කරන්නන් බංග්රා සංගීතය හවුස් රෙගේ සහ හිප් සමග මිශ‍්‍ර කර බංග්රා වලට නවතාවයක් ලබා දුනි. අනූව දශකය අග භාගයේදී මෙම රී මික්ස් ගීත ජනප‍්‍රිය වීම ඇරඹුණි.

මෙම රී මික්ස් ශිල්පීන් අතර විශේෂ තැනක් බලි සාගෝ ට හිමිවේ. පන්ජාබ් සික් ඇංග්ලෝ ඉන්දියානුවෙක් වන ඔහු හැදී වැඩුනේ එංගලන්තයේ බර්මිංහැම් වල ය. බලී සාගෝ 1997 දී ටයිම් සඟරාවට සිය සංගීතය විස්තර කළේ "තබ්ලාවෙන් පොඞ්ඩක් ඉන්දියානු නාද පොඞ්ඩක් දාන්න ඒත් බේස් නාද  ගේන්න ෆන්කි ඩ‍්‍රම් නාද  ගේන්න ජේම්ස් බ‍්‍රව්න් ගේ කොටස් ගේන්න"  ලෙසිනි. ඔහු මෑතකදී සෝනි සමාගම සමග ධජයධාරී කලාකරුවෙකු ලෙස ගිවිසුම් තැබීය මොවුන් අතරින් වඩාත් ම ජනප‍්‍රිය ඉන්දියානු පන්ජාබ ගායකයෙකු වන්නේ ඩිලර් මෙහ්න්ඩි ය. ඔහුගේ සංගීතය බංග්රා පොප් ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. මෙහ්න්දි  සිය "බොලො තරා රා රා" හා "හෝ ජායේංගි බල්ලේ බල්ලේ" වැනි ගීත හරහා පංජාබයේ පමණක් නොව මුළු ඉන්දියාවම පුරා ජනප‍්‍රිය ගායකයෙක් බවට පත් විය. පන්ජාබ් නොවන ඉන්දියානුවන් අතර බංග්රා පොප් උමතුවක් ඇතිකළ ඔහුගේ ඇල්බම මිලියන ගනනින් අලෙවි විය. ඇතැම් විට මෙහි වඩාත් ම වැදගත් සන්ධිස්ථානය ලෙස පංජාබ භාෂාව කතා නොකරන කේරළ ප‍්‍රාන්තයේ ඇල්බම 250 000 අලෙවි වීම සැළකිය හැක.

දශකයේ අවසාන භාගය වන විට බලි සාගෝ සහ අපාචි ඉන්දියන්, සෝනි සහ අයිලන්ඞ් වැනි ජාත්‍යන්තර සංගීත සමාගම් සමග ගිවිසුම් ගත වීමත් සමග බංග්රා ප‍්‍රධාන ධාරාවට ඇතුලූවීම තව දුරටත් සිදු විය. මීට අමතරව අසූව සහ අනූව දශක වල බි‍්‍රතාන්‍යයේ බංග්රා සංගීතය හා සම්බන්ධ වූ ප‍්‍රධාන සංගීත සමාගමක් වන මල්ටිටෝන් සමාගම බී එම් ජී විසින් මිලයට ගැණුනි. ආසන්නතම සිදුවීම ලෙස මෑතකදී සිදුකෙරුනු පෙප්සි දැන්වීමක් දකුනු ඉන්දීය නිලියක් සහ බංග්රා සංගීතය යොදා සිදුකෙරුණි. මෙය අන් කිසිවකටත් වඩා ජනප‍්‍රිය සංස්කෘතියේ බංග්රා නැගී සිටීම පිළිබඳ පැහැදිලි සළකුනකි.

මෙම පශ්චාත් බංග්රා සංගීතය එක්සත් රාජධානියේ සහ අමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ දිගින් දිගටම ජනප‍්‍රියත්වයට පත් විය. බලි සාගෝ වැනි සංගීතඥයෝ "බොලිවුඞ් රී මික්ස්" නම් වූ සංගීතයක් ලබා දුනි. මෙය සාම්ප‍්‍රදායික බංග්රා නාද දකුනු ආසියානු භාණ්ඩ හා වෙනත් කාලීන සංගීත ක‍්‍රම සමග මිශ‍්‍රණයේ එක් ප‍්‍රථිපලයක් පමණි. එතරම් ජනප‍්‍රිය නොවුනු වෙනත් සංගීත රටා අතර "බන්ග්රාමෆින්" සහ "ඇසිඞ් බංග්රා" ආදිය විය. බංග්රාමෆින් සාම්ප‍්‍රදායික බංග්රා පසුතල රෙගේ සමග මිශ‍්‍ර කරයි. මෙම සංගීත ක‍්‍රමයේ එක් ජනප‍්‍රිය සංගීත කණ්ඩායමක් වන්නේ අපාචි ඉන්ඩියන් ය. ඇසිඞ් බංග්රා හි නාමයෙන් පැවසෙන පරිදි ම ඇසිඞ් බංග්රා යනු ඇසිඞ් සංගීතය බංග්රා සංගීතය සමග මිශ‍්‍ර කිරීමෙන් සෑදුනකි. මෙහි ජනප‍්‍රියත්වයේ සිත්ගන්නා ප‍්‍රතිඵලයක් වූයේ මෙම පශ්චාත් බංග්රා සංගීතය සමාජ ශාලා වලට නව රැල්ලක් එක් කිරීමය. මෙහි ජනප‍්‍රියත්වය දකුණු ඉන්දීය දායකත්වය කේන්ද්‍රකරගත්තක් වූව ද පශ්චාත් බංග්රා යනු ඍජු සංගීත හා නර්තන එකතුවකින් ඔබ්බට පැතිරුණු සංගීතමය සංස්කෘතිකමය සමායෝජනයක් ලෙස අරුත් ගන්වා ඇත .

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Bhangra#Remixes

නර්තනය--බංග්රා - රී මික්ස්


شاربط بساق الريح ، أغنية صنعانية قديمة من أغاني الفنان الراحل علي بن علي الآنسي. لحن الأغنية مكون من جزأين أحدهما موال، وقد غناها الآنسي مع العود والكمان ونظراً لعدم وجود سوى هاتين الآلتين فقد حاول التفنن في العزف حيت سبق أداءه للأغنية عزفه لتقاسيم، كذلك حاول إبراز موهبته داخل الأغنية من خلال عزف اللحن.

