Srđan Gojković Gile (Beograd, 8. travnja 1961.) jest srpski glazbenik. Osnivač je, pjevač i gitarist benda Električni orgazam.

Biografija
Rođen je 08.04.1961. godine u Beogradu. Odrastao je na Zelenom vencu i Banovom brdu. Glazba mu je postala posebno zanimljiva pred kraj osnovne škole. S glazbom se više upoznao kroz zbirku ploča svog oca koji je radio na Radio Beogradu. Prve tri ploče koje su mu se svidjele bile su ploče Beatlesa, jedna kompilacija Rolling Stonesa i album Arethe Franklin.

U svom prvom bendu Hipnotisano pile, u trećem razredu srednje škole svirao je bubnjeve, išao je u 11. beogradsku gimnaziju. Ali nikada nisu službeno objavili pjesmu ili album. Godine 1980. osnovao je bend Električni orgazam. Bend je osnovan 13. siječnja 1980. godine, nakon koncerta grupe Leb i sol. U konobi "Mornar" grupu su osnovali Srđan Gojković Gile, Ljubomir Jovanović Jovec i orguljaš Ljubomir Đukić. Đukić je ubrzo skladao i prvu pjesmu pod nazivom "Konobar". Za kratko vrijeme postali su vrlo popularni, svirali su diljem Jugoslavije i u velikim gradovima - Beogradu, Zagrebu, Ljubljani, Rijeci i Novom Sadu. Početkom 1981. god. godine s beogradskim grupama Idoli i Šarlo akrobata snimili su zajednički album Paket aranžman na kojem su bili zastupljeni s pjesmama "Krokodili dolaze", "Zlatni papagaj" i "Vi".  Paket aranžman se smatra jednim od najboljih i najvažnijih albuma tadašnje jugoslavenske rock scene koja je pokrenula novi val .

Skladao je instrumentalnu glazbu za filmove Kako je propao rokenrol (1989) i Crni bombarder (1992). Nakon albuma "Letim, sanjam, dišem" imali su najozbiljniju turneju u Jugoslaviji, ali je bend bio zasićen. Bili su pred prekidom, pa su odlučili zamrznuti grupni rad. Ubrzo je objavio solo album na kojem je Vlada Divljan svirao solo gitaru. Organizirao je bend koji je promovirao njegov solo album "Evo sada vidiš da može", bas je svirao Švaba, Divljan gitaru, a za bubnjevima je bio Srba, bubnjar Van Gogh . Kasnije je svirao u bendu Rimtutituki koji je nastao kao antiratni projekt tijekom jugoslavenskih ratova.

Radio je glazbu za djecu u suradnji s Ljubivojem Ršumovićem za kazalište " Boško Buha ", te je tako izašao album "Rokenrol za decu", a godinu dana kasnije i "Rokenrol bukvar". No, najpoznatija pjesma koju je Gojković napravio za Električni orgazam je "Igra rokenrol cela Jugoslavija" iz 1988. godine, koju je Srđan Dragojević upotrijebio u filmu Lijepa sela, lijepo gore (1996.). Do sada je s Električnim orgazmom, u više od 40 godina karijere, objavio 12 studijskih, 7 uživo i 3 kompilacijska albuma.

Diskografija

Električni orgazam

Singlice
 "Konobar" ( Jugoton, 1981. )
 "Dokolica / Dokolica verzija) " (Jugoton, 1982. )
 "Odijelo / Afrika" (Jugoton, 1982.)
 "Locomotion" (Jugoton, 1983. )
 "Kako kaže bubanj / Tetovirana devojka" (Jugoton, 1984. )

Albumi
 " Paket aranžman " [ Razni izvođači ] (Jugoton, 1981) - sudjelovanje
 " Električni orgazam " (Jugoton, 1981.)
 "Varšava '81" (Jugoton, 1981. / produženo reizdanje ) - uživo
 " Lišće pokriva Lisabon " (Jugoton, 1982.)
 "Les chansones populaires" (Jugoton, 1983.)
 " Kako bubanj kaže " (Jugoton, 1984.)
 " Distorzija " (Jugoton, 1986. )
 " Braćo i sestre " (Jugoton, 1987. ) - uživo
 " Letim, sanjam, dišem " ( PGP RTB, 1988. )
 "Seks, droga, nasilje i strah / Balkan horor rok" (PGP-RTB, 1992 ) - studio / uživo
 "Balkan horor rok 2 / Live " (, 1993. ) - uživo
 "Zašto da ne!" (PGP-RTS, 1994. ) - dvostruko
 "Živo i akustično" (B92, 1996. ) - uživo ()
 " A um bum (City records, 1999. )
 "Harmonajzer" ( PGP RTS, 2002.)
 "Breskve u teškom sirupu, vol. 1 "(Automatik, 2006. )
 "Novi val" (Automatik, 2007. ) - uživo
 To što vidiš to i jeste "( 2010. )

Filmska glazba (Srđan Gojković Gile)

 " Kako je propao rokenrol " [ Razni izvođači ] (PGP-RTB, 1989.) - sudjelovanje
 " Crni bombarder " [ Razni izvođači ] (ZAM, 1993.) - sudjelovanje

Kompilacije

 "Najbolje pesme 1980-1988" (Jugoton, 1988)
 "Najbolje pesme" (PGP-RTS, 2002.)

Vidi više

 Električni orgazam

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice

 Discogs stranica
Glazbenici iz Beograda
Električni orgazam

Srđan Gojković


Sankt Annen er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Kirchspielslandgemeinden Eider i den nordlige del af Kreis Dithmarschen. Kreis Dithmarschen ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Sankt Annen er beliggende mellem Frederiksstad og Lunden, og i kommunen ligger foruden selve Sankt Annen, bebyggelserne Neufeld, Damm og Österfeld. St. Annen grænser mod nord op til Ejderen. Byen har navn efter Sankt Anna, og byens kirke Kirche der heiligen Anna bærer ligeledes hendes navn.

Over Ejderen fører en jernbanebro fra 1916 samt en bilbro til Kreis Nordfriesland. Nabobyen Frederiksstad ligger på den modsatte nordlige side af Ejderen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Dithmarschen

Sankt Annen (Dithmarschen)


est une série télévisée d'animation américaine créée par Tze Chun et prévue en 2023 sur HBO Max. Il s'agit d'une préquelle aux films Gremlins (1984) et Gremlins 2 : La Nouvelle Génération (1990), tous deux réalisés par Joe Dante. La série revient sur les origines du personnage du vieil homme chinois  (incarné par Keye Luke dans le film de 1984), ici âgé de 10 ans, et de sa rencontre avec le mogwai Gizmo.

Synopsis
Sam Wing est un garçon plutôt naïf âgé de 10 ans vivant à Shanghai dans les années 1920. Il va faire la rencontre d'un Mogwai nommé Gizmo. Il fait également la connaissance d'Elle, une jeune voleuse vivant dans les rues. Les trois amis vont ensuite entreprendre un voyage périlleux à travers la campagne chinoise pour rendre Gizmo à sa famille. Ils vont croiser et parfois affronter divers monstres colorés et des esprits du folklore chinois. Ils sont par ailleurs poursuivis par un riche industriel avide de pouvoir et son armée sans cesse grandissante de méchants Gremlins.

Distribution

Voix originales
 Izaac Wang : Sam Wing
 Ming-Na : Fong Wing
 B. D. Wong : Hon Wing
 James Hong : Grand-père Wing
 Matthew Rhys : Riley Greene
 A. J. Locascio : Gizmo
 Gabrielle Nevaeh Green : Elle
 Sandra Oh
 Zach Galligan

Voix françaises

 Sacha Tomassian : Sam Wing
 Lionel Tua : Riley Greene

Production
En , WarnerMedia valide le projet d'une série d'animation sur l'univers de Gremlins, pour son service de streaming HBO Max. Tze Chun est confirmé comme scénariste et producteur délégué. Sam Register participe également à la production. En , dix épisodes de la série, dont le titre est , sont commandés. En , Joe Dante, réalisateur des films Gremlins (1984) et Gremlins 2 : La Nouvelle Génération (1990), révèle qu'il participe au projet comme consultant. En , il est précisé que Howie Mandel ne reviendra pas pour prêter à nouveau sa voix à Gizmo. En , avant-même la diffusion de la série, HBO Max renouvelle la série pour une seconde saison.

En , Izaac Wang, Ming-Na Wen, B. D. Wong, James Hong, Matthew Rhys et Gabrielle Green sont annoncés pour prêter sa voix aux personnages principaux alors que A. J. Locascio doublera Gizmo.

En , il est annoncé que la série sera également diffusée sur Cartoon Network dans leur programme ACME Night.

En , il est annoncé que le premier épisode sera présenté en avant-première mondiale au Festival international du film d'Annecy 2022 en présence de Joe Dante.

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2023
Série télévisée américaine des années 2020
Série télévisée de HBO Max
Série télévisée de Cartoon Network
Série d'animation américaine
Série télévisée fantastique américaine
Série télévisée d'animation de Warner Bros.
Gremlins
Série télévisée se déroulant dans les années 1920
Série télévisée se déroulant en Chine
Adaptation d'un film à la télévision
Préquelle

Gremlins: Secrets of the Mogwai


José Cheo Marquetti nació un 4 de abril de 1909, en Alquízar, La Habana, Cuba muere el 29 de marzo de 1967, La Habana, Cuba) fue un cantante y compositor en los estilos de guajira-son, danzón, son cubano, son montuno, guaracha. Comenzó su carrera a finales de 1930 como cantante de danzones en la Orquesta de Belén Puig, y el Conjunto de Ernesto Muñoz. Luego se unió a una serie de septetos, entre ellos Septeto Cauto, liderado por Mozo 'Manuel' Borgella con quien se incorporó por primera vez en 1940, seguido por Septeto Hatuey, Septeto Fachenda y el famoso Sexteto Habanero.

Salidas de Cuba
En un esfuerzo por lograr un reconocimiento más amplio en su carrera salió de Cuba a México a mediados de los años cuarenta. tuvo un gran éxito, y regresó en 1953. De regreso en La Habana se incorporó Orquesta Sensación, dirigida por Rolando Valdez para reemplazar brevemente al famoso sonero Abelardo Barroso. Al finalizar este compromiso se incorporó a otro grupo cuya fama sobrevive hoy en día, Chappottín Sus Estrellas, cuyos miembros en la cima de su éxito y la fama fueron Félix Chapotín, Miguelito Cuní, René Álvarez y Lili, Luis Martínez, así como Marquetti. En 1955 creó su propio conjunto llamado Conjunto Los Salseros desintegrado en 1957, con el que grabó un par de discos para la disquera Panart y etiquetas Egrem .

En 1957 viajó a Venezuela ya su regreso se reincorporó a la Orquesta Sensación. En 1958 dejó el grupo y formó otro conjunto e hizo otras grabaciones. En 1961 disolvió su grupo para ir a Panamá. Regresó a La Habana en 1963. Después de su regreso fue un colaborador ocasional en el Grupo Tutankamen. Murió, casi olvidado, en 1967 a la edad relativamente joven de 57 años.

Referencias
 Cheo Marquetti - patria querida

Cantantes masculinos de Cuba
Cantantes de salsa

Cheo Marquetti


Events
March 28 – Mozart returns to Salzburg from a tour of Italy but is back in Milan for the premiere of his opera Ascanio in Alba on October 17.
Foundation of the Royal Theatre Ballet School in Copenhagen, Denmark.
The Chevalier de Saint-Georges is appointed maestro of the Concert des Amateurs in Paris.
Probable – Carl Ditters von Dittersdorf becomes Hoffkomponist (court composer) to Philipp Gotthard von Schaffgotsch, Prince-Bishop of Breslau, at château Jánský Vrch (Johannesberg) in Javorník.

