Fethi Heper (d. 3 Şubat 1944, Eskişehir), Türk eski millî futbolcu ve maliye profesörü. Eskişehirspor formasıyla iki kez Süper Lig gol kralı olmuştur.

Eskişehirspor'un 70'lı yıllarda Süper Lig'in zirvesine oynadığı zamanlarda Eskişehirspor taraftarların en çok kullandıkları slogan olan Fethi-Nihat-Ender filelere gönder sloganındaki Fethi'dir. Havadan gelen topları yine havada ve göğüsünde kontrol ettiği için 'Çengel lakabı ile tanınırdı. Türk futbolu'nun önemli futbolcularından Metin Oktay'la Anne tarafında akraba olur. Futbol kariyerine yanında akademik eğitimini sürdürdü ve Eskişehir İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi'ndeki lisans eğitimini 1967'de, doktorasını 1978'de tamamladı. Maliye alanında 1981'de doçent 1988'de profesör unvanlarını aldı. Daha sonra Türkiye Futbol Federasyonu 2012 seçimlerinde Yıldırım Demirören'in başkanlığa seçilmesi ve listesinden seçimlere girmesi dolayısıyla, Millî Takımlar Komitesi'nden sorumlu olarak yönetim kurulunda yerini almıştır.

Fethi Heper, profesyonel futbolculuktan profesörlüğe giden ilk ve tek Türk futbolcudur.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp kariyeri
Futbola memleketi Eskişehir'de başladı ve daha sonra 1960 yılında lisanslı olarak iki ağabeyinin futbol oynadığı Eskişehir Gençlik Kulübü'nde oynamaya başladı. Genç yaşına rağmen Fethi Heper bu takımda iki kez gol kralı olmayı başardı. Bu yıllarda ağabeyi tarafından Galatasaray'a götürülür ve Galatasaray teknik direktörü Gündüz Kılıç'a yeni futbolcu olarak sunuluyordu. Fakat Galatasaray'a alınmaz. Ardından 1962-63 sezonunda amatör seviyede Eskişehir Ticari İlimler Akademisi'nin futbol takımında futbol oynadı. Bu ekiple 1963 yılında Türkiye Akademiler arası düzenlenen futbol şampiyonasını kazandı. Bu başarının ardından kurulan Eskişehirspor'da kurucu kadroya dahil edildi. Ardından tüm futbol kariyerıni Eskişehirspor forması altında geçirdi. Eskişehirspor'un 70'lı yıllarda başarıdan başarıya koşan kadrosunun en önmeli futbolcuları arasında sayıldı.

1974 yılına kadar Türkiye birinci liginde profesyonel olarak futbol oynayan Heper, 1969-70 (13 gol) ve 1971-72 (20 gol) dönemlerinde gol kralı oldu. İlk kez 16 yaşında, 5 kez millî forma giydi.

UEFA Kupası'nda attığı 6 golle gol krallığında 3. olmuştur. Fethi Heper'in Mikkeli (Fin) maçında attığı 4 gol, bir uluslararası karşılaşmada bir Türk futbolcunun attığın en çok sayıda goldür. 2008 Yılında Fenerbahçe ile MTK Arasında Oynanan Maçta Semih Şentürk 4 gol atana kadar bu rekor egale edilememiştir. Heper, havada gelen topları göğsünde kontrol ettiği için "Demir Gömlek Fethi" olarak anılırdı.

Başarıları
Bireysel
 Süper Lig gol kralı: 1969-70 (13 gol), 1971-72 (20 gol)

Kitapları
 Toplumsal Yapı İle Vergi Yapıları Arasında İlişkiler (1978)
 Türkiye'de Servetlerin Vergilendirilmesi (1981)

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1944 doğumlular
Eskişehir doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Eskişehirspor futbolcuları
1. Lig futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Süper Lig gol kralları
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular

Fethi Heper


The year 1755 in science and technology involved some significant events.

Astronomy
 Immanuel Kant develops the nebular hypothesis in his Universal Natural History and Theory of Heaven (Allgemeine Naturgeschichte und Theorie des Himmels).

Chemistry
 June – Joseph Black's discovery of carbon dioxide ("fixed air") and magnesium is communicated in a paper to the Philosophical Society of Edinburgh.

Earth sciences
 November 1 – An earthquake in Lisbon kills 30,000 inhabitants.
 Publication of De Litteraria expeditione per pontificiam ditionem ad dimetiendos duos meridiani gradus a PP, a description of the measurement of a meridian arc carried out in the Papal States by Ruđer Bošković with Christopher Maire in 1750–52.

Mathematics
 Leonhard Euler's Institutiones calculi differentialis is published.

Technology
 December 2 – The second Eddystone Lighthouse (1709–1755), with a wooden cone, catches fire and burns to the ground; it will be rebuilt in stone.
 While serving as Postmaster General of the northern American colonies, Benjamin Franklin invents a simple odometer, attached to his horse carriage, to help analyze the best routes for delivering the mail.
 approx. date – Thomas Mudge invents the lever escapement for timepieces.

Awards
 Copley Medal: John Huxham

Births
 January 28 – Samuel Thomas von Sömmerring, Prussian physician, anatomist, paleontologist and inventor (died 1830).
 April 11 – James Parkinson, English surgeon (died 1824).
 June 15 – Antoine François, French chemist (died 1809)
 October 11 – Fausto Elhuyar, Spanish chemist (died 1833).
 October 28 – Jacques Labillardière, French naturalist (died 1834).
 Maria Elizabetha Jacson, English botanist (died 1829).

Deaths
 May 20 – Johann Georg Gmelin, botanist, natural historian and geographer (born 1709)

References

18th century in science
1750s in science

1755 in science


Satsu ist eine Ansiedlung (estnisch küla, "Dorf") in der Landgemeinde Sonda (Sonda vald) im Nordosten Estlands.

Das Dorf im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland)  hat zehn Einwohner (Stand 1. Januar 2009). Es wurde erstmals 1483 urkundlich erwähnt.

Einzelnachweise

Ort in Estland
Sonda
Geographie (Lüganuse)

Satsu


علي أمين يوسف (21 فبراير 1914 - 3 أبريل 1976)، هو صحفي مصري أسس دار أخبار اليوم مع توأمه مصطفى أمين.

النشأة
ولد علي أمين في 21 فبراير عام 1914، ووالدته هي ابنة شقيقة زعيم الأمة سعد زغلول، وقضى علي أمين وشقيقه مصطفى أمين طفولتهما وصباهما في بيت الأمة في كنف الزعيم سعد زغلول.
عاشا فترة من صباهما في مدينة دمياط لظروف عمل والدهما، وهناك تعرفا على جلال الدين الحمامصي وامتدت صداقتهم إلى آخر العمر.

الصحافي الصغير

بدأ علي أمين حياته الصحفية في عام 1922م، حيث كان عمره ثمان سنوات، وأصدر مع شقيقه مجلة اسمها «الحقوق» مكتوبة بالقلم الرصاص وتحتوي على أخبار البيت، الضيوف والزوار والأم والبيت والطباخ والشغالة، وعام 1924م أصدرا مجلة «سنة ثالثة ثالث» ثم أصدرا مجلة «عمارة البالي» لأولاد الحي الذي يقيمان فيه.

تأسيس أخبار اليوم
وعام 1928م فصل علي أمين من المدرسة لأنه صفع حكمدار الغربية الذي حاول الاعتداء على مصطفى النحاس باشا في مدينة طنطا. وكان عمر علي وقت ذاك أربعة عشر عاما فاكتفوا بفصله من المدرسة، وعام 1930 صدر عفو عنه ودخل المدرسة الخديوية، ثم شارك في إضراب احتجاجا على تعطيل دستور 1923 ثم التحق بالجامعة الأمريكية وحصل على البكالوريا وسافر عام 1931 إلى إنجلترا وحصل على بكالوريوس الهندسة عام 1936. وإنضم هناك إلى فريق الملاكمة وأصبح من لاعبيها المشهورين، وعاد إلى مصر وعين مهندسا باليومية في مصلحة الميكانيكا والكهرباء، وأختير عام 1941 مديرا لمكتب وزير التموين، ثم مديرا لمكتب وزير المواصلات ومديرا لمكتب وزير المالية عام 1942. وعام 1943 مديرا عاما للمستخدمين والمعاشات، وعام 1944 في نوفمبر تفرغ مع مصطفى أمين لإصدار جريدة أخبار اليوم.

وعام 1945 اشتريا مجلة آخر ساعة من محمد التابعي. وفي مؤسسة أخبار اليوم أصدرا مجلة «آخر لحظة» عام 1948 ومجلة الجيل الجديد عام 1951 وفي 18 يونيو عين نائبا لرئيس مجلس إدارة مؤسسة أخبار اليوم. وفي 7 أغسطس عام 1961 تولى رئاسة تحرير صحف دار الهلال، و30 مارس عام 1962 رئيسا لمجلس إدارة دار الهلال، وفي 18 إبريل عام 1964 تولى رئاسة تحرير أخبار اليوم وأصدر مجلة «هي» وفي 2 مايو عام 1965 أصبح رئيس تحرير.

عهد عبد الناصر
أما مصطفى أمين فتختلف حياته بعض الشيء عن حياة علي أمين التحق بروز اليوسف وهو طالب ثم هاجر من روزاليوسف إلى آخر ساعة عندما أسسها محمد التابعي عام 1934، وكان قد بدأ مصطفى أمين في روز اليوسف بعد أن صدرت عام 1925، وهو الذي قدم إحسان عبد القدوس لمحمد التابعي بعد أن اختلف إحسان مع والدته السيدة فاطمة اليوسف وترك مصطفى أمين آخر ساعة إلى دار الهلال، ومن الطريف في حياة مصطفى أمين أنه حكم عليه عام 1939 بالسجن لمدة ستة أشهر مع إيقاف التنفيذ بتهمة العيب في ذات «الأمير محمد علي» ولي العهد وقد ألغي الحكم عام 1942 في عهد وزارة مصطفى النحاس باشا.

وقد بدأت العلاقة بين سلطة 23 يوليو عام 1952 وبين صاحبي أخبار اليوم بداية درامية فقد اعتقلا يوم الأربعاء 23 يوليو عام 1952 وخرجت العناصر المعادية للتوأم وأخبار اليوم ولكن مساء يوم26 يوليو عام 1952 لم توجه لهما السلطة الجديدة أي إتهام وخرجا يمارسان العمل في أخبار اليوم.

ويذكر القراء ما قام به الصحفي الوطني الجسور مصطفى شردي رئيس تحرير الوفد فيما بعد، وما قام به الصحفي الكبير مصطفى أمين إزاء العدوان الثلاثي- أكتوبر عام 1956. وظل رشدي داخل بورسعيد وحمل آلة تصوير وجعل الأفلام التي تفضح بشاعة العدوان وتسلل في ليل دامس في ملابس صياد وغاص في بحيرة المنزلة. ووصل إلى دار أخبار اليوم في الفجر وسلم أفلام الدمار إلى الأستاذين «مصطفي وعلي أمين» وبأمر من القيادة حمل مصطفى أمين هذه الصور النادرة وطار بها ووزع الصور على كبرى صحف العالم لتنشر على صدر صفحاتها الأولى بفضح العدوان الثلاثي.. إنجلترا وفرنسا وإسرائيل.

القضية التي اتهم فيها مصطفى أمين بأنه كان مكلفا من جمال عبد الناصر باستمرار الاتصال بالولايات المتحدة، وكانت القيادة تمده بما ينبغي أن يقوله لمندوبي أمريكا، وأن ينقل إلى «جمال عبد الناصر» ما يقوله الأمريكيون، وعندما ساءت العلاقات بين مصطفى أمين وعبد الناصر وغيره من القيادات قبضوا عليه وحاكموه بالمعلومات التي كانوا قد أعطوها له سلفا ليسلمها إلى المندوبين الأمريكين، وصدر عليه الحكم بالسجن المؤبد ثم افرج عنه الرئيس أنور السادات عام 1974 افراج صحى ولم يكن على امين طرفا في القضية ثم ألف مجلة البالي

في عهد السادات
وبعد وفاة جمال عبد الناصر في 29 سبتمبر عام 1970 قام المدعي الاشتراكي الدكتور مصطفى أبو زيد بدراسة قضية مصطفى أمين وانتهى إلى: «أن الحكم ضد مصطفى أمين بني على أدلة باطلة، وأن مصطفى أمين تعرض لإكراه بدني ومعنوي لا طاقة للبشر باحتماله»، وصدر قرار جمهوري نشر في الوقائع المصرية يقضي بإسقاط الحكم الذي صدر ضد مصطفى أمين، وتم الإفراج عنه وأصدر عدة كتب منها «سنة أولى سجن» سجل فيها الإكراه البدني والمعنوي الذي تعرض له ولا طاقة للبشر باحتماله، وأصدر «السادات» قرار بتعيين «علي أمين» رئيسا لمجلس إدار مؤسسة أخبار اليوم، وقرار بتعيين مصطفى أمين رئيسا لتحرير أخبار اليوم.
وكان «علي أمين» خلال 9 سنوات بعيدا عن القاهرة يعمل خبيرا لصحف ومجلات «دار النهار» ودار الصياد في بيروت، وبعد حرب أكتوبر عام 1973 طلب منه «السادات» أن يعود فورا إلى القاهرة فعاد، وأصدر «السادات» قرارا بتعيين «علي أمين» رئيسا لتحرير الأهرام.

