Mrčajevci (sr. Мрчајевци) je naselje u Republici Srbiji u općini Čačak u Moravičkom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 2767 stanovnika.

Do 1965. godine je ovo naselje bilo sjedište općine Mrčajevci koju su činila naseljena mjesta: Bečanj, Bresnica, Donja Gorevnica, Donja Trepča, Gornja Trepča, Katrga, Mojsinje, Mrčajevci, Ostra, Stančići i Vujetinci. Poslije ukidanja općiine područje bivše općiine je u cijelosti ušlo u sastav općiine Čačak.
Naselje je poznato kao rodno mjesto srpskog pjevača narodne glazbe Miroslava Ilića. Često mu mediji tepaju sintagmom "Slavuj iz Mrčajevaca".

Demografija
Prosječna starost stanovništva iznosi 43,5 godina (42,6 kod muškaraca i 44,2 kod žena). U naselju ima 870 domaćinstava, a prosječan broj članova po domaćinstvu je 3,08.
Etnički sastav prema popisu iz 2002.: Srbi 97,79 %, Crnogorci 0,71 %, Romi 0,71 %, Makedonci 0,11 %, Hrvati 0,07 %, Slovenci 0,03 %, Bugari 0,03 %, nepoznato 0,48 %.

Gospodarstvo
Osnovna gospodarska grana u Mrčajevacima je poljoprivreda:ratarstvo, povrtlarstvo, voćarstvo i stočarstvo.

Kultura
U Mrčajevcima se svake godine u rujnu održava "Kupusijada", gdje se kuhari natječu u kvalitetnom spremanju domaćeg kupusa. Tada veliki broj ljudi iz okolnih mjesta posjeti ovo naselje.
Nogometni klub "Orlovac" svake godine u lipnju organizira turnir omladinskih ekipa pod nazivom Trofej Mrčajevci. Turnir ima međunarodni karakter.
1950. godine u Mrčajevcima rodio se jedan od najpoznatijih izvođača srpske narodne glazbe, Miroslav Ilić.

Izvori

Naselja u Srbiji

Mrčajevci


Streeter may refer to:

 Streeter, North Dakota, American city
Streeter, West Virginia, American city
Streeters Corners, New York, an unincorporated hamlet
 Streeter (surname)
Streeter-Phelps equation, a water-modeling tool

See also
Streeterville, a waterfront neighborhood in Chicago, Illinois
Streeter Place, a residential building in Streeterville
 Streator, Illinois

Streeter


وكر الملذات فيلم مصري تم إنتاجه عام 1957، إخراج حسن الإمام وبطولة صباح وشكري سرحان وزوزو نبيل وحسين رياض.

تمثيل
 صباح
 شكري سرحان
 حسين رياض
 زوزو نبيل
 وداد حمدي
 حامد مرسي

روابط خارجية

مراجع

أفلام حسن الإمام
أفلام حسين رياض
أفلام زوزو نبيل
أفلام شكري سرحان
أفلام صباح
أفلام مصرية إنتاج 1957
أفلام وداد حمدي

وكر الملذات (فيلم)


نادي هيرينفين الرياضي ؛ (بالفريزية الغربية : Sportklub It Hearrenfean) نادي كرة قدم هولندي، وهو نادي مدينة هيرنفين التي تقع في مقاطعة فرايزلاند شمال هولندا. تأسس النادي في 20 يونيو 1920، ويلعب في الدوري الهولندي الممتاز (Eredivisie).

تاريخ
تأسست نادي هيرنفين الرياضي Sportclub Heerenveen في 20 يوليو 1920 في بلدة فرايزلاند، باسم أثليتا Athleta تم تغيير الاسم مرتين، أولاً إلى سبارتان Spartaan ثم إلى هيرينفين في. في. عام 1922. بينما كانت هولندا تحت السيادة ألمانية ، فاز هيرينفين بثلاث بطولات متتالية من شمال هولندا ، وبعد نهاية الحرب العالمية الثانية ، فازت بنفس اللقب ست مرات متتالية ؛ نسبت هيمنة النادي جزئيًا إلى وجود أبي لينسترا. خلال هذه الفترة، قاد لينسترا فريقه هيرينفين إلى فوز مشهور على أجاكس في واحدة من أكثر المباريات شهرة في تاريخ كرة القدم المحلية الهولندية. كان متأخرا 5-1 ومع 25 دقيقة المتبقية، قاتل الفريق الفريزي لسبب غير مفهوم للفوز 6-5.

خلال الخمسينيات ، تلاشت الهيمنة الإقليمية لهيرنفين وبعد أن تحولت كرة القدم الهولندية إلى الاحتراف انضمام إلى انسخيده ، قبل أن يهبط للدرجة الثانية تويدي ديفيسي Tweede Divisie.بحلول نهاية العقد، كان هيرنفين في Eerste Divisie ، لكنه وجد نفسه قد هبط مرة أخرى. في 1969-1970 ، فاز النادي الفريزي بـ Tweede Divisie ليعود إلى لمصاف الدرجة الأولى، ولمدة موسمين في السبعينيات، كان النادي على وشك تحقيق ترقية إلى دوري الدرجة المحترفين Eredivisie. بحلول عام 1974 ، كان النادي في مأزق مالي ولضمان بقائه، تم تقسيمه إلى أقسام الهواة والمحترفين، حيث تمت إعادة تسمية الجزء المحترف باسم أس سي هيرينفين sc Heerenveen.

في الثمانينيات ، قام هيرينفين بتصفيات مرتين، لكنه لم ينجح في المرات. وصل أخيرًا إلى دوري الدرجة المحترفين Eredivisie في عام 1990 ، لتصبح أول نادي فريزي يصل إلى المستوى الأعلى، على حساب نادي كامبور Cambuur . وأشرف على هذا الإنجاز المدرب الفريزي فوبي دي هان. لم يكن الموسم الأول لهيرنفين في دوري الدرجة المحترفين الهولندي ناجحًا على الإطلاق، وهبط، قبل أن يعود في عام 1993 ، على الرغم من وصوله إلى نهائي كأس هولندا بينما كان لا يزال نادي في الدرجة الأول Eerste Divisie. بعد أن أثبتت نفسه كنادي في دوري الدرجة الأولى، انتقلت هيرينفين إلى ملعب جديد، سميت باسم أكثر لاعبيها شهرة، آبي لينسترا ستاديون ، ووصل إلى نهائي كأس KNVB للمرة الثانية. عام 1998 وصل الدور نصف النهائي في مسابقة الكأس خسر أمام اياكس. نظرًا لأن أياكس والنهائي الآخر، بي إس في ، كانا مؤهلين لنهائيات كأس الكؤوس، كانت هناك حاجة إلى مباراة لملء المكان الشاغر لكأس الكؤوس الأوروبية للموسم المقبل. كان على هيرنفين أن يلعب ضد تفينتي الذي خسر نصف النهائي. فاز هيرينفين في تلك المباراة التي سجل فيها رود فان نيستلروي هدفه الأخير لصالح هيرينفين. انتهت المباراة 1-

أصبح هيرنفين أحد المنافسين المنتظمين في كأس الاتحاد الأوروبي ، وفي 1999-2000 احتل المركز الثاني في الدوري الهولندي ، وهو أعلى مستوى له على الإطلاق، وتأهل لدوري أبطال أوروبا 2000-2001.

تم قيادة النادي من عام 1983 حتى سبتمبر 2006 من قبل الرئيس ريمر فان دير فيلدي، أطول فترة عمل لأي رئيس مع نادٍ احترافي في هولندا. ونتيجةً لعمليات النقل الأخيرة التي شملت كلاس جان جان هنتيلار ، أفونسو ألفيس ، مايكل برادلي ، وميراليم سوليماني ، وبيتر هانسون ، ودانييل برانيتش (واللاعبون السابقون مثل جون دال توماسون ، وماركوس ألباك ، وإريك إدمان ، ورود فان نيستلروي ، وإيجور كورنييف ، ودانييل ينسن) ، هيرنفين هي واحدة من أندية إيريديزي الأكثر أمانًا ماليًا. أظهر تقرير صادر عن الاتحاد الهولندي لكرة القدم عام 2010 أن هيرنفين هو نادي الدوري الهولندي الوحيد الذي لديه ميزانية آمنة مالياً. تحت ولاية تروند سوليد ، فاز هيرنفين بكأس هولندا الأول، وهو أول بطولة لها على الإطلاق. ومع ذلك، تم طرد تروند سوليد في 31 أغسطس 2009 بسبب الافتتاح الضعيف للموسم والصراع مع المجلس.

في 17 مايو 2009 ، فاز النادي على توينتي 5-4 في ركلات الترجيح ليفوز بكأس هولندا للمرة الأولى بعد تعادله 2-2 في المباراة النهائية، حيث سجل جيرالد سيبون هدف الفوز في ركلات الجزاء. في 13 فبراير 2012 ، تم الإعلان عن أن ماركو فان باستن سيحل محل رون يانس ، الذي قاد هيرينفين لمدة عامين، كمدير فريق لموسم 2012-13.

الألوان والنشيد
شعار النادي هو رمز علم فريزلاند. ويعتمد علم فريزلاند على أدرع القرن الخامس عشر. المشارب والأوراق المائية تمثل مناطق فريزلاند. كما يوجد تقليد فريد في الدوري الهولندي هو النشيد الوطني الفريزي يتم تشغيله وغنائه قبل كل مباراة محلية. الاتحاد الأوروبي لكرة القدم لا يسمح بهذا التقليد في المباريات الأوروبية. ومع ذلك، فإن النشيد يغني به أنصار الفريق على أي حال.

الغريم التقليدي
نادي كامبور

كان هيرنفين يحتفظ بمنافسة شرسة للغاية مع نادي نادي كامبور SC Cambuur. أحد أسباب التنافس هو المسافة القصيرة بين الناديين. بسبب ذلك، تشير الأندية في كثير من الأحيان إلى بعضها البعض باسم DKV والتي تعني Dertig Kilometer Verderop (ثلاثون كيلومتراً ) بحيث لا يتعين عليهم ذكر أسماء بعضهم البعض. لكن السبب الأكبر والأكثر إرباكاً هو خلفية الأندية. كثير من الناس الذين لا يشاركون في التنافس يجدون صعوبة في فهمه. معظم عشاق هيرينفين ينتمون إلى قرى صغيرة من المقاطعة بأكملها (وحتى خارجها) وهم فخورون جدًا بهويتهم الفريزية. منذ الثمانينات، كان النادي يعبر عن هذا الفخر الفريزي لبقية هولندا. العلم الفريزي، النشيد الفريزي، جميع الرموز الفريزية كانت مرتبطة بالنادي، مما جعل هيرينفين وجه فريزيا. وبسبب هذا اختفىنادي كامبور ببطء في ظل هيرينفين، كرد فعل على هؤلاء المعجبين بدأت تنأى بنفسها عن الهوية الفريزية. في الوقت الحاضر، لا يعتبر مشجعو نادي كامبور أنفسهم بالفريزية على الرغم من أنهم من عاصمة المقاطعة. يسمون الآن أنفسهم Leeuwarders الملقب بأشخاص من المدينة. يُطلق على عشاق هيرينفين بـ boeren (المزارعين) سخرية اً منهم لأن هيرنفين ليست مدينة ويعيش المشجعون بشكل أساسي في قرى صغيرة. بسبب النجاحات التي حققتها هيرينفين والعروض الهزيلة لكامبور بما في ذلك إفلاسها تقريبًا، فقد تم نسيان المنافسة. عندما تمت ترقية نادي كامبور إلى Eredivisie في عام 2013 بالفوز بموسم 2012/13 من دوري الدرجة الأولى Jupiler League ، تم إحياء المنافسة. قبل الاجتماع في 29 سبتمبر 2013 ، لم يتم لعب اللعبة لمدة 13 عامًا، مما أعطى نادي كامبور فرصة عظيمة لإثبات أنفسهم. فاز هيرينفين تلك اللعبة 2-1. وفاز كامبور في مباراة الذهاب في وقت لاحق من الموسم 3-1.

إف سي جرونينجن

تسبب غياب نادي كامبور في أن يكون أقرب فريق للمنافسة أصبح غرونينغن منافسًا لهيرنفين. بشكل لافت للنظر، اعتاد الجانبان الشماليان على الحفاظ على الصداقة في الماضي. لذلك، فإن التنافس بين دربي الشمالية يعتمد فقط على الموقع الجغرافي. نظرًا لأن معظم مشجعي هيرنفين كانوا يعتبرون كامبور دائمًا منافسهم الرئيسي، فغالبًا ما يشار إلى هذا الديربي بأنه دربي بديل. تقليديا، الفائز يدعي لقب فخر الشمال.

إنجازاته وبطولاته

 بطل الدوي الهولندي (- مرة )

- 1999-2000 المركز الثاني.
 كأس هولندا (- مرة)

- فاز بكأس هولندا موسم 2008-2009. وحل بالوصافة سنة: موسم 1992-1993و 1996-1997.
 دوري أبطال أوروبا > UEFA Champions League

- موسم 2000-2001 وصل دوري المجموعات.
 كأس الاتحاد الأوروبي > UEFA Cup

- وصل دوري المجموعات لأكثر من مرة.

فريق سيدات
في عام 2007 ، أنشأ النادي فريقاً كرة قدم للسيدات، ينافس على المركز الأول في الدوري. ومنذ عام 2012 في BeNe League،على الرغم من احتلالها معظم المواضع السفلية للجدول الترتيب، فقد وصلت في عام 2011 إلى نهائي الكأس الوطني الذي خسر أمام إي زد ألكمار.

انظر أيضاً

 هيرينفين فلايرز

مراجع

وصلات خارجية

 Official website of sc Heerenveen  /
 Official website of the supportsclub of sc Heerenveen
 Unofficial website of sc Heerenveen
 Unofficial website of sc Heerenveen

أندية كرة قدم أسست في 1920
أندية كرة قدم في فرايزلاند
اياكس امستردام
أندية كرة قدم في هيرينفين
تأسيسات سنة 1920 في هولندا
هيرينفين

نادي هيرنفين


Le chemin de ronde de la Citadelle de Bastia est un chemin de ronde, une voie aménagée le long des remparts et des bastions destinée à l'origine à la surveillance.

