Mentiras & Diamantes é um romance do escritor português J. Rentes de Carvalho que foi publicado inicialmente em 2013 pela editora Quetzal.

De Mentiras & Diamantes diz o próprio autor que é "um romance totalmente diferente dos que antes tinha escrito", "uma obra de ficção no género a que Graham Greene chamava entertainment".

Trata-se de escritor que confessa ser "lento a escrever, muito exigente" consigo mesmo e de "uma escrita cuidada, com alguma coisa de música", tanto no diálogo, como na narração e na descrição: "Noite de calma, a temperatura uma carícia, em parte nenhuma ruído, os cães, deitados, pareciam dormir".

Síntese
Jorge Ferreira, «o conde», recebe na sua quinta algarvia uma jovem e bela inquilina inglesa que pretende escrever um livro. O anfitrião é um homem educado, atraente e rico, mas reservado em extremo, não se lhe conhecendo amigos, amantes ou relações familiares, o qual partilha a grande casa senhorial com duas amas idosas e uma governanta. O seu passado esonde um trauma que o acompanha até ao presente e que ele procura esquecer.

Ela, Sara Langton, filha de um milionário italiano, é impulsiva e aventureira, «viciada em liberdade», o que não consegue concliliar com a reclusão e a disciplina que a escrita exige.

Tudo parece concorrer para que estas duas personagens se aproximem lentamente e que comecem a conhecer o que as atormenta - a Jorge, os episódios do passado, a Sara, a dificuldad em escrever algo que lhe agrade para o seu livro.

Mas a súbita visita de «Biafra» - "vistoso fato de linho branco, cravo na botoeira, panamá na mão - que vem chantagear Jorge, origina uma série de revelações, desenlaces, homicídios, suicídios e desaparecimentos entre a Nigéria, Marrocos, Algarve, Londres e Amesterdão, tendo como pano de fundo o tráfico de diamantes e um país corrupto e corrompido, entregue aos seus segredos de família.

Apreciação
Para Carlos Nogueira, Mentiras & Diamantes sem ser um livro sobre a identidade de quem narra, como acontece em Ernestina ou em La Coca, não deixa de ser um romance de identidades e de conhecimento sério do mundo. Mentiras & Diamantes não é apenas a história de Jorge Ferreira e de Sara Langton, a relação de intimidade que se vai estabelecendo entre estas duas personagens não diminui a relevância dos múltiplos e variados temas, motivos e recursos técnicos do livro.

Prossegue Carlos Nogueira referindo que, construído como thriller, Mentiras & Diamantes começa por tocar na questão da memória na vida pessoal e intransmissível de cada um. A sua originalidade reside no equilíbrio que se estabelece entre o grande contexto em que a ação decorre e a especificidade de cada personagem. Em certa medida, Mentiras & Diamantes é um romance de investigação sobre o tráfico de diamantes, o crime organizado e os jogos de influências, e ao mesmo tempo uma reflexão sobre os tormentos, as angústias, os atos e os desejos do ser humano imerso num certo ambiente.

Também para Carlos Nogueira, a intriga é muito rica e mesmo complexa em termos de personagens e casos que se encadeiam, mas as várias linhas diegéticas nunca deixam de se relacionar entre si. Tanto no discurso do narrador como no das personagens há referências constantes e discretas a elementos anteriores. Existem, do princípio ao fim, incertezas, mistérios e enigmas que nunca são desvendados. À medida que o romance avança, percebe-se que quem comanda as redes de poder e de interesses permanece impune e manobra desde instâncias a que poucos têm acesso.

Ainda para Carlos Nogueira, em Mentiras & Diamantesa linguagem dos diálogos é económica e coloquial e a naturalidade e a expressividade do texto apontam para um trabalho prosódico minuciosamente ponderado e rico. Romance de ação e simultaneamente de consciência das personagens, a expressão rítmica aproxima-o da poesia, em particular nas passagens sobre a paisagem portuguesa nortenha.

Finalmente para Carlos Nogueira, não sendo um libelo contra Portugal, este romance não recusa a denúncia direta e a sátira ou a crónica de costumes em que J. Rentes de Carvalho é também mestre. A densidade psicológica e os comportamentos obsessivos das personagens fazem deste romance um thriller muito singular e imprevisível que inclui episódios de grande violência e momentos de ternura e entrega ao outro, jogos de eloquência e ocultação, perversões sexuais e cenas de sexo puro e desinibido.

Livros de J. Rentes de Carvalho
Livros de Portugal
Livros de 2013
Romances de Portugal

Mentiras & Diamantes


خوردي بابلو ريبوليس  (مواليد 1 يناير 1990 في فيناروس - إسبانيا) لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى مالقا الإسباني منذ 2009 في مركز الوسط المهاجم .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم من كاستيون (مقاطعة)
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
رياضيون من كاستيون (مقاطعة)
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من فيناروس
لاعبو أتلتيكو مدريد ب
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو فالينسيانا
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو لا رودا
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي فياريال
لاعبو نادي فياريال ب
لاعبو نادي فياريال ج
لاعبو نادي قرطاجنة
لاعبو نادي مالقا
لاعبو نادي ميرانديس
مواليد 1990
مواليد في فيناروس

جوردي بابلو ريبوليس


Dimitrowo (, ) ist ein Stadtteil der russischen Stadt Kaliningrad in der Oblast Kaliningrad. Er liegt im südlichen Stadtbezirk, dem Moskauer Rajon (Kaliningrad). In dem Stadtteil sind die ehemals selbständigen Orte Ponarth und Schönbusch vereinigt.

Lage
Dimitrowo liegt im Süden Kaliningrads und ist vier Kilometer vom Stadtzentrum entfernt. Die russische Fernstraße A 194 (ehemalige deutsche Reichsstraße 1) führt im Westen vorbei, und die Bahnstrecke von Kaliningrad nach Mamonowo (Heiligenbeil) zur Weiterfahrt nach Polen trennt die beiden ehemaligen Ortsteile voneinander. Die nächste Bahnstation ist der Ostanowotschny punkt ("Haltepunkt") Kijewskaja, der vor 1945 den Namen Ponarth trug.

Geschichte

Der ehemals Ponarth genannte Ort fand seine erste Erwähnung bereits im Jahre 1385. Zwischen 1874 und 1906 war der Ort namensgebend für den Amtsbezirk Ponarth, der zum Landkreis Königsberg (Preußen) im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen gehörte. Am 1. April 1905 wurde Ponarth in die Stadtgemeinde und den Stadtkreis Königsberg eingemeindet.

