Roy Eldridge and His Little Jazz Vol. 1 ist ein Jazz-Album von Roy Eldridge. Es wurde in zwei Sessions in unterschiedlicher Besetzung am 9. und 14. Juni 1950 in Paris aufgenommen.

Das Album
Nach einer Tournee mit dem Benny-Goodman-Sextett durch Europa blieb der Trompeter Roy Eldridge im Frühjahr 1950 in Paris, wo er im Juni zwei Sessions für das Label Vogue einspielte, eine in Quintettbesetzung mit Musikern aus dem Goodman-Sextett, dem Saxophonisten Zoot Sims, dem Pianisten Dick Hyman und dem Schlagzeuger Ed Shaughnessy. Hinzu kamen der Bassist Pierre Michelot und bei einigen Titeln die Sängerin Anita Love, mit der er im Duett sich als "versierter Scat-Sänger" zeigte, "der den Stil seines einstigen Vorbildes Louis Armstrong im Geiste Slim Gaillards humorvoll weiterführte", so Ralf Dombrowski. Fünf Tage später folgte in Quartettbesetzung mit Gerald Wiggins, Pierre Michelot und dem Schlagzeuger Kenny Clarke eine weitere Studiositzung.

Obwohl das ursprüngliche Plattencover die Musik des Trompeters zum "jouer pour la danse" ankündigte, waren dies hier "im Gegenteil souverän swingende, stellenweise soulboppig groovende oder bluesige Songs, die ebenso unterhaltsam wie interpretatorisch anspruchsvoll waren." Eldridge spielte ein Repertoire aus Eigenkompositionen und Jazzstandards der Swingära wie Charlie Shavers' Undecided, die Harry-Barris/Ted-Koehler-Nummer Wrap Your Troubles in Dreams (And Dream Your Troubles Away), Duke Ellingtons It Don't Mean a Thing (If It Ain't Got That Swing) sowie die George-Gershwin-Titel The Man I Love und Someone to Watch over Me.

Don Waterhouse geht im Klappentext der Neuerscheinung der Aufnahmen (1993) auf Eldridges Zerrissenheit zwischen Tradition und Bebop-Moderne in dieser Phase seines Schaffens ein; doch in Paris spielte der Disput zwischen Altem und Neuem keine Rolle, denn "das Publikum zog nicht nur vor, dass Roy er selbst sein solle, sie erwartete es auch." In der Folge, so Charles Delaunay, "entdeckt er seine eigene Persönlichkeit wieder und startete eine neue Karriere".

Bewertung des Albums
Ralf Dombrowski nahm das Album in seine Basis-Diskothek Jazz auf und hob Eldridges "immens druckvollen und selbst bis zum hohen Es vollkommen klaren Ton" hervor, der "mit einer schier unerschöpflichen melodischen Gestaltungskompetenz" ausgezeichnet sei. Dombrowski hebt insbesondere den "kräftigen, extrovertierten Swing" in Gershwins The Man I Love, die "Satchmo-getönte Power-Ballade" Wrap Your Troubles in Dreams hervor; hingegen tauge Ain't No Flies on Me mit seinen Gesangseinlagen "zum Partykracher." Die anschließenden Quartettaufnahmen mit Kenny Clarke zeigten seiner ansicht nach Eldridges Kompetenz als Bindeglied zwischen den Stilen, "indem er High-Note-Blows und eilige Melodieläufe der Bebop-Schule mit dem Ton der New-Orleans-Tradition zu verbinden wusste."

In ihrer Besprechung des Albums Nuts loben Richard Cook und Brian Morton (1993) die Qualität der beiden Juni-Sessions Eldridges in Paris; Höhepunkte die Titel seien Wrap Your Trouble in Dreams und Undecided.
Cook/Morton (2006) heben bei der Zoot Sims-Session besonders die Interpretation des Titels The Man I Love hervor. Hingegen sei Anita Loves Gesang zwar nicht als epochal zu bezeichnen; sie böte aber einen angenehmen Kontrast zu Eldridges eher lasziven Gesangsbeiträgen.

Die Titel
It Don't Mean a Thing (If It Ain't Got That Swing) (Ellington, Mills) 3:03
The Man I Love (Gershwin, Gershwin) 3:34
The Man I Love (Gershwin, Gershwin) 3:21 (Alternate Take)
Wrap Your Troubles in Dreams (And Dream Your Troubles Away) (Barris, Koehler, Moll) 3:11
Wrap Your Troubles in Dreams (And Dream Your Troubles Away) (Barris, Koehler, Moll) 3:15
Ain't No Flies on Me (Eldridge) 3:21
Undecided (Robin, Shavers) 4:54
Undecided (Robin, Shavers) 3:27 [Alternate Take 2]
Undecided (Robin, Shavers) 0:21 [Alternate Take 3 - False Start]
Undecided (Robin, Shavers) 3:27 [Alternate Take 4]
King David (Eldridge) 3:02
Wild Driver (Eldridge) 3:11
Wild Driver (Eldridge) 3:08 [Alternate Take 2]
If I Had You (Campbell, Connelly, Shapiro) 3:35
Nuts (Eldridge) 3:17
Easter Parade (Irving Berlin) 2:57
Easter Parade (Berlin) 2:57 [Alternate Take]
Goliath Bounce (Eldridge) 3:38
Someone to Watch Over Me (Gershwin, Gershwin) 3:09

Editionsgeschichte
Teile der Juni-Session erschienen (gekoppelt mit Aufnahmen Eldridges vom Oktober 1950, u. a. mit Don Byas) zuerst auf der 10-inch-LP Jouer pour la danse (LD 039) auf dem französischen Vogue-Label; in den Vereinigten Staaten bei Dial und Discovery Records.
Die Aufnahmen erschienen auch als Compact-Disk unter dem Titel Nuts (The Complete Vogue Recordings Vol. 1) (Vogue 115468) sowie unter Wild River (Ocium) und in der Classics-Reihe als Roy Eldridge 1950-1951.

Literatur
 Richard Cook, Brian Morton: The Penguin Guide to Jazz on CD, LP and Cassette. 2. Auflage. Penguin, London 1994, ISBN 0-14-017949-6.
 Ralf Dombrowski: Basis-Diskothek Jazz (= Reclams Universal-Bibliothek. Nr. 18372). Reclam, Stuttgart 2005, ISBN 3-15-018372-3.

Weblinks

Anmerkungen und Einzelnachweise

Album (Jazz)
Album 1950

Roy Eldridge and His Little Jazz Vol. 1


Leuconitocris patricia é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae.  Foi descrito por Chevrolat em 1858.  É conhecida a sua existência na Costa do Marfim.

Referências

Leuconitocris
Coleópteros descritos em 1858

Leuconitocris patricia


Vaterpolo klub "Žaborić" (VK Žaborić; Žaborić) je muški vaterpolski klub iz Žaborića, grad Šibenik, Šibensko-kninska županija.

O klubu
Klub je osnovan 11. ožujka 2009. te je registriran pri "Hrvatskom vaterpolskom savezu" (HVS). Nastupao je u 3. HVL - skupina Šibenik, te na raznim ljetnim turnrima.

Uspjesi

Pregled plasmana

Vanjske poveznice
 sites.google.com/site/vaterpolskiklubzaboric  - Vaterpolski klub 'Žaborić' - službene stranice
 Vaterpolo klub Žaborić, facebook stranica
 hvs.hr, Žaborić
 Croatia Turanj - stare stranice

Izvori
 sites.google.com/site/vaterpolskiklubzaboric, O klubu , pristupljeno 7. studenog 2018.
 bisnode.hr, VATERPOLO KLUB "ŽABORIĆ"
 poslovna.hr, VATERPOLO KLUB ŽABORIĆ
 sportcom.hr, Vaterpolska baza polako nestaje u sjeni sjajnih medalja s olimpijskih igara, objavljeno 26. kolovoza 2016., pristupljeno 7. studenog 2018.

Žaborić
Žaborić

VK Žaborić


Obyce este o comună slovacă, aflată în districtul Zlaté Moravce din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.505 locuitori.

Istoric
Localitatea Obyce este atestată documentar din 1075.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Obyce


Peter Dane, eigentlich Edward Voigt (* 2. Juni 1918 in Fresno County, Kalifornien; † 15. Juli 1985 in Los Angeles) war ein US-amerikanischer Schauspieler.

Dane spielte ab 1954 einige wenige Rollen in Filmen und vor allem Fernsehserien, bis er wie etliche seiner Kollegen 1960 nach Italien ging und dort als Charakterdarsteller ein Jahrzehnt lang beschäftigt wurde. Oft sah man ihn dabei als deutschen Offizier. Er kehrte in seine Heimat Kalifornien zurück und spielte noch regelmäßig bis zum Ende des Jahrzehntes in amerikanischen Filmen mit kleinem Budget.

Filmografie (Auswahl)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1918
Gestorben 1985
Mann

Peter Dane (Schauspieler)


Türk Havacılık ve Uzay Sanayii AŞ (TUSAŞ) (TAI - Turkish Aerospace Industries, Inc.), Türkiye'de hava platformlarının tasarımı, geliştirilmesi, üretimi, tamamlanması, yenilenmesi ve satış sonrası hizmetleri alanlarındaki teknoloji merkezidir. Şirket dünyanın en büyük yolcu uçağı Airbus A380'e ve askerî nakliye uçağı Airbus A400M'ye parça üretmektedir. Ayrıca şirket 2013 yılında ilk uçuşunu gerçekleştiren Airbus A350'ye kanatçık üretmeye başlamıştır.

Tarihçesi ve günümüzdeki durumu
Kökeni 1973 yılında Türk Uçak Sanayii AŞ'nin (TUSAŞ) kurulmasına kadar gider. Türk Uçak Sanayii Anonim Ortaklığı (TUSAŞ), 28 Haziran 1973 tarihinde Türkiye'nin savunma sanayiinde dışa bağımlılığını azaltmak amacıyla Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı bünyesinde kurulmuştur. Türk Uçak Sanayii AŞ(TUSAŞ) ve TUSAŞ Havacılık ve Uzay Sanayii AŞ (TAI) şirketleri 28 Nisan 2005 tarihinde TAI (Türk Havacılık ve Uzay Sanayii AŞ.) çatısı altında birleşmiş olup, TUSAŞ (TAI), tasarım üretim altyapısı ile insan kaynakları yönünden oldukça etkili bir güç oluşturacak ve "Havacılık Merkezi" olarak hizmet verecektir. TUSAŞ'ın hissedarları Türk Silahlı Kuvvetlerini Güçlendirme Vakfı (TSKGV) (%54.49), Savunma Sanayii Başkanlığı (SSM) (%45.45) ve Türk Hava Kurumu (THK) (%0.06)'dur.

TUSAŞ Havacılık ve Uzay Sanayii AŞ (TAI), 15 Mayıs 1984 tarihinde Türk Ticaret Kanunu ve Yabancı Sermayeyi Teşvik Kanunu uyarınca kurulmuştur.

12 Ocak 2005 tarihinde TUSAŞ tesislerinde imzalanan "Hisse Satış Anlaşması" ile TAI'deki Lockheed Martin of Turkey (%42) ve General Electric International (%7) şirketlerine ait hisseler Türk Uçak Sanayii AŞ (TUSAŞ) tarafından satın alınmıştır.

TUSAŞ tesisleri 186.000 metrekaresi kapalı olmak üzere toplam 5.000.000 metrekarelik bir alan üzerine kurulmuştur. Şirketin Akıncı
Hava Üssü'nde bulunan yüksek teknoloji ürünü makine ve teçhizatla donatılmış modern uçak üretim tesisi, parça imalatından uçak montajı, uçuş testleri ve teslimine kadar geniş üretim kabiliyetlerine sahiptir. TUSAŞ kalite sistemi dünyaca kabul görmüş NATO AQAP-110, ISO-9001:2000, AS EN 9100 ile AECMA-EASE standartlarını karşılamaktadır.

TUSAŞ'ın mevcut deneyimi F-16 Savaşan Şahinler, CN-235 hafif nakliye/deniz karakol/gözetleme uçakları, SF-260D eğitim uçakları, Cougar AS-532 arama kurtarma (SAR), silahlı arama kurtarma (CSAR) ve genel maksat helikopterlerinin ortak üretiminin yanı sıra, kendi tasarımı olan insansız hava aracı, hedef uçağı ve zirai ilaçlama uçağı gibi ürün geliştirme programlarını kapsamaktadır.

TUSAŞ'ın ana faaliyet alanları arasında Türkiye ve bölgedeki diğer ülkelerin envanterinde bulunan sabit ve döner kanatlı askerî ve ticari hava platformlarının modernizasyon, modifikasyon ve sistem entegrasyonu programları ile satış sonrası hizmetleri de bulunmaktadır. Hv.K.K. F-16'larının elektronik harp ve yapısal tadilatları, S-2 Tracker deniz karakol uçaklarının yangın söndürme uçağına dönüştürülmesi, CN-235 uçağı ve Black Hawk Helikopteri'nin Özel Kuvvetler için modifikasyonları, Cougar AS-532 helikopterinin modernizasyonu, S-70 helikopterinin dijital kokpit modifikasyonu, CN-235 platformlarının Dz.K.K. ve S.G.K.'nın Deniz Karakol/Gözetleme görevleri için yapısal ve aviyonik modifikasyonu ile B737-700 uçağının Havadan Erken İhbar ve Kontrol Uçağı'na (HİK) dönüştürülmesindeki tüm yapısal tadilatları ile sistem entegrasyon faaliyetleri bulunmaktadır.

TUSAŞ, 1984 yılında serüvenine çok az kişiyle başladı, askerî projelerden kazandığı deneyimleri ticari projelere aktararak, bugün 3000'in üstünde kalifiye çalışanı ve 50'ye yakın farklı projesi ile bir Dünya Şirketi olma hedefine ulaştı.