Son histoire et sa construction sont liés à celle de la Citadelle de Bastia. Les remparts sont inscrits aux monuments historiques depuis 1935.

Le chemin de ronde est aujourd'hui en partie praticable, certaines parties étant fermées pour des raisons de sécurité ou parce que privatisées.

Situation

Le chemin de ronde permettait de parcourir dans sa totalité les remparts et les bastions de la Citadelle de Bastia.

Histoire
L'histoire du chemin de ronde est liée à celle de la construction de la Citadelle de Bastia, débutée à la fin du XIVe siècle lorsque le gouverneur génois Leonello Lomellini décide l'implantation d'une fortification sur le promontoire rocheux surplombant les anses de Ficaghjola et de Portu Cardu (l'actuel Vieux-Port de Bastia).

Les premiers remparts sont érigés en 1475 sous l'impulsion d'Antonio Tagliacarne. Puis ils ont entièrement reconstruit les remparts entre 1575 et 1626.

Les différents tronçons du chemin de ronde
Actuellement le chemin de ronde n'est pas praticable dans sa totalité.

Le bastion Sainte-Marie
Le bastion Sainte-Marie, situé en face de la cathédrale Sainte-Marie, est actuellement fermé au public.Le chemin de ronde est praticable vers le sud, sous le bastion Sainte-Marie en direction du bastion du Chjostru. Il longe les remparts où les meurtrières sont encore visibles.

Le bastion du Chjostru
Le bastion du Chjostru, où se trouve l'ancienne poudrière génoise, A Pulverera.

Le long des remparts est
De la poudrière vers le nord, le chemin de ronde est praticable jusqu'à l'entrée du lycée maritime, qui l'a en partie privatisée lors de sa construction dans les années 1960.

Le long des remparts nord-est
Cette partie a été privatisée, elle est intégrée dans le lycée maritime.

Le long des remparts nord
Le chemin de ronde qui surplombe les remparts correspond à l'actuelle rue Saint-Michel, ou Carrughju di A Chjappa. Il débouche sur la Place du Donjon et le Palais des Gouverneurs.

La partie nord-est : le bastions San Gerolamo
Cette partie est intégrée dans le Palais des Gouverneurs, devenu aujourd'hui musée de Bastia. Le bastion San Gerolamo surplombe le jardin Romieu. Il abritait une poudrière.

Le bastion San Carlu
Le bastion San Carlu prolonge le bastion San Gerolamo. On peut suivre le chemin de ronde en visitant les jardins suspendus du Palais des Gouverneurs. Le bastion longe le cours Favale dans sa partie nord-ouest. Une échauguette se trouve à l'angle nord.

Les remparts ouest : le bastion San Ghjuvanni
Cette partie est en partie praticable, le long du cours Favale. Une échauguette se trouve à l'angle ouest.

Voir aussi

Articles connexes

 Chemin de ronde
 Citadelle de Bastia
 Palais des Gouverneurs de Bastia
 Musée de Bastia

Notes
Architecture militaire du Moyen Âge
Bastia
Corse

Citadelle en France

Chemin de ronde de la Citadelle de Bastia


Proba de floretă feminin la Jocurile Olimpice din 2016 s-a desfășurat pe 10 august la Arena "Carioca" 3 din Rio de Janeiro. 35 de floretiste au concurat.

Medaliați

Rezultate

Faze finale

Pistă albastră

Pistă rosie

Pistă verde

Pistă galbenă

Referințe
 Sportivi participanți , Federația Internațională de Scrimă
 Rezultate și tablouri competiționale, Federația Internațională de Scrimă
 Tragerea la sorți, Federația Internațională de Scrimă

Scrimă la Jocurile Olimpice de vară din 2016

Floretă feminin la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Lobsang Rampa was the pen name of Cyril Henry Hoskin (8 April 1910 – 25 January 1981), an author who wrote books with paranormal and occult themes. His best known work is The Third Eye, published in Britain in 1956.

Following the publication of the book, newspapers reported that Rampa had been born Cyril Henry Hoskin, and was a plumber from Plympton in Devon who claimed that his body hosted the spirit of a Tibetan lama going by the name of Tuesday Lobsang Rampa, who is purported to have authored the books. The name Tuesday relates to a claim in The Third Eye that Tibetans are named after the day of the week on which they were born.

The Third Eye
Rampa's book The Third Eye was published in November 1956 in the United Kingdom. The book purported to relate Rampa's experiences while growing up in Chakpori Lamasery, Chokpori, Tibet, after being sent there at the age of seven. The title of the book is derived from an operation, similar to trepanation, that Rampa claimed he had undergone, in which a small hole was drilled into his forehead to arouse the third eye and enhance powers of clairvoyance. The book describes the operation as follows:

During the story, Rampa sees yetis and eventually encounters a mummified body of himself from an earlier incarnation. He also takes part in an initiation ceremony in which he learns that during its early history the Earth was struck by another planet, causing Tibet to become the mountain kingdom that it is today.

The manuscript of The Third Eye had been turned down by several leading British publishers before being accepted by Secker and Warburg for an advance of £800 (£ today). Fredric Warburg of Secker and Warburg had met the book's author, who at the time appeared in the guise of "Doctor Carl Kuon Suo". Intrigued by the writer's personality, Warburg sent the manuscript to a number of scholars, several of whom expressed doubts about its authenticity. Nevertheless, the book was published in November 1956 and soon became a global bestseller. The Times Literary Supplement said of the book: "It came near to being a work of art."

Controversy over authorship

Explorer and Tibetologist Heinrich Harrer was unconvinced about the book's origins and hired a private detective from Liverpool named Clifford Burgess to investigate Rampa. "In January 1957, Scotland Yard asked him to present a Tibetan passport or a residence permit. Rampa moved to Ireland. One year later, the scholars retained the services of Clifford Burgess, a leading Liverpool private detective. Burgess's report, when it came in, was terse. Lama Lobsang Rampa of Tibet, he determined after one month of inquiries, was none other than Cyril Henry Hoskin, a native of Plympton, Devonshire, the son of the village plumber and a high school dropout." The findings of Burgess' investigation were published in the Daily Mail in February 1958. Hoskin had never been to Tibet and spoke no Tibetan. In 1948, he had legally changed his name to Carl Kuon Suo before adopting the name Lobsang Rampa. An obituary of Fra Andrew Bertie, Grand Master of the Sovereign Military Order of Malta, claims that he was involved in unmasking Lobsang Rampa as a West Country plumber.

Rampa was tracked by the British press to Howth, Ireland, and confronted with these allegations. He did not deny that he had been born as Cyril Hoskin, but claimed that his body was now occupied by the spirit of Lobsang Rampa. According to the account given in his third book, The Rampa Story, he had fallen out of a fir tree in his garden in Thames Ditton, Surrey, while attempting to photograph an owl. He was concussed and, on regaining his senses, had seen a Buddhist monk in saffron robes walking towards him. The monk spoke to him about Rampa taking over his body and Hoskin agreed, saying that he was dissatisfied with his current life. When Rampa's original body became too worn out to continue (following the events of his second book Doctor From Lhasa where, as a doctor in charge, he was questioned and tortured to the brink of death by the Japanese after being seized in the advance following the capture of Nanning as part of the Battle of South Guangxi), he took over Hoskin's body in a process of transmigration of the soul.

Rampa maintained for the rest of his life that The Third Eye was a true story. In the foreword to the 1964 edition of the book, he wrote: "I am Tuesday Lobsang Rampa, that is my only name, now my legal name, and I answer to no other."

To Donald S. Lopez, Jr., an American Tibetologist, the books of Lobsang Rampa are "the works of an unemployed surgical fitter, the son of a plumber, seeking to support himself as a ghostwriter."

The authorship controversy was dramatised in a radio play, The Third Eye and the Private Eye, by David Lemon and Mark Ecclestone, first broadcast by BBC Radio 4 in August 2012.

Influence on Tibetologists' callings
Donald S. Lopez, Jr., in Prisoners of Shangri-La (1998), points out that when discussing Rampa with other Tibetologists and Buddhologists in Europe, he found that The Third Eye was the first book many of them had read about Tibet: "For some it was a fascination with the world Rampa described that had led them to become professional scholars of Tibet."

Lopez adds that when he gave The Third Eye to a class of his at the University of Michigan without telling them about its history, the "students were unanimous in their praise of the book, and despite six prior weeks of lectures and readings on Tibetan history and religion, [...] they found it entirely credible and compelling, judging it more realistic than anything they had previously read about Tibet."

Role in the Tibetan cause
Lobsang Rampa was a supporter of the Tibetan cause despite criticism of his books. In 1972, Rampa's French language agent Alain Stanké wrote to the Dalai Lama and asked for his opinion about Rampa's identity. He received a reply from the Dalai Lama's deputy secretary stating "I wish to inform you that we do not place credence in the books written by the so-called Dr. T. Lobsang Rampa. His works are highly imaginative and fictional in nature." The Dalai Lama had previously admitted that although the books were fictitious, they had created good publicity for Tibet.

Later career
Lobsang Rampa went on to write another 18 books containing a mixture of religious and occult material. One of the books, Living with the Lama, was described as being dictated to Rampa by his pet Siamese cat, Mrs. Fifi Greywhiskers. Faced with repeated accusations from the British press that he was a charlatan and a con artist, Rampa went to live in Canada in the 1960s. He and his wife, San Ra'ab, became Canadian citizens in 1973, along with Sheelagh Rouse (Buttercup) who was his secretary and regarded by Rampa as his adopted daughter.

Lobsang Rampa died in Calgary on 25 January 1981, at the age of 70.

Writings

 The Third Eye (1956)
 My Visit to Venus (1957)
 Doctor from Lhasa (1959)
 The Rampa Story (1960)
 Cave of the Ancients (1963)
 Living with the Lama (1964)
 You Forever (1965)
 Wisdom of the Ancients (1965)
 The Saffron Robe (1966)
 Chapters of Life (1967)
 Beyond The Tenth (1969)
 Feeding the Flame (1971)
 The Hermit (1971)
 The Thirteenth Candle (1972)
 Candlelight (1973)
 Twilight (1975)
 As It Was! (1976)
 I Believe (1976)
 Three Lives (1977)
 Tibetan Sage (1980)

See also
 Grey Owl
 Mediumship
 Third eye
 Trepanation

Notes

References

Further reading
Lobsang Rampa — New Age Trailblazer by Karen Mutton.
Newnham, Richard (1991). The Guinness Book of Fakes, Frauds and Forgeries.
Prisoners of Shangri-La: Tibetan Buddhism and the West by Donald S. Lopez Jr.,

Books by Sheelagh Rouse (alias Buttercup)

 25 years with T. Lobsang Rampa (2005)
 Grace, The World of Rampa (2007)

External links

Excerpts from Rampa's writings, advocacy of his views
 Tuesday Lobsang Rampa Multilingual website in 36 languages, including a very comprehensive book lists for Rampa, Sheelagh, and Ra'ab.
T. Lobsang Rampa – extracts from his writings
LobsangRampa.net  – website maintained by followers of Rampa, containing links to a mailgroup and other Rampa-themed websites

Criticism/scepticism

 .

1910 births
1981 deaths
British spiritual writers
Canadian spiritual writers
English emigrants to Canada
New Age writers
Paranormal hoaxes
Pseudohistorians
Literary forgeries
Impostors
Hoaxes in the United Kingdom
1950s hoaxes
Tibet freedom activists

Lobsang Rampa


الرايات الإعلانية على مواقع الإنترنت أو إعلانات الراية هي شكل من أشكال الإعلان على الشبكة العنكبوتية العالمية، يُقدَّم عن طريق مزود إعلانات. يستلزم هذا النوع من الإعلان الإلكتروني تضمين إعلان ما ضمن صفحة ويب. هدفه جذب حركة مرور الويب إلى موقع المعلِن. في حالات عديدة، يقدم الإعلانات مزود إعلانات مركزي. عندما يجري المعلِنون مسحًا لملفات سجلاتهم ويتعقبون زيارة أحد مستخدمي الويب لموقعهم عن طريق الضغط على الراية الإعلانية على موقع المحتوى، يرسل المعلِن لمزود المحتوى القليل من المال (نحو 5 إلى 10 سنت أمريكي). يُعتبر نظام الدفع هذا طريقة تمكن مزود المحتوى من دفع فاتورة الإنترنت لتقديم المحتوى في المقام الأول. عادة ما يستخدم المعلِنون الشبكات الإعلانية لطرح إعلاناتهم، ما ينتج عنه نظام تقاسم الأرباح وتنسيب الإعلانات بجودة أكبر.

تعمل الرايات الإعلانية على مواقع الإنترنت بالطريقة نفسها التي من المفترض أن تعمل بها الإعلانات التقليدية: إعلام المستهلكين بالمنتج أو الخدمة، وعرض أسباب وجوب اختيار المستهلك للمنتج، وهي حقيقة وثقها كل من الباحثين ريكس بريغز ونيجيل هوليز في مجلة هوت وايرد (بالإنجليزية: HotWired) عام 1996. تختلف إعلانات مواقع الإنترنت في حقيقة أنه من الممكن أن تُراقَب نتائج الحملات الإعلانية في الوقت الفعلي وتستهدف اهتمامات المتفرجين. عادة ما يتم تعقب السلوك من خلال استخدام مؤشر كليك تاغ (بالإنجليزية: Click Tag). يعتبر معظم متصفحي الإنترنت هذه الإعلانات مزعجة لأنها تشتت انتباههم عن المحتوى الفعلي لصفحة الويب أو تسبب تبذيرًا في استهلاك حزمة الإنترنت. تغطي الرايات الإعلانية محتوى الشاشة الذي يرغب المستخدم برؤيته في بعض الحالات. تتضمن متصفحات الويب الجديدة خيارات نظام «منع الإعلانات» لتمنع الإعلانات المنبثقة أو تحجب صورًا من مواقع معينة. يُعتبر استخدام بروكسي يحجب الإعلانات، مثل برنامج برايفوكسي (بالإنجليزية: Privoxy) من الطرائق الأخرى لتجنبها. من الممكن أن تحتوي متصفحات الإنترنت على إضافات متاحة تحجب الرايات الإعلانية، على سبيل المثال، آدبلوك بلس لمتصفح فايرفوكس، أو آدثوارت (بالإنجليزية: AdThwart) لمتصفح جوجل كروم، وآي إي سيفين برو (بالإنجليزية: Ie7Pro) لمتصفح إنترنت إكسبلورر.