Das früher Schönbusch genannte Dorf war bis 1825 ein Gutsdorf. 1874 wurde Schönbusch in den Amtsbezirk Ponarth im Landkreis Königsberg (Preußen) und Regierungsbezirk Königsberg der Provinz Ostpreußen eingegliedert.

Schönbusch, das später durch seine Brauerei im Königsberger Bierreich von sich reden machte, wurde am 14. Oktober 1893 in die Landgemeinde Ponarth eingemeindet, mit der es 1906 zur Stadt Königsberg i. Pr. kam.

Ponarth und Schönbusch kamen mit der Stadt Königsberg 1945 zur Sowjetunion und erhielten 1946 die gemeinsame russische Bezeichnung "Dimitrowo". Von 1947 gehörte Dimitrowo als Kaliningrader Stadtteil zum Baltischen Rajon, der 2009 in dem Moskauer Rajon aufging, der heute den Stadtbezirk südlich des Pregel (russisch: Pregolja) umfasst.

Kirche
In Ponarth wie in Schönbusch war die überwiegende Mehrheit der Bevölkerung evangelischer Konfession. Die Ponarther Kirchengemeinde war 1905 aus der Haberberger Kirche hervorgegangen, deren 3. Pfarrstelle Ponarth zugeordnet war. Seither war Ponarth bis 1945 eine eigene Pfarrgemeinde mit zwei Pfarrstellen innerhalb des Kirchenkreises Königsberg-Stadt (ab 1912 "Stadtinspektion Königsberg") innerhalb der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union. Die letzten deutschen Geistliche waren die Pfarrer Gerhard Symanowski und Helmut Hildebrandt. Das kleine Dorf Schönbusch blieb trotz räumlicher Entfernung bis 1945 dem Kirchspiel Haffstrom (nicht mehr existenter Ort) zugeordnet und lag im Kirchenkreis Königsberg-Land I innerhalb der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union. Der letzte deutsche Geistliche war Pfarrer Herbert Steinbach.

Heute liegt Dimitrowo im Einzugsgebiet der Kaliningrader Auferstehungskirche in der Propstei Kaliningrad der Evangelisch-lutherischen Kirche Europäisches Russland (ELKER).

Einzelnachweise

Dimitrowo

Dimitrowo (Kaliningrad, Moskauer Rajon)


Arjantin bayrağı, Arjantin devletinin resmî bayrağı.

Bayrak üç yatay şeritten oluşur. Üst ve alttaki şeritler gök mavi, ortadaki şerit ise beyaz renktedir. Beyaz şeritte Mayıs Güneşi diye adlandırılan ulusal amblem yer alır.

Tarihçe
1812 yılında bağımsızlığını kazanan Arjantin'in şu anki bayrağında bulunan açık gök mavi (#9BC4E2), beyaz renk bütünlüğü ilk olarak bağımsızlık hareketı lideri Manuel Belgrano tarafından kullanılmıştır. Önce 1810 Arjantin kokartını 1812 de ise Arjantin bayrağını tasarlamıştır. Bir inanınışa göre Arjantin Bağımsızlık Harekatı sırasında komutan Manuel Belgrano tüm askeri birliklerin aynı rengi kullandıklarını (İspanyol sarısı ve kırmızısı) fark etmiş bunun için yeni renk arayışına girmiştir.

Tasarım
Ulusal bayrağın renk kodları aşağıdaki gibidir.

Tarihi bayraklar

Etkilediği bayraklar
Fransız korsan Louis-Michel Aury, Nikaragua'nın doğu kıyısında olan San Andrés, Providencia ve Santa Catalina Takımadaları'da 1818'de kurulan Orta Amerika'daki ilk bağımsız devletin mavi-beyaz-mavi bayrağı için model olarak Arjantin bayrağı'nı kullandı. Bu devlet, Gran Colombia bu adaların kontrolünü ele geçirmeden önce, yaklaşık 1821 yılına kadar varlığını sürdürdü. 1823 yılında bu bayrak, Orta Amerika Birleşik Eyaletleri'nin bayrağı için model olarak tekrar kullanıldı. Günümüzde bu devletten bağımsızlığını kazanan Guatemala, Honduras, El Salvador, Nikaragua ve Kosta Rika gibi ülkelerin bayrakları bu sebeple Arjantin bayrağına benzemektedir.

Galeri

Ayrıca bakınız
Arjantin arması

Kaynakça

Dış bağlantılar
Ülke bayrağı hakkında bilgiler

Bayrak
Ulusal bayraklar
Güney Amerika bayrakları

Arjantin bayrağı


San Andrés de Cuerquia este un municipiu din departamentul Antioquia, Columbia.

Municipii în departamentul Antioquia

San Andrés de Cuerquia


إسفنديار رحيم مشائي سياسي إيراني، كان وزير للسياحة في فترة محمود أحمدي نجاد الأولى الرئاسية من 2005 حتى 2009. عينهُ محمود أحمدي نجاد رئيس الجمهورية الإسلامية الإيرانية نائبا أول له في يوليو 2009. صرح في تموز/يوليو 2008، بأن إيران صديقة للشعب الإسرائيلي، وقال مشائي يومها «ان إيران اليوم هي صديقة الشعب الاميركي والشعب الإسرائيلي. ما من أمة في العالم هي عدوتنا وهذا فخر لنا».وأضاف «اننا نعتبر الشعب الاميركي من أفضل شعوب العالم». هو مقرب جدًا من محمود أحمدي نجاد وابنته متزوجه من ابن محمود أحمدي نجاد.

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من رامسر
أشخاص من محافظة مازندران
أصوليون إيرانيون
حاصلون على نيشان الثقافة والفن
سياسيو ائتلاف بناة إيران الإسلامية
مواليد 1380 هـ
مواليد 1960
مواليد في رامسر
نواب رؤساء إيران
سياسيون إيرانيون أدينوا بجرائم

إسفنديار رحيم مشائي


Christian Goldbach (; ; 18 Mart 1690, Königsberg - 20 Kasım 1764, Moskova), hukuk eğitimi de almış, sayılar teorisi konusunda çalışmalarıyla ünlü bir Alman matematikçiydi. Bugün Goldbach varsayımıyla anılıyor.