الأغنية الحمينية
 قصيدتها حمينية «أي ليست بالفصحى» لكن الشعر الحُمَيْني وهو نوع من الشعر اليمني أقرب إلى الفصحى من العامية، ما عدا إبدال بعض الحروف مثل كلمة: "شَرْبِط" فهي بالفصحى "سأربط" أي سوف أربط، وكلمة ابْسِر فهي بالفصحى ابْصِر أي انْظُر.

تقسيم البيت

الكلمات، وينقسم البيت إلى شطرين كل شطر له قافية مستقلة، الشطر الأول قافيته ميم ساكنة، والشطر الثاني قافيته ياء، الياء تحسب قافية في الشعر الحميني، مفتوحة قريباً إلى المد بالألف، كما في قوله لوما رجعت إلا بقايا فجميع الكلمات في نهاية كل بيت تنطق قافيتها كما في كلمة بقايا:

مراجع

أغان حمينية
أغان صنعانية

شاربط بساق الريح


Reamonn, bir Alman rock grubudur.

1999 yılında çıkardıkları "Supergirl" single ile Almanya'da Top10'a girdi.

Diskografi

Teklileri
 2009 - Moments Like This
 2009 - Million Miles
 2008 - Through the Eyes of a Child
 2008 - Open Skies
 2007 - The Only Ones
 2006 - Serpentine
 2006 - Tonight
 2006 - Promise (You & Me)
 2005 - Sunshine Baby
 2004 - Strong
 2003 - Alright
 2003 - Star
 2002 - Place Of No Return
 2002 - Life is a Dream
 2001 - Weep
 2001 - Swim
 2001 - Jeanny
 2000 - Josephine
 2000 - Waiting There For You
 2000 - Supergirl

Albümleri
 2008 - Reamonn
 2006 - Wish
 2004 - Raise Your Hands – The Live Album
 2003 - Beautiful Sky
 2001 - Dream No. 7
 2000 - Tuesday

DVDleri
 2007 - Wish – Live
 2004 - Raise Your Hands

Dış bağlantılar
 Resmi Websitesi

Alman pop rock grupları
Alman alternatif rock grupları
1999'da kurulan müzik grupları
Müzikal beşliler
Universal Music Group müzisyenleri
Island Records sanatçıları
Virgin Records sanatçıları

Reamonn


Le gouvernement Reid, également appelé le gouvernement Reid-McLean, est le gouvernement fédéral de l'Australie d' à . C'est le quatrième gouvernement depuis l'unification de l'Australie en une fédération en 1901, et le seul à être dirigé par le Parti pour le libre-échange. Gouvernement minoritaire et de coalition, il s'inscrit dans une série de gouvernement éphémères durant la période de tripartisme qui caractérise la première décennie de la fédération australienne.

Formation
Les élections législatives fédérales de 1903 produisent un parlement sans majorité où les trois partis (Parti protectionniste, Parti travailliste et Parti pour le libre-échange) sont de force quasi-égale à la Chambre des représentants. Le gouvernement protectionniste d'Alfred Deakin doit démissionner en  car il n'a pas la majorité nécessaire pour gouverner, et le gouverneur général Lord Northcote invite les travaillistes à former un gouvernement : c'est le gouvernement Watson, le premier gouvernement ouvrier au monde à un niveau national. Les protectionnistes sont divisés entre ceux qui acceptent de soutenir les travaillistes, et ceux qui, par anti-socialisme, préfèrent se rapprocher du Parti pour le libre-échange. À l'instar de son prédécesseur, le gouvernement Watson est un gouvernement minoritaire.

Après moins de quatre mois, suffisamment de députés protectionnistes s'opposent à Chris Watson pour provoquer la chute de son gouvernement au Parlement. Lord Northcote appelle George Reid, le chef des protectionnistes, à former un gouvernement. Les députés protectionnistes se scindent en trois camps : Certains soutiennent ce nouveau gouvernement et Reid leur y confère des ministères, créant de fait une coalition entre son parti et la faction conservatrice et anti-socialiste du Parti protectionniste ; il fait notamment du protectionniste ¸Allan McLean son vice-Premier ministre. D'autres, dont le chef des protectionnistes Alfred Deakin, décident d'être des crossbenchers, ne s'inscrivant ni dans la majorité parlementaire ni dans l'opposition. Trois députés protectionnistes (Isaac Isaacs, William Lyne et Littleton Groom) s'alignent du côté de l'opposition travailliste. Dès la formation du gouvernement, les travaillistes tentent de provoquer sa chute par une motion de défiance, espérant obtenir ainsi des élections anticipées. Le gouvernement Reid y survit de justesse, obtenant la confiance de la Chambre des représentants par 37 voix contre 35.

La composition du gouvernement est la suivante, et il n'y a aucun remaniement durant sa courte existence. Outre pourvoir des postes aux protectionnistes qui le soutiennent, George Reid veille à l'équilibre géographique de son cabinet, proposant des ministères à des personnalités issues de différents États de la fédération.

Législation
La seule loi d'envergure adoptée par le Parlement australien à l'initiative du gouvernement Reid est la . Voulue déjà par les gouvernements précédents, elle crée un tribunal d'arbitrage des conflits sociaux, qui permet aux ouvriers et à leurs organisations syndicales d'obtenir de nouveaux acquis sociaux sans avoir à recourir à la grève. En 1905, le gouvernement introduit une reconnaissance formelle du Jour de l'Empire, le  (anniversaire de la défunte reine Victoria) pour célébrer les liens unissant l'Australie à l'Empire britannique.

Fin
Au nom notamment de la défense du protectionnisme, Alfred Deakin et Chris Watson s'entendent pour adopter en  une motion de défiance qui fait chuter le gouvernement Reid et permet au Parti protectionniste de former un nouveau gouvernement minoritaire avec le soutien sans participation des travaillistes.

Références

Reid
1904 en Australie
1905 en Australie

Gouvernement Reid


This is a list of members of Parliament (MPs) elected in the October 1974 general election, held on 10 October. This Parliament was dissolved in 1979.

Composition
These representative diagrams show the composition of the parties in the October 1974 general election.

Note: The Scottish National Party and Plaid Cymru sit together as a party group. This is not the official seating plan of the House of Commons, which has five rows of benches on each side, with the government party to the right of the speaker and opposition parties to the left, but with room for only around two-thirds of MPs to sit at any one time.

This is a list of Members of Parliament elected to the Parliament of the United Kingdom in October 1974 general election, held on 10 October.  This was the second general election to be held that year. The Parliament lasted until 1979.

Notable newcomers to the House of Commons included Margaret Jackson (later Margaret Beckett), David Penhaligon, Bryan Gould, Margaret Bain (later Margaret Ewing), Helene Hayman and Ann Taylor.

By-elections
See the list of United Kingdom by-elections.