وبعد الإفراج عن مصطفى أمين سافر مصطفى إلى لندن للعلاج وعاد إلى مصر في 14 مايو عام 1974م، وكان «مصطفى أمين» قد قرر بينه وبين نفسه أن يبدأ مرحلة جديدة في حياته، فكنا نرى طابورا طويلا ينتظره من الجماهير في الصباح وهو يدخل غلى أخبار اليوم ويحي كل واحد ويتسلم منه شكواه.. يعرض بعضها في عموده المتميز فكرة، ويرسل الشكاوى الأخرى إلى المتخصصين الذي يستمعون للكاتب الكبير، وإنحاز للديموقراطية والحريات وحرية تكوين الأحزاب وحرية العمل السياسي وكتب مقاله الشهير عن هرولة حزب مصر إلى الحزب الوطني الديموقراطي الذي أسسه السادات، فوقعهت فجوة في العلاقات بين رئيس الدولة وبين الكاتب الصحفي الكبير.

تحديث أخبار اليوم
عندما أصدرت جريدة أخبار اليوم في نوفمبر عام 1944 في شكلها الجديد وفي تبيوبها بهرت عيون القارئ المصري وظن الكثيرون أن هذا شيء جديد، وقد كتب المؤرخ والمخرج السينمائي أحمد كامل مرسي في ذكريات عن صاحبة الذكريات وهو يشير إلى ذكريات فاطمة اليوسف – الطبعة الثالثة – يناير عام 1976 صفحة 261 كتب يقول: «لا جدال في أن – أخبار اليوم – عندما ظهرت في الأربعيينات 1944 كانت متأثرة إلى حد بعيد سواء في الشكل أو المحتويات بالنهج الذي إبتكرته روزاليوسف اليومية وسارت عليه في الثلاثيينات».

وبداية من 25 مارس عام 1935، ظهرت أخبار اليوم بشكل جديد قالت عنه روز اليوسف في ذكرياتها: «لم تكن الصحافة اليومية قد عرفت قبل ذلك جريدة تحمل هذا السخاء في الأبواب.. وأبواب جديدة تماما كأبواب الأطفال والتسلية. ولم تكن قد حملت رسما كاريكاتوريا قط. حتى الأزهر كان له باب.. وعرفت الصحافة فيها أيضا التعقيبات الصغيرة التي شاعت الآن.. كان يكتبها كامل الشناوي ويوسف حلمي».

حتى شخصية المصري أفندي وكانت شخصية أساسية في أخبار اليوم بالمسبحة في يده وطربوشه المتراجع إلى الخلف نظارته التلقيدية.. قالت "فاطمة اليوسف" ص 148: (شخصية المصري أفندي ولدت على صفحات روز اليوسف.. كانت "الكشكول" ترسم شخصية جحا، وأردنا أن تكون لنا شخصية أخرى" وكانت لدينا مجموعة كاريكاتير من الصحف الاجنبية، وجدنا فيها أنا والأستاذ التابعي شخصية رجل يشبه "المصري أفندي" يلبس قبعة ويحمل في يده مظلة. وإقتبسنا شخصيته بعد أن ألبسناه الطربوش ووضعنا في يده المسبحة. وبدأ "صاروخان" يرسم "المصري أفندي"...)

وتبقي أخبار اليوم مدرسة لها بصماتها على الصحافة المصرية والعربية صحافة الخبر والجري وراءه وتوثيقه وتوسيعه. مدرسة صحافة الخدمات.. السوق واحتياجات ربة البيت.. وصحافة الموضوعات الإنسانية والوصول إلى أطراف هذا الحداث أو ذاك. والمهارة في استخدام الكاريكاتور.. واستخدام عنصر الإثارة في الشكل والموضوع وأذكر أن عددا من الصحفيين أثار موضوع المانشيت الأحمر على صدر الجريدة وطالبوا بمحاربته والاستغناء عنه، وحالت بعض الجرائد التجربة الجديدة، ولكنها تراجعت وعادت سيرتها الأولى، وإذا تأملنا الصحفيين في مختلف الصحف القومية والحزبية لوجدنا الغالبية منهم قد تربوا في مدرسة أخبار اليوم.

من الطرائف
وكان الشبه الكبير بين علي ومصطفى مادة لطرائف كثيرة.. روى «مصطفى» إحدها:
كان حسين سري رئيس الوزراء قد أصدر أمرا بأن لا يستخدم صغار الموظفين الأسناسير في مواعيد معينة. وحدث أن شاهد «سري باشا» علي أمين يكسر هذه القاعدة فعنفه سري باشا. فقال «علي».. معاليك فاكرني من؟ أنا لست بعلي أنا مصطفى رئيس تحرير آخر ساعة.. قفال حسين سري: يا سي مصطفى أنا بهزر.. أنت متصور مش هأعرف علي أمين المهندس الصغير بالدرجة السادسة من مصطفى، تعال إشرب فنجان قهوة في مكتبي وندردش شوية.. يا مصطفى.

علي أمين وعيد الأم
في مقاله اليومي فكرة، طرح علي أمين فكرة الاحتفال بعيد الأم قائلا: لم لانتفق على يوم من أيام السنة نطلق عليه يوم الأم ونجعله عيدا قوميا في بلادنا وبلاد الشرق. وفي هذا اليوم يقدم الأبناء لأمهاتهم الهدايا الصغيرة ويرسلون للأمهات خطابات صغيرة يقولون فيها شكرا أو ربنا يخليك، لماذا لا نشجع الأطفال في هذا اليوم أن يعامل كل منهم أمه كملكة فيمنعوها من العمل. ويتولوا هم في هذا اليوم كل أعمالها المنزلية بدلا منها ولكن أي يوم في السنة نجعله 'عيد الأم'؟

وبعد نشر المقال بجريدة 'الأخبار' اختار القراء تحديد يوم 21 مارس وهو بداية فصل الربيع ليكون عيدا للأم ليتماشي مع فصل العطاء والصفاء والخير.

مشروعات خيرية
بدأ علي ومصطفى أمين مشروعا خيريا أطلقا عليه ليلة القدر عام 1957م وكان لهما بعض النشاطات الاجتماعية، وابتكرا الاحتفال بعيد الأم، وعيد الأب، وعيد الحب.

وفاته
توفي علي أمين في 4 ربيع الآخر 1396 هـ الموافق 3 أبريل 1976م، أما مصطفى فتوفي في 5 ذو الحجة 1418 هـ / 13 أبريل 1997م).

مأثورات
كانت مقولته الشهيرة «ساعة ظلم واحدة طولها ألف سنة».

انظر أيضًا
 مصطفى أمين
 أخبار اليوم

المصادر

 إحسان عبد القدوس: إعداد نرمين القويسني.
 أحمد كامل مرسي: ذكريات على صاحبة الذكريات.
 مصطفى أمين: سنة أولى سجن.
 محمد شلبي: رواد الكفر والفن.
 فاطمة اليوسف: ذكريات.
 إسلام أونلاين - الشقيقان.. توأمان صحفيان

أشخاص من القاهرة
توائم
رؤساء تحرير مصريون
كتاب سياسة مصريون
كتاب مصريون في القرن 20
مواليد 1332 هـ
مواليد 1914
مواليد في القاهرة
وفيات 1396 هـ
وفيات 1976
وفيات في القاهرة

علي أمين


La New Holland Clayson M 140 également dénommée New Holland Clayson M 140 Armada, est un modèle de moissonneuse-batteuse produit par la firme New Holland.

Plus gros modèle d'une nouvelle gamme, la machine est fabriquée de 1962 à 1971, connaissant au cours de sa carrière deux évolutions qui améliorent ses performances.

Historique
Profitant du succès de la Clayson M 103 qui continue à bien se vendre mais consciente que son offre doit se diversifier et s'améliorer, la firme New Holland lance sur le marché en 1962 une nouvelle gamme de quatre moissonneuses-batteuses dont la plus puissante est la .

Cette machine, qui connaît en 1966 et 1969 deux évolutions portant sur un changement de type du moteur et sur l'amélioration des capacités générales de l'engin, est produite jusqu'en 1971.

Caractéristiques

La machine est motorisée par un moteur Diesel Ford à six cylindres en ligne. De 1962 à 1966, ce moteur est d'une puissance maximale de  pour une cylindrée de . De 1966 à 1971, le moteur affiche la même puissance mais la cylindrée passe à . La boîte de vitesses possède trois rapports avant et un rapport arrière ; un variateur de vitesse à courroie permet de régler en continu l'avancement. La vitesse maximale de la moissonneuse-batteuse est de  selon les millésimes.

La largeur maximale de coupe, de  sur la première génération, passe à  sur les générations suivantes.

Cette machine, au moment de sa sortie, est réputée pour la qualité de son système de séparation et de nettoyage du grain, composé entre autres d'un batteur de  de diamètre et  de large et de cinq secoueurs pourvus de crêtes améliorant le brassage de la paille.

La Clayson 140, comme les autres machines de sa gamme, se caractérise extérieurement par une ligne radicalement modifiée et « rajeunie », très anguleuse, avec des capots et des carénages qui protègent les organes en mouvement. Moins haute de  que la , elle est plus stable.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .

Moissonneuse-batteuse

New Holland Clayson M 140


Les Basseliniinae sont une sous-tribu de plantes de la famille des Arecaceae. Cette sous-tribu de palmiers comprend des taxons naturellement répartis principalement en Nouvelle-Calédonie, mais aussi dans les îles de l'archipel Bismarck, au Vanuatu, au Fiji et dans l'Île Norfolk.

Classification
 Famille des Arecaceae
 Sous-famille des Arecoideae
 Tribu des Areceae
 Sous-tribu des Basseliniinae

Liste des genres :
 Basselinia
 Burretiokentia
 Cyphophoenix
 Cyphosperma
 Lepidorrhachis
 Physokentia

Galerie

Références

Sous-tribu d'Arecaceae (nom scientifique)

Basseliniinae


Brigada 29 Infanterie a fost o mare unitate de nivel tactic, care s-a constituit la 14/27 august 1916 prin mobilizarea unor unități și subunități de rezervă, din compunerea Comandamentului V Teritorial: Regimentul 74 Infanterie - (Constanța) și Regimentul 80 Infanterie - (București). Brigada a făcut parte din organica  Diviziei 15 Infanterie.
La intrarea în război, Brigada 29 Infanterie a fost comandată de generalul de brigadă (rz.) Constantin Savopol. Brigada 29 Infanterie a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, pe toată perioada războiului, între 14/27 august 1916 - 28 octombrie/11 noiembrie 1918.

Participarea la operații

Campania anului 1916

În campania anului 1916 Brigada 29 Infanterie a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al Diviziei 15 Infanterie participând la Bătălia de la Turtucaia, unde efectivele brigăzii au căzut în prizonierat, brigada ne mai fiind refăcută decât în cursul anului 1917.

Campania anului 1917

În campania anului 1917 Brigada 29 Infanterie a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al Diviziei 15 Infanterie , participând la Bătălia de la Mărășești . În această campanie, brigada a fost comandată de colonelul Dumitru Sachelarie.

Campania anului 1918

Ordinea de bătaie

La mobilizarea din 1916

La declararea mobilizării, la 27 august 1916, Brigada 29 Infanterie a făcut parte din compunerea de luptă a Diviziei 15 Infanterie, alături de Brigada 30 Infanterie și Regimentul 25 Artilerie. Ordinea de bătaie a brigăzii era următoarea:

Brigada 29 Infanterie
Regimentul 74 Infanterie
Regimentul 80 Infanterie

Reorganizări pe perioada războiului
În prima jumătate a anului 1917, Brigada 29 Infanterie s-a reorganizat în spatele frontului. Brigada a fost inclusă în compunerea de luptă a Diviziei 15 Infanterie, alături de Brigada 30 Infanterie și Brigada 15 Artilerie. Ordinea de bătaie a brigăzii era următoarea:
Brigada 29 Infanterie
Regimentul 63/79 Infanterie
Regimentul 73/78 Infanterie

Comandanți
 General de brigadă Constantin Savopol
 Colonel Dumitru Sachelarie

Note

Bibliografie

 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1941
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial'', Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1918)

Unități militare române din Primul Război Mondial

Brigada 29 Infanterie (1916-1918)


Çığlık, Antalya ilinin Gazipaşa ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin Torosların eteğinde olması nedeni ile kış aylarında Toros dağlarına çok kar yağması ve yağan bu kar nedeni ile çığ felaketinin çok olmasından mahalleye Çığlık denmektedir.

Coğrafya
Antalya iline 216 km, Gazipaşa ilçesine 36 km uzaklıktadır.

Nüfus

Gazipaşa'nın mahalleleri

Çığlık, Gazipaşa


Samuel Karlin (né le  à Janowa, en Pologne ; mort le  à Palo Alto, Californie) est un mathématicien américain, qui travaille notamment sur les applications des mathématiques à la génétique des populations et en biologie moléculaire, en théorie des jeux et en statistique.

Biographie
Karlin est né dans une famille de juifs orthodoxes en Pologne, et il grandit à Chicago (la famille émigre aux États-Unis quand Samuel a deux mois). Karlin étudie à l'Institut de technologie de l'Illinois et obtient son doctorat en 1947 sous la supervision de Salomon Bochner à l'université de Princeton (Independent Functions). De 1948 à 1956, il enseigne au California Institute of Technology puis devient professeur de mathématiques et de statistiques à l'université Stanford. Il travaille également pour la RAND Corporation dans les années 1950.