التاريخ
تُعتبر شركة بروديجي (بالإنجليزية: Prodigy) الشركة الرائدة في مجال الإعلان على الإنترنت، وتعود ملكيتها إلى شركتي آي بي إم وسيرز (بالإنجليزية: Sears) في آن واحد. استخدمت شركة بروديجي في بادئ الأمر الإعلان على شبكة الإنترنت للترويج لمنتجات شركة سيرز في ثمانينيات القرن العشرين، ومن ثم منتجات شركات أخرى مثل إيه أو إل، وهي أحد المنافسين المباشرين لبروديجي. لم تكن شركة بروديجي قادرة على الاستفادة من ميزتها المحركة الأولى في مجال الإعلان عبر الإنترنت. باع موقع غلوبال نيتورك نافيغاتور (بالإنجليزية: Global Network Navigator) أول إعلان قابل للنقر على الإنترنت (والذي أُطلق عليه لاحقًا اسم «إعلان الراية») عام 1993 إلى شركة هيلر إيرمان (بالإنجليزية: Heller Ehrman)، وهي شركة محاماة متوقفة عن العمل ولديها مكتب في وادي السيليكون. كان غلوبال نيتورك نافيغاتور أول موقع للنشر مدعوم تجاريًا وواحدًا من أوائل المواقع التجارية على الإطلاق.

اعُتبرت مجلة هوت وايرد الإلكترونية لعدة سنوات أول موقع إلكتروني يبيع إعلانات الراية بكميات كبيرة لمجموعة واسعة من كبار معلني الشركات. كان آندرو أنكر المدير التنفيذي الأول لهوت وايرد. قاد ريك بويس، وهو مشتر إعلامي سابق مع الوكالة الإعلانية في سان فرانسيسكو هال رايني وشركاؤه، مهمات المبيعات في الشركة. ابتكرت مجلة هوت وايرد مصطلح «إعلان الراية» وكانت أول شركة تقدم تقارير عن معدل النقر إلى عملائها. اشترت شركة التليفون والتلغراف الأمريكي أول راية إعلانية على الإنترنت من هوت وايرد، ونُشرت على الإنترنت في 27 أكتوبر من عام 1994. يعزي مصدر آخر الفضل إلى  هوت وايرد بإطلاق أول حملة للرايات الإعلانية لشركتي كورز للجعة ومشروب زيما في أكتوبر من عام 1994. في شهر مايو من عام 1994، وجه كين ماكارثي بويس عند انتقاله من استخدام الإعلانات التقليدية إلى الإعلانات على شبكة الإنترنت، وطرح مفهوم الإعلان القابل للنقر/القابل للتعقب لأول مرة. قال إنه يؤمن بأن نموذج الاستجابة المباشرة -الذي قيس من خلاله عائد استثمارالإعلانات الفردية- هو الشيء الوحيد الذي سيثبت استدامة الإعلان على الإنترنت على المدى الطويل. على الرغم من التوقع هذا، قُيِّمت إعلانات الراية وبيعت اعتمادًا على الانطباعات التي ولدتها.

على أي حال، تضمن موقع باث فايندر (بالإنجليزية: Pathfinder) التابع لشركة وارنر ميديا الإعلانية، الذي أُطلق في 24 أكتوبر من عام 1994، أي في الأسبوع نفسه الذي أُطلقت فيه مجلة هوت وايرد لكن قبل ثلاثة أيام منها، إعلانات الراية. يعزي كل من والتر إيزاكسون، رئيس شركة تايم إنك (بالإنجليزية: Time inc) آنذاك، ومجلة كولومبيا جورناليزم ريفيو، الفضل إلى بروس جودسون، المدير العام لشركة تايم إنك التابعة للإعلام الجديد آنذاك لابتكاره مفهوم إعلان الراية. في إحدى مقابلات مركز شورنستين للإعلام والسياسة والسياسة العامة التابع لجامعة هارفرد، التي تناولت تاريخ الإنترنت، ناقش إيزاكسون إسهام جوسودن قائلًا، «غيّر كل شيء حقًا. صرح المسؤولون عن وكالات ماديسون أفينيو مباشرة قائلين «يا للهول، علينا أن نفهم هذا وأن نوظف الكثير من الشباب». أرسلوا لنا الأموال، كان الأمر أشبه بأن تنظر من مبنى تايم لايف إلى ماديسون أفنيو، وترى الناس يسيرون حاملين أكياسًا من النقود، وهم في طريقهم لرميها على مكاتبنا، أو على مكتب بروس جودسون، لشراء إعلانات الراية».

يبدو أن مفهوم إعلان الراية طُور بشكل مستقل في شركتي وارنر ميديا ووايرد. بالتالي كان موقع باث فايندر التابع لشركة وارنر ميديا، والذي أُطلق قبل عدة أيام من إطلاق موقع هوت وايرد، أول موقع يعرض إعلانات الراية.

أطلقت شركة فوكالينك (بالإنجليزية: Focalink) للاتصالات أول مزود إعلانات مركزي في يونيو من عام 1995، ما مكّن الإدارة من استهداف وتعقب الإعلانات على الإنترنت. تبع ذلك إطلاق شركة نيت غرافيتي (بالإنجليزية: NetGravity) مزود إعلانات محلي بسرعة في شهر يناير من عام 1996. أدى الابتكار التكنولوجي لمزود الإعلانات، إلى جانب بيع الإعلانات على الإنترنت بناءً على الانطباعات، إلى زيادة كبيرة في انتشار إعلان الويب وتقديم الأساس الاقتصادي لصناعة الويب منذ عام 1994 وحتى 2000. يعتمد النموذج الحديث للإعلان على الإنترنت الذي ظهر في السنوات الأولى للقرن الواحد والعشرين، وقدمته شركة غو تو دوت كوم (بالإنجليزية: GoTo.com) (لاحقًا شركة أوفرتشور وياهو! وسُوقّ بوساطة برنامج جوجل أدووردز)، بشكل كبير على تعقب الاستجابة للإعلان بدلًا من الانطباعات.

الأهمية
لعبت إعلانات الراية دورًا مهمًا في تمكين التطور السريع للإعلانات المدفوعة على شبكة الإنترنت. يمكّن إعلان الراية بفضل التنسيقات القياسية، والعملية (الرابط القابل للنقل الذي يودي إلى وجهة ما)، ونظام التسعير (الانطباعات)، أي موقع من بيع الإعلانات، ووفر المتطلبات التشغيلية لشركات مزودات الإعلانات، مثل شركة نيت غرافيتي، لتطوير الأنظمة اللازمة لتشغيل وتعقب الإعلانات على شبكة الإنترنت. كان إعلان الراية فريدًا من نوعه أيضًا مقارنة بالإعلانات التي تظهر على وسائل الإعلام القابلة للمقارنة في ذلك الحين، مثل الصحف والمجلات. خلافًا للإعلانات في الدوريات، شجعت إعلانات الراية مستخدمي الإنترنت على ترك الخدمة أو المنتَج الإعلامي بشكل فعلي والاتجاه إلى بيئات إعلامية منفصلة (عادة ما تكون هذه البيئة عبارة عن موقع يشغله المعلِن). على النقيض من ذلك، لا تستهوي فكرة التوقف عن قراءة الدوريات القراء ممن يتصفحون إعلانات الصحف والمجلات. بل يُفترض أن تهدف رسالة الإعلان للتأثير على القارئ.

أحجام الاعلانات القياسية
تم توحيد أحجام الإعلان من قبل مكتب الإعلان التفاعلي.

مراجع

تحليل الويب
ترويج ودعايات الإنترنت
تسويق إلكتروني
ويب 1.0

إعلانات الراية


Sistem Yolu

Ön yüz yolu (ÖYY) olarak da bilinir. Bilgisayarlarda, merkezi işlem birimi ile sistem içerisindeki RAM, AGP video kartları, PCI genişleme kartları, sabit disk ve BIOS 'un içerdiği hafıza gibi diğer aygıtlar arasında taşınan tüm elektronik sinyal bilgilerinin fiziksel iki-yönlü veri yolu üzerinden yollanması işlemi ön yüz yolları (ÖYY) veya sistem yolları tarafından sağlanır.

Bazı bilgisayarlarda, MİB'nin dışında bulunan ve arka yüz yolu aracılığıyla bağlanan L2 veya L3 ara bellekleri bulunur. Bu yol ve buna bağlı ara bellek, sistemin RAM'ine ön yüz yolu aracılığıyla ulaşmaktan daha hızlıdır.

Sistem yolunun en yüksek kuramsal bant genişliği, ürünün genişliği, frekansı ve her saat vuruşunda yaptığı veri transferi ile belirlenir. Örneğin, 100 MHz frekansa sahip olan, her saat vuruşunda 4 transfer yapabilen bir 32-bit'lik(4 bayt) ÖYY'nin en yüksek bant genişlği değeri 1600 MB/saniye'dir. Her saat vuruşunda yapılan veri transferinin sayısı kullanılan teknolojiye bağımlıdır. Bu sayı GTL+ 'da 2 transfer/vuru, EV6 4'te 4 transfer/vuru ve AGTL+'da 8 transfer/vuru'dur.

Tarihi ve Güncel Kullanımı

Sistem yolları veya ÖYY, uygulamaların merkezi işlem biriminin tuttuğundan daha fazla bellek kullanmaya başlamasından itibaren, bilgisayar mimarisinin bir parçası olmuştur.

Çoğu çağdaş sistem yolları, merkezi işlem birimi ile mikroçipler arasında bir köprü görevi görmektedirler. Bu mikroçipler(çoğunlukla northbridge  ve southbridge 'in kombinasyonları olurlar) sistemdeki tüm diğer yolların bağlantı noktasıdır. PCI, AGP ve bellek yolları bu mikroçipe bağlanır ve verinin bağlı cihazlardan aktarılmasına olanak sağlar.

Bu tür ikincil sistem yollarının hızları, ön yüz yolu'nun (ÖYY) hızından elde edilmiş şekilde çalışır. Herhangi bir merkezi işlem birimi (MİB) kendi bireysel komutunu ne kadar hızlı üretirse üretsin, eğer bu komutları ve verileri aynı hızda alıp getiremezse büyük ölçüde boş yere harcanmış zaman ortaya çıkar. Bu da bir çeşit israftır. Ne zaman bu gerçekleşirse, MİB beklemeli yani bellek kendi değerini geri döndürene kadar geçen bir ya da daha fazla saat vuruşu süresi boyunca hiçbir iş yapmamalıdır. Ayrıca hızlı bir MİB, ÖYY'na bağlanmış diğer aygıtlara erişmesi gerektiğinde geciktirilebilir. Bu sonuçla, yavaş bir ÖYY hızlı bir MİB'ni oldukça yavaşlatır hale gelebilir.

Ön yüz yolunun geleneksel kullanım şekli zamanla kaybolmaktadır. Aslen, bu yol tüm sistem aygıtlarını MİB'e bağlayan merkezi bağlantı noktasıdır. Fakat son zamanlarda ortaya çıkan bireysel noktadan noktaya yolların kullanımındaki artış yüzünden bu teknik geçerliliğini kaybetmeye başlamıştır.

İlgili Bileşenlerin Hızları

MİB(Merkezi İşlem Birimi)

Merkezi işlem biriminin işletildiği frekans değeri, ön yüz yolu hızına bir saat çarpanının uygulanması ile elde edilir. Örneğin, 550 MHz'de çalışan bir işlemci 100 MHz'lik ÖYY kullanıyor olabilir. Bunun anlamı, 5.5 kata ayarlanmış bir iç saat çarpanının (bus/core ratio ) var olmasıdır. Böylelikle MİB, ÖYY'nin 5.5 katı hızda çalışmaya ayarlanmıştır, yani 100 MHz × 5.5 = 550 MHz. Bu şekilde ÖYY'nin ya da iç saat çarpanının değiştirerek MİB'nin hızını değiştirebiliriz.

Bellek

ÖYY'nin hızını ayarlamak direkt olarak sistemin kullanması gereken belleğin hız derecesine bağlıdır. Ön yüz yolu'nun MİB ile northbridge'i bağladığı gibi, bellek yolu da northbridge ile RAM'i bağlar. Sıklıkla, bu iki yolların aynı frekansta olmaları gerekmektedir. Ön yüz yolu'nu 170 MHz'e çıkarmak aynı zaman belleği de 170 MHz frekansına getirmek anlamına gelmektedir.

Yeni sistemlerde, "4:5" ve benzeri bellek oranlarının görmek mümkündür. Bellek 5/4 kat daha hızlı şekilde ÖYY'undan daha hızlı çalışacak, bu da 133 MHz'lik yolun 166 MHz'lik bellek ile çalışabileceği anlamına gelmektedir. Sıklıkla buna 'asenkron' sistem denir. Burada, MİB ile sistem mimarisi arasındaki farklılıklara bağlı olarak tüm sistem performansının beklenmedik şekillerde ve farklı ÖYY-bellek oranlarında değişebileceğini kavramak oldukça önemlidir.

Karmaşık görüntü, ses, video, oyun ve bilimsel uygulamalardaki büyük boyutlu verilerde, ÖYY'nin hızı performansı belirleyici önemli bir unsur olmaktadır. Yavaş ÖYY, sistem belleğinden (RAM) gelen verinin MİB tarafından beklenmesi sırasında geçen önemli miktardaki zamanın harcanmasına neden olacaktır.

Çevresel(İkincil) Yollar

Bellek yollarında benzer şekilde, PCI ve AGP yolları da ön yüz yoluna asenkron biçimde çalışabilirler. Eski sistemlerde bu yollar, ön yüz yolunun küçük bir bölümünde işletilirlerdi. Bu bölüm BIOS tarafından hazırlanırdı. Yeni sistemlerde ise PCI, AGP ve PCI Express  çevresel yolları, kendilerini zamanlama açısından ön yüz yoluna bağımlı kılan saat sinyallerini kendilerini üretmektedirler.