Four seats were vacant when Parliament was dissolved preparatory to the 1979 general election:
Abingdon – Airey Neave (Con)
Batley and Morley – Alfred Broughton (Lab)
Chipping Barnet – Reginald Maudling (Con)
North East Derbyshire – Tom Swain (Lab)

In addition, Maurice Orbach (Labour MP for Stockport South) died on 24 April, after dissolution but before the general election.

Defections
 14 April 1976: John Stonehouse (Walsall North) defects from Labour to English National Party
 26 July 1976: James Sillars (Ayrshire South) and John Robertson (Paisley) resign from Labour Party and sit as Scottish Labour
1977–1978: The Vanguard Progressive Unionist Party fell apart. William Craig (East Belfast) and Robert Bradford (South Belfast) joined the Ulster Unionist Party. John Dunlop joined the United Ulster Unionist Party.
1977: James Kilfedder (North Down) left the Ulster Unionist Party and sat as an independent unionist.

Progression of government majority and party totals
The government voting total is the total number of Labour MPs, minus the Labour Deputy Speakers (two until 3 Feb 1976, one from that date). The opposition voting total is the total number of other MPs, minus the Speaker and the Conservative Deputy Speakers (one until 3 Feb 1976, two from that date). The majority is the difference between the former and the latter.

The Conservatives began with 276 MPs; the figure of 277 given above includes the Speaker Selwyn Lloyd.

In the Majority column, figures in brackets denote the majority the Lib-Lab pact had during its time of operation.

1974 10
October 1974 United Kingdom general election
Lists of UK MPs 1974–1979
UK MPs
Lists of UK MPs October 1974–1979

List of MPs elected in the October 1974 United Kingdom general election


Laskerov manevar jest postupak u teoriji šahovskih topovskih završnica koju je 1890. objavio Emanuel Lasker. Smatra se jednom od temeljnih studija u tom području.

Rješenje studije krije se u finom mehanizmu prisiljavanja crnog kralja na drugi red metodom opozicije i prekrivanja od šahova. Kada se, dakle, crni kralj nađe na istom redu kao i crni top, bijeli će uzeti pješaka na a2 te je crni prisiljen uzeti topa, no izlazi bijela dama te je tako pozicija dobivena za bijelog.

Rješenje studije
1. Kb8 Tb2+
Bijeli kralj oslobađa put b7 pješaku.
2. Ka8! Tc2
Bijeli koristi crnog kralja kao štit, odnosno zaštitu od šahova crnog topa.
3. Th6+ Ka5
Bijeli prisiljava crnog kralja na red niže, što je centralna ideja studije.
4. Kb7! Tb2
Bijeli mora privremeno doći pod otvorenu liniju da bi zaštitio b7 pješaka.
5. Ka7 Tc2
Uzorak se ponavlja dok crni kralj ne bude prisiljen doći na drugi red.
6. Th5+ Ka4
7. Kb6 Tb2
8. Ka6 Tc2
Crni nema bolje opcije od pasivne igre.
9. Th4+ Ka3
10. Kb6 Tc2
11. Ka5 Tc2
12. Th3 Ka2
Crni kralj konačno mora doći na a2, tj. na isti red s topom. Slijedi privremena žrtva topa.
13. Txh2!! Txh2
Bijeli sada promovira pješaka u damu i dobiva partiju.
14. c8=D 1–0.

Povijest
Studiju je tada 22-godišnji Lasker objavio u šahovskom magazinu Deutsches Wochenschach 13. srpnja 1890. i od tada ova se studija nalazi u gotovo svim poznatijim knjigama o opsežnoj teoriji topovskih završnica.

Zanimljivo je da je ovu studiju objavio samo dva tjedna prije turnira u Berlinu gdje je osvojio prvo mjesto, pobjedivši svog starijeg brata Bertholda u doigravanju.

Izvori

Šah

Laskerov manevar


Esperanto () ya da orijinal adıyla Lingvo Internacia, Polonyalı göz doktoru Ludwik Lejzer Zamenhof tarafından 1887 yılında yaratılan yapay dil. Zamenhof'un 1905 yılında yayımladığı Fundamento de Esperanto (Esperanto'nun Temelleri) kitabında dilin yapısı ve kuralları izah edilir.

Kendini Dr. Esperanto olarak tanıtan Zamenhof, farklı dilleri konuşan kişiler arasındaki iletişim zorluklarının, öğrenilmesi kolay bir ortak dil ile aşılabileceğini düşünerek Esperanto'yu oluşturmuştur. Günümüzde en çok tanınan ve en çok konuşanı bulunan yapay dil olmakla birlikte uluslararası iletişim dili olma amacına ulaşamamıştır.

Etimoloji

Esperanto kelimesinin kökeni Fransızcadaki -umut etmek anlamına gelen- "espérer" kelimesine dayanmaktadır. Bu kelime, Esperanto'ya esperi olarak geçmiştir.
Ek ve köklerine ayrılışı esper¹-ant²-o³ şeklindedir.

¹ Umut eden anlamındaki esperi fiilinden gelir.
² Bir işi yapan, bir şeyin yolundan giden anlamındaki -ant sonekidir.
³ Kelimeye isim anlamı katan -o sonekidir.

Esperanto dilinin özgün adı aslında Lingvo Internaciadır; ancak L. L. Zamenhof Esperanto'yu tanıttığı 1887 tarihli Unua Libro isimli kitabında kendisinden Doktoro Esperanto (Dr. Umutlu) takma adıyla bahsetmiş ve zamanla dilin kendisi de daha çok bu isimle anılır hâle gelmiştir.

Tarihsel Gelişim

Esperanto yapay dili 1870'ler ve 1880'ler civarında Polonyalı göz doktoru Ludwik Lejzer Zamenhof tarafından geliştirilip 1887 yılında yayımlanmıştır.

Dr. Zamenhof'un bulunduğu bölgedeki insanlar Lehçe, Rusça, Yidiş gibi farklı diller konuşuyorlardı. Zamenhof bu insanların birbirleriyle anlaşmalarını kolaylaştırmak için hiç değişmeyen ve istisnası olmayan 16 ana kurala dayalı ve kelimelerinin köklerini genellikle bu Avrupa dillerinden alan Esperanto dilini icat etmiştir.

Zamenhof, çocukluğundan beri farklı dilleri konuşan insanların daha kolay anlaşabilmesi için uluslararası kolaylaştırılmış bir yapay dil oluşturma fikrinde olmuştur. İlk zamanlarda Latince veya Yunanca dillerinden birini basitleştirmeyi düşünmüşse de Latince öğrenmeye başladıktan sonra bu dilin yapısının çok karmaşık olduğunu düşünerek tamamen yeni bir dil üretmenin daha isabetli olacağına karar vermiştir. Onlu yaşlarının başından itibaren böyle bir dili oluşturmak için çalışmıştır.