Travaux

Karlin travaille en économie mathématique, en bio-informatique, en théorie des jeux (avec des applications militaires à la RAND Corporation dans les années 1950), en théorie mathématique de l'évolution, en mathématiques de l'analyse de séquences en biologie moléculaire, et surtout en génétique des populations. La méthode statistique de comparaison des séquences d'ADN que lui et Stephen Altschul développent dans les années 1990 sert de base au programme d'analyse de séquences BLAST largement utilisé.

Honneurs et distinctions
Karlin est membre de l'Académie nationale des sciences (depuis 1972), de l'Académie américaine des arts et des sciences (depuis 1970) et de l'American Philosophical Society (depuis 1995).  En 1989, il reçoit la National Medal of Science, en 1987 le Prix de théorie John-von-Neumann. En 1991, il devient membre honoraire de la London Mathematical Society.

Son fils Kenneth Karlin, avec qui il a également publié, est professeur de chimie à l'Université Johns-Hopkins, sa fille Anna Karlin est professeur d'informatique.

Publications

 Mathematical Methods and Theory in Games, Programming, and Economics (2 volumes), Addison-Wesley, 1959, Dover Publications, 2003 (réédition en un volume), .
 avec William J. Studden, Tchebycheff systems : With applications in analysis and statistics, Interscience Publishers, 1966.
 Total Positivity. Volume I, Stanford University Press, 1968.
 avec Howard M. Taylor, A First Course in Stochastic Processes,  édition, Academic Press, 1975.
 avec Eviatar Nevo (éd.), Population Genetics and Ecology, Academic Press, 1976.
 avec Howard M. Taylor, A Second Course in Stochastic Processes, Academic Press, 1981.
 Comme éditeur, Econometrics, Time Series, and Multivariate Statistics, Academic Press, 1983
 avec Howard M. Taylor:,An Introduction to Stochastic Modeling, Academic Press, 1984, 1994 ( édition), 1998 ( édition)
 {{article|titre = Mathematical models, problems and controversies of evolutionary theories|périodique = Bulletin of the AMS |volume = 10 |date =1984|pages= 221–273}}
 avec Sabin Lessard,Theoretical Studies on Sex Ratio Evolution, Princeton University Press, 1986, .
 avec Eviatar Nevo (éd. ), Theoretical Studies on Sex Ratio Evolution, Academic Press, 1986.

 avec David Eisenberg, Russ Altman (éd. ), Frontiers of Bioinformatics: Unsolved Problems and Challenges, The National Academies Press, 2005.

 Bibliographie

 « Sam Karlin, mathematician who improved DNA analysis, dies », Stanford Report, 16. janvier 2008
 Douglas Martin, « Samuel Karlin, Versatile Mathematician, Dies at 83 »'' (nécrologie), New York Times, 21. Février 2008

Notes et références

Liens externes

Décès en décembre 2007
Naissance en juin 1924
Récipiendaire de la National Medal of Science
Membre de la Société américaine de philosophie
Membre de l'Académie américaine des arts et des sciences
Membre de l'Académie nationale des sciences
Professeur à l'université Stanford
Mathématicien américain du XXe siècle
Karlin
Décès à 83 ans

Samuel Karlin


Léon Paindavoine est un industriel du textile à Reims, né à Lille le 11 avril 1892 et mort à Reims le 15 décembre 1962. Il est connu pour avoir financé la construction du foyer de jeunes travailleurs à Reims qui porte son nom.

Biographie
Léon Pierre Adolphe Paindavoine est né à Lille le 11 avril 1892.
Il est le fils d'Henri Paindavoine  (19 octobre 1857 - 03 janvier 1931), ingénieur civil et ?.
Il épousa à Paris, en 1924, Gabrielle Huguette Sylvie Husson.
Il se remarie en 1950, à Reims, à Georgette Casner (1900-1985).
Il a repris une importante manufacture de tissage de coton et de soie, établie par Duchâteau, 45/ 47 rue Gosset.
Il édifie une cité ouvrière qui portera son nom.
L'établissement est fortement endommagé pendant la Première Guerre mondiale et reconstruit vers 1920.
En 1928, Léon Paindavoine racheta l'Hôtel Godbert, hôtel particulier et l'occupa jusqu'en 1935.
L'activité textile de laine et coton laisse la place à une fabrique de compteurs à partir de 1955.
D'une grande générosité, il finança la construction du foyer de jeunes travailleurs qui porte son nom et fit d'importants dons pour les orgues de l'église Saint-Nicaise.
Il est décédé, à Reims, le 15 décembre 1962 et repose au cimetière du Nord à Reims.

Décorations
Croix de guerre 1914-1918

Hommage
Un foyer de Jeunes Travailleurs porte le nom de "Foyer de Jeunes Travailleurs Léon Paindavoine".

Galerie

Références

Naissance à Lille
Naissance en mars 1892
Décès en décembre 1962
Décès à Reims
Décès à 70 ans
Personnalité inhumée au cimetière du Nord (Reims)

Léon Paindavoine


Elbridge Baker Ross junior (* 2. August 1909 in Boston, Massachusetts; † 13. November 1980 in Saint Petersburg, Florida) war ein US-amerikanischer Eishockeyspieler.

Karriere
Elbridge Ross besuchte das Colby College, für das er neben seinem Studium Eishockey und Baseball spielte. Anschließend spielte er Amateur-Eishockey. Nach seiner Eishockey-Karriere war er über drei Jahrzehnte lang als Installateur für eine Telefongesellschaft tätig.

International
Für die USA nahm Ross an den Olympischen Winterspielen 1936 in Garmisch-Partenkirchen teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille gewann.

Erfolge und Auszeichnungen
 1936 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Vereinigte Staaten)
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1936
US-Amerikaner
Geboren 1909
Gestorben 1980
Mann

Elbridge Ross


BASIC (İngilizce: Beginner's All-Purpose Symbolic Instruction Code Türkçe: Yeni başlayanların çok amaçlı simgesel öğretim kodu) 1964'te John George Kemeny ve Thomas Eugene Kurtz tarafından New Hampshire, ABD'de icat edilmiş, günümüzde de çeşitli türevleri kullanılmakta olan yüksek düzey bir programlama dili. Farklı türevleri birçok işletim sisteminin parçası olarak sunulmuştur.

BASIC öğrenmesi ve yazılımları kolay olan bir dildir. Genelde amatörce ve hobi uğraşıları için kullanılmıştır. Microsoft daha sonra Kişisel bilgisayarlar için Quick Basic derleyicisi piyasaya sürmüştür. Bununla yazılan BASIC metinlerini makine koduna çevirilebilmiş böylece sürat kazanmıştır. Bugün hâlen geniş bir kullanım alanına sahip olan Visual Basic dili var olup bununla hatta Windows'un belirli bölümleri yazılmıştır. Her Microsoft Office paketinde bir BASIC türevi var olup makro programlamada büyük kolaylıklar getirmektedir. Ayrıca BASIC kodunu C veya C++ koduna çevirip makine kodu derlemesi yapabilen bazı açık kaynak kodlu uygulamalar bulunmaktadır. Bunlardan BaCon Linux, MacOS ve bazı unix tabanlı işletim sistemlerinde HUG kütüphanesi ile pencere, buton, vb. arayüz oluşturmak için kullanılabilirken BCX sadece Windows'ta WinAPI ile arayüz oluşturmak için kullanılabilmektedir. QB64 adlı derleyici ise Windows, MacOS, Linux ve bazı başka işletim sistemlerinde arayüz oluşturmaya imkân sağlamaktadır.

Basic programlama dili algoritma'ya çok yakın bir yapıya sahiptir. Bu yüzden öğrenilmesi ve uygulanması kolaydır.

Değişken isimleri ve kuralları
Değişken isimleri aşağıdaki kurallara uyan her şey olabilirler:

 Değişken ismi en fazla 255 karakterden oluşmalıdır.
 Değişkenler arasında : ;, . / ' # [ ] ! " $ % ^ & * ( ) { } karakterleri kullanılamaz. Ancak _ kullanılabilir.
 Değişken isminin ilk karakteri mutlaka harf olmalıdır. Yani değişkenler rakamla başlamaz.
 Değişken isimlerinde büyük küçük harf ayrımı yoktur. "AbCdE" ile "Abcde" veya "ABCDE" aynı değişkenleri belirlerler.
 Belirli bir prosedürde aynı değişken birden fazla tanımlanamaz.
 En önemlisi de herhangi bir BASIC komutu olamayacaklarıdır.

Değişkenlerin belirtilmesi
Bir değişken "Dim degisken_ismi as tür" seklinde tanımlanır.

   Dim damdaki_kedi as byte
  Dim Burak, gonen, kedi, damdaki as boolean
  Dim İsmail, cerban, temel, egitim as string

Görüldüğü gibi VB'de de değişkenler arası virgül ile ayrılıp birden çok aynı türde değişken aynı anda tanımlanabilir.

Örnek program
Merhaba Dünya çıktısı
  10 PRINT "Merhaba Dünya!"
  Dim str1, str2 as string
  str1=textbox1.text
  str2=textbox2.text
  if str1=" " or str2=" " then
  msgbox("Lütfen Parolanızı Giriniz", msgboxstyle.critical)
  EndIf''
  End Sub

Sunucuya Bağlanma
# Bir siteye bağlanmak ve veri akışı

site$ = "tr.wikipedia.org"
port = 80
NETCONNECT site$, port
print "connected to " + site$ + ":" + port

get$ = "GET http://" + site$ + "/ HTTP/1.0" + chr(13) + chr(10)
get$ = get$ + chr(13) + chr(10)
NETWRITE get$
print "request written"

s$ = ""
do
   chunk$ = netread
   print "chunk  '" + left(chunk$,10) + "..." + right(chunk$,10) + "'" + length(chunk$)
   s$ = s$ + chunk$
   # bekleyin / yavaş bağlantılar için bazı ayarlamalar gerekebilir
   pause .2
until not netdata
NETCLOSE

print "response"
print s$
print length(s$)

Bazı türevleri
 Amstrad (Locomotive) Basic,
 Atari Basic,
 BaCon
 BasicA,
 GWBasic,
 Commodore,
 Basic V2,
 Mallard Basic,
 QBASIC (Quickbasic),
 TurboBasic,
 Power Basic,
 Visual Basic,
 Visual Basic .NET

BASIC


Charles-Marie-Ferréol Chanson, né le 18 février 1902 à Nice et mort le 31 juillet 1951 à Vĩnh Long (Indochine)) est un général de brigade français qui s'est illustré en Indochine.

Biographie

Début de carrière
Charles Chanson descend d'une famille d'officiers ; son père est général de troupes d'artillerie. Il choisit aussi la carrière militaire et est élève de l'École polytechnique de 1922 à 1924, puis à l'École d'application de l'artillerie et du génie de Fontainebleau, qu'il termine en 1926. Après un passage aux 3 et 8 régiments d'artillerie, il sert à la fin de l'année 1927 au 64 régiment d'artillerie au protectorat du Maroc. Au milieu de l'année 1932, le capitaine Chanson est transféré au 67 régiment d'artillerie à Constantine en Algérie.

Officier d'état-major
Après avoir été à l'administration de Mailly-le-Camp en 1935, il sert au bureau d'artillerie de ministère de la Guerre, puis il entre à l'École supérieure de guerre en 1939 et devient officier à l'état-major général.

Lorsque la Seconde Guerre mondiale éclate, Charles Chanson sert dans divers départements de l'état-major et à la 6 armée en tant que chef d'escadron. Il s'illustre pendant la courte guerre de 1940 et reçoit la Légion d'honneur. Après l'armistice, il prend du service à Marseille, puis au début de l'année 1941, il est envoyé par Vichy à Alger où il est sous les ordres de l'amiral Darlan puis du général Juin. Lorsque les troupes alliées débarquent en Afrique du Nord à partir de novembre 1942 par l'opération Torch, Chanson est du côté de Vichy. Ensuite, lorsque les Alliés s'imposent, il garde sa position à Alger. En 1944, il est nommé attaché militaire en Grande-Bretagne et devient ensuite officier de liaison au quartier général suprême des forces alliées à Versailles où il s'occupe de la question du réarmement français.

Indochine
Chanson atteint le grade de colonel en octobre 1945 et travaille à l'organisation de l'artillerie de la toute nouvelle 3 division d'infanterie coloniale sous les ordres du général Nyo. Les troupes embarquent en février 1946 à Marseille en direction de l'Indochine française. En effet, le Việt Minh dirigé par Hồ Chí Minh sous l'influence de la Chine communiste avait proclamé en août 1945 l'indépendance de la République démocratique du Vietnam au nord de la colonie ; le gouvernement français de la IV République envoie donc rapidement un corps expéditionnaire.

A son arrivée, Chanson agit d'abord comme commandant de la ville de  Saïgon à partir de mars 1946, avant de prendre en charge la problématique du secteur des deux rivières Vaïco dans la zone frontalière cambodgienne. Pour son combat réussi contre les troupes du Việt Minh dans la région, il est promu à la Légion d'honneur en avril 1947. Depuis février 1947, Chanson était commandant régional de la Cochinchine centrale ; en septembre 1947, il est nommé général de brigade et en décembre suivant commandant-adjoint de la Cochinchine. Ce même mois, ses troupes écrasent un commando du Việt-Minh près de Mỹ Tho.