TUSAŞ ayrıca, Millî Sanayi Kuruluşu olarak Airbus Military'ye ortak olup, Fransa, Almanya, İtalya, İngiltere, İspanya, Belçika ve Güney Afrika havacılık firmalarıyla birlikte A400M uçağının tasarım ve geliştirme faaliyetlerine katılmaktadır.

Dünyadaki son teknolojik gelişmeleri yakından izleyerek havacılık alanında öncü kuruluşlar arasında yer almaya kararlı olan TUSAŞ, Türkiye'de 21. yüzyılda yeni ufuklar açmayı hedeflemektedir.

Türk Havacılık ve Uzay Sanayii AŞ (TAI) şirketi, 3 Kasım 2005 senesinde RUAG Aerospace (RA) ile imzalanan bir antlaşma gereğince, Airbus A380 uçağı için tam sipariş adeti kadar, D-Nose Panel Gerdirme Kabuklarını Türkiye´de kendi tesislerinde üretecektir.

TUSAŞ tarafından son yıllarda artık Türkiye için dış kaynaklardan bağımsız özgün tasarım hava araçları da yapılmaya başlanmıştır. Bunlardan ilki TUSAŞ ZİU adlı zirai ilaçlama uçağı tamamen TUSAŞ tarafından tasarlanmış ve uçmuştur. Bunu takiben yürülükte pek çok özgün tasarım projesi mevcuttur. 2008 yılı itibarı ile Gözcü (antiterör amaçlı insansız gözlem uçağı), Keklik ve Turna-g (her ikisi de avcı pilotları için hedef uçak) insansız uçakları TUSAŞ tasarımı ve üretimi uçaklar olarak Türk Hava Kuvvetleri envanterinde yer almaktadır. Gözcü'nün yeni bir modeli hâlen tasarlanmaktadır. İnsansız hava araçları dışında HÜRKUŞ adlı bir eğitim uçağı (jet uçağı ile aynı kontrollere sahip ama jet motoru içermeyen düşük işletme maliyetli bir eğitim uçağı) tasarımı ve geliştirilmesi tamamlanmış seri üretimine başlanmıştır. Taktik amaçlı insansız hava aracı ANKA'nın geliştirilmesi devam etmektedir. T-38 ve C-130 Hercules uçaklarının yenilenmesi gerçekleştirilmektedir. Göktürk-1 keşif ve gözlem uydusunun TÜBİTAK UZAY ile birlikte entegrasyonunun gerçekleştirildiği Uzay Sistemleri Entegrasyon ve Test Merkezi (USET), TUSAŞ'a bağlı olarak işletilmektedir.

Türk Havacılığının en gelişmiş parçalarından biri olan TUSAŞ, aynı zamanda sektörün lokomotifi konumundadır. Türkiye'nin aviyonik entegrasyon merkezi konumundaki TUSAŞ, bu alandaki rekabet gücünü her geçen gün arttırmaktadır. Kurum aynı zamanda Teknofest İstanbul'un paydaşlarından biridir.

Görüş ve görev

TUSAŞ'ın görüşü; her tür hava ve uzay aracının tasarım, üretim ve desteğini sağlayacak kabiliyete ulaşarak dünya markası olmaktır.

TUSAŞ'ın görevi; Türkiye'nin ve yurt dışı müşterilerin askerî ve sivil havacılık ve uzay sistem ihtiyaçlarını karşılayacak tasarım dâhil teknoloji ve kabiliyetleri geliştirmek; sürekli iyileştirmelerle küresel rekabet ortamında pazar payını artırmak; ülkesi, müşterileri, ortakları, tedarikçileri ve çalışanları için değer yaratmaktır.

İşleri ve tasarıları
 Türk Hava Kuvvetleri F-16'ları için elektronik harp sistemi güçlendirme ve yapısal tadilat işleri
 Pakistan Hava Kuvvetleri'ne ait 42 adet F-16 Blok-15'in Blok-50 seviyesine yükseltilmesi işi
 Ürdün Kraliyet Hava Kuvvetleri F-16'ları için sistem yenileştirme işi
 S-2E Tracker  modeli deniz karakol uçaklarının yangın söndürme uçağına dönüştürülmesi işi
 Özel Kuvvetler Komutanlığı'na ait CN-235 ve UH-60 Black Hawk değişiklikleri
 Türk Deniz Kuvvetleri Komutanlığı ve Sahil Güvenlik Komutanlığı için CN-235 uçaklarının Deniz Gözlem ve Karakol Uçağı'na dönüştürülmesi
 Eurocopter AS-532 yenileme ve sistem yükseltimi
 S-70 helikopterleri kokpit camı güçlendirmesi işi
 Barış Kartalı Projesi için B737-700 uçaklarının Havadan erken uyarı ve kontrol uçağına dönüştürülmesi işi
 Türk Hava Kuvvetleri C-130 uçakları için aviyonik sistemlerinin yükseltilmesi
 Müşterek Taarruz Uçağı projesi için F-35 Lightning II uçağının ön orta gövde üretimi
 Avrupa'da yapılan Airbus A400M askerî nakliye ve tanker uçaklarının tasarım, geliştirme ve üretimine ortaklık
 Türk Hava Kuvvetleri T-38 uçakları için aviyonik sistemlerinin yükseltilmesi
 Türk Hava Kuvvetleri'nin Taktik-Taarruz-Saldırı Helikopteri T-129'un tasarım, geliştirilme ve üretiminde AgustaWestland ile ortaklık
 EASA CS-23 sertifikasına sahip HÜRKUŞ adlı Türk başlangıç ve temel eğitim uçağının tasarım, geliştirilme ve üretimi
 Ağır Sınıf Taarruz Helikopteri ATAK-2 tasarımı, geliştirilmesi ve ilerleyen süreçte üretimi
 10 Ton Sınıfı Genel Maksat Helikopteri TUSAŞ T-925'in tasarımı, geliştirilmesi ve ilerleyen süreçte üretimi
 Anka İHA tasarımı, geliştirilmesi ve üretimi
 Anka-3 insansız savaş uçağı tasarımı ve geliştirilmesi
 Anka-Aksungur İnsansız Hava Aracı tasarımı, geliştirilmesi ve üretimi
 Göksungur Jet Motorlu İHA tasarımı, geliştirilmesi ve ilerleyen süreçte üretimi
 Turna Hedef Uçak Sistemi tasarımı, geliştirilmesi ve üretimi
 Şimşek Hedef Uçak Sistemi tasarımı, geliştirilmesi ve üretimi
 Airbus A350 yolcu uçaklarının kanatçık tasarım ve imalatı
 Hürjet Jet Eğitim ve Hafif Taarruz Uçağı tasarımı, geliştirilmesi ve ilerleyen süreçte üretimi
 Millî Muharip Uçak projesi kapsamında TUSAŞ Kaan tasarımı, geliştirilmesi ve ilerleyen süreçte üretimi
 Very Light Aircraft (VLA (ODTÜ-İTÜ)) tasarımı ve geliştirilmesi ve ilerleyen süreçte üretimi
 Airbus A320 uçaklarının 18 ve 19 numaralı gövde panelinin üretimi
 Airbus A330 kuyruk dümeni üretimi
 Süper Şimşek Hedef Uçak Sistemi tasarımı, geliştirilmesi ve üretimi

Ayrıca bakınız
TEI

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türk Havacılık ve Uzay Sanayi AŞ internet sitesi

Türk Silahlı Kuvvetleri
İnsansız hava aracı üreticileri
Türkiye'nin uçak üretici firmaları
Türkiye merkezli savunma şirketleri
Türkiye merkezli havacılık ve uzay şirketleri
Hava aracı üreticileri
Helikopter üreticileri
Türkiye merkezli bilişim şirketleri
1984'te Türkiye'de kurulan oluşumlar
Türkiye merkezli devlet şirketleri
Ankara merkezli şirketler

TUSAŞ


Typ B beziehungsweise Type B steht für:

Automobile:
 Audi Typ B
 Brennabor Typ B
 Marguerite Typ B
 Renault Type B
 Connaught Type B
 Delage Type B

Weitere Fahrzeuge:
 Stadtbahnwagen Typ B
 CGR-Typ B, Dampflokomotiven
 Typ B (Straßenbahn Timișoara)
 Type B des Ultra Low Floor der Straßenbahn Wien
 Kleinst-U-Boot-Klasse der kaiserlich japanischen Marine während des Pazifikkriegs, siehe Typ B (U-Boot)
 Kleinst-U-Boot Typ B (Italien), siehe B-Klasse (1916)
 Typ B, britischer Standard-Seeschiffstyp, siehe War-Schiffe #Typ "B"

sowie
 Typ-B-Verpackung
 Stecker-Typ B
 Produktionsfunktion vom Typ B, siehe Gutenberg-Produktionsfunktion
 Typ B, eine Klasse von Asteroiden, siehe Asteroid #Die Zusammensetzung von Asteroiden

Siehe auch:
 Baureihe B (Begriffsklärung)
 Klasse B (Begriffsklärung)
 Modell B (Begriffsklärung)
 Serie B (Begriffsklärung)

Typ B


Ana Diogen (grčki Άννα Διογενήσσα, srpski Ана Диоген; 12. stoljeće) bila je grčka plemkinja te velika kneginja Srbije. Bila je pripadnica dinastije Diogen. Otac joj je bio bizantski princ Konstantin Diogen, sin Romana IV., a majka plemkinja Teodora Komnena, sestra cara Aleksija I. Komnena.

Nije poznato kada se Ana udala, ali se zna da je njezin suprug bio knez Srbije, Uroš I. Vukanović. Njihova su djeca:
Uroš II. Primislav
Desa Vukanović
Beloš Vukanović, ban Hrvatske
Jelena Vukanović, kraljica Mađarske i Hrvatske
Marija Vukanović
Zavida?

Izvori i bilješke

Obitelj Diogen
Grčko plemstvo

Ana Diogen


Međuopćinska nogometna liga Daruvar – Pakrac – Grubišno Polje je bila liga šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1982./83.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bio klub "Bilogorac" iz Grubišnog Polja.

Sustav natjecanja
12 klubova je igralo dvokružnu ligu (22 kola).

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Zona ZO Bjelovar 1982./83.
 Općinska liga Daruvar 1982./83.
 Međuopćinska liga Koprivnica 1982./83.
 Međuopćinska liga Virovitica – Đurđevac – skupina Virovitica 1982./83.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, Pakrački vjesnik (petnaestodnevnik općine Pakrac)
 digi-pakrac.com, Pakrački  vjesnik
 library.foi.hr, Jednota : organ Svazu čechu a Slovaku v SR Horvatsku
  library.foi.hr, "Jednota", br. 25/1983 (2010), god. 38, izdano 18. lipnja 1983., str. 17 (22. kolo i ljestvica), preuzeto 6. siječnja 2023.
 library.foi.hr, "Pakrački vjesnik" - petnaestodnevnik OK SSRN Pakrac, br. 229, izdano 24. lipnja 1983., str. 8 (Iz sportskog života;  22. kolo i poredak), preuzeto 6. siječnja 2023.

1982-83 MOL Daruvar - Pakrac - Grubišno Polje
MOL Daruvar - Pakrac - Grubišno Polje
1982-83 Daruvar - Pakrac - Grubišno Polje

Međuopćinska nogometna liga Daruvar – Pakrac – Grubišno Polje 1982./83.


Fata Orlović (Hrnčići pokraj Bratunca, 6. kolovoza 1942.), bosanskohercegovačka je aktivistica bošnjačkog podrijetla.

Poznata je po pravnoj borbi s vlastima Republike Srpske, otkako se po okončanju rata u Bosni i Hercegovini, vratila svojoj kući u Konjević Polje pokraj Bratunca. Naime 2000. godine, povratkom u svoje mjesto, Orlovićeva je na svome imanju zatekla novoizgrađenu pravoslavnu crkvu. Od tada, pa sve do 2021. godine trajala je njezina borba da crkvu ukloni sa svoga posjeda.

Životopis
Fata je rođena u muslimanskoj bošnjačkoj obitelji, od oca Šabana i majke Zlatke Husejnović u istočnom bosanskohercegovačkom zaseoku Hrnčići na periferiji Bratunca. Nije poznata njezina prava godina rođenja, vjeruje se da je rođena između 1940. i 1943., iako je ona u intervjuu 2013. navela da ima 71 godinu. Udala se za Šaćira Orlovića, s kojim je dobila sedmero djece, od kojih su kćeri Fatima, Zlatka i Senija, a sin Šaban.

Prije rata u Bosni i Hercegovini, Fata je imala četiri kuće i četiri štale. Zajedno s više Bošnjaka koji su živjeli u planinskim selima u dolini Drine, ona je etnički protjerana iz sela od srpske vojne agresije tijekom rata. Njezin muž Šaćir i između 22–28 ostalih članova obitelji ubijeni su, te su ona i njezino sedmero djece postali izbjeglice.

Kada se vratila u Konjević Polje 2000. godine, našla je svoju kuću potpuno srušenu od Srba, a Srpsku pravoslavnu crkvu napravljenu na njezinoj zemlji. Crkva je sagrađena u ljeto 1996., po završetku rata. Fata Orlović se borila uporno da bi izbacila crkvu iz dvorišta, bez obzira na birokratski otpor i tjelesno zastrašivanje. Bila je pretučena u nekoliko navrata. Kada se žalila vlastima, episkop zvorničko-tuzlanski Vasilije Kačavenda ju je optužio da širi nacionalnu mržnju.