İngilizceyi öğrendiği sıralarda Zamenhof, fiilin şahıslara göre farklı olarak çekimlenmesinin gereksiz olduğunu ve gramatik sistemin hayal edilebileceğinden çok daha basit olabileceğini düşünmekteydi; ancak kelime ezberlemekte hâlâ zorlanmaktaydı. Rusça öğrenmeye başladığında ise bu sorunu son ekler vasıtasıyla en aza indirebileceğini fark etti ve dilini bu yönde geliştirmeye başladı. Dilinin kelime hazinesini dünya çapında öğretilme ve bilinme oranının yüksek olduğunu düşündüğü Romen ve Cermen dillerinden yararlanarak oluşturdu.

Zamenhof 17 Aralık 1878'de birkaç arkadaşı ile birlikte 19. doğum gününün yanı sıra Lingwe Uniwersala (Dünya Dili) adlı dilinin doğuşunu da kutlamıştır. Dilin bu aşamasıyla ilgili çok fazla bir bilgi yoktur ve bugüne yalnızca bir dörtlük kalmıştır.

1881'e gelindiğinde dilde görülen en önemli değişiklikler dil adının Lingvo Universala olarak değişmesi, w harfinin v harfiyle değiştirilmesi, çoğul isim takısının -es yerine -oj şekline dönüştürülmesi, dile belirtme hâl eki -l'nin eklenmesidir. Dilin bu aşamasında hâlâ bazı fiillerin vurgusu son hecededir, dilde bugün bulunmayan á, ć, é, ħ, -ó, ś, ź harfleri vardır, şimdiki ve geniş zaman eki -é, geçmiş zaman eki -u, gelecek zaman eki -uj, şart kipi eki -á, emir kipi eki -ó, mastar eki -e veya -i'dir ve şahıs zamirleri bugünkünden farklıdır.

Sonraki yıllarda Zamenhof, özellikle yabancı dillerde yazılmış edebî yazıların ve şiirlerin Esperanto'ya çevrilmesi sırasında diliyle ilgili fikirlerini en son aşamaya ulaştırmıştır. Fiillerdeki son hece vurgusunu kaldırıp vurgunun her zaman sondan ikinci hecede olması kuralını getirmiştir. ć, ħ, ś, ź sembolleri sırasıyla ĉ, ĥ, ŝ, ĵ sembolleriyle değiştirilmiş, dź ikilisiyle verilen sesi karşılamak için de dile ĝ harfi eklenmiştir.

1887'de Zamenhof'un bugünkü hâliyle Esperanto dilini Lingvo Internacia adıyla içeren Unua Libro (İlk Kitap) isimli kitabını tamamlamasıyla dilin ilk yapım aşaması resmen tamamlanmıştır. 1887 yılı, herkesçe Esperanto'nun gerçek ortaya çıkış tarihi olarak kabul edilir.

Esperanto ilk yılında Rus İmparatorluğu'nda ve Doğu Avrupa'da tanınmaya başladı; ancak hemen sonra dilin bilinirliği Batı Avrupa'ya ve 1889'da Arjantin'e, 1901'de Kanada'ya, 1903'te Cezayir, Şili, Japonya, Meksika ve Peru'ya, 1904'te Tunus'a, 1905'te ABD, Gine, Çinhindi, Yeni Zelanda, Tonkin ve Uruguay'a kadar ulaştı.

I. ve II. Dünya Savaşı yılları haricinde 1905 yılından beri her yıl Esperanto temalı dünya kongreleri yapılmış ve bu kongreler, dilin prestij ve resmiyet kazanma sürecinde etkili olmuştur.

Dilde kararlılığı ve dile olan güveni arttırmak amacıyla 1905'teki Bolonya Deklarasyonu'yla Esperanto üzerinde yapılabilecek değişiklikler kesin bir dille büyük oranda sınırlandırılmış ve Fundamento de Esperanto isimli kitapta geçen kuralların ebediyyen kimse tarafından değiştirilemeyeceği bildirilmiştir.

1920'lerin başında Milletler Cemiyeti'nin çalışma dilinin Esperanto olmasıyla ilgili bir öneri verilmiştir ve oylamada diğer 10 delegenin tamamı bu öneriyi desteklerken yalnızca Fransız delege Gabriel Hanotaux, Fransızcanın dünya dili statüsünü kaybedebileceği endişesiyle öneriyi reddetmiştir. Ancak iki yıl sonra Milletler Cemiyeti, bütün ülkelerine eğitim müfredatlarına Esperanto'yu dâhil etmelerini tavsiye etmiştir.

1930'lardan sonra Adolf Hitler birçok Esperanto konuşanını milliyetçilik karşıtı oldukları gerekçesiyle öldürtmüştür. Hitler, Zamenhof'un Yahudi olmasından dolayı Esperanto kullanımını yasaklamıştı ve Esperanto'nun dünyanın farklı yerlerine dağılmış, farklı dilleri konuşan Yahudileri bir araya getirmek için üretilmiş olduğunu düşünüyordu. Bununla birlikte aynı yılların Faşist İtalya'sında Esperanto'ya karşı herhangi bir önemli müdahele bulunmadığı gibi, hazırlanan bazı millî tanıtım broşürlerinde Esperanto dilinin kullanıldığı da olmuştur.

II. Dünya Savaşı'ndan sonra Soğuk Savaş yıllarında her iki taraf da Esperanto'nun diğer taraf tarafından propaganda dili olarak kullanmasından çekinmiş; ancak 1954 yılında UNESCO, Universala Esperanto-Asocio (Dünya Esperanto Birliği) ile danışmanlık ilişkisi kurmuştur. Dil, 1970'lerde dünyanın yeni bölgelerine yayılmayı başarmıştır.

1975 yılında Esperanto hareketinde, özellikle İran'da bir canlanma gözlenmiş, Tahran'da 3000 kişilik bir grup Esperanto öğrenmeye başlamış, 1985 yılında UNESCO, BM üyesi ülkelerin, eğitim müfredatlarına Esperanto öğrenimini dâhil etmelerini teşvik etmiştir. Afrika'daki Esperanto konuşanlar, 1991 yılında Esperanto Panafrika Kongresi düzenlenebilecek derecede artmıştır.

Son yıllarda internet kullanımının yaygınlaşması ve bireyler-arası uluslararası temasın üst düzeye çıkmasıyla Esperanto hareketi yeniden canlanmaya başlamışsa da henüz dikkat çekecek seviyelere ulaşamamıştır.