Overclock Yapmak

Overclock yapmak, bilgisayar bileşenlerinin kendi stok performans seviyelerinin üzerinde işletilmelerini uygulamak anlamına gelmektedir.

Birçok anakart, kullanıcının jumper ya da BIOS  ayarlarını değiştirerek saat çarpanı ve ÖYY ayarlarının değiştirilmesine imkân sağlamaktadır. Birçok MİB üreticisi şimdilerde önceden ayarlanmış çarpanı çipin içine kilitlemektedir. Bazı kilitli MİB'lerini açmak mümkündür. Örneğin bazı Athlon'ların MİB'lerinin yüzeyindeki noktalara elektrik kontağı yapıldığında kilitleri açılabilir. Tüm işlemcilerde ÖYY'nin hızı işlem hızını yükselterek arttırılabilir.

Bu uygulama bileşenlerin belirtilen değerlerinin üzerine çıkmalarına, kararsız davranmalarına, ısınmalarına ve vakitsiz hata vermelerine neden olabilir. Hatta bilgisayar normal çalışıyor gözükse bile ağır işlerde sorun çıkarabilir. Örneğin, Windows Kurulum'u sırasında kopyalama hatası ya da bazı problemler yaşayabilirsiniz . Hewlett-Packard ve Dell gibi perakendeci ya da üretici firmalar tarafından piyasaya sürülen çoğu bilgisayarlar, kararsız davranış ve hata potansiyeline bağlı olarak kullanıcının çarpanı ya da ÖYY ayarlarını değiştirme girişimlerine izin vermemektedirler. Müşterinin makinesini oluiturmak için ayrı olarak alınan diğer anakartlar kullanıcıya bilgisayarın BIOS'undaki ÖYY ayarlarında ve çarpanda daha fazla denetim yapmaya olanak sağlar.

Bilgisayar

Sistem yolu


Pretvornik pomaka, davač pomaka, osjetilo pomaka ili enkoder (engl. encoder) je uređaj ili senzor (mjerno osjetilo) koji fizikalne veličine pretvara u električne signale preko pomaka. Dijele se na ravne (linearne) i kutne (rotacijske). Kutni enkoder je elektromehanički uređaj koji pretvara kutni položaj ili kružno gibanje vratila ili osovine u analogni ili digitalni signal.

Podjela
Pretvornike pomaka ili enkodere možemo razvrstati prema vrsti mjernog signala na električne, pneumatske i hidrauličke. Najčešće se primjenjuju električni enkoderi. Izvedbe enkodera su otpornički, kapacitivni, induktivni,  magnetski, ultrazvučni, optički, digitalni enkoder.

Otpornički pretvornici pomaka

Otporničke davače pomaka ili enkodere dijelimo na:
 enkodere za mjerenje linearnog pomaka:
 linearni potenciometar,
 s užetom,
 enkodere za mjerenje kutnog pomaka:
 jednookretajni,
 višeokretajni (linearni pretvaraju rotacijsko u linearno gibanje),
 rotacijski (bez ograničenja broja okretaja, na osovini motora, mali moment trenja).

Otpornički davači pomaka se najčešće koriste u potenciometarskom spoju. Potenciometri su uređaji koji se sastoje od otporničkog tijela uzduž kojeg se giba klizač spojen s osjetnikom pomaka. Otporničko tijelo je namotano žicom koje mogu biti od različitih legura kao što su: nikal-krom, srebro-paladij, platina-iridij i slično. Žica je namotana na izolacijsko tijelo ili na izolirani metal. Otpornička tijela se rade najčešće od ugljena, metalnog filma, plastičnog filma i posebne keramičko-metalne smjese zvanom kermet. Potenciometarski pretvornici linijskog (linearnog) pomaka imaju mjerno područje od 10 mm do više metara, dok potenciometarski pretvornici kutnog pomaka imaju najmanje mjerno područje od 0° do 1°, a najveće od 0° do više od 3600°. Za mjerno područje veće od 355° koriste se višenavojni potenciometri.

Kapacitivni pretvornici pomaka

Kapacitivni enkoderi rade na način promjene razmaka među pločama, promjene površine ploča ili promjene dielektrika između ploča:
 promjena razmaka među pločama ili izvedba s jednom mirnom i jednom pomičnom pločom:
 pomična ploča vezana je uz osjetilo pomaka pa se tako mijenja razmak između ploča a time i električni kapacitet. Ovakva izvedba se koristi pri mjerenju malih pomaka, reda veličine 1 μm. Koristi se na primjer kod kondenzatorskih mikrofona gdje se tlak mjeri pomoću pomaka. Svojstva su:  nelinearna karakteristika, osjetljivost je veća ako su ploče bliže i relativna promjena električnog kapaciteta jednaka je relativnoj promjeni pomaka.
 diferencijalna izvedba ima moguće dvije izvedbe: srednja ploča je mirna, a vanjske ploče su pomične i srednja ploča je pomična, a vanjske su ploče mirne. Svojstva su: linearna ovisnost električnog napona o udaljenosti između ploča.  Ovaj se spoj koristi kod integriranih mjerača ubrzanja (akcelerometara).
 promjena površine ploča; kapacitet se mijenja promjenom radne površine između ploča. Pomična ploča je vezana uz osjetilo pomaka pa se mijenja efektivna površina između ploča.
 linijski ili linearni pomak,
 kutni pomak: odgovarajućim oblikom ploča može se ostvariti linearna ili nelinearna ovisnost,
 promjena dielektrika između ploča: radi na sličan način kao promjena površine između ploča, samo što je ovdje uzrok promjene kapaciteta promjena dielektrika. Elektrode su nepomične, a dielektrik je vezan uz osjetilo pomaka.

Induktivni pretvornici pomaka

Rad induktivnih pretvornika pomaka se temelji na ovisnosti električnog induktiviteta električne zavojnice (svitka) o promjeni magnetskog otpora. Primjenjuju se u industriji, robusni su i kompaktni. Manje su osjetljivi na uvjete okoline (vlaga, prašina) od kapacitivnih. Moraju se oklopiti radi smanjenja utjecaja vanjskog magnetskog polja.

Pretvornici pomaka s promjenjivim magnetskim otporom

Pretvornici pomaka s promjenjivim magnetskim otporom promjenom zračnog razmala (raspora) mijenja se ukupni koeficijent magnetska permeabilnost magnetskog kruga zavojnice, što se na izlazu očituje kao promjena električnog napona ili jačine električne struje zavojnice. Pomični dio ne mora nužno biti od istog materijala kao i jezgra. Nedostatci su: nelinearna ovisnost, postoji magnetska privlačna sila na pomični dio jezgre i ovisnost o temperaturi.

Diferencijalna izvedba induktivnih pretvornika pomaka

Diferencijalni induktivni enkoderi služe za mjerenje malih linijskih (linearnih)  pomaka: linearna promjena električnog napona s pomakom. U ravnotežnom položaju se sile na pomični dio poništavaju. Pretvornici pomaka s promjenjivim magnetskim otporom se mogu koristiti u izvedbama u kojima se umjesto pokretnog dijela koristi membrana (na primjer pretvornik tlaka, mikrofon).

Digitalni pretvornici pomaka
Postoje dva osnovan tipa digitalnih enkodera:
 apsolutni,
 inkrementalni.
S obzirom na izvedbu mogu biti:
 kontaktni,
 magnetski,
 optički.
S obzirom na tip pomaka mogu biti
 ravni ili linearni,
 kutni ili rotacijski.

Apsolutni pretvornik pomaka
Apsolutni pretvornici pomaka se nazivaju apsolutni zato što svaka pozicija ima svoj jedinstveni kod. Na izlazu apsolutni enkoderi daju binarni kod trenutne pozicije, na primjer 1010. Apsolutni enkoderi najčešće koriste binarni kód koji se sastoji od 4 znamenke. Za svaku znamenku je potrebna jedna traka (na primjer glava čitača može imati četiri otvora.

Inkrementalni pretvornik pomaka
Inkrementalni optički pretvornici pomaka ili inkrementalni enkoderi se najčešće koriste na mjestima gdje se mehanički pokret treba pretvoriti u digitalni signal. Koriste se gdje se precizno treba odrediti brzina, udaljenost, pozicija ili smjer. Inkrementalni enkoder daje informaciju o pomaku relativno u odnosu na referentnu točku, a ako nestane napajanja gubi se informacija o položaju u odnosu na referentnu točku, na primjer položaj koljenastog vratila u odnosu na gornju mrtvu točku kod motora s unutarnjim izgaranjem. Inkrementalni enkoder se sastoji od:
 maske,
 kotača (diska),
 osovine motora,
 fotoćelije (fototranzistora),
 svjetleće diode ili LED (engl. Light Emitting Diode).

Maska se sastoji od niza naizmjeničnih tamnih i svijetlih područja jednake duljine i jednakog broja. Tamno i svjetlo područje detektira se pomoću stacionarnih maski A i B razmaknutih za ¼ periode ponavljanja tamno-svijetlo. Izlazni signal je binarnog oblika, svijetlo područje daje "1", a tamno "0". Izlazni signali "A" i "B" su (nakon obrade) pravokutni signali fazno pomaknuti za 90°, takozvani kvadratni signal. Pomoću dva čitača pomaknuta za 90° moguće je odrediti smjer vrtnje. Signali "A" i "B" se koriste za inkrement ili dekrement brojila koje daje informaciju o trenutnoj poziciji. Signal "Z" se koristi za pokretanje brojila. Postavljanjem dviju fotoćelija na odgovarajuća mjesta dobije se kvadraturni signal.

Izvori

Elektrotehnika
Strojarstvo
Industrijska automatika
Mjerni instrumenti

Pretvornik pomaka


est une espèce fossile d'insectes de la famille des Elateridae, de la sous-famille des Dendrometrinae et du genre Selatosomus.

Classification
L'espèce Selatosomus miegi est décrite en 1937 par le paléontologue français Nicolas Théobald (1903-1981) dans sa thèse.

Holotype fossile
L'holotype R 624 de l'ère Cénozoïque, et de l'époque Oligocène (33,9 à .) fait partie de la collection Mieg conservée au musée d'histoire naturelle de Bâle en Suisse et vient du gisement de Kleinkembs ou (Kleinkems).

Étymologie
L'épithète spécifique miegi rend hommage à la famille Mieg collectionneuse de cet insecte.

Confirmation du genre
En 2021, les paléontologues Robin Kundrata, Gabriela Pačková, Alexander S. Prosvirov et Johana Hoffmannova ont confirmé l'appartenance de l'espèce Selatosomus miegi au genre Selatosomus.

Description

Caractères

La diagnose de Nicolas Théobald en 1937 :

Dimensions
La longueur est de , et la largeur de .

Affinités

Biologie

Galerie

Bibliographie

Publication originale

Voir aussi
 la Famille Mieg
 le musée d'histoire naturelle de Bâle
 le gisement de Kleinkembs en Bade-Wurtemberg
 le genre Ctenicera Latreille, 1829

Liens externes

Notes et références

Notes

Références taxonomiques

Références

Elateridae
Espèce de Coléoptères (nom scientifique)
Paléontologie en Allemagne
Insecte de l'Oligocène
Taxon fossile décrit en 1937
Insecte décrit en 1937
Taxon fossile décrit par Nicolas Théobald

Selatosomus miegi


An Taeniophyllum trukense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Noriaki Fukuyama. An Taeniophyllum trukense in nahilalakip ha genus nga Taeniophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Taeniophyllum

Taeniophyllum trukense


Nation-building is constructing or structuring a national identity using the power of the state. Nation-building aims at the unification of the people within the state so that it remains politically stable and viable in the long run. According to Harris Mylonas, "Legitimate authority in modern national states is connected to popular rule, to majorities. Nation-building is the process through which these majorities are constructed." In Harris Mylonas's framework, "state elites employ three nation-building policies: accommodation, assimilation, and exclusion."

Nation builders are those members of a state who take the initiative to develop the national community through government programs, including military conscription and national content mass schooling. Nation-building can involve the use of propaganda or major infrastructure development to foster social harmony and economic growth. According to Columbia University sociologist Andreas Wimmer, three factors tend to determine the success of nation-building over the long-run: "the early development of civil-society organisations, the rise of a state capable of providing public goods evenly across a territory, and the emergence of a shared medium of communication."

Overview
In the modern era, nation-building referred to the efforts of newly independent nations, to establish trusted institutions of national government, education, military defence, elections, land registry, import customs, foreign trade, foreign diplomacy, banking, finance, taxation, company registration, police, law, courts, healthcare, citizenship, citizen rights and liberties, marriage registry, birth registry, immigration, transport infrastructure and/or municipal governance charters.
Nation-building can also include attempts to redefine the populace of territories that had been carved out by colonial powers or empires without regard to ethnic, religious, or other boundaries, as in Africa and the Balkans.
 These reformed states could then become viable and coherent national entities.

Nation-building also includes the creation of national paraphernalia such as flags, coats of arms, anthems, national days, national stadiums, national airlines, national languages, and national myths.
At a deeper level, national identity may be deliberately constructed by molding different ethnic groups into a nation, especially since in many newly established states colonial practices of divide and rule had resulted in ethnically heterogeneous populations.

In a functional understanding of nation-building, both economic and social factors are seen as influential.  The development of nation-states in different times and places is influenced by differing conditions.  It has been suggested that elites and masses in Great Britain, France, and the United States slowly grew to identify with each other as those states were established and that nationalism developed as more people were able to participate politically and to receive public goods in exchange for taxes. The more recent development of nation-states in geographically diverse, postcolonial areas may not be comparable due to differences in underlying conditions.