Hayatı
1690'da Brandenburg-Prusya'nın bir parçası olan Prusya Dükalığı'nın başkenti Königsberg'de (şimdiki Rusya, Kaliningrad) doğan Goldbach, bir papazın oğluydu. Royal Albertus Üniversitesi'nde okudu. Çalışmalarını bitirdikten sonra, 1710'dan 1724'e kadar Avrupa'da uzun eğitim gezilerine çıktı, diğer Alman eyaletlerini, İngiltere, Hollanda, İtalya ve Fransa'yı ziyaret etti, Gottfried Leibniz, Leonhard Euler ve Nicholas I Bernoulli, De Moivre gibi birçok ünlü matematikçiyle tanıştı. Königsberg'e dönerek Georg Bernhard Bilfinger ve Jakob Hermann ile tanıştı.

1725'te yeni açılan St Petersburg Bilimler Akademisi'nde matematik profesörü ve akademi tarihçisi olarak çalışmaya devam etti.  1742 yılına kadar konferans sekreteri olarak görev yaptı..

1728'de II . Peter Rusya Çarı olduğunda, Goldbach onun hocası oldu. 1742'de Rusya Dışişleri Bakanlığı'na girdi.

O zamandan beri, Avrupa büyük elçilerinin yazışmalarının kriptanalizi ve şifresinin çözülmesi ile uğraştı. Ocak 1744'te, Rusya'da hizmet anlaşması, tam olarak şifre çözme faaliyetlerindeki başarısı temelinde Goldbach ile yeniden müzakere edildi. 1760 yılında, Goldbach'a yıllık 4.500 ruble maaşla özel bir meclis üyesi verildi.

Christian Goldbach çok dilliydi - Almanca ve Latince bir günlük yazdı, mektupları Almanca, Latince, Fransızca ve İtalyanca yazıldı ve resmi belgeler için Rusça, Almanca ve Latince kullandı.

Christian Goldbach, Moskova'daki bazı kaynaklara göre, 20 Kasım (1 Aralık) 1764'te, diğerlerine göre St. Petersburg'da 74 yaşında öldü. Petersburg'daki Vyborg tarafındaki St. Sampson Kilisesi'ndeki Sampsonievsky mezarlığının Almanlara ait bölümüne gömüldü.

Katkıları

Goldbach en çok Leibniz, Euler ve Bernoulli ile yazışmalarıyla, özellikle de Euler'e Goldbach varsayımını belirten 1742 tarihli mektubunda dikkat çekiyor. Ayrıca Goldbach-Euler teoremi gibi mükemmel kuvvetler üzerine bazı teoremleri inceledi ve kanıtladı ve analize önemli katkılarda bulundu. Ayrıca Goldbach teoremi olarak adlandırılan Fermat sayılarıyla ilgili bir sonuç kanıtladı.

Goldbach'ın önemli çalışmaları sayılar teorisi üzerinedir. Neredeyse tüm akademik başarıları, Sayılar teorisi üzerine yaptığı çalışmalardan ve yayınladığı makalelerden dolayıdır. Goldbach, çalışmalarında dönemin ünlü sayı kuramcısı Euler'le sürekli diyalog halinde olmuştur. Matematikçiye asıl ün kazandıran çalışması, asal sayılar ile ilgili öne sürdüğü varsayımdır. Goldbach'a göre "2'den büyük her çift sayı, iki asal sayının toplamı olarak ifade edilebilir." Goldbach, bu varsayımından 1742'de Euler'e gönderdiği ünlü mektubunda bahseder. Goldbach asal sayılarla ilgili olarak ayrıca, her tek sayının üç asal sayının toplamı olduğunu da söylemiştir (Goldbach hipotezi). Ancak bu iki varsayımıyla ilgili olarak herhangi bir ispat sunmamıştır. Goldbach'ın birinci varsayımı hala doğruluğu kanıtlanmamış bir teori olarak görülmesine rağmen, ikinci varsayımı 1937'de Vinogradov'un çalışmaları sonucu ispatlanmıştır.

(Gerçekte, orijinal varsayım biraz farklıdır: "Es scheinet wenigstens, dass eine jede Zahl, die grösser ist als [2?], Ein aggregatum trium numerorum primorum sey", yani: "Görünüşe göre en azından herhangi bir bütün 2'den büyük sayı üç asal sayının toplamıdır "(bunlar kenar boşluğuna dikey olarak yazılan son kelimelerdir; Goldbach 1'i asal sayı olarak kabul etmiştir:" die unitatem mit dazu gerechnet ")).

Goldbach ayrıca, seriler, diferansiyel denklemler, sonlu toplamlar, eğriler ve gama fonksiyonu üzerine de çalışmıştır.

Çalışmaları

 (1729) De transforme serierum
 (1732) De terminis generalibus serierum

Kaynakça

Dış bağlantılar

 .

Sayı teorisyenleri
St Petersburg Bilimler Akademisi'nin asil üyeleri
Kaliningrad Üniversitesinde öğrenim görenler
1764 yılında ölenler
1690 doğumlular
Alman matematikçiler

Christian Goldbach


La saison 2021-2022 est la  du Championnat d'Algérie de football de troisième division géré par la Ligue inter-régions de football.

Faisant suite à une saison perturbée en raison des répercussions de la pandémie de Covid-19 en Algérie, le championnat poursuit son évolution. Les quatre-vingt-seize équipes sont réparties en six groupes régionaux de seize équipes.

Organisation

Compétition

Groupe centre-est

classement
Le classement est établi sur le barème de points suivant : une victoire vaut 3 points, un match nul 1 point et une défaite 0 point.

Groupe centre-ouest

Classement
Le classement est établi sur le barème de points suivant : une victoire vaut 3 points, un match nul 1 point et une défaite 0 point.

Groupe Est

Classement
Le classement est établi sur le barème de points suivant : une victoire vaut 3 points, un match nul 1 point et une défaite 0 point.

Groupe Ouest

Classement
Le classement est établi sur le barème de points suivant : une victoire vaut 3 points, un match nul 1 point et une défaite 0 point.

Groupe Sud-Est

Classement
Le classement est établi sur le barème de points suivant : une victoire vaut 3 points, un match nul 1 point et une défaite 0 point.

Groupe Sud-Ouest

Classement
Le classement est établi sur le barème de points suivant : une victoire vaut 3 points, un match nul 1 point et une défaite 0 point.

Classement pour relégation

Source: lirf.org.dz

Voir aussi
 Championnat d'Algérie de football 2021-2022
 Championnat d'Algérie de football D2 2021-2022

Notes et références

Liens externes
 Ligue Inter-Régions de Football Amateur
 Fédération Algérienne de Football

2021-2022
Football D3 2021-2022
Football D3 2021-2022
Championnat M3
Algérie M3

Championnat d'Algérie de football de troisième division 2021-2022


Sardar Zalmai Mahmud Khan Ghazi (* 2. Februar 1923) ist ein ehemaliger afghanischer Botschafter.