Classical music
Carl Friedrich Abel
6 Trio Sonatas, WK 86-91 Op. 9
6 Easy Sonatas, WK 141-146
Carl Phillip Emanuel Bach
6 Harpsichord Concertos, Wq.43
Ich will dem Herrn lobsingen
Luigi Boccherini
Cello Sonata in A major, G.4
6 String Quintets, G.265-270, Op. 10
6 String Quintets Op. 11 (with the famous minuet, No. 5 (G 275))
Symphony in D major, Op. 12 no 1/G 503
Symphony in E-flat major, Op. 12 no 2/G 504
Symphony in C major, Op. 12 no 3/G 505
 František Xaver Brixi – Pastorella in C major for organ
Muzio Clementi – 6 Piano Sonatas, Op. 1
 Ernst Eichner
 3 Harpsichord Trios, Op. 3
 Harp Concerto in D major, Op. 9
 Baldassare Galuppi
 Confitebor tibi Domine in G major
 Jephte et Helcana (oratorio)
 Tommaso Giordani – 6 Harpsichord Quintets, Op. 1
Joseph Haydn
Baryton Trio in A major, Hob.XI:7
Baryton Trio in A major, Hob.XI:9
Baryton Trio in B minor, Hob.XI:96
Piano Sonata in C minor Hob. XVI:20
Keyboard Concerto in C major, Hob.XVIII:10
Symphony No. 42
Symphony No. 43
 James Hook – 6 Keyboard Concertos, Op. 1
Thomas Linley Jr – Violin Concerto in F major
Leopold Mozart – Missa brevis in C major (formerly attributed to W.A. Mozart as K. 115)
Wolfgang Amadeus Mozart
Aria for soprano and orchestra, "Non curo l'affetto", K. 74b
Symphony No. 12
Symphony No. 13
Symphony No. 14
Symphony in F, "No. 42", K. 75/75
Symphony No. 46 in C major, K.96/111b
Symphony No. 50 in D major, K.161/141a
Divertimento No. 1 in E-flat major, K. 113
Regina coeli for soprano, chorus and orchestra in C major, K. 108/74d
Litaniae Lauretanae in B-flat major, K. 109/74e
Betulia liberata, oratorio K. 118/74c
Johann Gottfried Müthel – Keyboard Duet in E-flat major
Josef Mysliveček – Veni sponsa Christi
Johann Gottfried Wilhelm Palschau – Harpsichord Concertos No.1-2
Niccolo Piccinni – Le finte gemelle, intermezzo premiered Jan. 2 in Rome
Johann Baptist Vanhal
6 String Quartets, Op. 6
6 Oboe Quartets, Op. 7

Opera
Pasquale Anfossi
Lucio Papirio
Quinto Fabio
I visionari
Thomas Arne – The Fairy Prince
André Grétry
L'ami de la maison
Zémire et Azor
Johann Adolph Hasse – Il Ruggiero
Wolfgang Amadeus Mozart – Ascanio in Alba
Josef Mysliveček – Il Gran Tamerlano
Giovanni Paisiello
Annibale in Torino
Artaserse, R.1.30
Demetrio, R.1.25
I scherzi di amore e di fortuna, R.1.28
Antonio Salieri – Armida

Methods and theory writings

 Anselm Bayly – A Practical Treatise on Singing and Playing
 Anton Bemetzrieder – Leçons de clavecin, et principes d'harmonie
 Charles Burney – The Present State of Music in France and Italy
Johann Kirnberger – Die Kunst des reinen Satzes in der Musik

Births
February 9 – Daniel Belknap, composer (d. 1815)
February 24 – Johann Baptist Cramer, pianist (d. 1858)
March 19 – , poet and librettist (died 1852)
March 21 – Thomas John Dibdin, dramatist and songwriter (d. 1841)
May 13 – Siegfried August Mahlmann, librettist and poet (died 1826)
June 1 – Ferdinando Paër, Italian composer (died 1839)
August 15 – Walter Scott, librettist and novelist (died 1832)
August 27 – Friedrich Methfessel, composer (died 1807)
September 17 – Johann August Apel, librettist (d. 1816)
October 1 – Pierre Baillot, violinist and composer (d. 1842)
October 3 – Auguste Creuzé de Lesser, librettist and politician (died 1839)
October 9 – Charles-Augustin Bassompierre (Sewrin), librettist (died 1853)
October 29 – Anna Leonore König, member of the Royal Swedish Academy of Music (d. 1854)
November 1 – , librettist (died 1839)
November 4 – James Montgomery, librettist and editor (died 1854)
November 17 – Jonathan Huntington, composer (d. 1838)
December 26 – Heinrich Joseph von Collin, librettist and poet (died 1811)
date unknown:
 Marie Antoinette Petersén, singer and member of the Royal Swedish Academy of Music (d. 1855)
 Margareta Sofia Lagerqvist, opera singer (d. 1800)

Deaths
January 23 – Martin Berteau, composer and musician (born 1691)
March 11 – Christoph Birkmann, hymnist and pupil of JS Bach (born 1703)
March 30 – Anton Joseph Hampel, horn player (b. 1710)
May 20 – Christopher Smart, poet and hymn-writer (b. 1722; possible liver failure)
May 29 – Johann Adolph Hass, clavichord and harpsichord maker (b. 1713)
July 30 – Thomas Gray, librettist and poet (born 1716)
August 19 – Daniel Schiebeler, librettist and hymnist (born 1741)
October – René de Galard de Béarn, Marquis de Brassac, composer (born 1699)
October 14 – František Brixi, composer (b. 1732)
October 28 – Johann Gottlieb Graun, composer (b. 1703)
November 4 – Pierre Nicolas Brunet, librettist and playwright (born 1733)
November 18 – Giuseppe de Majo, Italian composer (born 1697)
date unknown – Andrea Soldi, copyist and portraitist (born 1703)

References

18th century in music
Music by year

1771 in music


Darlingtonija (lat. Darlingtonia), monotipski rod sjeveroameričkog bilja iz porodice saracenijevki. Jedina je vrsta kalifornijska darlingtonija koja raste po Kaliforniji i Oregonu, odakle se proširila na područje Washingtona i Britanske Kolumbije

Opis
"Biljka kobra", (Darlingtonia californica), kako je nazivaju u Sjedinjenim Državama, jedina je vrsta roda Darlingtonia iz porodice biljaka Saracenijevki  Novog svijeta (Sarraceniaceae). "Biljka kobra" porijeklom je iz močvara u planinskim područjima sjeverne Kalifornije i južnog Oregona i koristi svoje mesoždere zamke kako bi nadopunila svoje prehrambene potrebe u lošim uvjetima tla. Uspijeva u šumama sekvoje i crvene jele do 2000 metara (6000 stopa) iznad razine mora, gdje temperature ostaju ispod 18 °C (65 °F).

Vrčoliki listovi biljke nalikuju kobri i imaju ljubičastocrvene dodatke koji izgledaju slično zmijinom rašljastom jeziku ili nizu očnjaka. Ti šuplji listovi bez peteljki izviru iz stabljike i visoki su 40–85 cm (16–33 inča). Kukce i druge male životinje privlače ustima vrča nektarne žlijezde ugrađene u "jezik" nalik rampi. Bijeg plijenu sprječavaju skliski zidovi i dlake usmjerene prema dolje. Na kraju plijen padne u nakupljenu tekućinu na dnu vrča. Za razliku od većine drugih biljaka mesožderki, čini se da "biljka kobra" ne proizvodi vlastite probavne enzime i umjesto toga se oslanja na bakterije koje razgrađuju svoj plijen radi apsorpcije.

Sinonimi
 Chrysamphora californica (Torr.) Greene

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

Saracenijevke

Darlingtonija


Markéta Irglová er tékknesk-íslensk listakona. Hún varð þekkt fyrir að leika í myndinni Once, þar sem hún vann til Óskars- og Grammyverðlauna fyrir besta kvikmyndalagið, Falling Slowly, ásamt meðleikara og -spilara, Glen Hansard. Þau kynntust í Tékklandi og stofnuðu saman bandið The Swell Season.

Irglová lærði á píanó 7 ára og gítar 8 ára. Árið 2012 hélt hún til Íslands eftir að hafa búið í New York og tók upp sólóplötu. Hún varð ástfangin af upptökustjóranum, Sturlu Míó Þórisson, og giftist honum á endanum. Hún talar íslensku reiprennandi og sótti um ríkisborgararétt.

Árið 2021 hugðist Markéta taka þátt í forkeppni Eurovision á Íslandi.

Útgáfur

The Swell Season
The Swell Season (2006)
Once (Soundtrack) (2007)
Strict Joy (2009)

Sóló
Anar (2011)
Muna (2014)

Kvikmyndir
Once (2007)
The Swell Season (2011)
Home Is Here (2016)

Tilvísanir

Tékkneskir tónlistarmenn
Íslenskir tónlistarmenn
Íslenskir óskarsverðlaunahafar
Fólk fætt árið 1988

Markéta Irglová


Elena Sofia Ricci (Firenca, 29. ožujka 1962.), talijanska je televizijska, kazališna i filmska glumica. Višestruka je dobitnica nekoliko talijanskih filmskih nagrada. Poznata je po ulogama u komedijama.

Vanjske poveznice

 Izabrana filmografija na mojtv.hr

Firenca
Talijanski filmski glumci
Kazališni glumci
Televizijski glumci

Elena Sofia Ricci


An Cymbopogon pruinosus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck ngan Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Emilio Chiovenda. An Cymbopogon pruinosus in nahilalakip ha genus nga Cymbopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cymbopogon

Cymbopogon pruinosus


Luis Ojeda (født 21. marts 1990) er en argentinsk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Argentina

Luis Ojeda


චෙස් () යනු තරඟකරුවන් දෙ‍දෙනෙක් අතර සිදු වන ප්‍රතිනිර්මාණකාරී හා තරඟකාරී ක්‍රීඩාවකි. එහි මුල් කාලීන ආකාරවලින් හා අනෙකුත් චෙස් ආකාරවලින් එය වෙන් කර හඳුනාගැනීම සඳහා සමහරක් විට බටහිර චෙස් හෝ ජාත්‍යන්තර චෙස් ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. දැනට භාවිතා වන ක්‍රීඩා ආකාරය දකුණු දිග යුරෝපයෙහි ඉන්දියානු හා පර්සියානු මූල ඇති වඩා පැරණි ක්‍රීඩා ඇසුරින් පහලොස්වන සියවසේ දෙවන භාගයේ දී නිර්මාණය විය. වර්තමානයේ දී චෙස් ලෝකයේ වඩාත්ම ප්‍රචලිත ක්‍රීඩා අතරින් එකක් බවට පත්ව ඇති අතර එය ලොව පුරා මිලියන ගණනක් මිනිසුන් විසින් සමාජය තුළ දී හෝ අන්තර්ජාලය හරහා සදෘශ්‍යව තරඟාවලි ලෙස හෝ අවිධිමත් ලෙස ක්‍රීඩා කරනු ලබයි. මෙම ක්‍රීඩාව ක්‍රීඩා කරනු ලබන්නේ හතරැස් කොටුවලින් යුක්ත චෙස් පුවරුවකය. එම පුවරුවෙහි සමචතුරස්‍ර 64ක් අඩංගු වන අතර පැත්තකට 8ක් වන පරිදි සකසා ඇත.

ක්‍රීඩාවේ ස්වභාවය
සංවිධානාත්මක තරඟකාරී චෙස් සම්ප්‍රදාය 16 වන සියවසේ දී ආරම්භ වූ අතර ඉතා පුළුල් ලෙස වර්ධනය විය. වර්තමානයේ දී ජාත්‍යන්තර ඔලිම්පික් කමිටුව විසින් චෙස් ක්‍රීඩාවක් ලෙස පිළිගෙන ඇත. ප්‍රථම වෘත්තීයමය ලෝක චෙස් ශූරයා, විල්හෙල් ස්ටේයිනිට්ස් ඔහුගේ ජයග්‍රහණය 1886 දී තහවුරු කළේය. වර්තමාන ලෝක ශූරයා වන්නේ මැග්නස් කාර්ල්සන්ය. ක්‍රීඩාවේ ආරම්භයේ සිට සෛද්ධාන්තිකයන් විසින් පුළුල්ව ක්‍රමවේද හා ක්‍රියා පිළිවෙත් වර්ධනය කර ඇත. චෙස් නිර්මාණයේ දී කලා සංකල්ප හමු වී ඇත.
ක්‍රීඩාව ආරම්භ කරන ක්‍රීඩකයා සුදු පැහැති වර්ණයද අනෙකා කළු පැහැති වර්ණයද භාවිතා කළ යුතුය.

ඉත්තන් ප්‍රමාණ
ආරම්භයේදී ක්‍රීඩාවට යොදා ගන්නා මුළු ඉත්තන් ප්‍රමාණය 32ක් වේ. මෙයින් 16ක් එක් අයෙකුටද අනෙක් 16 ප්‍රතිවාදියාටද අයිති වේ. මෙම ඉත්තන් 16 වර්ග 6කින් සමන්විත වේ.
 රජ
 රැජිණ
 රුක් දෙදෙනෙක්
 නයිට්වරු දෙදෙනෙක්
 බිෂොප්වරු දෙදෙනෙක් හා
 පෝන්ස්ලා 8 එයට අයත් වේ.
ක්‍රීඩාවේ අභිමතාර්ථය වන්නේ , ප්‍රතිවාදී රජු ස්තම්භනය (චෙක් මේට්) කිරීමයි. එනම් රජු ප්‍රහාරයක් (චෙක්) යටතේ ඇති අතර ඊළඟ චලනයේ දී එය ඉවත් කර ගැනීමට ඉඩක් නොමැති වීමයි.

මුල් කාලීන පරිගණක විද්‍යාඥයන්ගේ එක් අරමුණක් වූයේ චෙස් ක්‍රීඩා කරන යන්ත්‍රයක් තැනීමය. වර්මානයේ දී චෙස් ක්‍රමලේඛවල හැකියාව හා අන්තර්ජාලය හරහා ක්‍රීඩා කිරීමට ඇති හැකියාව හරහා අතිශයින් බලපෑමකට ලක්ව ඇත. 1996 දී ලෝක ශූර ගැරී කැස්පරෝ හා පරිගණකය අතර තරඟය යන්ත්‍රවලට ප්‍රබලතම මිනිස් තරඟකරුවන් පවා පැරදවිය හැකි බව ප්‍රථම වරට ඔප්පු කරලීය.

