Le Bucellatum est un biscuit italien composé de farine, d'eau et de sel. Très résistant à l'humidité, il était idéal pour l'armée.

Attention à ne pas le confondre avec le Bucellato qui est un gateau.

Etymologie
Bucellatum est issu du latin Bucella qui signifie Bouchée.

Dans l'armée romaine
Sous Théodose, chaque soldat romain devait être équipée d'un Bucellatum ainsi que de vin, de vinaigre, de bacon et de mouton.

Références

Pâtisserie italienne

Bucellatum


Vienna es una estación en la línea Naranja del Metro de Washington, administrada por la Autoridad de Tránsito del Área Metropolitana de Washington. La estación se encuentra localizada en 2900 Nutley Street en Fairfax, Virginia. La estación Vienna fue inaugurada el 7 de junio de 1986.

Descripción
La estación Vienna cuenta con 1 plataforma central. La estación también cuenta con 5,840 de espacios de aparcamiento, 54 espacios para bicicletas y con 56 casilleros.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones de autobuses:
 Rutas del MetroBus y Fairfax Connector

Referencias

Enlaces externos

 WMATA: Estación Vienna
 Líneas del Metro de Washington

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1986
Estaciones de la línea Naranja (Metro de Washington)
Terminales del Metro de Washington
Condado de Fairfax

Vienna (Metro de Washington)


Acidul gluconic este un compus organic cu formula moleculară C6H12O7. Acidul gluconic este produsul oxidării glucozei, reacție catalizată de enzima glucozoxidază:
 +  +  →  +

Structură chimică
Structura chimică a acidului gluconic constă dintr-o catenă cu șase atomi de carbon, cu cinci grupe hidroxil poziționate în același mod ca în forma oxo a glucozei, terminându-se cu o grupă carboxil. În soluție apoasă, acidul gluconic există în echilibru cu esterul ciclic glucono-δ-lactonă.

Proprietăți fizico-chimice
Acidul gluconic este un acid organic slab, necoroziv, nevolatil și netoxic. Acesta oferă un gust acru revigorant multor alimente precum vinul, sucurile de fructe etc. Soluția concentrată de acid gluconic conține anumite structuri lactonice (ester ciclic neutru) care prezintă proprietate antiseptică.

Metode de obținere
Acidul gluconic este produs din glucoză printr-o simplă reacție de dehidrogenare catalizată de glucozoxidază. Oxidarea grupei aldehidice la C1 al β-D-glucozei în grupă carboxilică rezultă în producerea de glucono-δ-lactonă (C6H10O6) și peroxid de hidrogen. Glucono-δ-lactona este hidrolizată în continuare la acid gluconic fie spontan, fie cu ajutorul enzimei lacton hidrolază, în timp ce peroxidul de hidrogen este descompus în apă și oxigen de către peroxidază. Procesul de conversie ar putea fi, de asemenea, pur chimic, dar cea mai frecvent implicată metodă este procesul de fermentare. Procesul enzimatic ar putea fi condus, în cazul în care conversia are loc în absența celulelor, cu glucozoxidază și catalază derivate din Aspergillus niger. Aproape 100% din glucoză este transformată în acid gluconic în condițiile corespunzătoare.

Răspândire în natură
Acidul gluconic se găsește în mod natural în fructe, miere și vin. Acidul gluconic este produs de diverse bacterii, cum ar fi speciile de Acetobacter, și de diverși fungi, printre care Aspergillus niger și Penicillium purpurogenum var. rubrisclerotium.

Utilizări
În industria alimentară, acidul gluconic este utilizat ca acidulant în praful de copt, pâine, brânză, mezeluri și alte alimente. În industria farmaceutică, este utilizat pentru prepararea gluconatului de calciu, care este utilizat în tratarea și prevenția hipocalcemiei. În plus, unele antibiotice, cum ar fi tetraciclina, sunt formulate cu gluconați pentru a le mări stabilitatea și a reduce toxicitatea.

Soluția apoasă de acid gluconic conține structura esterului ciclic glucono-δ-lactonă, care chelează ionii metalici și formează complexe foarte stabile. În soluție alcalină, acest agent prezintă puternice activități de chelare față de anioni precum calciul, fierul, aluminiul, cuprul și alte metale grele. De asemenea, acidul gluconic este un agent de sechestrare. Acesta este încorporat în detergenți și săpunuri pentru spălarea vaselor.

Note

Legături externe
 Acid gluconic pe NIST.gov
 ChemSub Online: D-Gluconic acid.

Agenți chelatori
Acizi carboxilici

Acid gluconic


Cephalota es un género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Contiene las siguientes especies:

 Cephalota atrata (Pallas, 1776)
 Cephalota besseri (Dejean, 1826)
 Cephalota chiloleuca (Fischer von Waldheim, 1820)
 Cephalota circumdata (Dejean, 1822)
 Cephalota deserticola (Faldermann, 1836)
 Cephalota deserticoloides (Codina, 1931)
 Cephalota dulcinea Marco, De la Rosa & Baena, 2006
 Cephalota eiselti (Mandl, 1967)
 Cephalota elegans (Fischer von Waldheim, 1823)
 Cephalota galathea (Theime, 1881)
 Cephalota hispanica (Gory, 1833)
 Cephalota jakowlewi (Semenov, 1895)
 Cephalota kutshumi (Putchkov, 1993)
 Cephalota littorea (Forskal, 1775)
 Cephalota luctuosa (Dejean, 1831)
 Cephalota maura (Linnaeus, 1758)
 Cephalota schrenkii (Gebler, 1841)
 Cephalota tibialis (Dejean, 1822)
 Cephalota turcica (Schaum, 1859)
 Cephalota turcosinensis (Mandl, 1938)
 Cephalota vonderdeckeni Gebert, 1992
 Cephalota zarudniana (Tschitscherine, 1903)

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Cicindelina

Cephalota


Martín Orozco Sandoval, né le  à Santa María de los Ángeles, est un homme politique mexicain, membre du Parti Action nationale (PAN). Il est gouverneur de l'État d'Aguascalientes de 2016 à 2022.

Biographie
Après des études à l'Université panaméricaine, Martín Orozco Sandoval exerce la profession de comptable.

Membre du parti de droite Action nationale (PAN) depuis 1998, il est secrétaire au Développement social de la municipalité d'Aguascalientes de 1999 à 2001, puis député au Congrès de l'État d'Aguascalientes de 2001 à 2004. Il est ensuite maire de la ville d'Aguascalientes entre 2005 et 2007.

En 2010, il est candidat au poste de gouverneur d'Aguascalientes mais est battu par José Carlos Lozano de la Torre. Le , il est élu sénateur au Congrès de l'Union et le demeure jusqu'à sa démission le , quand il décide de postuler de nouveau au poste de gouverneur de l'État d'Aguascalientes le  suivant. Élu avec 43,81 % des voix face à la candidate du Parti révolutionnaire institutionnel (PRI), Lorena Martínez Rodríguez, il entre en fonction le  pour un mandat de six ans.

Références

Liens externes
  Fiche de sénateur sur le SIL

Personnalité politique mexicaine
Gouverneur d'Aguascalientes
Naissance en juin 1967

Martín Orozco Sandoval


A Coroa da Rainha Maria (em inglês: Crown of Queen Mary) é uma coroa consorte que foi feita em 1911 para a rainha britânica Maria de Teck. Faz parte das Joias da Coroa do Reino Unido. Foi usado para coroar a rainha Camilla em sua coroação com Carlos III em 6 de maio de 2023.

Origem
Maria comprou a coroa de inspiração Art Déco da Garrard & Co. de seu próprio bolso, esperando que se tornasse uma herança usada pelo consorte da futura rainha. É um tanto incomum para uma coroa britânica, pois possui oito meios-arcos em vez dos mais típicos quatro meios-arcos ou dois arcos.

Tem 25 cm de altura e pesa 590 g. A coroa de prata dourada tem cerca de 2.200 diamantes de corte rosa e brilhante e originalmente continha o diamante Koh-i-Noor de 105,6 quilates (21,12 g), bem como o diamante Cullinan III de 94,4 quilates (18,88 g) e 63,6 -quilate (12,72 g) diamantes Cullinan IV.

Em 1914, esses diamantes foram substituídos por réplicas de cristal, e os arcos da coroa foram destacáveis para que pudessem ser usados como uma coroa aberta. Maria o usou assim depois que seu marido, Jorge V, morreu em 1936. As réplicas de cristal serão substituídas pelos diamantes para a coroação da rainha Camilla em 2023. Em 1937, ano da coroação de Jorge VI, Cullinan V foi adicionado ao coroa. Após a morte da rainha Maria em 1953, a coroa foi exposta na Torre de Londres.

Rainha Camilla
Em fevereiro de 2023, foi anunciado que a Coroa da Rainha Maria seria usada para coroar a Rainha Camilla, durante sua coroação com Carlos III em maio de 2023. As modificações planejadas incluem o reajuste da coroa com os diamantes Cullinan III, IV e V originais como uma homenagem à sogra de Camilla, Isabel II, que usava os diamantes como broches, removendo quatro de seus oito meios-arcos. O polêmico Koh-i-Noor permanecerá na Coroa da Rainha Isabel, a Rainha Mãe, após protestos do governo indiano.

Galeria

Referências

Coroas
Monarcas britânicos
Joias da Coroa Britânica

Coroa de Maria de Teck


Ageleradix, es un género de arañas araneomorfas pertenecientes a la familia Agelenidae. Se encuentra en China.

Especies
Según The World Spider Catalog 12.0:
 Ageleradix cymbiforma (Wang, 1991)
 Ageleradix otiforma (Wang, 1991)
 Ageleradix sichuanensis Xu & Li, 2007
 Ageleradix schwendingeri Zhang, Li & Xu, 2008
 Ageleradix sternseptum Zhang, Li & Xu, 2008
 Ageleradix zhishengi Zhang, Li & Xu, 2008

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Agelenidae

Ageleradix


La Dirección General de Competencia tiene la responsabilidad de velar por la aplicación de las leyes europeas de competencia económica y empresarial — artículos 101-109 del Tratado de Funcionamiento de la Unión Europea (TFUE). Actúa juntamente con las autoridades nacionales para garantizar que las empresas compiten en condiciones justas y equitativas. Además vela por los derechos de los consumidores.

Actúa en los siguientes campos:
 Derecho de la competencia (Artículos 81 y 82 del tratado de la CE)
 Autorizaciones de Fusiones y adquisiciones (regulación Num. 802/2004 de la Comisión Europea y regulación  Num. 139/2004 del Consejo Europeo)
 Liberalización de mercados para permitir libre acceso (Artículos 3 y 86 del tratado de la CE)
 Aprobación de Subvenciones de los gobiernos nacionales (Artículo 87 del tratado de la CE)

Véase también
 Comisario europeo de Competencia

Referencias

Tribunales de defensa de la competencia
Direcciones generales de la Comisión Europea
Autoridades de competencia

Dirección General de Competencia de la Comisión Europea


Earl of Glasgow is a title in the Peerage of Scotland. It was created in 1703 for David Boyle, Lord Boyle.

The first earl was subsequently one of the commissioners who negotiated the Treaty of Union uniting the Kingdom of England and the Kingdom of Scotland into the Kingdom of Great Britain. He had already been created Lord Boyle of Kelburn, Stewartoun, Cumbrae, Finnick, Largs and Dalry in 1699, and was made Lord Boyle of Stewartoun, Cumbraes, Fenwick, Largs and Dalry and Viscount Kelburn at the same time as he was granted the earldom. These titles are also in the Peerage of Scotland.

The fourth Earl was in 1815 created Baron Ross, of Hawkhead in the County of Renfrew, in the Peerage of the United Kingdom, a title which became extinct on the death of the sixth Earl in 1890. The seventh Earl served as Governor of New Zealand from 1892 to 1897 and was created Baron Fairlie, of Fairlie in the County of Ayr, in the Peerage of the United Kingdom, in 1897.

Brigadier Bernard Fergusson, Baron Ballantrae, and journalist Sir James Fergusson, 8th Baronet, were both grandsons of the 7th Earl.

The Earl of Glasgow is the hereditary Clan Chief of Clan Boyle.

The family seat is Kelburn Castle in Ayrshire, Scotland.