Pokrenula je pravnu tužbu kroz sudove koji su presudili u njezinu korist i protiv episkopa, naređujući da se crkva sruši i ukloni s njezinog posjeda. Iako ju je odvjetnik savjetovao da podnese tužbe za zlostavljanje, povrede i prijetnje smrću koje je dobila, Fata je ipak odlučila ostaviti primjer protivnicima, tvrdeći da: "Mi moramo ostaviti stvari iza sebe, to je najpametnija stvar za uraditi. Ja sam povrijeđena, ali ja ne mogu više da povrijeđujem." Ona je inzistirala da je ponosna na sebe i njezino (sedmero) djece, i na njezine "pametne ali očajne ljude." Ona je rekla da želi poručiti Srbima "Ako niste dobra osoba, postanite. Svi ćemo eventulno pomrijeti, tako da je bolje umrijeti kao dobra osoba nego kao zla."

Godine 2007., Vlada Republike Srpske složila se da financira premještanje crkve. OHR je podržao sporazum pošto bi time pravo Fate Orlović na privatno vlasništvo bilo ispoštovano. Crkva je od tada bila izvan funkcije i čekalo se njezino premještanje.

Veleposlanstvo SAD-a u Bosni i Hercegovini nominiralo je Fatu Orlović za međunarodnu nagradu "Žena hrabrosti", koja se daje hrabrim ženama koje se bore za svoja prava na nenasilan način. Bosanskohercegovački časopisi Dnevni avaz i Preporod izabrali su 2007. godine Fatu Orlović za osobu godine.

Orlović je isto tako bila subjekt dokumentarca televizije Al Jazeera Balkans u studenome 2012. godine pod nazivom Kuća koju Fata nije izgradila.

Kako je Orlovićeva iscrpila sve mogućnosti u borbi s Republikom Srpskom, žalila se Europskom sudu za ljudska prava, koji je 2019. godine presudio u njezinu korist. Sud je naložio entitetu da ukloni crkvu. To se u konačnici i dogodilo 5. lipnja 2021. godine, kada je crkva u dvorištu Fate Orlović srušena. Srušile su je vlasti Republike Srpske, kako bi ispoštovale presudu Europskog suda za ljudska prava iz 2019. godine.

Primjer
Bitka Fate Orlović protiv crkve smatrala se kao test za potencijalno vraćanje vladavine zakona u podijeljenoj Bosni i Hercegovini. Prema Jamesu Rodehaveru, ravnatelju za ljudska prava u OSCE-u u Sarajevu, premještanje crkve trebalo bi biti važan pokazatelj vraćanja vladavine zakona i mogućnost rješavanja ostavštine rata.

Fata Orlović nije bila uznemirena činjenicom da je zgrada na njezinoj zemlji crkva i da se tu Srbi pravoslavci mole. Ona poštuje crkve kao i džamije ali insistira da ako zajednica želi crkvu, onda je treba postaviti na svoju zemlju. Pri poštovanju svih nacija i religija, ona navodi kako ne može dopustiti da ljudi grade na njezinoj zemlji.

Kada je pitaju za oprost, oni koji su je optuživali da širi nacionalnu mržnju prošlosti, ona odbija oprostiti, iako insistira da neće svakako nikoga povrijediti: "Oni su masakrirali do zadnjeg, ubijali sve, sve zakopavali, i sada me pitaju da im oprostim. Neću!"

Izvori

Vanjske povezice
 Fata Orlović dočekala pravdu: Srušili bespravnu pravoslavnu crkvu u dvorištu kod Srebrenice

Bošnjaci
Bosanskohercegovački aktivisti

Fata Orlović


, foi um médico católico japonês especialista em radiologia e autor, que sobreviveu a bomba atômica de Nagasaki.

Primeiros anos
Takashi (que significa "nobreza") Nagai nasceu de um parto difícil que colocou em risco a vida dele e de sua mãe. Sua família era altamente educada. Seu pai, Noboru Nagai, formou-se em medicina ocidental; seu avô paterno, Fumitaka Nagai, era praticante de fitoterapia tradicional; e sua mãe, Tsune, era descendente de uma antiga família de samurais.

Takashi nasceu em Matsue e cresceu na zona rural de Mitoya, criado de acordo com os ensinamentos de Confúcio e da religião xintoísta . Em 1920, ele iniciou seus estudos secundários na Matsue High School, internado na casa de seus primos nas proximidades. Ele ficou cada vez mais interessado no ateísmo circundante, mas estava curioso sobre o cristianismo.

A vida em Nagasaki
Em abril de 1928, ingressou no Nagasaki Medical College onde se juntou ao Araragi, um grupo de poesia fundado por Mokichi Saito e ao time de basquete da universidade (ele media 1,71 m e pesava 70 kg).

Em 1930 sua mãe morreu de hemorragia cerebral, o que o levou a refletir sobre as obras do filósofo e cientista Blaise Pascal. Ele começou a ler os Pensamentos que influenciaram sua posterior conversão ao Cristianismo e morou com a família Moriyama, que por sete gerações foram os líderes hereditários de um grupo de Kakure Kirishitans em Urakami . Takashi soube que a construção da catedral próxima foi financiada por agricultores e pescadores cristãos pobres.

Ele se formou em 1932 e deveria fazer um discurso na cerimônia. No entanto, cinco dias antes ele se embriagou em uma festa de despedida e voltou para casa completamente encharcado de água da chuva. Ele dormiu sem se enxugar e descobriu na manhã seguinte que havia contraído uma doença no ouvido direito (sinais de meningite), que o deixou deprimido e parcialmente surdo. Ele não podia exercer a medicina e concordou em se dedicar à pesquisa em radiologia.

Em 24 de dezembro, Sadakichi Moriyama convidou Takashi para participar de uma missa à meia-noite. Na catedral, Takashi ficou impressionado com as pessoas em oração, seu canto, sua fé e o sermão. Ele diria mais tarde: "Senti alguém perto de mim que ainda não conhecia." Na noite seguinte, a filha de Sadakichi, Midori, foi acometida de apendicite aguda. Takashi fez um diagnóstico rápido, telefonou para o cirurgião do hospital e carregou Midori nas costas pela neve. A operação foi bem-sucedida; Midori sobreviveu.

Ao retornar da Manchúria, ele continuou sua leitura do catecismo católico, da Bíblia e dos Pensamentos de Blaise Pascal . Ele se encontrou com um padre, padre Matsusaburo Moriyama, cujo pai havia sido deportado para Tsuwano (província de Shimane) por causa de sua fé, junto com muitos outros aldeões cristãos em Urakami pelo governo Meiji de 1860 a 1870 (Urakami Yoban Kuzure). Eventualmente, o progresso espiritual de Takashi deu uma guinada decisiva quando ele pensou nas palavras de Pascal: "Há luz suficiente para aqueles que apenas desejam ver e obscuridade suficiente para aqueles que têm uma disposição contrária."

Conversão ao catolicismo
Em 9 de junho de 1934, Takashi recebeu o batismo na fé católica. Ele escolheu Paul como primeiro nome cristão e propôs casamento a Midori. Eles se casaram em agosto e tiveram quatro filhos: um menino, Makoto (誠; nascido em 3 de abril de 1935 – 4 de abril de 2001), e três filhas, Ikuko (郁子, nascida em 7 de julho de 1937 – 1939), Sasano, que morreu logo após seu nascimento, e Kayano (佳也乃; nascido em 18 de agosto de 1941 - 2 de fevereiro de 2008).

Takashi recebeu o sacramento da confirmação em dezembro de 1934. Midori era presidente da associação das mulheres do distrito de Urakami. Takashi tornou-se membro da Sociedade de São Vicente de Paulo (SSVDP), descobriu seu fundador, Frédéric Ozanam, e seus escritos, e visitou seus pacientes e pobres, a quem levou assistência, conforto e comida. De 1931 a 1936, o padre Maximilian Kolbe viveu em um subúrbio de Nagasaki, onde fundou um mosteiro. Takashi conheceu Kolbe através do envolvimento com sua paróquia St. Vincent de Paul Society em Nagasaki.

Trabalhos
Takashi deixou para trás uma volumosa produção de ensaios, memórias, desenhos e caligrafia sobre temas como Deus, guerra, morte, medicina e orfandade. Estes desfrutaram de um grande número de leitores durante a ocupação americana do Japão (1945-1952) como crônicas espirituais da experiência da bomba atômica. Seus livros foram traduzidos para vários idiomas, incluindo chinês, coreano, francês e alemão. Quatro de suas obras literárias estão atualmente disponíveis em inglês: We of Nagasaki, uma compilação de testemunhos de vítimas da bomba atômica editada por Takashi; Os Sinos de Nagasaki (trad. Willian Johnston); Deixando meus amados filhos para trás (trad. Maurice M. Tatsuoka e Tsuneyoshi Takai); e Pensamentos de Nykodo (trad. Gabriele di Comité). Suas obras foram recentemente republicado em novas edições em japonês pela Paulist Press.

Grande parte da escrita de Takashi é espiritual, consistindo em reflexões cristãs sobre a experiência (ou, com a mesma frequência, experiência futura imaginada) de si mesmo e das pessoas ao seu redor, especialmente seus filhos, após a guerra. Suas meditações intensamente pessoais são frequentemente dirigidas a seus filhos ou a Deus, e ele trabalha suas próprias questões espirituais na página enquanto escreve em uma prosa visceral e sem censura. Os escritos mais técnicos de Takashi, no Relatório de Resgate e Alívio da Bomba Atômica (Nagasaki Idai Genshi Bakudan Kyuugo Houkoku), foram descobertos em 1970.

Bibliografia

Escrita
 Os Sinos de Nagasaki (長崎の鐘 Nagasaki no Kane), agosto de 1946.
 Registros do Deserto Atômico (原子野録音 Genshiya Rokuon), uma série no jornal japonês "The Knights of the Immaculata" (聖母の騎士 Seibo no Kishi), 1947–1951.
 Para aquilo que não passa (亡びぬものを Horobinu Mono O), 1948.
 A Corrente do Rosário (ロザリオの鎖 Rozario no Kazari), 1948.
 Deixando essas crianças para trás (この子を残して Kono Ko o Nokoshite), 1948.
 O Rio da Vida - As Histórias da Doença da Radiação (生命の河-原子病の話 Seimei no Kawa- Genshibyō no Hanashi), 1948.
 A Colina Florescente (花咲く丘 Hana Saku Oka), 1949.
 Meu filho precioso (いとし子よ Itoshi Ko Yo), 1949.
 A garota que cruzou a montanha (乙女峠, Otometōge), 1951.
 Ensaios Nyokodō (如己堂随筆 Nyokodō Zuihitsu), 1957.
 Médico da Vila (村医 Son-i), 1978.
 Torre da Paz (平和塔 Heiwa no Tō), 1979.
 Flores de Nagasaki (長崎の花 Nagasaki no Hana), série Daily Tokyo Times, 1950.

Nota: As datas de publicação não refletem a ordem em que as obras foram escritas; alguns foram publicados postumamente e todos foram posteriormente recompilados para as edições paulistas.

 The New Morning (新しき朝 Atarashiki Asa), 1999.
 Relatório de resgate e alívio da bomba atômica (長崎医大原子爆弾救護報告Nagasaki Idai Genshi Bakudan Kyuugo Houkoku) Associação de Nagasaki para cuidados médicos de Hibakusha (NASHIM)

Tradução

 (世界と肉体とスミス神父 Sekai to Nikutai to Sumisu Shinpu) Título Original: The World, the Flesh, and Father Smith de Bruce Marshall
 (野鼠―フアンタジイ Nonezumi - Fantaji)

Edição e redação

 Vivendo Sob a Nuvem Atômica: O Testemunho dos Filhos de Nagasaki. (原子雲の下に生きて Genshigumo no Shita ni Ikite)
 Nós de Nagasaki; A história de sobreviventes em um deserto atômico (私達は長崎にいた: 原爆生存者の叫び Watashitachi wa Nagasaki ni Ita: Genbaku Seizonsha no Sakebi)

Redação não publicada
Um Porto Brilhante (輝やく港 Kagayaku Minato)

 Uma introdução de Kagayaku Minato (A Bright Port) de Takashi Nagai do Manuscrito Original (Parte 1)
 Uma introdução do Kagayaku Minato de Takashi Nagai (A Bright Port) do Manuscrito Original (Parte 2)

Meios de comunicação
Em julho de 1949, uma canção intitulada "Nagasaki no Kane" ("Os sinos de Nagasaki") foi lançada pela Columbia Records . Foi cantada por Ichiro Fujiyama com letra de Hachiro Sato. Yuji Koseki foi o compositor da música.

"Os sinos de Nagasaki" de Nagai foi usado como base para um filme de mesmo nome produzido pelos estúdios de cinema Shochiku e dirigido por Hideo Ōba. Foi lançado em 23 de setembro de 1950. Deixando essas crianças para trás foi filmado por Keisuke Kinoshita em 1983.

A produtora cinematográfica britânica Pixel Revolution Films lançou o filme All That Remains baseado na vida de Nagai em 2016. O filme é dirigido por Ian e Dominic Higgins e estrelado por Leo Ashizawa como Dr. Nagai e Yuna Shin como sua esposa, Midori.

Ver também

 Congregação para as Causas dos Santos

Fontes

 Kataoka, Yakichi(片岡 弥吉). The life of Nagai Takashi(永井隆の生涯). San Paolo, 1961;
 Makoto, Nagai(永井 誠一)). Nagai Takashi – The Radiologist Directly Hit by the A-bomb in Nagasaki(永井隆-原爆に直撃された放射線専門医師). Tokyo: San Paolo, 2000.