Leben
Sardar Zalmai Mahmud ist ein Sohn von Sardar Schah Mahmud Khan. Am 27. Januar 1960 heiratete er Schinkay Begum, die älteste Tochter von Mohammed Daoud Khan. Sie haben zwei Töchter. Vom 25. Mai 1965 bis 1972 war er Botschafter in Paris und war ab 1966 auch bei der Regierung in Wien als Gesandter und Ministre plénipotentiaire mitbeglaubigt. Am 12. Juli 1971 wurde er mit dem Großkreuz in den Royal Victorian Order aufgenommen. Von 1972 bis 1973 war er Ambassador to the Court of St James's. Am 1974 bis 1975 war er Botschafter in Teheran.

Einzelnachweise

Afghanischer Botschafter im Vereinigten Königreich
Afghanischer Botschafter in Frankreich
Afghanischer Botschafter im Iran
Honorary Knight Grand Cross des Royal Victorian Order
Afghane
Geboren 1923
Mann

Sardar Zalmai Mahmud


An Colpodium gillettii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Norman Loftus Bor. An Colpodium gillettii in nahilalakip ha genus nga Colpodium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Colpodium

Colpodium gillettii


Izvori

 Krešimir Perušić - 100 godina nogometa u Karlovačkoj županiji 1903-2003, Karlovac 2004., ISBN 953-9969-0-6, str. 291

1950
Karlovac

3. Oblasna nogometna liga Karlovac 1950.


Dans Eder misin?, Türkiye televizyonlarında yayınlanmış dans yarışması. ABD formatlı So You Think You Can Dance'in Türkiye versiyonudur. Sunuculuğunu "Huysuz Virjin" olarak bilinen Seyfi Dursunoğlu yapmaktadır. Yarışma sona ermiştir.

1. sezon birincisi Ömer Yeşilbaş, 2. sezon birincisi Ozan Aydemir, 3. sezon birincisi Eylül Ateşler, 4. sezon birincisi Nora, 6. sezon birincisi Ali Erim Koç olmuştur.

1. sezon: Benimle Dans Eder misin?
Yarışma birinci sezonunda Benimle Dans Eder misin? adıyla Kanal D'de yayınlanmıştır. Jüri üyeleri Yonca Evcimik, Uğurkan Erez, Tan Sağtürk ve Asena'dır.

Yarışmacılar
 Ömer Yeşilbaş
 Eylül Ateşler
 Okan Aydoğan
 Aydan Uysal

 Yiğit Beşli (7. hafta elendi)
 Melis Evirgen (7. hafta elendi)
 Tuba Cafri (6. hafta elendi)
 İlhan Karabacak (6. hafta elendi)
 Nuray Uzunbayır (5. hafta elendi)
 Erkan Yücel (5. hafta elendi)
 Merve Atalar (4. hafta elendi)
 Orhan Üstündağ (4. hafta elendi)
 Gülhan Sevil Şanda (3. hafta elendi)
 Uğur Yıldıran (3. hafta elendi)
 Sibel Gacemer (2. hafta elendi)
 Fatih Haktan Coşkun (2. hafta elendi)
 Pınar Tapan (1. hafta elendi)
 Hüseyin Ayaz (1. hafta elendi)

3. sezon
İlk iki sezonun en iyileri yarışmıştır. Kanal D'de yayınlanmıştır. Yarışmayı Eylül İlbey kazanmıştır.

Yarışmacılar
 Eylül İlbey
 Yiğit Beşli
 Okan Aydoğan
 Aydan Uysal

 İnci Rıdvanova (4. hafta elendi)
 Ömer Yeşilbaş (4. hafta elendi)
 Sahil Deniz (3. hafta elendi)
 Ozan Aydemir (3. hafta elendi)
 Bingül (2. hafta elendi)
 Erdener (2. hafta elendi)
 Melis (1. hafta elendi)
 Erdi (1. hafta elendi)

4. sezon
Yarışma, Star TV'de yayınlanmaya hazırlanırken, Huysuz Virjin karakterinin RTÜK tarafından Türk ahlakî yapısına uygun olması gerekçesiyle yasaklanması sonucu kanal yapımı durdurmuştur. Daha sonra FOX programı alarak Seyfi Dursunoğlu'nun Huysuz Virjin karakteri olmadan sunuculuk yapmasını istemiş ve yarışma bu şekilde yayınlanmıştır. Bununla birlikte yarışmanın finalinde kanal bu cezayı göze alarak Seyfi Dursunoğlu'yu Huysuz Virjin olarak programı sundurmuştur.

Jüri üyelerinden Tan Sağtürk ve Asena'nın yerine Murat Boz ve Çağla Şikel geçmiştir.

Yarışmacılar
 Nora
 Gencay
 Eren
 Dilara

 Julia (7. hafta elendi)
 Tekken (7. hafta elendi)
 Pelin (6. hafta elendi)
 Turabi Çamkıran (6. hafta elendi)
 Melis (5. hafta elendi)
 Serdar (5. hafta elendi)
 Güneş (4. hafta elendi)
 Gökhan (4. hafta elendi)
 Gizem (3. hafta elendi)
 Süleyman (3. hafta elendi)
 Zeynep (2. hafta elendi)
 Zafer (2. hafta elendi)
 Dilek (1. hafta elendi)
 Caner (1. hafta elendi)

5. sezon: Dans Eder misin? Yaz Ateşi
Yarışma Dans Eder misin? Yaz Ateşi adıyla, 2009 yazında atv'de yayınlanmıştır. Sunucunun Seyfi Dursunoğlu olmadığı tek programdır. Bu kez programın sunuculuğunu Ebru Akel yapmıştır. Jüri ilk üç sezondaki gibi Yonca Evcimik, Uğurkan Erez, Tan Sağtürk ve Asena olmuştur.
Yarışmacılar..

 Bihter Delüv
 Caner Masak
 Burcu Gidenoğlu
 Deniz Mersinoğlu
 Esra Dokuzoğlu
 Fırat Kurum
 Ezgi Egeli
 Hacı Ali Baydemir
 Hande Altıparmak
 Kasım Acar
 Nursel Can
 Mertkan Tapan
 Selin Red
 Murat Bayrak Tutan
 Serap Çetintürk
 Mustafa Tura
 Yana Vinter
 Orhun Özaras
 Yıldız Avcıbaşı
 Sercenk Yücel

6. sezon: Huysuz'la Dans Eder misin?
Yarışma bu kez Huysuz'la Dans Eder misin? ismiyle Show TV'de yayınlanmıştır. Huysuz Virjin karakteri geri dönmüştür. Jüri koltuğunda Asena'nın yerine Didem, Tan Sağtürk'ün yerine ise Arkın Zirek geçmiştir. Yarışmayı Ali Erim Koç birinci, Eylül İlçiz ise ikinci olarak tamamlamıştır.

