Gluten, belirli tahıl tanelerinde doğal olarak bulunan yapısal proteindir. "Gluten" genellikle sadece buğday proteinlerine atıfta bulunsa da, tıp literatüründe çölyak hastalığını tetikleyebildiği kanıtlanmış tahılların tümünde bulunan prolamin ve glutelin proteinlerinin kombinasyonuna atıfta bulunur. Bunlar, herhangi bir buğday türünü (adi, makarnalık, kılçıksız, horasan, emmer ve einkorn buğday gibi), arpa, çavdar ve bazı yulaf çeşitlerinin yanı sıra bu tahılların çapraz melezlerini (tritikale gibi) içerir. Gluten, ekmeklik buğdaydaki toplam proteinin %75-85'ini oluşturur.

Glütenler, özellikle Triticeae glütenleri, hamura elastikiyetini veren, kabarmasına ve şeklini korumasına yardımcı olan ve son ürünü çiğnenebilir kılan benzersiz viskoelastik ve yapışkan özelliklere sahiptir. Bu özellikler ve nispeten düşük maliyeti, glüteni hem gıda hem de gıda dışı endüstriler için değerli kılar.

Buğday glüteni başlıca iki tür proteinden oluşur: glütenin ve gliadinler. Bunlar da yüksek moleküler ve düşük moleküler glütenler ve α/β, γ ve Ω gliadinler olarak ayrılabilir. Arpada tohum proteinlerine hordeinler, çavdarda sekalinler ve yulafta aveninler denir. Bu protein sınıfları toplu olarak "glüten" olarak adlandırılır.

Mısır ( zein ) ve pirinç ( pirinç proteini ) gibi diğer tahıllardaki depolama proteinlerine bazen glüten denir, ancak çölyak hastalığı olan kişilerde zararlı etkilere neden olmazlar.

Gluten, bazı insanlarda olumsuz, enflamatuar, immünolojik ve otoimmün reaksiyonları tetikleyebilir; Glütenle ilişkili bozuklukların spektrumu, genel popülasyonun %1-2'sinde görülen çölyak hastalığı, genel popülasyonun %0,5-13'ünde görülen çölyak dışı glüten duyarlılığının yanı sıra dermatitis herpetiformis, glüten ataksisi ve diğer nörolojik bozuklukları içerir. Bu bozukluklar glütensiz bir diyetle tedavi edilir.

Kullanımlar

Ekmek ürünleri
Gluten, gliadine bağlı mikroskobik bir ağ oluşturmak üzere disülfid bağları yoluyla glutenin molekülleri çapraz bağlandığında oluşur ve bu da karışıma viskozite (kalınlık) ve uzayabilirlik sağlar. Bu hamur mayalandığında, fermantasyon, glüten ağı tarafından tutulan ve hamurun kabarmasına neden olan karbondioksit kabarcıkları üretir. Pişirme, nişasta ile birlikte nihai ürünün şeklini stabilize eden glüteni pıhtılaştırır. Glüten içeriği, muhtemelen suyu bağladığı için ekmeğin bayatlamasıyla ilişkilendirilir.

Gluten unlu mamullerin dokusunu etkiler. Glutenin esnekliği, düşük moleküler ağırlıklara sahip glutenin içeriğiyle orantılıdır, çünkü bu kısım, gluten ağındaki çapraz bağlanmadan sorumlu kükürt atomlarının baskınlığını içerir. Daha yüksek glüten içeriğine sahip un kullanmak, pizza ve simitlerde bulunanlar gibi daha çiğnenebilir hamurlara yol açarken, daha az glüten içeriğine sahip un kullanmak, pastacılık ürünleri gibi yumuşak unlu mamuller verir.

Ekmek unları (sert buğday) genellikle glüten  bakımından yüksek, pasta unları ise düşüktür. Yoğurma, glüten şeritleri ve çapraz bağların oluşumunu teşvik ederek kırılgan veya ufalanan ekmekler yerine daha esnek ürünler oluşturur. Hamur daha uzun süre yoğruldukça "çiğnenebilirlik" artar. Hamurdaki nem içeriği glüten gelişimini artırır ve uzun süre kabarmaya bırakılan fazla ıslak hamurlar yoğurma gerektirmez (bkz. yoğurulmayan ekmek). Katı yağ, çapraz bağ oluşumunu engeller ve turta kabuğu gibi yumuşak ve pul pul bir ürün istendiğinde azaltılmış su ve daha az yoğurma ile birlikte kullanılır.

Undaki glutenin gerginlik ve esnekliği, fırıncılık endüstrisinde bir farinograf kullanılarak ölçülür. Bu, fırıncıya çeşitli unlu mamuller için tarifler geliştirirken farklı un çeşitleri için bir kalite ölçümü verir.

Glüten eklenmesi
Endüstriyel üretimde gluten elde etmek için yüksek oranda su içeren buğday unu bulamacı glüten topaklanana kadar makine tarafından kuvvetli bir şekilde yoğrulur. Bu topaklanan kütle santrifüjleme ile toplanır, ardından entegre edilmiş birkaç aşamadan geçirilerek taşınır. Islak glütendeki suyun yaklaşık %65'i bir vidalı pres vasıtasıyla uzaklaştırılır; geri kalan kısım, glüteni denatüre etmeden suyun buharlaşmasına izin veren bir kurutma odasına bir atomizer memesinden püskürtülür. İşlem, hava soğutmalı ve pnömatik olarak bir alıcı kaba taşınan %7 nem içeriğine sahip un benzeri bir toz üretir. Son adımda glüten elenir ve öğütülür.

Bu un benzeri toz, sıradan un hamuruna eklendiğinde, hamurun hacim kazanmasını sağlarken ekmeğin stabilite ve çiğnenebilirliğini de arttırır. Glüten eklenmiş hamur kuvvetli bir şekilde işlenme gerektirir; yoğurma için ekmek makinesi veya mutfak robotu gerekebilir. Yüksek glüten yüksek protein anlamına gelir.

Taklit etler

Glüten sığır, tavuk, ördek, balık ve domuz eti gibi taklit etlerin genel temelidir. Et suyunda pişirildiğinde,kaynatıldığı sıvının lezzetini alır ve sertleşir. Bu kullanım birçok vejetaryen diyetin popüler bir yoludur.

Ev veya restoranlarda gluten buğday hamurundan nişastanın yıkanması yoluyla undan elde edilir.

Diğer tüketim ürünleri
Gluten sıklıkla bira ve soya sosunda bulunur ve dondurma ve ketçap gibi ürünlerinde dengeleyici olarak kullanılabilir. Bu tür gıdalar çölyak hastalığı ve glüten duyarlılığı olan kişiler için sorun oluşturur. Bazı evcil hayvan mamalarının protein içeriği glüten eklenerek de artırılabilir.

Glutenle ilişkili bozukluklar
"Glütenle ilişkili bozukluklar", çölyak hastalığı, çölyak dışı glüten duyarlılığı, buğday alerjisi, glüten ataksisi ve dermatitis herpetiformis dahil glüten tarafından tetiklenen tüm hastalıklar için kullanılan bir şemsiye terimdir.

Patofizyolojik araştırmalar
Gluten peptitleri, gluten ile ilgili bozuklukların tetiklenmesinden sorumludur. Çölyak hastalığı olan kişilerde, peptitler, iltihaplanmadan bağırsak villuslarının kısmen veya tamamen yok edilmesine kadar değişen yaralanmaya neden olur. Bu hasarın mekanizmalarını incelemek için in vitro ve in vivo laboratuvar deneyleri yapılır. Glüten peptitleri arasında gliadin kapsamlı bir şekilde incelenmiştir.

In vitro ve in vivo çalışmalar
Çölyak hastalığı bağlamında, gliadin peptitleri, temel ve klinik araştırmalarda, etki mekanizmalarına bağlı olarak toksik veya immünojenik olarak sınıflandırılır:

 Toksik peptitler, hücre ve bağırsak preparatlarını in vitro doğrudan etkileyebilen, in vivo hücresel hasar üreten ve bağışıklık tepkisini ortaya çıkaran peptitlerdir. Peptidler in vitro, apoptozu teşvik eder, nükleik asit ve proteinlerin sentezini inhibe ederek hücrelerin yaşayabilirliğini azaltır. Farelerle yapılan in vivo deneyler, bunların hücre ölümü ve interferon tip I üretiminde artışa neden olduğunu göstermiştir. Glüten in vitro hücresel morfoloji ve hareketliliği, hücre iskeleti organizasyonunu, oksidatif dengeyi ve sıkı bağlantıları değiştirir.
 İmmünojenik peptidler, in vitro T hücrelerini aktive edebilenlerdir.

Glütenin en az 50 epitopu, sitotoksik, immünomodülatör ve bağırsağa nüfuz eden aktiviteler üretebilir.

Yulaf peptitlerinin (aveninler) çölyak hastalarında etkisi, prolamin genleri, protein amino asit dizileri ve yulaf çeşitleri arasında farklılık gösteren prolaminlerin immünotoksisitesi nedeniyle tüketilen yulaf çeşidine bağlıdır. Ayrıca yulaf ürünleri diğer glüten içeren tahıllarla çapraz kontamine olabilir.

Sıklık
2017' itibariyle glütene bağlı bozuklukların sıklığı farklı coğrafi bölgelerde artıyordu.

Artış için ileri sürülen açıklamalar şunlardır: Diyetlerin artan batılılaşması, Akdeniz diyetinde yer alan buğday bazlı gıdaların artan kullanımı, Asya, Orta Doğu ve Kuzey Afrika'daki birçok ülkede pirincin buğdayın yerini kademeli olarak alması, hamur fermantasyon süresinin kısalması nedeniyle ekmek ve unlu mamullerde glüten içeriğinin artması, ve son yıllarda sitotoksik glüten peptit miktarı daha yüksek olan yeni buğday türlerinin geliştirilmesi.

Bununla birlikte, 1891 ile 2010 yılları arasında 60 buğday çeşidi yetiştirip analiz eden 2020 tarihli bir araştırma, albümin/globulin ve glüten içeriklerinde zaman içinde herhangi bir değişiklik bulamadı. "Genel olarak, hasat yılı, protein bileşimi üzerinde kültivardan daha önemli bir etkiye sahipti. Protein düzeyinde, modern kışlık buğdayın bağışıklık sistemini uyarıcı potansiyelinin arttığını destekleyecek hiçbir kanıt bulunamadı."

Çölyak hastalığı

Çölyak hastalığı, her yaştan genetik yatkınlığı olan kişilerde görülen, buğday, arpa, çavdar, yulaf ve türevlerinin alımından kaynaklanan, öncelikle ince bağırsağı etkileyen, kronik, çok organlı bir otoimmün bozukluktur. Çölyak hastalığı gastrointestinal sistem dışında da birkaç organı tutabilir ve buralarda semptomlara neden olabilir ve en önemlisi, görünüşte asemptomatik olabilir. Birçok asemptomatik insan, sanki normalmiş gibi kronik kötü bir sağlık durumuyla yaşamaya alışır, ancak glütensiz bir diyete başladıktan sonra aslında çölyak hastalığı ile ilgili semptomları olduğunu fark edebilir ve iyileşme gerçekleşir. Teşhis için ilave zorluklar, serolojik belirteçlerin (anti-doku transglutaminaz [TG2]) her zaman mevcut olmaması ve birçok insanda bağırsak villuslarının atrofisi olmadan küçük mukozal lezyonlara sahip olabilmesi gerçeğidir.

CD, genel popülasyonun yaklaşık %1-2'sini etkiler, ancak çoğu vaka tanınmaz, teşhis ve tedavi edilmez ve uzun vadeli ciddi riski altındadırlar. İnsanlar hastalık semptomları yaşayabilir ve doğru bir teşhis konana kadar yıllarca kapsamlı araştırmalara tabi tutulabilir. Tedavi edilmeyen ÇH malabsorpsiyon, düşük yaşam kalitesi, demir eksikliği, osteoporoz, bağırsak lenfoma riskinde artış ve artan ölüme neden olabilir. Hastalık Tip 1 diabetes mellitus, tiroidit, glüten ataksisi, sedef hastalığı, vitiligo, otoimmün hepatit, dermatitis herpetiformis, primer sklerozan kolanjit gibi diğer bazı otoimmün hastalıklarla ilişkilidir.

Kronik diyare ve abdominal distansiyon, malabsorpsiyon, iştahsızlık ve büyüme bozukluğu gibi gastrointestinal belirtileri içeren "klasik semptomlar"  hastalığın en nadir şeklidir ve ağırlıklı olarak genellikle iki yaşından küçük çocukları etkiler.

"Klasik olmayan semptomlar" içeren çölyak h. yaygın klinik tiptir ve (2 yaş üstü) daha büyük çocuklar, ergenler ve yetişkinlerde görülür. Daha hafif veya hatta hiç olmayan gastrointestinal semptomlar ve vücudun herhangi bir organını tutabilen geniş bir bağırsak dışı belirtiler yelpazesi ile karakterizedir ve çok sıklıkla tamamen asemptomatik olabilir.