En avril 1948, le général Chanson est nommé commandant du Vietnam du Nord (Tonkin). La tactique du Việt Minh y est différente car il utilise, appuyé par les Chinois, la guérilla. La guerre fait rage au Tonkin depuis novembre 1946 contre les armées régulières. Chanson réussit à repousser les troupes communistes jusqu'à la frontière chinoise. Il termine cette première phase de ses opérations en septembre 1948. De février à novembre 1949, il dirige l'école d'artillerie d'Idar-Oberstein dans la zone d'occupation française en Allemagne.

Le général Chanson est envoyé de nouveau en Indochine en novembre 1949, remplaçant le général Boyer de Latour en tant que commandant du Vietnam du Sud et devient aussi commissaire de la République française en Cochinchine, ce qui comprend également le gouvernement de l'administration civile. Il s'oppose énergiquement aux troupes de Nguyễn Bình en lui imposant une série de défaites. Jusqu'au printemps 1951, les Français maîtrisent totalement la situation en Cochinchine et le nombre d'attaques dans les zones rurales semble considérablement diminuer. Il enrôle des supplétifs encadrés par le régiment pour surveiller les exploitations. En mai 1951, le général Chanson est décoré de la croix de commandeur de la Légion d'honneur pour avoir libéré des communistes le territoire du sud.

Le 31 juillet 1951, Chanson et Thái Lập Thành, gouverneur du Vietnam du Sud pro-français, mènent une tournée d'inspection à Sa Đéc dans le delta du Mékong. Ils sont victimes d'un attentat-suicide de la part d'un membre dissident de la secte Cao-Đài qui leur jette une grenade. Le général Chanson est grièvement blessé et transporté à l'hôpital militaire de Vĩnh Long où il meurt peu après à l'âge de 49 ans. Il s'agit du premier attentat-suicide perpétré dans une zone de guerre et le général Chanson en est la victime dont le rang est le plus élevé. Il est enterré au cimetière européen de Saïgon. L'identité de l'assassin n'est pas clairement révélée. On évoque au début un communiste de 25 ans du nom de Trịnh Văn Minh (ou Trần Văn Minh), puis plus vraisemblablement un jeune homme de 18 ans du nom de Phan Văn Út adepte de la secte des Cao-Đài devenu dissident sous le commandement de Trình Minh Thế. Une quarantaine de suspects sont arrêtés par les forces franco-vietnamienne le lendemain, et les milices paramilitaires du parti Đại-Việt (Thanh niên Bảo quốc Đoàn) sont interdites. Le haut-commandant de Lattre de Tassigny déclare à propos du général Chanson : . Le général de Lattre rend personnellement responsable le général Việt-Minh Nguyễn Bình et charge son chef de la sûreté Pierre Perrier de le traquer pour le punir. Le général Chanson est remplacé en Cochinchine par le général Salan. En octobre suivant, le commissaire de la République française au Cambodge, Jean de Raymond, est victime lui aussi d'un attentat.

Pierre Guillet a publié en 1992 une biographie consacrée au général Chanson Pour l'honneur: le général Chanson en Indochine, 1946–1951.

Décorations
En plus de la croix de commandeur de la Légion d'honneur, le général Chanson est décoré de la Croix de guerre 1939–1945 (avec deux mentions), de la Croix de guerre des Théâtres d'opérations extérieurs (avec neuf mentions), la Médaille de la Résistance, la Croix du Combattant, la Médaille coloniale avec épée Maroc, Sahara et Extrême-Orient, l'ordre marocain d'Ouissam Alaouite (commandeur), la Legion of Merit américaine (officier), l'Ordre du Dragon d'Annam (officier), de l'Ordre royal du Cambodge (commandeur) , l'Ordre du Million d'Éléphants et du Parasol blanc (Laos) (grand-officier).

Notes et références

Général français du XXe siècle
Naissance à Nice
Naissance en février 1902
Décès en juillet 1951
Gouverneur de la Cochinchine française
Décès à 49 ans
Militaire français mort pendant la guerre d'Indochine

Charles Chanson


Die Schichtflächenalb ist eine selten gebrauchte Bezeichnung für den nordwestlichen Streifen der Schwäbischen Alb. Dabei werden die Landschaftseinheiten in Albtrauf, Schichtflächenalb, Kuppenalb und Flächenalb unterschieden. Sie hat ihren Namen nach typisch abgestuften Formen und besteht überwiegend aus verkarstungsfähigen Gesteinen, insbesondere Jurakalk und Mergel, einzelne Kuppen aus Riffkalke. Die heute überwiegend verwendete geologische Gliederung baut auf dem in den 1950er Jahren entstandenen Handbuch der naturräumlichen Gliederung Deutschlands und in nachfolgenden Einzelblättern 1:200.000 der Bundesanstalt für Landeskunde auf, das die Schwäbische Alb lediglich in die naturräumlichen Teillandschaften Kuppenalb und Flächenalb unterteilt.

Die Stufendachfläche des Albtraufs wird vor allem von stark gebankten Kalken des Oxfordiums (unterste Stufe des Weißjura) aufgebaut. Sie ist aber nicht durchgängig ausgebildet und zeigt eine ebene bis flachwellige Hochfläche, die von den tiefen Tälern am Trauf zerschnitten ist. Gegen Osten treten vereinzelt ungebankte Kalke der Schwammfazies auf, die aber das Hauptcharakteristikum der südöstlich angrenzenden Kuppenalb sind.

Der typische Bewuchs der Schichtflächenalb ist Rotbuchenwald (Untertyp Kalkbuchenwald) auf Terra-fusca-Böden. Weiters finden sich lössartige Böden, Parabraunerden und Rendzina. Das Klima ist kühl mit relativ hohen Niederschlägen, die nach Südwesten zur Kuppen- und Flächenalb hin kontinuierlich abnehmen. Der Jahresniederschlag beträgt etwa 100 cm und fällt nahe dem Albtrauf v. a. als Steigungsregen.

Weblinks
 T.Schiller, Geoökologisches Profil über die Schwäbische Alb mit ihrer Randstufe. Hausarb., Univ.Tübingen 2003 (PDF; 1,2 MB)

Geographie (Schwäbische Alb)
Geologie der Schwäbischen Alb

Schichtflächenalb


M/B Postira je putnički brod u sastavu Jadrolinije, izgrađen 1963. godine u Uljaniku. Održava liniju Dubrovnik - Koločep - Lopud - Suđurađ. Na toj liniji je zamijenio M/B Perast koji je uništen u Domovinskom ratu. Postojala su 4 ista broda, M/B Postira, M/B Perast, M/B Punat i M/B Porozina, koji su također poznati pod nadimkom "4P".

Dužina: 44,6 m

Širina: 8,1 m

Gaz: 2,9 m

Max. brzina: 12,2 čvorova

Kapacitet putnika: 380

Brodovi

M/B Postira


أبريل 2008 هو الشهر الرابع في عام 2008، بدأ يوم الثلاثاء وأنتهى يوم الأربعاء وأمتد لثلاثين يومًا.

بوابة:أحداث جارية

</noinclude>

مراجع

2008
2008 حسب اليوم
أبريل
شهور في عقد 2000

أبريل 2008


Vizni sustav Schengenskog prostora sastavnica je unutar šireg područja politike slobode, sigurnosti i pravde Europske unije. Primjenjuje se na Schengenski prostor i na druge države članice EU, osim Irske. Vizni režim omogućuje državljanima određenih zemalja ulazak u Schengenski prostor zračnim, kopnenim ili morskim putem bez vize za boravak do 90 dana unutar razdoblja od 180 dana. Državljani nekih drugih zemalja moraju imati vizu po dolasku ili u tranzitu.

Schengenski prostor se sastoji od 23 zemlje članice EU i četiri zemlje izvan EU-a: Islanda, Lihtenštajna, Norveške i Švicarske. Bugarska, Cipar i Rumunjska, iako su članice EU-a, još nisu dio schengenskog prostora, ali unatoč tome imaju viznu politiku koja se djelomično temelji na schengenskoj pravnoj stečevini.

Irska ima izuzetak od primjene prava Schengenskog sporazuma i umjesto toga vodi vlastitu viznu politiku, kao što to imaju i određeni prekomorski teritoriji država članica Schengena.

Državljani zemalja jedinstvenog tržišta EU-a ne samo da su izuzeti od vize, već imaju i zakonsko pravo ući i boraviti u drugim zemljama. Međutim, njihovo pravo na slobodu kretanja u zemljama članicama može biti ograničeno u određenom broju situacija, kako je propisano ugovorima EU-a.

Izuzeća od viza

Sloboda kretanja

Državljani zemalja i teritorija iz 'Aneksa II' (zemlje ukinute od vize)
Od 2001. godine Europska unija izdaje popis zemalja čiji državljani trebaju vize (Aneks I) i popis onih koje ne trebaju (Aneks II ).  Ova dva popisa također su prihvatile Bugarska, Cipar i Rumunjska, iako te tri zemlje još nisu dio schengenskog prostora.

Državljani sljedećih zemalja i teritorija koji posjeduju obične putovnice mogu ući u schengensko područje, Bugarsku, Cipar i Rumunjsku bez vize, za kratke boravke (obično 90 dana unutar razdoblja od 180 dana):

Stanovnici i nositelji viza schengenskih država
Nositelji vize za dugotrajni boravak ili boravišne dozvole koju je izdala schengenska država ili Monako također mogu putovati u druge schengenske države, bez dodatne vize, na boravak do 90 dana u bilo kojem razdoblju od 180 dana. Vize za kratkoročni boravak koje je izdala schengenska država također vrijede za sve druge schengenske države osim ako nije drugačije označeno.

Nositelji vize (čak i ako je ograničena na određenu zemlju) ili boravišne dozvole koju je izdala schengenska država, Monako, Bugarska, Cipar ili Rumunjska također mogu putovati u Bugarsku,  Cipar i Rumunjsku  bez dodatne vize, za boravak do 90 dana u bilo kojem razdoblju od 180 dana (osim državljana Turske i Azerbajdžana koji putuju na Cipar, kojima je i dalje potrebna ciparska viza).  Međutim, vize i boravišne dozvole koje su izdale Bugarska, Cipar ili Rumunjska ne vrijede za putovanje u Schengenski prostor.

Članovi obitelji državljana jedinstvenog tržišta EU-a
Pojedinci bilo koje nacionalnosti koji su članovi obitelji državljana jedinstvenog tržišta EU-a i posjeduju boravišnu iskaznicu koja pokazuje njihov status izuzeti su od zahtjeva za posjedovanjem vize pri ulasku na jedinstveno tržište EU-a kada prate svog člana obitelji s jedinstvenog tržišta EU-a ili nastoje im se pridružiti.

Učenici s prebivalištem u zemljama i teritorijima jedinstvenog tržišta EU ili Priloga II

Izbjeglice i osobe bez državljanstva s prebivalištem u Irskoj ili zemljama i teritorijima iz Aneksa II

Vlasnici dozvola za pogranični promet
Trenutno postoje sporazumi o lokalnom pograničnom prometu s Bjelorusijom (s Latvijom od 2011.), Moldavijom (s Rumunjskom od 2010.), Rusijom (s Norveškom od 2012.  s Latvijom od 2013. i Poljskom od 2012. godine, mada je Poljska suspendirala ovaj sporazum 04.07.2016.) i Ukrajinom (s Mađarskom i Slovačkom od 2008., Poljskom od 2009. i Rumunjskom od 2015. godine). Sporazum između Hrvatske i Bosne i Hercegovine čeka ratifikaciju, ali se već provizorno primjenjuje.

Nositelji neuobičajenih putovnica
Ne postoje zajedničke liste viza za nositelje diplomatskih, službenih i drugih službenih putovnica. Države i dalje mogu imati različite politike o tome.

Tranzit od zračne luke
Općenito, putnik koji prolazi kroz jednu jedinu zračnu luku u schengenskom području, Bugarskoj, Cipru i Rumunjskoj, dok ostaje na aerodromu u međunarodnom tranzitnom području manje od jednog dana, neće trebati vizu ( tranzitna povlastica ). Ovo vrijedi samo ako je transfer moguć bez napuštanja međunarodnog tranzitnog područja, što ovisi o poveznom letu i rasporedu zračne luke.

Međutim, 5. travnja 2010. Europska unija uvela je zajedničke vize za tranzit iz zračne luke.  Državljani sljedećih 12 zemalja moraju posjedovati aerodromsku tranzitnu vizu (ATV) kada prolaze kroz bilo koju zračnu luku u schengenskom području, Bugarskoj, Cipru ili Rumunjskoj, čak i ako ostaju u zračnoj zoni:

Međutim, državljani gore navedenih zemalja izuzeti su od tranzitnih viza za zračne luke ako posjeduju vizu ili boravišnu dozvolu koju je izdala zemlja jedinstvenog tržišta EU-a, Andora, Kanada, Japan, Monako, San Marino ili Sjedinjene Države, članovi su obitelji EU-a državljanin jedinstvenog tržišta, posjeduju diplomatsku putovnicu ili su članovi letačke posade.