Dil bilimsel Özellikler

Bir yapay dil olarak Esperanto, hiçbir tek dile birebir bağlı değildir. Kelime hazinesi bakımından Latin dilleri grubuna dâhil edilebilir; ancak yapıbilim bakımından mevcut hiçbir dil grubuna yakın değildir. Esperanto yapısal olarak genellikle sondan, yer yer önden eklemeli ve tek heceli dillerin özelliklerini yansıtmaktadır. Fonetik açıdan Slav Dilleri'ne yakındır. Anlambilimce Hint-Avrupa Dil Ailesi'nin karakteristiklerini taşır. Esperanto serbest cümle dizimine sahiptir, cümledeki ögelerin yerleri değiştirildiğinde cümlenin anlamı değişmez.

Dil Statüsü

Resmî Dil Olarak Esperanto
Esperanto hiçbir zaman başka ülkelerce resmen tanınan bir ülkenin resmî dili olmamıştır ancak dilin buna benzer tecrübeleri bulunmaktadır.

Esperanto, Almanya ve Belçika arasında özerk bölge olan çok dilli Moresnet'te yüksek konuşulma oranlarına ulaşmış ve ülkenin son zamanlarında Esperanto'nun resmî dil yapılması gündeme gelmişse de 1920 yılında Belçika bu bölgeyi kendisine bağlayınca bu düşüncenin gerçekleşmesi mümkün olmamıştır.

1968 yılında Adriyatik Denizi'nin ortasında inşa edilen küçük bir platforma kurulan Rose Adası isimli mikro devlet Esperanto'yu resmî dili olarak seçmiş, ancak hiçbir ülke bu devleti resmen tanımamıştır.

Esperanto topluluğu arasında dilin tarafsızlık ilkesini zedeleyeceği endişesiyle, Esperanto'nun bir ülke tarafından resmî dil olarak tanınmasına sıcak bakmayanlar bulunmaktadır.

Esperanto Kuruluşları
Esperanto dilini kullanan ve Esperanto ile ilgili çalışmalar yürüten çok sayıda uluslararası ve yerel organizasyonlar bulunmaktadır. Doğrudan veya dolaylı olarak dünyadaki Esperanto hareketinin büyük bölümünü yürüten, Türkiye'nin aralarında bulunmadığı ülkelerde 95 yerel şubesi bulunan, Birleşmiş Milletler ve UNESCO ile resmî, UNICEF ile danışmanlığa dayalı iletişim içerisinde olan Universala Esperanto-Asocio (UAE) - Dünya Esperanto Örgütü; Bu örgütçe parasal destek sağlanan, Esperanto dilini düzenleme yetkisindeki kurum Akademio de Esperanto ve yine UEA bünyesinde bulunan TEJO (Tutmonda Esperantista Junulara Organizo - Dünya Esperantocu Gençlik Örgütü bu kuruluşların bazı önemli örnekleridir.

Topluluk
Esperanto günümüzde temel olarak seyahat veya internet üzerinden haberleşme amacıyla kullanılmaktadır.

Yıllık olarak yayımlanan Pasporta Servo adlı kitapçık, Esperanto konuşanlardan kendisine başvuranların ev adreslerini içermektedir. Bu kitapçığa kayıt yaptıran kişi ve aileler, kendi şehirlerine gelecek Esperantocu misafirlerine konaklama imkânı sağlarlar, buna karşılık yapacakları gezilerde kendileri de diğer Pasporta Servo kayıtlılarının evlerine konuk olup buralarda ücretsiz konaklayabilirler.

Esperanto topluluğu arasında her yıl düzenli olarak bir takım toplantılar yapılır. Internacia Junulara Kongreso (Uluslararası Gençlik Kongresi) Esperanto bilen gençlerin buluştuğu bir yıllık kongredir. Bu kongreye yaklaşık 400 kişilik katılım sağlanmaktadır. Esperanto@Interreto-seminarioj (Internet'te-Esperanto seminerleri), genelde 1500'ün üzerinde katılımcısı bulunan Universala Kongreso (Evrensel Kongre) ve Almanya'daki yeni yıl şenliği Internacia Seminario (Uluslararası Seminer) bu toplantıların en bilinen örnekleridir.

Esperanto konuşan kitle genelde birbirlerinden uzak bölgelerde yaşayan kişilerden oluştuğundan Esperanto'nun İnternet üzerindeki kullanımı, günlük kullanımından daha yaygındır ve bu kullanımları araştırıp organize eden kuruluşlar mevcuttur. İnternette Esperanto konuşanların oluşturduğu mail grupları, haber grupları, Esperanto öğretimi için hazırlanmış siteler, Esperanto radyo ve internet tabanlı televizyon kanalı sayfaları, birçok bilgisayar programı ve çokdilli internet sitelerinin Esperanto çevirileri ve çok sayıda Esperanto bloglar bulunmaktadır. Esperanto Vikipedi'de 150.000'in üzerinde madde vardır.

Esperanto topluluğuna katılmış, Esperanto kullanan ve Esperanto hareketini destekleyen kişiler Esperantocu (Esperantisto) sıfatıyla anılırlar.

Zamenhof Günü

Zamenhof'un doğum günü olan 15 Aralık, Dünya Esperanto Günü olarak kutlanmaktadır.

Simgeler
Esperanto hareketine atıfta bulunan en yaygın simge yeşil renkli yıldızdır. Bu yıldız Esperanto bayrağı üzerinde de bulunmaktadır. Yıldızın rengi umudu, beş kanadı beş kıtayı temsil eder.

Kültür
Esperanto edebiyatının geçmişi Esperanto öncesine kadar dayanır. Ludvik Zamenhof dili oluştururken eksiklerin görülmesinde yardımcı olması amacıyla birçok kitabın çevirisi yapıp Esperanto şiirler yazdı ve daha sonra diğer Esperanto bilenler tarafından da birçok edebi eser ortaya kondu. Esperanto dilinde bugüne kadar yayımlanan kitap sayısı 25.000'in üzerindedir. Bunların 100'ünden fazlasının orijinali Esperanto dilinde yazılmıştır.

En iyi bilinen Esperanto roman yazarları arasında Claude Piron ve birkaç kez Nobel Edebiyat Ödülü'ne aday gösterilen William Auld sayılabilir. Harold Brown bilinen Esperanto modern tiyatro yazarları arasındadır.

Genelde, çok sayıdaki Esperanto dergi ve gazetelerin en prestijlisi olarak Belçika'da basılan aylık haber dergisi Monato gösterilir. Dergi 1979 yılından beri her ay yayımlanmakta, dünya çapındaki gelişmeleri ve özel dosyaları konu edinmektedir. Derginin bir başka özelliği her ülke hakkındaki haberlerin, o ülkeden bir yazar tarafından kaleme alınmasıdır.