Asemptomatik CD (ACD), etkilenen hastaların çoğunluğudur ve diyare, şişkinlik ve karın ağrısı gibi klasik intolerans belirtilerinin olmaması ile karakterizedir. Bununla birlikte, kişiler sıklıkla glüten alımıyla ilişkili olabilecek hastalıklar geliştirirler.

Gluten, gluten exorphins adı verilen birkaç morfin benzeri maddeye parçalanabilir. Bu bileşiklerin opioid etkileri kanıtlanmıştır ve glüten proteininin gastrointestinal astar ve fonksiyon üzerindeki zararlı etkilerini maskeleyebilir.

Çölyak dışı glüten duyarlılığı (NCGS)
Çölyak dışı glüten duyarlılığı, çölyak hastalığı ve buğday alerjisi dışlandığı halde çoklu semptomların olduğu, glütensiz bir diyete geçildiğinde düzelen bir durum olarak tanımlanıyor. 2010 yılından beri  glütene bağlı bozukluklar arasında tanınıyor. Tam olarak anlaşılamayan hastalık patogenezinde doğuştan gelen bağışıklık sisteminin aktivasyonu, glütenin ve muhtemelen diğer buğday bileşenlerinin doğrudan etkileri suçlanıyor.

NCGS, en sık görülen glüten intoleransı (%6-10 olarak tahmin edilen prevalans) sendromudur.  Birçok kişi çölyak hastalığı için test yaptırmadan veya bir doktordan diyet reçetesi almadan kendi kendine teşhis koyduğu ve glütensiz bir diyete başladığı için NCGS'nin gerçek prevalansını belirlemek zordur. NCGS ve gastrointestinal semptomları olan kişiler, uzmanlar tarafından tanınmadan ve yeterli tıbbi bakım ve tedaviden yoksun olarak "kimseye ait olmayan bir yerde" kalırlar. Bu insanların çoğu, uzun bir sağlık şikayetleri geçmişi ve teşhis koymaya çalışan çok sayıda doktorla başarısız konsültasyonlara sahiptir ve olasılıkla irritabl bağırsak sendromu olarak etiketlenirler. Belirsiz, ancak tutarlı bir sayıda insan semptomlarından sorumlu tuttukları glüteni ortadan kaldırır ve glütensiz diyetle düzelirler, bu nedenle kendilerine NCGS teşhisi koyarlar.

NCGS'li kişilerde, irritabl bağırsak sendromu veya buğday alerjisine benzer gastrointestinal semptomlar veya baş ağrısı, kronik yorgunluk, fibromiyalji, atopik hastalıklar, alerjiler, nörolojikhastalıklar veya diğerleri arasında psikiyatrik bozukluklar gibi çok çeşitli gastrointestinal olmayan semptomlar gelişebilir. Bir 2017 çalışmasının sonuçları, NCGS'nin çölyak hastalığında olduğu gibi kronik bir hastalık olabileceğini düşündürmektedir.

Glütenin yanı sıra buğday, çavdar, arpa, yulaf ve bunların türevlerinde bulunan, amilaz-tripsin inhibitörleri (ATI'ler) olarak adlandırılan diğer proteinler ve FODMAP'ler olarak bilinen kısa zincirli karbonhidratlar dahil olmak üzere ek bileşenler NCGS semptomlarına neden olabilir. 2019 itibariyle incelemeler, buğday ve ilgili tahıllarda bulunan FODMAP'lerin "çölyak dışı glüten duyarlılı"ğında rol oynayabilmesine rağmen, yalnızca şişkinlik gibi belirli gastrointestinal semptomları açıkladığı, ancak kişilerin geliştirebileceği nörolojik bozukluklar gibi sindirim dışı semptomlarını açıklamadıkları sonucuna varmıştır. ATI'ler, insanlarda toll benzeri reseptör 4 (TLR4) aracılı bağırsak iltihabına neden olabilir.

Buğday alerjisi
İnsanlar buğday alerjisinin bir sonucu olarak ta buğdayın olumsuz etkilerini yaşayabilirler. Çoğu alerjide olduğu gibi, buğday alerjisi de bağışıklık sisteminin buğdayın tehdit edici bir yabancı cisim olarak gördüğü bir bileşenine anormal tepki vermesiylr olur. Bu bağışıklık tepkisi genellikle zamanla sınırlıdır ve vücut dokularında kalıcı hasara neden olmaz. Buğday alerjisi ve çölyak h. farklı rahatsızlıklardır. Buğday alerjisinin gastrointestinal semptomları, çölyak hastalığı ve çölyaksız glüten duyarlılığı ile benzerdir, ancak buğdaya maruz kalma ile semptomların başlangıcı arasında farklı bir aralık vardır. Buğdaya karşı alerjik reaksiyon, buğday içeren gıdaların tüketilmesinden sonra hızla başlar (dakikalardan saatlere kadar) ve anafilaksi içerebilir.

Gluten ataksisi

Gluten ataksisi, gluten alımıyla tetiklenen otoimmün bir hastalıktır. Gluten ataksisinde, Purkinje hücrelerinin kaybıyla koordinasyon ve yürüme, konuşma ve yutma gibi karmaşık hareketleri kontrol eden beynin denge merkezi olan serebellumda hasar meydana gelir. Gluten ataksisi olan kişilerde genellikle yürüme veya koordinasyon bozukluğu ve üst ekstremitelerde titreme görülür. Bakışla uyarılan nistagmus ve serebellar disfonksiyonun diğer oküler belirtileri yaygındır. Miyoklonus, palatal tremor ve opsoklonus-miyoklonus da görülebilir.

Glutensiz bir diyetle erken teşhis ve tedavi, ataksiyi iyileştirebilir ve ilerlemesini önleyebilir. Tedavinin etkinliği, ataksinin başlangıcından tanıya kadar geçen süreye bağlıdır, çünkü glüten maruziyetinin bir sonucu olarak serebellumdaki nöronların ölümü geri döndürülemez.

Gluten ataksisi, nedeni bilinmeyen ataksilerin %40'ı ve tüm ataksilerin %15'inden sorumludur. Gluten ataksisi olan kişilerin %10'undan daha azı herhangi bir gastrointestinal semptom gösterir, ancak yaklaşık %40'ında bağırsak hasarı vardır.

Diğer nörolojik bozukluklar
Glüten ataksisine ek olarak, glüten duyarlılığı, sindirim semptomları veya bağırsak hasarı ile birlikte veya bunlar olmadan gelişen, çok çeşitli nörolojik bozukluklara neden olabilir. Bunlar arasında periferik nöropati, epilepsi, baş ağrısı, ensefalopati, vasküler demans ve çeşitli hareket bozuklukları (huzursuz bacak sendromu, kore, parkinsonizm, Tourette sendromu, palatal tremor, miyoklonus, distoni, opsoklonus miyoklonus sendromu, paroksizmler, diskinezi, miyoritmi, miyokimi) yer alır.

Altta yatan glüten duyarlılığının teşhisi, sindirim semptomları olmadığında karmaşıktır ve gecikir. Gastrointestinal problemler yaşayan kişilerin doğru teşhis ve tedavi alma olasılığı daha yüksektir. Sıkı bir glütensiz diyet, mümkün olan en kısa sürede başlanması gereken ilk basamak tedavidir. Bu, rahatsızlıkların çoğunda etkilidir. Demans ileri derecede ilerlediğinde, diyetin yararlı bir etkisi olmaz. Kortikal miyoklonus, hem glütensiz diyet hem de immünsüpresyonda tedaviye dirençli görünmektedir.

Etiketleme
Glütenle ilgili rahatsızlıkları olan kişilerin diyetlerinden glüteni kesinlikle çıkarmaları gerekir, bu nedenle açık etiketleme kurallarına ihtiyaçları vardır. "Glutensiz" terimi genellikle tamamen yokluğundan ziyade sözde zararsız bir glüten seviyesini belirtmek için kullanılabilir. Glutenin zararsız olduğu kesin seviye belirsiz ve tartışmalıdır. 2008 tarihli sistematik bir inceleme, ancak birkaç güvenilir çalışma yapıldığı belirtilmiş olmasına rağmen geçici olarak günlük 10 mg'dan az gluten tüketiminin çölyak hastalığı olan kişilerde bağırsak hasarına neden olması pek olası değildir sonucuna varıyor.

Uluslararası standartlar
Codex Alimentarius uluslararası gıda etiketleme standartları, ürünlerin " glütensiz " olarak etiketlenmesiyle ilgili bir standarda sahiptir. Bu sadece normalde glüten içeren gıdalar için geçerlidir.

Brezilya
Brezilya'daki yasalara göre, tüm gıda ürünlerinde glüten içerip içermediklerini açıkça gösteren etiketler bulunmalıdır.

Kanada
Kanada'da satılan tüm gıda ürünlerine yönelik etiketler, eğer glüten milyonda 20 parçadan daha yüksek bir seviyede mevcutsa, varlığını açıkça tanımlamalıdır.

Avrupa Birliği ve Birleşik Krallık
Avrupa Birliği'nde, bir restorandan alınan tüm hazır ambalajlı ve ambalajsız gıdalar, satıştan hemen önce paketlenmiş gıdalar veya kurumlarda sunulan ambalajsız gıdalar glütensiz ise tanımlanmalıdır. "Glutensiz", milyonda 20 parça veya daha az glüten olarak tanımlanır ve "çok düşük glüten", milyonda 100 parça veya daha az glüten olarak tanımlanır; yalnızca glüteni gidermek için işlenmiş tahıl içerikli gıdalar, etiketlerde "çok düşük glüten" ibaresini kullanabilir. Süt örneğinde olduğu gibi, benzer tüm yiyecekler doğal olarak glütensiz olduğunda, yiyeceklerin "glütensiz" olarak etiketlenmesine izin verilmez.

İçeriğinde glüten bulunan tüm yiyecekler, glüten AB'de tanınan 14 alerjenden biri olarak tanımlandığından buna göre etiketlenmelidir.

Amerika Birleşik Devletleri
Amerika Birleşik Devletleri'nde, bağımsız bir bileşen olarak eklenmedikçe, glüten etiketlerde listelenmez. Buğday veya diğer alerjenler, içerik satırından sonra listelenir. ABD Gıda ve İlaç İdaresi (FDA) tarihsel olarak glüteni " genel olarak güvenli tanınan " (GRAS) olarak sınıflandırmıştır. Ağustos 2013'te FDA, Ağustos 2014'te yürürlüğe giren nihai bir karar yayınladı ve gıdaların etiketlenmesinde gönüllü kullanım için "glütensiz" terimini, gıdada bulunan glüten miktarının milyonda 20 parçanın altında olduğu anlamına gelecek şekilde tanımladı.

Kaynakça

Beslenme
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar

Glüten


Tenili (gruz. ტენილი ყველი) je vrlo masni, vlaknasti sir koji se pravi od ovčjeg ili kravljeg mlijeka s visokim udjelom mliječnih masti. Proizvodi se u gruzijskim regijama Samche-Džavahetija i Kvemo Kartli .Nalazi se na UNESCO-ov popis svjetske baštine.

Način pripreme
Nakon što skuha skuta, dok ne postane mekana, savitljivu masu sira, proizvođač sira ručno razvlači u gomilu finih niti sličnih pređi. Zatim se ta sirasta pređa natopi u hladnoj, slanoj vodi i suši na stupu nekoliko sati do nekoliko dana. Proizvođač zatim umoči niti u vrhnje i utisne ih u glinene posude, pokrivajući sve krpom. Nakon nekoliko dana, okrenut će lonac tako da preostala voda procuri. Čuva se u hladnjaku ili na hladnom mjestu. U tim glinenim posudama tenili mogu odležati i do godinu dana. Konzumira se u vrlo posebnim prigodama. Upotreba sira tijekom obroka smatrala se znakom blagostanja, pokazujući materijalnu dobrobit obitelji. Ima ugodan, blag miris i gotovo začinjen, kiseli okus.

Izvori

Gruzijska kuhinja
Ovčji sirevi
Kravlji sirevi

Tenili


Mesajul de interes public sau anunțul de interes public este o înștiințare destinată publicului, fără implicații comerciale, care vizează evidențierea fenomenelor cele mai relevante, cu scopul de a influența modelul de comportament public și de a atrage atenția asupra posibilelor probleme de ordin social Cele mai vechi anunțuri de serviciu public (sub formă de imagini în mișcare) au fost făcute înainte și în timpul celui de-al doilea război mondial, atât în Marea Britanie, cât și în SUA.

Festivaluri și concursuri
IAA Responsibility Awards este un festival internațional anual de anunțuri de servicii publice, organizat de Asociația Internațională de Publicitate din 2008.