Osim toga, pojedine schengenske zemlje mogu nametnuti zahtjeve za tranzitnu vizu za zračnu luku za državljane drugih zemalja u hitnim slučajevima masovnog priljeva ilegalnih imigranata.  Na primjer, državljani Sirije trebaju tranzitnu vizu za zračnu luku za mnoge, ali ne sve schengenske zemlje.

Vize

Schengenske vize mogu se izdati u bilo kojoj državi članici schengenskog prostora. Putnici se moraju prijaviti veleposlanstvu ili konzulatu zemlje koju namjeravaju posjetiti. U slučajevima kada putnici posjećuju više zemalja u schengenskom području, putnici se moraju prijaviti veleposlanstvu ili konzulatu glavnog odredišta.  Ako se glavno odredište ne može odrediti, putnik treba podnijeti zahtjev za vizu u veleposlanstvu zemlje članice Schengena u koju je prvi put ušao. Često vanjski pružatelji usluga imaju ugovor s određenim diplomatskim misijama za obradu, prikupljanje i vraćanje zahtjeva za vizu.

Zahtjevi za schengensku vizu ne mogu se predati više od šest mjeseci prije predloženog datuma ulaska u schengensko područje. Veleposlanstva svih zemalja mogu zahtijevati od podnositelja zahtjeva da dostave biometrijske identifikatore (deset otisaka prstiju i digitalnu fotografiju) kao dio procesa podnošenja zahtjeva za vizu koji će biti pohranjeni u viznom informacijskom sustavu (VIS). Biometrijski identifikatori se ne prikupljaju od djece mlađe od 12 godina  Putnici koji prvi put podnose zahtjev za schengensku vizu moraju osobno podnijeti zahtjev i podliježu razgovoru s konzularnim službenicima. Ako su biometrijski identifikatori dostavljeni u proteklih 59 mjeseci, od podnositelja zahtjeva se možda neće zahtijevati da ponovno dostavi biometrijske identifikatore. Pod uvjetom da je zahtjev za vizu dopušten i da nema problema sa zahtjevom, odluka se mora donijeti u roku od 15 kalendarskih dana od datuma podnošenja zahtjeva.

Standardna naknada za podnošenje zahtjeva za schengensku vizu iznosi 80 eura. Za djecu od 6 do 12 godina postoji snižena kotizacija od 40 EUR. Pristojba za podnošenje zahtjeva za vizu može se ukinuti ili smanjiti kako bi se 'promicali kulturni ili sportski interesi, interesi u području vanjske politike, razvojne politike i drugim područjima od vitalnog javnog interesa, ili iz humanitarnih razloga ili zbog međunarodnih obveza'. Ako se zahtjev podnosi vanjskom pružatelju usluga, možda će biti potrebno platiti dodatnu naknadu za uslugu.

Schengenske vize vrijede za sve zemlje schengenskog prostora osim ako nije drugačije označeno. Bugarska, Cipar i Rumunjska također prihvaćaju schengenske vize (čak i ako su ograničene na određenu zemlju), kao i vize koje izdaju jedna druga, za boravak do 90 dana u razdoblju od 180 dana (osim za državljane Turske i Azerbajdžana koji putuju na Cipar).    Međutim, vize koje su izdale Bugarska, Cipar ili Rumunjska ne vrijede za putovanje u schengensko područje.

Schengenska konvencija i Schengenski kodeks granica dopuštaju državama članicama da zahtijevaju od državljana trećih zemalja da prijave svoju prisutnost policijskoj postaji u roku od 3 radna dana od prelaska unutarnje granice.  Ovaj se zahtjev razlikuje ovisno o zemlji i obično ga mogu ispuniti hoteli.

Od globalnog labavljenja pravila o izolaciji zbog bolesti COVID-19 i oporavka potražnje za putovanjima, veleposlanstva schengenskih zemalja našla su se na udaru velikih kritika zbog dugog vremena obrade viza i nedostupnosti zakazivanja viza. Opći nedostatak konkurencije za ugovore o outsourcingu viza, kojima dominiraju tvrtke kao što su VFS Global, BLS International i TLScontact, također se okrivljuje za lošu uslugu.

To je djelomično potaknulo EU na daljnju digitalizaciju procesa. Planira uvesti jedinstvenu online platformu za podnošenje zahtjeva za vizu na razini EU-a i Schengena, koja će zamijeniti odvojene nacionalne platforme. Platformu će izraditi eu-LISA, a uvođenje je planirano za 2026. Prijelazno razdoblje za sve države članice za prelazak na jedinstvenu platformu trebalo bi trajati do 2031.

Sporazumi o viznim olakšicama
EU je sklopio sporazume o olakšavanju viznog režima s nekoliko zemalja, koji omogućuju olakšane postupke za izdavanje viza za građane EU-a i državljane partnerskih zemalja. Olakšani postupci uključuju brže vrijeme obrade vize, smanjene ili nikakve naknade i smanjeni popis popratnih dokumenata. Ti su sporazumi također povezani sa sporazumima o ponovnom prihvatu koji omogućuju povratak osoba koje nezakonito borave u EU-u.

Na granici
U iznimnim slučajevima, po dolasku na granicu mogu se izdati schengenske vize za jedan ulazak s rokom trajanja do 15 dana. Ove su vize rezervirane za pojedince koji mogu dokazati da nisu mogli podnijeti zahtjev za vizu unaprijed zbog vremenskih ograničenja proizašlih iz 'nepredvidivih' i 'imperativnih' razloga sve dok ispunjavaju redovne kriterije za izdavanje schengenske vize. Međutim, ako osoba koja traži schengensku vizu na granici spada u kategoriju ljudi za koje je potrebno konzultirati se s jednim ili više središnjih tijela drugih schengenskih država, viza joj se može izdati na granici samo u iznimnim slučajevima iz humanitarnih razloga, iz razloga nacionalnog interesa ili zbog međunarodnih obveza (kao što je smrt ili iznenadna teška bolest bliskog srodnika ili druge bliske osobe). U 2017. putnicima je po dolasku na granicu izdano oko 89.000 schengenskih viza. Ljudima koji na ovaj način pokušavaju putovati u Schengensku zonu zrakoplovni prijevoznik može uskratiti ukrcaj zbog odgovornosti prijevoznika, koji kažnjava zrakoplovne prijevoznike ako prevoze putnike koji nemaju ispravnu dokumentaciju.

Vize s ograničenom teritorijalnom valjanošću
U iznimnim slučajevima, schengenske države mogu izdati vize s ograničenom teritorijalnom valjanošću (LTV), ili posebno navodeći državu(e) za koju je važeća ili, obrnuto, državu(e) za koju nije važeća. Nositeljima LTV vize dopušteno je putovati samo u države Schengena za koje ona vrijedi, kao iu Bugarsku, Cipar i Rumunjsku.

Prema Schengenskom viznom kodeksu, države članice mogu izdati LTV vize kada konzulat smatra da je opravdano prevladati tromjesečno ograničenje u šest mjeseci, kada država članica smatra potrebnim zbog hitnih okolnosti odstupiti od uvjeta ulaska kako ih postavlja Schengen Zakon o granicama, kako bi se prevladali prigovori drugih država članica ili u hitnim slučajevima.

Nepriznate putne isprave
Schengenske vize izdaju se samo na putne isprave zemalja članica UN-a, Kosova, Palestine, Tajvana, Vatikana, Malteškog reda i određenih međunarodnih organizacija (Vijeće Europe, EU, NATO, Crveni križ, UN). Belgija i Francuska također prihvaćaju putovnicu Somalilanda. Ne prihvaćaju se putovnice Abhazije, Artsaha, Sjevernog Cipra, Južne Osetije, Transnistrije i Zapadne Sahare.

Statistički pokazatelji
Većina schengenskih viza izdana je podnositeljima zahtjeva koji se nalaze u dolje navedenim zemljama (navedeno ako je u posljednjoj godini izdano više od 100 000 viza).     Kandidati nisu nužno bili državljani tih zemalja.

Buduće promjene

Izuzeća od viza

  Bahrein, Kuvajt, Oman, Katar i Saudijska Arabija – 2022. godine Vijeće EU-a predložilo je izuzeće od viza za državljane svih zemalja Vijeća za suradnju arapskih zemalja Zaljeva koje još nisu bile izuzete
  Ekvador – Europski parlament je 2022. predložio izuzeće od viza za državljane Ekvadora.
  Kosovo – Vijeće EU-a 2022. predložilo je provedbu liberalizacije viznog režima za državljane Kosova najkasnije 1. siječnja 2024. ili istodobno s ETIAS-om, ako ako ETIAS stupi na snagu ranije.
 Vanuatu – Sporazum o ukidanju viza između EU-a i Vanuatua suspendiran je 4. svibnja 2022. i trebao bi se nastaviti 4. kolovoza 2024.

Sustav ulaska/izlaska
U 2017. EU je donio uredbu o uspostavi sustava ulaska/izlaska (EES) za elektroničko bilježenje ulazaka i izlazaka državljana trećih zemalja u i iz schengenskog područja u središnjoj bazi podataka, zamjenjujući ručno žigosanje putovnica. Ciljevi su povećati automatizaciju granične kontrole i identificirati osobe koje su prekoračile boravak. Od veljače 2023. očekuje se da će EES stupiti u rad 2023. godine.

EU također planira uspostaviti Program registriranih putnika koji bi omogućio lakši pristup prethodno provjerenim putnicima.

ETIAS
Europski sustav za informacije i autorizaciju putovanja (ETIAS) planirani je elektronički sustav autorizacije za posjetitelje koji su oslobođeni vize za putovanje u schengensko područje i druge države članice EU-a, osim Irske, koja ostaje u Zajedničkom području putovanja sa Ujedinjenim Kraljevstvom.

Implementacija ETIAS-a odgađana je nekoliko puta. Od 2023. godine očekuje se da će postati operativan 2024. godine, sa 6-mjesečnim odgodom kako bi se putnicima i osoblju omogućilo da se upoznaju s novim sustavom.  Potencijalni posjetitelji morat će ispuniti online prijavu, a oni od 18 do 70 godina moraju platiti naknadu od 7 €. Očekuje se da će ETIAS automatski obraditi veliku većinu zahtjeva pretraživanjem u elektroničkim bazama podataka i zatim odmah dati odgovor podnositelju zahtjeva, no u nekim ograničenim slučajevima očekuje se da će to moći potrajati i do 30 dana.

Jedinstvena platforma za podnošenje zahtjeva za vizu
Europska komisija planira uvesti jedinstvenu online platformu za podnošenje zahtjeva za vizu na razini Europske Unije, koja će zamijeniti odvojene nacionalne platforme. Platformu će izraditi eu-LISA, a uvođenje je planirano za 2026. Prijelazno razdoblje za sve države članice za prelazak na jedinstvenu platformu trebalo bi trajati do 2031. Prijedlog je odobrio Odbor Europskog parlamenta za građanske slobode, pravosuđe i unutarnje poslove u veljači 2023. s glasovnom razlikom od 34-5. Parlament je započeo pregovore s Europskim vijećem o konačnom tekstu i provedbi. Vijeće se pak dogovorilo o pregovaračkom mandatu.

Reciprocitet

EU zahtijeva da sve zemlje i teritoriji iz Priloga II. omoguće bezvizni pristup u trajanju od 90 dana ili dulje državljanima svih schengenskih država i drugih zemalja EU-a koje provode zajednička pravila o vizama (Bugarska, Cipar i Rumunjska, ali ne i Irska). Ako se utvrdi da zemlja iz Priloga II. ne pruža puni reciprocitet, EU može odlučiti suspendirati izuzeće od viza za određene kategorije ili kasnije za sve državljane te zemlje.

Od usvajanja ove politike, potpuni reciprocitet postignut je sa svim zemljama iz Aneksa II osim Sjedinjenih Država, koje, prema stanju iz rujna 2021. godine zahtijeva vize od državljana Bugarske, Cipra i Rumunjske. U studenom 2014. bugarska je vlada objavila da neće ratificirati Transatlantsko partnerstvo za trgovinu i ulaganja osim ako Sjedinjene Države ne ukinu vize za svoje državljane. Budući da Sjedinjene Države nisu uspjele ukinuti zahtjeve, Europski parlament je 3. ožujka 2017. odobrio neobvezujuću rezoluciju kojom se poziva Europska komisija da ukine bezvizni režim za državljane SAD-a u schengenskom području.

Neke zemlje i teritoriji iz Aneksa II također nameću manja ograničenja državljanima EU ili schengenskih država koja se od strane EU ne smatraju kršenjem reciprociteta. Australija, Kanada, Novi Zeland, Južna Koreja i Sjedinjene Države zahtijevaju elektroničku autorizaciju prije putovanja, slično planiranom ETIAS-u u EU-u. Kanada također zahtijeva vizu od državljana Rumunjske koji ne posjeduju elektroničke putovnice. Izrael zahtijeva vizu od državljana Njemačke rođenih prije 1928., koja se izdaje besplatno ako nisu bili uključeni u Nacističku stranku. Montserrat zahtijeva elektroničku vizu od hrvatskih državljana. Sjedinjene Države također zahtijevaju vizu od državljana Mađarske rođenih izvan Mađarske.