Ligações externas

 Museu Memorial Nagai Takashi-Nyokodo

 日本ニュース 戦後編 第135号. 1948年8月10日 (Japan News. Coleções do pós-guerra. Nº 135 10 de agosto de 1948)Arquivos NHK
 Discurso fúnebre do Dr. Takashi Nagai para as 8.000 vítimas católicas da bomba atômica, proferido em 23 de novembro de 1945
 All That Remains - Produção da Pixel Revolution Film sobre a vida de Takashi Nagai
 Entrevista matinal: Dr. Takashi Nagai. Transmitido em 9 de agosto de 1950/14 minutos. Arquivos da NHK Peace
 A Song for Nagasaki  por Paul Glynn

Escritores católicos
Escritores do Japão
Católicos do Japão
Convertidos do ateísmo ou agnosticismo ao catolicismo romano
Mortos em 1951
Nascidos em 1908
!Artigos com texto em japonês
Pessoas associadas com os bombardeamentos atômicos de Hiroshima e Nagasaki
Radiologistas

Takashi Nagai


Störkathen er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Kellinghusen i den nordøstlige del af Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Störkathen ligger fire kilometer nordøst for Kellinghusen i Naturpark Aukrug. Floden Stör løber gennem kommunen. Mod syd går Bundesstraße B206 fra Itzehoe mod Bad Bramstedt, mod øst jernbanelinjen fra Elmshorn til Neumünster.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Störkathen


Crkva sv. Mihovila i Martina nalazi se u Kaštel Kambelovcu, Grad Kaštela.

Opis
Župna crkva sv. Mihovila i Martina u Kaštel Kambelovcu izgrađena je krajem 19.st. u neoklasicističkom stilu prema projektu arhitekta Emila Vecchiettija. Tlocrtna osnova crkve je latinski križ, orijentirana je u smjeru sjever-jug, a na završetku glavnog broda izgrađena je peterostrana apsida. Na sjecištu lađa s vanjske strane smještene su sakristije, krstionica i zvonik. Pročelje crkve raščlanjeno je s 4 pilastra te je dovršeno trokutastim zabatom. Oltari od kararskog mramora isklesani su u splitskoj radionici klesara Pavla Bilinića. Današnja crkva je izgrađena nad ostacima starijih crkava istog titulara iz 16. i 18. st. Od stare župne crkve sačuvan je samo zvonik iz 1860. godine.

Zaštita
Pod oznakom Z-4306 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Mihovil i Martin
Građevine u Kaštel Kambelovcu
Kaštel
Kaštel Kambelovac

Crkva sv. Mihovila i Martina u Kaštel Kambelovcu


Nogometna šola "Mura" (NŠ Mura; NŠ Mura Murska Sobota; Mura) je nogometni klub iz Murske Sobote, Pomurje, Republika Slovenija.
U sezoni 2019./20. klub je član "Prve Lige Telekom Slovenije".

O klubu
"NŠ Mura" je snovana 2012. godine kao zaseban klub pri klubu "Mura 05" (koji je nastao 2005. godine nakon gašenja dotadašnjeg kluba "Mura"), koja 2013. godine dživljava financijske poteškoće te se gasi, te "NŠ Mura" od sezone 2013./14. počinje s ligaškim nastupanjem u 1. MNL Murska Sobota, u kojoj su doprvaci. Od sezone 2014./15. do szone 2016./17. su članovi 3. slovenske lige - Istok (Vzhod), te ulaze u 2. slovensku ligu, koju u sezoni 2017./18. osvajaju, pa postaju članovi 1. slovenske lige (Telekom PrvaLiga). U prvoj sezoni kao prvoligaš, 2018./19., osvajaju 4. mjesto, te u sezoni 2019./20. nastupaju u kvaifikacijama za Europsku ligu. U sezoni 2019./20. "Nš Mura" - osvaja i svoj prvi naicionalni trofej - Kup Slovenije.

Stadion
"NŠ Mura" nastupa na stadionu naziva "Fazenarija".

Uspjesi
 2. slovenska liga
 prvak: 2017./18.

 3. slovenska liga - Istok
 doprvak: 2014./15., 2016./17.

 1. MNL Murska Sobota
 doprvak: 2013./14.

 Kup Slovenije
 pobjednik: 2019./20.

 Kup MNZ Murska Sobota
  pobjednik: 2016./17., 2017./18.
Prvaci Prve Slovenske Lige 2020./21.

Pregled plasmana

Poznati igrači

Poznati treneri

Unutaarnje poveznice
 Murska Sobota
 NK Mura Murska Sobota
 ND Mura 05 Murska Sobota

Vanjske poveznice
  nsmura.si, službene stranice
 Nogometna šola MURA, facebook stranica
  mnzveza-ms.si, MNZ Murska Sobota, Društvo NŠ MURA
  prvaliga.si, NŠ Mura (1. SNL)
  nzs.si, NŠ Mura (2. SNL)
  nzs.si, NŠ Mura (3. SNL Vzhod)
  nzs.si, NŠ Mura (Pokal Slovenije)
  worldfootball.net, NŠ Mura
  globalsportsarchive.com, NŠ Mura
  int.soccerway.com, NŠ Mura
  uefa.com, NS Mura
  transfermarkt.com, NS Mura

Izvori

  nsmura.si, Zgodovina kluba
  nsmura.si, Stadion Fazanerija , pristupljeno 26. lipnja 2020.
  futbolas.lietuvai.lt, NŠ Mura , pristupljeno 26. lipnja 2020.
  foot.dk, NŠ Mura , pristupljeno 26. lipnja 2020.
  bizi.si, DRUŠTVO NŠ MURA

Slovenski nogometni klubovi

NŠ Mura Murska Sobota


An Festuca imperatrix in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Catonica. An Festuca imperatrix in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Italy. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca imperatrix


Wes Jackson (born 1936) co-founded the Land Institute with Dana Jackson. He is also a member of the World Future Council.

Early life and education
Jackson was born and raised on a farm near Topeka, Kansas. After earning a BA in biology from Kansas Wesleyan University, an MA in botany from the University of Kansas, and a PhD in genetics from North Carolina State University, Wes Jackson established and served as chair of one of the United States' first environmental studies programs at California State University, Sacramento.

Jackson then chose to leave academia, returning to his native Kansas, where he founded a non-profit organization, The Land Institute, in 1976. The Land Institute is working to develop perennial grains, pulses, and oilseed-bearing plants to be grown in ecologically intensified, diverse crop mixtures under its Natural Systems Agriculture program. In tandem with these sustainable agriculture efforts, the Ecosphere Studies program seeks to change the way people think about the world and their place in it, through educational and cultural projects with a perennial perspective. Jackson stepped down from the presidency of The Land Institute in 2016, but still works in the Ecosphere Studies program.

Work with The Land Institute
The Land Institute has explored alternatives in appropriate technology, environmental ethics, and education, but a research program in sustainable agriculture eventually became central to its work. In 1978, Jackson proposed the development of a perennial polyculture. He sought to have fields planted in polycultures, more than one variety of plant in a field, like diverse plants grow together in nature.

Jackson also wanted to use perennials, which would not need to be replanted every year - reducing the need for frequent tillage, preventing erosion, and promoting plant-soil microbe relationships to establish and persist. The Land Institute attempts to breed plants not presently used in agriculture into effective producers of perennial grains in intercropping conditions. Jackson argues that this version of agriculture used "nature as model," and to pursue that end, The Land Institute has studied prairie ecology.

Current and future work
Now in its fourth decade, The Land Institute is beginning to demonstrate progress in developing the perennial crops called for in the Natural Systems Agriculture model. Programs in wheat, sorghum, and sunflower are generating crop lines displaying both perenniality and agriculturally-significant seed yield.

Research on integrating these new plants into polycultures also continues. The Land Institute is not itself developing machinery suitable for one-pass harvesting of grain polycultures. It instead takes the position that integration of existing materials separation technology into harvesters is a straightforward task, and will be accomplished by public and private agricultural engineers when the demand arrives.

Author
Wes Jackson is the author of several books and is recognized as a leader in the international sustainable agriculture movement. In 1971, Wes Jackson's first efforts to address growing environmental concerns, react to social concerns growing from the civil rights movement and opposition to the Vietnam War, and answer student requests for more relevant materials, resulted in the environmental reader, "Man and the Environment". After leaving academia and establishing the Land Institute, Jackson published New Roots for Agriculture, partially in reaction to a report from the U.S. Government Accountability Office on soil erosion.

This book expanded on ideas presented in a 1978 article, "Towards a Sustainable Agriculture,"  about looking to natural ecosystems, such as the prairie, to help solve the problem of soil erosion. He collaborated with author Wendell Berry on "Meeting the Expectations of the Land," in response to a Council on Agricultural Science and Technology report on agrochemicals.

Jackson's Becoming Native to This Place, published in 1994, challenges readers to develop a relationship with their ecosystems and further develops the idea of Natural Systems Agriculture. He was a 1990 Pew Conservation Scholar and in 1992 became a MacArthur Fellow. In 2000, he received the Right Livelihood Award "for his single-minded commitment to developing an agriculture that is both highly productive and truly ecologically sustainable." His work is often referred to by author Wendell Berry, with whom Jackson has shared a longtime friendship and correspondence.

Works
Selected Bibliography

Primary Author:
 Man and the Environment (1971)
 New Roots for Agriculture (1980)
 Altars of Unhewn Stone: Science and the Earth (1987)
 Becoming Native to This Place (1994)
 Nature as Measure: The Selected Essays of Wes Jackson (2011)
 Consulting the Genius of the Place: An Ecological Approach to a New Agriculture (2011)

Contributor:
 Meeting the Expectations of the Land: Essays in Sustainable Agriculture and Stewardship (1984), Editor
 Soil and Survival: Land Stewardship and the Future of American Agriculture (1986), Introduction by
 From the Land: Articles Compiled from the Land 1941-1954 (1988), Introduction by
 Farming in Nature's Image: An Ecological Approach to Agriculture (1991), Foreword by
 Life on the Dry Line: Working the Land, 1902-1944 (1992), Foreword by
 From the Good Earth: A Celebration of Growing Food Around the World (1993), Foreword by
 The Ecology of Hope: Communities Collaborate for Sustainability (1996), Foreword by
 Protecting Public Health and the Environment: Implementing the Precautionary Principle (1999), Foreword by
 Reclaiming the Commons: Community Farms and Forests in a New England Town (1999), Foreword by
 Wendell Berry: Life and Work (2007), Essay
 The Virtues of Ignorance: Complexity, Sustainability, and the Limits of Knowledge (2008), Editor
 American Georgics: Writings on Farming, Culture and the Land (2011), Foreword by

Quotes
"If we don't get sustainability in agriculture first, sustainability will not happen."
"By beginning to make agriculture sustainable we will have taken the first step forward for humanity to begin to measure progress by its independence from the extractive economy."
"Ecosystem agriculturalists will take advantage of huge chunks of what works. They will be taking advantage of the natural integrities of ecosystems worked out over the millennia."
"If you are working on something you can finish in your lifetime, you're not thinking big enough."

See also
Agrarianism
Local food
No-till farming
Polyculture
Sustainable agriculture
Yoshikazu Kawaguchi

References

External links

The Land Institute
World Future Council
35 Who Made a Difference: Wes Jackson
Wes Jackson
Right Livelihood Award recipient Wes Jackson
Smithsonian magazine profile of Jackson
 Kansas State Historical Society's entry on Land Institute archives, including a history
 AN INCONVENIENT APOCALYPSE

 Nm

American agricultural writers
American male non-fiction writers
American environmentalists
21st-century American botanists
American geneticists
American non-fiction environmental writers
Sustainability advocates
MacArthur Fellows
Kansas Wesleyan University alumni
University of Kansas alumni
North Carolina State University alumni
People from Salina, Kansas
Living people
Writers from Topeka, Kansas
1936 births

Wes Jackson


Trold kan tæmmes er den danske titel på et skuespil af Wiliam Shakespeare (The Taming of a Shrew).

Skuespillet er blevet filmatiseret flere gange og kan også henvise til

 Trold kan tæmmes (film fra 1915) - en dansk stumfilm
 Trold kan tæmmes (film fra 1918) - en amerikansk stumfilm
 Trold kan tæmmes (film fra 1929) - en amerikansk film instrueret af Sam Taylor
 Trold kan tæmmes (film fra 1967) - en amerikansk film med Elizabeth Taylor og Richard Burton i hovedrollerne

Trold kan tæmmes (flertydig)


În biologie, atavismul reprezintă apariția la un descendent animal sau vegetal a unor particularități (fizice sau psihice) proprii ascendenților îndepărtați și care nu s-au manifestat în generațiile intermediare.
Poate fi de două tipuri:
 atavism de specie: apariția unui caracter care a existat la specia sălbatică (exemple: apariția culorii iepurelui sălbatic la iepurele domestic);
 atavism filogenetic: apariția unui caracter care a existat la specii vechi, dispărute (exemplu: apariția polidactiliei la cai).

Demonstrând descendența speciilor una din alta, fenomenele de atavism constituie o dovadă a teoriei evoluției.

Sunt considerate atavisme: măselele de minte, coccisul, sistemul erector, sfârcurile la bărbați, amigdalele, sinusurile, părul de pe corp,
cea de-a treia pleoapă. Apendicele, considerat în trecut drept atavism, s-a constatat de către cercetători americani în 2007 că este de fapt un organ activ care produce bacteriile "bune" din organism.

Biologie evolutivă
Genetică

Atavism


auch ist das zwölfte reguläre Studioalbum der deutschen Rockband Die Ärzte, das am 13. April 2012 veröffentlicht wurde.