ඉතිහාසය

ආරම්භය
වසර දහස් ගණනකට පෙර දකුණු ආසියාවේ චතුරංග නමින් මෙම ක්‍රීඩාව ආරම්භ වූ බව සැලකේ. චතුරංග ක්‍රීඩාවේ ආරම්බය සිදු ව ඇත්තේ රාවණා රජ සමය තුලදීය  ඉන්දියාවේ පාලනය කල එක්තරා රජ පෙලපතක කුමාරවරු දෙදෙනෙක් වූහ.ගෞ සහ ටකාන් එම කුමාරවරුය.පියරජු මරණයට පත්  වුවිට රජකම සදහා දෙදෙනාම සිය අභිලාෂය පලකල බැවින් මව් බිසව ඒ සදහා උපායක් යෙදීය. එනකුමාරවරු අතර දක්ෂතාවය මැන බැලීමේ පරික්ෂනයකි. කොදේසිය වූයේ කිසිවෙකු මරණයට පත් නොකලයුතු බවයි එහෙත් සටනේදී    ටකාන්කුමරු මියගොස් සිටි අතර එය තමා විසින් සිදු නොකල බව ගෞ පැවසුවද මව් රැජිණ එය පිලි නොගත් බැවින් පුවරුවක සෙබලුන් ප්‍රතිනිර්මාණය කර පෙන්වීමට සිදුවිය. එය පසුව ක්‍රිඩාවක් ලෙස විකාශනය විය.

නීති රීති

The official rules of chess are maintained by the World Chess Federation. Along with information on official chess tournaments, the rules are described in the FIDE Handbook, section Laws of Chess. For a demonstration of the gameplay, see a sample chess game.

මුල් පිහිටීම

 පළමු වැනි පේළිය : රුක්, නයිට්, බිෂොප්, රැජිණ, රජ, බිෂොප්, නයිට්, රුක්
 දෙවන පේළිය : පෝන්වරු,

චෙස් ක්‍රීඩාව සිදු කරනු ලබන්නේ පේළි 8කින් (1සිට 8ට අංක යොදා ඇති) හා තීර අටකින් (a සිට h දක්වා) යුත් සමචතුරස්‍රවලින් යුත් පුවරුවක් මතය. සමචතුරස්‍ර 64හි වර්ණ හුවමාරු වන අතර ඒවා අඳුරු කොටු හා ආලෝකමත් කොටු ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. චෙස් පුවරුව තබනු ලබන්නේ ක්‍රීඩා කරන්නාගේ දකුණු පස ආලෝකමත් හතරැස් කොටුවක් පැමිණෙන ලෙස වන අතර ඉත්තන් තැබීම සිදු කරන්නේ රූප සටහනේ දක්වා ඇති පරිදි එක් එක් රැජිණ තමන්ගේම පැහැයේ කොටුවක තිබෙන පරිදිය.
සාම්ප්‍රදායිකව ඉත්තන් සුදු හා කළු කණ්ඩායම්වලට බෙදනු ලැබේ. එක් එක් ක්‍රීඩකයා ඔහුගේ ඉත්තන්ගේ වර්ණයෙන් හැඳින්වෙන අතර ක්‍රීඩාව ආරම්භ කරනු ලබන්නේ ඉත්තන් 16කිනි. මෙයට එක් රජෙක්,රැජිණක්,රුක්වරු දෙදෙනෙක්, බිෂොප්වරු දෙදෙනෙක්, නයිට්වරු දෙදෙනෙක් හා පෝන්වරු 8ක් ඇතුළත් වේ. සුදු ක්‍රීඩකයා විසින් පළමු ඇදීම සිදු කරනු ලබයි. එක් වරකට එක් ඉත්තෙක් බැඟින් ක්‍රීඩකයන්දෙදෙනා මාරුවෙන් මාරුවට ඇදීම සිදු කරනු ලබයි. (කාස්ලින් කිරීමේදී පමණක් මෙය වෙනස් වේ. එහිදී ඉත්තන් දෙදෙනෙක් අදිනු ලබයි.) ඉත්තන්, වෙනත් ඉත්තන් මඟින් අත්පත් නොකර ගන්නා ලද කොටුවකට හෝ ප්‍රතිවාදී ඉත්තෙකු රැදී සිටින කොටුවකට එම ඉත්තා ග්‍රහණය කර එය තරඟයෙන් ඉවත් කරමින් අදිනු ලැබේ. එක් අවස්ථාවක් හැරුණු කොට අනෙක් සියළු අවස්ථාවන්වල දී ප්‍රතිවාදී ඉත්තන් ග්‍රහණය කර ගනු ලබන්නේ එම ඉත්තන් රැදී සිටින කොටුවලට තමන්ගේ ඉත්තන් යොමු කිරීමෙනි.
රජවරයෙකු යම් ප්‍රතිවාදී ඉත්තෙකුගේ ප්‍රහාරයක් යටතේ සිටින විට  රජු චෙක් අවස්ථාවේ සිටී යයි කියනු ලැබේ. එවිට අනිවාර්යෙන්ම රජු චෙක් අවස්ථාවෙන් ඉවතට ගැනීම සඳහා ඇදීමක් සිදු කළ යුතුය. සෑම ක්‍රීඩකයෙක්ම ඔහුගේ රජු චෙක් අවස්ථාවේ පවතින විට වෙනත් ඉත්තන් ඇදීම සිදු නොකළ යුතුය. ක්‍රී‍ඩ‍ාවෙහි අවසානය ළඟා වන්නේ ප්‍රතිවාදියාගේ රජු චෙක් මේට් කිරීමෙනි. මෙය සිදු වන්නේ ප්‍රතිවාදී රජු චෙක් අවස්ථාවේ සිටිය දී එම රජුට ප්‍රහාරයෙන් ඉවතට යාමට කිසිදු මාර්ගයක් නොමැති විටය.

ඉත්තන්ගේ ගමන් මාර්ග

ක්‍රීඩකයින්ට එක් වරකට එක් ඉත්තකු එහා මෙහා කිරීමට අවස්ථාව ලැබේ. කාසලින් කරන් අවස්ථාවේදී පමණක් එක් වර ඉත්තන් දෙදෙනෙකු එහා මෙහා ගෙන යා හැකිය. පින්තූරය බලන්න. ඉත්තකුට තමන්ට ගමන් කල හැකි මාර්ගය ඔස්සේ ගමන් කල හැකි අතර නවතින තැන කොටුව එක්කෝ නිදහස් කොටුවක් හෝ ප්‍රතිවාදියාගේ ඉත්තකු සිටිය යුතුය.  නයිට්වරායා හැරුණුකොට අනෙක් සියළුම ඉත්තන් රේඛාවල ගමන් කරයි. පෝන් ඉත්තා ගමන් ගන්නේ ඉදියට උවත් ආක්‍රමණය කළ හැක්කේ විකර්ණ ඔස්සේ පමණි. රජුට 8 දිසාවකට ගමන් කළ හැකි අතර යා හැකි දුර ප්‍රමාණය 1 කොටුවකි. මෙසේ ගමන් කිරීමට එම කොටුව හිස්ව තිබිය යුතුය. නැත්හොත් ප්‍රතිවාදියාගේ ඉත්තකු සිටිය යුතු අතර එම ඉත්තා නිදහසේ ආක්‍රමණය කල හැකි විය යුතුය. එක් එක් ඉත්තාගේ ගමන් විලාසය පහත පින්තූර වලින් දැක්වේ.

*  පෝන් ඉත්තාට පලමු වාරයේ දී පමණක් කොටු 2ක් පැණීමේ අවසරය ඇත.

මේවාත් බලන්න
 චතුරංග ක්‍රීඩාව
 ස්තම්භනය
 කල්මීකියා ජනාධිපති

මූලාශ්‍ර

චෙස්
ගෘහස්ථ ක්‍රීඩා
පුවරු ක්‍රීඩා
ක්‍රීඩා
බෝඩ් ක්‍රීඩා

චෙස්


La voïvodie de Nowogródek (en , en ) était une division administrative du grand-duché de Lituanie ayant existé de 1507 à 1795, avec pour capitale la ville aujourd'hui biélorusse de Nowogródek. Elle a été créée à partir d'un ancien duché lituanien.

Histoire
La voïvodie était composée de trois comtés (Nowogródek, Wołkowysk, Slonim), ainsi que du duché de Sloutsk. Il avait deux sénateurs, deux députés au Sejm, et deux députés pour le Tribunal lituanien. La famille Radziwiłł représentait la principale force politique de la voïvodie. La voïvodie de Nowogródek a cessé d'exister à la suite du troisième partage de la Pologne.

Références

Nowogródek
Nowogródek
Nowogródek

Voïvodie de Nowogródek (1507-1795)


Maatalii Aneraq-Okalik, née en 1990 est une femme inuk, membre de la communauté inuite du Nunavut au Canada. Elle œuvre pour une meilleure représentation de la jeunesse et pour la défense des droits de la population inuite en s'engageant, entre autres, sur la question du changement climatique.

Biographie

Jeunesse et études
Originaire de Panniqtuuq (Pangnirtung), Maatalii Okalik a suivi un cycle d'études en Droits humains et science politique à l'Université de Carleton à Ottawa et réalise un master en études ouest-nordiques en gouvernance et gestion durable à l'Université du Groenland à Nuuk.

Engagements
De 2015 à 2017, Maatalii Okalik a tenu le rôle de présidente du Conseil national de la jeunesse inuite au Canada en intervenant auprès de diverses instances gouvernementales et lors de rencontres internationales (ONU, Prince de Galles). Dans le cadre de sa mission, elle a sensibilisé les responsables politiques et l'opinion publique aux différentes problématiques touchant la jeunesse inuite dont le haut taux de suicide, la difficulté de l'accès à l'éducation et à l'emploi de même que l'impact grandissant du changement climatique.

Elle promeut également la culture et les langues inuites auprès des jeunes de sa communauté, ainsi qu'une éducation plus inclusive faisant place aux savoirs traditionnels transmis sur le territoire comme elle encourage à la poursuite aux études supérieures. Par la suite, elle a poursuivi son engagement au sein du centre Pirurvik à Iqaluit, Nunavut.

Maatalii Okalik a également servi en tant que chef de protocole au département des affaires exécutives et inter-gouvernementales. Elle a été présidente du Centre des enfants inuits d'Ottawa.

Elle a participé au film documentaire The Last Ice réalisé en 2019 par le National Geographic, diffusé en octobre 2020 sur la chaîne National Geographic WILD. L'histoire raconte l'impact de la fonte des glaces en Arctique sur les communautés inuites du Canada et du Groenland.

Elle est également suivie par 3000 personnes sur Twitter.

Distinctions
En 2016, Maatalii Okalik a été honorée par le prix de la jeune femme d'exception du Conseil du Statut de la femme du Nunavut, Qulliit.

Elle est la récipiendaire en 2017 d'un Inspire Award pour la jeunesse inuite, récompensant son activisme.

Notes et références

Liens externes

Personnalité nunavoise
Droit des peuples autochtones au Canada
Naissance en 1990

Maatalii Okalik


John Frank Stossel (Chicago Heights, 6 de março de 1947) é um apresentador de televisão libertário americano, autor, jornalista de consumo e especialista, conhecido por sua carreira na ABC News, Fox Business Network e Reason TV.

O estilo de Stossel combina reportagem e comentário. Seu estilo reflete uma filosofia política libertária e visões de economia que apoiam amplamente o livre mercado.  Ele começou sua carreira jornalística como pesquisador da KGW-TV, foi repórter de consumo na WCBS-TV em Nova York e, em seguida, ingressou na ABC News como editor de consumo e repórter do Good Morning America. Stossel tornou-se correspondente da ABC News, juntando-se ao programa semanal da revista de notícias 20/20, e mais tarde tornou-se co-âncora. Em outubro de 2009, Stossel deixou a ABC News para se juntar ao Fox Business Channel . Ele apresentou um programa semanal de notícias na Fox Business, Stossel, de dezembro de 2009 a dezembro de 2016. Em 2019, a Stossel lançou o StosselTV, um canal online distribuído nas redes sociais.

Stossel recebeu 19 prêmios Emmy e cinco prêmios do National Press Club. Stossel escreveu três livros: "Give Me a Break" em 2004, "Myths, Lies, and Downright Stupidity" em 2007 e "No, They Can't: Why Government Fails – But Individuals Succeed" em 2012.