Earls of Glasgow (1703)
David Boyle, 1st Earl of Glasgow (1666–1733)
John Boyle, 2nd Earl of Glasgow (1688–1740)
John Boyle, 3rd Earl of Glasgow (1714–1775)
George Boyle, 4th Earl of Glasgow (1766–1843)
John Boyle, Lord Boyle (1789–1818)
James Carr-Boyle, 5th Earl of Glasgow (1792–1869)
George Frederick Boyle, 6th Earl of Glasgow (1825–1890)
David Boyle, 7th Earl of Glasgow (1833–1915) (created Baron Fairlie in 1897)
Patrick James Boyle, 8th Earl of Glasgow (1874–1963)
David William Maurice Boyle, 9th Earl of Glasgow (1910–1984)
Patrick Robin Archibald Boyle, 10th Earl of Glasgow (born 1939)

The heir apparent is the present holder's son, David Michael Douglas Boyle, Viscount Kelburn (born 1978).

Male-line family tree

See also
Clan Boyle

References

Sources

Earldoms in the Peerage of Scotland
1703 establishments in Scotland
Earl
Noble titles created in 1703

Earl of Glasgow


Alan Bleasdale (* 23. März 1946 in Liverpool, England) ist ein britischer Fernseh-Dramatiker. Er ist für das Schreiben von Dramaserien, die auf dem Leben gewöhnlicher Menschen basieren, bekannt.

Leben
Im Jahr 1967 erhielt er eine Lehrbefähigung. Von 1967 bis 1971 arbeitete er an der Modern St Columba 's School in Huyton, dann an der King George V School, von 1971 bis 1974 an der Gilbert and Ellice Islands und an der Halewood Grange Comprehensive School in Halewood von 1974 bis 1975. Von 1975 bis 1986 arbeitete er als Dramaturg am Liverpool Playhouse und dem Contact Theatre in Manchester.

Seine ersten Erfolge hatte er als Autor von Hörspielen für die BBC. Eine Figur aus der Serie wurde so erfolgreich, dass Bleasdale ein Theaterstück und zwei Romane schrieb und im Jahre 1978  Play for Today schrieb. Im selben Jahr schrieb er ein weiteres Stück. Bleasdale schrieb 1985 das Buch zu dem Film No Surrender, einer schwarzen Komödie. Er war verantwortlich für weitere preisgekrönte Fernsehspiele, darunter The Monokel Mutineer (1986, BBC One), GBH (1991, Channel 4) und Jake 's Progress (Channel 4, 1995).

1997 schrieb er für Channel 4 eine moderne Version des Krimiklassikers Melissa von Francis Durbridge. In seiner fünfteiligen Interpretation des Stoffs erzählt er in den ersten drei Episoden die Vorgeschichte der Titelheldin.

Nach elf Jahren ohne Auftritt im Fernsehen kehrte er im Januar 2011 auf BBC 2 mit einem zweiteiligen Fernsehfilm Laconia über den Zweiten Weltkrieg.

Er ist seit 1967 mit Julie Moses verheiratet und hat mit ihr zwei Söhne und eine Tochter.

Weblinks

 Biographie auf screenonline.org.uk
 Biographie auf museum.tv

Einzelnachweise

Dramaturg
Drehbuchautor
Engländer
Brite
Geboren 1946
Mann

Alan Bleasdale


Die Liste der Orte in der kreisfreien Stadt Worms listet den Hauptort und die amtlichen Gemeindeteile (Ortsbezirke, Wohnplätze und sonstige Gemeindeteile) in der kreisfreien Stadt Worms auf.

Liste der Orte

Fußnoten

!
Worms
Ortsteile Worms


Jean-Louis Pauline (né le  à Marange-Silvange en Moselle) est un footballeur français, qui évoluait au poste de milieu de terrain.

Biographie

Il joue en faveur de l'US Tavaux Damparis, du RC Franc-Comtois, du Limoges FC et du Chaumont FC.

Il dispute un total de 199 matchs en Division 2, inscrivant six buts. Le 17 septembre 1977, il se met en évidence en étant l'auteur d'un doublé lors de la réception du Sports réunis Haguenau, permettant au RC Franc-Comtois de l'emporter 3-0.

A l'issue de sa carrière professionnelle de milieu de terrain en deuxième division, il exerce les fonctions de cadre technique départemental en Haute-Vienne pour la Fédération française de football.

Notes et références

Naissance en Moselle
Naissance en novembre 1952
Footballeur français
Joueur du Racing Besançon
Joueur du Limoges Football Club

Jean-Louis Pauline


Sportgemeinschaften  in der DDR (kurz: SG) entstanden bereits im Jahr 1945 mit der Zerschlagung und Enteignung bürgerlicher Vereine in der SBZ. Mit den in der Folgezeit vollzogenen Umstrukturierungen, der Reorganisation des Betriebssportes auf Produktionsgrundlage, verschwanden die Sportgemeinschaften fast vollständig aus dem DDR-Sportbereich. Nahezu alle losen Gemeinschaften wurden ab 1949 innerhalb der jeweiligen Sportvereinigung und des zuständigen Trägerbetriebes zur Betriebssportgemeinschaft umstrukturiert.

Im Fußball existierten lose Sportgemeinschaften in geringer Anzahl bis 1990 analog weiter, spielten auf sportlicher Ebene hinter den Betriebssportgemeinschaften sowie Sport- und Fußballclubs jedoch keinerlei Rolle und agierten ohne finanzielle Unterstützung diverser Betriebe entsprechend chancenlos in unteren Ligen. Im Fußballbereich traten mit der SG Sosa, Concordia Wilhelmsruh, der SG Hohenschönhausen oder der SG Grünau zwischenzeitlich diverse Sportgemeinschaften in Erscheinung, welche zum Teil sogar Bezirksmeisterschaften einfuhren und kurzzeitig in die zweitklassige DDR-Liga bzw. drittklassige II. DDR-Liga aufstiegen.

Bis in die achtziger Jahre wurde der Großteil übriggebliebener Sportgemeinschaften ebenfalls zu Betriebssportgemeinschaften umgewandelt.

Die Sportgemeinschaften Dynamo trugen zwar ebenfalls die Bezeichnung Sportgemeinschaft, gehörten aber der Sportvereinigung Dynamo an und waren damit keine losen Gemeinschaften.

Sportgemeinschaften mit gewonnenen Bezirksmeisterschaften (Fußball)

Literatur
 Arnd Krüger (1975): Sport und Politik. Vom Turnvater Jahn zum Staatsamateur. Hannover: Fackelträger, ISBN 3-7716-2087-2.
 Hanns Leske: Enzyklopädie des DDR-Fußballs. Verlag Die Werkstatt, Göttingen 2007, ISBN 978-3-89533-556-3.

Fußball (DDR)

Sportgemeinschaft (DDR)


El Patronato de la Alhambra y Generalife es la agencia administrativa encargada de la gestión de los monumentos de la Alhambra y el Generalife de Granada, en la comunidad autónoma de Andalucía, España. Tiene personalidad jurídica propia y está adscrito a la Consejería de Turismo, Cultura y Deporte de la Junta de Andalucía. Dentro de sus competencias están la conservación, difusión y custodia del conjunto monumental, la gestión del acceso de visitantes, la elaboración de proyectos y estudios de investigación y la formación de personal artesano en especialidades relacionadas con el mantenimiento.

Pleno del Patronato de la Alhambra y Generalife

El Pleno es el máximo órgano representativo y rector del Patronato de la Alhambra y Generalife.

Referencias

 Carta de Servicios del Patronato de la Alhambra y Generalife
 Página oficial del Patronato de la Alhambra y Generalife

Alhambra
Junta de Andalucía
Instituciones y organismos con sede en Granada

Patronato de la Alhambra y el Generalife


Las elecciones estatales de San Luis Potosí de 2012 tuvieron lugar el domingo 1 de julio de 2012, simultáneamente con las elecciones federales, en ellas se renovaron los siguientes cargos de elección popular de San Luis Potosí:

 58 Ayuntamientos: compuestos por un Presidente Municipal y regidores, electos para un periodo de tres años no reelegibles de manera inmediata.
 27 diputados al Congreso del Estado: 15 electos de manera directa por cada uno de los distritos electorales y 12 por un sistema de listas bajo el principio de representación proporcional.

Resultados electorales

Resultados federales: presidente

Ayuntamiento de San Luis Potosí

Ayuntamiento de Soledad de Graciano Sánchez

Ayuntamiento de Cerro de San Pedro
 María Rosaura Loredo Tenorio

Ayuntamiento de Aquismon

Ayuntamiento de Ahualulco

Ayuntamiento de Matehuala
 Édgar Morales Pérez†

Ayuntamiento de Mexquitic de Carmona
 Ramón Ramírez Reyna

Ayuntamiento de Villa de Reyes

Ayuntamiento de Río Verde
 Alejandro García Martínez

Ayuntamiento de Real de Catorce
 Héctor Moreno Arriaga

Ayuntamiento de Ciudad Valles
 Juan José Ortíz Azuara

Ayuntamiento de Cedral
 Francisco Ezequiel Juárez Rivera

Ayuntamiento de Huehuetlán

Ayuntamiento de El Naranjo
 Artemio Álvarez de León

Ayuntamiento de Tamazunchale

Ayuntamiento de Axtla de Terrazas
 Bonifacio Argüelles García

Ayuntamiento de Xilitla
 Gerardo Edén Aguilar Sánchez

Ayuntamiento de Matlapa
 César Torres Mendoza

Véase también
 Elecciones estatales de México
 Elecciones federales en México de 2012
 San Luis Potosí

Enlaces externos
 Consejo Estatal Electoral de San Luis Potosí

San Luis Potosí
Elecciones de San Luis Potosí

Elecciones estatales de San Luis Potosí de 2012


VM i badminton 1999 var det 11. VM i badminton afholdt af International Badminton Federation. Mesterskabet blev afviklet i Brøndby Hallen i Brøndbyvester ved København i perioden 16. - 23. maj 1999. Danmark var VM-værtsland for tredje gang, og det var også tredje gang, at Brøndby Hallen lagde gulv til VM-stævnet.

Medaljevindere

Medaljetabel

Resultater

Herresingle

Verdensmesterskabet i herresingle blev vundet af Sun Jun fra Kina, som i finalen besejrede taiwaneseren Fung Permadi med 15-6, 15-13, og dermed fik kineseren suppleret sin sølvmedalje fra de foregående VM ud med en tilsvarende af guld, mens det var føste gang nogensinde, at en spiller fra Taiwan vandt en VM-medalje i badminton. De to bronzemedaljer blev vundet af værtslandets Peter Gade, der dermed vandt VM-medalje for første gang, og Poul-Erik Høyer, som opnåede VM-bronze for tredje gang i træk.

Samtlige fem danske deltagere i herresingle formåede at spille sig frem til kvartfinalerne, og det var første gang nogensinde, at VM-kvartfinalerne i herresingle havde deltagelse af fem spillere fra samme land. Den tidligere rekord lød på fire spillere fra samme land i kvartfinalerne, hvilket Indonesien præsterede ved VM-turneringerne i 1980, 1989 og 1995, og det samme havde Kina og Danmark opnået i henholdsvis 1987 og 1997.

Turneringen havde deltagelse af 149 spillere, hvoraf 56 var direkte kvalificeret til hovedturneringen. De resterende 93 deltagere spillede i kvalifikationsturneringen om de sidste otte ledige pladser i hovedturneringen.

Hovedturnering

Damesingle

Damesinglemesterskabet blev vundet af Camilla Martin fra Danmark, som i finalen besejrede Dai Yun fra Kina med 11-6, 6-11, 11-10. Dermed vandt Camilla Martin sin eneste VM-medalje i karrieren, og det var første gang siden 1977, at verdensmesterskabet i damesingle blev vundet af en dansker. Bronzemedaljerne gik til de to tabende semifinalister: Mette Sørensen og Gong Ruina.

Turneringen havde deltagelse af 135 spillere. Heraf var 56 spillere direkte kvalificeret til hovedturneringen, mens de resterende 79 deltagere spillede i kvalifikationsturneringen om de sidste otte ledige pladser i hovedturneringen.

Hovedturnering

Herredouble

Damedouble

Mixed double

Se også
 Sudirman Cup 1999

Kilder
 Tournament Software - World Championships 1999 (I)
 World Badminton - 1999 World Championships
 Politiken, 19. - 20. maj 1999.
 Ekstra Bladet, 19. - 21. maj 1999.

Noter

Sport i 1999
1999

VM i badminton 1999


جسر وادي الكوف في الجبل الأخضر، ليبيا، يقع غرب مدينة البيضاء بحوالي 19 كم ويربط بين مدينتي البيضاء والمرج. يعتبر أكبر جسر كبلي خرساني في البلاد ويبلغ ارتفاع عموديه 160 مترا تقريبا فوق سطح الوادي ومعلم من معالم الجبل الأخضر.