Many new states were plagued by cronyism (the exclusion of all but friends); corruption which erodes trust; and tribalism (rivalry between ethnic groups within the nation). This sometimes resulted in their near-disintegration, such as the attempt by Biafra to secede from Nigeria in 1970, or the continuing demand of the Somali people in the Ogaden region of Ethiopia for complete independence. The Rwandan genocide, as well as the recurrent problems experienced by the Sudan, can also be related to a lack of ethnic, religious, or racial cohesion within the nation. It has often proved difficult to unite states with similar ethnic but different colonial backgrounds.

Differences in language may be particularly hard to overcome in the process of nation-building. Whereas some consider Cameroon to be an example of success, fractures are emerging in the form of the Anglophone problem. Failures like Senegambia Confederation demonstrate the problems of uniting Francophone and Anglophone territories.

Terminology: nation-building versus state-building
Traditionally, there has been some confusion between the use of the term nation-building and that of state-building (the terms are sometimes used interchangeably in North America). Both have fairly narrow and different definitions in political science, the former referring to national identity, the latter to infrastructure, and the institutions of the state. The debate has been clouded further by the existence of two very different schools of thought on state-building. The first (prevalent in the media) portrays state-building as an interventionist action by foreign countries. The second (more academic in origin and increasingly accepted by international institutions) sees state-building as an indigenous process.  For a discussion of the definitional issues, see state-building, Carolyn Stephenson's essay, and the papers by Whaites, CPC/IPA or ODI cited below.

The confusion over terminology has meant that more recently, nation-building has come to be used in a completely different context, with reference to what has been succinctly described by its proponents as "the use of armed force in the aftermath of a conflict to underpin an enduring transition to democracy". In this sense nation-building, better referred to as state-building, describes deliberate efforts by a foreign power to construct or install the institutions of a national government, according to a model that may be more familiar to the foreign power but is often considered foreign and even destabilizing.  In this sense, state-building is typically characterized by massive investment, military occupation, transitional government, and the use of propaganda to communicate governmental policy.

Role of education
The expansion of primary school provision is often believed to be a key driver in the process of nation-building. European rulers during the 19th century relied on state-controlled primary schooling to teach their subjects a common language, a shared identity, and a sense of duty and loyalty to the regime. In Prussia, mass primary education was introduced to foster "loyalty, obedience and devotion to the King". These beliefs about the power of education in forming loyalty to the sovereign were adopted by states in other parts of the world as well, in both non-democratic and democratic contexts. Reports on schools in the Soviet Union illustrate the fact that government-sponsored education programs emphasized not just academic content and skills but also taught "a love of country and mercilessness to the enemy, stubbornness in the overcoming of difficulties, an iron discipline, and love of oppressed peoples, the spirit of adventure and constant striving".

Foreign policy operations

Germany and Japan after World War II
After  World  War II, the Allied victors engaged in large-scale nation-building with considerable success in Germany. The United States, Britain, and France operated sectors that became West Germany. The Soviet Union operated a sector that became East Germany. In Japan, the victors were nominally in charge but in practice, the United States was in full control, again with considerable political, social, and economic impact.

NATO
After the collapse of communism in Yugoslavia in 1989, a series of civil wars broke out. Following the Dayton Agreement, also referred to as the Dayton Accords, NATO (the North Atlantic Treaty Organization), and also the European Union, engaged in stopping the civil wars, punishing more criminals, and operating nation-building programs especially in Bosnia and Herzegovina, as well as in Kosovo.

Afghanistan

Soviet efforts

Afghanistan was the target for Soviet-style nation-building during the Soviet–Afghan War. However, Soviet efforts bogged down due to Afghan resistance, in which foreign nations (primarily the United States) supported the mujahideen due to the geopolitics of the Cold War. The Soviet Union ultimately withdrew in 1988, ending the conflict.

NATO efforts

After the Soviets left, the Taliban established de facto control of much of Afghanistan.  It tolerated the Al Qaeda forces that carried out the September 11, 2001 attacks on the United States. NATO responded under US leadership. In December 2001, after the Taliban government was overthrown, the Afghan Interim Administration under Hamid Karzai was formed. The International Security Assistance Force (ISAF) was established by the UN Security Council to help assist the Karzai administration and provide basic security. By 2001, after two decades of civil war and famine, it had the lowest life expectancy,and  much of the population were hungry. Many foreign donors—51 in all—started providing aid and assistance to rebuild the war-torn country. For example, Norway's had charge of the province of Faryab. The Norwegian-led Provincial Reconstruction Team had the mission of effecting security, good governance, and economic development, 2005–2012.

The initial invasion of Afghanistan, intended to disrupt Al Qaeda's networks ballooned into a 20 year long nation building project. Frank McKenzie described it as "an attempt to impose a form of government, a state, that would be a state the way that we recognize a state." According to McKenzie, the US "lost track of why we were there". Afghanistan was not "ungovernable", according to the former Marine Corps general, but it was "ungovernable with the Western model that will be imposed on it". He says the gradual shift to nation building put the US "far beyond the scope" of their original mission to disrupt Al Qaeda.

References

Further reading
 Ahmed, Zahid Shahab. "Impact of the China–Pakistan Economic Corridor on nation-building in Pakistan." Journal of Contemporary China 28.117 (2019): 400–414.
 Barkey, Karen. After empire: Multiethnic societies and nation-building: The Soviet Union and the Russian, Ottoman, and Habsburg empires (Routledge, 2018).
 Bendix, Reinhard. Nation-building & citizenship: studies of our changing social order (1964), influential pioneer
 Berdal, Mats, and Astri Suhrke. "A Good Ally: Norway and International Statebuilding in Afghanistan, 2001-2014." Journal of Strategic Studies 41.1-2 (2018): 61–88. online
 Bereketeab, Redie. "Education as an Instrument of Nation‐Building in Postcolonial Africa." Studies in Ethnicity and Nationalism 20.1 (2020): 71–90. online
 Bokat-Lindell, Spencer. "Is the United States Done Being the World's Cop? The New York Times July 20, 2021
 Dibb, Paul (2010) "The Soviet experience in Afghanistan: lessons to be learned?" Australian Journal of International Affairs 64.5 (2010): 495–509.
 Dobbins, James. America's Role in Nation-Building: From Germany to Iraq (RAND, 2005).
 Engin, Kenan (2013). "Nation-Building" – Theoretische Betrachtung und Fallbeispiel: Irak . Baden Baden: Nomos Verlag. .
 Ergun, Ayça. "Citizenship, National Identity, and Nation-Building in Azerbaijan: Between the Legacy of the Past and the Spirit of Independence." Nationalities Papers (2021): 1–18. online
 Eriksen, Thomas Hylland. Common denominators: Ethnicity, nation-building and compromise in Mauritius (Routledge, 2020).
 Etzioni, Amitai. "The folly of nation building." National Interest 120 (2012): 60–68; on American misguided efforts online
 Hodge, Nathan (2011), Armed Humanitarians: The Rise of the Nation Builders, New York: Bloomsbury USA.
 Ignatieff, Michael. (2003) Empire lite: nation building in Bosnia, Kosovo, Afghanistan (Random House, 2003).

 Junco, José Alvarez. "The nation-building process in nineteenth-century Spain." in Nationalism and the Nation in the Iberian Peninsula (Routledge, 2020) pp. 89–106.
 Latham, Michael E. Modernization as Ideology: American Social Science and "Nation Building" in the Kennedy Era  (U North Carolina Press, 2000)

 Mylonas, Harris (2017),"Nation-building," Oxford Bibliographies in International Relations. Ed. Patrick James. New York: Oxford University Press.
 Polese, Abel, et al., eds. Identity and nation building in everyday post-socialist life (Routledge, 2017).
 Safdar, Ghulam, Ghulam Shabir, and Abdul Wajid Khan. "Media's Role in Nation Building: Social, Political, Religious and Educational Perspectives." Pakistan Journal of Social Sciences (PJSS) 38.2 (2018). online
 Scott, James Wesley. "Border politics in Central Europe: Hungary and the role of national scale and nation-building." Geographia Polonica 91.1 (2018): 17–32. online
 Seoighe, Rachel. War, denial and nation-building in Sri Lanka: after the end (Springer, 2017).
 Smith, Anthony (1986), "State-Making and Nation-Building" in John Hall (ed.), States in History. Oxford: Basil Blackwell, 228–263.
 Wimmer, Andreas. "Nation building: Why some countries come together while others fall apart." Survival 60.4 (2018): 151–164.

External links
 Fritz V, Menocal AR, Understanding State-building from a Political Economy Perspective, ODI, London: 2007.
 CIC/IPA, Concepts and Dilemmas of State-building in Fragile Situations, OECD-DAC, Paris: 2008.
 Whaites, Alan, State in Development: Understanding State-building, DFID, London: 2008.

Political science terminology
International relations
Nation

Nation-building


An Herpolirion novae-zelandiae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker. An Herpolirion novae-zelandiae in nahilalakip ha genus nga Herpolirion, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Herpolirion

Herpolirion novae-zelandiae


O festival Ati-Atihan é um festival filipino realizado anualmente em janeiro em homenagem ao Santo Niño (Santo Filho ou Menino Jesus) em várias cidades da província de Aklan, Ilha panay. A maior celebração é realizada durante o terceiro domingo de janeiro na cidade de Kalibo, capital da província. O nome Ati-Atihan significa "imitar o povo Ati".

O festival é composto por procissões religiosas e desfiles de rua, mostrando carros alegóricos temáticos, grupos de dança vestindo trajes coloridos, bandas marciais e pessoas ostentando pinturas faciais e corporais. O desfile de rua é conhecido como "Sadsad", que também é o que os moradores chamam de sua maneira de dançar onde o pé é momentaneamente arrastado ao longo do chão em sintonia com a batida tocada pelas bandas. Inspirou outros festivais filipinos, como Dinagyang da cidade de Iloilo e o festival Sinulog de Cebu, assim, é conhecida como a Mãe de Todos os festivais filipinos.

História
A celebração original era conhecida como a "Fiesta de Santo Niño", que remonta ao menos ao século XVII. Fazia parte do "sistema de festas" católico empregado pelo governo colonial espanhol para reforçar a política que visava reassentar nativos em assentamentos planejados construídos em torno de uma igreja local. Na década de 1950, o festival, juntamente com festas semelhantes em todo o país (como o Sinulog) cada vez mais começou a se assemelhar ao Carnaval brasileiro e ao Mardi Gras de Nova Orleans; incorporando música, dança de rua e pintura corporal. Na década de 1960, o festival tornou-se ainda mais comercializado à medida que o Departamento de Turismo das Filipinas promovia fortemente festivais locais para proeminência nacional. O festival agora incluiu trajes exóticos elaborados (inspirados em trajes tribais da Papua-Nova Guiné, África e Índia).

A festividade é reivindicada como originalmente uma celebração animista nativa do anito (espíritos ancestrais), ao qual missionários espanhóis gradualmente adicionaram um significado cristão. O festival também está ligado ao épico Maragtas. O épico afirma que um grupo de 10 chefes malaiosliderados por Datu Puti, fugiram da ilha de Bornéu no século XIII e desembarcaram na ilha de Panay. Datu Puti fez um comércio com o povo Ati e comprou as terras baixas, bacias de latão e fardos de pano. Eles deram um colar muito longo para a esposa do chefe Ati. Festas e festividades seguiram-se logo depois. Algum tempo depois, o povo Ati estava lutando contra a fome como resultado de uma colheita ruim. Eles foram forçados a descer de sua aldeia montanhosa para o assentamento abaixo, para buscar a generosidade das pessoas que agora viviam lá.

Em 2012, a Comissão Nacional de Cultura e Artes (NCCA) e o ICHCAP da UNESCO publicaram "Pinagmulan: Enumeração do Inventário Filipino do Patrimônio Cultural Imaterial". A primeira edição do livro apoiado pela UNESCO incluiu o Festival Ati-Atihan, significando sua grande importância para o patrimônio cultural imaterial das Filipinas. O governo local de Aklan, em cooperação com a NCCA, tem o direito de nomear o Festival Ati-Atihan na lista patrimônio cultural imaterial da UNESCO.

Eventos

A missa formal de abertura durante o primeiro dia da celebração enfatiza o evento religioso do festival. A missa é seguida de uma procissão acompanhada de batidas rítmicas e desfiles de dança ao longo da rua. O segundo dia começa de madrugada com uma procissão de rosário e termina com uma missa comunitária e outro desfile de dança. O destaque do festival ocorre no último dia, terceiro domingo de janeiro, quando grupos que representam diferentes tribos concorrem à atenção e prêmios dos turistas. O festival termina com uma procissão de milhares de pessoas carregando diferentes tipos de imagens do Santo Niño.

Outras cidades em Aklan que celebram o Festival Ati-Atihan são Ibajay, Malinao, Makato, Batan, Altavas, Malay. Várias cidades próximas de Antique e Capiz também realizam o Festival Ati-Atihan.

Outros festivais realizados na região com temas semelhantes incluem:

 Dinagyang de Iloilo;
 Halaran de Capiz;
 Binirayan de Antique.

Controvérsias
Apesar de ser seu homônimo, os Ati-Atihan não incluíam originalmente o povo Ati, que hoje é uma minoria desprivilegiada e empobrecida. Também há a controvérsia com o uso de blackface.

Referências

Ati-Atihan

Festival Ati-Atihan


Johannes Ziekursch (* 17. Juli 1876 in Breslau, Provinz Schlesien; † 8. Mai 1945 in Sülzhayn) war ein deutscher Historiker, der sich vor allem mit regional- und sozialgeschichtlichen Studien zu Schlesien unter preußischer Herrschaft befasste. Als Linksliberaler untersuchte er die Ursachen des Zusammenbruchs des Deutschen Kaiserreichs. Dadurch war er in der Zeit der Weimarer Republik heftigen Angriffen ausgesetzt. 1924/25 war er Rektor der Schlesischen Friedrich-Wilhelms-Universität Breslau.