Hintergrund
Nachdem Die Ärzte bereits 2007 bei der Produktion des Albums Jazz ist anders ohne ihren langjährigen Produzenten Uwe Hoffmann gearbeitet hatten, wurden die neuen Stücke mit dem TeamTonic, bestehend aus Mirko Schaffer, Oliver Zülch und Philipp Hoppen, aufgenommen. Außerdem trennten sie sich von Thomas "Schwarwel" Meitsch, der seit 1993 die grafischen Inhalte für sämtliche Veröffentlichungen der Band gestaltet hatte. Neuer Grafiker ist der Hamburger Felix Schlüter, der das Album-Design gestaltete und für das neue Merchandising verantwortlich zeichnet. Im Vorfeld wurde zu jedem Titel des Albums ein Video gedreht, das die Band beim Spielen zeigt, zudem wurde jeweils ein animiertes Video in Auftrag gegeben. Insgesamt entstanden somit 32 Videos zum Album. Als Vorabsingle in EP-Länge erschien am 2. März 2012 der Titel zeiDverschwÄndung. Am 3. April folgte auf dem YouTube-Kanal der Band der Song Sohn der Leere samt Video.

Nach der Veröffentlichung des Albums legten die Mitglieder die Band aufgrund persönlicher Zerwürfnisse zwei Jahre lang auf Eis.

Verpackung und Inhalt
Die Verpackung ist im Stil eines Gesellschaftsspiels gestaltet. Das Booklet der CD ist ausklappbar und dient als Spielfeld. Als Spielfiguren liegen drei Kronkorken bei. Als Drehscheibe im Spiel dient die CD.

Kommerzieller Erfolg
Das Album erreichte Platz eins der deutschen Charts und konnte sich insgesamt 34 Wochen in den Top 100 halten. Darüber hinaus erreichte das Album ebenfalls die Chartspitze der deutschen Independentcharts. 2012 belegte auch Rang acht der deutschen Album-Jahrescharts sowie Rang vier der deutschen Independent-Jahrescharts. Das Album wurde für 200.000 verkaufte Einheiten in Deutschland mit Platin ausgezeichnet. Des Weiteren wurde das Album in Österreich mit einer Goldenen Schallplatte ausgezeichnet.

Titelliste

 Ist das noch Punkrock? – 3:00 (Musik/Text: Farin Urlaub)
 Bettmagnet – 3:08 (M/T: Bela B.)
 Sohn der Leere – 3:42 (M/T: Rodrigo González)
 TCR – 3:44 (M/T: Farin Urlaub)
 Das darfst du – 3:19 (M/T: Bela B.)
 Tamagotchi – 3:05 (M: Rodrigo González; T: Bela B., Farin Urlaub)
 M&F – 4:15 (M/T: Farin Urlaub)
 Freundschaft ist Kunst – 3:20 (M/T: Bela B.)
 Angekumpelt – 2:32 (M/T: Farin Urlaub, Rodrigo González)
 Waldspaziergang mit Folgen – 3:25 (M/T: Farin Urlaub)
 Fiasko – 2:43 (M/T: Farin Urlaub)
 Miststück – 3:38 (M/T: Bela B.)
 Das finde ich gut – 2:29 (M/T: Rodrigo González)
 Cpt. Metal – 4:37 (M/T: Farin Urlaub)
 Die Hard – 2:19 (M/T: Rodrigo González)
 zeiDverschwÄndung – 2:55 (M/T: Bela B.)

Single – ZeiDverschwÄndung
 zeiDverschwÄndung (M/T: Bela B.)
 Mutig (M/T: Farin Urlaub)
 Quadrophenia (M/T: Rodrigo González)
 Will dich zurück (M/T: Bela B.)
 zeiDverschwÄndung Video

Single – M&F
 M&F (M/T: Farin Urlaub)
 Endstück des Eros (M/T: Bela B.)
  Generation Ä (M/T: Farin Urlaub)
 M&F Video

Single – Ist das noch Punkrock?
 Ist das noch Punkrock? (M/T: Farin Urlaub)
 Hymne Wider Willen (M/T: Julia Laterne)
 Laternencharge (M/T: Jack Laterne)
 Laternen-Joe (M/T: Jealousy Laterne)
 Voice of Joe (M/T: Jealousy Laterne)
 Ist das noch Punkrock? Video

Single – Waldspaziergang mit Folgen / Sohn der Leere
 Waldspaziergang mit Folgen (M/T: Farin Urlaub)
 Sohn der Leere (M/T: Rodrigo González)
 Waldspaziergang mit Gott (M: Farin Urlaub; T: Bela B.)
 Lohn der Lehre (M: Rodrigo González; T: Bela B.)
 Waldspaziergang mit Folgen Video
 Sohn der Leere Video

Weblinks
 Offizielle Die-Ärzte-Website
 Kritik auf laut.de
 Kritik auf plattentests.de

Einzelnachweise

Die-Ärzte-Album
Album 2012
Album (Punk)
Nummer-eins-Album

Auch (Album)


A prova dos 400 metros feminino do Campeonato da Europa de Atletismo de 2022 foi disputada entre os dias 15 a 17 de agosto de 2022, no Estádio Olímpico de Munique, em Munique na Alemanha.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Medalhistas

Cronograma
Todos os horários são locais (UTC+2).

Resultados

Bateria
Qualificação: 3 atletas de cada bateria (Q) mais os 3 melhores qualificados (q). Os 12 atletas mais bem posicionados se classificaram diretamente para as semifinais.

Semifinal
Qualificação: 2 atletas de cada bateria (Q) mais os 2 melhores qualificados (q). Os 12 mais bem classificados se juntaram aos 12 atletas classificados na fase anterior.

Final
A final ocorreu no dia 17 de agosto às 22:02.

Ligações externas

Site da Associação Europeia de Atletismo

Campeonato da Europa de Atletismo de 2022

Campeonato da Europa de Atletismo de 2022 - 400 m feminino


ميلان «لولا» سميليانيتش (أبجدية سيريلية صربية: Милан 'Лола' Смиљанић; مواليد 19 نوفمبر 1986) هو لاعب كرة قدم صربي، يلعب لصالح نادي هابويل الإسرائيلي كلاعب وسط.

مسيرته الكروية
لعب ميلان سميليانيتش خلال مسيرته الاحترافية مع 7 أندية في ستة عشر موسمًا وسجل خلالها 4 أهداف ضمن 263 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس وفي أربعة مواسم بالدوري.

خاض ميلان سميليانيتش مسيرته مع نادي بارتيزان في موسم 2004–05 في المرة الأولى لمدة موسم واحد ثم في موسم 2010–11 ليلعب معه خمسة مواسم ثم في موسم 2018–19 ولمدة موسمين، مشاركًا طوالها في 133 مباراة سجل خلالها 3 أهداف. ثم انتقل إلى نادي إسبانيول في موسم 2007–08 ولمدة موسمين، حيث شارك في 48 مباراة ولم يسجل أي هدف. لينتقل بعدها إلى نادي ريال سبورتينغ خيخون في موسم 2009–10 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 6 مباريات ولم يسجل أي هدف أيضًا. ثم انتقل إلى نادي غنتشلربيرليغي في موسم 2013–14 ولمدة موسمين، مشاركًا في مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي مكابي نتانيا في موسم 2015–16 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 31 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا. ثم انتقل بعدها إلى نادي برث غلوري في موسم 2016–17 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 15 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا. ليعود وينتقل من جديد، لكن هذه المرة إلى  في موسم 2017–18 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 29 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا.

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية صرب
لاعبو كرة قدم رجالية صرب مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسرائيل
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
رياضيون من كالمار
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في أستراليا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كالمار
رياضيون صرب مغتربون في أستراليا
رياضيون صرب مغتربون في إسبانيا
رياضيون صرب مغتربون في إسرائيل
رياضيون صرب مغتربون في تركيا
سويديون من أصل صربي
صرب مغتربون في إسرائيل
صرب مغتربون في تركيا
لاعبو الدوري الأسترالي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسرائيلي لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري الصربي لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو إسبانيول
لاعبو بارتيزان بلغراد
لاعبو ريال سبورتينغ خيخون
لاعبو غنتشليربيرليغي
لاعبو كرة قدم أولمبيون من صربيا
لاعبو كرة قدم صرب
لاعبو كرة قدم صرب مغتربون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة قدم مغتربون في أستراليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسرائيل
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو مكابي نتانيا
لاعبو منتخب صربيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب صربيا لكرة القدم
لاعبو نادي برث غلوري
مغتربون صرب في إسبانيا
مواليد 1986
مواليد في كالمار

ميلان سميليانيتش


Sidney William Souers (March 30, 1892 – January 14, 1973) was an American admiral and intelligence expert.

Rear Admiral Souers was appointed as the first Director of Central Intelligence on January 23, 1946, by President Harry S. Truman, where he would be in charge of the new Central Intelligence Group (CIG).  Prior to this, as Deputy Director of Naval Intelligence, Souers had been one of the architects of the system that came into being with the President's directive. He had written the intelligence chapter of the Eberstadt Report, which advocated a unified intelligence system. Toward the end of 1945, when the competing plans for a national intelligence system were deadlocked, Souers' views had come to the attention of the President, and he seems to have played a role in breaking the impasse.

Souers subsequently became executive secretary of the United States National Security Council. In this role he saw President Truman daily, and was the person Truman talked to most regarding national security issues. It was through Souers that Truman first learned of the possible existence of the hydrogen bomb, and Souers coordinated some of the work being done by different departments during the U.S. government's debate regarding whether to go forward with the development of that weapon.

Timeline
 1911–1912 Student at Purdue University
 1914 A.B., Miami University, member of the Kappa chapter of Delta Kappa Epsilon
 1920–1925 President, Mortgage & Securities Company, New Orleans
 1922–1928 President and founder, First Joint Stock Land Bank
 1925–1926 Executive, Piggly Wiggly Stores, Memphis
 1925–1930 Executive vice president, Canal Bank & Trust Company, New Orleans
 1927–1930 Member, New Orleans Port Authority
 1929 (April 29) Appointed lieutenant commander, U.S. Naval Reserve
 1929–1934 Member, board of directors, Aviation Corporation
 1930–1933 Vice president, Missouri State Life Insurance Company, St. Louis
 1932–1940 U.S. Naval Reserve, intelligence officer, inactive status
 1933–1973 Executive, General American Life Insurance Company
 1940 (July 22) Called to active duty
 1944 (July 24) Became assistant director of the Office of Naval Intelligence, Office of the Chief of Naval Operations, Navy Department
 1945 (November 8) Designated deputy chief of Naval Intelligence, with the rank of rear admiral
 1946 (January 23) Appointed Director of Central Intelligence, Central Intelligence Group
 1946 (July 22) Relieved of active duty
 1947–1950 Executive secretary, National Security Council
 1950–1953 Special consultant to the President on military and foreign affairs

References

External links
Biography at Truman Presidential Library
Biography at the Central Intelligence Agency

1892 births
1973 deaths
Directors of the Central Intelligence Agency
Miami University alumni
Military personnel from Dayton, Ohio
United States Navy admirals

Sidney Souers


Waltraud Hammerström (* 30. Mai 1948 in Bremen) ist eine Politikerin (SPD) in Bremen. Sie war Mitglied der Bremischen Bürgerschaft.

Biografie

Ausbildung und Beruf
Hammerström war als Angestellte in Bremen tätig.

Politik

Hammerström ist Mitglied der SPD in Bremen-Nord.

Sie war von 1987 bis 2003 – mit einer kleinen Unterbrechung – 14 Jahre lang Mitglied in der Bremischen Bürgerschaft und wirkte in verschieden Deputationen und Ausschüssen der Bürgerschaft, hauptsächlich als Sprecherin der Gesundheitsdeputation.  Sie war gesundheitspolitische Sprecherin der SPD-Fraktion. Von 1991 bis 1995 war sie Mitglied des Landesbeirates Kunst im öffentlichen Raum in Bremen.

Weitere Mitgliedschaften
Hammerström war Vizepräsidentin und ist seit 2006 Präsidentin des Deutschen Roten Kreuzes (DRK) – Landesverband Bremen. Sie ist seit 2006 im Präsidialrat des DRK im Bund.

Quellen
 Norbert Korfmacher: Mitgliederverzeichnis der Bremischen Bürgerschaft 1946 bis 1996 (= Kommunalpolitik. Band 1). LIT, Münster 1997, ISBN 3-8258-3212-0.

Mitglied der Bremischen Bürgerschaft (ab 1945)
SPD-Mitglied
Deutscher
Frau
Geboren 1948

Waltraud Hammerström


NGC 5625 est une galaxie spirale située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5625 a été découverte par l'astronome britannique John Herschel en 1827.

Selon la base de données Simbad, NGC 5625 est une galaxie à noyau actif.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5625 sur le site du professeur C. Seligman

5625
Constellation du Bouvier
Galaxie spirale
Galaxie active
Objet céleste découvert en 1827
Objet céleste découvert par John Herschel

NGC 5625


Le Village des secrets (, ) est une mini-série télévisée tchèque, créée par Harold Apter et diffusée sur Česká televize en 2018 et sur Arte en 2019.

Synopsis
Un documentariste, Lukáš, revient dans le village de son enfance pour enquêter sur le meurtre par lynchage d'un jeune Rom, Denis.

Fiche technique
 Scénario :
 Réalisation : Jan Bartek, Klára Jůzová, Harold Apter
 Photographie : Tomáš Juríček et Šimon Todorov
 Montage :
 Musique :
 Costumes :
 Décors :
 Production : Harold Apter
 Durée :
 Dates de diffusion :
  sur Česká televize
  sur Arte

Distribution
 Matěj Andel : Lukáš Žemlička
 Marcel Bendig : Tomáš Janeček
 Janek Gregor : Pavel Stránský
 Jiří Roskot : Jiří Kovác
 Zuzana Stivínová : Magda Stránská
 Stepánka Fingerhutová : Helena Svobodová
 Pavel Kříž : Vladimír Svoboda
 Barbora Kodetová : Alena Svobodová
 Pavel Černý : Honzík Svoboda
 Jiří Dvořák : Stanislav Jokl
 Jan Cina : Denis Janeček

Épisodes
Bienvenue à Buchnov
Irrespect
Volonté divine
La famille avant tout
Le fils de mon père
Souillure
Liquidation du stock
La Vérité

Notes et références

Liens externes

Série télévisée tchèque
Série télévisée des années 2010
Série télévisée policière
Série télévisée tournée en Tchéquie
Série télévisée en tchèque
Mini-série
Série télévisée créée en 2018

Le Village des secrets


Posljednja pljačka vlaka (One More Train to Rob), američki vestern iz 1971. godine.