هو أيضاً ثاني أعلى جسر في أفريقيا بعد جسر بلوكرانس في جنوب أفريقيا.
قام بتصميم الجسر المهندس والمعماري الإيطالي ريكاردو موراندي. يبلغ الطول الإجمالي للجسر المعلق الخالي من الدعائم نحو 447 مترا فيما يبلغ طوله الرئيسي 282 مترا وهو باتجاهين وعرضه 2 × 97 متر، وعند الانتهاء منه حوى هذا الجسر أطول كابل شد خرساني في العالم.

كانت الشركة التي فازت بعطاء إنشائه هي شركة «كونسترتسيوني ستراداليتا تشيفيلي» المساهمة أو سي. إس. سي. وذلك بمبلغ بلغ 1,600,000 جنيه ليبي (نحو 5,300,000 دولار). واستمر العمل في إنشائه بين عامي 1965 و 1971.

وقامت بمد الطريق الخاصة به شركة مايا أوفرسيز السويسرية "Maya Overseas"

قبل هذا الجسر تواجد قرب موقع الجسر الحالي جسر آخر قديم أُنشئ في أوائل القرن العشرين عرف باسم «جسر وادي الجريب» ولا يزال موجودا حتى اليوم لكنه غير مستعمل.

انظر أيضًا
 متنزه الكوف الوطني

مراجع

وصلات خارجية
جسر وادي الكوف في موقع أعلى جسور العالم

النقل في ليبيا
البيضاء
جسور اكتملت في 1972
جسور في ليبيا
وادي الكوف
مبان ومنشآت في البيضاء

جسر وادي الكوف


Yayladere, Bingöl iline bağlı bir ilçedir.

Tarihçe

Yayladere; MÖ 2100 yıllarında Komukların ve Hurrilerin daha sonra Hititlerin, Urartuların, Perslerin, Romalıların yönetimlerinde kalmıştır. 1071 Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra Selçuklu Hanedanının, 1080-1201 yılları arasında Saltuk oğullarının, 1473 tarihine kadar Uzun Hasan'ın hakimiyeti altında kalan ilçe toprakları, 1514 Çaldıran Muharebesi'nden sonra Osmanlı İmparatorluğu topraklarına katılmıştır.

Holhol olan eski adı 1959 yılında Yayladere olarak değiştirilmiştir. Adaklı ilçesi ile birlikte 1987 yılında aynı kanunla ilçe statüsüne kavuşturulmuştur. İlçenin yüzölçümü 419 km² dir. Bu da il yüzölçümünün %5.16'sıdır. İl merkezinden uzaklığı 110 km'dir. Deniz seviyesinden yüksekliği ise 1550 metredir.

İlçe merkezi dışında belediye bulunmamaktadır. İlçenin 20 köyü, 80 mezrası bulunmaktadır. Belediye sınırları içindeki mahalle muhtarlığı sayısı ise 6'dır. 1997 Genel Nüfus Tespitine göre, ilçenin toplam nüfusu 3 274'tür. Bu nüfusun yüzde 88.52'si ilçe merkezinde, yüzde 11.48'i de kırsal kesimde yaşamaktadır. Km² başına 8 kişi düşmektedir.

Coğrafya
Sülbüs Dağı, ilçenin Kuzeybatısında bulunan rakımı 2884 m olan bir dağdır. Dağın güneybatı tarafında ilk zirvesi bulunmakta asıl zirve batıda bulunmaktadır. Güneybatı yamaçlarının alt kısımları ağaçlarla kaplıdır. Genel olarak çıplak bir dağdır. Dağın güneyinde bulunan küçük tepenin ismi Sülbüs Tepedir. Dağın zirvesinde bir kale direği bulunmaktadır. Temmuz aylarında bu bölgede Sülbüs Festivali düzenlenmektedir.

Taru Dağı, ilçenin batısında bulunan rakımı 2478 m olan kayalık bir dağdır.

Nüfus

İlçe; 20 köy ve 6 mahalleden oluşmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Yayladere Kaymakamlığı

Yayladere


Bandeira es una estación ferroviaria situada en el municipio español de Silleda en la provincia de Pontevedra, comunidad autónoma de Galicia. La estación no cuenta con servicio de viajeros.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 342,762 de la línea férrea de ancho ibérico que une Zamora con La Coruña a 260 metros de altitud, entre las estaciones de Puente Taboada y Vedra-Ribadulla. El tramo es de vía única y está sin electrificar.

Historia

La estación fue inaugurada el 8 de septiembre de 1958 con la puesta en marcha del tramo Carballino — Santiago de Compostela de la línea férrea que pretendía unir Zamora con La Coruña. Su explotación inicial quedó a cargo de RENFE cuyo nacimiento se había producido en 1941.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
El edificio de viajeros, construido en piedra, está formado por un cuerpo central de dos pisos al se anexan dos bloques laterales un altura prácticamente similar. Una galería de tres arcos adorna el segundo piso de la fachada principal. Cuenta con dos andenes laterales al que acceden dos vías. Los cambios de andén se realizan a nivel.

Referencias

Enlaces externos

 Media Distancia Galicia en la web de Renfe.

Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1958
Estaciones de ferrocarril de Galicia inauguradas en el siglo XX
Bandeira
Bandeira
Bandeira

Estación de Bandeira


Grigore Gheorghe Cantacuzino (n. 1872 - d. 1930) a fost un politician conservator român, fiul lui Gheorghe Grigore Cantacuzino și fratele lui Mihail G. Cantacuzino. A fost căsătorit cu Alexandrina Pallady, căsătorie din care au rezultat trei băieți. Căsnicia a durat până în anul 1930, atunci când a survenit moartea lui Grigore Cantacuzino, Alexandrina menținându-și statutul de văduvă până la sfârșitul vieții.

A fost ministru și primar al Bucureștiului în perioada martie - decembrie 1913.

Note

Nașteri în 1872
Decese în 1930
Familia Cantacuzino
Primari ai Bucureștiului
Membri ai Partidului Conservator (antebelic)

Grigore Gheorghe Cantacuzino


John Eugen Staehelin-Iselin (* 3. Juni 1891 in Basel; † 16. Mai 1969 ebenda; heimatberechtigt in Basel) war ein Schweizer Psychiater.

Leben und Werk
Der Sohn des Seidenfabrikanten Benedict Staehelin studierte Medizin mit Schwerpunkt Psychiatrie an den Universitäten Basel und München. Er promovierte 1918 bei Gustav Wolff und arbeitete anschliessend als Assistent im Burghölzli. Im Sommersemester 1926 wurde er an der Universität Zürich habilitiert und 1927 zum ersten Oberarzt und Leiter der Psychiatrischen Universitätspoliklinik berufen. Ab dem Sommersemester 1929 war er ordentlicher Professor für Psychiatrie an der Universität Basel und Direktor der kantonalen Heil- und Pflegeanstalt Friedmatt. 1935/36 war Staehelin Dekan der Medizinischen Fakultät und 1948 Rektor der Universität Basel. Im Wintersemester 1959 wurde er emeritiert.

Staehelin war einer der ersten Forscher der sich mit den Wirkungen und Nebenwirkungen von Chlorpromazin (erstes Neuroleptikum) beschäftigte.

John Staehelin heiratete 1921 Sophie Elisabeth, geborene Iselin (1897–1988). Zusammen hatten sie mehrere Kinder, darunter der Jurist und Generalsekretär der Swissair Bernhard Staehelin (1923–2010) und der Historiker und Staatsarchivar Andreas Staehelin (1926–2002).

Staehelin fand seine letzte Ruhestätte auf dem Wolfgottesacker in Basel.

Schriften (Auswahl)
 Die Bedeutung der somatischen Erscheinungen für die Aetiologie und Prognose des Delirium alcoholicum. Dissertation, Universität Basel, 1918.
 Untersuchungen an 70 Exhibitionisten. In: Zeitschrift für die gesamte Neurologie und Psychiatrie. Bd. 102 (1926), S. 464–547, doi:10.1007/BF02962293 (= Habilitationsschrift, Universität Zürich, 1926).
 Die Erfahrungen mit der verkürzten Arbeitszeit beim Pflegepersonal der Heil- und Pflegeanstalt Friedmatt Basel (= Personal- und Anstaltsfragen – Beiträge zur Kranken- und Irrenpflege. Heft 4). H. Huber, Bern/Berlin 1930.
 Kantonale Heil- und Pflegeanstalt Friedmatt Basel. Eckhardt und Pesch, Zürich 1933.
 Die Psychopathen. In: Stavros Zurukzoglu (Hrsg.): Verhütung erbkranken Nachwuchses. Eine kritische Betrachtung und Würdigung. Schwabe, Basel 1938, S. 155–170.
 Gegenwartskrise und Psychiatrie: Rektoratsrede gehalten am 26. November 1948. Helbing und Lichtenhahn, Basel 1948.

Literatur
 Edgar Bonjour: Die Universität Basel von den Anfängen bis zur Gegenwart 1460-1960. Basel 1960.
 Eduard Thurneysen: Zur Erinnerung an Prof. Dr. med. John E. Staehelin-Iselin. Basel 1969.

Weblinks
 Kurzbiographie mit Bild

Einzelnachweise

Psychiater
Mediziner (20. Jahrhundert)
Rektor (Universität Basel)
Schweizer
Geboren 1891
Gestorben 1969
Mann

John E. Staehelin


راي كونيف  (6 نوفمبر 1916 في ماساتشوستس - 12 أكتوبر 2002 في كاليفورنيا) كان ملحن ومنظم وقائد أوركسترا وعازف ترومبون أمريكي.

حياته
كونيف هو من عائلة موسيقية، بدأ مهنته الموسيقية في الثلاثينات من القرن الماضي كمنظم وعازف ترومبون مع فرق جاز كبرى.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من أتلبورو
أشخاص من إسكونديدو (كاليفورنيا)
أفراد الجيش الأمريكي في الحرب العالمية الثانية
حائزون على جائزة غرامي
عازفو ترومبون أمريكيون
عازفو ترومبون ذكور
عازفو ترومبون في القرن 20
عسكريون أمريكيون في الحرب العالمية الثانية
فنانو تسجيلات كولومبيا
مدفونون في مقبرة حديقة قرية ويستوود ميموريال
ملحنون أمريكيون
ملحنون أمريكيون في القرن 20
مواليد 1916
مواليد في ماساتشوستس
موزعون موسيقيون أمريكيون
موسيقيو جاز ذكور
موسيقيو جاز ذكور أمريكيون
موسيقيون ذكور أمريكيون في القرن 20
وفيات 2002
وفيات بسبب السقوط
وفيات بسبب حوادث السقوط
وفيات عرضية في كاليفورنيا
وفيات في إسكونديدو (كاليفورنيا)

راي كونيف


ආතර් කොනන් ඩොයිල් උපත ලැබුවේ 1859 මැයි මස 22 දින ස්කොට්ලන්තයේ එඩින්බර්ග් හිදීය. හොඩර් ප්ලේස්, ස්ටෝනිහර්ස්ට් හා ස්ටෝනිහර්ස්ට් විද්‍යාලවල මූලික අධ්‍යාපනය හැදෑරූ ඔහු 1876 සිට 1881 දක්වා එඩින්බර්ග් විශ්වවිද්‍යාලයේ වෛද්‍ය විද්‍යාව ඉගෙන ගත්තේය. ඔහුගේ පළමු ප්‍රකාශිත කතාව පලවන්නේ චේම්බර්ස් එඩින්බර්ග් සඟරාවේ ඔහුට අවුරුදු 20 ලබන්නට පෙරය. 1885 දී ඔහු තම ආචාර්ය උපාධිය ටබිස් ඩොසාලිස් විෂය සම්බන්ධයෙන් ලබාගත්තේය.

පසුව එඩින්බර්ග් වලට පැමිණි ඔහු සවුන්සිහි තම වෛද්‍යය සායනය ආරම්භ කළේය. එය කරන අතරතුර අ ස්ටඩි ඉන් ස්කාලට්" නම් කථාවෙන් තම කථා වීරයා වන ෂර්ලොක් හෝම්ස්ව හඳුන්වා දුන් අතර එය "බීටන්ස් ක්‍රිස්මස් ඇනුවල්" ග්‍රන්ථයේ 1887 දී එළි දැක්වීය.