Leben und Wirken
Johannes Ziekursch war der Sohn eines Kaufmanns und wuchs in Breslau auf. Ab 1896 studierte er an der Universität Bonn, danach in Breslau und, unterbrochen von Militärdienst als Einjährig-Freiwilliger, in München, wo er 1900 bei Karl Theodor von Heigel mit der Dissertation "Die Kaiserwahl Karls VI (1711)" promoviert wurde. Nach Archivstudien in Rom, Dresden und Breslau habilitierte sich 1904 in Breslau mit der Schrift "Sachsen und Preußen um die Mitte des 18. Jahrhunderts". Als Privatdozent an der Universität Breslau widmete er sich vor allem der Geschichte Schlesiens im 18. Jahrhundert, worüber er mehrere Monographien veröffentlichte: 1907 über die preußische Verwaltung Schlesiens im 18. Jahrhundert, 1908 über die Städteverwaltung in Schlesien unter preußischer Herrschaft und 1915 über die Agrargeschichte Schlesiens im 18. Jahrhundert. Diese letzte Arbeit, die auf intensiven Archivstudien vor allem in Breslau basierte, gilt als eines seiner Hauptwerke. Da er dabei auch das damals gängige positive Bild der preußischen Verwaltung in Frage stellte, sah er sich der Kritik von Historikerkollegen wie Otto Hintze ausgesetzt. Beispielsweise zeigte er, dass die innerpreußische Kolonisation und die Bauernbefreiung vor allem den adeligen Gutsbesitzern in Schlesien zugutekamen und zur Verelendung von Teilen des bäuerlichen Mittelstandes führten, was durch die beginnende Industrialisierung verschärft wurde. Er zeigte auch auf, dass die preußische Verwaltung im Prozess der Umverteilung bäuerlichen Besitzes auf wenige Großgrundbesitzer eng mit dem Adel zusammenarbeitete.

Ziekursch wurde 1912 außerordentlicher Professor und erhielt 1917 ein persönliches Ordinariat in Breslau, möglicherweise weil er bei der Besetzung eines vakanten Lehrstuhls aufgrund einer Denunziation übergangen worden war. Durch die deutsche Niederlage im Ersten Weltkrieg in seiner zuvor nationalpatriotischen Haltung erschüttert, trat er der linksliberalen DDP bei und wandte sich als Historiker dem Deutschen Reich zur Zeit Bismarcks zu. 1925 bis 1930 erschien dazu sein dreibändiges Hauptwerk Politische Geschichte des Neuen Deutschen Kaiserreichs. Die darin formulierte Kritik an Bismarcks Reichsgründung fand bei seinen damaligen Historikerkollegen ein überwiegend negatives Echo. Das Buch hat seinen Schwerpunkt in der Innenpolitik und versucht, die Reichsgründung und die politische Geschichte Preußens in deren Vorfeld als Gegensatz der preußischen Junker-Klasse, der Militärs und des Beamtentums auf der einen Seite und dem liberalen Bürgertum auf der anderen Seite darzustellen sowie den Zuschnitt der Reichsverfassung auf Machterhaltung der konservativen preußischen Kräfte. Ziekursch sah die Reichsgründung Bismarcks als entgegen den sozialen und politischen Grundströmungen der deutschen Geschichte angelegt ("dem Geist der Zeit entgegen") und deshalb zum Untergang verdammt. In der Beurteilung von Peter Rassow im Nachruf auf Ziekursch (1950) wurde im ersten Band zum ersten Mal mit echter Bismarck-Kritik wissenschaftlich ernst gemacht und der dritte Band über Entstehung und Verlauf des Ersten Weltkriegs sei eine darstellerische Leistung, die noch heute nicht überholt ist.

1927 wurde Ziekursch ordentlicher Professor an der Universität zu Köln, entgegen dem Wunsch der dortigen Fakultät, aber gefördert durch den Oberbürgermeister Konrad Adenauer, der mit ihm einen Ausgleich zu seinem konservativen Professorenkollegen Martin Spahn schaffen wollte. Ziekursch lehrte noch bis 1943, veröffentlichte aber nur noch kleinere Arbeiten. Der dritte Band seiner Geschichte des Kaiserreichs durfte nach der Machtergreifung durch die Nationalsozialisten 1933 nicht mehr verbreitet werden. Nach dem Nachruf von Rassow lehrte Ziekursch von 1933 bis 1943, was er auch schon vorher gelehrt hatte, unbeirrt durch die Machtübernahme. Ziekurschs bekanntester Schüler, der sich 1933 bei ihm habilitierte, war der zur Emigration in die USA gezwungene Sozialhistoriker Hans Rosenberg.

Karl-Georg Faber bezeichnete Ziekurschs Arbeiten über neuzeitliche schlesische Regionalgeschichte als wegweisend für die regionale sozialgeschichtliche Analyse in der Neuzeit (im Gegensatz zu derartigen Untersuchungen zum Mittelalter, die damals schon aufkamen). Ziekurschs Geschichte des Deutschen Kaiserreichs gilt für Faber dagegen überwiegend als überholtes Zeitdokument linksliberaler Geschichtsschreibung, sei indessen besonders im ersten Band eine durch die Geschlossenheit und Kraft der Darstellung fesselnde deutsche Geschichte von 1859 bis 1871.

Johannes Ziekursch verstarb am 8. Mai 1945 an Herzschwäche und wurde auf der Kriegsgräberstätte in Sülzhayn – Friedhof am Mittelberg (Grab 531) beigesetzt. Er war damals schon längere Zeit krank und früh gealtert.

Schriften
 Zur Geschichte des Feldzuges in der Champagne von 1792, in: Forschungen zur Brandenburgischen und Preußischen Geschichte, Bd. 47, 1935, S. 20–77.
 Politische Geschichte des Neuen Deutschen Kaiserreiches, Societäts Verlag, 3 Bde. (Bd. 1: Die Reichsgründung, Bd. 2: Das Zeitalter Bismarcks, Bd. 3: Das Zeitalter Wilhelms II.), Frankfurt a. M. 1925–1930.
 Falkenhayn und Ludendorff in den Jahren 1914–1916, in: Forschungen zur Brandenburgischen und Preußischen Geschichte, Bd. 34, 1922, S. 49–77.
 Ludendorffs Kriegserinnerungen, in: Historische Zeitschrift, Bd. 121, 1920, S. 441–465 (scharfe Kritik von Ludendorffs Erinnerungen).
 Was soll aus Belgien werden? (= Der Deutsche Krieg, Heft 91), DVA, Stuttgart 1917 (zuerst Die Zukunft Belgiens, Schlesische Druckereigenossenschaft, Breslau 1916).
 Die Hohenzollern und ihr Volk (Vortrag), in: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft für Vaterländische Cultur, Jg. 1915.
 Hundert Jahre schlesischer Agrargeschichte. Vom Hubertusburger Frieden bis zum Abschluß der Bauernbefreiung. Hirt, Breslau 1915, 2. Auflage, Preuß und Jünger, Breslau 1927, Neudruck Scientia, Aalen 1978.
 Erinnerungsblätter zum hundertjährigen Jubiläum der Universität Breslau, Breslau 1911.
 Das Ergebnis der friderizianischen Städteverwaltung und der Städteordnung Steins. Am Beispiel der schlesischen Städte dargestellt. Breslau 1908.
 Beiträge zur Charakteristik der preußischen Verwaltungsbeamten in Schlesien bis zum Untergang des friderizianischen Staates, Wohlfahrt, Breslau 1907, Neudruck Scientia, Aalen 1981.
 Sachsen und Preußen um die Mitte des 18. Jahrhunderts. Ein Beitrag zur Geschichte des Österreichischen Erbfolgekrieges, Breslau 1904.
 Die Kaiserwahl Karls VI., Perthes, Gotha 1902 (Dissertation).

Literatur
 Joachim Bahlcke: Johannes Ziekursch (1876–1945). In: Schlesische Lebensbilder. Band XIII, im Auftrag der Historischen Kommission für Schlesien herausgegeben von Joachim Bahlcke. 2021, ISBN 978-3-929817-11-9, S. 193–222.
 Karl-Georg Faber: Johannes Ziekursch, in: Hans-Ulrich Wehler (Hrsg.): Deutsche Historiker, Bd. 3, Vandenhoeck und Ruprecht, Göttingen 1972, S. 109–123.
 Peter Rassow: Nachruf, in: Historische Zeitschrift, Bd. 170, 1950, S. 448.
 Hans Schleier: Johannes Ziekursch, in: Jahrbuch für Geschichte, Bd. 3, 1969, S. 137–196.

Quellen
 Kreisarchiv Nordhausen am Harz | Bestand Standesamt Sülzhayn, Sterberegister Nr. 74/1945: Ziekursch, Johannes.
 Evangelisch-lutherische Kirchengemeinde Sülzhayn | Verzeichnis der Begrabenen der Parochie Sülzhayn (1908–1945). S. 92, Eintrag 54/1945: Ziekursch, Johannes.

Weblinks

 .

Einzelnachweise

Neuzeithistoriker
Hochschullehrer (Universität Breslau)
Hochschullehrer (Universität zu Köln)
DDP-Mitglied
Rektor der Universität Breslau
Deutscher
Geboren 1876
Gestorben 1945
Mann

Johannes Ziekursch


1991 Türkiye genel seçimleri, 20 Ekim 1991 tarihinde yapılan ve TBMM 19. dönem milletvekillerinin belirlendiği seçimlerdir.

Seçim Öncesi Gelişmeler
Anavatan Partisi (ANAP) 1987 genel seçimlerinde tekrar tek başına iktidara gelmişti. Ekim 1989'da ANAP genel başkanı ve Başbakan Turgut Özal, muhalefet partilerinin ANAP oylarının 1989 yerel seçimlerinde yüzde 21'e indiği ve siyasi meşruiyetini kaybettiği gerekçesiyle boykot ettiği seçim sonunda cumhurbaşkanlığına seçildi. Turgut Özal'dan boşalan başbakanlığa atanan TBMM Başkanı Yıldırım Akbulut daha sonra ANAP genel başkanlığına da seçildi. 15-16 Haziran 1991'de yapılan ANAP genel kongresinde genel başkanlığa seçilen Mesut Yılmaz, ANAP'ın iktidar partisi olması nedeniyle, Yıldırım Akbulut'un istifası üzerine başbakanlık görevine getirildi.

Yeni ANAP yönetimi 1992 Kasım'ında yapılacak olan genel seçimlerin daha erken bir tarihte yapılması kararını aldı. Bu kararın alınmasında Mesut Yılmaz'ın yıpranmamış yeni bir lider imajına ek olarak parti içinde gerekli desteğe sahip olduğunu düşünmesi ve iktidar partisi olarak girecekleri bir seçimde iktidarın olanaklarından yararlanabilme düşüncesiydi. Bir başka etmen de Merkez Bankası Başkanı Rüşdü Saracoğlu'nun, "2 yıllık sıkı bir istikrar politikası" gerektiği konusunda verdiği rapor nedeniyle uygulanacak kemer sıkma politikalarının 1992 yılında yapılacak seçimlere olacak yansımasıydı.

Seçimin tarihini kesinleştiren toplantı 15-21 Ağustos 1991 haftasında Marmaris Okluk'taki cumhurbaşkanlığı konutunda Mesut Yılmaz ve Ekrem Pakdemirli ile bir araya gelen Cumhurbaşkanı Turgut Özal arasında yapıldı. Özellikle ekonomideki sıkıntı Yılmaz ve Pakdemirli'yi endişelendiriyordu. Seçimlerin normal olarak 1992 sonbaharında yapılması gerekiyordu. Bu durumda o tarihe kadar zorunlu olarak alınması gereken ekonomik tedbirlerin Anavatan Hükûmeti için yeni sıkıntılar doğuracağını ve bunun partinin aleyhine olacağını düşünüyorlardı. Özal'ın tavsiyesi üzerine erken seçim zamanı olarak düşünülen ilkbahar yerine, daha önceki bir tarih olan 20 Ekim günü tespit edildi. Yılmaz bu kararın parti grubundan geçirilmesi işini çözmeyi üstlendi.

24 Ağustos 1991 tarihinde TBMM Genel Kurulu tarafından onaylanan seçim yasasındaki değişiklikle genel seçimin tarihi 20 Ekim 1991 olarak belirlendi.

Seçim Takvimi
Erken Seçim Yasası'nın TBMM'de kabul edilip yasalaşmasının ardından, Yüksek Seçim Kurulu'nun (YSK) 26 Ağustos tarihinde seçime girebilecek partileri açıklaması ve aday olacak kamu görevlilerinin istifa süresinin başlamasıyla seçim süreci başlamış oldu. 31 Ağustos, aday olacak kamu görevlilerinin istifa etmeleri için son gün oldu. 13 Eylül ise Siyasi partiler için aday listelerini YSK'ya bildirmeleri için son tarihti. Gümrük kapılarındaki oy kullanma işlemi 5 Ekim saat 8:00'de başlayıp 20 Ekim saat 17:00'ye kadar devam etti.

Seçim Sistemi
1991 seçimlerinde, 1987 seçimlerinde uygulanan seçim yasası iki değişiklikle (seçim çevresi barajlarının indirilmesi ve tercihli oylarla belirlenen kontenjan milletvekilliği) aynen uygulanmıştır. 2839 Sayılı Milletvekili Seçimi Kanunu'nun 4. maddesi değiştirilerek, çıkarılacak milletvekili sayısı 6'ya kadar her il bir seçim çevresi sayılmış, altıdan fazla milletvekili çıkaracak iller ise birden fazla seçim çevresine bölünmüştür.

74 ildeki 107 seçim bölgesinde düzenlenen seçimlerde 1987 seçimlerindeki gibi çifte barajlı (yüzde 10'luk ülke barajı ve seçim çevresi barajı) d'Hont sistemi uygulandı. Bir partinin milletvekili çıkarabilmesi için, ilk koşul olarak o partinin Türkiye genelinde yüzde 10'luk barajı, daha sonra, illerin seçim çevreleri için belirlenmiş ve yüzde 25'lere ulaşan barajları aşmaları gerekti. Seçimlerden önce gerçekleştirilen yasa değişikliğiyle, 2 ve 3 milletvekili çıkaran yerlerdeki çevre barajları indirildi. Buna göre, iki milletvekili çıkaran seçim çevrelerinde daha önce yüzde 50 olan çevre barajı yüzde 25, üç milletvekili çıkaran yerlerde yüzde 33 olan çevre barajı da yüzde 25 oldu. Yasa uyarınca, kontenjan adayı gösterilen dört milletvekili çıkaran seçim çevrelerinde seçim çevresi barajı yüzde 25, kontenjan adayı gösterilen beş milletvekili çıkaran seçim çevrelerinde seçim çevresi barajı yüzde 20 olarak uygulanırken, altı milletvekili çıkaran seçim çevrelerinde de yüzde 20 oldu.