Boravak duži od 90 dana
Općenito, državljani trećih zemalja koji borave više od 90 dana u cijelom schengenskom području ili u Bugarskoj, Cipru ili Rumunjskoj trebaju dugoročnu vizu - za dugotrajni boravak kraći od godinu dana ili dozvolu boravka za duža razdoblja.

Iako dugoročne vize koje izdaju te zemlje imaju jedinstven dizajn, procedure i uvjete za njihovo izdavanje obično određuje svaka pojedinačna država. Na primjer, neke schengenske zemlje zahtijevaju da se zahtjevi za dugoročne vize podnose u matičnoj zemlji podnositelja zahtjeva, dok druge schengenske zemlje to dopuštaju nakon dolaska. Neki se postupci također mogu razlikovati ovisno o zemlji podnositelja zahtjeva. U nekim situacijama, primjerice za studij, postupci i uvjeti za dugoročne vize usklađeni su među svim državama koje ih izdaju. Svaka država također može slobodno odrediti vlastite uvjete za boravišne dozvole.

Državljani trećih zemalja koji dugotrajno borave u državi EU-a ili schengenskom prostoru (osim Irske i Danske) također mogu steći pravo preseliti se i nastaniti se u drugoj od tih država bez gubitka pravnog statusa i socijalnih beneficija. Pravilo o Van Der Elst vizama dopušta državljanima trećih zemalja zaposlenima na jedinstvenom tržištu EU-a da privremeno rade u drugoj zemlji jedinstvenog tržišta EU-a za istog poslodavca pod određenim uvjetima.

Bilateralna izuzeća od viza
Nekim državljanima trećih zemalja dopušten je boravak u schengenskom području dulje od 90 dana bez potrebe za podnošenjem zahtjeva za vizu za dugotrajni boravak. Na primjer, Francuska ne zahtijeva od državljana europskih mikrodržava da podnose zahtjev za vizu za dugotrajni boravak.

Državljanima nekih zemalja iz 'Aneksa II' (kao što su Australija, Kanada, Malezija, Novi Zeland, Singapur i Sjedinjene Američke Države) koje su sklopile sporazume o izuzeću od viza s pojedinim državama Schengena prije nego što su implementirale Schengenski sporazum dopušteno je ostati dodatno vremenskom razdoblju, iznad i izvan tipičnog maksimalnog ograničenja boravka od 90 dana unutar 180 dana koje se nameće državljanima bez vize iz 'Aneksa II'. U takvim slučajevima, razdoblje dodatnog boravka ovisi o konkretnom sporazumu o izuzeću od vize i primjenjuje se samo ako je državljanin 'Aneksa II' iskoristio maksimalno ograničenje boravka kako je predviđeno Schengenskim područjem.

Sredstva za život
Osim općih zahtjeva, schengenske države također postavljaju uvjete ulaska za strane državljane zemalja izvan jedinstvenog tržišta EU-a koji se nazivaju "referentni iznosi potrebni za prelazak vanjske granice koje određuju nacionalna tijela" u vezi sa sredstvima za život tijekom njihovog boravka.

Vizna politika Irske i prekomorskih teritorija
Irska ima neovisnu viznu politiku. Omogućuje bezvizni ulazak svim državljanima Schengenskog Aneksa II, osim za Albaniju, Bosnu i Hercegovinu, Kolumbiju, Istočni Timor, Gruziju, Maršalove Otoke, Mauricijus, Mikroneziju, Moldaviju, Crnu Goru, Sjevernu Makedoniju, Palau, Peru, Srbiju i Venezuelu. Također omogućuje ulazak bez viza u nekoliko dodatnih zemalja – Belize, Bolivija, Bocvana, Eswatini, Fidži, Gvajana, Lesoto, Maldivi, Nauru i Južna Afrika. Vize za Irsku i za schengenski prostor ne vrijede jedna za drugu. Irska je dio zajedničkog putnog područja i održava slobodu kretanja s Ujedinjenim Kraljevstvom uz zemlje EU-a i Schengena.

Britanski prekomorski teritorij Akrotiri i Dhekelia ima otvorene granice s Ciprom i slijedi politiku viza Schengenskog područja, ali zahtijeva dozvole za boravak dulji od 28 dana u razdoblju od 12 mjeseci. Brexit nije utjecao na ta pravila.

Prekomorska Francuska i karipski dio Kraljevine Nizozemske imaju individualnu politiku viza koja je uglavnom usklađena sa Schengenskim područjem, uz neke iznimke i dodatke.

Farski otoci i Grenland imaju isti popis državljana koji su izuzeti od viza kao i schengensko područje, a dolasci iz schengenskog područja ne podliježu graničnim provjerama. Međutim, schengenske vize tamo ne vrijede, tako da državljani koji nisu izuzeti trebaju posebne vize za ta područja. Ovi propisi proizlaze iz posebnog sporazuma u okviru Nordijske unije putovnica.

Svalbard je potpuno bezvizna zona. Putnici na Svalbard i iz njega moraju predočiti putovnicu ili osobnu iskaznicu. Putnici kojima je potrebna viza za schengensko područje moraju imati takvu vizu ako putuju na Svalbard preko kopnene Norveške, a to mora biti viza za dvostruki ulazak ako se vraćaju sa Svalbarda preko kopnene Norveške.

Vizne politike država kandidatkinja i kandidatkinja
Zemlje koje podnose zahtjev za pristupanje Europskoj uniji obvezne su usvojiti viznu politiku EU-a najkasnije tri mjeseca prije službenog pristupa Uniji. Schengenske zemlje daju bezvizni pristup državljanima svih država kandidata za članstvo u EU i država kandidata osim Kosova i Turske. Države kandidati Albanija, Bosna i Hercegovina, Moldavija, Crna Gora i Sjeverna Makedonija te država podnositeljica zahtjeva Kosovo održavaju sličnu politiku viza kao i schengensko područje, uz neke značajne iznimke u vezi sa zemljama koje su nedavno dodane Schengenskom dodatku II i dodatnim državljanstvima koja nisu navedena u Dodatak II. Države kandidati Srbija, Turska i Ukrajina te država podnositeljica zahtjeva Gruzija zahtijevaju vize za neke državljane koji su uvijek bili u Aneksu II., a također zadržavaju izuzeća od viza za neke dodatne državljane koji nisu u Aneksu II. Turska također zahtijeva vize od državljana države članice EU Cipra.

Valjanost za druge zemlje
Schengenske vize koje vrijede za daljnja putovanja prihvaćaju se kao zamjena za nacionalne vize u nekoliko drugih zemalja.

Bilješke

Izvori

Stranice s nepregledanim prijevodima
Europsko pravo

Vizni sustav Schengenskog prostora


William Ross may refer to:

Nobility
William I, Earl of Ross (died 1274), ruler of the province of Ross in northern Scotland
William II, Earl of Ross (died c. 1323), ruler of the province of Ross in northern Scotland
William Ross, 8th Lord Ross (died 1640), Scottish nobleman
William Ross, 10th Lord Ross (died 1656), Scottish nobleman
William Ross, 12th Lord Ross (died 1738), Scottish nobleman, soldier and politician
William Ross, 14th Lord Ross (died 1754), Scottish nobleman

Politics
William Ross (speaker) (died 1830), New York politician, Speaker of the State Assembly 1814
William H. H. Ross (1814–1887), American politician and former governor of Delaware
William Ross (Canadian politician) (1824–1912), merchant, ship builder and politician in Nova Scotia, Canada
William Ross (Ontario politician) (1854–1937), merchant and politician in Ontario, Canada
William Benjamin Ross (1855–1929), Canadian politician, lawyer and businessman
William Roderick Ross (1869–1928), lawyer and politician in British Columbia, Canada
William Donald Ross (1869–1947), financier, banker and Lieutenant Governor of Ontario
William B. Ross (1873–1924), Governor of Wyoming
William Henry Ross (1886–1943), provincial level politician from Alberta, Canada
Bill Ross (Australian politician) (1888–1966), member of the New South Wales Legislative Assembly
William Gladstone Ross (1889–1948), lawyer, judge and politician in Saskatchewan, Canada
Willie Ross, Baron Ross of Marnock (1911–1988), Secretary of State for Scotland in the 1960s
William Cecil Ross (1911–1998), leader of the (communist) Labour Progressive Party of Manitoba in 1945
William Ross (Unionist politician) (born 1936), Ulster Unionist Party member of Parliament until 2001

Sports
William Ross (cricketer) (fl. 1860), Australian cricketer
William Ross (footballer, born 1874) (1874–?), English professional footballer active in the 1890s
William Ross (baseball) (1893–1964), American Negro leagues baseball player
William Ross (rower) (1900–?), Canadian Olympic rower
William Alexander Ross (1913–1942), Scottish rugby player
William Ross (footballer, born 1921) (1921–1995), Scottish footballer
William Ross (water polo) (born 1928), US water polo player who competed in the 1956 Summer Olympics
Bill Ross (footballer) (born 1944), Australian rules footballer
Eric Ross (William Eric Ross, born 1944), Northern Irish footballer

Other people
William Ross (poet) (1762–1790/91), Scottish Gaelic poet
William Charles Ross (1794–1860), British artist
William P. Ross (1820–1891), Principal Chief of the Cherokee Nation
William Murray Ross (1825–1904), entrepreneur in Melbourne
William Stewart Ross (1844–1906), Scottish writer and publisher
W. D. Ross (William David Ross, 1877–1971), British philosopher
William Ross (theatrical producer) (1915–1994), State Managers Association, Actors' Equity Association
William Ross (actor) (1923–2014), Tokyo-based American actor, voice actor, voice director and editor, and the founder of Frontier Enterprises
William Ross (composer) (born 1948), soundtrack composer

Fictional
William Ross (Star Trek), a character in Star Trek

See also
Willie Ross (disambiguation)

William Ross


රථවාහන පොලිසිය හෝ  වාහන ගමනාගමන නිලධාරීන්,බොහෝ විට ව්යවහාරයේ හදුන්වන
රථවාහන පොලිස් නිලධාරීන් යනු රථවාහන යොමු හෝ මාර්ග නීති බලාත්මක කිරීම සඳහා බලතල ඇති පොලිස් ඒකකයේ සේවය කරන පොලිස් නිලධාරීන් ය.රථවාහන පොලිසියට ප්‍රධාන මාර්ග වල මුර සංචාරය කරන සහ අනෙකුත් මාර්ග තදබදය  පාලනය කරන පොලිස් නිලධාරීන් ඇතුළත් වේ.එය මෙසේ  සඳහන් කර ඇත:

ඉතිහාසය
රථවාහන පොලිසිය සියවස් තුනකට ආසන්න කාලයක් තිස්සේ යම් ආකාරයක පැවතී තිබේ:

ස්වයංක්‍රිය රථවාහන පොලිසිය
මෙම මාතෘකාව පිළිබඳ වැඩි විස්තර සඳහා Traffic Robots in Kinshasa බලන්න.
කොංගෝ ජනරජයේ ස්වයංක්‍රිය රථවාහන පොලිසි පහක් ක්‍රියත්මක වේ
. වරදකරුවන් අල්ලා පසුව දඩ ගැසීමට හෝ සිර  භාරයට
ගැනීමට, භ්‍රමණය කිරීමට හැකි සංවෘත පරිපථ රූපවාහිනී කැමරා අඩංගු විශාල ඇලුමිනියම් හැඩ යොදා ගනි. මෙම පද්ධතිය එරට වහල මත ඇති  සූර්ය කෝෂ වල බලය මගින් රොබෝ ආකාරයට  ක්‍රියත්මක වේ. රොබෝ අතේ ඇති රතු සහ කොළ විදුලි බුබුලු මගින් වාහන තදබදය පාලනය කරයි. මෙම රොබෝ යන්ත්‍රයට මිනිසුන් සමග කතා කල හැකි අතර ඔවුන්ට පාර මාරු වීමට උදවු කල හැක.

මෙම පද්ධතිය කාන්තා ඉංජිනේරු සංගමය විසින් නිර්මාණය කර  ඇත.තවත් රොබෝවරු පහක් Katanga පළාත වෙනුවෙන් මිලදී ගෙන ඇති අතර තවත් යෝජනා තිහක් motorway භාවිතය සඳහා
යෝජනා වී ඇත.

රථවාහන පොලිස් දෙපාර්තමේන්තු සඳහා නිදසුන්
 තුර්කි රථවාහන පොලිසිය, තුර්කිය
 බැංගලෝර් නගරයේ රථ වාහන පොලිසිය, ඉන්දියාව
 කල්කටා රථ වාහන පොලිසියව, ඉන්දියාව
 රථ වාහන පොලිස් බලකාය, ඉන්දුනීසියාව
 ජාතික රථවාහන පොලිසිය , ඉශ්රායෙල්
 ඉස්ලාමාබාද් රථවාහන පොලිසිය, පාකිස්තානය
 ප්‍රධාන රථ වාහන ආරක්ෂක අධ්යක්ෂක,රුසියාව
රථ වාහන පොලිසිය(ශ්‍රී ලංකා)

පොලිස් නිලධාරීන් ලෙස දිවුරුම් නොදෙන රථ වාහන නිලධාරීන්
 මහාමාර්ග නියෝජිතායතනය රථ වාහන නිලධාරීන්, එංගලන්ත
ෆින්ලන්ත රජයේ වාහන නිලධාරීන්
 Dartford Crossing රථ වාහන නිලධාරීන්, එංගලන්තය

රථ වාහන පොලිසිය ආදර්ශයක් ලෙස
1998 දී ස්ටීවන් චාන්ස් සහ ස්ටීවන් ඩේල් ලේඛන කටයුතු සමඟ කටයුතු කිරීම සඳහා ආදර්ශයක් ලෙස රථවාහන පොලිසිය යෝජනා කරන ලදී.