1885 දී ඔහු ලුසී හෝකින්ස්ව විවාහ කර ගත්තේය. 1906 දී ඇය ක්ෂය රෝගයෙන් මිය ගියාය. අනතුරුව කොනන් 1907 දී ජීන් ලෙකී හා විවාහ වුවේය.

1890 දී ඩොයිල් වියෙනා හිදී අක්ෂි විද්‍යාව පිළිබඳ හැදෑරූවේය. අනතුරුව 1891 දී ලන්ඩන් නගරයේ පදිංචියට පැමිණි ඔහු අක්ෂි වෛද්‍යවරයකු ලෙස සායනයක් ඇරඹීය. තම වෛද්‍යය වෘත්තියට වැඩි කාලයක් දීමේ චේතනාවෙන් ඔහු 1893 දී තම කථා වීරවරයා වන ෂර්ලොක් හෝම්ස් චරිතය ද, "ද ෆයිනල් ප්‍රොබ්ලම්" කථාවේදී දිය ඇල්ලක ගිල්ලවා මරණයට පත්කරන ලදී. මෙයට මහජනයාගෙන් දැඩි උද්ඝෝෂණය එල්ල වුහ. ඒ නිසා හෝම්ස් කලින් කථාවේ මිය ගියා ලෙස රඟපෑ ඇති බව සඳහන් කරමින් ද ඇඩ්වෙන්චර්ස් ඔෆ් ද එම්ට් හවුස්" නම් කථාව මඟින් නැවතත් එම චරිතයට පණ පොවන ලදී. හෝම්ස් චරිතය කෙටි කථා 56 ක හා නවකථා 4 ක පෙන්නුම් කරයි. දකුණු අප්‍රිකාවේ පැවති බොඅර් යුද්ධය දී එක්සත් රාජධානියේ ක්‍රියා කලාපය නිවැරදි බව දක්වමින් ද වෝර් ඉන් සවුත් ඇෆ්‍රකා, ඉට්ස් කෝස් ඇන්ඩ් කොන්ඩක්ට්" නම් පොත රචනා කිරීමද ඔහුගේ ග්‍රන්ථ රචනයේ විශේෂ සිදුවීමකි.

ඔහුගේ පොත වන ද කමින්ග් ඔෆ් ද ෆෙයාරීස්" (1921), ඔහුගේ කොටින්ග්ලේ ෆෙයාර්ස්" නම් ඡායාරූප පිළිබඳ තිබු විශ්වාසය නිරූපණය කරයි.

1925 දී සෝවියට් සංගමය මඟින් ඔහුගේ ද ඇඩ්වෙන්චර්ස් ෂර්ලොක් හෝම්ස්" නම් කෙටි කථා එකතුව ගුප්ත විද්‍යා ගණයට වර්ග කර තහනම් කරන ලදී.

සැමුවෙල් රොස්බර්ග්ගේ ''නේකච් ඉස් ද බෙස්ට් ඩිස්ගයිස්" නම් 1974 දී එළිදැක්වූ පොතේ‍කොනන් ඩොයිල් ගේ ලිවීමේ කුසලතාවය හා ඉඟි හා සැඟවුණු රහස් ඔස්සේ අභිරහස් සෙවීමේ ඔහුගේ මානසිකත්වය විස්තර කර තිබේ.

ආතර් කොනන් ඩොයිල්


Fosa (lat. Cryptoprocta ferox) je vrsta zvijeri, endemična za Madagaskar.

Ugroženost
Ova vrsta se smatra ranjivom u pogledu ugroženosti.

Rasprostranjenost
Areal vrste je ograničen na otok Madagaskar.

Stanište
Stanište vrste su šume. Vrsta je rasprostranjena od morske razine do 2600 metara nadmorske visine.

Izvori

Vanjske poveznice

 IUCN - crvena lista ugroženih vrsta, detaljniji podaci o vrsti

Mačkolike životinje

Fosa


Maria Lucélia dos Santos () este o actriță braziliană.

A fost renumită la nivel internațional pentru performanța sa în telenovela Escrava Isaura. Cu romanul, a călătorit în mai multe țări, cum ar fi Rusia, Polonia și China. În 1985 a câștigat premiul "Golden Eagle", oferit pentru prima dată unui popor chinez prin vot direct. Escrava Isaura este cel mai numit și prezentat produs în genul telenovelă din lume, potrivit unui sondaj al programului american Good Morning America.

Cu renume internațional cucerit de romanul Escrava Isaura, a vizitat, ca oaspete, mai multe țări și chiar a integrat o delegație de președinți ai Republicii. Cu Fernando Henrique Cardoso s-a aflat în China, unde a fost primită cu căldură de către prim-ministrul Deng Xiaoping.

Unul dintre cei mai arzători fani ai lui a fost Fidel Castro. În colecția de videoclipuri ale liderului cubanez, o proeminentă casetă VHS a filmului Luz del Fuego s-a remarcat.

Biografie
Lucélia este fiica lui Maurílio Simões dos Santos și Maria Moura dos Santos.

Viața personală
Ea a fost căsătorită cu maestrul John Neschling, cu care are un fiu, Pedro Neschling, care este și actor.

Filmografie

Televiziune
1976: Escrava Isaura - Isaura dos Anjos / Elvira
1977: Locomotivas - Fernanda Cabral
1978: Dancin' Days - Loreta
1978: Ciranda Cirandinha - Tatiana
1979: Feijão Maravilha - Eliana
1979: Malu Mulher - Josineide (episod: "Ainda Não é Hora")
1979: Plantão de Polícia - Marcela (episod: "Despedida de Solteiro")
1980: Água Viva - Janete
1981: Ciranda de Pedra -  Virgínia Prado
1983: Guerra dos Sexos - Carolina
1984: Meu Destino é Pecar - Helena Castro Avelar
1984: Vereda Tropical - Silvana Rocha
1986: Sinhá Moça - Sinhá Moça (Maria das Graças Ferreira)
1987: Carmem - Carmem
1990: Brasileiras e Brasileiros - Paula
1995: Sânge din sângele meu - Júlia Camargo
1996: Dona Anja - Dona Anja
2001: Malhação - Jackeline Lemos
2006: Cidadão Brasileiro - Fausta Gama
2007: Donas de Casa Desesperadas - Suzana Mayer
2008: Casos e Acasos - Lucila
2011: Aline - Débora
2018: Salve-se Quem Puder - Edmilda

Filme
1976: Um Brasileiro Chamado Rosaflor
1976: O Ibraim do Subúrbio
1976: Já Não Se Faz Amor Como Antigamente
1977: Paranóia as Lúcia Riccelli
1981: Bonitinha, mas Ordinária ou Otto Lara Resende - Maria Cecília Werneck
1981: Engraçadinha - Engraçadinha
1981: Álbum de Família - Glória
1982: Luz del Fuego - Luz del Fuego
1982: O Sonho Não Acabou - Lucinha
1985: Fonte da Saudade - Bárbara/Guida/Alba
1986: Baixo Gávea - Clara
1986: As Sete Vampiras - Elisa Machado
1989: Kuarup - Lídia
1993: Vagas Para Moças de Fino Trato - Lúcia
2001: Três Histórias da Bahia
2003: O Ovo
2009: Destino - Luíza
2010: Lula, o filho do Brasil - lärare av Lula
2014: Casa Grande - însăși

Note

Legături externe

Nașteri în 1957
Nașteri pe 20 mai
Actori brazilieni
Brazilieni în viață
Femei din Brazilia

Lucélia Santos


الشمبانزي الشائع أو البَعَامَة الشائعة أو الأوْرَان   هو نوع من الشمبانزي ينتمي إلى  البشرانيات، اٍسم تروغلوديت من اليونانية بمعنى ساكن الكهوف، وسماها يوهان فريدريش بلومنباخ في كتابه كتيب التاريخ الطبيعي المنشور عام 1779م.

مراجع

أصنوفات سماها جوان فريدريك بلومنباخ
أنواع تستعمل الأدوات
أنواع مهددة بالانقراض حسب القائمة الحمراء للاتحاد العالمي للحفاظ على الطبيعة ومواردها
ثدييات وصفت في 1775
حيوانات إفريقيا الضخمة
حيوانات جنوب الصحراء الكبرى
رئيسيات إفريقيا
رئيسيات
شمبانزيات
كائنات باقية ظهرت لأول مرة خلال العصر الحديث القريب

شمبانزي شائع


Galce, Kelt dillerinin Britonik koluna ait bir dildir. Çoğunlukla Galler'de konuşulur, İngiltere'de de az bir konuşura sahiptir. Tarihsel bağlamda İngilizcede bu dil Kambrian, Kambrik gibi isimlerle bilinir.

2011 Birleşik Krallık nüfus sayımlarına göre %27'si (837 bin) Galler'in dışında ve %73'ü (2,2 milyon) ise Galce bilmeyen 3.100.000 Galler vatandaşı bulunmaktadır. Üç yaş ve üstü Galler vatandaşlarının %19'unun (562 bin) Galce konuşabildiği, %77'sinin ise Galceyi hem konuşup hem okuyup hem de yazabildiği aktarılmaktadır.

Galce, Galler Dil Komisyonu'nun girişimleriyle Galler'de resmî dil olarak kabul edilmiştir.

Galce () veya (), Galce halkına özgü Kelt dil ailesinin bir Brittonik dilidir. Galce Galler'de, İngiltere'de ve Arjantin'deki Chubut eyaletindeki Y Wladfa'da yerel olarak konuşulmaktadır. Galce, tarihsel olarak İngilizcede "British", "Cambrian", "Cambric" ve "Cymric" olarak da bilinir.

2011'deki son nüfus sayımına göre, üç yaş ve üzerindeki Galler nüfusunun 562.016'sı (%19,0) Galce konuşabiliyordu. Aralık 2020'de, Galler nüfusunun üç veya daha fazla yaşındaki %29,1'inin (883.600) Galce konuşabildiği, nüfusun %16,3'ünün (496.300) günlük Galce konuştuğunu bildirdiği rapor edilmiştir.

Welsh Language Measure 2011, Galler'de Galceye resmi statü verdi, bu da onu Birleşik Krallık'ın herhangi bir yerinde yasal olarak resmi olan tek dil haline getirdi ve İngilizce fiili resmi oldu. Hem Galce hem de İngilizce, Senedd'in yasal resmi dilleridir. Galler hükûmeti, 2050 yılına kadar Galce konuşan bir milyona sahip olmayı planlıyor. 1980'den beri, Galce eğitim veren okullara giden çocukların sayısında bir artış ve iki dilli ve iki dilli Gal okullarına gidenlerin sayısında azalma oldu.

Tarihçe

Gal dili İngilizlerin dilinden gelişmiştir. Galli'nin ortaya çıkışı anlık ve açıkça tanımlanabilen bir şey değildi. Bunun yerine, kayma uzun bir süre boyunca meydana geldi, bazı tarihçiler bunun 9. yüzyıla kadar geç olduğunu iddia ettiler, dilbilimci Kenneth H. Jackson tarafından önerilen bir dönüm noktası olan Dyrham Savaşı, askeri bir savaş Batı Saksonlar ve Britanyalılar arasında MS 577'de Güney Batı Britanya'yı Galler ile doğrudan kara temasından ayırdı.

Galler tarihinde sınırları belirsiz dört dönem tanımlanmıştır: İlkel Galce, Eski Galce, Orta Galce ve Modern Galce. Dilin ortaya çıkışından hemen sonraki dönem bazen İlkel Galce olarak adlandırılır, ve ardından Eski Galce dönemi gelir – genellikle 9. yüzyılın başından 12. yüzyıla kadar uzandığı düşünülür. Orta Galler döneminin, Modern Gal döneminin başladığı 14. yüzyıla kadar sürdüğü ve bunun da Erken ve Geç Modern Galce'ye ayrıldığı kabul edilir.

Galce kelimesi, Eski İngilizce  aracılığıyla, Romalılar tarafından Volcae olarak bilinen Kelt halkının adından türetilen ve Kelt dillerini konuşanlara atıfta bulunan Proto-Germen * Walhaz kelimesinin soyundan gelmektedir. ve daha sonra ayrım gözetmeksizin Batı Roma İmparatorluğu halkına. Eski İngilizce'de bu terim, özellikle Britanyalılara ya da bazı bağlamlarda kölelere atıfta bulunarak anlamsal daralmadan geçti. 'ın çoğul hali, kendi bölgeleri olan Galler adına evrildi. Kıta Avrupası'nda Romanca konuşan çeşitli insanlar için modern isimler (örneğin Valonlar, Valaisanlar, Ulahlar/Wallachians ve Włosi, İtalyanların Lehçe adı) benzer bir etimolojiye sahiptir. Dil için kullanılan Galce terim Cymraeg, "vatandaşlar" veya "hemşehriler" anlamına gelen Brythonic kelimesi combrogi'den gelmektedir.