Esperanto müzik sanatçılarına Kaj Tiel Plu , Kajto  (folk); Dolchamar, Persone , Sonic Youth  (rock); La Pafklik , Freundeskreis  (rap); Akordo  (akapella); Lou Harrison, David Gaines  (klâsik) örnek verilebilir.

Esperanto dilinde çekilmiş uzun metraj filmler mevcuttur.

Ana Dil Olarak Esperanto
Yaklaşık 1000 kadar kişinin ana dili Esperantodur. Ana dili Esperanto olanlar genelde, uluslararası Esperanto toplantılarında tanışmış ve bildikleri tek ortak dil Esperanto olan çiftlerin çocukları olarak dünyaya gelen kimselerdir. Bu kişiler her ne kadar daha sonra büyüdükleri ülkenin dilini ana dilleri olarak konuşsalar da, gerçek ana dillerini belirlemede doğuştan itibaren ilk öğrendikleri dil baz alındığından çeşitli istatistikler içerisinde yer alırlar.

Dinî topluluklar

Esperanto; Japonya'daki Oomoto dini ve İran'da ilk kez ortaya çıkmış Bahâî dininde önemli rol oynamıştır, kullanımı da bazı Spiritist hareketler gibi diğer dinî topluluklar tarafından teşvik edilmiştir.

Oomoto

Oomoto dini, Esperanto'nun kendi mensupları arasında kullanılmasını teşvik eder ve Zamenhof'u kendi tanrılaştırılmış ruhlarından biri olarak sayar.

Bahâîlik

Bahâî dini bir yardımcı dilin kullanılmasını teşvik eder. Abdülbaha, Esperanto'nun idealini methetti ve 19. yüzyıl sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında Esperantistlerle Bahâîlerin arasında bir yakınlık duygusu vardı.

Abdülbaha, 12 Şubat 1913 tarihinde Paris Esperanto Topluluğu'na bir konuşma verdi:

Şimdi, Dr. Zamenhof'un Esperanto dilini icat ettiği Tanrı'ya övgü olsun. Uluslararası iletişim aracı hâline gelmenin tüm potansiyel niteliklerine sahiptir. Bu asil çabası için hepimiz minnettar ve müteşekkir olmalıyız; çünkü bu şekilde arkadaşlarına iyi hizmet etti. Adananları üzerinde yorucu çaba ve özveri ile Esperanto evrensel olacak. Bu nedenle, her birimiz bu dili incelemeli ve mümkün olduğunca yaygınlaştırmalıyız ki günden güne daha geniş bir tanınma elde etsin, dünyanın tüm ulusları ve hükûmetleri tarafından kabul edilsin ve tüm halk okulu müfredatlarının bir parçası hâline gelsin. Umarım Esperanto, gelecekteki tüm uluslararası konferans ve kongrelerin dili olarak benimsenir, böylece herkesin sadece iki dil edinmesi gerekir - biri kendi dili ve diğeri uluslararası dil. Ardından tüm dünya halkı arasında mükemmel bir birlik kurulacaktır. Bugün çeşitli uluslarla iletişim kurmanın ne kadar zor olduğunu düşünün. Eğer bir kişi elli dil bile öğrenirse, yine bir ülke üzerinden seyahat edebilir ve oranın dilini bilmiyor olabilir. Bu nedenle, bu Esperanto dilinin yaygınlaşması için azami gayret göstereceğinizi umuyorum.

L. L. Zamenhof'un kızı Lidia Zamenhof, 1925 yılında Bahâîliğe geçti. ABD Büyük Boston (Greater Boston) alanının erken bir üyesi James Ferdinand Morton Jr., Kuzey Amerika Esperanto Ligi'nin başkan yardımcısıydı. Encyclopædia Iranicanın kurucu redaktörü İhsan Yarşater, İran'da geçirdiği çocukluğunda Esperanto'yu öğrendiğini ve annesi Bahâî kutsal yolculuğu için Hayfa şehrine gittiği zaman o annesine hem Farsça hem de Esperanto mektup yazdığını aktardı. Agnes Baldwin Alexander, Abdülbaha'nın talebiyle Esperanto'nun erken bir destekçisi oldu ve Japonya'da düzenlenen mitingler ve konferanslarda Bahâî öğretilerini yaymak için Esperanto kullandı.

Günümüzde hâlen Bahâî Esperantistlerin aktif bir alt topluluğu var ve Bahâî edebiyatının birçok eseri Esperanto'ya çevrilmiştir. 1973'te Esperanto'nun etkin Bahâî destekçileri için Bahâî Esperanto Ligi kuruldu.

İslam

İranlı Ayetullah Humeyni, Müslümanları Esperanto'yu öğrenmeye çağırdı ve farklı dinî kökenlerden insanlar arasında daha iyi anlaşılması için bir araç olarak kullanılmasını övdü. Uluslararası bir lingua franca olarak İngilizcenin yerine Esperanto'nun kullanılmasını önerdikten sonra Kum şehrinde düzenlenen seminerlerde kullanılmaya başladı. Kısa bir süre sonra devlet tarafından Kur'an'ın Esperanto çevirisi yayınlandı.

Türkiye'de Esperanto
Türkiye'deki ilk bilinen Esperantocuların adları Selanik'te Michel A. Arama, İstanbul'da S. Kedami (1901), Aydın'da Mehmed Cevdet Bey, Giresun'da A. Khatenessian olarak nakledilir. Solon Orfanidis ve Kakobo Gueron 1909 Aralık ayında Esperanto grupları oluşturdu ve 1910'da T. E-Asocio isimli Esperanto grubu 10 üye ile birlikte kuruldu. Ayrıca İzmir'de de başka bir grup kuruldu. Aynı zamanlarda Johano Sapuncoğlu ve Sıdkı Efendi'nin yürüttüğü küçük bir hareket de mevcuttu. Esperanto hareketinde Türkiye'de oluşan ilk kayda değer canlanma 1913-1925 yılları arasında İstanbul'da yaşayan Anakreon Stamatiadis önderliğinde yürütülmüştür. Stamatiadis 1920'de İstanbul'da bir Esperanto cemiyeti kurmuş ve burada 1921'den 1924'e kadar Esperanto dilinde gazete yayımlamıştır. Bu cemiyet Pera'da Sakız Ağaç Sok. Ağa Cami No:8 adresinde bulunmaktaydı. Türkiye Cumhuriyeti Hükûmeti, bu cemiyetin logosundaki harflerin Türk harflerine çevrilmesi koşuluyla faaliyetlerinin devamına izin vermekle birlikte, İstanbul Belediye Meclisi'nin derneğin faaliyetlerine izin vermemesi sonucunda 25 Nisan 1927'de resmî izinle Türk Esperanto Derneği (TEA) kuruldu ancak bu dernek uzun süre faaliyette kalmadı.