මෙයද බලන්න
 අධිවේගී මාර්ග මුර සංචාරය
 රථ වාහන නිලධාරීන්, බීබීසී සැබෑ ජීවිත වාර්තා
 රථ වාහන මුර
 මාර්ග නීති
 River පොලිසිය

ආශ්‍රිත

රථවාහන පොලිසිය


Julius Blank (2 de junio de 1925 – 17 de septiembre de 2011) pionero de Silicon Valley, junto a siete jóvenes (constituyeron el grupo de los 8 traidores), el cual fundó el primer fabricante de circuitos integrados, Fairchild Semiconductor para desarrollar procesos de fabricación de circuitos integrados que permitiesen obtener unidades a un menor precio.

Julius Blank, Victor Grinich, Jean Hoerni, Eugene Kleiner, Jay Last, Sheldon Roberts, Robert Noyce y Gordon Moore (estos últimos, posteriormente, fundarían Intel) se unieron y el 1 de octubre de 1957, Fairchild Semiconductor nació para fabricar transistores y firmaron su primer contrato con IBM, que les encargó un pedido de 100 transistores a 150 dólares la unidad.

Los pedidos de la compañía se dispararon y Blank, que siempre estuvo al cargo de la cadena de producción, fue pionero en la deslocalización de las plantas de producción abriendo una de las primeras fábricas de componentes integrados en Asia, concretamente en Hong Kong.

Fallecíó en Palo Alto, el 17 de septiembre de 2011.

Referencias

Enlaces externos
Oral History of Julius Blank (transcript dated January 25, 2008), from the Computer History Museum (en inglés)

Ingenieros electricistas de Estados Unidos
Pioneros de la informática

Julius Blank


An Panicum flexile in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Augustin Gattinger, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Frank Lamson Scribner. An Panicum flexile in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum flexile


A wolfdog is a canine produced by the mating of a domestic dog (Canis familiaris) with a gray wolf (Canis lupus), eastern wolf (Canis lycaon), red wolf (Canis rufus), or Ethiopian wolf (Canis simensis) to produce a hybrid.

Admixture

There are a range of experts who believe that they can tell the difference between a wolf, a dog, and a wolfdog, but they have been proven to be incorrect when providing their evidence before courts of law.

Admixture between domestic dogs and other subspecies of gray wolves are the most common wolfdogs since dogs and gray wolves are considered the same species, are genetically very close and have shared vast portions of their ranges for millennia. Such admixture in the wild have been detected in many populations scattered throughout Europe and North America, usually occurring in areas where wolf populations have declined from human impacts and persecutions.

At the same time, wolfdogs are also often bred in captivity for various purposes. Admixture of dogs and two other North American wolf species have also occurred historically in the wild, although it is often difficult for biologists to discriminate the dog genes in the eastern timber and red wolves from the gray wolf genes also present in these wolf species due to their historical overlaps with North American gray wolves as well as with coyotes, both of which have introgressed into the eastern timber and red wolf gene pools.
At the same time, because many isolated populations of the three wolf species in North America have also mixed with coyotes in the wild,
it has been speculated by some biologists that some of the coywolf hybrids in the northeastern third of the continent may also have both coydogs and wolfdogs in their gene pool.
Hybrids between dogs and Ethiopian wolves discovered in the Ethiopian Highlands likely originated from past interactions between free-roaming feral dogs and Ethiopian wolves living in isolated areas.

Recognized wolfdog breeds by the FCI are the Czechoslovakian Wolfdog and the Saarloos Wolfdog.

History
Whole genome sequencing has been used to study gene flow between wild and domestic species. There is evidence of widespread gene-flow from dogs into wolf populations, and very few deliberate crossings of wolves with dogs, such as the Saarloos Wolfdog. However, the global dog population forms a genetic cluster with little evidence for gene flow from wolves into dogs. Ancient DNA shows that dogs from Europe over 5,000 years ago also show little evidence of interbreeding with wild canids.

Prehistoric wolfdogs
A 1982 study of canine skulls from Wyoming dating back 10,000 years ago identified some that match the morphology of wolfdogs.
This study was rebutted as not providing convincing evidence four years later.

Teotihuacan wolfdogs
In 2010, archeologists found the remains of wolf-dogs in a warrior's burial in Mexico's central valley that date about two thousand years ago, therefore what was once thought as coyotes depicted in Teotihuacan civilization art are being re-examined.

New World black wolves

Genetic research revealed that wolves with black pelts owe their distinctive coloration to a mutation that entered the wolf population through admixture with the domestic dog.
Adolph Murie was among the first wolf biologists to speculate that the wide color variation in wolves was due to interbreeding with dogs;

In 2008 it was discovered that a gene mutation responsible for the protein beta-defensin 3 is responsible for the black coat color in dogs.
The same mutation was responsible for black wolves in North America and the Italian Apennines, with the mutation having arisen in dogs 13,000 to 120,000 years ago, with a preferred date of 47,000 years ago after comparing large sections of wolf, dog, and coyote genomes. Robert K. Wayne, a canine evolutionary biologist, stated that he believed that dogs were the first to have the mutation. He further stated that even if it originally arose in Eurasian wolves, it was passed on to dogs who, soon after their arrival, brought it to the New World and then passed it to wolves and coyotes.
Black wolves with recent dog ancestry tend to retain black pigment longer as they age.

North American gray wolf-domestic dog admixture
As of 1999 in the United States, over 100,000 wolfdogs exist.
In first-generation wolfdogs, gray wolves are most often crossed with wolf-like dogs (such as German Shepherd Dogs, Siberian Huskies, and Alaskan Malamutes) for an appearance most appealing to owners desiring an exotic pet.

Documented breeding

The first record of wolfdog breeding in Great Britain comes from the year 1766 when what is thought was a male wolf mated with a dog identified in the language of the day as a "Pomeranian", although it may have differed from the modern Pomeranian breed.  The union resulted in a litter of nine pups. Wolfdogs were occasionally purchased by English noblemen, who viewed them as a scientific curiosity. Wolfdogs were popular exhibits in British menageries and zoos.

Six breeds of dog exist that acknowledge a significant amount of recent wolf-dog admixture in their creation. One breed is the "wolamute", a.k.a. "malawolf", a cross between an Alaskan Malamute and a timber wolf. Four breeds were the result of intentional crosses with German Shepherd Dogs and have distinguishing characteristics of appearance that may reflect the varying subspecies of wolf that contributed to their foundation stock. Other, more unusual crosses have occurred; recent experiments in Germany were conducted in the crossing of wolves and Poodles.  The intent behind creating the breeds has ranged widely from simply the desire for a recognizable companion high-content wolfdog to professional military working dogs.

The Saarloos Wolfdog

In 1932, Dutch breeder Leendert Saarloos crossed a male German Shepherd dog with a female European wolf. He then bred the female offspring back with the male German Shepherd Dog, creating the Saarloos wolfdog. The breed was created to be a hardy, self reliant companion and house dog.
The Dutch Kennel Club recognized the breed in 1975. To honor its creator they changed the name to "Saarloos Wolfdog". In 1981, the breed was recognized by the Fédération Cynologique Internationale (FCI).

The Czechoslovakian Wolfdog

In the 1950s, the Czechoslovakian Wolfdog was also created to work on border patrol in the countries now known as Slovakia and the Czech Republic. It was originally bred from lines of German Shepherd Dogs with Carpathian grey wolves. It was officially recognized as a national breed in Czechoslovakia in 1982, and later was recognized by the Fédération Cynologique Internationale, the American Kennel Club's Foundation Stock Service and the United Kennel Club, and today is used in agility, obedience, search and rescue, police work, therapy work, and herding in Europe and the United States.

Volkosob
The Volkosob (, plural: ) was initially developed in the 1990s after the fall of the Soviet Union. Russian border guards wanted a dog that would possess the trainability and pack mentality of the German Shepherd, combined with the strength, superior senses and cold-resistance of a wild wolf, able to cope in the harsh conditions of the vast Russian borders. In 2000, a Caspian Steppe Wolf, noted for being unusually friendly and cooperative towards humans, was bred with German Shepherds of an East European Shepherd line, until an F3 generation was standardised. Unlike the previous hybrids, the Volkosob was the only breed that was an effective border guardian as they are renowned for not being too shy.

Livestock guardian dogs
A 2014 study found that 20% of wolves and 37% of dogs shared the same mitochondrial haplotypes in Georgia. More than 13% of the studied wolves had detectable dog ancestry and more than 10% of the dogs had detectable wolf ancestry. The results of the study suggest that admixture between wolves and dogs is a common event in the areas where large livestock guardian dogs are held in a traditional way, and that gene flow between dogs and gray wolves was an important force influencing gene pool of dogs for millennia since early domestication events.

Wolfdogs in the wild
Hybridization between wolves and dogs typically occurs when the wolf population is under strong hunting pressure and its structure is disrupted due to a high number of free-ranging dogs. Wolves typically display aggressiveness toward dogs, but a wolf can change its behaviour and become playful or submissive when it becomes socially isolated.

Admixture in the wild usually occurs near human habitations where wolf density is low and dogs are common.
However, there were several reported cases of wolfdogs in areas with normal wolf densities in the former Soviet Union.
Wild wolfdogs were occasionally hunted by European aristocracy, and were termed lycisca to distinguish them from common wolves.
Noted historic cases (such as the Beast of Gévaudan) of large wolves that were abnormally aggressive toward humans, may be attributable to wolf-dog mating.
In Europe, unintentional mating of dogs and wild wolves have been confirmed in some populations through genetic testing. As the survival of some Continental European wolf packs is severely threatened, scientists fear that the creation of wolfdog populations in the wild is a threat to the continued existence of European wolf populations.
However, extensive admixture between wolf and dog is not supported by morphological evidence, and analyses of mtDNA sequences have revealed that such mating are rare.

In 1997, during the Mexican Wolf Arizona Reintroduction, controversy arose when a captive pack at Carlsbad designated for release was found by Roy McBride to be largely composed of wolf-dogs, who had captured many wolves for the recovery programme in the 1970s. Though staff initially argued that the animals' odd appearance was due to captivity and diet, it was later decided to euthanise them.

In 2018, a study compared the sequences of 61,000 single-nucleotide polymorphisms (mutations) taken from across the genome of grey wolves. The study indicated that there exists individual wolves of dog-wolf ancestry in most of the wolf populations of Eurasia, but less so in North America. The admixture has been occurring across different time scales and was not a recent event. Low-level admixture did not reduce the wolf distinctiveness.

In 2019, in the Osogovo mountainous region along the border between Bulgaria and North Macedonia a putative grey wolf was recorded by camera to be living with a pack of 10 feral dogs, and by its behaviour and phenotype was assumed to be a wolf-dog hybrid.

Breed-specific legislation
The wolfdog has been the center of controversy for much of its history, and most breed-specific legislation is either the result of the animal's perceived danger or its categorization as protected native wildlife.
The Humane Society of the United States, the RSPCA, Ottawa Humane Society, the Dogs Trust, and the Wolf Specialist Group of the IUCN Species Survival Commission consider wolfdogs to be wild animals and therefore unsuitable as pets, and support an international ban on the private possession, breeding, and sale of wolfdogs.

According to the National Wolfdog Alliance, 40 U.S. states effectively forbid the ownership, breeding, and importation of wolfdogs, while others impose some form of regulation upon ownership.
In Canada, the provinces of Alberta, Manitoba, Newfoundland, and Prince Edward Island prohibit wolfdogs as pets.
Most European nations have either outlawed the animal entirely or put restrictions on ownership.
Wolfdogs were among the breeds banned from the U.S. Marine Corps base at Camp Pendleton and elsewhere after a fatal dog attack by a pit bull on a child.

Description

The physical characteristics of an animal created by breeding a wolf to a dog are not predictable, similar to that of mixed-breed dogs. In many cases the resulting adult wolfdog may be larger than either of its parents due to the genetic phenomenon of heterosis (commonly known as hybrid vigor). Breeding experiments in Germany with poodles and wolves, and later on with the resulting wolfdogs showed unrestricted fertility, mating via free choice and no significant problems of communication (even after a few generations). However, the offspring of poodles with either coyotes and jackals, all showed a decrease in fertility, significant communication problems, and an increase of genetic diseases after three generations of interbreeding between the hybrids. The researchers therefore concluded that domestic dogs and wolves are the same species.

Wolfdogs display a wide variety of appearances, ranging from a resemblance to dogs without wolf blood to animals that are often mistaken for full-blooded wolves. A lengthy study by DEFRA and the RSPCA found several examples of misrepresentation by breeders and indeterminate levels of actual wolf pedigree in many animals sold as wolfdogs. The report noted that uneducated citizens misidentify dogs with wolf-like appearance as wolfdogs. Wolfdogs tend to have somewhat smaller heads than pure wolves, with larger, pointier ears that lack the dense fur commonly seen in those of wolves. Fur markings also tend to be very distinctive and not well blended. Black-colored wolfdogs tend to retain black pigment longer as they age, compared to black wolves.
In some cases, the presence of dewclaws on the hind feet is considered a useful, but not absolute, indicator of dog gene contamination in wild wolves. Dewclaws are the vestigial first toes, which are common on the hind legs of domestic dogs but thought absent from pure wolves, which only have four hind toes.