Galce'nin ortaya çıkışı

Galce, eski Kelt Britonları tarafından konuşulan Kelt dili olan Common Brittonic'ten evrimleşmiştir. Insular Kelt olarak sınıflandırılan İngiliz dili, büyük olasılıkla Bronz Çağı veya Demir Çağı sırasında Britanya'ya geldi ve muhtemelen Firth of Forth'un güneyindeki adanın her yerinde konuşuldu. Erken Orta Çağ boyunca İngiliz dili, artan lehçe farklılaşması nedeniyle parçalanmaya başladı, böylece Galce ve diğer Brittonic dillerine dönüştü. Galcenin ne zaman belirginleştiği belli değil.

Dilbilimci Kenneth H. Jackson, hece yapısı ve ses düzenindeki evrimin MS 550 civarında tamamlandığını öne sürdü ve o zamandan MS 800'e kadar olan dönemi "İlkel Galce" olarak nitelendirdi. Bu İlkel Galce, hem Galler'de hem de Hen Ogledd'de ("Eski Kuzey") - şu anda kuzey İngiltere ve güney İskoçya'nın Brittonic konuşulan bölgeleri - konuşulmuş olabilir ve bu nedenle Galce'nin yanı sıra Cumbric'in de atası olabilir. Ancak Jackson, o zamana kadar iki çeşidin zaten farklı olduğuna inanıyordu. Cynfeirdd veya "Erken Şairler"e atfedilen en eski Gal şiirinin, genellikle İlkel Gal dönemine ait olduğu kabul edilir. Bununla birlikte, bu şiirin çoğunun sözde Hen Ogledd'de bestelendiği ve orijinal olarak bestelendiği materyalin ve dilin tarihlendirilmesi hakkında daha fazla soru sorulmasına neden oldu. Bu takdir yetkisi, Cumbric'in Hen Ogledd'de kullanılan dil olduğuna yaygın olarak inanılmasından kaynaklanmaktadır. Tywyn'deki 8. yüzyıldan kalma bir yazıt, dilin isimlerin çekimlerinde zaten çekimler bıraktığını gösteriyor.

Orta Galce

Kaynakça

Doğal diller
Kelt dilleri
İrlanda'daki diller
Birleşik Krallık'taki diller
Galler

Galce


Boris Rabinowitsch (født 16. august 1925, død 13. august 2015 i Valby) var en dansk jazzkritiker.

Baggrund
Rabinowitsch blev født ind i en jødisk familie i Hamborg og havde tre søskende. Hans forældre var flygtet til Tyskland fra Rusland efter revolutionen i 1917. I 1939 flygtede familien atter: Moderen og børnene tog til Danmark, mens Boris Rabinowitsch' far søgte mod Frankrig. Familien boede på Frederiksberg, og herfra gik flugten i 1943 videre til Sverige. Boris og to søskende kom over med en båd fra Kastrup; moderen med en anden båd et par nætter senere.

Boris Rabinowitsch gik i en svensk skole i en forstad til Göteborg, hvor en af hans klassekammerater var Dan Morgenstern, der også var flygtet med sin familie fra Danmark, men som efter Sverige kom til USA, hvor han opnåede at blive chefredaktør på jazztidsskriftet Down Beat og senere leder af jazzfakultetet på Rutgers University i New Jersey. Han skulle blive en livslang ven for Rabinowitsch.

Tidligt havde Rabinowitsch været tiltrukket af klaveret, da hans moder var en habil pianist, og i Hamborg havde han fået færten af dansemusik og jazz. I Sverige tjente han lidt som jazzpianist. Hjemvendt til Danmark kom han i murerlære, men hans dårlige forhold til sin mester førte ham væk fra denne beskæftigelse. I stedet blev han reklametegner med speciale i skrifttyper, hvilket han var til 1990.

Allerede fra 1950'erne virkede Rabinowitsch halvprofessionelt som pianist i flere af datidens jazzgrupper. Han havde mange fagfæller, blandt andet skuespillereleven Jørgen Ryg og den arkitektstuderende Max Brüel. Han begyndte at skrive anmeldelser i Musikrevy og Jazzårbogen, og 1966 afløste han Jørgen Leth som jazzanmelder på Politiken, hvilket han var til sin død.

Som anmelder var han tro mod instrumenterne og kritisk over for elektrisk forstærkning. Han bevarede en stor integritet og fraterniserede sjældent med musikerne ved de koncerter, som han anmeldte.

Kilder
 "Nekrolog: Publikums ambassadør er død", Politiken.dk, 14. august 2015

Musikkritikere fra Danmark
Jazzpianister fra Danmark
Journalister ved Politiken
Jøder fra Danmark
Jøder fra Tyskland
Danskere i 1900-tallet
Danskere i 2000-tallet

Boris Rabinowitsch


Değirmendere, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Mecitözü ilçesine bağlıyken, 31 Ekim 1952'de Çorum merkez ilçeye bağlandı. Daha önceleri Kultak köyüne bağlı bir mahalle iken, 22 Aralık 1952'de yine aynı köye bağlı Hıdırdede ve Gedikbekir mahalleleri ile birleşerek köy statüsü kazandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 28 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Değirmendere, Çorum


Histiopteris, rod papratnjača iz porodice Dennstaedtiaceae, koja čini dio reda osladolike. U bazi podataka na popisu je 11 vrsta, uglavnom u Maleziji, jedna je pantropska, H. incisa)

Vrste
 Histiopteris altealpina Alderw.
 Histiopteris caudata (Copel.) Holttum
 Histiopteris conspicua Alderw.
 Histiopteris estipulata Alderw.
 Histiopteris hennipmanii Hovenkamp
 Histiopteris herbacea Copel.
 Histiopteris incisa (Thunb.) J. Sm.
 Histiopteris pilosa Holttum
 Histiopteris reniformis Alderw.
 Histiopteris squamulata Holttum
 Histiopteris stipulacea (Hook.) Copel.

Izvori

Denstetijevke

Histiopteris


An Carex rosea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ludwig von Willdenow. An Carex rosea in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex rosea


Swarchewskiella, monotipski rod zelenih algi smješten u porodicu Chlorangiopsidaceae i neutvrđeni red razreda Chlorophyceae. Jedina je vrsta slatkovodna alga S. rotans iz Bajkalskog jezera

I rod i vrsta opisani su 1931.

Izvori

Chlorophyceae

Swarchewskiella


Eceabat, Çanakkale ilinin bir ilçesidir.
Çanakkale Boğazı'nda sahil kenarında kurulu ilçenin eski adı Maydos'tur. Çanakkale Savaşı Eceabat sınırları içinde gerçekleşmiştir.

Tarihçe
Bugünkü Eceabat ilçesinin sınırları içinde, Balkanlar'dan gelen kavimlerin bir kolu olan Trakların kurduğu pek çok eski yerleşim merkezi vardır. İlçe merkezi Maydos (Madytos), Sestos (Akbaş), Kynossema (Kilitbahir), İdaion (Bigalı kalesi) Traklarca kurulan önemli yerleşim merkezleridir. İlçe merkezi olan Maydos Traklar'ın yanı sıra Milet, Faço ve Midilli göçmenlerinin de yerleştikleri sanılmaktadır. Bölge MÖ 2. yüzyılda İran egemenliğindeyken, 5. yüzyılda Pers savaşları'na tanık oldu. Tarihçi Strabon'a göre, kenti ilk kez Lesboslular (Midilliler) kurdu. Sırasıyla Persler'in Atinalıların Spartalıların Romalılar'ın Latinlerin yönetiminde kalan Eceabat, 1354'te Orhan Gazi'nin oğlu Süleyman Paşanın Rumeli'deki fetihleri sırasında Osmanlı topraklarına katıldı. Ece Bey'in önderliğinde fethedilen bölgeye Süleyman Bey tarafından Eceabat (Ece'nin imar ettiği, Ece'nin kurduğu) adı verilmiştir. Anıtsal Osmanlı kaleleriyle ünlüdür.

Edirne Vilayet Matbaası Müdürü Şevket Dağdeviren'in yazdığı 1892 tarihli salnameye göre;

Gelibolu Sancağı'nın nahiyesi olan Eceabat, 17 köyden oluşup, bunun 13'ü Müslüman, 2'si Gayrı Müslim'dir. 1223 evde 4735 Müslüman, 1254 evde Gayrı Müslim nüfus bulunmaktadır.

Merkezi olan Maydos Köyü, deniz kenarındadır ve Gayrımüslim halkın ilgilendiği mimarlık, doğramacılık ve oymacılık gibi sanatlar nedeni ile gelişmektedir. Bir hükûmet konağı, cami, rıhtım, belediye binası, kilise ve birçok gazino ile yel değirmenleri, 1 taş, 2 kiremit ve tuğla ocağı bulunmaktadır.