Vida
John F. Stossel nasceu em 6 de março de 1947, em Chicago Heights, Illinois, o mais novo de dois filhos, de pais judeus que deixaram a Alemanha antes de Hitler subir ao poder. A família se juntou a uma igreja congregacional nos EUA, e Stossel foi criado como protestante. Ele cresceu na afluente North Shore de Chicago e se formou na New Trier High School. Stossel caracteriza seu irmão mais velho, Thomas P. Stossel, como "o superstar da família", comentando: "Enquanto eu festejava e jogava pôquer, ele estudou muito, tirou notas altas e foi para a Harvard Medical School". Stossel se caracteriza como tendo sido "um estudante indiferente" enquanto estava na faculdade, comentando: "Eu sonhei acordado durante metade das minhas aulas em Princeton e me candidatei à pós-graduação apenas porque era ambicioso, e a pós-graduação parecia o caminho certo para um estudante de 21 anos. ano de idade que queria chegar à frente." Embora tivesse sido aceito na Escola de Administração Hospitalar da Universidade de Chicago, Stossel estava "cansado da escola" e achou que aceitar um emprego o inspiraria a abraçar os estudos de pós-graduação com vigor renovado.

Início de carreira
Na escola, Stossel aspirava a trabalhar na Seattle Magazine, mas a empresa havia falido quando ele se formou. Seus contatos lá o ajudaram a conseguir um emprego na KGW-TV em Portland, Oregon, onde Stossel começou como assistente de redação, chegando a pesquisador e depois escritor. Depois de alguns anos, o diretor de notícias disse a Stossel para ir ao ar e ler o que ele escreveu. Apesar de seu medo do palco, Stossel diz que seu medo o estimulou a melhorar, examinando e imitando transmissões de David Brinkley e Jack Perkins. Stossel também gaguejava desde a infância. Após alguns anos de reportagens no ar, Stossel foi contratado pela WCBS-TV em Nova York, por Ed Joyce, o mesmo diretor de notícias que contratou Arnold Diaz, Linda Ellerbee, Dave Marash, Joel Siegel e Lynn Sherr. Stossel ficou desapontado com a CBS, sentindo que a quantidade mais limitada de tempo gasto lá em pesquisa reduziu a qualidade de seu jornalismo em comparação com Portland. Stossel cita as regras trabalhistas do sindicato que desencorajaram o trabalho extra que Stossel achava que permitia que os funcionários fossem criativos, o que, segundo ele, representou sua "primeira introdução real aos negócios feitos por interesses especiais". Stossel também "odiava" Joyce, que ele achava ser "frio e crítico", embora Stossel atribua a Joyce a liberdade de perseguir suas próprias ideias de histórias e por recomendar o Hollins Communications Research Institute em Roanoke, Virgínia, que ajudou Stossel a gerenciar sua gagueira.

Stossel ficava cada vez mais frustrado por ter que seguir a visão do editor do que era notícia. Talvez por causa de sua gagueira, ele sempre evitou cobrir o que os outros cobriam, sentindo que não poderia ter sucesso se fosse forçado a competir com outros repórteres gritando perguntas em coletivas de imprensa. No entanto, isso levou à percepção inesperada para Stossel de que os eventos mais importantes eram aqueles que ocorreram lentamente, como o movimento das mulheres, o crescimento da tecnologia da computação e os avanços na contracepção, em vez de eventos diários como pronunciamentos do governo, eleições, incêndios ou crime. Um dia, Stossel ignorou o editor de tarefas para dar a Ed Joyce uma lista de ideias de histórias que o editor de tarefas havia rejeitado. Joyce concordou que as ideias de Stossel eram melhores e as aprovou. Stossel atuou como porta-voz da Stuttering Foundation of America.

20/20
Em 1981, Roone Arledge ofereceu a Stossel um emprego na ABC News, como correspondente do 20/20 e repórter do Good Morning America. Seus segmentos "Give Me a Break" para o primeiro apresentavam um olhar cético em assuntos de regulamentos governamentais e cultura pop à censura e medo infundado. A série foi desmembrada em uma série de especiais de uma hora com orçamentos de meio milhão de dólares que começaram em 1994. No decorrer de seu trabalho em 20/20, Stossel descobriu a revista Reason e descobriu que as ideias libertárias de seus escritores faziam sentido para ele. Stossel foi nomeado co -âncora de 20/20 em maio de 2003, enquanto escrevia seu primeiro livro, Give Me a Break: How I Exposed Hucksters, Cheats, and Scam Artists and Became the Scourge of the Liberal Media, que foi publicado em 2004. Nele, ele detalha seu início no jornalismo e na reportagem do consumidor, e como ele evoluiu para abrigar crenças libertárias.

Fox News Channel e Fox Business Network

Em setembro de 2009, foi anunciado que Stossel estava deixando a ABC News da Disney e se juntando ao Fox News Channel e Fox Business Network da News Corp. Além de aparecer no The O'Reilly Factor toda terça-feira à noite, ele também apresentou um programa semanal de uma hora para a Fox Business Network e uma série de especiais de uma hora para o Fox News Channel, além de fazer aparições regulares na programação da Fox News.

O programa, Stossel, estreou em 10 de dezembro de 2009, na Fox Business Network. O programa examinou questões relacionadas à liberdade individual, capitalismo de livre mercado e governo mínimo, como liberdades civis, negócios de saúde e livre comércio. O episódio final estreou em 16 de dezembro de 2016. Ao final desse episódio, uma retrospectiva que destacou momentos de sete anos do programa, Stossel explicou que, devido à sua idade, queria ajudar a desenvolver uma geração mais jovem de jornalistas com suas opiniões, e continuaria aparecendo como convidado em programas na Fox, além de ajudar a produzir conteúdo para a Reason TV. Seu blog, "Stossel's Take", é publicado tanto no FoxBusiness.com quanto no FoxNews.com.

Stossel TV
Em 2019, a Stossel lançou a Stossel TV, um canal online que distribui vídeos semanais por meio de plataformas de mídia social. Os vídeos desafiam suposições sobre a eficácia das regulamentações e programas governamentais, ilustram como os mercados livres ajudam as pessoas a viver uma vida melhor e ensinam os princípios e benefícios de uma sociedade livre.

Publicações
Stossel escreveu três livros. "Give Me a Break: How I Exposed Hucksters, Cheats, and Scam Artists and Became the Scourge of the Liberal Media" é uma autobiografia de 2005 de Harper Perennial documentando sua carreira e transição filosófica do liberalismo para o libertarianismo . Descreve sua oposição à regulamentação do governo, sua crença no livre mercado e na iniciativa privada, apoio à reforma de responsabilidade civil e defesa da mudança de responsabilidade de serviços sociais conduzidos pelo governo para instituições de caridade privadas. Foi um best-seller do New York Times por 11 semanas. "Myths, Lies, and Downright Stupidity: Get Out the Shovel – Why Everything You Know Is Wrong", que foi publicado em 2007 pela Hyperion, questiona a validade de várias sabedorias convencionais e argumenta que a crença de que ele seja conservador é falsa. Em 10 de abril de 2012, a Threshold Editions, um selo da Simon & Schuster, publicou o terceiro livro de Stossel "No, They Can't: Why Government Fails – But Individuals Succeed". Ele argumenta que as políticas governamentais destinadas a resolver problemas, em vez disso, produzem novos, e que indivíduos livres e o setor privado realizam tarefas com mais eficiência do que o governo.

Com o apoio financeiro do libertário Palmer R. Chitester Fund, Stossel e ABC News lançaram uma série de materiais educativos para escolas públicas em 1999 intitulada "Stossel in the Classroom". O material foi assumido em 2006 pelo Center for Independent Thought, que lança um novo DVD de materiais didáticos anualmente. Em 2006, Stossel e ABC lançaram Teaching Tools for Economics, uma série de vídeos baseada nos padrões do National Council of Economics Education.

Desde fevereiro de 2011, Stossel escreve uma coluna semanal no jornal Creators Syndicate. Seus artigos aparecem em publicações online como Newsmax, Reason e Townhall.

Posições políticas
Stossel pretende desmascarar mitos em seu jornalismo. Sua série Myths and Lies de especiais 20/20 desafia uma série de crenças liberais. Ele também apresentou The Power of Belief (6 de outubro de 1998), um especial da ABC News que se concentrou em afirmações do paranormal e no desejo das pessoas de acreditar. Outro relatório delineou a crença de que a oposição ao DDT é equivocada e que a proibição do DDT resultou na morte de milhões de crianças, principalmente em países pobres.

Libertarianismo

Como libertário, Stossel diz acreditar tanto na liberdade pessoal quanto no livre mercado . Ele frequentemente usa o na televisão para promover esses pontos de vista e desafiar a desconfiança dos espectadores em relação ao capitalismo de livre mercado e à competição econômica. Ele recebeu um Doutorado Honoris Causa da Universidade Francisco Marroquin, uma universidade libertária na Guatemala, em 2008.

Stossel argumenta que o interesse próprio individual, ou "ganância", cria um incentivo para trabalhar mais e inovar. Ele argumenta que essa inovação torna os pobres mais ricos e a única maneira de as pessoas "ficarem ricas é nos oferecer algo que acreditamos ser melhor do que tínhamos antes". Ele promoveu a escolha da escola como uma forma de melhorar as escolas públicas americanas semelhantes ao sistema de vouchers belga.

Stossel criticou os programas governamentais por serem ineficientes, perdulários e prejudiciais. Ele também criticou o sistema legal americano, opinando que ele fornece aos advogados e litigantes vexatórios o incentivo para abrir processos frívolos indiscriminadamente. Embora Stossel admita que alguns processos são necessários para fazer justiça a pessoas genuinamente prejudicadas por outros com maior poder econômico, ele defende a adoção nos EUA da regra inglesa como um método para reduzir os processos mais abusivos ou frívolos.

Stossel se opõe ao salário mínimo, bem-estar corporativo, bailouts e à guerra no Iraque.  Ele também se opõe às proibições legais contra pornografia, maconha, drogas recreativas, jogos de azar, escalpelamento de ingressos, prostituição, poligamia, e suicídio assistido, e acredita que a maioria dos abortos deveria ser legal. Ele defende impostos mais baixos e mais simples, e endossou ou explorou várias ideias em seus especiais e em sua série de TV para mudar o sistema tributário, incluindo a mudança para um imposto fixo, e a substituição do imposto de renda pelo FairTax .

Quando o Departamento do Trabalho reeditou as diretrizes federais em abril de 2010 governando o emprego de estagiários não remunerados sob o Fair Labor Standards Act com base em uma decisão da Suprema Corte de 1947, Stossel criticou as diretrizes, aparecendo em um uniforme policial durante uma aparição no Fox programa de notícias America Live, comentando: "Eu construí minha carreira com estagiários não remunerados, e os estagiários me disseram que era ótimo – Aprendi mais com você do que na faculdade." Questionado sobre por que não os pagou se eram tão valiosos, ele disse que não podia pagar.

Stossel é membro do corpo docente do Instituto Charles Koch .

Stossel defendeu a abolição da Food and Drug Administration (FDA).

Em 1º de abril de 2016, Stossel moderou o primeiro debate presidencial libertário televisionado nacionalmente. A segunda parte do debate foi ao ar em 8 de abril. Em 21 de maio de 2020, ele moderou o Debate Presidencial da Convenção Nacional do Partido Libertário entre Jacob Hornberger, Vermin Supreme, Jo Jorgensen, Jim Gray e John Monds.

Ciência
Em 2001, a organização de vigilância da mídia progressista FAIR criticou a reportagem de Stossel sobre o aquecimento global em seu documentário, Tampering with Nature, por usar "informações altamente seletivas" que enfatizavam indevidamente três dissidentes entre os 2.000 membros da do Painel Intergovernamental sobre Mudanças Climáticas da ONU, que havia divulgado recentemente um relatório afirmando que as temperaturas globais estavam subindo quase duas vezes mais rápido do que se pensava anteriormente.

Em dezembro de 2014, Stossel afirmou falsamente que "não há bons dados mostrando que o fumo passivo mata pessoas". O site de verificação de fatos Politifact classificou esta declaração como "Falsa", citando níveis consideráveis de pesquisa científica mostrando que o fumo passivo causou mortes.

Elogios e críticas

Prêmios
A partir de 2001, Stossel ganhou 19 prêmios Emmy. Ele foi homenageado cinco vezes por excelência em reportagens para consumidores pelo National Press Club, recebeu o Prêmio George Polk de Melhor Reportagem Local e um Prêmio Peabody. Em 23 de abril de 2012, Stossel recebeu a Medalha Presidencial da Chapman University, pelo atual presidente, James Doti, e pela chanceler, Danielle Struppa. O prêmio foi entregue a apenas um punhado de pessoas nos últimos 150 anos.  Stossel recebeu um doutorado honorário da Universidad Francisco Marroquín .

Elogio
O economista monetarista da Escola de Chicago, ganhador do Prêmio Nobel, Milton Friedman, elogiou Stossel, afirmando: "Stossel é aquela criatura rara, um comentarista de TV que entende de economia, em toda a sua sutileza". Steve Forbes, editor da revista Forbes, descreveu Stossel como fascinante e "um dos jornalistas mais capazes e corajosos da América".