Note

Vezi și
 Propagandă
 Relații cu publicul

Mass-media
Publicitate

Mesaj de interes public


An Vriesea recurvata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Gaudichaud-Beaupré. An Vriesea recurvata in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea recurvata


Koyun Adaları Muharebesi, Kaptan-ı Derya Mezomorto Hüseyin Paşa komutasındaki Osmanlı Donanması'nın 9 Şubat 1695'te Venedik Cumhuriyeti Donanması ile Koyun Adaları önünde yaptığı deniz muharebesi. 1683-99 Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları içindeki Osmanlı-Venedik Savaşı'nın bir bölümüdür.

Muharebenin nedenleri
1683 yılında yapılan II. Viyana Kuşatması'nın başarısızlıkla sonuçlanmasından sonra Avrupa Devletleri Kutsal İttifak adı altında birleşerek Osmanlı Devleti'yle bir dizi savaşa giriştiler. Macaristan'ın Osmanlı Devleti'nin elinden çıkmasıyla  sonuçlanan Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları sırasında cesaret kazanan Venedik Cumhuriyeti Malta, Floransa ve Papalık Devleti donanmalarının da yardımıyla 21 Eylül 1694 günü Ege Denizi'nde Osmanlı Devleti'ne ait Sakız Adasını işgal etti.  Osmanlı padişahı II. Ahmet bu kayba çok önem vererek  Mezomorto Hüseyin Paşa'yı adayı geri almakla görevlendirdi.

Muharebenin gelişmesi
Mezomorto Hüseyin Paşa'nın komutasındaki Osmanlı donanması 9 Şubat 1695 tarihinde Karaburun Yarımadası açıklarında Zeno'nun komutasındaki Venedik donanmasıyla karşılaştı. Osmanlı zaferi ile sonuçlanan bu muharebe sayesinde Venedik donanmasının Ege Denizi üzerinde kurduğu baskı kaldırılmış ve Sakız Adası geri alınmıştır. 1694 yılında Sakız adasının işgali sırasında hastalığı ağırlaşmış olan Sultan II. Ahmet bu zaferi göremeyerek 6 Şubat 1695 tarihinde ölmüştür.

Muharebeye katılan gemilerin envanteri şöyledir:

Venedik Cumhuriyeti
Amiral Zeno komutasındaki donanma:

Stella Maris - battı
Rosa 60
San Lorenzo Giustinian 70/80
Leon Coronato - battı
Nettuno 50/60
Valor Coronato 54
San Domenico 60
Redentore del Mundo 70
Vittoria 50/60
San Nicolo 54
Sacra Lega 60
Drago Volante c.60 - battı
Fama Volante 50
Madonna della Salute 50
Venere Armata 52
Ercole Vittorioso 50/60
San Antonio di Padova c.50
Pace ed Abbondanza 50
San Giovanni Battista Piccolo c.50
San Vittorio 62 - hasar gördü
San Giovanni Battista Grande 60
5 kalyasa
21 kadırga

Osmanlı Devleti
Mezomorto Hüseyin Paşa komutasındaki donanma:

20 nakliye gemisi
24 kadırga
-2 nakliye gemisi hasar gördü

Ayrıca bakınız
 Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları
 1. Koyun Adaları Muharebesi

Dışsal kaynaklar
 Anderson,R.C. (2005 orj.1952), Naval wars in the Levant 1559-1853, Liverpool:Liverpool University Press ve Martino ISBN 1-57898-538-2.

Osmanlı-Venedik savaşları'nda muharebeler
Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları'nda muharebeler
Osmanlı İmparatorluğu'nun deniz muharebeleri
Venedik Cumhuriyeti'nin deniz muharebeleri
1695'te çatışmalar
Osmanlı donanması

Koyun Adaları Muharebesi


Sørfjorden er en dansk dokumentarfilm fra 1914.

Eksterne henvisninger

Dokumentariske optagelser
Danske film fra 1914

Sørfjorden (dokumentarfilm)


Alajuela () is a province of Costa Rica. It is located in the north-central part of the country, bordering Nicaragua to the north. It also borders the provinces of Heredia to the east, San José to the south, Puntarenas to the southwest and Guanacaste to the west. As of 2011, the province had a population of 885,571. Alajuela is composed of 16 cantons, which are divided into 111 districts. It covers an area of 9,757.53 square kilometers.

The provincial capital is Alajuela. Other large cities include Quesada, Aguas Zarcas, Naranjo, Zarcero, Orotina, Sarchí Norte, Upala, San Ramón, Grecia and Los Chiles.

Provincial history

Pre-Columbia and the arrival of the Spanish

Costa Rica has been inhabited for nearly 10,000 years, but little is known of its pre-Columbian history. Alajuela was occupied by several indigenous groups just before the arrival of the Spanish. Despite being between two major civilizations, indigenous groups sparsely populated the area. The Hueteres lived in the south of the territory, while the Botos, Guatusos, Tices and Catapas lived in the north. In the 15th century, most of the region of modern Alajuela was under the control of Garabito, an indigenous leader of whom little is known. Only the Botos, who lived in Alajuela's northern plains, resisted conquest until the early 1800s.

Starting in the 16th century, Spanish conquistadors arrived in the Central Valley from Guanacaste. The natives who survived epidemics and conquest were placed in the encomienda system of labor, which exploited natives and funneled money to the Spanish Crown. In 1574, the first reservation for natives was created at Santa Catalina, which today is the Canton of Mateo.

Founding Alajuela

Because land holdings in Cartago, the colonial capital of the region, were already controlled by large encomiendas, many settlers began moving west beginning in the mid-1600s. In 1657, Alajuela was mentioned for the first time in the writings of Juana de Vera y Sotomayor, a traveler who described an encomienda "on La Lajuela river." Before taking on the name of Alajuela, the area was known as Villahermosa.

Esteban Lorenzo de Tristán, Bishop of Nicaragua, Nicoya, and Costa Rica, tried organizing Catholic communities west of Heredia. In doing so, he inaugurated a small oratory to unite the scattered settlers. The oratory was centered in the village of "La Lajuela," between the Ciruelas and Alajuela rivers. Because of its creation, the city of Alajuela was officially founded on 12 October 1782. In 1790, the first official parish of Alajuela was established, led by the priest Manuel López del Corral. The creation of a parish brought more settlers to the region. Soon, they began moving further and further toward the edges of the Central Valley, founding Atenas in 1836, San Ramón in 1854, and Grecia in 1856. Soon, the cities of Naranjo, Zarcero, and Quesada were founded as well.

National independence

In 1823, during the First Costa Rican Civil War, Costa Rica was divided into two groups: the Imperialists, who were loyal to the First Mexican Empire, and the Republicans, who wanted independence. For the most part, Alajuela and San José fought against the coup staged by the Republicans in Heredia and Cartago. The Alajuelan side won, and Costa Rica left the Mexican Empire shortly before it dissolved. While Costa Rica was a member of the Federal Republic of Central America in the 1830s, the city of Alajuela was the nation's capital.

In 1831, Alajuelan folk hero Juan Santamaría was born. Santamaría was a peasant boy who volunteered as a drummer during the Campaign of 1856-1857. On 11 April 1856, Santamaría sacrificed himself to burn filibuster William Walker's stronghold at Santa Rosa, asking only that his mother be taken care of.

Settlement of the northern portion of Alajuela only began in earnest in the later half of the 19th century, and even so did not reach great proportions until the second half of the 20th century, owing largely to the difficult access. Much of the original colonization came from Nicaragua since numerous navigable rivers flow north from their origins in the cordilleras and empty into either Lake Nicaragua or the San Juan River. By 1850, the province had a population of approximately 15,540.

20th century

On 16 February 1921, Pope Benedict XV issued a papal bull that reorganized Alajuela into an Ecclesiastic Province run by the incumbents of new two new positions: the Archbishop of Alajuela, and the Apostolic Vicar of Limón.

A seminal event in Alajuela's history was the 1968 eruption of Volcán Arenal. Residents previously referred to it as Mount Arenal. In the years before the eruption, residents reported rises in the temperature of ground water and small tremors. Beginning on 28 July 1969, residents of surrounding towns reported constant tremors. The eruptions began on 29 July, spewing ash into the neighboring provinces and launching boulders into the sky. The initial explosions were so strong that three craters were instantaneously created. The cities of Tabacón, Pueblo Nuevo and San Luís were buried, killing 87 people. Crops were destroyed and livestock were killed.

In 1979, Lake Arenal was created as the result of the construction of a hydroelectric dam by the Instituto Costarricense de Electricidad, Costa Rica's national electric company. The old cities of Tabacón and Tonadora were submerged, and residents moved to the new city of Tabacón at its current location, although the steeple of the church can still be seen. The dam produces 17% of the country's electricity.

Geography

The province is located in the North Central Plains and borders Nicaragua (Departamento de Rivas, Departamento del Río San Juan) to the north and the Costa Rican provinces of Heredia to the east, San José to the south, and Guanacaste to the west. Alajuela's San Carlos (canton) is larger than the provinces of Heredia and Cartago. It is the largest canton in Costa Rica, taking up 34.32% of the provincial territory and 6.55% of the national territory.

Mountains

The Central Mountain Range (Cordillera Central de Costa Rica) passes through the province's borders, as do the Tilarán and Guanacaste ranges. This province is also home to the two most active Costa Rican Volcanoes: Poás Volcano and the Arenal Volcano.

Rivers

In the northern plains, the San Carlos and Frío rivers drain to the San Juan River basin that separates Nicaragua and Costa Rica. The Tárcoles River, which flows to the Gulf of Nicoya, is known for its crocodile population.

Waterfalls

 |Cataratas del Toro

 |La Paz

 |La fortuna

 |Los chorros

Environment

Although there are several ecosystems in the province. Two distinct divisions are the Llanuras del Norte (Northern Plains) and the Central Valley highlands. The Llanuras del Norte stretch across several provinces while the Central Valley highlands encompass the middle region of the country. Alajuela's natural environment is one of the primary motivators for tourists coming to the country.

Flora and fauna

Costa Rica is a biodiversity hotspot and Alajuela is no exception. Thousands of species are native to the province.

Nearly a third of the country's 1,400 types of orchids can be found in the Monteverde Cloud Forest Reserve, which straddles the border between Alajuela and Guanacaste.

Birds such as the quetzal, scarlet macaw, hummingbird, woodpecker, kingfisher, toucan, and three-wattled bellbird are native to Alajuela. There are many species of bats as well, like the spectral bat, Honduran white bat, and the thumbless bat. Many species of insects, including butterflies and moths are native to Alajuela. Because of this, The Butterfly Farm in La Garita was established to further scientific research into the different species.

The white-headed capuchin is native to the forests of the province, as is the mantled howler. Other mammals native to Alajuela include Baird's tapir, the giant anteater, the silky anteater, margays, ocelots, and other wild cats. Jaguars, while rarely seen, also inhabit the province's national parks. Deer are native to the highlands as well as the Northern Plains.

Machaca and bass are two fish found throughout the province. In addition, there are many other species of invertebrates, and amphibians.

Climate

Temperature extremes in Alajuela range from 36.6 Fahrenheit (2.6 Celsius) to 95.6 Fahrenheit (35.2 Celsius). The year is generally split into two periods: the dry season, or summer, which goes from December to April, and the rainy season, or winter, which goes from May until November. The winter corresponds with the Atlantic hurricane season, so rain can be a daily part of Alajuelan life. The highlands and the Northern Plains can very greatly in terms of temperature, and precipitation.

Economy

Agriculture

The base of the Alajuela's economy remains agricultural production. In the southern highlands of the province, tropical ornamentals, coffee, tubers, and green vegetables are the major crops. Toward the north and northeast, rice, corn, pineapple, bananas, and sugarcane are important crops. Alajuela ranks first nationwide in national coffee production and national sugar cane production. Many of the agricultural products are exported overseas.

This region has large pastoral areas, especially in the San Carlos area, where there is a significant cattle ranching sector. The cattle industry has spawned production in leather products, milk and dairy products, as well as beef production. The municipality of Upala serves as a supply center for cattle ranchers in the north of the province. Naranjo, so named because "naranjo" means orange in Spanish, produces oranges largely for domestic consumption. For a short time in the 1800s, tobacco was a cash crop in the Palmares region, although its production has dropped. There is growing small-scale organic farming industry in Alajuela.

Industry and commerce
In recent years, Alajuela has attracted many export-orientated manufacturing companies, especially within the free trade zones around the municipality of Alajuela. Free trade zones include Coyol, Saret, Montecillos, and Bes, among others. Alajuela's free trade zones are mostly industrial in nature. The increase in manufacturing, which began in earnest in 2004, has created strains on the province's infrastructure, including water distribution, transportation density, and electric output. When a hydroelectric plant was constructed in Grecia in 2012, construction upstarts doubled within two months. Industry-related construction accounted for the largest growth. Major companies in these zones include medical equipment manufacturers like Allergan, Baxter, Hospira, and Boston Scientific.