Bölgenin Tarihi Hakkında Tetkik ve Değerlendirmeler

 Antik isimler Dardanos ve Troia olan Kale-i Sultaniye'nin ilk ahalisi Anadolu'dur. Antik adı Abidos ve Eceabat'ın keza M.Ö. 1200'lerde Yunanistan'da oturan ve oraya da Asya'dan gelen Akalar ve onlara karışan Helenler ilk önceden başta Çanakkale ve Eceabat'a yerleşen Asyalı halkların birbirine karışmasından meydana gelen kavimlerdir.
 Yörenin kültür yapısını etkileyen kavimler ise; Luviler, Troialılar, Dardaniler, Leleğler, Törkiler, Frigler, Hititler, Trakyalılar, Lidyalılar, Akalar, İranlılar, Helenler, Roma ve Bizans ile Oğuz Türkmenleri olmuştur. Roma ve Bizans etkili olmuşsa da; Malazgirt Zaferi'nden sonra bunun yerini Türk-İslam kültürü almaya başlamıştır.
 Bakır ve taş çağının kapsadığı M.Ö. 6000-2500 arasında Troia kenti kurulmuştur. Keza Dardanel, ileriki yılların durumunu bilemiyoruz. Yalnız Bayramiç Tonkırlı Köyü kuzeyindeki İkizce Tepe ile Hacıbekirler Köyü Kocadağ ve Çan ilçesi ile Yenice ilçesi arasındaki Çalkale üzerindeki yerleşim yerleri M.Ö. 5000-6000 tarihleri dolaylarında olduğunu anlayabiliriz.
 Hititler'de aynı dönemde ortaya çıkan Kuzey Anadolu halklarından; Gaskalar ve Palalar'ın Çanakkale yöresine geldiklerine dair bir belge bulunamamıştır. Ancak Ninovalı, Asurlu ve Fenikeli tüccarların ünlü kent Troia sakinleri ile alışveriş yapabileceklerini ve dolayısıyla Çanakkale yörelerine gelmiş olabileceklerini göz ardı edemeyiz. Ticari ve ekonomik alışveriş için gelip gittiklerine muhakkak gözüyle bakılabilir.
 Troia II. Döneminde Anadolu'da yaşadıkları bilinen Proto-Hattiler'in bıraktıkları eserlerle Troia I nispetle çok ileri olan II. Kültür eserleri arasındaki yakın benzerlik her iki kültürü kuranların aynı soydan oldukları akla gelir. Bu itibarla Troia II'den itibaren, Anadolu'nun Çanakkale'den Kilikya'ya kadar uzanan bölgelerine yayılan insanların Orta Anadolu'daki Proto-Hattiler'le aynı soydan olabileceklerini düşünebiliriz. O zaman bu iki ayrı kolun temelde aynı kökten oldukları kuvvetle muhtemeldir. Elhasıl Homoros Troialılar'dan komşuları dile söz ettiği Plasglar da bu yörede yaşıyorlardı.
 M.Ö. 1400'lerden itibaren ise Akalar yavaş yavaş Girit krallarının nüfus ve hakimiyetinden kurtulmaya ve kendi hesaplarına Anadolu kıyılarında koloniler kurmaya başlamışlardır. Belki de bu koloniler Troialılar'a bağlı idi. Hem de Troialılar'la tanışmaya başlamış olabilecekleri de akla geliyor. Yani bu tür yakınlıkları olmalıdır. Akalılar'ın ellerinde bulundurmaya başladıkları kıyılar; Biga Yarımadası'nın güneyinden İzmir çevresine kadar uzanan sonraları Eolya/Bayramiç-Çan-Ezine yöreleri idi. İzmir'den Büyük Menderes'e kadar olan kısma da İyonya adı verilmişti. Yenice'nin güneyinden Bergama ve Menemen sahalarını kapsıyordu. Sonraları Kıbrıs ve Suriye sahillerine kadar olan bölgelerini de tehdit etmeye başladılar. Bunlar Akalar'ın savaştan önce Çanakkale Boğazı çevresinden İzmir'e kadar olan batı Anadolu'yu istilaya başladıklarını teyit eden en eski bilgilerdir.
 Ancak başta 6. Troia kenti olmak üzere içerlerdeki kasabalar yerli prensler tarafından idare ediliyordu. Akalılar içerlere sokulamıyorlar ve genel olarak da Büyük Hatti Krallığı'nın hakimiyeti altında bulunuyorlardı.
 Frigler'in Hatti Krallığı'nı yıkmaya çalışmaları ve Akalılar'ın 6. Troia'yı yıkmaları ve Çanakkale yöresine hakim olmaları ve böylece M.Ö. 4000-3000 dolaylarında Asya'dan Yunanistan'a gelen Akalılar Troia'yı almalarından sonra Çanakkale İzmir'e kadar geniş bir saha içinde yayılıp bir Aka medeniyeti meydana getirmişlerdir.
 Troia ve çevresinde Troialılar, Peonilar, Dardaniler, Traklar, Frikler, Lelegler, Törkiler, Likiler, Klikler adlarında çok çeşit insan grupları gelmiş ve kalmışlardır. Bu insanların Çanakkale yöresinde kurdukları şehirler: Ön Asya içlerinden gelen büyük ticaret yollarının sonlarında bulunuyorlardı. Bazıları iskele şehri idi. Sayıları 30 kadar vardı. Abidos, Sestos, Perion, Pigas, Lapseki, Asos, Troia ve Dardanos gibi. İşte Aka kültürüyle İç Anadolu kültürünün karışıp meydana getirdikleri kültüre Eolya ve İonya kültürü denmektedir. Yunan medeniyetinin kaynağı bu kültürdür. M.Ö. eski kültürde ve M.S. Ortaçağ'da olduğu gibi gene o da Asya kökenlidir.
 M.Ö. 1184 dolaylarında 7. yüzyıla kadar karışık bir dönem yaşayan Çanakkale yöresi M.Ö. 787'de Lidya Kralı Figes zamanında onun egemenliğine girmiştir. Yani 6. Troia yıkıldı ve akabinde Hatti devleti de yıkıldı. Böylece Çanakkale yöresinde uzun yıllar süren bir karanlık döneme girilmiş oluyordu. Lidyalılar'ın yöreye el koymaları ile kargaşalık bitip bölge sükunete ermiş oluyordu. Lidyalılar'ın başkenti Tre idi.Sonra Sard oldu. Şimdiki Salihli ilçesinde. Menderes ve Gediz Irmaklarının vadileri Lidya'nın merkez alanını teşkil ediyordu. Büyük Hatti devleti de bu çerçeve içinde olmalı idi. Şimdi o bölgenin içinde bulunan kasabalar; Çanakkale, Biga, Çan, Yenice, Balya, İvrindi, Balıkesir, Sındırgı, Manisa ve dolayları, Menemen, Bergama, Edremit, Tire, Foça, Ezine, Asos ve Ayvacık yörelerini kapsıyordu. Kral Figas vaktiyle Frikyalılar'ın kestiği Adalar Denizi sahilleriyle Kızılırmak ötesindeki ülkeleri birbirine bağlayan ticaret yolunu açtı ve Efes'ten başlayarak Sard üzerinden doğuya giden ve Kral Yolu denilen bu ticaret yolu üzerinde emniyetli konak yerleri kurmuştur. İlk kervansaraylar Mısırlılar'la Sinoplular arasında münasebet tesis ettiler. O zaman eski dünyanın en mühim ticaret merkezi ve zengin ülkesi Lidya idi.
 Lidyalı Kral Gigas'ın bu kadar emek verdiği muvazeneli ve çalışkan siyaseti, İranlılar'ın bir kasırga gibi Anadolu'yu sarması karşısında yıkılıp gitmiştir. Lidyalılar İranlılar'la yaptıkları ilk savaşta yenildiler ve sonra kendilerini toparladılar ve ikinci bir savaştan sonra ise anlaşma yaptılar ve sınırlarını belirlediler. Bundan sonra Kral Aliyad, Batı Anadolu'yu eskisinden daha büyük bir refaha kavuşturdu. Başkent Sard, Anadolu'nin ilim ve kültür merkezi haline geldi. Aliyad'dan sonra kral olan Krezüs zamanı Lidya'nın en parlak dönemi sayılır. Troia dahil bütün Eolya-İyonya kasabaları yine Lidya Krallığına tabi olurlar. Ancak Lidya Krallığı sosyal ve kültür devleti idi. Yani Lidyalılar ilim ve sanata ağırlık veriyorlardı. Manisa dolaylarındaki eserleri bunun hala ispatı sayılabilir. Bunun yanında savaşacak ordusu zayıftı. Yani düzenli bir orduya sahip olduğu söylenemez. Bunun farkına varan İranlılar Lidya'ya tekrar saldırdılar. Kral Karazzüs esir edildi ve başkent Sard düştü. Böylece Lidya Devleti çöktü. Bütün Anadolu ve Çanakkale yöreleri dahil İranlılar'ın eline geçmiş oldu. Fakat burada gerçek olan şu ki; İran istilası ile Anadolu siyasi üstünlüğünü kaybetmiş olsa da, kültür bakımından üstünlüğünü kaybetmemiştir. Bu işgal askeri bir işgal idi. Kültürel olarak bir etki meydana getirmemiştir.
 M.Ö. 546 ve 547 dolaylarında başlayan İran istilası Lidya Krallığı'nın uç noktalarından biri olan Çanakkale dolayları hakimiyeti M.Ö. 513-500 tarihleridir. M.Ö. 479'larda ise Tras arazisinden çıkarılmaya başlamışlardır. Yani Atina önderliğinde başlatılan İranlılar'a karşı Batı Anadolu ayaklanmaları müspet olarak gelişmiştir. Bu arada ise Atinalılar İranlılar'la mücadeleyi bırakıp Ispartalılarla savaşa başlarlar. Hatta M.Ö. 425'te Erenköy'ün 2 km batısında Rhoiteion kentini ele geçirirler. Bu savaşlar Eceabat yörelerinde 18 yıl sürer. Sonra Atinalıların savaşı bırakması ile son bulmuştur. Bundan sonra ise İran ve Isparta savaşları başlar ve sonucunda Atina da bağımsız devlet olur. İran-Isparta savaşı devam etmektedir. Atina ise gizli gizli İranlılara yardım etmektedir. Ne var ki; her iki taraf savaştan bıkıp usanmış ve yüz binlerce kayıp vermişlerdi. Bu itibarla İranlılar M.Ö. 389-386 tarihlerinde bütün Batı Anadolu Helen kentlerinin temsilcileri Sardas'ta toplandı. Görüşmeler yapıldı ve İranlılar hepsine bağımsızlık verdi. Fakat bu arada Helenler kendi aralarında yine savaş başlattılar. İranlılar ise özellikle Atina ve Isparta savaşlarından dolayı Çanakkale yörelerine hakim olsa da başarılı bir yönetim sergileyemedi. Özellikle dağlık bölgelerdeki halk hep kendi başlarına buyruk yaşadılar. Yani dağlık bölgelerdeki insanlarla ne İranlılar ne Atinalılar ve ne de Ispartalılar başedemediler. Bunlar Anadolu kökenli yerli kavimleri idi. Yani bizim dedelerimiz ve atalarımız oluyorlardı.
 M.Ö. 370 dolaylarında İran'da merkezi otorite iyice zayıflamıştı. Bu yüzden Çanakkale ve Batı Anadolu'daki İran valileri bağımsız hale geldiler. Assos ve Troia'nın İran Valisi, Manyas Gölü güneydoğu kıyısındaki Deskyleion kentinde oturuyordu. İran hakimiyetinin zayıflaması bu bölgedeki isyan etmemiş birçok valinin güçlenmesine neden oldu. Bunun yanında M.Ö. 335'lerde gelindiği zaman Makedonya Krallığı güçlenmiş Trakya'ya egemen olmuştu. Artık kader hükmünü İranlıların aleyhine icra edecekti. Nihayet İskender'in M.Ö. 334 Granikos Savaşı ile İranlıların Çanakkale yörelerinden tamamıyla çekilip gitmesiyle sonuçlanmıştır. Böylece İskender hem Batı Anadolu'yu hem de Orta Anadolu'yu işgal etmiş oluyordu.
 İskender'in ölümünden sonra yapılan taksimde; Çanakkale bölgeleri onun kumandanlarından Lysimakhos'un hissesine düşmüştü. İsmi ile anılan Lisamakos kasabası Gelibolu ile Kavak beldesi yakınlarında idi. Ama Çanakkale bölgeleri; Geyikli beldesi ile şimdiki Kestanbol ılıcaları arasında kalan Aleksandır Troia'yı kuran meşhur Antigohos'un hissesinde idi. Onun da M.Ö. 180 ile M.Ö. 129'da ise Bergama Krallığa Romalılara tabi olunca Çanakkale yöreleri de Roma'ya tabi oldu. Bu hakimiyet 500 yıl kadar sürmüş ve Çanakkale'nin en uzun süreli sükûnet dönemi sayılır. Roma krallarından Hadrianus: M.S. 117-138 yöreyi büyük çapta imar etti ve bayındır hale getirdi. Ondan sonra gelen krallardan Aurelianus Troia'yı başkent yapmayı düşündü fakat gerçekleştiremedi. Sonunda İstanbul seçildi ve M.S. 330'da Roma'nın resmen başkenti ilen edildi. Ama imparatorluk tek elden ve İstanbul'dan idare edilemedi ve 395'te ikiye bölündü ve Bizans devleti kurulmuş oldu. Eceabat yöreleri Bizans'a tabi oldu ve Troia'dan sonra Abidos'a da gümrük merkezi kurdular. Yani bundan sonra Troia ikinci planda kaldı ve Abidos birinci plana çıkmış oluyordu. En haşmetli devri 395-641 arasıdır. Ondan sonra devamlı Müslümanların baskısına maruz kalmıştır. Nihayet 1453'te Bizans tarihe gömülmüş ama Yunanistan kendisini Roma ve Bizans'ın varisi kabul edip devamlı bir çıban bayı olarak önümüzde durmaktadır.
 Nihayet 649'da Kıbrıs Adası'nı alan Arap orduları 655'te Muğla kıyılarında Bizans ordusunu ağır bir yenilgiye uğratmışlardır. Gene 668-669 tarihlerinde Çanakkale Boğazı'ndan geçen Arap orduları İstanbul üzerine vardılar ve aynı yoldan geri döndüler; bu defa üçüncü kez Halife Velid ve Süleyman zamanında ve başkomutandan dinlenme mahiyetinde Abdos/Nara Burnu/kasabasında konakladılar. Buraya bir cami ve bir de çeşme inşa ettirdiler. Oradan İstanbul'a ulaşıp yine fethedemeden aynı yolu takiple geri döndüler. Arap orduları İstanbul'u fethetmediler ama Bizans'ı Anadolu'da iyice hırpaladılar. Bu durum Fatih'in işini kolaylaştırmıştır. 1075 tarihinde İznik'i başkent yapan Anadolu Selçuklular'ı Çanakkale yöresine hakim olmuşlardı. Bu şu demek oluyordu. 1075'ten 1085'e gelindiği zaman Çanakkale yöreleri tamamıyla Süleyman Şah'ın olmuş oluyordu. Böylece Türkler Doğu Anadolu-Orta Anadolu'dan Adalar denizi kıyılarına kadar uzanan geniş ve verimli ovalarda yerleşip üretici durumuna geçmişlerdi.
 Süleyman Şah bu işlerle uğraşırken İzmir ve çevresinde bağımsız olarak Çaka Beyliği kuruldu. Çaka, çok geçmeden Urla-Foça kıyı kentlerini ele geçirdi. Midilli, Sakız, Sisam, İstanköy, Rodos gibi adalara el koydu. Daha sonra Edremit üzerine geldi ve şehri teslim aldı. Oradan gelip Bizans'ın gümrük merkezi olan Çanakkale/Abidos'u kuşattı. Bu olaylar ve gelişmeler Bizans'ı korkutmuştu. Bu arada Süleyman Şah öldü ve Kılıç Arslan'ı kışkırtan Bizans kayınpederi Çaka Beyi ortadan kaldırdı. Yani hem seni hem bizi temizleyebilecek fikrini ileri sürmüştü. Böylece Bizans geçici de olsa rahat bir nefes almıştı. Çaka'nın ölümünden sonra ve onu takip eden Birinci Haçlı Seferlerini müteakip yıllarda Çanakkale yöresi gene Bizans'a tabi oldu ve nihayet 1296 tarihinde kurulan Karasi Beyliği dönemi ile Çanakkale toprakları söz konusu Türk beyliğine tabi olmuştur. Aydınlı Umur Bey de yöreden eksik olmuyordu. Selçuklular ise dahilde birlik mücadelesi veriyorlar ve uçlarda da yeni Türk beyleri kuruluşlarını tamamlıyorlardı. Tarih 1290-1310'lar arasını kapsar

Nüfus

Turizm

Sestos
Eceabat'a 4 km uzaklıkta, Yalova köyündedir.      Akbaş limanının güneyinde kurulmuştur. Fatih Sultan Mehmed Kilitbahir kalesini yaptırırken, Sestos kalesinin taşları kullanılmıştır.