Yarışmacılar
 Ali Erim Koç
 Eylül İlçiz
 Kürşat Çalışır
 Yunus Emre Öztürk
 Ebru Gülen (Beşinci)
 Kerem Güzel (Altıncı)
 Sinem Korunç (Yedinci)
 Ece Irmak Albayrak (Sekizinci)
 Gonca Güçüşayak (9. hafta elendi)
 Burak Demir (9. hafta elendi)
 Jessy Mayzel (8. hafta elendi)
 Burak Şanlı (8. hafta elendi)
 Onur Keser (7. hafta elendi)
 İzlen Geneci(7. hafta elendi)
 Ayça Yıldız (6. hafta elendi)
 Remzi Özmen (6. hafta elendi)
 Görkem Öden (5. hafta elendi)
 Kağan Yılmaz (5. hafta elendi)
 Adam Rex Bishop (4. hafta elendi)
 Fulden Kılıçaslan (4. hafta elendi)
 Selim Sarıkaya (3. hafta elendi)
 Şükran Erdoğan (3. hafta elendi)
 Şükrü Karaman (2. hafta elendi)
 Ferhan Yener (2. hafta elendi)
 Erhan Kara (yedek)
 Yağmur Yalçıner (yedek)
 Mecit Aslan (yedek)
 Eylül Özaksoy (yedek)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 ShowTVnet'te Dans Eder misin?

Kanal D yarışmaları
Fox programları
Atv yarışmaları
Show TV yarışmaları
Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizilerinden uyarlanan Türk televizyon dizileri

Dans Eder misin?


Hrvatska kuna (kratica: kn, ISO-kôd: HRK) bila je službena novčana jedinica Republike Hrvatske u razdoblju od 30. svibnja 1994. do 31. prosinca 2022. Jedna kuna dijelila se na sto lipa. Kuna je bila konvertibilna i smatrala se stabilnom valutom. Novac je izdavala Hrvatska narodna banka, a kovanice je kovala Hrvatska kovnica novca.

Naziv potječe od srednjovjekovne uporabe kuninih krzna za trgovinu i plaćanje carina u hrvatskim pokrajinama Slavoniji i Primorju (današnji Kvarner i Istra). Taj se krzneni novac prvi put spominje 1018. u creskom gradu Osoru kao sredstvo plaćanja Hrvata. Novac od krzna mogao se upotrebljavati za plaćanje carina i poreza. Danas na to podsjeća mali spomenik u obliku kune. Iz toga se razvio banovac (množina banovci; lat.: Denarius Banalis) kao hrvatski srebrni novac stabilne vrijednosti koji su u Slavoniji kovali hrvatski banovi od sredine 13. do kraja 14. stoljeća. Kao podsjetnik na krzneni novac Banovac na kovanicama prikazuje kunu koja se razvila u važan heraldički simbol hrvatskih zemalja (i danas je na grbu Slavonije u kruni grba Republike Hrvatske).

Tijekom Drugoga svjetskoga rata valuta Nezavisne Države Hrvatske (1941. – 1945.) također se zvala kuna, no njezina najmanja jedinica bila je banica (1 kuna = 100 banica), s obzirom na dizajn kovanog novca i naziv banovac. Nakon Drugog svjetskog rata Hrvatska ulazi u sastav SFR Jugoslavije i jugoslavenski dinar (YUD) postaje službena valuta sve do hrvatskoga osamostaljenja.

Za vrijeme raspada Jugoslavije i demokratskih promjena monetarno osamostaljivanje Hrvatske postaje jednim od glavnih ciljeva samostalne Hrvatske. Nakon proglašenja neovisnosti Hrvatske te za vrijeme Domovinskoga rata u upotrebi je bio hrvatski dinar (HRD), koji je služio kao privremeni novac prije uvođenja konačne hrvatske valute, koja je trebala biti »hrvatska kruna« podijeljena na 100 banica. Međutim, Sabor je u srpnju 1993. odlučio kako će hrvatska valuta ipak biti hrvatska kuna. Kuna je službeno uvedena 30. svibnja 1994., na Dan državnosti u Hrvatskoj, i time je zamijenjen dotadašnji hrvatski dinar (HRD). Dana 1. siječnja 2023. euro postaje službena valuta u Hrvatskoj i nakon 29 godina zamjenjuje kunu.

Ime
Ime kune potječe od kuninih koža i krzna, koja su upotrebljavali srednjovjekovni Slaveni kao novčano sredstvo. Kuna je također jedna od najstarijih ruskih novčanih jedinica, 1/25 grivne. »Kunom« se nazivao i srebrni novac u Kijevskoj Rusi.

U srednjovjekovnoj Hrvatskoj kunsko je krzno bilo sredstvo za plaćanje poreza koji se nazivao »kunovinom«, odnosno marturina na latinskom.

Ime hrvatske kune nije povezano s nazivima raznih europskih valuta zvanim »krunama«.

Povijest

Srednji vijek: Kuna na ranom novcu Hrvata

Prvi hrvatski kovani novac sa likom kune bio je banovac (lat. denarius banalis) iz razdoblja od 1235. do 1384. godine. Taj su novac kovali hrvatski banovi i hercezi u 13. stoljeću, a kovnica novca nalazila se u Pakracu.

Na banovcu naslikana je bila kuna, jer je kunsko krzno zbog svoje vrijednosti služilo kao sredstvo plaćanja u hrvatskim regijama Slavoniji, Dalmaciji i u Hrvatskom primorju.

Međuratno razdoblje: Ideja o kuni kao paralelnoj valuti
Godine 1918. proglašena je Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca koja je kasnije promijenila ime u Kraljevina Jugoslavija. U toj je državi novac izdavala Narodna banka sa sjedištem u Beogradu. Novčanice jedinice su se zvale dinar i para. Ideja o kuni ponovno se pojavljuje 1939. godine, kada je Banovina Hrvatska, autonomna pokrajina u sastavu Kraljevine Jugoslavije, planirala izdavati vlastiti novac, paralelno uz jugoslavenski dinar. Međutim, planovi nisu ostvareni zbog izbijanja Drugog svjetskog rata i Osovinske invazije na Jugoslaviju, koja je dovela do raspada te države.