Türkiye'de ikinci bir Esperanto hareketi 1950'li yıllarda emekli albay Hayrettin Dural öncülüğünde ortaya çıktı. İstanbul'da Türkiye Esperanto Derneği adında bir dernek kurup bu derneğe başkanlık yapan Hayrettin Dural, ücretsiz Esperanto kursları verdi, Kadıköy'de Esperanto sergisi düzenledi, dernekte Esperanto ile ilgili 10 derslik bir dergi ve Esperanto-Türkçe Büyük Sözlük adındaki sözlüğün çıkarılmasına öncülük etti, 1965'te Dünya Dili Esperanto adında bir kitap yazıp yayımladı. Hayrettin Dural'ın ölümünün ardından dernek işlevini yitirdi.

Türkiye'de 2017 yılı itibarıyla UEA'ya bağlı resmî bir Esperanto derneği bulunmamakla birlikte Esperanto adına aktif çalışmalar ve öğrenme grupları mevcuttur. Kuzey Afrika ve Ortadoğu buluşması olarak bilinen "Mezorienta Esperanto-Kunveno" adlı uluslararası buluşma 2009'da İznik'te, 2010'da Eskişehir'de, 2012'de Gaziantep'te ve 2016'da Ürgüp'te olmak üzere Türkiye'de bugüne kadar 4 kez düzenlenmiştir. Türkiye'deki Esperanto hareketini temsilen 2016 yılının başından beri Turka Stelo (Türk Yıldızı) adlı aylık bir Esperanto dergi yayınlanmaktadır.

Türkçe ve Esperanto
Esperanto, özellikle sözcük dağarcığı bakımından Avrupa dillerine oldukça yakın olmasına ve oluşumunda yalnızca bu dilleri referans alınmış görünmesine rağmen, Esperanto topluluğu içerisinde Esperanto ile Türkçe arasında özellikle yapısal anlamda benzerlikler bulunduğu şeklinde bir kanı vardır. Bazı Esperantocular, Esperanto'nun bir dünya dili değil, bir Avrupa dili olduğu şeklindeki eleştirileri karşılamada Türkçeyle olan benzerlikleri ön plana çıkarırlar. Esperanto'nun Türkçeye benzediği yönleri olmakla birlikte yapısal olarak daha çok Avrupa dillerine yakınlık gösterir.

İki dil arasındaki temel benzerlikler şu şekilde sıralanabilir:
 Alfabeleri Latin alfabesi kökenlidir ve Q, W, X harfleri yer almaz.
 Alfabelerinde altışar adet ek sembol vardır, bunlardan dördü c, g, s, u harflerinden üretilmiştir.
 İki dilde ğ ve ŭ benzer yazım ve işlevlere sahiptir, ikisinin de kendi sesi zayıftır ve önceki ünlüyü uzatır, ikisi de mutlaka bir ünlüden sonra gelir, ikisi de kelime başında bulunmaz.
 Fonetik yazıma sahiptirler, her harf bir sesi karşılar.
 Sözcükler basit, türemiş ve birleşik olmak üzere üçe ayrılır. Eklerle veya sözcükleri birleştirmekle yeni sözcükler oluşturulabilir.
 Yüklemin zamana göre çekimi soneklerle yapılır.
 İsmin belirtme durumu vardır ve soneklerle ifade edilir.
 Cümle öğelerinin sıralaması değiştirilebilir, anlamda vurgu dışında değişiklik olmaz.
 Türkçe ki ve Esperanto ke ile kurulan birleşik cümlelerin yapısı benzerdir.
 Bir cümleyi soru cümlesine çevirmek için soru edatı kullanılır. Vurguyu değiştirmek için soru edatının yeri değiştirilebilir.

İki dil arasında göze çarpan farklılıklar ise şunlardır:

Eleştiriler
Esperanto'nun özünde kişisel bir çalışma olması, diğer dillere oranla çok daha etkin eleştirilebilmesini sağlar. Olumsuz eleştirilerin odaklandığı en temel noktalardan biri projenin başarısızlığıdır. İlk yıllarda hızla yayılması ve 1920-1930 yılları arasında ulaştığı üst seviyedeki kabul ve popülerliğine rağmen konumunu koruyamamış ve düşüşe geçmiştir. Esperanto 125 yıldır dünya dili olmak için çalışmış; ama başarıya ulaşamamıştır. Bu durum Esperanto'nun evrensel ikincil dil olmaya uygun olmadığının kanıtıdır. En yaygın eleştirilerden bir diğeri de gramerin ve özellikle de sözcük dağarcığının Avrupa dillerinden kaynaklanıyor olmasıdır. Esperanto gerçek anlamda tarafsız ve evrensel değildir. Avrupa dillerini konuşan halklara haksız avantaj sağlamaktadır. /x/, /ʒ/, /ts/, /eu̯/ (ĥ, ĵ, c, eŭ) gibi birçok dilde bulunmayan seslerin kullanılmış olması, dijital ortamda zorluk çıkaran aksanlı harflerin varlığı, eklemeli bir dil olmasına karşın çoğu zaman yeni sözcükleri eklerle oluşturma imkânını kullanmak yerine diğer dillerden sözcük alımlarına giderek kök sözcük sayısını kabartması dil hakkında sıkça dile getirilen diğer genel eleştirilerdir.

Esperanto dilbilgisiyle ilgili eleştiriler ise genelde sıfatın ismin durumundan etkilenmesine, kök sözcüklerin cinsiyet bilgisi taşımasına ve cinsiyet belirtmeden tekil isim kullanmanın zorluğuna yöneliktir.

Sözlü eleştirilerin yanında Esperanto'ya alternatif olması düşünülen birçok yapay dil de oluşturulmuştur. Bunların bazıları başlı başına yeni bir dil iken bazıları Esperanto üzerinde yapılan reformlarla oluşturulmuş, Esperantido genel adıyla anılan Esperanto türevleridir. Esperanto'dan sonra oluşturulup bir miktar da olsa başarıya ulaşabilmiş yapay dillerden bazıları Lojban, İdo, Toki Pona, Novial, Lingua Franca Nova, Sona, Mirad, Kotava, Interlingua, Noxilo olarak sayılabilir.