Bigalı Kalesi
Eceabat'a 5 km uzaklıktadır. 1807'de III. Selim döneminde yapılmaya başlanmış, II. Mahmud zamanında bitirilmiştir. Kalede  Sestos kentinin taşları kullanılmıştır.

Kilitbahir Kalesi
Osmanlı kaleleri içinde, mimari yönden bir baş yapıttır. 1462 yılında, İstanbul'un fethinden sonra Fatih Sultan Mehmed yaptırmıştır.Kanuni Sultan Süleyman, bir kapı kulesiyle sur eklemiştir. Hiçbir yerde uygulanmamış özgün bir planı vardır. Surlara önem verilmemiş,  buna karşın yonca yaprağı biçimindeki üç avlulu iç kale, korunaklı yapılmıştır. İç kale yedi katlıdır. Duvarlar düzgün moloz  taştandır. Kanuni Sultan Süleyman döneminde eklenen köşe kule, büyük kesme taştan güzel bir yapıdır.

Seddülbahir Kalesi
1659'da IV. Mehmed döneminde, Frenk Ahmed Paşa'nın mimar Mustafa Ağa'ya yaptırmıştır.

Maydos Kilisetepe Höyüğü
Maydos Kilisetepe Höyüğü, Çanakkale İli sınırları içinde, Gelibolu Yarımadası'nın Çanakkale Boğazı'na bakan tarafında, Eceabat İlçesi içinde yer alan bir höyüktür.

Kaynakça

Eceabat


فايربج  هو امتداد لمتصفح فايرفوكس يمكن استخدامه في تطوير وب، تمكن المستخدم من التعامل مع، تحرير، ومراقبة، صفحات الطرز المتراصة، ولغة ترقيم النص الفائق، وجافاسكربت. كما يتيح الامتداد العديد من أدوات تطوير وب الأخرى.

مراجع

وصلات خارجية

 فايربج على موقع تحديث موزيلا

أدوات تطوير جافا سكريبت
إضافات فايرفوكس
برمجيات 2006
برمجيات حرة
تجريف الويب

فايربج


115051 Safaeinili este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
115051 Safaeinili este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Campo Imperatore, în cadrul proiectului CINEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,11 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 16,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 115001-116000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2003
Centura de asteroizi

115051 Safaeinili


Natura 2000-område nr. 99 Kongens Mose og Draved Skov består af består af Habitatområde nr. H88 og fuglebeskyttelsesområde F61. Området ligger i Tønder Kommune i vandplanopland 1.10 Vadehavet og 4.1 Kruså-Vidå . Hele området omfatter
783 ha hvoraf 524 ha er statsejet. Det ligger mellem Løgumkloster og Tønder. I områdets østlige del ligger Draved Skov, og mod vest ligger Kongens Mose og i den nordlige del dominerer vedvarende græsarealer. Skoven og den nordlige og nordøstlige del af mosen og engene er statsejet og udgør knapt 70 % af hele arealet der er omgivet af marker og moser.

Draved Skov indeholder en af de største urørte naturskovsbevoksninger i Danmark, mest blandingsskov domineret af eg, lind og birk. Hele skoven blev udlagt til urørt skov i år 2000.

Kongens Mose er en af Danmarks største højmoser, som særligt i den nordlige del har været kraftigt udnyttet til tørvegravning og opdyrkning. Området er en mosaik af nedbrudte højmosearealer, aktiv højmose, hængesæk, skovbevoksede tørvemoser og brunvandede søer.

Fredning
Draved Skov, gammel skov og mose, 92 ha, blev fredet i 1963. Draved Mose, 381 ha højmose blev fredet i 1991.

Se også
 Internationale naturbeskyttelsesområder i Danmark
 Naturtyper i Danmark

Eksterne kilder og henvisninger

 Naturplanen
 Basisanalysen 2016-21

Natura 2000-planer
Fredede arealer i Danmark
Lokaliteter i Tønder Kommune
EU-habitatområder i Danmark
Fuglebeskyttelsesområder i Danmark


An Arisaema ilanense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jenn Che Wang. An Arisaema ilanense in nahilalakip ha genus nga Arisaema, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arisaema

Arisaema ilanense


El vuelo 604 de Flash Airlines fue un vuelo chárter operado por la compañía egipcia Flash Airlines. El 3 de enero de 2004, el Boeing 737-300 se estrelló en el Mar Rojo poco después de despegar de el Aeropuerto Internacional de Sharm el-Sheij, falleciendo los 135 pasajeros, muchos de ellos turistas franceses y los 7 miembros de la tripulación. Los restos se encontraron cerca de 9 millas al sur del aeropuerto. Los resultados de la investigación del accidente fueron controvertidos, y los investigadores de accidentes de los diferentes países involucrados no pudieron ponerse de acuerdo sobre la causa del accidente.

El vuelo 604 fue el desastre aéreo más mortífero en Egipto hasta que fue superado casi doce años después por el bombardeo del vuelo 9268 de Metrojet. Sigue siendo el accidente más mortal que involucra a un avión Boeing 737 Classic.

Fue el desastre aéreo más grave de 2004.

Historia del vuelo

Aeronave
La aeronave, un Boeing 737-3Q8 de 11 años y 3 meses fue originalmente entregado a TACA Airlines en 1992. Otros operadores incluyeron a Color Air, la aerolínea egipcia Mediterranean Airlines y la antes identidad corporativa de Flash Airlines, Heliopolis Airlines.

Vuelo
Según el plan de vuelo, el avión despegó a las 02:44 GMT, desde el aeropuerto egipcio, en ruta a París a través de El Cairo. Consigo llevaba 135 pasajeros, 6 tripulantes y 7 empleados de la aerolínea. La mayoría de los pasajeros eran turistas franceses que retornaban tras las fiestas de final de año.

Momentos tras el despegue, el avión comienza un giro gradual hacia la derecha de la aeronave hasta alcanzar una inclinación de 40 grados, lo que produjo que avión comenzará a entrar en pérdida. Tras un intento de maniobrar la aeronave, el avión comenzó a inclinarse más sobre la derecha alcanzando los 50 grados de inclinación, lo que produjo que el avión perdiera su centro de gravedad y entrada en picada en el mar Rojo, desintegrándose en el momento del impacto.

Al momento del impacto, el avión tenía la nariz en 24° hacia abajo, con una impacto de 3,9 G y una velocidad de 416 nudos, según la información contenida en las cajas negras del avión.

De acuerdo a la investigación llevada por organismos franceses, estadounidenses y egipcios, el capitán Abdullah Khadr posiblemente sufrió desorientación a la hora de ubicarse dentro del espacio, sumado al hecho que el despegue fue nocturno y sin referencias visuales debido a la ausencia de Luna. Otro factor probable del accidente fue que un fallo en el timón o en los algoritmos de decisión del sistema computarizado ocasionó el giro inesperado del avión.

Pasajeros y tripulación

Investigación

La investigación involucró a dos agencias internacionales además de las autoridades egipcias, estas agencias eran la estadounidense National Transportation Safety Board (NTSB o Junta Nacional de Seguridad del Transporte) en virtud de que el avión siniestrado, un Boeing 737, se había fabricado en Estados Unidos, la otra era la francesa Bureau d'Enquêtes et d'Analyses pour la sécurité de l'Aviation Civile (BEA o Junta de Análisis y Averiguaciones para la Seguridad de la Aviación Civil) ya que la mayoría de los pasajeros muertos eran franceses.

Se pensó, inicialmente que era un atentado terrorista, puesto que el entonces Primer Ministro británico Tony Blair también había ido de vacaciones a Sharm el-Sheikh, y había una amenaza sobre él y los vuelos extranjeros por un grupo fundamentalista en Yemen que se atribuía desde un comienzo, la destrucción del avión como una protesta contra una nueva ley en Francia que prohíbe el velo en las escuelas. Los investigadores de accidentes desestimaron esta teoría cuando se halló los restos del avión en un estrecho campo de fragmentos sobre el Mar Rojo, esto indicaba que la aeronave se había estrellado en una pieza; y no fue volado en pleno vuelo, como se pensaba desde un principio, puesto que si hubiera sido así, el avión se hubiera desintegrado y hubiera dejado fragmentos en un gran rango de terreno.

Lo primero que notaron los investigadores era que había pocos restos en el mar, lo cual daba la primera pista de que el aparato habría caído de una sola pieza, contra lo que se empezaba a especular de que aquello había sido un atentado terrorista, y varios grupos se estaban tratando de hacerse publicidad de que el vuelo 604 había sido en realidad un atentado, de haber sido cierto, entonces el avión hubiese explotado en pleno vuelo y sus restos estarían muy dispersos, pero no era así. Lo que siguió en la investigación era recuperar las grabadoras de voz de cabina y de datos de vuelo, y en combinación con investigadores egipcios y de la Marina Francesa que mandaron buzos y barcos a recuperar todos los restos posibles, y se dieron a la tarea de armar este rompecabezas.

El Ministerio de Aviación Civil (MCA) investigó el accidente, con la asistencia de la Junta Nacional Estadounidense de Seguridad del Transporte (NTSB) y la Oficina francesa de Investigación y Análisis para la Seguridad de la Aviación Civil (BEA).

La MCA publicó su informe final sobre el accidente el 25 de marzo de 2006. El informe no concluyó con una causa probable, sino que enumeró cuatro "causas posibles".

La NTSB y la BEA concluyeron que el piloto sufría desorientación espacial y el copiloto no estaba dispuesto a desafiar a su superior más experimentado. Además, según la NTSB y la BEA, ambos oficiales no estaban suficientemente capacitados. La NTSB declaró que la grabadora de voz de la cabina mostró que pasaron 24 segundos después de que el avión se inclinó antes de que el piloto comenzara las maniobras correctivas. Las autoridades egipcias no estuvieron de acuerdo con esta evaluación y, en cambio, culparon a problemas mecánicos. Shaker Kelada, el principal investigador egipcio, dijo que si Hamid, que tenía más experiencia que el copiloto, detectaba algún problema con el vuelo, habría planteado objeciones. Algunos informes de los medios sugieren que el avión se estrelló debido a problemas técnicos, posiblemente como resultado del historial de seguridad aparentemente cuestionable de la aerolínea. Esta actitud fue mostrada en una rueda de prensa ofrecida por el jefe de la BEA, quien fue reprendido por la madre del primer oficial durante una rueda de prensa, y exigió que la tripulación fuera absuelta de culpa antes de que finalizara la investigación. Dos meses después del accidente, Flash Airlines se declaró en quiebra.

Según un extracto de la página cinco de los comentarios de Estados Unidos sobre el informe final de este accidente:

Los problemas asociados con la complejidad de los sistemas de piloto automático se documentaron en la edición de junio de 2008 de Aero Safety World. Antes de completar la investigación, el escritor de aviónica David Evans sugirió que las diferencias en la instrumentación entre el MiG-21 (con el que el capitán tenía experiencia) y el Boeing 737 pueden haber contribuido al accidente.

Desenlace

Pero no a todos los familiares de la víctimas del accidente les gusto este veredicto, las familias de los pilotos protestaron enérgicamente diciendo que aquel documento era parcial, pero hubo algo misterioso, cuando los investigadores intentaron verificar los reportes de mantenimiento de Flash Airlines se hallaron con que no solo no estaban, sino que no tenían copias de respaldo, y luego se supo otra cosa aún más escandalosa, apenas se supo qué le había pasado al vuelo 604 los directivos de Flash Airlines hicieron destruir todos los récords de mantenimiento de las aeronaves a su cargo.