Costa Rican lactate conglomerate Dos Pinos is headquartered in Alajuela. Cooperativa de Productores de Leche Dos Pinos exports products throughout Latin America and began exporting to China in 2013. Bebidas Florida, a drink manufacturer with a license to bottle Coca-Cola products, is also headquartered in Alajuela. Other businesses in the province include a butterfly egg and larvae exporter.

Several major banks are headquartered in the Alajuela province, including Grupo Mutual Alajuela, and the Costa Rican branches of Scotiabank, HSBC, Banco Cathay, and Citibank. Grupo Mutual Alajuela maintains a secure banking center in the province. There is a large, modern mall in Alajuela located close to the Juan Santamaría International Airport where many international brands maintain branches. Another mall is being constructed by a Honduran construction firm.

Tourism

Alajuela has a well-developed tourist sector throughout the province. Tourism is promoted by the Instituto Costarricense de Turismo (ICT) (Costa Rican Tourism Institute), although some Alajuelan politicians would like to see a separate bureau for Alajuela. Alajuela has various national parks including Poás Volcano National Park, Arenal Volcano National Park, Rincón de la Vieja Volcano National Park, Juan Castro Blanco National Park, Los Ángeles Cloud Forest, and Caño Negro Wildlife Refuge, as well as other reserves and protected areas.

Some of the province's tourist industry is centered on the area around La Fortuna, a small town at the base of Arenal Volcano. There, tourists can visit Arenal Eco Zoo, hot spring resorts, tour a large lake below the volcano, go fishing, and visit nature reserves. The Tabacón hot springs, which reach temperatures up to 37 degrees Celsius (98.6 degrees Fahrenheit), are a popular destination for national and international tourists.

Other tourist centers in Alajuela include La Marina Wildlife Rescue Center, Zarcero, a town known for its public topiary garden. Starting in the 1960s, gardener Evangelisto Blanco began transforming the bushes and cypress trees in Francisco Alvarado Park in the center of town. The town maintains Blanco's tradition and is now an attraction. In Sarchí, national and international tourists can visit the country's traditional artisan shops. Geometrically painted oxcarts, furniture, and other crafts are some of the artisanal products built in Sarchí. In the municipality of Palmares, there is a large festival every January. The festival has been going on since 1987 and has live music, horse parades, and other traditional events that attract nearly 20,000 visitors each year. Many visitors and businesses go to San Carlos in April each year for an annual cattle market. Grecia is a common stop for tourists traveling from the Central Valley to the Pacific Coast because of El Mundo de los Serpientes (The World of Snakes), a snake zoo and breeding center founded in 1994.

The municipality of Alajuela is also a major tourist attraction. In the center of the city is a centuries-old cathedral with a plaza where mangoes regularly fall from the trees. Known as "The City of Mangoes," there is a mango festival each June. Next to the plaza, there is a museum dedicated to folk hero Juan Santamaría. This museum is located within the old Alajuela Prison building and as of 1999 encompasses the old city armory, both of which are buildings constructed in the second half of the 19th century. One wing of that museum revives the history behind the Battle of Santa Rosa between Costa Rica and American filibusterer William Walker in 1856, while other sections feature relics and displays from around the country. The museum also portrays the local culture, dedicating a section to local artisans and their works, and public theater events such as plays and lectures.

In La Garita and La Guacima, west of the municipality of Alajuela, there are many attractions. The Rescate Wildlife Rescue Center (formerly Rescate Animal Zoo Ave), established in 1990, is a bird rehabilitation and breeding center where visitors can view and learn about rare birds. There is also the Botanical Orchid Garden which houses dozens of species of orchids as well as other plants native to the region. The Butterfly Farm in La Guacima is another tourist attraction that also exports butterfly eggs and species to scientists and researchers around the world. A popular destination on weekends, many Costa Ricans travel to this region to buy stone ornaments and decorative plants.

Culture and people

Literature

Alajuela takes a central place in Costa Rica's literary tradition, evidenced by the numerous authors raised in the country and commitment to public libraries. There are 14 public libraries Alajuela, more than any other province in the country. The University of Costa Rica maintains children's literature outreach centers primarily in Alajuela, in Grecia, San Ramón, Naranjo, Palmares and Zarcero. The municipality of Alajuela frequent holds storytelling contests and festivals, as well.

Because of its rich literary tradition, San Ramón is often called "la tierra de las poetas" ("land of poets"). Many poets and authors were born in the San Ramón area, including José Joaquín Salas Pérez, Carlomagno Araya, Ema Gamboa, and Feliz Ángel Salas. San Ramón's favorite son is often listed as Lisímaco Chavarría. Born in 1878, Chavarría's romantic and naturalist poetry brought him into correspondence with many well-known Latin American authors, such as Rubén Darío, José Enrique Rodó and Joaquín García Monge. Born in 1915, author and naturalist illustrator Rafael Lucas Rodríguez was a pioneering biologist in the country. He wrote numerous articles and books, as well as illustrative tracts of Costa Rican flora. Author Fernando Contreras Castro, also born and raised in San Ramón, is an internationally recognized author writing in what is described as the "urban generation" style. Contreras teaches literature at the University of Costa Rica.

Social realist Fabián Dobles grew up in Atenas. Dobles' work concentrates on the plight of the poor in Costa Rica. Dobles, a member of the Popular Vanguard Party, later spent time in prison for his political beliefs. Author Carlos Luis Fallas was born and educated in Alajuela. Fallas' most well-known work, "Mamita Yunai," was based on his time working on a banana plantation. Historian and journalist Ángela Ulibarri lives in Ciudad Quesada. Contemporary playwright Jorge Arroyo also grew up in Alajuela. His work has been staged in half-a-dozen countries.

Indigenous peoples

Most of the indigenous tribes of Alajuela were killed during Spanish colonization, although the Botos held out until the mid-1800s. Today, the Maleku are one of the only indigenous tribes left from the Spanish colonial period. Their reserve is in northern Alajuela, an hour north of La Fortuna at San Rafael de Guatuso. There are three Maleku villages near Guatuso: Palenque Sol, Palenque Tonjibe, and Palenque Margarita, where residents subsist largely from the tourist economy.

Education

There are many higher-level educational centers in the province. The most well-known is Universidad Técnica Nacional de Costa Rica (UTN) (Technical University of Costa Rica). UTN was founded in 2008 as the result of the merger of several colleges. It is the fifth public university in the country and maintains five campuses, including three in Alajuela at San Carlos, Atenas, and close to the municipality of Alajuela. The Instituto Centroamericano de Administración de Empresas (INCAE) (Central American Institute for Business Administration) has a campus in La Garita. INCAE was founded with the help of US during the Cold War with the intention of promoting business education in Central America. The Universidad Adventista de Centroamérica (UAC) (Central American Adventist University) is a private Adventist university in Ceiba. The Universidad Santa Lucía (Santa Lucia University) has a campus in the municipality of Alajuela and San Carlos. San Carlos also has a branch of the Costa Rica Institute of Technology. Founded in 1995, the Universidad de Ciencias Empresariales (UCEM) Business Science University is also located in the municipality of Alajuela. In addition, there are other higher learning centers with campuses in Costa Rica, such as the Colegio Universitario Boston (Boston University College), which is not associated with Boston University, and the National Learning Institute (INA).

Architecture and public art

Alajuela has a rich and diverse architectural history, reflected in the variety of different styles of churches, schools, houses, and public works projects.

The municipality of Grecia is home to the Iglesia de la Nuestra Señora de las Mercedes (Our Lady of Mercy Church), a church constructed almost entirely of sheet metal. The sheet metal was bought by local investors and shipped from Belgium. Today, it is painted dark red. The province is home to many of Costa Rica's historic churches, including the gothic church in Sarchí, the neo-classical church of Nuestra Señora de las Piedades (Our Lady of Piety) in Naranjo, the neo-classical church of Templo San José in the municipality of Alajuela, and the wooden church in Venecia. At the beginning of the 1900s, an attempt was made to build a church and monument near the top of Cerro Espíritu Santo (Holy Spirit Mountain) outside of San Miguel de Naranjo. The church was never completed because of frequent tremors and problems financing its construction. Today, the partially constructed church and amphitheater is a popular tourist stop on the way toward Volcán Arenal.

Several schools in the province are also national monuments, including the art deco Escuela Jorge Washington in San Ramón built in 1931, the neo classical Escuela Pedro Aguirre Cerda in Poas, and the neo-colonial Escuela de Hacienda Vieja. The Escuela Central (Central School) of Atenas is national monument, built of galvanized steel. It is an art deco design that was built in first half of the 20th century.

In the municipality of Alajuela, there are three well-known churches. The Ermita de la Concepción en El Llano (The Hermitage of Plains Conception) is one of the only remaining adobe and cane churches left in the country. Built in 1881, a project for its restoration began in 2000. The current site of the Central Cathedral of Alajuela was first blessed as a church in 1790. It was expanded in 1813, but replaced with the current Cathedral between 1854 and 1863, designed by Francisco Kurtze. In 1888, the red cupola was added based on designs from Swiss architect Gustavo Casallini, giving the Central Cathedral its distinctive look.

Also in the municipality are several other buildings from the 1800s, built in neo-classical style. They are directly off the central plaza, including the Antigua Carcel (Old Prison), Antigua Gobernación (Old Capital), Templo Metodista "El Mesías" ("Messiah" Methodist Temple), Antiguo Cuartel (Old Barracks), and the neo-classical Antiguo Instituto de Alajuela y Salón de Actos (Old Alajuelan Government Building). Iglesia de la Agonía, built in 1825, is an adobe colonial church with white Spanish style brickwork. The art deco Escuela Ascensión Esquivel Ibarra and Hospital San Rafael are also within the municipality.

The Puente de Las Damas (Ladies' Bridge) built in 1844, is another national monument in Atenas. Stories differ on the origin of the name. According to many people, construction was organized by well-known "high society" women, including the widow of former head-of-state Manuel Fernández Chacón, Dolores Oreamuno. Other sources claim the name comes from the nearby planting of cestrum nocturnum, which is often called "lady of the night" in Spanish. In 1853, German traveler Wilhelm Marr commented that the bridge was a "spectacular mix of nature and art." Reconstructed, the bridge still stands on the old highway to Puntarenas, providing an avenue for farmers to transport coffee to the Pacific coast, as it did in the past. Outside of Grecia, El Puente de Piedra (the Stone Footbridge) has given rise to so many folk-tales and legends that it is also a national monument. It is a natural formation that has been complemented to allow visitors to traverse across.

There are many examples of public art in the province. Several statues dedicated to national hero Juan Santamaría. The most famous is the municipality of Alajuela, which was supported and originally financed by the Legislative Assembly of Costa Rica. Funding for the statue was first approved in 1887 and it was built by Aristide Croisy, a French sculptor. The statue and the two cannons next to it were installed in 1891. Nicaraguan poet Rubén Darío's poem, "¡Bronce al soldado Juan!" was inspired by the statue. Also in the municipality are statues dedicated to Próspero Fernández Oreamuno, José Joaquín Mora Porras, León Fernández Bonilla, Miguel Obregón Lizano, Juan Manuel Meoño Herrera, Santiago Crespo Calvo (outside the Santiago Crespo Retirement Home), and Francisco de Paula Pereira Matamoros. Opposite the airport is the Farmer's Park, where the Monumento al Agricultor (Farmer's Monument) is located. It was vandalized in 2014, but quickly restored. In addition, there are numerous murals throughout the urban centers of Alajuela, including César Valverde Vega's in the Clínica de Alajuela.

Sarchí is home to the world's largest ox cart. It is displayed in the central park.

Architect Ibo Bonilla was born in Sarchí. Bonilla designed the Latin American of Science and Technology University (ULACIT), and the Ibero American Hospital, among other projects. In addition, Bonilla remodeled the Central Bank of Costa Rica, the International Bank of Costa Rica, and many cultural spots in San José, including the Pre-Columbian Gold Museum.

Sport

The municipality of Alajuela is home to the Liga Deportiva Alajuelense, one of Costa Rica's most successful soccer clubs. La Liga was founded in 1919 and became a founding member of the Liga Nacional de Fútbol (National Football League) two years later. Between 1928 and 2018, La Liga won 29 national championships. La Liga plays at the Alejandro Morera Soto Stadium, which has served as a national stadium and seats 18,000 spectators.

Frequent Costa Rica First Division teams in the province include Asociación Deportiva Carmelita which won the national championship in 1961, A.D. San Carlos, and Asociación Deportiva Ramonense. Other teams include Municipal Grecia, Selección de Cacao, Municipal Santa Ana, Sarchí, Selección de Canoas, Higuiteña, Upala (Guatuso), and COFUTPA Palmarés. Club Deportivo Alajuela Junior existed between 1933 and 1936.

Bullfighting in Costa Rica is less dangerous for animals than in other parts of the world, and Alajuela is no exception. Every January in Palmares, bullfighting is the center of the city's annual festival. In 2013, an amateur rodeo clown was killed while trying to annoy the bulls in the Palmares bullfighting ring. The speedway track in La Guacima is often the site of such bullfighting events. Other smaller events are staged at festivals throughout the province.