Um artigo publicado pelo grupo libertário Advocates for Self Government faz elogios a Stossel. O analista de pesquisa do Independent Institute Anthony Gregory, escrevendo no blog libertário LewRockwell.com, descreveu Stossel como um "maroto heróico... um dissidente da mídia e proponente da liberdade em uma mídia de massa conformista e estatista". O analista de investimentos libertário Mark Skousen disse que Stossel é "um verdadeiro herói libertário".

Críticas e polêmicas
Organizações progressistas como Fairness and Accuracy In Reporting (FAIR) e Media Matters for America (MMfA) criticaram o trabalho de Stossel, pelo que descreveram como falta de equilíbrio de cobertura e distorção de fatos de sua parte. Por exemplo, Stossel foi criticado por um segmento em seu programa de 11 de outubro de 1999, durante o qual ele argumentou que a pesquisa da AIDS recebeu muito financiamento, "25 vezes mais do que o Parkinson, que mata mais pessoas". FAIR apontou que a AIDS tinha de fato matado mais pessoas nos Estados Unidos em 1999.

Em reportagem sobre Stossel na Salon de fevereiro de 2000 intitulado " Propagandista do horário nobre", David Mastio escreveu que Stossel tem um conflito de interesse em doar lucros de seus compromissos de falar em público para, entre outros, uma organização sem fins lucrativos chamada "Stossel in the Classroom" que inclui material para uso nas escolas, alguns dos quais usam material fabricado por Stossel.

O economista da Universidade do Texas James K. Galbraith alegou que Stossel, em seu especial de setembro de 1999 Is America #1?, usou um clipe fora de contexto de Galbraith para transmitir a noção de que Galbraith defendia a adoção pela Europa da economia de livre mercado praticada pelos Estados Unidos, quando na verdade Galbraith defendia que a Europa adotasse alguns dos benefícios sociais dos  mecanismos norte-americanos de transferência como a Previdência Social, que é a visão economicamente oposta. Stossel negou qualquer deturpação das opiniões de Galbraith e afirmou que não era sua intenção transmitir que Galbraith concordava com todas as ideias do especial. No entanto, ele reeditou essa parte do programa para sua repetição em setembro de 2000, na qual Stossel parafraseou: "Mesmo os economistas que gostam das políticas da Europa, como James Galbraith, agora reconhecem o sucesso da América".

De acordo com o The Hollywood Reporter, em setembro de 2021, Stossel processou o Facebook por questões de difamação, depois que os verificadores de fatos rotularam o vídeo de Stossel intitulado "Incêndios Alimentados pelo Governo" como "enganoso". Stossel afirmou que o "rótulo enganoso" causou danos imediatos à sua audiência e reputação. No vídeo, Stossel argumentou que "embora as mudanças climáticas, sem dúvida, contribuam para os incêndios florestais, não foram a principal causa dos incêndios na Califórnia em 2020 ", culpando principalmente a má gestão das florestas pelo governo. Em dezembro de 2021, os advogados do Facebook responderam ao processo de Stossel, dizendo: "Os rótulos em si não são falsos nem difamatórios; pelo contrário, constituem opinião protegida".

Incidente David Schultz
Em 28 de dezembro de 1984, durante uma entrevista para 20/20 sobre wrestling profissional, o lutador David Schultz atingiu Stossel duas vezes depois que Stossel disse que o wrestling profissional era "falso". Stossel disse que sofria de dor e zumbido nos ouvidos oito semanas após o ataque. Stossel processou e obteve um acordo de USD$ 280.000 da World Wrestling Federation (WWF). Em seu livro, Mitos, Mentiras e Estupidez Absoluta, Stossel observou seu arrependimento, acreditando que processos judiciais prejudicam pessoas inocentes. Schultz afirma que atacou Stossel por ordem de Vince McMahon, o chefe da então WWF. Mais tarde, isso foi revisitado no episódio da segunda temporada de Dark Side of the Ring, exibido em 28 de abril de 2020.

Vegetais organícos
Uma reportagem de fevereiro de 2000 sobre vegetais orgânicos no programa 20/20 incluiu declarações de Stossel de que os testes mostraram que nem as amostras de produtos orgânicos nem peodutos convencionais continham qualquer resíduo de pesticida, e que os alimentos orgânicos eram mais propensos a serem contaminados pela bactéria E. coli. O Environmental Working Groupl se opôs ao seu relatório, principalmente questionando suas declarações sobre bactérias, mas também conseguiu determinar que o produto nunca havia sido testado para pesticidas. Eles comunicaram isso a Stossel, mas depois que o produtor da história apoiou a declaração de Stossel de que os resultados do teste haviam sido descritos, a história foi retransmitida meses depois, inalterada e com um pós-escrito no qual Stossel reiterou sua afirmação. Mais tarde, após uma reportagem do The New York Times confirmar as alegações do Environmental Working Group, a ABC News suspendeu o produtor do segmento por um mês e repreendeu Stossel. Stossel se desculpou, dizendo que achava que os testes haviam sido conduzidos conforme relatado. No entanto, ele afirmou que a essência de seu relatório tinha sido precisa.

Frederick K. C. Price
Em um segmento de março de 2007 sobre finanças e estilo de vida de televangelistas, 20/20 exibiu um segmento de Stossel que incluía um clipe do televangelista Frederick KC Price, que havia sido originalmente transmitido pela Lifetime Network em 1997. Price alegou que o clipe o retratava descrevendo sua riqueza em termos extravagantes, quando na verdade estava contando uma parábola sobre um homem rico. A ABC News exibiu duas vezes uma retratação e pediu desculpas pelo erro. O processo foi concluído com um acordo extrajudicial, incluindo um pedido de desculpas público da ABC.

Vida pessoal
Stossel vive em Nova York com sua esposa, Ellen Abrams e filhos, Lauren e Max. Eles também possuem uma casa em Massachusetts.

Stossel veio a abraçar a herança judaica Ashkenazi de sua família depois de se casar com sua esposa, que também é judia. Eles também criaram seus filhos judeus. Stossel se identificou como agnóstico em "Skeptic or Believer", o episódio de 16 de dezembro de 2010 de Stossel, explicando que ele não acreditava em Deus, mas estava aberto à possibilidade.

O irmão de Stossel, Thomas P. Stossel, foi professor da Harvard Medical School e co-diretor da Divisão de Hematologia do Brigham and Women's Hospital de Boston. Ele atuou nos conselhos consultivos de empresas farmacêuticas como Merck e Pfizer. O sobrinho de Stossel é o jornalista e editor de revistas Scott Stossel.

Em 20 de abril de 2016, Stossel, apesar de nunca ter fumado, anunciou que tinha câncer de pulmão e que, como resultado de sua detecção precoce, ele teria um quinto de um de seus pulmões removido cirurgicamente.

Livros

Ligações externas

 Stossel TV YouTube Channel

Biografias e artigos sobre Stossel
 ABC News Biografia
 Jhonson, Peter. "A evolução de Stossel de ativista para contrarian irrita alguns de seus fãs", USA Today, 30 de abril de 2006
 Sulum, Jacob. "Jornalismo arriscado: John Stossel da ABC contraria um estabelecimento medroso" Reason, abril de 1997.

Artigos de Stossel
 Página da Web 20/20 de John Stossel
 Colunas de jornal de John Stossel
 Coluna de John Stossel em Creators.com

Alunos da Universidade de Princeton
Vencedores de Prémios Emmy
Céticos dos Estados Unidos
Agnósticos dos Estados Unidos

John Stossel


A CP Coimbra é o serviço ferroviário explorado pela CP, fazendo parte da CP Urbanos, que tem como missão a prestação de serviços ferroviários a partir da cidade de Coimbra com a sua sub-região e com cidades próximas.

A rede tem 1 linha e uma extensão total de 45,4 km, totalmente eletrificada e maioriamente duplicada, ligando a cidade de Coimbra com a cidade da Figueira da Foz, passando por Montemor-o-Velho e Soure.

Os comboios urbanos circulam por 4 municípios, prestando assim um serviço para mais de 240 mil habitantes entre as cidades de Coimbra e Figueira da Foz, passando pelas vilas de Montemor-o-Velho e Soure. Em 2019 registou-se mais de 890 mil de passageiros, o número mais elevado de sempre.

História
Em 2004, a CP abandonou o serviço do Ramal da Lousã, ligando a cidade de Coimbra com Miranda do Corvo, Lousã e Serpins, encerrando assim o ramal, e em 2011, através do abandono do serviço do Ramal da Figueira da Foz, ligando as cidades de Coimbra e Figueira da Foz, passando por Cantanhede, a extensão da linha reduziu-se de 144,3 km para pouco mais de 45 km, tendo somente o serviço entre as cidades de Coimbra e Figueira da Foz, percorrendo a Linha do Norte.

No dia 20 de Setembro de 2021, juntamente com os urbanos de Lisboa e do Porto, os Urbanos de Coimbra participaram na campanha de bilhetes a 1 euro, em comemoração do Ano Europeu do Transporte Ferroviário.

Linhas

Linha da Figueira da Foz
A Linha da Figueira da Foz liga o centro de Coimbra com a cidade da Figueira da Foz, passando pelas vilas de Montemor-o-Velho e Soure, tendo um cumprimento de 45,4 km e servindo 20 estações, ligando as duas cidades entre 52min e 1h18min. A linha atravessa toda a Região de Coimbra, desde do interior ao litoral, e liga os municípios de:

 Coimbra (estações de Coimbra, Coimbra-B e Taveiro e apeadeiros de Bencanta, Espadaneira, Casais, Vila Pouca do Campo e Ameal)
 Montemor-o-Velho (estações de Verride e Bifurcação de Lares e apeadeiros de Pereira, Formoselha-Santo Varão, Marjual e Reveles)
 Soure (estação de Alfarelos e apeadeiro de Montemor)
 Figueira da Foz (estação da Figueira da Foz e apeadeiros de Lares, Fontela e Fontela-A)

Atravessa 4 municípios, servindo mais de 240 mil habitantes nesses municípios.

Trajeto
 Coimbra
 Coimbra-B
 Bencanta
 Espadaneira
 Casais
 Taveiro
 Vila Pouca do Campo
 Ameal
 Pereira
 Formoselha-Santo Varão
 Alfarelos
 Montemor
 Marjual
 Verride
 Reveles
 Bifurcação de Lares
 Lares
 Fontela
 Fontela-A
 Figueira da Foz

Metro Mondego

O Metro Mondego é um projeto da construção de uma rede de metropolitano ligeiro de superfície nos municípios de Coimbra, Miranda do Corvo e Lousã, publicado em 2006, que irá circular no antigo Ramal da Lousã, que foi encerrada em 2004. Foi a primeira versão do projeto do Sistema de Mobilidade do Mondego antes de este projeto ser profundamente reformulado em 2017, passando de um sistema de metro para um sistema de Bus Rapid System – conhecido também como metrobus, um sistema de autocarros elétricos a circularem numa via separada do restante trânsito. Depois da crise financeira em 2011, o projeto foi adiado várias vezes e a previsão da conclusão é em 2024.

Bibliografia
 João Figueira de Sousa, André Fernandes, Sónia Galiau, Mafalda Estêvão, Gonçalo AntunesA Evolução dos Transportes e Acessibilidades e as Transformações na Organização do Território, Instituto de Dinâmica do Espaço , 2011 978-989-97245-0-1

Comboios de Portugal

CP Urbanos de Coimbra


Bagrat IV. Gruzijski (gruz.ბაგრატ IV; 1018. – 1072.), iz dinastije Bagration, bio je kralj Gruzije od 1027. do 1072. godine. Sin je kralja Đure I. Tijekom svoje duge i burne vladavine, nastojao je potisnuti visoko plemstvo i osigurati gruzijsku neovisnost od Bizanta i Seldžuka. U nizu sukoba, uspio je poraziti neke moćne vazale i staviti pod svoju kontrolu brojne feudalne enklave, a kraljeve Lorija i Kahetije, te emira Tbilisija podvrgnuo vazalstvu. Kao i mnogi drugi srednjovjekovni kavkaški vladari, nosio je nekoliko bizantskih naslova, poput Nobilissimus, Kouropalates i Sebastos.

Život
Devetogodišnji Bagrat, u početku je bio suvladar sa svojom majkom Miriam Atrsruni, kćeri armenskog kralja, koja je pokrenula politiku pomirbe s Bizantom. Godine 1029. gruzijski katolikos Melkisedek I., prvo je posjetio Carigrad, a zatim i gruzijskog regenta. Dogovoreno je vjenčanje između Bagrata i carske nećakinje Elene. Godine 1032., mladenka je dovedena u Kutaisi, ali njenom ranom smrću okončano je zbližavanje Gruzije i Bizanta. Dodatni negativni doprinos tomu učinio je Bagratov polubrat Dmitar Giorgišvili, koji je Bizantijcima predao tvrđavu Anakopiju, te pobjegao u Carigrad. Bagrat je, stoga, još više ignorirao bizantske bračne projekte, pa je za ženu uzeo osetsku princezu Borenu.