Sažetak
Radnja se zbiva u Americi u vrijeme zlatne groznice 1880-ih. Vlak su opljačkali šestorica lopova. Među njima su Harker Fleet i Timothy Nolan. Poslije pljačke Fleet završio je u zatvoru. Izdao ga je Nolan. Nakon što je odslužio kaznu, pošao je u potragu za bivšim partnerom da bi mu preoteo djevojku.

Izvori

Američki filmovi
Filmovi 1970-ih
Vesterni

Posljednja pljačka vlaka (1971.)


Mikromreža je lokalizirana grupacija izvora električne energije i opterećenja koja obično djeluje povezana i sinkronizirana s tradicionalnom centraliziranom električnom mrežom (makrogridom), ali se mogu odvojiti i funkcionirati samostalno, kako joj fizički i / ili ekonomski uvjeti diktiraju.

Time se otvara put na učinkovitu integraciju različitih izvora distribuirane električne energije, posebice obnovljivih izvora energije. Ona također pruža dobro rješenje za dodatnu rezervu snage u slučaju nužde jer ima mogućnost izmjene između samostalnog i umreženog načina rada. S druge strane, kontrola i zaštita su veliki izazovi u ovoj vrsti mrežne konfiguracije, koja se općenito tretira kao hijerarhijska kontrola. Mikromreža obuhvaća rasprostranjene izvore energije i opterećenja kojima se može upravljati na kontroliran i koordiniran način; one se mogu povezati s glavnom energetskom mrežom, raditi u izoliranom načinu rada ili biti u potpunosti nepovezane s mrežom.

Mikromreže su mreže niskog ili srednjeg napona koje se nalaze na mjestima potrošnje energije ili blizu njih. One mogu proizvoditi energiju iz obnovljivih ili konvencionalnih izvora energije iako se uglavnom radi o sustavima električne energije, također mogu sadržavati komponente toplinske energije, poput kombinirane topline i energije. Mikromreže se sve češće opremaju sustavima za pohranu energije jer su baterije sve jeftinije. Sustavom se upravlja s pomoću upravljača mikromreže koji uključuje reakciju na potražnju kako bi se potražnja mogla povezati s dostupnim zalihama na najsigurniji i optimalan način. Može se uključiti i zamašnjak ili baterijski sustav stabilizacije mreže kako bi se osiguralo pružanje djelatne i jalove snage. Koncept mikromreže nije nov: najranije električne mreže bile su u osnovi mikromreže prije nego što su se spojile u regionalne ili nacionalne mreže. No njihova se uloga sada mijenja i širi zbog sve većih zahtjeva za energijom, pada cijene obnovljivih izvora energije, sve veće potrebe za otpornošću i autonomijom napajanja i na mreži i izvan nje.

Definicija mikromreže

Mikromreže su moderne, lokalizirane, male mreže, suprotno tradicionalnoj, centraliziranoj mreži električne energije (makromreža). Mikromreže se mogu odspojiti iz centralizirane mreže i samostalno raditi, ojačati elastičnost mreže i olakšati poremećaj mreže. Uglavnom su niskonaponske mreže koje koriste izmjeničnu struju, često koriste dizel generatore, a ugrađuju se od strane zajednice kojoj služe. Mikromreže sve više koriste mješavinu različitih raspodijeljenih energetskih resursa, kao što su solarni hibridni elektroenergetski sustavi, koji značajno smanjuju količinu emitiranog ugljika. Pojam mikromreže odnosi se na elektroenergetski sustav s distribuiranim izvorima energije i nikako ga se ne smije vezati uz veličinu mreže, već uz njenu funkciju. Mikromreža predstavlja integraciju distribuirane proizvodnje električne energije, skladištenja električne energije te upravljanja njenom potrošnjom. Postojeći elektroenergetski sustav mora se nositi s razvojem tehnologije i društva te ekonomskim problemima. Sustav i problematika te zaštita u elektroenergetskom sustavu je zahtjevan izazov za elektroinženjere, a potreba za sigurnim elektroenergetskim sustavom je primarna.
Formalna definicija iz američkog Odjela za energetiku 'Microgrid Exchange Group' navodi: Mikromreža je skupina međusobno povezanih opterećenja i distribuiranih energetskih resursa (DER) unutar jasno definiranih električnih granica koja djeluje kao jedinstveni kontrolirani izvor u odnosu na mrežu. Mikromreža se može spojiti i odspojiti s mreže kako bi se omogućilo da radi u mrežnom ili samostalnom načinu rada.
Iz definicije EU istraživačkih projekata: mikromreže obuhvaćaju distribucijske sustave niskih napona s distribuiranim izvorima energije (mikroturbine, gorivne ćelije, fotonaponski sustavi itd.), uređaji za pohranu (zamašnjake, baterije ) energije i fleksibilna opterećenja. Takvi sustavi mogu se upravljati i na nesamostalni način rada (ako su međusobno povezani s makromrežom) ili na samostalni način (ako su isključeni iz glavne makromreže). Rad mikro izvora u mreži može pružiti različite prednosti za ukupnu učinkovitost sustava, ako se sustav učinkovito upravlja i koordinira.

Organizacija mikromreže

Organizacija mikromreže se temelji na upravljačkim svojstvima nad mrežom koja sadrži mikroturbine, gorivne ćelije i fotonaponske elektrane zajedno sa sustavima za pohranu energije kao što su zamašnjaci, baterije i ultrakondenzatori. Ovakvim sustavom omogućava se kontinuirana opskrba u slučaju kvara, katastrofe ili nekog drugog poremećaja koji može prekinuti opskrbu električnom energijom. Ključni potencijal mikromreže leži u mogućnosti da krajnji korisnici imaju mogućnost, na lokalnoj razini, pravilno upotrijebiti svu neiskorištenu toplinu koja je nusproizvod dobivanja električne energije, posebice kućanstva koja se nalaze u zemljama s hladnijom klimom. Sa stajališta iskoristivosti, primjena mikromreže može smanjiti potrebu za distribucijskim i prijenosnim jedinicama. Na primjer, distribuirana proizvodnja u neposrednoj blizini opterećenja može imati vrlo korisne učinke za sustav u smanjenju tokova snaga u prijenosnoj i distribucijskoj mreži što dovodi do smanjenja gubitaka. Mikromreža može u situacijama kada je veliko opterećenje biti i potpora mreži. Sve spomenute karakteristike mikromreže dovoljan su dokaz kako je potrebno razvijati novi koncept elektroenergetskog sustava u svijetu koji se razvija brzo i kojemu je takva promjena prijeko potrebna.

Vrste mikromreža

Sveučilišno okruženje/Ustanovne mikromreže
Fokus ustanovnih mikromreža zbraja postojeću proizvodnju energije na licu mjesta s višestrukim opterećenjima koja se nalaze na lokaciji u kojoj ih vlasnik jednostavno upravlja.

Daljinske izvanmrežne mikromreže
Te mikromreže nikada se ne povezuju s makromrežom i umjesto toga djeluju u samostalnom načinu rada cijelo vrijeme zbog ekonomskog problema ili geografskog položaja. Tipično, daljinska izvanmrežna mikromreža je izgrađena na područjima koja su daleko od bilo koje prijenosne i distribucijske infrastrukture i stoga nemaju veze s mrežom.

Mikromreže na području vojne baze
Ove mikromreže aktivno su razmještene s naglaskom na fizičku i digitalnu sigurnost vojnih objekata kako bi se osigurala pouzdana snaga bez oslanjanja na Makromrežu.

Trgovinske i industrijske mikromreže
Ove vrste mikromreže sazrijevaju brzo u Sjevernoj Americi i Aziji; međutim, nedostatak dobro poznatih standarda za ove vrste mikromreža ograničava ih globalno. Glavni razlozi za ugradnju industrijskih mikromreža su sigurnost napajanja i njegova pouzdanost. Postoji mnogo proizvodnih procesa u kojima prekid napajanja može uzrokovati velike gubitke prihoda i dugo vrijeme ponovnog pokretanja.

Sastavni dijelovi mikromreža

Lokalno stvaranje
Prikazuje različite vrste izvora koji generiraju električnu energiju korisniku. Ti su izvori podijeljeni u dvije glavne skupine - toplinske izvore (npr. Dizelski generatori) i obnovljive izvore energije (npr. vjetroturbine, fotonaponski sustavi).

Potrošnja
Odnosi se na elemente koji troše električnu energiju u rasponu od pojedinačnih uređaja do rasvjete, sustava grijanja zgrada, trgovačkih centara itd. U slučaju kontroliranog opterećenja, potrošnja električne energije može se mijenjati po zahtjevu mreže.

Pohrana energije
U mikromreži skladištenje energije može obavljati više funkcija, kao što je osiguranje kvalitetne snage, uključujući regulaciju frekvencije i napona, izglađivanje izlaza obnovljivih izvora energije, osiguranje rezervne snage za sustav i igranje ključne uloge u optimizaciji troškova. Uključuje sve električne, tlačne, gravitacijske tehnologije i tehnologije skladištenja topline.

Točka zajedničkog spajanja
To je točka u električnom krugu gdje je mikromreža povezana s glavnom mrežom (makromreža). Mikromreže koje nemaju točku zajedničkog spajanja zovu se izolirane mikromreže, koje se obično prikazuju u slučaju udaljenih mjesta (npr. udaljenih zajednica ili udaljenih industrijskih mjesta) gdje međusobno povezivanje s glavnom mrežom (makromrežom) nije izvedivo zbog tehničkih i / ili ekonomskih ograničenja.

Prednosti i izazovi mikromreža

Prednosti
Prije svega, mikromreža je sposobna raditi u umreženim i samostalnim režimima rada, te upravljanjem prijelazima između ova dva načina. Tako da osigurava dobro rješenje za napajanje u slučaju nužde i nestašice napajanja tijekom prekida napajanja u glavnoj mreži. U mrežnom načinu rada, pomoćne usluge mogu se osigurati trgovinskom aktivnošću mikromreže i glavne mreže.

U samostalnom načinu rada, umjesto stvarne i reaktivne energije proizvedene unutar mikromreže, uključujući i pomoć sustava skladištenja energije, treba biti u ravnoteži s potražnjom lokalnih opterećenja.

Sve gore navedene točke i mijenjanjem protoka energije kroz komponente mikromreže, mikromreži omogućavaju i olakšavaju integraciju proizvodnje obnovljivih izvora energije kao što su solari i vjetroelektrane, bez potrebe za ponovnim projektiranjem distribucijskog sustava. Suvremene metode optimizacije mogu se također uključiti u sustav upravljanja energijom mikromreže kako bi se poboljšala učinkovitost, ekonomičnost i otpornost.

Izazovi

Mikromreže i integracija distribuiranih energetskih resursa općenito uvode niz operativnih izazova koji se trebaju obraditi u dizajnu sustava kontrole i zaštite, kako bi se osiguralo da sadašnje razine pouzdanosti nisu značajno pogođene i potencijalne prednosti distribuirane proizvodne jedinice potpuno se iskoriste. Neki od tih izazova proizlaze iz nevažećih pretpostavki koje se obično primjenjuju na konvencionalne distribucijske sustave, dok su drugi posljedica problema stabilnosti koji su prethodno bili promatrani samo na razini prijenosnog sustava.

Najvažniji izazovi u zaštiti i kontroli mikromreža

 Dvosmjerni tokovi snage: prisutnost distribuiranih proizvodnih jedinica u mreži na niskim naponskim razinama može uzrokovati obrnuti tok energije koji može dovesti do komplikacija u koordinaciji zaštite, nepoželjnih uzoraka protoka struje, raspodjele struje kvara i kontrole napona.
 Problemi stabilnosti: Interakcija kontrolnog sustava distribuirane proizvodnje jedinica može stvoriti lokalne oscilacije, što zahtijeva temeljitu analizu stabilnosti malih poremećaja. Štoviše, tranzicijske aktivnosti između mrežno-povezanih i samostalnih režima rada u mikromreži mogu stvoriti prijelaznu stabilnost. . Nedavne studije su pokazale da istosmjerno strujno mikromrežno sučelje može rezultirati značajno jednostavnijom kontrolnom strukturom, većom energetskom učinkovitošću i većim kapacitetom istovremene struje za iste linije.
 Modeliranje: Mnoge karakteristike u tradicionalnim shemama kao što su rasprostranjenost trofaznih uravnoteženih uvjeta, prvenstveno induktivnih prijenosnih vodova i opterećenja konstantnom snagom, ne moraju nužno biti valjane za mikromreže, pa se stoga modeli trebaju pregledati.
 Niska tromost: Mikromreža pokazuje karakteristike niske tromosti koje se razlikuju od sustava rasutih snaga gdje veliki broj sinkronih generatora osigurava relativno veliku inerciju. Pogotovo ako postoji značajan udio elektroprivrednih jedinica distribuirane proizvodnje, taj fenomen je jasniji. Niske inercije u sustavu mogu dovesti do teških odstupanja frekvencije u samostalnom radu ako se ne provede odgovarajući mehanizam kontrole.
 Nesigurnost: Rad mikromreže sadrži vrlo veliku nesigurnost u kojoj se ekonomski i pouzdani rad mikromreža oslanja na to. Zbog profila učitavanja i vremenske prognoze ova koordinacija postaje izazovna u izoliranim mikromrežama, gdje kritična ravnoteža potražnje i ponude i obično veća stopa neuspjeha komponenti zahtijevaju rješavanje čvrsto povezanog problema tijekom proširenog horizonta. Ta je nesigurnost veća od onih rasutih energetskih sustava, zbog smanjenog broja opterećenja i visoko koreliranih varijacija raspoloživih energetskih resursa (djelovanje ograničenog usrednjavanja).