Infrastructure

Transportation

Costa Rica's busiest airport is located in southern Alajuela. The Aeropuerto Internacional Juan Santamaría (Juan Santamaría International Airport) is the second busiest airport in Central America. There are other local airports in La Fortuna, Los Chiles, and Upala.

The major cities in Alajuela are connected by asphalted roads, be they highways or secondary. The General Cañas Highway connects the municipality of Alajuela to San José and was the subject of national ridicule when a sink hole temporarily closed it in 2012, causing enormous traffic problems throughout the metropolitan region. The Colon of Mora to Orotina connects Orotina to San José. The Pan-American Highway runs through the province.

In 1926, Alajuela was the scene of one of the worst railroad disasters in history. High above the Virilla River, a train carrying pilgrims to the Virgen de los Angeles derailed, killing 248 passengers and injuring a further 93. Two of Alajuela's defunct railroad stations are classified as national monuments: the Estación del Ferrocarril al Pacífico (Pacific Railroad Station) in Orotina and the Antigua Estación del Ferrocarril en Río Grande (Old Río Grande Railroad Station) in Atenas. Río Grande's railroad bridge is also a national monument.

President José María Figueres Olsen closed the rail transportation system following damage during an earthquake and external pressure to liberalize the nation's resources; however, work is underway to reopen the rails. The Instituto Costarricense de Ferrocarriles (INCOFER) (Costa Rican Railroad Institute) is working to reopen the terminals and rails that link Alajuela and the other cities in the Central Valley. It is scheduled to open in 2014. In 2012, a proposal was made to build a train from Alajuela to Cartago but the project never got underway and was eventually scrapped.

Health services

The entire province is serviced through the Caja Costarricense del Seguro Social (Caja) (Costa Rican Department of Social Insurance). Cities and towns of significant size have Equipos Básicos de Atención Integral en Salud (EBAIS) (Basic Medical Attention Center) facilities. In addition, one of Costa Rica's largest hospitals, Hospital San Rafael, is in the municipality of Alajuela. Grecia is home to the Hospital San Francisco de Asís, built in 1858 by Ramón Quesada. Hospital Los Chiles is the northernmost hospital in the country. The old hospital in Quesada, built in the first half of the 20th century and no longer in use, is a national monument.

Other public services

Like the rest of the country, nearly half of the water services are provided by the Instituto Costarricense de Acueductos y Alcantarillados (AyA) (Costa Rican Institute of Aqueducts and Sewers). Water service did not arrive to the northern city of Upala until 1976, but it was recently bolstered in the northern cantons of Los Chiles, La Urruca, and Coquitales.

National trash collection is governed by the 8839 Law (Gestión Integral de Residuos Sólidos). The municipalities of Alajuela, Atenas, Grecia, Naranjo, Palmares, Poás, and San Ramón have collective trash removal services.

Electricity did not arrive in the northern part of the province until the 1978. Grecia is home to a new hydroelectric plant, constructed in 2012. The hydroelectric dam at Lake Arenal generates between 12% and 17% of the country's electricity. There are a growing number of wind turbines that generate electricity in the province, including a plant at Tierras Morenas.

Political divisions
Alajuela has 16 cantons.

Canton (Head city)
 Alajuela (Alajuela)
 San Ramón (San Ramón)
 Grecia (Grecia)
 San Mateo (San Mateo)
 Atenas (Atenas)
 Naranjo (Naranjo)
 Palmares (Palmares)
 Poás (San Pedro de Poás)
 Orotina (Orotina)
 San Carlos (Quesada)
 Zarcero (Zarcero)
 Sarchí (Sarchí Norte)
 Upala (Upala)
 Los Chiles (Los Chiles)
 Guatuso (San Rafael)
 Río Cuarto (Río Cuarto)

Notable residents

 Gabriela Traña, Olympic marathon runner
 Alejandro Morera Soto – Barcelona soccer player
 Juan Santamaría – hero of 1856
 Ibo Bonilla Oconitrillo, sculptor, architect, and teacher
 Julio Acosta García, 24th President of Costa Rica
 Anastasio Alfaro, zoologist, geologist, genealogist and explorer
 Fernando Contreras Castro, Novelist
 León Cortés Castro, 28th President of Costa Rica
 Carlos Luis Fallas, writer and Communist leader
 Rafael Lucas Rodríguez, biologist, botanist and artist
 José Figueres Ferrer, first president of the new republic
 Juan Alfaro Ruiz, hero of 1856
 Edgar Zúñiga, sculptor
 Gustavo Solórzano Alfaro, poet, essayist, editor and teacher
 Lisimaco Chavarria, poet, "favorite son" of San Ramon
 Grecia, the first toucan to receive a prosthetic beak.

Gallery

References

External links

Provinces of Costa Rica

Alajuela Province


مصباح ثنائي باعث للضوء  هو أحد أنواع المصابيح الكهربائية التي تنتج الضوء باستخدام واحد أو أكثر من الثنائيات الباعثة للضوء (LEDs). تتمتع مصابيح LED بعمر أطول بكثير من المصابيح المتوهجة المكافئة، وهي أكثر فعالية بكثير من معظم المصابيح الفلورية.

مراجع

اختراعات أمريكية
اختراعات عربية
اختراعات مصرية
اختراعات يابانية
صمام ثنائي باعث للضوء
مصابيح

مصباح ثنائي باعث للضوء


Olaylar
 Augustus ölümcül bir biçimde hastalanınca imparatorluğun yeniden bir kaos içine düşme tehlikesi baş gösterdi, aralarında Tiberius ve kardeşi Drusus'un da bulunduğu birkaç olası varis seçildi.

Doğumlar

Ölümler

MÖ 26


Papua Yeni Gine (, , ), resmî adıyla Papua Yeni Gine Bağımsız Devleti, Okyanusya'da Yeni Gine adasının doğu yarısı ile Melanezya'daki civar adaları kapsayan bir ülkedir. Yeni Gine adasının batı kısmı ise Endonezya'ya aittir ve sadece Endonezya ile kara sınırı bulunur. Güneyinde Avustralya bulunur. 462.840 km²'lik yüzölçümüyle en büyük üçüncü ada ülkesidir. Başkenti adanın güneydoğu kıyısındaki Port Moresby'dir.

1884'ten beri dış güçler tarafından yönetilen Papua Yeni Gine, I. Dünya Savaşı'ndan itibaren 60 yıl boyunca Avustralya'nın kontrolünde kalmıştır. Bağımsızlığını 1975'te kazanan ülke, III. Charles'ın kral kabul edildiği bir İngiliz Milletler Topluluğu bölgesi olmuştur.

Papua Yeni Gine kültürel bakımdan dünyanın en çeşitli ülkelerinden biridir. Dünyada en çok dil konuşulan ülkedir. Ülkede bilinen 851 dil vardır, bunların 11'inin konuşanı kalmamıştır. 8 milyonluk nüfusun çoğu yine diller kadar çeşitlilik gösteren yerel yaşam tarzlarını sürdürmektedir. 2019 itibarıyla nüfusun yalnızca %13,25'i kentlerde yaşamaktadır, bu da Papua Yeni Gine'yi dünyanın en kırsal ülkesi yapmaktadır. Papua Yeni Gine hem coğrafi hem de kültürel açıdan en az keşfedilmiş ülkelerindendir. Ülkede halen dış dünyayla temas kurmamış (izole) toplulukların varlığı bilinmektedir. Ayrıca araştırmacılar adanın iç kesimlerinde keşfedilmemiş birçok bitki ve hayvan türünün bulunduğunu düşünmektedir.

Ülke, Uluslararası Para Fonu tarafından gelişmekte olan ülke olarak sınıflandırılmaktadır. Nüfusun %40'ının kendi kendine yeterli doğal yaşam tarzlarını sürdürdüğünden küresel ekonomik sistemle hiçbir bağı yoktur. Halkın çoğu geçimlik tarıma dayalı geleneksel topluluklarda yaşamaktadır. Bu topluluklar geleneksel dinlerini ilköğretim gibi modern uygulamalarla birleştirmişlerdir. Geleneksel cemiyet ve kabileler Papua Yeni Gine Anayasası'nda yer alan "geleneksel köyler ve toplulukların Papua Yeni Gine toplumunun yaşayan öğeleri olarak kalması" dileğiyle resmen tanınmış ve güvence altına alınmıştır. Papua Yeni Gine 1976'dan beri Güneydoğu Asya Uluslar Birliği'nin (ASEAN) gözlemci üyesidir ve tam üye olmak için başvuruda bulunmuştur. Ülke; Pasifik Topluluğu, Pasifik Adaları Forumu ve İngiliz Milletler Topluluğu üyesidir.
Negara Persatuan Republik Papua Barat.
https://www.facebook.com/100064371685211/posts/702647675224282/
Republik Papua Barat
https://www.facebook.com/100090429682029/posts/255837140773940/?app=fbl
PERBATASAN.
Nederlands New Guinea Vs Papua New Guinea.
https://www.facebook.com/100082818100415/posts/303270459110222/
Kapal Nabi Nuh.
Satu Pulau
https://www.facebook.com/100044561550831/posts/871462901015754/?app=fbl
Dua Negara
Dua Pemerintah.
https://www.facebook.com/100064975200317/posts/714578827384618/?app=fbl
Satu Keluharga Besar Black Melanesia.
https://www.facebook.com/61551201986221/posts/122113072970040066/?app=fbl
Melayu Adalah Tenaga Kerja Yang Hadir Di Seluruh Tanah Air West Papua Untuk Cari Uang.
Melayu Bukan Pemilik Tanah #Melanesia.
https://www.facebook.com/61551201986221/posts/122113037390040066/?app=fbl
Bersama Partai #NB #OPM #RPB #NPRPB #ULMWP #IPWP #ILWP #MSG #FIP #FWPC #KNPB #PRP #AMP #KNPI #DPRP #MPRP #KNRP #KKRPB #TPNPB #TNPB #PNPB #AWP #WPA #WPP #BIN #INTELIJEN Nederlands New Guinea.
https://www.facebook.com/61551201986221/posts/122113037390040066/?app=fbl
Pelangkaran Ham Masih Di Lakukan Oleh Negara Indonesia Bersama Militer Indonesia.
 https://www.facebook.com/100064381045972/posts/705662851589743/?app=fbl

Catatan Khusus;
Mr. Sony Esau Mbisikmbo.S.Kom Independent The Christian And Misionary Aliance Hitadipa West Papua Melanesia Australasia Nederlands New Guinea. Pendiri Negara Persatuan Republik Papua Barat.
https://www.facebook.com/61551201986221/posts/122113072970040066/?app=fbl
Arti Dari Kapal Nabi Nuh Adalah;
1. Air Artinya Militer.
2. Kapal Artinya Tanah.
3. Orang Barat Membawah Alat-Alat Untuk Menentukan Nasip Bangsa Papua Barat Lepas Dari Sistem Indonesia, Namun Di Angkut Semua Alat Ke Jawa Dan Orang Barat Di Usir Dari Seluruh Tanah Air West Papua Sorong Merauke.
Sampai Detik ini Melayu Sabang Aceh Sampai Maluku Menintas Bangsa Papua Barat.
https://www.facebook.com/100044561550831/posts/871462901015754/?app=fbl
Walaupun Kami Sudah Merebut Kedahulatan Negara Persatuan Republik Papua Barat. Di Singkat Republik Papua Barat.
https://www.facebook.com/100063584560536/posts/pfbid0EpcPBezqkrLMrEQDDgpN29cyqJrccr71zQeArWb4d8TKJK8hDXLkdRzaBPYeg3rgl/?app=fbl
Akhir Kata Dari Semua Yang Di Dengar Adalah Takutlah Tuhan Allah Pencipta Langit Dan Bumi Serta Ikuti Aturan Negara Persatuan Republik Papua Barat Sesuai Lembaga Agama Adat Negara Ham Di Seluruh Tanah Air.

Tarih
Arkeolojik kanıtlar, ilk insanların Papua Yeni Gine'ye yaklaşık 47.000 yıl önce ulaştıklarını göstermektedir. Papua Yeni Gine'ye göç eden ilk modern insanların kökenleri Afrika dışındandır ve Asya ve Avrupa'dan genetik olarak bağımsızdır. Tarımda yaklaşık 10.000 yıl önce, Doğu Asya ve Amerika'yla aynı zamanlarda benzer ve bağımsız gelişmelerle, ülkenin merkezindeki dağlık bölgelerde başlamıştır.

Bölgeye Avrupalıların ilk gelişleri 16. yüzyıla rastlar. 1526 yılında Portekizli Jorge de Meneses Yeni Gine Adasına gelen ilk Avrupalıdır. Meneses Adanın kuzey kıyılarına Malay dilinde "kıvırcık saçlı" anlamına gelen "Ilhas dos Popuas" adını verdi. 1545 yılında bölgenin insanlarının, Afrika Gine'si Kıyısı insanlarına çok benzediğini görerek, adanın ismini Yeni Gine olarak değiştirdi. Bundan sonra bölgeye sırasıyla, İspanyollar, İskoçlar, İngilizler ve Fransızlar geldi.