Nakon 1034. godine, Bagrat je sa svojim plemićima provodio ekspanzionističku politiku. Prvo je poražen emirat Gäncä, a nekoliko godina poslije i Tbiliski emirat. Velik doprinos tomu dao je Liparit Orbeliani, jedan od moćnijih Bagratovih feudalaca. U strahu da Liparit ne postane premoćan, Bagrat i Džafar, emir Tbilisija, sklopili su mir. To je dovelo do velikog neprijateljstva između Bagrata i Liparita, koje je potrajalo dvadeset godina, a rezultiralo je slabljenjem kraljevstva prije invazije Seldžuka. Da stvar bude gora, Bizantijci su pretendirali na gruzijska i armenska područja. Godine 1045., u njigove ruke pao je armenski grad Ani, jedan od najvećih srednjovjekovnih gradova, s preko 100.000 stanovnika. Ali bizantska vlast u Aniju završila je nakon svega tri godine, okupacijom Seldžuka.

Bagrat je 1054./57. boravio u Carigradu kako bi s Bizantom sklopio savez protiv Seldžuka. Liparit je to iskoristio, pa je okrunio Bagratovog maloljetnog sina, Đuru za kralja, uz suglasnost kraljice majke, kao vladarice Gruzije. Bagrat je ponovno uspio zaposjeo Ani, ali opet nakratko, jer je 1064. godine zauzet od Seldžuka. Oni su uspjeli poraziti bizantskog cara Romana IV. u bitci kod Manzikerta, pa im je tim put do Gruzije bio sasvim otvoren. Bagrat je umro sljedeće godine, 24. studenog 1072. i pokopan je u samostanu Čkondidi. Sizerenstvo nad nemirnim kraljevstvom prešlo je na njegovog sina Đuru II

Izvori

Kraljevi Gruzije

Bagrat IV. Gruzijski


Natalja Alexandrowna Lukjanez (; * 1981) ist eine frühere russische Bogenbiathletin.

Natalja Lukjanez hatte ihren größten internationalen Erfolg, als sie bei den Weltmeisterschaften 2002 in Pokljuka vor Nadia Peyrot und Tatjana Rowinskaja die Goldmedaille im Massenstartrennen gewann. Zwei Jahre später wurde die Russin an selber Stelle Viertplatzierte im Sprint und verpasste damit knapp gegen Ksenija Malzewa den Gewinn einer weiteren WM-Medaille. Im Verfolgungsrennen wurde sie Fünfte, im Massenstartrennen Siebte. In die russische Staffel, die jeweils den Titel gewann, wurde sie in beiden Jahren nicht berufen.

Schriften

Biathlet (Russland)
Weltmeister (Bogenbiathlon)
Sowjetbürger
Russe
Geboren 1981
Frau

Natalja Alexandrowna Lukjanez


Letônia participou dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022, realizados em Pequim, na China.

Foi a 12.ª aparição do país em Olimpíadas de Inverno. Foi representado por 60 atletas, sendo 49 homens e 11 mulheres.

Competidores

Medalhas
Estes foram os medalhistas desta edição:

Desempenho

Feminino

Masculino

Masculino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Masculino

Feminino

Masculino

Masculino

Masculino

Masculino

Feminino

Ligações externas

Letonia
2022
Desporto na Letônia em 2022

Letônia nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022


William Sami Etienne Grigahcine (født 13. juni 1986), bedre kendt som DJ Snake er en fransk DJ og musikproducer. DJ Snake er en Grammy Award-nomineret producer, der debuterede på den internationale musikscene med sangene "Bird Machine" og "Turn Down For What" i 2013. Siden da, har DJ Snake blandt andet medvirket på hittene "Lean On" sammen med Major Lazer og den danske sangerinde MØ.

DJ Snake har på sine egne udgivelser over 1 milliard streams på Spotify og har senest hittet med "Let Me Love You" med Justin Bieber.

I 2018 udgav DJ Snake den latinske hit "Taki Taki" med Selena Gomez, Ozuna og Cardi B. Musik Videoen til "Taki Taki" har indtil videre 1.2 milliarder visninger på YouTube og 650 millioner streams på Spotify.

Referencer

Dj's fra Frankrig
Musikproducere fra Frankrig

DJ Snake


An Puccinellia kuenlunica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nikolai Nikolaievich Tzvelev. An Puccinellia kuenlunica in nahilalakip ha genus nga Puccinellia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Puccinellia

Puccinellia kuenlunica


Haralambi Stefanov Kmetov (Gorna Orjahovica, 10. lipnja 1863. – ?) je bio bugarski general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata zapovijedao je 3. brigadom 4. preslavske pješačke divizije i 1. brigadom 6. bdinske pješačke divizije.

Vojna karijera
Haralambi Kmetov je rođen 10. lipnja 1863. u Gornoj Orjahovici. U bugarsku vojsku stupio je u rujnu 1883., nakon čega pohađa vojnu školu u Sofiji. Na navedenoj školi diplomira u kolovozu 1885. godine čime istodobno dobiva i čin potporučnika. Raspoređen je na službu u 15. lomsku pješačku pukovniju, te je u siječnju 1887. promaknut u čin poručnika, a u siječnju 1890. u čin satnika. Od 1900. zapovijeda satnijom u 4. pričuvnoj pukovniji. U svibnju 1902. unaprijeđen je u čin bojnika, dok čin potpukovnika dostiže u svibnju 1906. godine. Od 1909. načelnik je stožera 28. pukovnijskog vojnog okruga, da bi 1911. bio imenovan pomoćnikom zapovjednika 22. trakijske pješačke pukovnije. U Balkanskim ratovima zapovijeda 3. bojnom 22. trakijske pješačke pukovnije. U svibnju 1913. promaknut je u čin pukovnika

Prvi svjetski rat
Tijekom Prvog svjetskog rata najprije zapovijeda gradom Drama. Nakon toga zapovijeda 3. brigadom 4. preslavske pješačke divizije s kojom sudjeluje u Bitci za Turtucaiau. Godine 1918. preuzima zapovjedništvo nad 1. brigadom 6. bdinske pješačke divizije.

Poslije rata
Nakon završetka rata 1919. otpušten je iz službe. U prosincu 1931. dodijeljen mu je čin general bojnika.

Izvori

Vanjske poveznice
     Haralambi Kmetov na stranici Electronic-library.org
     Haralambi Kmetov na stranici Armedconflicts.com

Bugarski vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Haralambi Kmetov


පරිසරයේ සීමිත වූ සම්පත් සදහා ජීවීන් අතර තරඟයක් පවතී . එම තරඟයෙන් ජය ලබන ජීවියා ස්වාභාවික වරණයකට ලක්වී පරිසරය තුල ස්ථාපනය වේ. වරණයට ලක් වූ ජීවීන් පරිසරයේ ප්‍රමුඛයන් බවට පත්වේ. ව්‍යාප්ත වන්නේ , පරිසරයට වඩා හොඳින් අනුවර්තනය වූ ජීවීන්ය.

පරිණාමික ක්‍රියාවලියේ දී කලින් පැවැති ජීවී විශේෂයකින් නව ජීවි විශේෂ ඇති වේ. මෙය විශේෂ ප්‍රාප්තිය ලෙස හදුන්වයි. විශේෂ ප්‍රාප්තිය ජෛව විවිධත්වය පුළුල් කිරීමට හේතු වේ.

විශේෂ ප්‍රාප්තිය


Dujam Blagajski († o. 1370.), hrvatski velikaš iz velikaške obitelji Babonića i utemeljitelj mlađe grane knezova Blagajskih. Rodio se kao mlađi od dvojice sinova kneza Radoslava II. Babonića Goričkog. Brat mu je bio Nikola III. Blagajski. Obojica braće prozvala su se prema utvrdi Blagaj, ali budući da Nikola III. nije imao djece, Dujam se smatra osnivačem blagajske loze Babonića.

Godine 1321. braća Dujam i Nikola III. kupila su utvrdu Ostrožac u Psetskoj županiji, a sljedeće im je godine kralj Karlo I. Anžuvinac (1301.-1342.) potvrdio nasljedne posjede zbgo vjerne službe njihova strica bana Ivana I. Babonića. Dok je dio Babonića bio u sukobu s kraljem Karlom I., braća Dujam i Nikola III. su ga podržavali te su ga u jesen 1330. godine pratili u vojnom pohodu protiv vlaškog kneza Basaraba I. U presudnoj bitci u klancu Posada u Vlaškoj, sredinom studenog 1330. godine, vojvoda Basarab je teško porazio kralja Karla I., kojemu je život spasio kraljev vitez, knez Nikola III. Blagajski. Zbog Nikoline zasluge, on i njegov brat Dujam dobili su kraljevu potvrdu za vlasništvo posjeda Dobrenice i utvrde Ostrožac i još nekih drugih posjeda među kojima su bili Ružindol, Vrutak, Međurječje, Podbablje, Brekovica, Menić i Vrhmorić.

Knez Dujam Blagajski nastavio je održavati dobru suradnju s dinastijom Anžuvinaca i nakon što je na prijestolje 1342. godine stupio mladi kralj Ludovik I. Anžuvinac (1342.-1382.). Godine 1352. kralj mu je potvrdio darovnicu kralja Andrije II. za Vodicu, a u samoj darovnici je spomenuo i kako su se dvojica Dujmovih sinova borila na kraljevoj strani protiv Mlečana kod Zadra 1345. i 1346. godine. S vremenom je moć i politički utjecaj kneza Dujma toliko porastao da je tijekom 50-ih godina 15. stoljeća uspio vratiti neke od posjeda koji su nekoć bili oduzeti njegovoj obitelji. Godine 1360. proširio je svoje posjede u Dubičkoj županiji kupivši posjed Svegnje, dok je pred kraj života, sredinom 1369. godine osigurao svojim potomcima posjed Vodičeva, jednog od najstarijih imanja knezova Babonića.

Nije poznato tko mu je bila supruga, ali zna se da je imao petoricu sinova:
 Ivan III. Blagajski (spomen 1352. – 1382.)
 Nikola IV. Blagajski (spomen 1352. – 1399.), oženio Maju Ratetić
 Stjepan VII. Blagajski (spomen 1370. – 1408.) - zagrebački kanonik i krbavski biskup
 Baboneg IV. Blagajski (spomen 1370. – 1383.), oženio kneginju Anu Kurjaković Krbavsku, kći krbavskog kneza Nikole Kurjakovića
 Toma

Bilješke

Literatura

 ''Kekez, Hrvoje, Pod znamenjem propetog lava, Povijest knezova Babonića do kraja 14. stoljeća, Hrvatski institut za povijest, Zagreb, 2016.

Vanjske poveznice

 Babonići - Hrvatska enciklopedija
 Babonići - Hrvatski biografski leksikon

Hrvatsko plemstvo
Blagajski

Dujam Blagajski


Lost Elves (Lost People in the Thickets), U narodnoj tradiciji Caddo Indijanaca, Izgubljeni vilenjaci su sablasna noćna bića koja opsjedaju šikare i područja divljine. Veličine su djece i žive unutar šupljih stabala. Ljudi koji se izgube u divljini mogu biti pretvoreni u Izgubljene vilenjake.

Srodne figure u drugim plemenima: Canotila, šumski vilenjaci ili Wood Elves kod Siouxa, Je su chin, crni vraški ili Black Imps, pleme Achumawi i Pskegdemus, močvarna žena, Swamp Woman (Wabanaki)

Izvori

Indijanska mitologija (Mali ljudi)
Indijanska mitologija (duhovi)
Caddo mitologija

Lost Elves


Le dème de Koréstia, en  / Dímos Korestíon, est un ancien dème du district régional de Kastoriá, en Macédoine-Occidentale, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Kastoriá.

Selon le recensement de 2011, la population du dème s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Macédoine-Occidentale
Ancien dème en Grèce

Dème de Koréstia


Bitka kod Arrasa (1914.), odvila se u blizni istoimenog grada koji je glavni grad francuskog departmana Pas-de-Calais s oko 40.000 stanovnika, nekadašnja prijestolnica provincije Artois. U Prvom svjetskom ratu kod Arrasa su vođene dvije značajne bitke. Bitka koja je trajala od 27. rujna do 10. listopada 1914. jedna je od faza Trke k moru.

Tijek bitke
Radi proširenja obuhvata sjeverno od Somme, koncentracijom novih snaga general Joffre je krajem rujna na lijevom krilu francuske 2. armije stvorio manevarsku grupaciju generala Maud'huyja, koja je kasnije osnovala 10. armiju. General Falkenhayn izvukao je 2 i pol korpusa, 1. bavarski rezervni (rez.) korpus (k), 4. k te 1. gardijsku pješačku diviziju (pd) iz drugih armija i zapovjedio je napad u pravcu Arrasa. Maud'huyjeve snage su se prikupile oko Arrasa pod zaštitom konjičkih korpusa generala Louis Napoléon Conneaua i Antoine de Mitryja.