Esperanto Öğrenimi
Esperanto öğrenenlerin büyük çoğunluğu dili kişisel çabalarıyla, tek başına öğrenme materyallerini kullanarak öğrenmektedir. Bunun yanında Ulusal Esperanto Dernekleri, Esperanto öğretmek için sürekli olarak kurslar düzenler. Dili öğrenme konusunda gerekirse herhangi bir TEJO bürosuyla, yerel Esperanto gruplarıyla ya da Rotterdam'daki TEJO Dünya Bürosu ile ilişkiye geçilebilmektedir.

Esperanto dünya çapında resmî eğitim kurumları içerisinde de öğretilir. Dünyada Esperanto'nun yabancı dil olarak öğretildiği bazıları ilköğretim seviyesinde olmak üzere çok sayıda okul bulunmaktadır. Türkiye'de, Üsküdar Amerikan Lisesinde seçmeli Esperanto dersi okutulmaktadır.

2003 yılı verilerine göre 18'i Çin'de olmak üzere, 24 ülkedeki toplam 69 üniversitede Esperanto ile ilgili bölümler bulunur ve Esperanto dili öğretilir. İtalya'daki San Marino Üniversitesinin resmî eğitim ve yönetim dili Esperanto'dur.

Türkiye'de ise Burdur Mehmet Akif Ersoy Üniversitesinde Esperanto Dili, fakülteler arası seçmeli ders olarak okutulmaktadır.

Paderborn'daki Sibernetik Pedagoji Enstitüsünde Fransızca konuşan ortaöğretim öğrenci grupları üzerinde yapılan çalışmada, öğrencilerin 2000 saatte ulaştıkları Almanca düzeyine, İngilizcede 1500 saatte, İtalyancada 1000 saatte ulaşırken, Esperanto için 150 saatin bu düzeye ulaşmalarında yeterli olduğu gözlemlenmiştir. Yapılan bir diğer çalışma da 1 yıl Esperanto öğrendikten sonra 3 yıl Fransızca öğretilen öğrencilerin, 4 yıl Fransızca öğretilen öğrencilerden daha iyi Fransızca konuştuğunu göstermiştir. Bu çalışmanın İngiltere'deki bir benzerinin yürütülmesine Manchester Üniversitesi öncülüğünde devam edilmektedir.

Deyimler ve Sözcükler
 Saluton! ≈ Merhaba! (Selamı)
 Bonan matenon! ≈ Günaydın! (İyi sabahı)
 Bonan tagon! ≈ İyi günler! (İyi günü)
 Bonan vesperon! ≈ İyi akşamlar! (İyi akşamı)
 Bonan nokton! ≈ İyi geceler! (İyi geceyi)
 Bonan apetiton. ≈ Afiyet olsun. (İyi afiyeti)
 Bonvenon! = Hoş geldiniz! (İyi gelişi)
 Ĝis revido! ≈ Görüşürüz! (Yeniden görmeye kadar)
 Ĝis! ≈ Hoşça kal! (-a kadar)
 Adiaŭ! = Elveda!
 Bone! ≈ Tamam (İyi)
 Tre bone! = Çok iyi.
 Kaj vi? ≈ Ya siz? (Ve siz)
 Kiel vi fartas? ≈ Nasılsınız? (Nasıl hissediyorsunuz)
 Sufiĉe bone. = Yeterince iyi.
 Ne tre bone. = Çok iyi değil.
 Mi fartas bone. ≈ İyiyim. (İyi hissediyorum)
 Kiel vi? ≈ Nasılsın, Nasıl gidiyor? (Sen nasıl)
 Ĉu vere? = Gerçekten mi?
 Dankon. = Teşekkürler.
 Nedankinde. ≈ Bir şey değil. (Teşekkür etmeye değmeyerek)
 Eble. = Belki.
 Kio estas via nomo? = Adınız nedir?
 Mia nomo estas .... = Adım ... .
 Mi nomiĝas .... ≈ Adım .... (... adlanırım)
 Mi estas ... = Ben ...yım.
 Mi ĝojas. ≈ Memnun oldum. (Memnunum)
 De kiu lando vi estas? = Hangi ülkedensiniz?
 Kie vi loĝas? = Nerede yaşıyorsunuz?
 Kioma horo estas? ≈ Saat kaç? (Kaçıncı saattir)
 Mi amas vin. = Seni seviyorum.
 Esperanto estas facila lingvo. = Esperanto kolay bir dildir.
 Vorto = Sözcük
 Sana = Sağlıklı
 Malsana = Hasta
 Malsanulejo = Hastane
 Kuraci = Tedavi etmek
 Kuracisto = Doktor
 Aŭto =Otomobil
 Domo = Ev
 Vojaĝo = Seyahat
 Sayılar (Numeroj):
 0 = Nulo
 1 = Unu
 2 = Du
 3 = Tri
 4 = Kvar
 5 = Kvin
 6 = Ses
 7 = Sep
 8 = Ok
 9 = Naŭ
 10 = Dek
 11 = Dek unu
 12 = Dek du
 20 = Dudek
 30 = Tridek
 100 = Cent
 200 = Ducent
 1000 = Mil
 2011 = Du mil dek unu
 1 milyon = Miliono
 1 milyar = Miliardo
 Günler (Tagoj):
 Lundo = Pazartesi
 Mardo = Salı
 Merkredo = Çarşamba
 Ĵaŭdo = Perşembe
 Vendredo = Cuma
 Sabato = Cumartesi
 Dimanĉo = Pazar

Kaynakça

Dış bağlantılar

ESPERANTO TÜRKİYE
 Esperanto İnternet Sözlüğü (Çok dilli)
 Esperanto'ya özgü harfleri yazmak için bir site (Fransızca)
 Esperanto Dilbilgisinin Tam Kitabı (Esperanto)

Yapay diller

Esperanto


A1 liga Košarkaškog saveza Herceg-Bosne predstavlja drugi rang košarkaškog prvenstva Bosne i Hercegovine. U sezoni 2009./10. je sudjelovalo dvanaest klubova, a ligu su osvojili košarkaši Brotnja iz Čitluka.

Ljestvica

Doigravanje

Poveznice
 Košarkaški savez Herceg-Bosne

Izvori
 sportsport.ba, 1. liga KS Herceg-Bosne 2009./10., ljestvica, pristupljeno 20. studenog 2016.
 sportsport.ba, 1. liga KS Herceg-Bosne 2009./10., rezultati , pristupljeno 20. studenog 2016.
 eurobasket.com, Drugi rang košarkaške lige Bosne i Hercegovine 2009./10., pristupljeno 20. studenog 2016.

2009-10

A1 liga Košarkaškog saveza Herceg-Bosne 2009./10.