1884 yılında İngilizler adanın güney yarısını, Almanlar ise kuzey kıyılarını işgal etti. Daha sonra bu bölgeler Birinci Dünya Savaşı'nın tesiriyle, Avustralya'ya bırakılmak zorunda kaldı. 1920 yılında Milletler Cemiyeti adayı manda altına soktu. İkinci Dünya Savaşı esnasında kuzey kıyıları Japonya işgali altına girdi. Yeni Gine Seferi (1942-1945) İkinci Dünya Savaşı'nın en önemli askeri seferlerinden biriydi. Yaklaşık 216,000 Japon, Avustralya ve ABD askeri, denizcileri ve havacıları, Yeni Gine seferi sırasında öldü. Japonların yenilmesinden sonra bölge, 1949'da Milletler Cemiyeti tarafından Avustralya idâresine verildi. Daha sonra 1973'te kendi kendini yönetme hakkını elde etti. Papua Yeni Gine nihâyet 1975'te bağımsız oldu. Michael T. Somare ülkenin ilk başkanı olarak 1988'e kadar görevde kaldı. 1988 seçimlerini kazanan Rabbie Namalin, 1992'ye kadar başbakanlık vazifesine devam etti. 1992 seçimlerini kazanan Paias Wingti yeni hükûmeti kurdu.

Coğrafya

Papua Yeni Gine, Yeni Gine Adasının doğu kısmı, Bismarck Takımadaları ve diğer birçok alçak mercan adalarından ibârettir. Yüzölçümü yaklaşık olarak 462.840 km2'dir. Ülkenin büyük bir bölümü İrian Jaya'ya kadar uzanan dağ silsilesiyle örtülüdür. Bölgede Vitiaz Boğazı boyunca Bismarck Takımadasına kadar volkanik bir dağ grubu vardır. Bunlardan güneydoğuda kalan Lamington Dağı 1951'de çok şiddetli bir püskürme ve patlama göstermiştir.

En yüksek bölge 4509 m'lik Wilhelm Dağıdır. Ülkenin başlıca nehirleri; Fly, Kikori, Purari, Sepik, Ramu ve Murkham'dır. Papua Yeni Gine'yi meydana getiren belli başlı volkanik olmayan adalar ise şöyle: D'Entrecasteaux Grubu, Louisrade Takımadası, Trobriand Adaları ve Woodlark'tır. Bunlardan başka Yeni İrlanda, Yeni İngiltere, Manu ve Bougahville volkanik olan adalardır. Diğer küçük adalar umûmiyetle mercan resiflerinden (kayalık, döküntü) ve mercan adalarından (atol) meydana gelmiştir.

İklim

Papua Yeni Gine ekvatorun yaklaşık 10° altında yer alır. Bu yüzden birbirine yakın iki dönence bölgesinin içerisinde olup, iki mevsimli genel olarak sıcak ve nemli bir iklimin tesirindedir. Mayıs-Aralık aylarında şiddetli güneydoğu rüzgârları bölgeye yağmur ve nispeten serin bir ortam getirir. Ocak-Nisan aylarında ise kuzeybatı rüzgârları aşırı sıcaklıkları ve şiddetli yağışları beraberinde getirir. Ortalama aylık sıcaklık Haziran ayında 25 °C ve Aralık-Ocak aylarında 28 °C civarındadır. Yağışlar, kıyı ve dağlık bölgelerde, yıllık ortalama 2540 mm civarı ve üzerindedir.

Ekoloji
Ülkenin %70'ine yakın bir bölümü yüksekliği fazla olan adalarla ve tropikal ormanlarla kaplıdır. Şiddetli yağışlar ormanların çok sık olmasına yol açmış ve buna mukâbil tarıma müsâit toprakların azalmasına sebebiyet vermiştir. Ormanlardaki ağaçlar çok çeşitlidir. Genellikle yüksek bölgelerde daha çok meşe, kayın (ak gürgen), funda ve kozalaklı ağaçlar yetişir. Papua Yeni Gine'nin hayvanları hemen hemen Avustralya'nınki ile aynıdır. Keseli hayvanlar çoğunluğu teşkil eder. Ayrıca birçok cinste sürüngene her tarafta sık rastlanır. Ülkede çeşitli cinste kuş mevcuttur. Her biri birbirinden farklı, rengârenk kuşlar ülke ormanlarının en ilgi çeken hayvanlarıdır. Bunların arasında hiç şüphesiz devekuşu ve papağanın ayrı bir yeri vardır.

Papua Yeni Gine, biyolojik çeşitlilik açısından dünyanın en zengin kabul edilen bölgesinde yer alır. 'Mercan Üçgeni' adı verilen bu bölge Filipinler, Endonezya ve Malezya arasında bulunur. Son 10 yıl içinde, Papua Yeni Gine'yi çevreleyen okyanuslarda aralarında papaz balığının da (Chrysiptera cymatilis) olduğu yeni 33 balık türü keşfedildi. Görünüşüyle görenleri etkileyen mavi papaz balığı, Yeni Gine'nin hiç bozulmamış kayalıklarına sahip Milne Körfezi'nde tespit edildi.

Nüfus yapısı

Yaklaşık olarak ülkenin nüfusu 5.887.000 kişidir. Nüfus yoğunluğu ise 77 civarındadır. Bunun %13,5'i şehirlerde yaşamaktadır. Yıllık nüfus artışı %2,7'dir.

Papua Yeni Gine insanlarının %90'ı esas adada yaşarlar. Çoğunluğu kıyı bölgelerde ve başşehir Port Moresby'da oturur. Diğer önemli şehirleri; Lae, Samarai, Goroka ve Modang'dır. Diğer adalar üzerinde kurulu şehirleri ise Rabaul, Yeni İngiltere ve Arawa Bougainville Adası üzerindedir. Ülkede okur-yazar oranı %32'dir. Genç nüfusun %30'u okula gitmektedir. İki üniversite mevcuttur; biri 1965'te Port Moresloy'de açılan Papua Yeni Gine Üniversitesi ve diğeri 1967'de açılan Lae Teknoloji Üniversitesidir.

Etnik yapı
Ülkede yerli nüfusu olarak üç ana grup vardır; Güney ve iç bölgelerde Papuanlar, kuzey ve doğuda Melanezyalılar ve batı bölgelerde Pigmeler. Bunların dışında ayrıca Avustralyalılar, Polinezyalılar ve bir siyah arasında değişebilen, yuvarlak kafa yapılı Pigmeler, çok küçük boylu olmalarıyla bilinir.

Halkın çoğunluğu kendi yerli inançlarına sahiptir. Bundan başka Katoliklik ve Protestanlık yaygındır.

Dil

Ülkenin resmî dili İngilizcedir, ancak toplumun sadece %1'i İngilizce konuşabilmektedir. Standart İngilizceden türemiş Tok Pisin veya Pidgin İngilizcesi olarak da adlandırılan kreyol dil ise ülkede anadil olarak yaklaşık 120,000 kişi tarafından konuşulmaktadır ve ikinci resmi dildir. Buna rağmen ikinci dil ve ticaret dili olarak 4 milyonu aşkın konuşuru olması dolayısıyla ülkede lingua franca görevi görmektedir. Avustronezya dillerine ait Hiri Motu ise Motu dilinin basitleştirilmiş bir versiyonudur ve adanın üçüncü resmi dilini oluşturur, ancak günümüzde konuşur sayısı git gide azalmaktadır.

Ülkedeki yerli dillerin sayısı 850'yi aşkındır ve ülke dil çeşitliliği açısından dünyada birincidir.  Bunlardan 200 adedi Malaya-Polinezya dilleri (Avustronezya) kökenli Melanezya dil grubuna aittir. Trans-Yeni Gine dil ailesine ait 480 farklı dillin ise konuşurları 3 milyon civarındadır. Yeni Gine aynı zamanda pek çok izole dili ve daha küçük dil ailelerini de barındırmaktadır.

Siyaset

Bağımsız bir millet olan Papua Yeni Gine parlamenter demokrasi sistemini kabul etmiştir. 1975 yılında İngiliz Milletler Topluluğu içerisinde, tam bağımsızlığını kazanan bir devlet olmuştur. Michael T. Somare ilk başbakandır. Devlet Başkanı III. Charles'tır. Bunu ülkede genel bir vâli temsil eder. Ülke idârî olarak bir başkent ve 20 ile bölünmüştür. Her bir ilin seçilmiş bir meclisi vardır. Papua Yeni Gine BM ve Güney Pasifik Komisyonu üyesi bir ülkedir. Ayrıca Güney Pasifik ülkeleri arasındaki politik ve ekonomik iş birliği ve kalkınmayı gâye edinen Güney Pasifik Formu üyesi olmuştur.

Ekonomi

Para birimi Kina olan ülkenin ekonomisi tarıma ve madenciliğe dayanır. Ayrıca hayvancılık ve balıkçılık da önemlidir. Daha çok domuz ve kümes hayvanları yetiştirilir. Ülkede yetişen başlıca tarım ürünleri; yulaf, kulkas, muz, hindistan cevizi, tatlı patates, kahve ve kakaodur. Ayrıca meyve ve sebze yetiştiriciliği de oldukça gelişmiştir. Nüfusun % 53'ü tarımda, %17'si endüstri ve ticarette ve %10'u resmî hizmetlerde çalışır.

Başlıca endüstri ve îmâlât sahaları; orman ürünleri, mineraller, balık, gıda, inşaat malzemeleri ve ev eşyâlarıdır. Dışarıya kahve, çay, kakao, orman ürünleri, balık, meyve, sebze ihraç eder. Dışarıdan ise ağır makinalar ve çeşitli araçlar ithal edilir. Altın ülkenin en önemli bir madenidir ve ülkenin ihracatlarının %70'ini altın, gümüş, bakır, petrol ve doğal gaz gibi yer altı kaynaklarından elde edilen kazançlar oluşturmuştur. İhrâcât ve ithâlâtını çoğunlukla, Japonya, Almanya, Avustralya ve ABD ile yapar.

Başlıca iki limanı vardır: Port Moresby ve Lae limanları. Turizm gelirleri orta seviyededir. Ulaşım ve haberleşme yetersizliği başlı başına bir problem teşkil etmektedir. 1973'ten sonra ulaşım ve haberleşme üzerine yapılan çalışmalar sonunda biraz düzelmiştir.

İdari yapılanma
Papua Yeni Gine yirmi il, bir özerk bölge bir de başkent bölgesi olmak üzere toplam 22 bölgeye ayrılmış durumdadır.
Bu bölgeler şu şekildedir:

Kaynakça

İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler

Papua Yeni Gine


Paddy And The Rats er et keltisk punkband fra Miskolc, Ungarn. Gruppen blev grundlagt af Paddy O'Reilly (sangskriver, vokal), Vince Murphy (bas) og Joey MacOnkay (elektrisk guitar) i 2008. Seamus Connelly (trommer), Sonny Sullivan (harmonika) og Sam McKenzie (violin, irske fløjter, sækkepibe, mandolin) sluttede sig senere til gruppen. Deres musik er irsk og keltisk folkemusik kombineret med punkrock og elementer fra russisk musik, sigøjnermusik og polka.

Bandets første album, Rats on Board, udkom i 2010. Det blev en stor succes og opnåede popularitet uden for Ungarn. Det vandt andenpladsen i en afstemning på en keltisk rockportal for årets album. I 2010 var albumet det mest downloadede fra et ungarsk band på iTunes.

I 2011 udkom deres andet album kaldet Hymns For Bastards, som var mere upbeat end forgængeren.

Det tredje album, Tales From The Docks, udkom i 2012. Sonny Sullivan forlod gruppen dette år, og blev erstattet med Bernie Bellamy.

Den 7. september 2015 udkom deres fjerde album med titlen Lonely Hearts' Boulevard. Paddy udtalte, at dette album var mere eksperimenterende og mørkt, end deres tidligere udgivelser, hvilket han ønskede at titlen skulle vise. Titlen på albummet var også påvirket af Green Days sang "Boulevard of Broken Dreams". Musikken var også inspireret af Mumford and Sons Passenger.

Gruppens femte album udkom den 7. juni 2017 under navnet Riot City Outlaws, hvor de arbejdede med produceren Cameron Webb.

Den 12. januar 2018 skrev de kontrakt med Napalm Records.

Den 1. januar 2022 annoncerede de at deres harmonikaspiller, Bernie Bellamy (Bernát Babicsek), var død.