No, 1. listopada se od zrakoplovstva saznalo da su njemačke snage (oko 1 k) dolazeći s JI, dostigle put Bapaume – Cambrai. Nijemci su se pojavili još i sjeverno od rijeke Scarpe i poduzeli obuhvatni napad na Arrasa u pravcu Vimyja.

Francusko povlačenje i priprema obrane
Zbog nedovoljno jasne situacije, francuski 10. k (10. armije) okrenuo se prema jugu u prazno. Noću 2. na 3. listopada francuski 33. k (70. i 77. d) došao je u opasnu situaciju, divizije su mu bile razdvojene močvarnom dolinom rijeke. Scarpe, a pred sobom je imao 2 njemačka korpusa. Francuski 10. k je 3. listopada prešao u obranu i zamijenio južno krilo 77. d koja se zatim rasporedila s obje strane rijeke, za neposrednu zaštitu Arrasa. Nijemci su napredovali prema Lensu. Naredni dan bio je također kritičan: 33. k se i dalje povlačio, a bojišnica koju je držao 10. k probijena je kod Neuville-Vitassea, te se i ovaj korpus morao povlačiti. Pod zaštitom 77. d francuska pojačanja (45. d) su prevezana željeznicom pred sam grad, a bojišnica se ustalila.

Njemačko napredovanje i dolazak generala Focha
Usprkos novim pojačanjima (fr. 21. k), Bavarci su 5. listopada ponovo probili obranu 70. d i zauzeli greben iznad Vimyja, a desno krilo francuskog 10. k s teritorijalnim divizijama popustilo je pod pritiskom njemačkih gardijskih postrojbi.

Napuštanje Arrasa izgledalo je neminovno, ali je u stožer 10. armije neočekivano stigao general Foch, novi pomoćnik generala Joffrea, s ovlastima da koordinira sve francuske postrojbe sjeverno od rijeke Oise. Maud'huy je tada opozvao naredbu za povlačenje i 5. listopada navečer izdao naredbe za protunapad 21. k i konjice uz podršku ostalih postrojbi.

Završetak vojnih djelovanja
No, zbog sporog pristizanja pojačanja, ovaj protunapad nije ostvaren. Pritisak Bavaraca na Arras se 6. listopada pojačao, dok su se njemačke gardijske snage i 4. k trudili probiti u pravcu Doullensa. Međutim, i Nijemci su bili jako iscrpljeni, te su se ovim završavali njihovi posljednji napori u bici, iako su se 8. i 9. listopada još vodile manje borbe. Bitka se završila bez jasnog pobjednika.

Literatura

 "Arras", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 199. – 201.
 E. Lecesne, Histoire d'Arras, Arras, 1880.
 Les armées françises dans la grande guerre, izd., Ministarstva rata, I i VI t., Paris, 1931. i 1934.
 Der Weltkrieg 1914. bis 1918, izd. nem. Državnog arhiva, III i XII t., Berlin, 1929. i 1939.
 M. Zelenika, Prvi svetski rat 1914, Beograd, 1962.

Bitke Prvog svjetskog rata na Zapadnom bojištu
Francuske bitke u Prvom svjetskom ratu
Njemačke bitke u Prvom svjetskom ratu

Bitka kod Arrasa (1914.)


Naqvi (buchstabiert "Naghavi", wenn aus dem Persischen transliteriert oder "Naqawi", wenn aus dem Arabischen) ist ein Familienname. Naqvi sind die Nachfahren der islamischen Propheten Mohammed durch die Linie von ʿAlī al-Hādī (arabisch: الإمام علي الهادي). Geboren Ali ibn Muhammad ibn Ali, gilt er als der zehnte Imam der Schiiten.

Namensträger
 Ali Naqvi, pakistanischer Cricketspieler
 Afsar Madad Naqvi, Bildhauer
 Allama Syed Dildar Ali Naqvi Naseerabadi (Ghufran Ma'ab; 1752–1820) indischer zwölfer-schiitischer Gelehrter und Ajatollah, siehe Dildar Ali Nasirabadi
 Arif Naqvi, C.E.O. von Abraaj Capital
 Fatemeh Naghavi, iranische Schauspielerin
 Farman Abbas Naqvi, Fernsehjournalist in Indien
 Iqrar ul Hassan Naqvi, Rundfunkjournalist für ARY One World
 Kalbe Razi Naqvi (* 1944), pakistanisch-norwegischer Physiker
 Mohsin Naqvi (1947–1996), pakistanischer Dichter
 Mukhtar Abbas Naqvi, indischer Politiker
 Naveen Naqvi, pakistanischer Journalist
 Nawab Haider Naqvi, Ökonom und Gelehrter
 Syed Sadequain Ahmed Naqvi (1930–1987), pakistanischer Maler und Kalligraf, siehe Sadequain
 Saeed Naqvi, indischer Journalist
 Qasim Naqvi, afrikanischer Journalist
 Yasir Naqvi (* 1973), pakistanisch-kanadischer Politiker
 Zafar Ali Naqvi, indischer Politiker
 Zameer Naqvi, pakistanischer Gelehrter

Weblinks
 https://www.Naqvi.info/

Familienname

Nagavi


عمرو بن المنذر بن امرئ القيس بن النعمان اللخمي المشهور بـ (عمرو ابن هند)، الملقب بـ«مُضَرِّط الحجارة» أو «المحرق الثاني» (554 م - 569 م) سمي بالمحرق لأنه حرق بني تميم بالنار: وكان بنو دارم من تميم قد قتلوا أخاه أسعد بن المنذر، فحلف أن يقتل منهم مائة بالنار، فهجم عليهم يوم أوارة الثاني، وحمل له تسعة وتسعون فرماهم في النار، فعلا لهبها ودخانها، فرأى ذلك أحد البراجم، فظن أنها قرى، فأقبل إليها، فجيء به إلى عمرو فقال له: من تكون؟ فانتسب له، فقال عمرو: «إن الشقي وافد البراجم»، ثم تمم به المائة، ورمى به في النار. أمه هي هند بنت آكل المرار الكندي.

حياته وحكمه
يصفه الأخباريون بأنه شديد وصارم وكان لا يبتسم ولا يضحك وقد وصفه الشاعر سويد بن حذّاق بأنه «يعتدي ويجور». بدأ حياته السياسية كرئيس على قبائل معد بمنازلها بنجد في حياة والده وكان الحِمْيَريون ينافسونهم على تلك المناطق وحلفاء الحِمْيَريين هم مذحج وكندة بينما كان حلفاء المناذرة هم معد ومن بعد الحِميَّريين تولى أبرهة الأشرم منافسة المناذرة. وقعت عدة صدامات بين المناذرة وجيش أبرهة الذي سجل حربه في نقشين في موقع «مريغان» بتثليث أحدهما نشر حديثاً عام 2009 م. يذكر النقش الأول أنه في سنة 552 م هاجم أبرهة بنفسه معد وهزمها وأخذ من أبنائها رهائن لئلا يثوروا عليه إلا أن عمرو ابن هند كفلهم عنده فأقره أبرهة عليهم، ويفهم من المصادر الأجنبية أن عمرو ابن هند عمراً كان قد أغار على بلاد الشام في سنة 563 م، وكان على عربها الحارث بن جبلة. والظاهر أن الباعث على ذلك كان امتناع الروم عن دفع ما كانوا يدفعونه سابقاً لعرب الفرس مقابل إسكاتهم عن مهاجمة الحدود. فلما عقد الصلح بين الفرس والروم سنة 562 م، وهدأت الأحوال، لم يدفعوا لابن هند ما تعودوا دفعه لوالده، فأثر امتناعهم هذا في نفسه، وطلب من الفرس مساعدته في ذلك. فلما طالت الوساطة، ولم تأت بنتيجة، هاجم تلك المنطقة، ثم أعاد الغارة في سنة 566 م وسنة 567 م على التوالي. وقد تولى قيادة هاتين الغارتين أخوه قابوس بن المنذر.
وقد عزا «مينندر» أسباب تلك الغارة إلى سوء الأدب الذي أبداه الروم تجاه رسول ملك الحيرة الذي ذهب إلى القيصر جستن الثاني لمفاوضته على دفع المال. وكان الروم قد أرسلوا رسولين قبل ذلك إلى الفرس للبحث في هذا الموضوع، أحدهما اسمه بطرس، والآخر اسمه يوحنا، غير أنهما أنكرا للفرس حق ملك الحيرة في أخذ إتاوة سنوية من الروم. فلما عومل رسول ملك الحيرة معاملة غير لائقة قام قابوس شقيق عمرو بتلك الغارتين. ويذكر أن عمرو ابن هند جعل أخاه قابوس بن المنذر على البادية، ولم يعط أخاه «عمرو ابن أمامة» شيئاً، وكان مغاضبًا له، فخرج «عمرو ابن أمامة» إلى اليمن، فأطاعته مراد، وأقبل بها يقودها نحو العراق، ولكنها ثارت عليه، ثار عليه المكشوح وهو «هبيرة بن يغوث» فلما أحيط به ضاربهم بسيفه حتى قتل.

وفد عليه من الشعراء أوس بن حجر وطرفة بن العبد.

مقتله
هذه قصة مقتل ملك العرب عمرو ابن هند على يد عمرو بن كلثوم كما يرويها أبو عبيدة التيمي من كتاب «أيام العرب قبل الإسلام»:
فذكروا أن عمرو ابن هند، وأمه هند بنت الحارث بن حجر بن آكل المرار الكندي وأبوه المنذر بن ماء السماء اللخمي، هذا نسب أهل اليمن.
 قال الملك عمرو ابن هند ذات يوم لجلسائه: «هل تعلمون أن أحداً من أهل مملكتي يأنف أن تخدم أمه أمي؟»
 فقالوا: «لا ما خلا عمرو بن كلثوم فإن أمه ليلى بنت المهلهل أخي الملك كليب، وعمها الملك كليب، وهو وائل بن ربيعة وزوجها كلثوم». فسكت عمرو على ما في نفسه.
ثم بعث عمرو ابن هند إلى عمرو بن كلثوم يستزيره وأن تزور ليلى هنداً.
فقدم عمرو من البحرين في فرسان تغلب، ومعه أمه ليلى، فنزل شاطئ الفرات وبلغ عمرو ابن هند قدومه. فأمر بخيمة فضربت بين الحيرة والفرات وأرسل إلى وجوه مملكته فصنع لهم طعاماً ثم دعا الناس إليه فقرب إليهم الطعام على باب السرادق وهو وعمرو بن كلثوم وخواص من الناس في السرادق، ولأمه هند في جانب السرادق قبة وأم عمرو بن كلثوم معها في القبة.
 وقد قال عمرو ابن هند لأمه: «إذا فرغ الناس من الطعام فلم يبق إلا الطُرَف فنحّي خدمك عنك، فإذا دعوت بالطرف، فاستخدمي ليلى ومريها فلتناولك الشيء بعد الشيء» يريد طرف الفواكه وغير ذلك من الطعام.
 ففعلت هند ما أمرها ابنها حتى إذا دعا بالطرف قالت هند لـليلى: «ناوليني ذلك الطبق».
 قالت: «لتقم صاحبة الحاجة إلى حاجتها».
 فقالت: «ناوليني» وألحت عليها. فقالت ليلى: «واذلاه.... يا لتغلب».
 فسمعها ابنها عمرو بن كلثوم فثار الدم في وجهه والقوم يشربون. ونظر عمرو ابن هند إلى عمرو بن كلثوم، فعرف الشر في وجهه، وقد سمع قول أمه: «واذلاه يا لتغلب»، ونظر إلى سيف عمرو ابن هند، وهو معلق بالسُّرادق ولم يكن بالسرادق سيفٍ غيره فثار إلى السيف مصلتاً فضرب به رأس عمرو ابن هند فقتله ثم خرج فنادى:«يا لتغلب». فانتهبوا ماله وخيله وسبوا النساء ولحقوا بالجزيرة.
وقد كان المهلهل بن ربيعة وكلثوم بن عتاب أبو عمرو بن كلثوم اجتمعوا في بيت كلثوم على شراب، قال وعمرو يومئذ غلام وليلى أم عمرو تسقيهم فبدأت بأبيها المهلهل ثم سقت زوجها كلثوم بن عتاب ثم ردت الكأس على أبيها وابنها عمرو عن يمينها فغضب عمرو من صنيعها وقال:

فلطمه أبوه وقال: «يا لكع (أي يا أحمق)، بلى والله شر الثلاثة. أتجتري أن تتكلم بهذا الكلام بين يديّ؟». فلما قتل عمرو ابن هند قالت له أمه: «بأبي أنت وأمي، أنت والله خيرُ الثلاثة اليوم».

قال أفنون التغلبي في قتل عمرو بن كلثوم لعمرو بن هند:

وتذكر بعض المصادر البيت الأخير على شكل .