Observations on wild wolfdogs in the former Soviet Union indicate that in a wild state these may form larger packs than pure wolves, and have greater endurance when chasing prey. High wolf-content wolfdogs typically have longer canine teeth than dogs of comparable size, with some officers in the South African Defence Force commenting that the animals are capable of biting through the toughest padding "like a knife through butter".

Tests undertaken in the Perm Institute of Interior Forces in Russia demonstrated that high wolf-content wolfdogs took 15–20 seconds to track down a target in training sessions, whereas ordinary police dogs took 3–4 minutes.
The scientific evidence to support the claims by wolfdog researchers is minimal, and more research has been called for.

Health
Wolfdogs are generally said to be naturally healthy animals, and are affected by fewer inherited diseases than most breeds of dog. Wolfdogs are usually healthier than either parent due to heterosis. There is some controversy over the effectiveness of the standard dog/cat rabies vaccine on a wolfdog. The USDA has not to date approved any rabies vaccine for use in wolfdogs, though they do recommend an off-label use of the vaccine.
Wolfdog owners and breeders purport that the lack of official approval is a political move to prevent condoning wolfdog ownership.

Temperament and behavior
Wolfdogs are a mixture of genetic traits, which results in less predictable behavior patterns compared to either the wolf or dog. The adult behavior of wolfdog pups also cannot be predicted with comparable certainty to dog pups, even in third-generation pups produced by wolfdog mating with dogs or from the behavior of the parent animals. Thus, though the behavior of a single individual wolfdog may be predictable, the behavior of the type as a whole is not.

Due to the variability inherent to their admixture, whether a wolf–dog cross should be considered more dangerous than a dog depends on behavior specific to the individual alone rather than to wolfdogs as a group.

The view that aggressive characteristics are inherently a part of wolfdog temperament has been contested in recent years by wolfdog breeders and other advocates of wolfdogs as pets.

In popular culture
 Jed was a Canadian timber wolf-Alaskan Malamute and animal actor, known for his roles in such movies as White Fang (1991), White Fang 2: Myth of the White Wolf (1994), The Journey of Natty Gann (1985), and The Thing (1982); he was born in 1977 and died in June 1995, aged 18.
 Balto, Aleu and Kodi are fictitious wolfdogs in the animated films Balto (1995), Balto II: Wolf Quest (2002) and Balto III: Wings of Change (2004), respectively. The actual Balto was not a wolfdog but instead a Siberian Husky.
 White Fang is the titular character of Jack London's eponymous 1906 novel, first serialized in Outing magazine, that details the wild wolfdog's journey to domestication in the Yukon Territory and the Northwest Territories during the 1890s Klondike Gold Rush.
 The Wolf Dog (1933) is an American Pre-Code Mascot film serial starring Frankie Darro and Rin Tin Tin Jr.
 Wolf Dog (1958), also known as A Boy and His Dog, is a Northwestern movie, directed and produced by Sam Newfield, and produced by Regal Films
 Wolfdogs Magazine self-describes as a progressive "community based publication for wolfdog enthusiasts".

Further reading

See also

 Dogs portal
 Black wolf
 Canid hybrid
 Coydog
 Coywolf
 Dingo-dog hybrid
 Dogxim
 Jackal–dog hybrid
 Wolves as pets and working animals
 Calupoh

References

External links

Canid hybrids
Dog types
Dog law
Dog breeding
Wolf-dog hybrids

Wolfdog


Brigada 11 Infanterie a fost o mare unitate de nivel tactic, care s-a constituit la 14/27 august 1916, prin mobilizarea unităților și subunităților existente la pace aparținând de Brigada 11 Infanterie din armata permanentă. Din compunerea brigăzii făceau parte Regimentul 10 Infanterie și Regimentul 24 Infanterie. Brigada a făcut parte din organica Divizia 6 Infanterie, fiind dislocată la pace în garnizoana Focșani.
La intrarea în război, Brigada 11 Infanterie a fost comandată de colonelul Petre Fotescu. Brigada 11 Infanterie a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, pe toată perioada războiului, între 14/27 august 1916 - 28 octombrie/11 noiembrie 1918.

Participarea la operații

Campania anului 1916
Brigada a fost adusă la frontieră încă din august 1915 pentru acoperirea zonei de graniță cu Imperiul austro-ungar. Conform concepției strategice, Divizia 6 Infanterie și-a împărțit trupele în două părți: Grupul Buzău pe Valea Buzăului sub conducerea Brigăzii 10 și Grupul Putna în zona localității Lepșa la intrarea în pasul Tulnici din județul Vrancea sub conducerea Brigăzii 11.

Grupul Putna avea în compunere:

 comanda asigurată de Brigada 11

 batalioanele 1-3 / Regimentul Putna nr. 10
 batalioanele 1-2 / Regimentul 49 Infanterie
 bateria 5 / Regimentul 16 Artilerie
 o baterie cu 6 "turele" de 53 mm., primită în sprijin de la Corpul 3 Armată.

În total, grupul a avut în compunere un număr de 5 batalioane de infanterie și 2 baterii artilerie, însumând un efectiv de 6.500 de oameni și 6 mitraliere. (Regimentul 49 infanterie era dublura Regimentului 9 Râmnicu-Sărat și nu făcea parte din unitățile Diviziei însă a fost primit ca sprijin din partea Corpului 3 Armată încă din 1915). Regimentul 6 Tecuci 24 din compunerea Brigăzii avea un batalion la Grupul Buzău iar celelalte două batalioane în garnizoana de pace.

Campania anului 1917

Comandanți

Note

Bibliografie

 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1941
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial'', Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)

Unități militare române din Primul Război Mondial

Brigada 11 Infanterie (1916-1918)


TKT FEST je festival akademskog kazališta koji organizira Teatar kabare Tuzla (TKT), koji djeluje pri Hrvatskom teatru Soli.

Festival se održava svake godine od 2003. godine. Počinje na Svjetski dan teatra i traje desetak dana.

Izvori

Vanjske poveznice
15. TKT FEST - Facebook

Kultura u Tuzli
Hrvatske kazališne kuće i trupe iz Bosne i Hercegovine

TKT FEST


Horace Parnell Tuttle (March 17, 1837 – August 16, 1923) was an American astronomer, an American Civil War veteran and brother of astronomer Charles Wesley Tuttle (November 1, 1829 – July 17, 1881).

Biography

Early life
H. P. Tuttle was born at Newfield, Maine. His parents were Moses Tuttle and Mary Merrow. In 1845 Mary Merrow died, and four years later Moses Tuttle remarried and moved to Cambridge, Massachusetts.  Charles Wesley Tuttle was an amateur astronomer who constructed his own telescope, and on a visit to the Harvard Observatory so impressed William Cranch Bond that by 1850 he was hired as an assistant observer.  At Harvard Charles Wesley first proposed the existence of the interior "dusky ring" of Saturn.  In 1853 he discovered a comet (C/1853 E1 Secchi), with independent discovery credited to Father Secchi, Rome. The following year Charles Wesley was forced to give up his astronomical career because of failing eyesight. He entered Harvard Law School and became U. S. Commissioner. Charles wrote many articles for the New England Historic Genealogy Society.

Charles was soon replaced at Harvard by his younger brother Horace, who joined Truman Henry Safford, Sidney Coolidge, and Asaph Hall as observatory assistants. Horace became attached to a four-inch Merz comet seeker, which he placed on the balconies of the 15-inch refractor, spending many nights in search of new comets.

Horace Tuttle discovered or co-discovered numerous comets, including 55P/Tempel-Tuttle (parent body of the Leonid meteor shower, discovered by Tuttle January 6, 1866), and 109P/Swift-Tuttle (parent body of the Perseid meteor shower, disc. July 19, 1862), the "Great Comet of 1860", C/1860 III (disc. June 22, 1860), C/1859 G1 Tempel (disc April 24, 1859). Other periodic comets that bear his name are 8P/Tuttle (parent comet of the Ursid meteor shower; disc. January 5, 1858 "rather faint") and 41P/Tuttle-Giacobini-Kresak (disc. May 3, 1858 in Leo Minor "very faint"), C/1861 Y1 Tuttle, (disc. December 19, 1862), C/1859 G1 Tempel (disc. April 28, 1859). The asteroid 5036 Tuttle was named in his honor.  In 1859 he was awarded the Lalande Prize of the French Academy of Sciences for the discovery of comets 1858I, 1858III, and 1858VII.

Tuttle is credited with the "discovery" of galaxies NGC 2655 in Camelopardalis, and NGC 6643 in Draco.

He dabbled in applications of the new Morse Code, and invented a method of signaling long distances by "light flashes".  He is credited with inventing a new method for the insertion of rifled steel cores into brass or iron cannon.

His observing log books from this period are preserved at the library of the U.S. Naval Observatory.

War service

With the outbreak of the American Civil War, Horace Tuttle enlisted in the 44th Massachusetts Volunteer Infantry and served at New Bern, North Carolina.  It would be through the intervention of former Harvard president Edward Everett that Tuttle was given a commission in the U. S. Navy and as paymaster. He served on a number of vessels, including the monitor , where he participated in the blockade of Charleston Harbor and the capture of the blockade runner Deer.
Tuttle was appointed acting assistant paymaster, February 17, 1863, assistant paymaster, July 2, 1864, and paymaster, May 4, 1866.

He continued to make astronomical observations during the war, reporting on the 1864 appearance of Comet Tempel 1864 II from the deck of the Catskill. After the war Tuttle was sent to South America, Europe, and the Pacific, making scientific observations on Naval survey vessels.

Later life

The war era had taken Tuttle out of cometseeking for three and a half years. His discovery of comet 1866 I at the Naval Observatory on January 5, 1866, must have brought him back to happier times. This was Comet Tempel-Tuttle, first seen by the French astronomer more than two weeks earlier.  The Washington Star newspaper reported the event on page two:

This was only the second comet ever discovered at the Naval Observatory. The first was James Ferguson's independent discovery of Comet Tempel 1859, which was also an independent discovery of H. P. Tuttle. In October, 1866 he was assigned to the Onward, South Atlantic Station. During the next four years he served on the monitors Guard and Terror.

On October 23, 1871, Tuttle independently recovered periodic comet 8/P1871 T1 Tuttle at the U.S. Naval Observatory in Washington, D.C.  In 1871 Tuttle served under Commodore George Dewey as astronomer on the survey of the coast of lower California.  In 1872 he was assigned to the oceanographic survey ship Lackawanna at Hong Kong.
On January 26, 1875, Tuttle and E. S. Holden recovered periodic comet 2P/Encke from the Naval Observatory. Tuttle was in Washington, DC attending a Naval court martial, his own in fact. He was dismissed from the Navy March 3, 1875.

Tuttle's brother Francis served in the Navy as Mate and Acting Ensign from 1863 to 1870. As Captain of the US Revenue Cutter Bear, Francis Tuttle was ordered to the rescue of 14 ships of whalers trapped in ice off Point Barrow, Alaska, in 1897.

In 1875 Tuttle was appointed to the Interior Department's geographic and geological survey of the Black Hills of Dakota to survey the state borders and measure heights of geological features. He spent the next five years on border surveys of Dakota, Wyoming, Colorado and Utah, for the General Land Office.

In 1887 Tuttle had a 6.5-inch broken-back reflecting comet seeker made for him by John Brashear. It was installed "on the tin roof of the Naval Observatory."  A similar refractor cometseeker by Brashear is in the Naval Observatory collection. Here he made his last comet discovery, a recovery of Comet 1888V Barnard.

Tuttle lived in the Washington, D.C., area from about 1884 until his death from "pulmonary edema" in 1923. In his final years he was feeble and blind from a fall in November, 1921. His gravesite is unmarked, and its location in Oakwood Cemetery, Falls Church, is unknown.

Gallery

References

Further reading
 Henry Fritz-Gilbert Waters, The New England historical and genealogical register, New England Historic Genealogical Society, Vol. 153
 Yeomans, Donald K., Comets: A Chronology, John Wiley & Sons, 1991
 Kronk, Gary, Cometography: A Catalog of Comets, Cambridge University Press, 2003
 National Archives, official pension file of Horace P. Tuttle.
 Washington Evening Star, Obituary, Aug. 20, 1923
 IAU Minor Planet Center, IAU Minor Planet Ephemeris Service

External links
Image of 5036 Tuttle from SDSS survey taken on 19SEP2001
Minor planet 5036 Tuttle (aka 1991 US2, 1965 DC, 1971 FY, 1977 KA2, 1982 KA1, 1985 UB2, 1988 KK1 or 1990 ST12), 2.73au from Earth on 19SEP2001. It was discovered by Ueda and Kaneda October, 1991.  It is currently (11/2009) distant 3.1 A.U., visual magnitude of 16.8 It has a rotation period of 3.8 hours and a period of 5.57 years.
 H. Tuttle @ Astrophysics Data System

1837 births
1923 deaths
People from Newfield, Maine
American astronomers
Discoverers of asteroids
Discoverers of comets
Union Army soldiers
Union Navy officers
Recipients of the Lalande Prize

Horace Parnell Tuttle