Kontrola mikromreže

Što se tiče arhitekture kontrole mikromreže ili bilo kojeg kontrolnog problema, mogu se identificirati dva različita pristupa: centralizirani i decentralizirani. Potpuno centralizirana kontrola oslanja se na veliku količinu prijenosa informacija između uključenih jedinica i tada se odluka donosi u jednoj točki. Zbog toga će predstavljati veliki problem u izvršavanju jer međusobno povezani energetski sustavi obično pokrivaju proširene geografske jedinice i uključuje ogroman broj jedinica. Potpuno centralizirana kontrola trenutno se smatra nedostupnim rješenjem. S druge strane, u potpunoj decentraliziranoj kontroli svaku jedinicu kontrolira njegov lokalni regulator bez poznavanja situacije drugih. Potpuno decentralizirana kontrola u ovom kontekstu također je nevažna zbog jakog spajanja između operacija različitih jedinica u sustavu. Kompromis između tih dviju shema ekstremnih kontrola može se postići pomoću hijerarhijske sheme kontrole koja se sastoji od tri razine kontrole: primarni, sekundarni i tercijarni.

Primarna kontrola

Primarna kontrola je osmišljena kako bi udovoljila sljedećim zahtjevima:

• stabilizacija napona i frekvencije.

• ponuditi sposobnost uključivanja i igranja za distribuirane energetskih resursa i pravilno dijeliti aktivnu i reaktivnu snagu među njima, po mogućnosti bez ikakvih komunikacijskih veza.

• ublažiti cirkulacijske struje koje mogu prouzročiti pojavu prevelike struje u elektroenergetskim uređajima

Primarna kontrola zadaje zadane vrijednosti za niži regulator, koji su naponske i strujne petlje za regulaciju distribuiranih energetskih resursa. Ove petlje unutarnje kontrole obično se nazivaju nultom kontrolom.

Sekundarna kontrola

Sekundarna kontrola obično traje od sekunde do nekoliko minuta (tj. sporije od prethodnog) koja opravdava razdvojenu dinamiku primarnih i sekundarnih petlji i olakšava njihovo individualno oblikovanje. Zadanu vrijednost primarne kontrole daje sekundarna kontrola u kojoj kao centralizirani regulator vraća mikromrežni napon, frekvenciju i nadoknađuje odstupanja uzrokovana primarnom kontrolom. Sekundarna kontrola također može biti dizajnirana tako da zadovolji zahtjeve za kakvoćom energije, npr. balansiranje napona na kritičnim sabirnicama.

Tercijarna kontrola

Tercijarna kontrola je zadnja (i najsporija) razina kontrole koja uzima u obzir ekonomičnost u optimalnom radu mikromreža (vrijeme uzorkovanja je od nekoliko minuta do nekoliko sati) i upravlja razmjenom snage između mikromreže i glavne mreže. Ova razina često uključuje predviđanje vremenske prognoze, mrežne tarife i opterećenja u narednim satima ili danima za izradu planova otpreme generatora koji ostvaruje ekonomsku uštedu. U slučaju nužde kao što je nestanak, tercijarna kontrola može se koristiti za upravljanje grupom međusobno povezanih mikromreža kako bi se formiralo "mikromrežno grupiranje" koje bi moglo djelovati kao virtualna elektrana i zadržati opskrbu barem kritičnim teretima. kontrolor bi trebao odabrati jednu mikromrežu da bude glavna, a ostatak kao fotonaponski sustavi i teretne sabirnice prema unaprijed definiranom algoritmu i postojećim uvjetima sustava (tj. potražnja i generacija), u ovom slučaju, kontrola bi trebala biti u realnom vremenu ili barem visokoj stopi uzorkovanja.

Izvori

Energetika

Mikromreže


Le Naval Support Activity Hampton Roads (NSA HR) est un commandant de soutien régional de l'échelon 4 de l'US Navy qui est responsable devant la  de l'exploitation et de la maintenance de l'installation sur laquelle elle a son siège.

Description
Adjacent à, mais séparé de la base navale de Norfolk, le NSA Hampton Roads possède la plus grande concentration d'installations administratives et de communication du quartier général de la flotte en dehors de Washington, DC, y compris le quartier général de l'United States Fleet Forces Command (USFLTFORCOM), du Commandement de l'United States Navy Reserve (USNR) et du Commandement de l'United States Marine Corps. Commandement, ainsi que des composants du Comité des chefs d'état-major interarmées et le campus d'origine du .

Il abrite également le Commandement allié Transformation de l'OTAN.

En outre, NSAHR gère l'annexe nord-ouest de l'activité de soutien naval dans la section Deep Creek de Chesapeake et fournit des services de soutien à l'installation au  (NMCP).

Historique

Voir aussi

Notes et références

 NSA Hampron Roads - Site cnic.navy.mil

Base navale de l'océan Atlantique
Base de l'United States Navy

Naval Support Activity Hampton Roads


La Nouvelle-Zélande participe aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine du 4 au . Il s'agit de sa douzième participation à des Jeux d'hiver.

La délégation est composé de trois skieurs alpins accompagnés de sept autres personnes : Jane Stevens est nommée chef de mission avec Lynette Grace comme chef de mission adjointe, Ben Adams est l'entraîneur-chef avec Scott Palmer comme entraîneur adjoint. Les autres membres du personnel de soutien comprennent Bruce Hamilton (responsable médical), Graeme White (kinésithérapeute) et Curtis Christian (technicien équipement).

Médaillés

Compétition

Ski alpin

Adam Hall (LW1) est déjà deux fois médaillé d'or paralympique avec un total de quatre Jeux paralympiques d'hiver. Diagnostiqué à la naissance avec un spina bifida, il concourt toutefois debout en étant capable de marcher. Après sa médaille d'or en slalom debout masculin aux Jeux de Vancouver en 2010, Adam a ajouté une médaille de bronze en super combiné aux Jeux de 2018 à PyeongChang avant de remporter sa deuxième médaille d'or en slalom.

Corey Peters (LW12-1) a lui aussi déjà remporté une médaille, c'était l'argent en slalom géant aux Jeux paralympiques d'hiver de Sotchi en 2014 et le bronze en descente aux Jeux de PyeongChang en 2018. En janvier 2022, Corey a obtenu une quatrième place en slalom géant aux Championnats du monde de sports para-neige. Corey n'a commencé le ski assis qu'en 2011 après qu'il a eu subi un écrasement de la moelle épinière lors d'une épreuve de motocross en .

En catégorie assis, la délégation est complétée par Aaron Ewen (LW11) qui a remporté ses premiers podiums internationaux en février 2017. À l'age de seize ans, il a un grave accident pendant une compétition de VTT de descente, subissant une blessure à la moelle épinière qui l'a laissé sans mouvement dans ses jambes. Il a été sélectionné dans l'équipe des Jeux paralympiques d'hiver de 2018 pour Pyeongchang, mais a dû se retirer en raison d'une blessure.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Jeux paralympiques d'hiver de 2022
 Nouvelle-Zélande aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
 Nouvelle-Zélande aux Jeux paralympiques

Nouvelle-Zélande
2022
Jeux paralympiques d'hiver

Nouvelle-Zélande aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022


Ducatul de Parma a fost numele unei entități statale din timpul cuceririi Italiei de către longobarzi, dar și al unui ducat italian (independent sau nu), existent între 1545 și 1859, cu o pauză între 1808 și 1814, când a fost departament francez.

Astfel, Ducatul de Parma  se poate referi la:

Ducatul Parma (longobard)
ducat al regatului longobard<ref>I territori di Parma e di Piacenza in età longobarda de Claudio Azzara profesor de istorie medievală la  Universitatea din Salerno</ref>, între 568-569 și 774;

și

Ducatul de Parma și Piacenza
a existat între 1545-1808 și 1814-1859. Între anii 1808 și 1814, ca o consecință a războaielor napolioniene, a fost încorporat în Imperiul Francez și reorganizat ca departament francez. La conducerea sa s-au aflat mai multe case nobiliare, după cum urmează.

Ducat independent
 Ducatul de Parma și Piacenza, între 1545 - 1731, sub conducerea Casei Farnese;
 Ducatul de Parma și Piacenza, între 1731 - 1735 și ulterior între 1748 - 1802, sub conducerea  Casei Bourbon de Parma, ramura italiană a Casei de Bourbon franceze;

Ducat încorporat Imperiului Habsburgic
 Ducatul de Parma și Piacenza'', între 1735 - 1748, sub conducerea Casei de Habsburg;

Alte articole corelate
 Ducat
 Longobarzi
 Parma
 Piacenza

Referințe

Nume proprii
State dispărute

Ducatul de Parma


Le MGV-176 est un pistolet mitrailleur chambré en calibre .22 Long Rifle.

Il a été fabriqué en Yougoslavie par la société Gorenje de Velenje jusqu'en 1979. La production s'est poursuivie en Slovénie où il serait toujours fabriqué par Orbis.

Aperçu
Le concept de cette arme est de pallier les déficiences de la cartouche à percussion annulaire de faible puissance en délivrant rapidement un grand nombre de projectiles. L'arme s'appuie donc sur le très faible recul du .22 LR et une cadence de tir élevée de 1 200 RPM. Elle est alimentée par un chargeur circulaire monté au-dessus du canon, d'une capacité de 161 cartouches.

Comme le .22LR est de loin la moins chère et la plus facilement accessible de toutes les cartouches d'armes à feu, l'arme jouit d'une certaine popularité auprès des passionnés dans les pays aux lois libérales envers les armes automatiques.

Historique opérationnel
Le MGV-176 a été largement utilisé à la fois pendant la guerre d'indépendance slovène par les milices de défense territoriale slovène puis par des volontaires croates pendant la première partie de la guerre d'indépendance croate, notamment lors de la bataille dite de la caserne.

Il a cependant été remplacé dès qu'une armée croate régulière a été constituée et équipée d'armes militaires standardisées.

Utilisateurs

Articles connexes
 Pistolet-mitrailleur American-180, également chambré en .22 Long Rifle et utilisant un chargeur circulaire de grande capacité.

Liens externes

 Armes à feu modernes : mitraillette MGV-176

Arme
Pistolet-mitrailleur

MGV-176


Ourisia cockayniana er tegund blómstrandi plantna í græðisúruætt, ættuð frá Suðureyju Nýja-Sjálands.

Tilvísanir

Ourisia

Ourisia cockayniana


Fonfría (llamada oficialmente Santa María Madanela de Fonfría) es una parroquia y una aldea española del municipio de Fonsagrada, en la provincia de Lugo, Galicia.

Otras denominaciones

La parroquia también es conocida por el nombre de Santa María Magdalena de Fonfría.

Organización territorial

La parroquia está formada por cuatro entidades de población:
 Barbeitos
 Castro (O Castro)
 Ferreirous
 Fonfría

Demografía

Parroquia

Aldea

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Parroquias de Fonsagrada
Localidades de Fonsagrada
Localidades de la provincia de Lugo

Fonfría (Fonsagrada)


Um antidepressivo atípico é qualquer medicamento com propriedades antidepressivas que age de maneira diferente da maioria das outras classes de antidepressivos (como os antidepressivos tricíclicos). Exemplos de antidepressivos atípicos incluem agomelatina, bupropiona, mianserina, mirtazapina, nefazodona, opipramol, tianeptina e trazodona.

A vilazodona e vortioxetina são antidepressivos multimodais parcialmente atípicos. Os antidepressivos típicos incluem os inibidores seletivos de recaptação de serotonina (ISRSs),  inibidores seletivos de recaptação de serotonina e noradrenalina (IRSNSs), antidepressivos tricíclicos (ADTs) e os inibidores da monoamina oxidase (IMAOs), que atuam aumentando os níveis dos neurotransmissores de monoaminas, especialmente serotonina e/ou norepinefrina .

Entre os ADTs, a trimipramina é um agente atípico, pois age principalmente na noradrenalina, inibindo a serotonina e dopamina em níveis terapêuticos não significativos. Em agosto de 2020, a escetamina (JNJ-54135419) foi aprovada pela Food and Drug Administration (FDA) para tratamento de depressão resistente a tratamento, bem como para tratamento de curto prazo de depressão associada a pensamentos suicidas.

Buprenorfina/samidorfan (ALKS-5461) é um antidepressivo atípico, ainda em desenvolvimento, com um mecanismo de ação novo devido a sua associação medicamentosa. Os antidepressivos atípicos agem mais rapidamente do que os antidepressivos típicos.

Ver também
 Lista de antidepressivos

Antidepressivos

Antidepressivo atípico


تريستن ، صديق جوي منذ الصغر من فتيان الشوارع عندما قابل يوغي لأول مرة أحس بأنه يعرفه منذ زمن طويل، أحياناً يفرط في حماية جوي، يجيد الفنون القتالية، غالباً ما يوبخ جوي، ويحصره على الاعتناء بأخته سيرينتي حتى تشفى تماماً لأنه معجب بها، ويريد التقرب منها بشيء من الوسائل.

مراجع

طلاب خياليون
يوغي

تريستن


Die Tahiti International 2012 als offene internationale Meisterschaften von Französisch-Polynesien im Badminton fanden vom 19. bis zum 22. April 2012 in Punaauia statt.