U hrvatskom iseljeništvu kružila je tridesetih god. 20. st. simbolička srebrena kovanica u vrijednosti od 5 kuna. Taj je srebrnjak kovan i izdan na inicijativu Ustaškoga pokreta.

Drugi svjetski rat: Kuna NDH

Dana 10. travnja 1941. pukovnik Slavko Kvaternik proglasio je Nezavisnu Državu Hrvatsku (skraćeno NDH ili ND Hrvatska) preko Hrvatskoga krugovala. Ubrzo nakon toga je, na prijedlog ministra narodnoga gospodarstva, uspostavljena Hrvatska državna banka, a zatim je uvedena hrvatska kuna (skraćeno: Kn – veliko slovo »K« za razliku od suvremene kratice) kao službeno sredstvo plaćanja. Dijelila se na 100 banica. U promet je puštena 8. srpnja 1941. i time je zamijenjen jugoslavenski kraljevski dinar, koji je i nakon raspada Kraljevine Jugoslavije bio u upotrebi, što je novouspostavljenoj NDH nanijelo veliku financijsku štetu jer se zbog poroznosti granice sa Srbijom nije mogla nadzirati i utvrditi točna količina gotovine koja je ulazila u državu.

Godine 1941. izdane su novčanice prvoga niza od 10, 20, 50, 100, 500 i 1000 kuna. Godine 1942. slijedile su novčanice u vrijednosti od 50 banica te 1 i 2 kune, a 1943. novčanica od 5000 kn. Zbog utjecaja Nacističke Njemačke i Kraljevine Italije na NDH, Drugog svjetskog rata i s njim povezanim stanjem u zemlji, država se našla u gospodarskoj krizi. Kuna ND Hrvatske patila je od devalvacije i novac je stalno gubio vrijednost. Zbog hiperinflacije koja nije pratila porast primanja izrađeni su i nacrti za novčanice od 10 000 i 50 000 kuna, ali nisu tiskane.

U područjima NDH koja su pala pod kontrolu partizana u vodstvu Zemaljskoga antifašističkoga vijeća narodnog oslobođenja Hrvatske (ZAVNOH) također su tiskane novčanice s nominalama u kunama (uz dinare i/ili lire).

Iz optjecaja povučena je 1945. godine, nakon pada NDH.

Hladni rat: Novac u Socijalističkoj Hrvatskoj

Završetkom Drugoga svjetskog rata i pada NDH, Hrvatska postaje socijalistička republika u sastavu SFR Jugoslavije. Jugoslavenski dinar ponovo postaje službeno platežno sredstvo na području Hrvatske, sve do osamostaljenja 1991.

Dinar je više puta redenominiran, a apoeni su se više puta mijenjali kroz povijest, između ostaloga zbog inflacije.

Hrvatska samostalnost: Uvođenje konačnog hrvatskog novca
Jugoslavenski dinar zamijenjen je 23. prosinca 1991. hrvatskim dinarom (HRD) u omjeru 1:1. Hrvatski dinar naslijedio je jugoslavenski dinar i služio je kao privremena valuta u prvim godinama hrvatske samostalnosti i Domovinskoga rata, dok se Hrvatska borila za međunarodno priznanje i tražila obustavu velikosrpske agresije. Hrvatski dinar nije imao kovanice, a na licu svake novčanice naslikan je bio Ruđer Bošković, hrvatski astronom, matematičar i isusovac.

Hrvatskog dinara trebala je zamijeniti »hrvatska kruna«, podijeljena na 100 »banica«, koja je prema Uredbi o Narodnoj banci Hrvatske u Narodnim novinama br. 71 od 23. prosinca 1991., trebala biti konačna valuta Republike Hrvatske. Toj se odluci protivio prvi predsjednik Franjo Tuđman, koji je zastupao stav da se konačni hrvatski novac ne treba zvati kao onaj iz povijesnog razdoblja Austro-Ugarske, kada je Hrvatska bila u podređenom položaju.

Prijedlog da se hrvatska novčana jedinica zove kuna, izazvao je velike rasprave. Neki su se oporbeni političari protivili kuni i ukazivali na to da je naziv istovjetan onome koji se koristio i za vrijeme Drugoga svjetskoga rata, u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj, što bi novorođenoj hrvatskoj državi moglo naštetiti na svjetskoj pozornosti i dovesti do podjela u narodu. Međutim, kuna je izabrana zbog svoje tisućljetne tradicije u hrvatskoj novčanoj povijesti, ali i u grboslovlju. Lik kune još se pojavljuje na srebrnomu slavonskom banovcu (banskom denaru), koji je kovan u Pakracu sredinom 13. stoljeća u prvoj hrvatskoj kovnici novca. Sabor je u srpnju 1993. odlučio da će hrvatski novac biti kuna, koja se dijeli na sto lipa.

Dana 30. svibnja 1994., na četvrtu godišnjicu obnove hrvatske državnosti, uvedena je hrvatska kuna (HRK) kao stalna valuta, te je zamijenjen hrvatski dinar u omjeru 1000 dinara za jednu kunu. Uvođenje hrvatske kune osiguralo je monetarnu samostalnost i financijsku stabilnost u Hrvatskoj, te je riješen problem hiperinflacije. Kovanice hrvatske kune i lipe kovane su u Hrvatskoj kovnici novca, koju je Hrvatska narodna banka osnovala 23. travnja 1993. pod nazivom »Hrvatski novčarski zavod«. Novčanice kune tiskane su u Njemačkoj, a od 2011. i u Austriji.

Zamjena eurom

Ulaskom u Europsku uniju 2013. Hrvatska se obavezala uvesti euro čim ispuni konvergencijske kriterije. Boris Vujčić, guverner Hrvatske narodne banke (HNB), izjavio je još 2013. godine da očekuje uvođenje eura što je prije moguće. Ulazak Hrvatske u »Europski tečajni mehanizam« (ERM II) 2020. bio je odlučujući službeni korak u postupku uvođenja eura.

Dana 13. svibnja 2022. Sabor je usvojio Zakon o uvođenju eura.

U Svetoj Nedelji, u Zagrebačkoj županiji je 18. srpnja 2022. započela proizvodnja hrvatskih eurokovanica.

Dana 5. rujna 2022. započelo je obavezno dvojno iskazivanje cijena u kunama i eurima. Ta zakonska obaveza traje do 31. prosinca 2023. i jedna je od mjera za zaštitu potrošača u postupku uvođenja eura.

Sredinom listopada 2022. započela je edukativna putujuća izložba »Euro na kotačima«. Ta je izložba održana u 27 gradova sa ciljem da informira građane o uvođenju eura. Započela je 19. listopada u Vukovaru, a završila u Zadru 17. prosinca 2022.