المصادر

أشخاص في الحروب الرومانية الساسانية
أشخاص من الإمبراطورية الساسانية من أصل عربي
سنة الولادة غير معروفة
عرب في القرن 6
مسيحيون عرب في بلاد الرافدين
ملكيون في الشرق الأوسط في القرن 6
ملكيون قتلوا في القرن 6
ملوك المناذرة
وفيات 569

عمرو بن المنذر


Das Taublatt, es una revista  es una trianual en lengua alemana y la publicación oficial de Gesellschaft für fleischfressende Pflanzen im deutschsprachigen Raum, una sociedad  dedicada a las plantas carnívoras con sede en Alemania. Los artículos típicos incluyen asuntos de interés hortícola, informes de campo, y descripciones de nuevos taxones. La revista fue fundada en 1984. Se publica a todo color en papel satinado, con cada edición con alrededor de 52 páginas.

Descripción de taxones

Das Taublatt publicó las descripciones formales de Heliamphora glabra, Heliamphora pulchella, y Nepenthes mantalingajanensis.  También dio origen a la variedad llamada Pinguicula ehlersiae var. albiflora, que es un nomen nudum.

Referencias

Enlaces externos
 Website oficial

Libros de botánica
Publicaciones científicas

Taublatt


Brian Selznick (14 de julio de 1966), galardonado con el premio Caldecott, es un escritor e ilustrador estadounidense, autor de literatura infantil.

Vida y carrera
Brian Selznick es un autor premiado Caldecott e ilustrador de libros infantiles y juveniles. Nacido el 14 de julio de 1966 en East Brunswick, New Jersey . Se formó en la Rhode Island School of Designe, para después, trabajar durante tres años en Libros Bisonhos para los niños en Manhattan, en cuanto trabajaba en su primer libro, "La Caja de Houdini". Brian recibió en 2008 la Medalla Caldecott por su obra "La invención de Hugo Cabret". El también venció la Caldecotte Honor para "Los dinosaurios del Waterhouse Hawkins". Entre los premios adicionales se incluyen: Texas Bluebonnet Premio, Premio de Rhode Island Children's Book, y el Premio Christopher.
Selznick nació en el municipio de East Brunswick, Nueva Jersey. El Sr. Selznick, cuyo abuelo era primo del legendario productor de Hollywood David O. Selznick, creció en East Brunswick, N.J., y es el mayor de tres hermanos. Se graduó en el colegio Rhode Island School of Design y trabajó durante tres años en Eeyore's Books for Children, en Manhattan, mientras trabajaba en su primer libro, The Houdini Box.

Selznick recibió en 2008 la Medalla Caldecott por La invención de Hugo Cabret. Así mismo, obtuvo el Honor Caldecott por su obra The Dinosaurs of Waterhouse Hawkins en 2002.   Otras distinciones incluyen el galardón Texas Bluebonnet Award, el Rhode Island Children's Book Award, y el Christopher Award. La invención de Hugo Cabret ha inspirado a numerosos estudiantes, que han tomado diversas iniciativas, como la organización, por parte de un curso de cuarto grado, de un festival de cine mudo, o un grupo de estudiantes de quinto grado, que adaptaron el libro para una representación de baile moderno de 30 minutos de duración. También es el autor de Wonderstruck, que será comercializada próximamente.

Es primo directo de David O. Selznick y Myron Selznick.

La invención de Hugo Cabret ha sido adaptada al cine por el director Martin Scorsese. La película fue estrenada en noviembre de 2011. La invención de Hugo Cabret narra la historia de un niño huérfano en París, en la década de los años 30, y de como intenta recomponer un autómata estropeado. El libro fue inspirado en un pasaje de Edison's Eve, escrito por Gaby Wood. Este libro se centra en la colección de autómatas que perteneció a Georges Méliès. Tras su muerte, la colección fue desechada por el museo al que fue donada. Selznick, un forofo de Méliès y de los autómatas, quedó fascinado, imaginando como un niño robaba una de aquellas maravillas mecánicas.

Selznik cita a Maurice Sendak, autor de Where the Wild Things Are, y Remy Charlip, autor de Fortunately, como grandes influencias para sus revolucionarios libros: The Invention of Hugo Cabret y Wonderstruck.
Actualmente vive en Brooklyn, Nueva York y San Diego, California.

Obras de Brian
 The Houdini Box (1991)
 The Robot King (1995)
 Boy of a Thousand Faces (2000)
 La invención de Hugo Cabret (The Invention of Hugo Cabret, 2007). Para la película: Hugo (La invención de Hugo)
 Maravillas (Wonderstruck,  2011)
 The Marvels (2015)

Obras ilustradas por Selznick
 Amelia and Eleanor Go For a Ride: Basado en una historia real, Autor: Pam Munoz Ryan
 Barnyard Prayers, Autor: Laura Godwin
 The Boy Who Longed for a Lift, Autor Norma Farber
 The Dinosaurs of Waterhouse Hawkins, Autor: Barbara Kerley
 Doll Face Has a Party, Autor Pam Conrad
 The Doll People, Autor: Ann M. Martin y Laura Godwin
 The Dulcimer Boy, Autor: Tor Seidler
 Frindle, Autor: Andrew Clements
 The Landry News, Autor: Andrew Clements (de bolsillo)
 Lunch Money, Autor: Andrew Clements
 Marley's Ghost, Autor David Levithan
 The Meanest Doll in the World, Autor: Ann M. Martin y Laura Goodwin
 Our House: Stories of Levittown, Autor: Pam Conrad
 Riding Freedom, Autor: Pam Munoz Ryan
 The Runaway Dolls, Autor: Ann M. Martin y Laura Godwin
 The School Story, Autor: Andrew Clements
 Walt Whitman: Words for America, Autor: Barbara Kerley
 When Marian Sang, Autor: Pam Munoz Ryan
 Wingwalker, Autor: Rosemary Wells
 Wonderstruck, Autor: Brian Selznick
 The Invention Of Hugo Cabret, Autor: Brian Selznick
 The Walking Dead,Autor:Brian Selznick

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial del premio Caldecott
 Official Sitio oficial de Hugo Cabret
 Perfil de Brian Selznick
 Entrevista escolar (en inglés)
 Reading Rockets Interview

Titiriteros de Estados Unidos
Novelistas de Estados Unidos
Ilustradores de Estados Unidos
Escritores de literatura infantil de Estados Unidos
Personas de Nueva Jersey
Alumnado de la Escuela de Diseño de Rhode Island

Brian Selznick


2015 ඔක්තෝබර් 10 සෙනසුරාදා දේශීය වේලාවෙන් පෙ.ව.10:04 ට (නැගෙනහිර යුරෝපීය ගිම්හාන වේලාව) තුර්කියේ අන්කරා අගනුවර, අන්කාරා මධ්‍යම දුම්රිය ස්ථානය අසල බෝම්බ දෙකක් පුපුරුවා හරින ලදී. ඔක්තෝබර් 16 දින වන විට වාර්තා වී තිබූ මරණ සංඛ්‍යාව 102ක් වන අතර තුවාල ලැබූ සංඛ්‍යාව 400 ඉක්මවයි. මෙම ප්‍රහාරයන්ගේ ඉලක්කය බවට සැකකරන්නේ Confederation of Progressive Trade Unions of Turkey (DİSK), Union of Chambers of Turkish Engineers and Architects (TMMOB), Peoples' Democratic Party (HDP), Turkish Medical Association (TTB) සහ Confederation of Public Workers' Unions (KESK) යන සංවිධාන එක්ව සංවිධානය කල "ශ්‍රමය, සාමය සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය" ( "Labour, Peace and Democracy") නමැති විරෝධතා රැලියයි. මෙම විරෝධතා රැලිය සංවිධානය කර තිබුනේ තුර්කි සන්නද්ධ හමුදා සහ බෙදුම්වාදී 'කුර්දිස්ථාන් කම්කරු පක්ෂය' (PKK) අතර වර්ධනය වෙමින් පවතී අර්බුධයට එරෙහිවය. මෙම බෝම්බ ප්‍රහාර එල්ල වූයේ නොවැම්බර් 1 වැනිදා පැවැත්වීමට නියමිතව තිබූ තුර්කි මහමැතිවරණයට දින 21 කට පෙරය.

2015 අන්කරා බෝම්බ ප්‍රහාර


ساحر النساء هو فيلم مصري تم إنتاجه عام 1958، من إخراج فطين عبد الوهاب، وبطولة فريد شوقي وهند رستم.

تمثيل
 فريد شوقي
 هند رستم
 توفيق الدقن
 وداد حمدي
 رياض القصبجي
 سهير البابلي
 خيرية أحمد

روابط خارجية

مراجع

أفلام مصرية إنتاج 1958
أفلام سهير البابلي
أفلام فريد شوقي
أفلام هند رستم
أفلام نجيب محفوظ
أفلام فطين عبد الوهاب
أفلام توفيق الدقن
أفلام وداد حمدي
أفلام خيرية أحمد
أفلام رياض القصبجي

ساحر النساء (فيلم)


Sabancı Merkez Camii, Adana'nın Reşatbey semtinde, Merkez Park'ın güneyinde ve Seyhan Nehri'nin batı kıyısında 1998 yılında hizmete açılmış cami.

28.500 kişiye ibadet imkânı sağlaması nedeniyle Balkanların ve Orta Doğu'nun en büyük camilerinden biri kabul edilir.  Konumu itibarıyla Adana'da bulunan ana arterlerin, demir yolunun ve Adana'yı çevre il ve ilçelere bağlayan yolların kesim noktasında ve yüksek minareleriyle uzaktan görünüyor olması nedeniyle, şehrin sembollerinden biri haline gelmiştir. Caminin proje mimarı Necip Dinç'tir.

Mimarisi
20.000 kişilik cami (açık alanın düzenlenmesiyle 28.000 kişi), son cemaat mahaliyle birlikte 6.600 metrekareye yayılmıştır; sekiz fil ayağı üzerine oturur. Klasik Osmanlı mimarisi tarzında yapılmıştır. Genel görünüm olarak Sultan Ahmet Camii'ne, plan ve iç mekân olarak Selimiye Camii'ne benzer.

4 yarım kubbe, 5 kubbe, 6 minaresi vardır; bunlar 4 halife ve 4 mezhebe, İslam'ın 5 şartına, imanın 6 şartına karşılık gelmektedir. 32 metre çaplı ana kubbe 32 farza, avludaki 28 kubbe Kur'an'da adı geçen 28 peygambere, ana kubbedeki 40 pencere Muhammed'in peygamber olduğu yaşa, 99 metrelik 6 minare Allah'ın 99 güzel ismine karşılık gelir.

Camide bulunan hat eserlerinin tamamı, hattat Hüseyin Kutlu'ya aittir. Cami çinileri, klasik İznik çinisi tekniği ile yaptırılmıştır. Ana kubbede 9 m çapında Bakara Suresi'nin 255. ayeti "Ayet-el Kürsi) yazılıdır. Güney cephede bulunan kuşak yazısı ise Nur Suresi nin 35., 36., 37. ve 38. ayetleridir. Güney cephede bulunan dört adet pano, büyüklük bakımından dünyada en büyük cami panolarıdır.

Cami de bulunan tüm nakış eserleri ve çinilerin desenleri, Mimar Nakkaş Semih İrteş'e aittir.

Geçmişi
Caminin temeli 13 Aralık 1988'de atılmıştır. 65 bin metrekarelik arsası Adana Büyükşehir Belediyesi tarafından Türkiye Diyanet Vakfı'na devredilmiş; halkın bağışları ile caminin %50'si tamamlanmıştır. Geri kalan %50, Hacı Sabancı ve onun ölümünden sonra Sabancı ailesi tarafından karşılanmış; bu nedenle başlangıçta Merkez Camii olması düşünülen adı Sabancı Merkez Camii hâlini almıştır.

Kaynakça

Galeri

Adana'daki camiler
Türkiye'deki taş camiler

Sabancı Merkez Camii


Alemperkina kazivanja zbirka je mitoloških pripovjedaka iz 2005. hrvatske autorice Jasne Horvat. Sastoji se od tideset pripovjedaka naslovljenih prema božanstvima starohvrvatskoga panteona, a poredanih od bića svjetlosti prema bićima mraka. Dobri i zli bogovi i božice predstavljeni su na zanimljiv i neobičan način, a ilustracije Pike Vončine ostvarile su izložbu arhetipskih osobnosti.  Naizmjeničnim kombiniranjem poezije i proze čitatelji imaju prigodu upoznati se s Ivanjskim krijesovima, dobrim patuljcima maljićima, Svarogom, Perunom, Volosom, Babom Rogom, Crnbogom i Leđanom. U pripovjednoj cjelini o Alemperki čitatelj doznaje kako se autorica tekstova poistovjećuje s mitskom pticom pričalicom te ujedno prima poruku kako je naracija (pripovijedanje) sačuvalo mitove i legenede od zaborava. Alemperkina kazivanja prati i pregledan stručni tumač te je ova neobična zbirka pripovjedaka ujedno i prostor za upoznavanje mitoloških likova i arhetipskih pojmova.

Bilješke

Vanjske poveznice

Hrvatska književnost

Alemperkina kazivanja