Austragungsort
 Punaauia, Halle des Sports UPF

Sieger und Platzierte

Weblinks
 tournamentsoftware.com

2012
Badminton 2012
Sport (Punaauia)

Tahiti International 2012


GURPS Cyberpunk is a genre toolkit for cyberpunk-themed role-playing games set in a near-future dystopia, such as that envisioned by William Gibson in his influential novel Neuromancer. It was published in 1990 after a significant delay caused by the original draft being a primary piece of evidence in Steve Jackson Games, Inc. v. United States Secret Service.

In 1993, GURPS Cyberpunk Adventures — a collection of three RPG scenarios in the GURPS Cyberpunk line — won the Origins Award for Best Roleplaying Adventure of 1992.

Unlike most commercially successful books from the third edition of the game, there is currently no Cyberpunk sourcebook for its fourth edition, as of 2023. Similar rules for advanced technology can be found in GURPS Ultra-Tech, from gadgets to cyberwear, but there aren't, for example, rules for netrunning which are essential for such games.

Contents
Besides the main chapters detailed below, GURPS Cyberpunk contains a glossary of common cyberpunk terms, an index, and a bibliography of relevant media.

Characters  This chapter describes some of the most common character archetypes (netrunner, corp(orate), cop, celebrity, etc.) and their typical skills, advantages, and disadvantages. It also provides a guideline about how much money a given job might bring or cost.
 Cyberwear  Rules for and descriptions of bionic enhancements.
 Technology & Equipment  Lists many sorts of near-future gadgets.
 Netrunning  The longest in the book, it details rules for realistic computer networks as well as fantastic cyberspaces accessible only through a neural interface. It describes what types of system can be found in the Net and how the characters can act (and fight) there.
 World Design  Gives guidelines for designing your own cyberpunk world.
 Campaigning  Helps the Gamemaster in running a longer series of adventures.

U.S. Secret Service seizure

Loyd Blankenship, who was hired by Steve Jackson Games in 1989, was nearly finished with GURPS Cyberpunk later that year, which was intended both to introduce the company into the popular cyberpunk genre, and to help the company get over its financial difficulties.

GURPS Cyberpunk received notoriety when the Austin headquarters of Steve Jackson Games was raided by the U.S. Secret Service in 1990. The authorities seized the manuscript for the sourcebook, which was under development at the time, asserting that it was a "handbook for computer crime". The book was reconstructed and rewritten from older drafts when the manuscript was not returned. The seizure delayed publication for six weeks. This raid is often wrongly attributed to Operation Sundevil, a nationwide crackdown on illegal computer hacking activities that was occurring about this time.

GURPS Cyberpunk was ultimately published in 1990, joining the already-released cyberpunk role-playing games Cyberpunk 2013 (1988) from R. Talsorian, Cyberspace (1989) from ICE, and Shadowrun (1989) from FASA.

Publication history
The main sourcebook for the line () was written by Loyd Blankenship and published by Steve Jackson Games in 1990, as a part of the extensive (3rd-edition) GURPS generic role-playing game system.

Reception
The July 1990 edition of Games International (Issue 16) commented that "computers interfaced with humans and piles of personal morality make playing cyberpunk a challenge." The reviewer concluded, "Lovers of William Gibson's Neuromancer should start here."

Awards
At the 1991 Origins Awards, GURPS Cyberpunk was a nominee for Best Roleplaying Supplement of 1990.

Other reviews
White Wolf #23
Dragão Brasil #3 (1994) (Portuguese)
Casus Belli #58
Casus Belli #80

References

External links
 Official GURPS Cyberpunk page on the SJ Games website
 SJ Games vs. the Secret Service from Steve Jackson Games website
 EFF: Steve Jackson Games v. Secret Service Case Archive
 Steve Jackson Games case decision
 On-line and Out-of-Bounds
 Bruce Sterling GURPS' labour lost

Cyberpunk role-playing games
Cyberpunk
Origins Award winners
Role-playing game supplements introduced in 1990
Works about computer hacking

GURPS Cyberpunk


Vidolè est l'un des sept arrondissements de la commune d'Abomey dans le département du Zou au centre du Bénin.

Géographie

Localisation
Vidolè est situé au Centre de la commune d'Abomey.

Administration
Sur les quarante-et-un villages et quartiers de ville que compte la commune d'Abomey, l'arrondissement Vidolè en groupe  villages.

Histoire
L'arrondissement de Vidolè est une subdivision administrative béninoise. Dans le cadre de la décentralisation au Bénin, il devient officiellement un arrondissement de la commune de Bohicon, le 27 mai 2013, après la délibération et adoption par l'Assemblée nationale du Bénin. Ceci se déroule lors de la séance du 15 février 2013 de la loi N° 2013-O5 du 15/02/2013 portant création, organisation, attributions et fonctionnement des unités administratives locales en République du Bénin.

Démographie
Selon le recensement de la population de  conduit par l'Institut national de la statistique et de l'analyse économique (INSAE), Vidolè compte 5747 ménages avec 25083 habitants.

Notes et références

Zou
Arrondissement au Bénin

Vidolè


Em geometria, uma cúpula é um sólido formado pela união de dois polígonos, um (a base) com o dobro de arestas do outro, por uma banda alternada de retângulos e triângulos isósceles. Se os triângulos são equiláteros e os retângulos quadrados, enquanto a base e sua face oposta são polígonos regulares, as cúpulas triangulares, quadradas e pentagonais contam entre os sólidos de Johnson e podem ser formadas tomando seções do cuboctaedro, rombicuboctaedro, e rombicosidodecaedro, respectivamente.

Uma cúpula pode ser vista como um prisma onde um dos polígonos foi reduzido ao meio pela fusão de vértices alternados.

Uma cúpula pode receber um símbolo de Schläfli estendido {n} || t{n}, representando um polígono regular {n} unido por um paralelo de seu truncamento, t{n} ou {2n}.

As cúpulas são uma subclasse dos prismatoides.

Seu dual contém uma forma que é uma espécie de uma solda entre a metade de um trapezoedro de lado n e uma pirâmide de lado 2n.

Geometria espacial

Cúpula (geometria)


Dysderoidea es una superfamilia de arañas araneomorfas, con cuatro familias de arañas de seis ojos:
 Dysderidae: 24 géneros, 524 especies
 Oonopidae: 88 géneros, 857 especies
 Orsolobidae: 28 géneros, 181 especies
 Segestriidae: 3 géneros, 118 especies

Véase también
 Anexo:Especies de Dysderidae
 Anexo:Especies de Oonopidae
 Anexo:Especies de Orsolobidae
 Anexo:Especies de Segestriidae
 Taxonomía de las arañas

Referencias
 Platnick, Norman I. (2012): The world spider catalog, version 12.5. American Museum of Natural History.
 Texas A&M University, Department of Entomology - Synopsis of the described Araneae of the World.

Enlaces externos

Dysderoidea

Dysderoidea


Eileen Davidson (født 15. juni 1959 i Artesia i California), er en amerikansk skuespiller, hovedsagelig kendt fra sæbeoperaer.

Davidson blev for alvor kendt ansigt da hun spillede den ledende rollen som "Ashley Carlton" i The Young and the Restless fra 1982 til 1989. Senere spillede hun i Santa Barbara, før hun blev skrevet ind i legendariske Days of our lives, i Danmark kendt som Horton-sagaen. Her spillede hun rollen som "Kristen Blake" fra 1993 til 1998, og senere også fire andre karakterer som lignet på "Kristen". Efter at have forladt serien gik hun tilbage til The Young and the Restless, men i 2007 blev hun fyret af Lynn Marie Latham. Rollefiguren hun spillede i Y&R blev overført til Glamour (The Bold and the Beautiful). Davidson har vært gift tre gange, og er nu gift med skuespilleren Vince Van Patten.

Hun har medvirket i The Real Housewives of Beverly Hills siden sæson 5.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Californien

Eileen Davidson


İlhan Parlak (d. 18 Ocak 1987, Kayseri), Türk futbolcudur.

Kariyeri

Kulüp kariyeri
Profesyonel futbolculuk kariyerine 2004 yılında Yerköyspor'da başladı. 2005-2006 sezonunun 32. haftasında oynanan Kayserispor-Sivasspor maçının 7. saniyesinde attığı golle Süper Lig tarihinin en hızlı gol atan futbolcusu olmuştur. 2008 yılı France Football dergisi tarafından gelecek vadeden 20 futbolcu arasında gösterilmiştir. 2009-2010 sezonunda Özer Hurmacı'nın Fenerbahçe'ye transferinde belli miktar bir para ve takas oyuncusu olarak Özgür Çek'le birlikte Ankaraspor'a verilmiştir.

22 Ekim 2009 tarihinde bir sezonluğuna MKE Ankaragücü'ne kiralandı. 23 Temmuz 2010 tarihinde ise bir sezonluğuna Kardemir Karabükspor'a kiralandı. 2011-2012 sezonunda Ankaraspor'un 1. Lig'e geri dönmesiyle Ankaraspor'a geri dönmüştür. Fakat Ankaraspor, yaşadığı karmaşık durumdan dolayı İlhan Parlak'ı MKE Ankaragücü'ne 1+1 yıllığına kiralamıştır. Ankaragücü'nde yaşanan maddi sorunlar nedeniyle sözleşmesi birkaç gün sonra feshedilmiştir. Bunun üzerine transfer dönemi kapanmadan tekrar bir sezonluğuna Kardemir Karabükspor'a kiralanmıştır. Karabükspor'da oynadığı ilk sezonda fazla forma şansı bulamasa da, ikinci sezonda takımının ligde kalmasında önemli rol oynamıştır. Üçüncü sezonunda ise ilk yarıda Fenerbahçe Galatasaray ve Trabzonspor deplasmanlarında attığı gollerle dikkat çekmiştir. 2013-2014 sezonunda çıktığı 33 lig maçında 9 gol atmıştır. 2014 yazında Kayseri Erciyesspor ile 3 yıllık sözleşme imzalamıştır. 2015-2016 sezonunda Gaziantepspor'a transfer olmuştur.

İstatistikleri

Kulüp takım istatistikleri

Başarıları
 Kayserispor
 UEFA Intertoto Kupası Şampiyon :2005/2006
 Fenerbahçe
 Türkiye Süper Kupası : 2007
 UEFA Şampiyonlar Ligi Çeyrek final : 2007/08
 Kişisel
 Lig tarihinin en erken golü (2005-2006 32.hafta Sivasspor-Kayserispor 7.saniye)
 France Football'' dergisi gelecek vadeden 20 Futbolcu arasında gösterilmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kaynakça

1987 doğumlular
Yahyalı doğumlular
Kayseri doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
MKE Ankaragücü GSK futbolcuları
Kardemir Karabükspor futbolcuları
Ankaraspor futbolcuları
Fenerbahçe SK futbolcuları
Kayserispor futbolcuları
Gaziantepspor futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Yaşayan insanlar
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 19 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 17 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
Orta saha futbolcuları

İlhan Parlak


This is a list of aircraft of the Royal Australian Navy.

Present

Historic

A

B

C

D

E

F

G

H

K

M

N

S

V

W

Civilian aircraft operating under contract

Drones/RAV

Present

Historic

List of guided missiles of the Royal Australian Navy

Current

Historic

Notes

Australian Navy
Military equipment of the Royal Australian Navy

Royal Australian Navy lists

List of aircraft of the Royal Australian Navy


El Castillo Olyka es un fortín localizado en Olyka, Óblast de Volinia, Ucrania. El Castillo Olyka fue la sede principal de la familia Radziwiłł en Volhynia de 1564 a finales del . El fundador del castillo era el Príncipe Mikolaj "el Negro" Radziwiłł. (1515-1565).

El Castillo Olyka fue inmensamente influyente como la primera fortaleza cuadrada con baluartes en las esquinas y el prototipo de muchas de las estructuras similares que se encuentran en Europa del este. Fue reformado hace ocho décadas y fue blanco de numerosos asedios entre 1591 y 1648. Durante la invasión de Napoleón a Rusia fue un hospital militar y continuó en uso hasta 1837. En 1883, una campaña de restauración se puso en marcha, pero no fue llevada a su conclusión hasta después de la Primera Guerra Mundial.

El Castillo Olyka estuvo formado por cuatro edificios residenciales de altura desigual, y la formación de un tribunal en el centro. Las torres del castillo original se han derrumbado, pero la red de bastiones se encuentra todavía en su lugar. El palacio principal de tres plantas, aunque originalmente construida en el , es esencialmente el resultado de las renovaciones realizadas en los siglos XVII y XVIII. Otros edificios del complejo del castillo incluyen una puerta de entrada del , una torre de reloj de dos plantas, y la Colegiata de la Santísima Trinidad (1635-1640), una réplica elaborada de Il Gesu.

Véase también
 Castillo
 Palacio

Referencias

Bibliografía
 Е.Л. Макаревич (toim): Атлас Автомобильных Дорог (Atlas Avtomobilnyh Dorog) 1:500 000. Издательство Янсеян, Minsk, 2005. ISBN 985-6501-12-1.
 Ukraina: Lietuvos epocha, 1320-1569. - Mokslo ir enciklopedijų leidybos centras, Vilnius, 2010
 Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. VII, Warszawa, 1880–1902, s. 527-29.

Enlaces externos

Olyka
Óblast de Volinia
Arquitectura de Ucrania del siglo XVI
Olyka, Castillo

Castillo Olyka


Cardiocrinum giganteum, es la especie más grande de plantas de lirio. Puede crecer hasta los 3,5 metros de altura. Se encuentra en el Himalaya.

Referencias

Enlaces externos

Liliaceae
Flora del subcontinente indio
Flora de Asia continental

Cardiocrinum giganteum