Diskografi

 Rats on Board (2009)
 Hymns for Bastards (2011)
 Tales from the Docks (2012)
 Lonely Hearts' Boulevard (2015)
 Riot City Outlaws (2018)
 From Wasteland to Wonderland (2022)

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikgrupper fra Ungarn
Punkgrupper
Rockgrupper
Musikgrupper fra 2008

Paddy and the Rats


Daniel Mariano Bueno (født 15. december 1983) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Daniel Mariano Bueno


Huamarí fue un grupo musical chileno fundado en 1967 en la ciudad de Santiago, que estuvo activo hasta la década de 1970. Formó parte de los exponentes de la Nueva Canción Chilena, y entre sus integrantes figuraron Marcelo Coulón de Inti-Illimani y Fernando Carrasco, de Quilapayún y Barroco Andino. Además de sus propios álbumes de estudio, colaboraron en otros discos, tales como La población de Víctor Jara en 1972.

Inicios
La palabra «Huamarí», en lengua indígena, significa «joven». La banda se conformó inicialmente como un trío en 1969, integrándose los otros tres miembros en 1972. Para ese entonces, todos ellos eran estudiantes universitarios: Marcelo Castillo, de diseño teatral; Marcelo Coulón, de ingeniería química; Adrián Otárola, de arquitectura; Manuel Sepúlveda, de tecnología en sonido; Fernando Carrasco, de pedagogía en música, y Luis Vera, de teatro.

En 1971 lanzan su primer LP titulado Chile y América. Su segundo trabajo, Oratorio de los trabajadores de 1972, es interpretado en conjunto con Violeta Ludwig, con letras de Julio Rojas (quien también escribiera los relatos del LP de Inti-Illimani Canto al programa, de 1970) y musicalizado por Jaime Soto León, futuro director de Barroco Andino, banda que fundaría en 1974. Huamarí participó además en una gira con la peña folclórica Chile ríe y canta, y en 1972 participó con la banda Cantamaranto en el disco La población de Víctor Jara. Adicionalmente grabaron el tema «Canción con todos», himno latinoamericano compuesto por los argentinos César Isella y Tejada Gómez, cuya grabación quedó documentada en el libro Rostros y rastros de un canto de 1997, escrito por Antonio Larrea y Jorge Montealegre.

Integrantes
Los integrantes fueron:

Adrian Otarola (1967-1973)
Darío Orellana (1967-1971)
Marcelo Castillo (1967-1973)
Guillermo Basterrechea (1968-1973)
Jorge Villalón (1969-1970)
Marcelo Coulon (1970-1973)
Ramiro González (1971-1972)
Luis Vera (1971-1973)
Fernando Carrasco (1972-1973)
Manuel Sepúlveda (1972-1973)

Discografía

 1971 - Chile y América
 1972 - Oratorio de los trabajadores

Sencillos
 1972 - El caracol / Canción con todos

Colectivos
 1973 - Chants de luttes du Chili

Colaboraciones
 1972 - La población (de Víctor Jara)

Referencias

Grupos de folclore de Chile
Grupos de música de los años 1960
Sextetos de música de Chile

Huamarí


Çayan, Göynücek - Amasya ili Göynücek ilçesine bağlı köy
 Çayan, Sungurlu - Çorum ili Sungurlu ilçesine bağlı köy
 Çayan, Seydikemer - Muğla ili Seydikemer ilçesine bağlı mahalle

Çayan


Denis Decrès (* 18. Juni 1761 in Châteauvillain, Frankreich; † 7. Dezember 1820 in Paris) war ein französischer Vizeadmiral und Politiker des Ersten Kaiserreichs, der durch Napoleon zum Duc Decrès (Herzog von Decrès) erhoben wurde.

Aufstieg
Decrès ging im Alter von 18 Jahren zur Französischen Marine, wurde 1793 Capitaine de Vaisseau (Kapitän zur See) und 1797 Contre-amiral (Konteradmiral). Als dieser befehligte er 1798 die Nachhut in der Seeschlacht bei Abukir. Er entkam nach Malta, wo er während der 17-monatigen Belagerung dieser Insel viel zur Verteidigung derselben beitrug, musste sich aber im März 1800 der britischen Übermacht ergeben. Nach Austausch aus britischer Kriegsgefangenschaft wurde er Präfekt des vierten Seearrondissements und von Napoleon Bonaparte, dessen Vertrauen er völlig gewann, zum Vice-amiral (Vizeadmiral) sowie 1801 zum Minister der Marine und der Kolonien ernannt, welches Amt er bis zu Napoleons Abdankung 1814 behielt.

Marineminister Napoleons
Decrès beriet Napoleon in dessen energischer Kolonialpolitik und stellte, einsichtig und tatkräftig, die durch zahlreiche Unglücksfälle fast vernichtete Kriegsflotte wieder her. In der Marine war Decrès sehr unbeliebt. Er galt als hart gegenüber Untergebenen und machte dem Kaiser nur ungern Vorschläge zur Beförderung verdienter Offiziere. Napoleon schätzte an ihm jedoch seine Umsichtigkeit und seine Strenge gegenüber Vetternwirtschaft. Auch legte er großen Wert auf die Verbesserung der Ausbildung. Dazu befürwortete er kurz nach der vernichtenden Niederlage in der Schlacht von Trafalgar (1805) Kreuzfahrten französischer Linienschiffe in Übersee. Regelmäßig von Napoleon im Rahmen des großen Flottenrüstungsprogramms von 1810 konsultiert, gelang es Decrès, den Staatschef 1813 zu überzeugen, fast alle bemannten französischen Fregatten auf Kaperfahrten in den Nordatlantik und die Nordsee zu schicken, um den Matrosen der seit Jahren blockierten Flotte, eine realitätsnahe Ausbildung zu vermitteln. Decrès lehnte allerdings den Bau der von Napoleon favorisierten Flottillen, die aus Kanonenschaluppen bestanden, ab. 1813 erhob Napoleon ihn zum Herzog und auch während der Hundert Tage 1815 nochmals zum Marineminister.

Nach Napoleons Sturz
Nach seinem Sturz, im Rückblick von Sankt Helena, fällte Napoleon ein negatives Urteil über Decrès, dem er vorwarf, sich zu sehr als Höfling um die kaiserliche Gunst bemüht zu haben, anstatt in den Häfen den Wiederaufbau der Marine betrieben zu haben. Nach der Rückkehr der Bourbonen erhielt er sein Ministerium nicht wieder. Durch die Versuche seines Kammerdieners, ihn im Bett in die Luft zu sprengen, stark verwundet, starb er 1820.

Quellen
 Maurice Dupont: L'amiral Decrès et Napoléon, ou, La fidélité orageuse d'un ministre. Economica, Paris 1991, ISBN 2-7178-2106-6.
 Pierre Leveque: L'amiral Decrès, un ministre courtisan. In: Revue du Souvenir Napoléonien. Nr. 417,(1998), S. 13–21.
 Meyers Großes Konversations-Lexikon. Vierter Band (Decrès), Leipzig/ Wien 1906, S. 575..
 Pierer's Universal-Lexikon. Vierter Band (Decrès), Altenburg 1858, S. 788..
  Augustin Thomazi: Les marins de Napoleon. Tallandier, Paris 2004, ISBN 2-84734-137-4.
  Nicola Peter Todorov: 1812 – Moskau oder London? Napoleons Landungsprojekte auf den britischen Inseln nach Trafalgar von 1806 bis 1813. Hamburg 2012, ISBN 978-3-8495-0180-8.

Einzelnachweise

Weblinks
http://www.napoleon.org/fr/salle_lecture/articles/files/amiral_Decres_ministre_courtisan1.asp
 Denis Decrés (1761-1820) auf threedecks.org (englisch)

Vizeadmiral (Frankreich)
Person in den Koalitionskriegen (Frankreich)
Mitglied der Ehrenlegion (Großkreuz)
Franzose
Geboren 1761
Gestorben 1820
Mann

Denis Decrès


Le mot tricolor est originellement une déclinaison (notamment le nominatif singulier masculin, féminin ou neutre) d'un adjectif latin signifiant . Il a ce même sens aussi en anglais, en espagnol, en portugais et en roumain.

Sciences et techniques
 Le Tricolor huppé de Chine ou simplement Tricolor huppé, plus connu sous le nom de Faisan doré (Chrysolophus pictus), est une espèce d'oiseaux de la famille des Phasianidae (ordre des Galliformes).
 En taxonomie, le mot tricolor (en italique et sans majuscule) est employé comme épithète spécifique pour nommer de nombreuses espèces animales ou végétales arborant trois couleurs différentes. Pour les articles consacrés à de telles espèces, consulter la liste générée automatiquement.

Culture et société
 Le Tricolor est un navire transporteur de véhicules norvégien (1987-2002).
 Tricolor TV est un opérateur de télévision par satellite russe, qui diffuse sur la Russie européenne, la Sibérie et une partie de l'Extrême-Orient.
 L'Unirea Tricolor Bucarest est un club roumain de football basé à Bucarest (1926-1958).

Épithète spécifique

Tricolor


An Schoenoplectiella hallii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Asa Gray, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Kaare Arnstein Lye. An Schoenoplectiella hallii in nahilalakip ha genus nga Schoenoplectiella, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenoplectiella

Schoenoplectiella hallii


Utricularia pubescens ist eine fleischfressende Pflanze aus der Gattung der Wasserschläuche (Utricularia) der Familie Lentibulariaceae. Sie ist in Indien, Afrika und Südamerika verbreitet.

Beschreibung

Vegetative Merkmale

Utricularia pubescens ist eine ein- bis zweijährige, terrestrische oder lithophytische Pflanze von kriechendem Wuchs. Sie bildet nur wenige Rhizoide von einfachem Bau und einer Dicke von etwa 0,2 mm. Die Stolone hingegen sind reich verzweigt und mehrere Zentimeter lang. Die Laubblätter sind zahlreich und lose über die Stolone verteilt. Ihre Stiele werden 2–10 mm lang, die zuweilen fleischige Lamina ist schildförmig und erreicht etwa 1–8 mm im Durchmesser. Die Blattadern sind gegabelt und nur wenig miteinander verwoben.

Die Fallen erscheinen in großer Zahl und wachsen an den Rhizoiden, den Stolonen und an den Blattstielen. Sie sind eiförmig, an kurzen Stielen sitzend und ihre Größe schwankt zwischen 0,5 und 0,8 mm. Die Öffnung sitzt seitlich und ist außen an der Fallenklappe und dicht um die Klappe herum mit kurzstieligen, kammförmig angeordneten Drüsen besetzt.

Generative Merkmale
Die Infloreszenz ist aufrecht, von einfachem Bau und unverzweigt. Sie wird 2–35 cm lang, der Stiel ist im Querschnitt rund, 0,3–0,6 mm dick und drüsig behaart. Die Brakteen sind an ihrer Basis verwachsen, oval und etwa 1,0 mm lang. Die Blüten erscheinen einzeln oder bis zu zehnt. Die Kelchblätter sind leicht konvex und mit Papillen besetzt. Die Blütenkrone ist 5–10 mm lang und weiß bis blass lila gefärbt, sie weist auf der Unterlippe einen gelblichen Fleck mit dunkel violetter Umrandung auf, manchmal ist der gesamte Fleck eintönig violett. Die obere Blütenlippe ist auffallend kleiner als die untere, sie ist länglich und wird zur Spitze hin schmäler; die untere Lippe ist fast kreisförmig, mit einem gut sichtbaren Kamm an der Basis und einer abgerundeten Spitze. Der Blütensporn ist kegelförmig und etwas länger als die Unterlippe. Die Blütezeit scheint sich über das ganze Jahr hin zu ziehen, besonders blühfreudig ist Utricularia pubescens jedoch zu Beginn und gegen Ende der Regenzeit.

Die Samenkapseln sind kugelförmig, ihr Durchmesser beträgt ca. 1–2 mm. Die Kapselwände sind feist und relativ dick. Die Samenkörner sind etwa 0,25 mm groß.

Verbreitung und Habitat
Utricularia pubescens ist in Indien, im tropischen Afrika von Guinea bis Äthiopien und Sambia und in den Regenwäldern von Südamerika beheimatet. Dort wächst sie in torfhaltigem und versumpftem Grasland, an Bachläufen oder auf nassem Fels. Ihre Habitate können sonnig oder schattig sein und befinden sich 0–1000 m über dem Meeresspiegel.

Systematik
Utricularia pubescens ist die einzige Art der Sektion Lloydia, nächst verwandt sind die Sektionen Calpidisca und Australes. Die Art wurde 1819 von James Edward Smith erstbeschrieben, die Sektion 1986 von Peter Taylor.

Nachweise

Weblinks

Wasserschlauchgewächse
Lentibulariaceae

Utricularia pubescens


نجيب الخطاب (1953 - 25 أبريل 1998)، أحد أبرز الإعلاميين التونسيين في القرن العشرين. عمل مذيعا ومقدم برامج، بدأ بالتعليق الرياضي عندما اصطحب المنتخب التونسي إلى الأرجنتين سنة 1978  في منافسات كأس العالم لكرة القدم. صعد نجمه بعد تقديم برامج يوم الأحد المتنوعة في التلفزة التونسية وأصبح الإعلامي التونسي الأول بلا منازع. اكتشف العديد من المواهب وكان له حضور عربي متميز. توفي في أوج عطائه في 25 أبريل 1998.