Había mucho qué ocultar bajo el tapete, un pasajero que un año antes había viajado en un avión de Flash Airlines se quejó de que durante su vuelo un motor se incendió y debieron hacer un aterrizaje de emergencia, y jamás se supo qué había causado ese incidente, ahora, al saber lo que le pasó al vuelo 604 no le cupo la menor duda de que la aerolínea no estaba dando el debido mantenimiento a sus aviones.

En medio del escándalo y a dos meses de la tragedia Flash Airlines se declaró en quiebra, se sabe que sigue operando con otra administración.

En tanto las familias de los fallecidos han levantado un monumento a sus seres perdidos en un cementerio de París.

Dramatización
La historia del desastre fue presentado en la cuarta temporada de Mayday: Catástrofes Aéreas del canal National Geographic en Latinoamérica con el nombre de "Picada Mortal" en el 2007. También fue reseñado en el especial de seguridad aérea, en el episodio "¿Quién está volando el avión?" del mismo año.

Galería

Véase también
 Accidente de aviación
 Anexo:Accidentes más graves de aviación (1953-presente)
 Anexo:Accidentes e incidentes notables en la aviación civil

Referencias

Enlaces externos

 Información sobre accidente : Boeing 737 Flash Airlines SU-ZCF
 El Desastre Del Vuelo 604 De Flash Airlines.
 Autoridades de la Aviación Civil egipcia
 Reporte final del accidente (en inglés)
 Archivo de informe preliminar( ) (en inglés)
 Bureau d'Enquêtes et d'Analyses pour la Sécurité de l'Aviation Civile
 "Operaciones de búsqueda en el mar." () (español)
 Información y comunicados de prensa (en francés)
 Información y comunicados de prensa  (en inglés)
 BBC News Online coverage
 CNN artículo
 Búsqueda de la caja negra del avión egipcio
 Imagen del Vuelo 604 de Flash Airlines

Flash Airlines
Flash Airlines
Flash Airlines
Flash Airlines
Flash Airlines
604
Accidentes e incidentes de Mayday: catástrofes aéreas

Vuelo 604 de Flash Airlines


علي كْرَيِّم (2 سبتمبر 1949 -)، ممثل سوري اشتهر بأداء شخصية العقيد أبو النار في المسلسل السوري الشهير باب الحارة ولد في حارة شعبية في دمشق في باب توما

مسيرته المهنية
تخرج في كلية الآداب قسم الفلسفة. كانت بداية مسيرته الفنية في ثمانينات القرن العشرين، حيث شارك بعدة أعمال من أبرزها (شجرة النارنج) عام 1989، ثم كانت بدايته السينمائية من خلال المشاركة بفيلمي (صهيل الجهات، شيء ما يحترق) عام 1993، توالت بعدها أعماله خاصة في مجال الدراما التلفزيونية. من أبرز أعماله (باب الحارة، أهل الراية، طاحون الشر).

أعماله

من المسرحيات
 أنشودة أنغولا.
 أنسو هيو سترات.
 رحلة حنظلة.
 نبو خذ نصر.
 مكبث.
 تياترو

من المسلسلات
 حوازيق
  وردة شامية
 باب الحارة
 طوق البنات
 خان الدراويش
 الخوالي
 رجال الحارة
 بواب الريح
 ليس سرابا
 الغربال (مسلسل)
 الحقائب
 فتت لعبت
 حمام شامي
 كحل العيون
 شجرة النارنج
 صهيل الجهات
 شيء ما يحترق
 نهارات الدفلي
 أحلام أبو الهنا
 ياقوت
 خوخ ورمان
 الطير
 تلك الايام
 دنيا
 البصير
 قلوب في ميزان
 سر الكنز
 أبناء القهر
 الأرواح المهاجرة
 ورد في تربة مالحة
 يا شاري الهم
 الداية
 العودة القاتلة
 شخصيات على ورق
 ساعة السفر
 سيد العشاق
 رجاها
 يوميات عربي
 شمائل عربية
 الأستاذ
 حسيبة
 أعيدوا صباحي
 بهلول أعقل المجانين
 الهوية
 أسير الإنتقام
 جريمة بلا نهاية
 قمر بني هاشم
 من غيرنة
 وجه العدالة
 لورينس العرب
 جمال الروح
 خفلة الأيام
 الخوافي والقوادم في نصرة الاسلام
 مايا
 أنا وإخويتي
 صدق وعده
 كيلوباترا
 هي دنيتنا
 بعد السقوط
 وراء الشمس
 أحلام أبو الهنا
 عودك رنان
 عائلتي وأنا
 فرصة العمر
 الدبور
 رجال العز
 طالع الفضة
 الطير
 الواهمون
 أبناء القهر
 أهل الراية
 بيت جدي
 الشام العدية
 شجرة النارنج
 يوميات مدير عام 2
 الولادة من الخاصرة
 مرايا 2011
 طاحون الشر
 حارة الطنابر
 دنيا
 الداية
 بقعة ضوء
 سيرة الحب
 قمر شام
 طاحون الشر 2
 جلسات نسائية
 السراب
 زمن البرغوت
 الإمام
 عندما تشيخ الذئاب
 عطر الشام (ج4)
 سلاسل ذهب
 حركات بنات
 بقعة ضوء ج14
 باب الحارة ج 10- حارة الصالحية
 مياده وولادا
 عيلة عالموضة
 تكات لايت
 أولاد الشر

من الأفلام
 صهيل الجهات

الدبلجة
 المدافعون
 سونيك إكس - الدكتور إغمان
والعديد من الأعمال التركية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلون سوريون
مواليد 1368 هـ
مواليد 1949

علي كريم


Caroline Leonora Vedel Larsen (født 18. marts 2000) er en dansk skuespiller, sangerinde og danserinde.

Filmografi
 Hjørdis (2015)
 Den anden verden (2016)
 Mercur (2017)

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Danmark

Caroline Vedel


Les Pauvres sœurs des écoles de Saint François Séraphique sont une congrégation religieuse féminine enseignante et hospitalière de droit pontifical.

Histoire

En 1842, le franciscain Sebastian Schwarz (1809-1870) ouvre une institution à Vöcklabruck pour les enfants d'ouvriers et en confie la gestion à une fraternité de femmes du Tiers-Ordre franciscain dirigée par Franziska Wimmer. Elles sont formées à la vie religieuse par les franciscaines de l'Immaculée Conception de Graz ; la communauté de Vöcklabruck fait ensuite partie de cette congrégation.

Le 10 janvier 1861, l'évêque du diocèse de Linz approuve les franciscaines de Vöcklabruck comme institut autonome. Après l'annexion de l'Autriche à l'Allemagne nazie en 1938, les écoles catholiques sont fermées et les sœurs enseignantes deviennent infirmières.

L'institut est agrégé à l'ordre des frères mineurs le 2 novembre 1904 ; il reçoit le décret de louange le 29 mars 1929 et ses constitutions sont définitivement approuvées par le Saint-Siège le 21 août 1937.

Activités et diffusion

Les sœurs se consacrent principalement à l'enseignement et à l'assistance aux malades.

Elles sont présentes en Autriche, Allemagne, Kazakhstan et aux États-Unis.

La maison-mère est à Vöcklabruck.

En 2017, la congrégation comptait 179 sœurs dans 26 maisons.

Notes et références

Congrégation catholique féminine
Congrégation enseignante catholique
Famille franciscaine
Fondation en 1861


Matale (en tamil: மாத்தளை) es un distrito de Sri Lanka en la provincia Central. Código ISO: LK.MT.

Comprende una superficie de 1987 km².

El centro administrativo es la ciudad de Matale.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población total de 497 000 habitantes, de los cuales 249 000 eran mujeres y 248 000 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Matale

Distrito de Matale


An Neoregelia tigrina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Augusto Ruschi, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Augusto Ruschi. An Neoregelia tigrina in nahilalakip ha genus nga Neoregelia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neoregelia

Neoregelia tigrina


Svjetionik Cordouan (fr. Phare de Cordouan) je svjetionik koji se nalazi 7 kilometara od obale u Atlanskom oceanu, na negostoljubivom plitkom stjenovitom platou u blizini estuarija Gironde u Francuskoj regiji Nouvelle-Aquitaine. Visinom od 68 metara deseti je najviši tradicionalni svjetionik na svijetu.

Cordouan najstariji je svjetionik u Francuskoj; započet 1584., a završen 1611. godine, te stoji i danas u svom izvornom obliku. Dizajnirao ga je vodeći pariški arhitekt Louis de Foix u stilu renesansne kao amalgam kraljevske palače, katedrale i utvrde.

Kao francuski povijesni spomenik (Monument historique) zaveden je 1862. godine, a UNESCO ga je prepoznao kao mjesto svjetske baštine 2021. godine kada je upisan na popis mjesta svjetske baštine u Europi kao "utjelovljenje razdoblja arhitektonske i tehnološke povijesti svjetionika, izgrađen s namjerom da se nastavi tradiciju poznatih svjetionika antike, ilustrirajući umijeće gradnje svjetionika u razdoblju obnovljene plovidbe kada su svjetionici igrali važnu ulogu kao teritorijalne oznake i kao instrumenti sigurnosti".

Povijest i odlike

Mali svjetionički tornjevi postojali su na otočiću još od 880. godine, ali prvu pravu građevinu sagradio je engleski kraljević Edward, jer je Guienne u 14. st. bila engleska pokrajina. Toranj je bio visok 16 metara, s platformom na vrhu na kojoj je mogla neprestano gorjeti vatra i kojom bi upravljao vjerski pustinjak. Prolazeći brodovi plaćali su prolazak s dva groata (kovanica), što je najstarija zabilješka svjetioničkog danka. Osim tornja, na otočiću je sagrađena i mala kapela.

U drugoj polovici 16. stoljeća toranj je propao, a opasnost za plovidbu prijetila je trgovini vina iz Bordeauxa. To je dovelo do izgradnje sadašnjeg svjetionika. De Foix je najprije sagradio okruglu podlogu promjera 41 metra i visine 2,4 metra kako bi podnijeli navalu valova. Unutar nje nalazio se prostor za čuvanje zaliha površine 1,9 m². Iznad njega izgrađena su četiri kata, sve manje površine. Prizemlje se sastojalo od kružnog tornja promjera 15 metara, s unutarnjim zidom i sobama četiri čuvara. U središtu je bilo bogato uređeno predsoblje površine 2 m² i visine 6,1 m. Na drugom je katu bio "Kraljev stan" koji se sastojao od salona, predsoblja i određenog broja ormara. Treći kat bila je kapela s kupolastim krovom značajna po ljepoti mozaika. Iznad ovoga bio je sekundarni fenjer, a iznad toga glavni fenjer na visini od 49 metara iznad razine mora i vidljiv s 5–6 morskih milja. Ovo monumentalno remek-djelo pomorske signalizacije ukrašeno je pilastrima, stupovima modiljonima i vodorigama. Njegovi arhitektonski oblici crpili su inspiraciju iz antičkih modela, renesansnog manirizma i specifičnog arhitektonskog jezika francuske inženjerske škole École des Ponts et Chaussées.

Svjetionik je preuredio inženjer Joseph Teulère koncem 18. stoljeća. Tada mu je povećana visina na današnjih 67,5 m i promjenila se njegova rasvjetna komora koja svjedoči o napretku znanosti i tehnologije tog razdoblja. Teulère je osmislio prvu rotirajuću rasvjetnu antenu koja se sastojala od Argandove svjetiljke koju je okretao stroj koji je izradio urar u Dieppeu. Gorivo je bila mješavina kitovog ulja, maslinovog ulja i ulja repice.

Prvi rotirajući sustav Fresnelovih leća, izum Augustina-Jeana Fresnela, postavljen je na Cordouanu 1823. godine. Svjetlo je 1907. zamijenjeno petrolejskim plinom, a 1948. električnom energijom. Svjetionik je u potpunosti automatiziran 2006. godine, ali ga još opskrbljuju svjetioničari čiji je posao sačuvati ovaj posebno stari i povijesni svjetionik i služiti kao turistički vodiči. Nakon što je u kolovozu 2019. godine svjetionik Cap Fréhel ispratio svoje posljednje svjetioničare, svjetionik Cordouan je posljednji svjetionik u Francuskoj u kojemu još uvijek žive i rade svjetioničari.

Izvori

Svjetionici
Svjetska baština u Francuskoj

Svjetionik Cordouan