Çift barajlı seçim sisteminin getirdiği olumsuzluklardan etkilenmek istemeyen değişik siyasi partiler seçim için birleşme yoluna gittiler. Milliyetçi Çalışma Partisi (MÇP) ile Islahatçı Demokrasi Partisi (IDP) Refah Partisi çatısı altında, Halkın Emek Partisi (HEP) Sosyaldemokrat Halkçı Parti çatısı altında yüzde 10'luk ülke barajı ile seçim çevresi barajlarını aşmayı başardılar.

Tercihli Oy
Seçim öncesinde gerçekleştirilen diğer bir önemli değişiklikle tercihli oylarla seçilen kontenjan milletvekilliği uygulaması getirildi. Bir partinin tercihli (kontenjan) milletvekilliği çıkarabilmesi için ise, önce seçim çevresi barajını aşması, sonra da diğer barajı aşan partilerden bir tek oy fazlası alması gerekiyordu.

Yasaya göre siyasi partiler, iki milletvekili çıkaracak seçim çevresinde dört, üç milletvekili çıkaracak seçim çevresinde altı aday göstermek zorundaydılar. Ayrıca kontenjan milletvekili bulunan seçim çevrelerinde ise, bu aday düşüldükten sonra kalan milletvekili sayısının iki katı kadar aday gösterebildiler. Seçmenler, önce oy verecekleri partiyi işaretledikten sonra, isterlerse oy verdikleri partinin listesindeki adaylar arasından sadece bir tanesini işaretleyebildi. Eğer seçmen bir tercihte bulunmamışsa ya da birden fazla adayı tercih etmişse partinin yaptığı sıralamayı kabul etmiş sayıldı.

Birden fazla kontenjan milletvekili çıkarılan çevrelerde, seçim çevresini tek parti aşmışsa, tüm kontenjan milletvekillerini o parti kazandı. Birden fazla parti aşmışsa, oyların bölünmesi suretiyle milletvekillikleri paylaşıldı. Tercihli oy sistemine göre, bir seçim çevresinde partiye verilmiş olan geçerli oyların en az yüzde 15'i kadar tercih oyu alan aday veya adaylar, oy miktarına göre parti sıralamasında öne geçtiler. Adaylardan hiçbirinin aldığı tercihli oy miktarının yüzde 15'i bulamaması hâlinde, partinin hazırladığı ve birleşik oy pusulasında yazılı olan listedeki sıra aynen geçerli oldu. Seçimlerde değişik partilerden 52 aday tercihlerle ön sıralara çıkarak milletvekili olma hakkını kazandılar.

Sonuç
1987 seçimlerinde ANAP'ın lehine işleyen çifte barajlı seçim sistemi bu seçimde Doğru Yol Partisi'nin (DYP) lehine işledi. Altı siyasi parti ve bağımsız adayların yarıştığı 20 Ekim 1991'deki seçimlerde, yüzde 27,03 oranında oy alan DYP kazandığı 178 milletvekilliğiyle TBMM'nin yaklaşık yüzde 40'ını elde ederken, iktidar partisi ANAP yüzde 24,01 oy oranı ve kazandığı 115 milletvekilliğiyle ikinci parti durumuna geriledi ve 8 yıldır bulunduğu iktidardan düştü. Diğer partilerden Sosyaldemokrat Halkçı Parti (SHP) 88, Refah Partisi (RP) 62 milletvekilliği kazanırken, Demokratik Sol Parti (DSP) yüzde 10,74'lük oy oranına karşın seçim çevresi barajları yüzünden yalnızca 7 milletvekilliği kazanabildi. Seçimlerin ardından, ittifakla seçime giren partilerin ayrılmasıyla mecliste 8 siyasi parti ortaya çıktı.

Yine bu seçimlerle, 12 Eylül Darbesi öncesi liderlerden Bülent Ecevit, Necmettin Erbakan ve Alparslan Türkeş 11 yıl aradan sonra TBMM'ye döndü. Liderlerin yanı sıra 12 Eylül öncesi son TBMM'de görev yapmış 21'i Adalet Partisi, 7'si Cumhuriyet Halk Partisi, 3'ü Milli Selamet Partisi ve 1'i Milliyetçi Hareket Partisi üyesi olmak üzere toplam 32 milletvekili yine bu seçimlerde yeniden parlamentoya seçildi.

Hiçbir partinin TBMM'de tek başına hükûmet kuracak çoğunluğu olmadığından bir koalisyon hükûmetinin kurulması zorunlu hale geldi. Seçimlerden çok önce ANAP karşıtlığıyla giderek birbirlerine yaklaşan DYP ile SHP arasında koalisyon görüşmeleri başladı. 20 Kasım 1991'de, hükûmeti kurmakla görevlendirilmiş olan Süleyman Demirel, TBMM'de 88 üyesi olan Sosyaldemokrat Halkçı Parti ile bir koalisyon hükûmeti kurdu, SHP genel başkanı Erdal İnönü de başbakan yardımcısı oldu.

1991 genel seçimlerinin sonuçları:

İllere Göre Seçim Sonuçları
İllere göre 20 Ekim 1991 genel seçim sonuçları;

Ayrıca bakınız
 1991 TBMM yemin krizi

Kaynakça

Türkiye, 1991
Türkiye'de genel seçimler

1991 Türkiye genel seçimleri


Počúvadlo este o comună slovacă, aflată în districtul Banská Štiavnica din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 95 de locuitori.

Istoric
Localitatea Počúvadlo este atestată documentar din 1333.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Počúvadlo


__KEIN_INHALTSVERZEICHNIS__

Der Jüdische Friedhof in der kreisfreien Stadt Kempten im Allgäu ist eine kleine Bestattungsstelle für die Angehörigen der jüdischen Religion. Die letzte Bestattung fand im Jahr 2008 mit Sondergenehmigung statt, die Stätte ist eigentlich seit 1981 für weitere Beerdigungen geschlossen gewesen. Es war der Friedhof der Jüdischen Gemeinde Kempten.

Geschichte
Der 1550 Quadratmeter große jüdische Friedhof wurde in den 1870er Jahren (vor 1876) von der jüdischen Filialgemeinde Kempten angelegt und liegt westlich des katholischen Friedhofs. Damit der jüdische Friedhof von den Nazis unbeschadet blieb, wurde auf Bürgermeister Otto Merkts Initiative eine Hecke um die kleine Fläche angelegt und der Friedhof am 20. Mai 1939 von der Stadt übernommen. In einer Ecke hinter dem Jüdischen Friedhof befindet sich ein Grabstein für nichtjüdische Zwangsarbeiter und KZ-Häftlinge, die während des Zweiten Weltkriegs dort beerdigt wurden.

Im Jahre 1960 wurde innerhalb des von einer Thuja-Hecke und Drahtzaun eingefriedeten Friedhofs ein Gedenkstein mit den Namen von 16 in der NS-Zeit ermordeten Kemptener Bürgern jüdischer Konfession aufgestellt: Die kaum lesbare Inschrift auf dem  für diese 16 jüdischen KZ-Opfer aus Kempten unterhalb des Davidsterns lautet:

Oskar und Hedwig Hauser
Mathilde Kohn ∙ Hedwig
Kohn ∙ Julius Kohn ∙ Edith
Landauer ∙ Else Liebenthal
Gertrud Liebenthal ∙ Bella
Kleeblatt ∙ Martha Kleeblatt
Rosa Loew ∙ Elvira Stein
Sigmund Ullmann
Louis Viktor ∙ Samuel
und Julie Walter
Sie alle lebten in Kempten
1942     1945
umrahmt im Uhrzeigersinn von links nach rechts von folgendem Psalm:
Der Du mich hast schauen lassen viel Not und Leiden
Du wirst wiederum mich beleben und aus
den Tiefen der Erde mich wiederum erheben Psalm 71/20

1954 wurde die erste jüdische Beerdigung nach dem Zweiten Weltkrieg von zahlreichen Interessierten verfolgt. Ein Jahr darauf übernahm der Landesverband der Israeliten den Friedhof von der Stadt. In den Jahren 1970 und 1981 erfolgten die vorerst letzten Beerdigungen auf dem Friedhof. Der Friedhof wurde daraufhin 1981 geschlossen. Im Jahre 2008 fand eine Bestattung mit einer Ausnahmegenehmigung statt. Bei dieser Bestattung wurde die mit 97 Jahren in Kempten verstorbene Else "Esther" Dobias in der Nähe ihrer Schwester Adele beerdigt, wie sie es gewünscht hatte. Zwei Mitarbeiter eines jüdischen Bestattungsunternehmens schaufelten von Hand das Grab, weil der Friedhof so eng war, dass der Einsatz eines Baggers unmöglich war. Die Beisetzung nahm der Rabbiner Henry G. Brandt vor.

Literatur

Weblinks

 Jüdischer Friedhof Kempten beim Landesverband der Israelitischen Kultusgemeinden in Bayern
 Jüdischer Friedhof Kempten beim Haus der Bayerischen Geschichte

Einzelnachweise

Friedhof in Kempten (Allgäu)
Kempten (Allgau)
Judischer Friedhof
Judentum in Kempten (Allgäu)
Kempten

Jüdischer Friedhof (Kempten)


As ideias do Iluminismo na Espanha (em castelhano: ilustración en España)) chegou à Espanha no século XVIII com a nova dinastia Bourbon, após a morte do último monarca dos Habsburgos, Carlos II, em 1700. O período de reforma e despotismo esclarecido sob os Bourbons do século XVIII concentrou-se na centralização e modernização do governo espanhol e na melhoria da infraestrutura, começando com o governo do rei Carlos III e o trabalho de seu ministro, José Moñino, primeiro conde de Floridablanca. Na esfera política e econômica, a monarquia implementou uma série de mudanças, conhecidas coletivamente como reformas borbônicas, que visavam tornar o império ultramarino mais próspero em benefício da Espanha.

Sendo assim, o iluminismo na Espanha buscou a expansão do conhecimento científico, que foi solicitado pelo monge beneditino Benito Feijóo. De 1777 a 1816, a monarquia espanhola financiou expedições científicas para reunir informações sobre a potencial riqueza botânica do império. Quando o cientista prussiano Alexander von Humboldt propôs uma expedição científica autofinanciada à América espanhola, a monarquia espanhola lhe concedeu não apenas permissão, mas também instruções aos oficiais da monarquia para ajudá-lo. Acadêmicos espanhóis procuraram entender o declínio do império espanhol desde seus primeiros dias de glória, com o objetivo de recuperar seu antigo prestígio. Na América espanhola, o Iluminismo também teve um impacto na esfera intelectual e científica, com homens espanhóis de elite nascidos nos Estados Unidos envolvidos nesses projetos. A invasão napoleônica da Península Ibérica foi enormemente desestabilizadora para a Espanha e para o império ultramarino espanhol. As ideias do Iluminismo hispânico foram vistas como um dos principais contribuintes para as guerras de independência hispano-americanas, embora a situação seja mais complexa.

Casa de Borbon
Os franceses da Casa de Bourbon tinham uma forte reivindicação ao trono espanhol após a morte do último monarca dos Habsburgos, Carlos II, que morreu sem herdeiro em 1700. Após a Guerra da Sucessão Espanhola, a dinastia Bourbon deveria governar a monarquia espanhola, com a concessão aos seus inimigos de que as monarquias espanhola e francesa nunca foram fundidas, e a cessão de possessões espanholas em outras partes da Europa. Uma vez que consolidaram o domínio na Espanha, os monarcas Bourbon iniciaram uma série de reformas para revitalizar o império espanhol, que havia diminuído significativamente no poder no final da era dos Habsburgos. As ideias do iluminismo tiveram um forte impacto na Espanha e um efeito cascata no Iluminismo hispano-americano no império ultramarino da Espanha. Apesar das tendências anticlericais gerais do Iluminismo, a Espanha e a América espanhola mantinham o catolicismo romano como uma identidade central. Quando as forças francesas sob Napoleão Bonaparte invadiram a Península Ibérica e colocaram o irmão de Napoleão, José, no trono da Espanha, houve uma crise de legitimidade tanto na Espanha quanto em seu império ultramarino. As Cortes de Cádiz, que serviram como uma regência democrática após a deposição de Fernando VII, ratificaram uma constituição liberal em 1812, limitando constitucionalmente o poder da monarquia, bem como o poder da Igreja Católica. Fernando VII alegou que apoiava as constituições liberais, mas uma vez restaurado ao poder em 1814, ele renunciou e voltou ao governo absolutista irrestrito. Na maior parte da América espanhola durante o período napoleônico na Espanha, as guerras de independência eclodiram, de modo que, quando Bourbon Ferdinand VII foi restaurado ao trono em 1814, grande parte da América espanhola havia alcançado a independência e estabelecido repúblicas constitucionais. A Nova Espanha (México) e o Peru foram as exceções, tornando-se independentes em 1821 (México) e 1824 (Peru). O México teve brevemente uma monarquia sob o comando do oficial militar monarquista convertido em insurgente Agustín de Iturbide, que foi derrubado em favor de uma república federada sob a Constituição de 1824.

O Iluminismo na Espanha

As ideias do Iluminismo na França chegaram à Espanha após o estabelecimento da dinastia Bourbon no país castelhano em 1715, com o fim da Guerra da Sucessão Espanhola. Na Espanha, como em grande parte da Europa, não havia um padrão consistente do Iluminismo na monarquia, que continuou a seguir as estruturas existentes de autoridade e hierarquia.

Uma importante figura espanhola foi Benito Feijóo (1676-1764), um monge beneditino e professor. Ele foi um divulgador de sucesso conhecido por encorajar o pensamento científico e empírico em um esforço para desmascarar mitos e superstições. Seu ensaio Teatro crítico universal (1726-39) lamentou que "a física e a matemática são quase estrangeiras na Espanha".