برامجه التلفزية
 خمسة على خمسة.
 لو سمحتم 1985-1990.
 سهرية على الفضائية 1997-1998.

برامجه الإذاعية
ألوان وأجواء، الإذاعة الوطنية التونسية

مراجع

أشخاص من مدينة تونس
خريجو معهد الصحافة وعلوم الإخبار
مذيعو تلفاز تونسيون
مذيعون تونسيون
معلقون رياضيون تونسيون
مواليد 1372 هـ
مواليد 1953
وفيات 1418 هـ
وفيات 1998
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات بعمر 44

نجيب الخطاب


Jacob Greaves, né le  à Cottingham en Angleterre, est un footballeur anglais qui évolue au poste de défenseur central à Hull City.

Biographie
Né à Cottingham en Angleterre, Jacob Greaves est formé par Hull City. Le 8 août 2019, il prolonge son contrat de trois ans avant d'être prêté au Cheltenham Town. C'est avec ce club qu'il commence sa carrière professionnelle. Il joue son premier match le 13 août 2019, en étant titularisé lors d'une rencontre de coupe de la Ligue anglaise contre Bristol Rovers. Il est titularisé et son équipe s'incline par trois buts à zéro ce jour-là.

Le , Jacob Greaves prolonge son contrat avec Hull City jusqu'en juin 2023. Cette même année il participe à la remontée du club en deuxième division, le club validant son accession au niveau supérieur après une victoire contre le Lincoln City FC le  (1-2 score final).

Greaves découvre alors le Championship, la deuxième division anglaise. Il y joue son premier match dès la première journée de la saison 2021-2022, le , contre Preston North End. Il est titularisé et son équipe s'impose par quatre buts à un ce jour-là.

Le 18 août 2022, Greaves prolonge son contrat avec Hull City d'une durée de quatre ans, soit jusqu'en juin 2026.

Palmarès

En club
 Hull City
 Championnat d'Angleterre D3 (1) :
 Champion : 2020-21.

Notes et références

Liens externes

Footballeur anglais
Joueur du Cheltenham Town FC
Joueur du Hull City AFC
Naissance en septembre 2000

Jacob Greaves


Johann Christoph Haas (auch Johann Christof Haas; * 27. Dezember 1753 in Reutte; † 5. September 1829 in Schwäbisch Gmünd) war ein österreichischer Kunstmaler. Er zählt zu den bedeutendsten Vertretern des Klassizismus des Tiroler Außerfern.

Leben
Haas wurde 1753 als Sohn eines Kleinhändlers in Reutte in Tirol geboren. Nach dem Besuch der dortigen Pfarrschule wurde er Schüler von Franz Anton Zeiller, der ihn zu Aufträgen nach Südtirol mitnahm. Da er sich durch Eifrigkeit in der Lehre auszeichnete, bekam er nach dem frühen Tod seiner Eltern vom Reuttener Kaufmann Jakob Mang Amann ein Stipendium für die Ausbildung zum Kunstmaler in Italien. Nach dem Tod seines Gönners wurde Haas von den Schwestern Johanna und Franziska von Strelle gefördert.

Nach der Rückkehr aus Italien malte Haas überwiegend in der Umgebung seines Heimartortes für Kirchenausstattungen. Einige seiner Werke sind heute im Museum im Grünen Haus in Reutte ausgestellt.

Sein Lebensweg ist weitgehend unbekannt. 1829 starb Haas im Schwäbisch Gmünder Katharinenspital verarmt und ledig.

Werke (Auswahl)
 Die Fußwaschung Christi durch Maria Magdalena, 1780.
 Die Gefangennahme Jesu in der Dekanatskirche St. Petrus und Paulus, Breitenwang (1780/90).
 Heiliger Florian, Bild im Hochaltar, Florianskapelle in der Kög, Reutte (1780).
 Deckenfresko in der Kapelle von Bad Kreckelmoos, Breitenwang.
 Kreuzigungsgruppe in St. Leonhard in Schwäbisch Gmünd-Hussenhofen (1816).

Literatur

 Franz Bauer: Persönlichkeiten, Schule und Bildung, Gesundheit und Bauten. In: Reutte. 500 Jahre Markt 1489–1989, Marktgemeinde Reutte (Hrsg.), Innsbruck 1989, S. 162.
 Klaus Wankmiller: Johann Christoph Haas (1753 - 1829). Ein "Scholar" von Franz Anton Zeiller, in: Extra Verren - Jahrbuch des Museumsvereins des Bezirkes Reutte 6 (2011), S. 133–157. ISSN 1992-0261.

Weblinks

 Johann Christoph Haas - ein klassizistischer Maler

Maler (Österreich)
Maler des Klassizismus
Person (Kaisertum Österreich)
Person (Habsburgermonarchie vor 1804)
Geboren 1753
Gestorben 1829
Mann

Johann Christoph Haas


Den indre Hals er en dansk medicinsk film fra 1942 med instruktion og manuskript af Svend Smith.

Handling
Strubelåget og stemmebånd iagttages, og stemmelæbernes stilling ved forskellige stemmelejer registreres ved hjælp af stroboskopi.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1942

Dokumentarfilm fra Danmark

Den indre Hals


Bertil Gotthard Ohlin (f. 23. apríl 1899 – d. 3. ágúst 1979) var sænskur hagfræðingur og stjórnmálamaður. Hann telst til nýklassískra hagfræðinga og var einn forsprakka Stokkhólmsskólans í hagfræði á þriðja áratugnum, prófessor í hagfræði við Viðskiptaháskóla Stokkhólms (Sænska: Handelshögskolan i Stockholm) 1929-1965, formaður Frjálslynda flokksins (sænska: Liberalerna) 1944-1965, og þingmaður sama flokks 1938-1970, og Viðskiptaráðherra árin 1944-1945. Ohlin er þekktur fyrir Heckscher-Ohlin módelið, sem hann þróaði ásamt hagfræðingunum og kennara sínum Eli Filip Heckscher, og snýr sú kenning að viðskiptum á milli landa. Ohlin hlaut Nóbelsverðlaunin í hagfræði árið 1977 fyrir framlög sín til kenninga um alþjóðaviðskipti.

Ævi og störf
Bertil Ohlin lauk stúdentsprófi í Helsingjaborg og fór þaðan í Háskólann í Lundi, þar sem hann útskrifaðist með BA gráðu árið 1917. Meðal kennara hans í Lundi voru Knut Wicksell og Emil Sommarin. Eftir það hóf hann nám í hagfræði við Viðskiptaháskóla Stokkhólms þar sem hann nam undir handleiðslu Heckscher, og lauk MSc gráðu árið 1919, MA gráðu frá Harvard árið 1923, og doktorsgráðu frá Viðskiptaháskóla Stokkhólms árið 1924. Auk Heckscher hafði Gustav Cassel mikil áhrif á Ohlin, en Cassel var prófessor í hagfræði við Stokkhólmsháskóla árin 1904-1933. Eftir útskrift var Ohlin skipaður prófessor í hagfræði við Kaupmannahafnarháskóla 1925. Hann fékkst einnig við ritstörf og tók þátt í stjórnmálaumræðum og sat í fjölda opinberra nefnda um efnahagsmál.

Á þeim tíma þótti óvenjulegt að hagfræðingar tækju beinan þátt í stjórnmálum, þó þeir væru virkir þátttakendur í samfélagsumræðu. Cassel skrifaði til að mynda reglulegar greinar um efnahagsmál í Svenska Dagbladet. Ohlin settist á þing fyrir Frjálslynda flokkinn árið 1938, og sat á þingi allt til 1970.

Framlög til hagfræði
Á þriðja áratugnum var Ohlin einn mest áberandi fulltrúa hins svokallaða Stokkhólmsskóla, en aðrir fulltrúar hans eru Gustav Åkerman, Gunnar Myrdal, Erik Lundberg, Erik Lindahl og Dag Hammarskjöld.  Stokkhólmshagfræðingar þessa tíma eru best þekktir fyrir kenningar um utanríkisviðskipti og hagsveiflur. Kenningar Stokkhólmsskólans voru um marg svipaðar þeim hugmyndum sem John Maynard Keynes setti síðar fram í bók sinni The General Theory of Employment (1936). Ohlin stóð í persónulegum bréfaskiptum við Keynes, sem hann hafði mikið álit á. Síðar átti stuðningur Ohlin við kenningar Keynes um opinber inngrip til að tryggja eftirspurn til þess að leiðir hans og Heckscher skildu. Ohlin var alla tíð eindreginn stuðningsmaður frjálsra milliríkjaviðskipta.

Fræðilegur áhugi Ohlin beindist fyrst og fremst að utanríkisviðskiptum. Hann var árið 1931 beðinn um að semja skýrslu fyrir Þjóðabandalagið um orsakir heimskreppunnar. Skýrslan, sem bar heitið The Course and Phases of the World Economic Depression (1931) beindi sjónum að hlut alþjóðaviðskipta og óstöðugleika í gengismálum í kreppunni. Önnur markverð rit Ohlin eru helst Utrikshandel och, handelspolitik (1934), Penningpolitik, offentliga arbeten, subventioner och tullar som medel mot arbetslöshet (1934), Fri eller dirigerad ekonomi (1936) og Kapitalmarknad och räntepolitik (1941).

Mikilvægasta rit Ohlin var Interregional and International Trade (1933) þar sem útskýrði hann utanríkisviðskipti á grundvelli hlutfallslegra yfirburða og verðmyndunarkenningar í stað vinnugildiskenningarinnar sem David Ricardo hafði notað. Kenning Ohlin byggði á kenningum Heckscher og hugmyndum sem Ohlin hafði þróað í doktorsritgerð sinni.

Ohlin hafði fyrst reifað kenningar sínar meðan hann var í námi, árið 1922. Hann gerði aðra atlögu að því að setja kenninguna fram í doktorsritgerð sinni árið 1924. Hún var gefin út árið 1991 á ensku og bar heitið The Theory of Trade (Heckscher and Ohlin). Ritgerð hans frá árinu 1922 var ekki þýdd yfir á ensku fyrr en árið 1999, og bar þá heitið The Theory of Interregional Echange. Hugmyndir Ohlin voru undir sterkum áhrif af kennara hans, Heckscher og Gustav Cassel sem Ohlin umgekkst.

Árið 1977 var Ohlin, veitt Nóbelsverðlaunin í hagfræði ásamt James Edward Meade, fyrir framlög til kenninga um alþjóðaviðskipti og alþjóðlega fjármagnshreyfinga.

Heckscher-Ohlin (framleiðsluþátta hlutfalls) módelið
Þekktasta framlag Ohlin til hagfræðinnar er Heckscher-Ohlin módelið (H-O módelið) er heildarjafnvægismódel (e general equilibrium) um milliríkjaviðskipti. Telst  það vera framlenging af kenningu David Ricardo um hlutfallslega yfirburði landa. Mikilvægasti munurinn felst í því að Heckscher og Ohlin tekur til fleiri framleiðsluþátta, og skýrir hlutfallslega yfirbyrði og milliríkjaviðskipti þar sem framleiðslutækni er sú sama. Í módeli Ricardo er aðeins einn framleiðsluþáttur, vinnuafl, og ólík framleiðslutækni skýrir hlutfallslega yfirburði og þar með viðskipti milli landa. Án ólíkrar framleiðslutækni (framleiðni) milli ríkja væru engin viðskipti milli ríkja, samkvæmt módeli Ricardo.

Ólíkt módeli Ricardo gerir H-O módelið ekki ráð fyrir ólíkri framleiðslutækni, heldur ólíkri samsetningu framleiðsluþátta. Í H-O módelinu eru tveir framleiðsluþættir, vinnuafl og fjármagn, sem geta fært sig milli geira, en ekki milli landa. Ef framleiðslutæknin er sú sama í báðum löndum ræður samsetning framleiðsluþáttanna hlutfallslega yfirburði: Það land sem hefur hlutfallslega meira af vinnuafli en fjármunum mun framleiða vörur sem er krefjast meira vinnuafl en fjármuni og öfugt.

Eftirfarandi forsendur þurfa að fera fyrir hendi:

 Hlutfallslegt framboð framleiðsluþátta í löndunum er ólíkt.
 Framleiðsla á ólíkum vörum krefst ólíkrar samsetningar framleiðsluþáttanna.
 Framleiðsluþættir færast ekki á milli landanna.
 Enginn flutningskostnaður er fyrir vörurnar milli landanna.
 Íbúar beggja landa hafa sömu þarfir.

Tilvísanir

Nóbelsverðlaunahafar í hagfræði
Sænskir hagfræðingar
Sænskir stjórnmálamenn
Sænskir nóbelsverðlaunahafar

Bertil Ohlin