Dana 1. siječnja 2023. kuna je zamijenjena eurom, a istog je dana započelo razdoblje dvojnog optjecaja koje je trajalo do 14. siječnja 2023. U tom su razdoblju i kune i euri bili u upotrebi za plaćanje u gotovini.

Referendumska inicijativa: »Zaštitimo hrvatsku kunu«
U lipnju 2021. premijer Andrej Plenković (HDZ) izjavljuje da očekuje ulazak Hrvatske u europodručje početkom 2023. godine. Na to su Hrvatski suverenisti (HS) reagirali s pokretanjem referendumske inicijative pod nazivom »Zaštitimo hrvatsku kunu«, skraćeno »ZHK«, s namjerom prikupiti dovoljno potpisa za referendum na kojem bi građani Republike Hrvatske odlučili o monetarnoj budućnosti Hrvatske, odnosno o uvođenju eura ili zaštiti i očuvanju hrvatske valute.

Hrvoje Zekanović, koji je u to vrijeme obnašao dužnost predsjednika Hrvatskih suverenista, naglasio je da nijedan građanin Republike Hrvatske od dvije trećine koje su glasale za EU nije znao da smo se obvezali da će u nekom roku uvesti euro odnosno ući u eurozonu. Marijan Pavliček argumentirao je u govoru u Saboru da: »O ovako bitnoj temi gdje se gubi dio suvereniteta, u ovom slučaju monetarnog suvereniteta, ne mogu odlučivati pojedinci u svojim uredima nakon dogovora sa briselskim moćnicima. O ovakvoj temi može isključivo odlučiti hrvatski narod putem referendumu.«

Toj su referendumskoj inicijativi potporu pružile i druge političke stranke poput Hrvatske stranke prava (HSP),  Generacija obnove (GO) i Neovisni za Hrvatsku (NZH).

Inicijativa »Zaštitimo hrvatsku kunu« u dva je tjedna prikupila 334.582 potpisa, što nije bilo dovoljno za raspisivanje referenduma. Nedostajalo je 34.285 potpisa građana.

Javno mnijenje
Potpora javnosti uvođenju eura

Novac Republike Hrvatske (do zamjene eurom)
Dizajneri novčanica su Miroslav Šutej i dr. Vilko Žiljak, a autor kovanica je kipar Kuzma Kovačić.

Novčanice

Kovanice
Godine 1994. izdane su kovanice u denominacijama od 1, 2, 5, 10, 20, 50 lipa te od 1, 2, 5 kuna. Sve te kovanice na licu imaju državni grb i natpis »Republika Hrvatska«, uz oznaku za vrijednost. Na naličjima nalaze se biljke ili/i životinje. Kovanice izdane neparnih godina imaju nazive biljaka i životinja na hrvatskome jeziku, a kovanice izdane parnih godina znanstvene nazive na latinskom jeziku.

Godine 1997. kovana je prva kovanica od 25 kuna povodom mirne reintegracije hrvatskoga Podunavlja. Kovanice od 25 kuna imaju različite motive na naličju.

Zbog svoje niske vrijednosti, više se ne izdaju kovanice od 1 i 2 lp. Iako se od 2009. više ne puštaju u optjecaj i dalje su zakonsko sredstvo plaćanja.

Prigodni novac

Prigodne novčanice
Izdane su prigodne novčanice od 10 i 20 kn, povodom 10. i 20. obljetnice kune.

Prigodne kovanice
Prigodno se izdaju i kovanice s različitim drugim motivima na naličju.

10 lipa

50 lipa

1 kuna, 5 i 2 lipe

2 kune, 20 i 1 lipa

5 kuna

25 kuna

Kretanje tečaja

Vidi još
 Lipa (novac)
 Hrvatska i euro
 Hrvatske eurokovanice
 Hrvatski dinar
 Kuna (NDH)

Bilješke

Izvori

Literatura

 Lučić, Ivo: Kuna je obavila zadaću, važno je da euro nosi i hrvatski biljeg, Vijenac, br. 754 (26. siječnja 2023.), god. XXXI., str. 20-21.

Vanjske poveznice

 kuna, Hrvatska enciklopedija
 Katalog suvremenog hrvatskog novca

Hrvatska
Gospodarstvo Hrvatske
Povijesne valute
Valute zamijenjene eurom

Hrvatska kuna


Litoria, Litoriinae familyasına bağlı bir kurbağa cinsidir. Anavatanı Avustralya, Yeni Gine, Solomon Adaları ve Timor'dur.

Bu cinsin türleri, yatay irisleri ile gözkapaklarında pigmentlerin bulunmayışı ile diğer türlerden ayrılır. Son derece değişken davranış ve yaşam şekilleri gösterirler.

Taksonomi
Litoria cinsine bağlı türler (2022):