O século XVIII foi uma época de crescente absolutismo na Europa, com centralização do poder das monarquias, que buscavam minar potências rivais, como a Igreja Católica Romana, modernizar a administração e promover medidas econômicas para maior prosperidade, e ganhar poder na esfera internacional. Na Espanha, as ideias do Iluminismo chegaram no país de forma atenuada por volta de 1750, e enfatizaram ali reformas que aumentariam a prosperidade nacional e a devolveriam à sua posição anterior como uma grande potência. Atenção voltada para medicina e física, com alguma filosofia. Os visitantes franceses e italianos eram influentes, mas havia pouco desafio ao catolicismo ou à Igreja, como caracterizava os filósofos franceses.

Na Espanha, um dos principais intelectuais foi o ministro da Justiça, Gaspar Melchor de Jovellanos, que num discurso à Academia Real de História da Espanha, chamou os "patriotas" para estudar a história do Direito, particularmente do passado profundo da era visigótica, e criticou Espanha por seu fracasso em "conservar a constituição em sua pureza primitiva". Em seu Informe en el expediente de ley agraria (1795), criticou a acumulação de terras pelos aristocratas e pela Igreja, que mantinha a maioria dos espanhóis sem terra. Uma solução, também pedida por Campomanes, foi a venda de todos os terrenos da Igreja.

O historiador Jonathan Israel argumenta que o rei Carlos III se importou pouco com o Iluminismo e seus ministros prestaram pouca atenção às idéias iluministas influentes em outras partes do continente. Israel diz: "Apenas alguns ministros e funcionários estavam seriamente comprometidos com objetivos esclarecidos. A maioria eram antes de tudo absolutistas e seu objetivo sempre foi reforçar a monarquia, o império, a aristocracia... e o controle e autoridade eclesiástica sobre a educação."

Ciência e religião

O iluminismo enfatizou a investigação científica e as abordagens do mundo, que poderiam estar em conflito com as visões religiosas do mundo. A inquisição espanhola tinha o poder de censurar livros e suprimir o pensamento heterodoxo, mas cada vez mais as ideias do Iluminismo circulavam na Espanha. Na década de 1770, os conservadores lançaram um contra-ataque e usaram a censura e a inquisição para suprimir as idéias do Iluminismo, mas a "Enciclopédia Francesa... estava, no entanto, disponível para os leitores que a desejassem". Os escritores de Montesquieu, Rousseau, Adam Smith, Condillac, Raynal, Buffon e Linnaeus estavam em circulação entre as elites intelectuais da Espanha.

O terremoto e tsunami de Lisboa em 1755, que destruiu grande parte da capital portuguesa, foi sentido em toda a Península Ibérica e além. Intelectuais e outros debateram se o terremoto foi uma retribuição divina ou um fenômeno natural.

Expedições  e instituições científicas
A monarquia patrocinou uma série de expedições científicas próprias e de cientistas estrangeiros autorizados, como La Condamine e Alexander von Humboldt, ao seu império ultramarino, geralmente fechado a estrangeiros. Foram estendidas as Expedições Botânicas Reais ao Chile e Peru (1777–88), Nova Granada (1783–1816), e Nova Espanha (1787–1803), que os acadêmicos estão agora examinando novamente. Além disso, também produziu um grande número de desenhos e espécimes botânicos detalhados destinados ao Real Jardim Botânico e ao Gabinete Real de História Natural de Madrid. A Expedição Malaspina foi uma importante expedição científica liderada pelo comandante naval espanhol Alejandro Malaspina ao longo de cinco anos (1789-1794), com naturalistas e ilustradores botânicos reunindo informações para a monarquia espanhola.  Os ilustradores da viagem incluíram José de Pozo, formado na Real Academia de Belas Artes de Madri e, com outros artistas da viagem, produziu uma infinidade de imagens botânicas, bem como vistas costeiras, imagens etnográficas, vistas dos navios da expedição, Descubierta e Atrevida, e um autorretrato na Patagônia. No México, a Expedição Malaspina ajudou a impulsionar a fundação de um jardim botânico na Cidade do México, bem como o Museo de Historia Natural. A monarquia também financiou a Expedição Balmis em 1804 para vacinar as populações coloniais contra a varíola.

Grande parte da pesquisa científica feita sob os auspícios do governo espanhol no século XVIII nunca foi publicada ou divulgada, em parte, devido a restrições orçamentárias da monarquia. A partir do final do século XX, a pesquisa sobre a história da ciência na Espanha e no império espanhol floresceu, com fontes primárias sendo publicadas em edições acadêmicas ou reeditadas, bem como a publicação de um número considerável de estudos acadêmicos importantes. Uma exceção foi Alexander von Humboldt, que publicou por conta própria suas descobertas e observações científicas durante sua expedição autofinanciada à América espanhola de 1799 a 1804.

Novas instituições
No início da era Bourbon, a Espanha já criava instituições para sistematizar e promover a pesquisa intelectual no início do século XVIII com a fundação da Biblioteca Nacional (1711), Real Academia Espanhola (1713) e da Academia Real de História da Espanha (1738). Instituições fundadas no final do século XVIII foram projetadas para promover o conhecimento científico como o Real Jardim Botânico (1755), de Madri, onde espécimes da Expedição Malaspina aumentaram a coleção. No México, a monarquia estabeleceu o Palácio de Minas (1792), baseada no instituto basco de Vergara e chefiada pelo cientista Fausto Elhuyar, com intuito de aumentar o conhecimento científico sobre a mineração da mercadoria mais valiosa da Espanha, a prata.

Como parte da tentativa de revitalizar a historiografia da Espanha e as políticas gerais de centralização de Carlos III, o Arquivo das Índias foi estabelecido na cidade de Sevilha em 1785 para reunir documentos relativos ao império ultramarino da Espanha.

Arquitetura

O Palácio de Minas, na Cidade do México, foi projetado em estilo neoclássico pelo arquiteto espanhol Manuel Tolsá. A monarquia espanhola determinou que "todas as novas igrejas e outros edifícios públicos fossem construídos no estilo neoclássico, seu projeto aprovado pela Academia de San Fernando". Madri teve vários edifícios construídos em estilo neoclássico; O arquiteto de Carlos III, Juan de Villanueva, projetou um edifício neoclássico em 1785 para abrigar o Gabinete de História Natural, mas que se tornou o Museu do Prado para exibir pinturas e esculturas.

Ver também

 Iluminismo
 História da Espanha

Bibliografia
Em inglês

 Addy, George M. The Enlightenment in the University of Salamanca. Durham, N.C.: Duke University Press 1966.
 Bleichmar, Daniela. Visible Empire: Botanical Expeditions & Visual Culture in the Hispanic Enlightenment. Chicago: University of Chicago Press 2001.
 Cañizares-Esguerra, Jorge, How to Write the History of the New World: Histories, Epistemologies, and Identities in the Eighteenth-Century Atlantic World. Stanford: Stanford University Press 2001.
 Elliott, John  H. Empires of the Atlantic World: Britain and Spain in America 1492–1830 (2007)
 Engstrand, Iris H.W. Spanish Scientists in the New World: The Eighteenth-Century Expeditions. Seattle: University of Washington Press 1981.
 Herr, Richard. The Eighteenth-Century Revolution in Spain. Princeton: Princeton University Press 1958.
 Herr, Richard (1971). An Historical Essay on Modern Spain. Chapter 4: Enlightened Despotism and the Origin of Contemporary Spain. University of California Press.
 Jaffe, Catherine M.,  and Elizabeth Franklin Lewis, eds. Eve's Enlightenment: Women's Experience in Spain and Spanish America, 1726–1839 (2009)
 Kamen, Henry (2001). Philip V of Spain : the king who reigned twice.  New Haven : Yale University Press.
 La Force, James C. Jr. The Development of the Spanish Textile Industry, 1750–1800. Berkeley and Los Angeles: University of California Press 1965.
 Lehner, Ulrich L. and O'Neill Printy, Michael (2010). A Companion to the Catholic Enlightenment in Europe. Volume 20 of Brill's Companions to the Christian Tradition, . Brill, 2010.
 Lynch, John. Bourbon Spain 1700–1808 (1989)
 Noel, C.C. "Opposition to Enlightened Reform in Spain: Campomanes and the Clergy, 1765–1775." Societas 3, 1 (1973) pp. 21–43.
 Paquette, Gabriel B. Enlightenment, Governance, and Reform in Spain and Its Empire, 1759–1808 (2007)
 Smidt, Andrea J. "Bourbon regalism and the importation of gallicanism: the political path for a state religion in Eighteenth-Century Spain." Anuario de Historia de la Iglesia 19 (2010): 25–53.
 Shafer, R.J. The Economic Societies in the Spanish World, 1763–1821. Syracuse 1958.
 Smith, Angel. Historical dictionary of Spain (2009)
 Udías, Agustín. "Earthquakes as God's punishment in 17th-and 18th-century Spain." Geological Society, London, Special Publications 310.1 (2009): 41–48.
 Walker, Geoffrey J. Spanish Politics and Imperial Trade, 1700-1789. Bloomington : Indiana University Press, c1979.

 Em espanhol e catalão

 Anes Alvares, Gonzalo. Economía e Ilustación en la España del siglo XVIII. Barcelona 1969.
 Egido Martínez, Teofanes (2001). Carlos IV.  Madrid : Arlanza Ediciones.
 Fernandez, Roberto (Fernandez Diaz) (2001). Carlos III. Madrid : Arlanza Ediciones.
 Guimera, Agustín (1996). El reformismo borbonico : una visión interdisciplinar. Madrid : Alianza : Consejo Superior de Investigaciones Científicas.
Navarro i Soriano, Ferran (2019). Harca, harca, harca! Músiques per a la recreació històrica de la Guerra de Successió (1794-1715). Editorial DENES. .
 Rodríguez Díaz, Laura. Reforma e Ilustración en la España del siglo XVIII. Pedro Rodríguez de Campomanes. Madrid, 1975.
 Santos, José (2002). Martín Sarmiento : Ilustración, educación y utopía en la España del siglo XVIII. La Coruña: Fundación Barrié de la Maza.
 Sellés, Manuel, José Luis Peset, and Antonio Lafuente, eds. Carlos III y la ciencia de la ilustración. Madrid: Alianza Editorial 1988.
 Ubieto Arteta, Antonio (1997).  Historia ilustrada de Espana, v. 5: El Barroco espanol y el reformismo borbonico. Madrid : Debate ; Valencia : Circulo de Lectores.
 Ubieto Arteta, Antonio (1997).  Historia ilustrada de Espana, v. 6: Guerra, revolucion y Restauracion. 1808–1833. Madrid : Debate ; Valencia : Circulo de Lectores.

Ligações externas
 Biblioteca de estudos da Espanha
 Artigos acadêmicos em inglês sobre Escola de Espanhol, século XVIII, tanto na web quanto em PDF na Galeria dos Antigos Mestres Espanhóis
 KMLA História da Espanha
 Artehistoria, fornecendo biografias, histórias e muitas fotos (em espanhol)
 Portal Fuenterebollo, fornecendo informações sobre figuras históricas espanholas específicas. Em espanhol.

Século XVIII na Espanha
Iluminismo
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Iluminismo na Espanha


Mexico deltog første gang i olympiske lege under sommer-OL 1900 i Paris, men deltog ikke igen før under sommer-OL 1924 i Paris. Nationen har siden deltaget i samtlige efterfølgende sommerlege. Mexico deltog første gang i vinterlege i 1928 i St. Moritz.

Mexico har været vært for OL en gang: Sommer-OL 1968 i Mexico City.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger

 Mexicos OL-statistik  på Sports-reference.com

Mexico ved sommer-OL
Mexico ved vinter-OL
OL

Mexico ved OL


Biserica unitariană din Roua este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Roua, comuna Fântânele. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 116849.02.

Localitatea
Roua este un sat în comuna Fântânele din județul Mureș, Transilvania, România. Prima atestare documentară este din anul 1566, sub numele de Rawa.

Biserica
Biserica unitariană datează în forma actuală din anul 1804, în urma reconstrucției bisericii medievale din secolul al XVI-lea. Turnul său și o parte a navei sunt de origine medievală. Nu se cunoaște cu exactitate anul construcției turnului. În 1804, când a fost construită biserica, turnul a fost și el ridicat, având în prezent înălțimea de 28 de metri.

Biserica a avut un tavan casetat, care a fost îndepărtat în 1932. Coroana amvonului a fost realizată în 1830. Orga actuală a fost construită în 1850 și reparată în 1942, 1958 și 1982. Clopotul mare a fost turnat în 1862 și are inscripția "A RAVAl UNITÁRIA EKLÉSIA ÖNTETTE 1862- BE SEGESVÁRI LOOTZ FRIEDRICH ÁLTAL". Clopotul mic datează din 1936. Orga și clopotele sunt opera unor meșteri sași.

Note

Vezi și
 Roua, Mureș

Legături externe
 Monumente istorice din România-Fișă și localizare de monument
 Fișă de monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Monumente istorice din județul Mureș
Biserici unitariene din România
Biserici din județul Mureș
Biserici din secolul al XVIII-lea din România

Biserica unitariană din Roua


«Suave (Kiss Me)» en español: «Suavemente (Bésame)» es una canción interpretada por la cantante cubana Nayer en colaboración del rapero cubano Pitbull y el cantautor congoleño Mohombi.

Fue lanzado como sencillo el 3 de octubre de 2011 en formato digital.

Fue producido por RedOne y contiene elementos de Suavemente, canción popularizada por Elvis Crespo en 1998.

Suave propiedad

Suave: propiedad de la materia que es lo contrario a áspero, es sinónimo de liso.

Video musical
Fue estrenado el 25 de octubre de 2011 a través de la cuenta de Pitbull en YouTube. Muestra a Nayer en una playa (cuya ubicación solo la conocen hasta ahora Nayer, Mohombi y Pitbull), junto a Pitbull y Mohombi interpretando la canción.

Posicionamiento en listas

Referencias

Sencillos de 2011
Sencillos de Pitbull
Canciones producidas por RedOne

Suave (Kiss Me)