 Litoria adelaidensis - (Gray, 1841)
 Litoria albolabris - (Wandolleck, 1911)
 Litoria amboinensis - (Horst, 1883)
 Litoria angiana - (Boulenger, 1915)
 Litoria arfakiana - (Peters ve Doria, 1878)
 Litoria aurifera - Anstis, Tyler, Roberts, Price ve Doughty, 2010
 Litoria axillaris - Doughty, 2011
 Litoria biakensis - Günther, 2006
 Litoria bibonius - Kraus ve Allison, 2004
 Litoria bicolor - (Gray, 1842)
 Litoria burrowsi - (Scott, 1942)
 Litoria capitula - (Tyler, 1968)
 Litoria chloristona - Menzies, Richards and Tyler, 2008
 Litoria chloronota - (Boulenger, 1911)
 Litoria chrisdahli - Richards, 2007
 Litoria christianbergmanni - Günther, 2008
 Litoria congenita - (Peters ve Doria, 1878)
 Litoria contrastens - (Tyler, 1968)
 Litoria cooloolensis - Liem, 1974
 Litoria coplandi - (Tyler, 1968)
 Litoria corbeni - (Wells ve Wellington, 1985)
 Litoria darlingtoni - (Loveridge, 1945)
 Litoria dentata - (Keferstein, 1868)
 Litoria dorsalis - Macleay, 1878
 Litoria electrica - Ingram ve Corben, 1990
 Litoria eurynastes - Menzies, Richards ve Tyler, 2008
 Litoria everetti - (Boulenger, 1897)
 Litoria ewingii - (Duméril ve Bibron, 1841)
 Litoria fallax - (Peters, 1880) – Eastern Dwarf Treefrog
 Litoria flavescens - Kraus ve Allison, 2004
 Litoria freycineti - Tschudi, 1838
 Litoria gasconi - Richards, Oliver, Krey ve Tjaturadi, 2009
 Litoria havina - Menzies, 1993
 Litoria hilli - Hiaso ve Richards, 2006
 Litoria humboldtorum - Günther, 2006
 Litoria inermis - (Peters, 1867)
 Litoria iris - (Tyler, 1962)
 Litoria jervisiensis - (Duméril ve Bibron, 1841)
 Litoria latopalmata - Günther, 1867
 Litoria leucova - (Tyler, 1968)
 Litoria littlejohni - White, Whitford ve Mahony, 1994
 Litoria lodesdema - Menzies, Richards ve Tyler, 2008
 Litoria longicrus - (Boulenger, 1911)
 Litoria longirostris - Tyler ve Davies, 1977
 Litoria lutea - (Boulenger, 1887)
 Litoria majikthise - Johnston ve Richards, 1994
 Litoria mareku - Günther, 2008
 Litoria megalops - Richards ve Iskandar, 2006
 Litoria meiriana - (Tyler, 1969)
 Litoria microbelos - (Cogger, 1966)
 Litoria micromembrana - (Tyler, 1963)
 Litoria modica - (Tyler, 1968)
 Litoria mucro - Menzies, 1993
 Litoria multiplica - (Tyler, 1964)
 Litoria mystax - (Van Kampen, 1906)
 Litoria nasuta - (Gray, 1842)
 Litoria nigrofrenata - (Günther, 1867)
 Litoria nigropunctata - (Meyer, 1875)
 Litoria oenicolen - Menzies ve Zweifel, 1974
 Litoria ollauro - Menzies, 1993
 Litoria olongburensis - Liem ve Ingram, 1977
 Litoria pallida - Davies, Martin ve Watson, 1983
 Litoria paraewingi - Watson, Loftus-Hills ve Littlejohn, 1971
 Litoria peronii - (Tschudi, 1838)
 Litoria personata - Tyler, Davies ve Martin, 1978
 Litoria pinocchio - Oliver, Günther, Mumpuni ve Richards, 2019
 Litoria pronimia - Menzies, 1993
 Litoria prora - (Menzies, 1969)
 Litoria pygmaea - (Meyer, 1875)
 Litoria quadrilineata - Tyler ve Parker, 1974
 Litoria revelata - Ingram, Corben ve Hosmer, 1982
 Litoria rothii - (De Vis, 1884)
 Litoria rubella - (Gray, 1842)
 Litoria rubrops - Kraus ve Allison, 2004
 Litoria scabra - Günther ve Richards, 2005
 Litoria singadanae - Richards, 2005
 Litoria spartacus - Richards ve Oliver, 2006
 Litoria staccato - Doughty ve Anstis, 2007
 Litoria thesaurensis - (Peters, 1877)
 Litoria timida - Tyler ve Parker, 1972
 Litoria tornieri - (Nieden, 1923)
 Litoria tyleri - Martin, Watson, Gartside, Littlejohn ve Loftus-Hills, 1979
 Litoria umarensis - Günther, 2004
 Litoria umbonata - Tyler ve Davies, 1983
 Litoria verae - Günther, 2004
 Litoria verreauxii - (Duméril, 1853)
 Litoria viranula - Menzies, Richards ve Tyler, 2008
 Litoria vivissimia - Oliver, Richards ve Donnellan, 2019
 Litoria vocivincens - Menzies, 1972
 Litoria wapogaensis - Richards and Iskandar, 2001
 Litoria watjulumensis - (Copland, 1957)
 Litoria wisselensis - (Tyler, 1968)
 Litoria wollastoni - (Boulenger, 1914)

Konuyla ilgili yayınlar
Frogs of Australia. Litoria genus  . Amphibian Research Centre.
 Frogs Australia Network search: Litoria
Cogger, H.G. 1979. Reptiles & Amphibians of Australia. A. H. & A. W. REED PTY LTD
 Tyler, Michael J. 1992. Encyclopedia of Australian Animals: Frogs. Angus & Robertson.

Dış bağlantılar

Kaynakça

Litoriinae
Johann Jakob von Tschudi tarafından adlandırılmış taksonlar
1838'de tanımlanan taksonlar

Litoria


Charles-Pierre-Mathieu Combes (Cahors, 26. prosinca 1801. — Pariz, 10. siječnja 1872.), bio je francuski inženjer. Bio je glavni tajnik rudarske tvrtke i rektor École des Mines. Njegovo ime nalazi se na popisu 72 znanstvenika ugraviranih na Eifellovom tornju.

Bibliografija
 Exposé des principes de la théorie mécanique de la chaleur et de ses applications principales. Pariz 1863.
 Combes, Charles P.; Phillips, Edouard; Collignon, Edouard: Exposé de la situation de la mécanique appliquée. Paris: Hachette, 1867.
 Traité de l'exploitation des mines. Dominique Avanzo et Cie., Liége (Lüttich) 1844-45 (Bände 1 u.2); Carilian-Goeury et Dalmont, Paris 1845 (Band 3).
 auf deutsch erschienen als Handbuch der Bergbaukunst, oder die Lehre von der Aufsuchung und Gewinnung der nutzbaren Mineralien. In zwei Bänden mit einem Atlas, Deutsch bearbeitet von Carl Hartmann, Verlag, Druck und Lithographie von Bernhard Friedrich Voigt, Weimar 1844-46.

Vanjske poveznice
 Životopis (fra.)

Izvori

Francuski inženjeri

Charles Combes


محمد بديع سربيه (1930 - 1994)، هو صحفي لبناني. صاحب مجلة الموعد الفنية المشهورة ورئيس تحريرها إلى حين وفاته. تولت بناته من بعده إدارة مجلاته.

بدأ عمله في الصحافة في سن الثامنة عشرة حيث عمل في جريدتي «بيروت» و «بيروت المساء»، كما راسل صحف مؤسسة أخبار اليوم بالقاهرة، وفي عام 1953م أصدر مجلة الموعد الفنية، التي بدأت نصف شهرية ثم تحولت إلى مجلة أسبوعية، وفي عام 1954م اشترى المجلة السياسية الأسبوعية «كل شئ»، وتابع إصدارها حتى مطلع الحرب الأهلية اللبنانية، وأصدر في مطلع الثمانينات من القرن العشرين مجلة «نورا» الفنية..

عضو في المجلس الأعلى للصحافة اللبنانية، كما كان أمينا لسر نقابتها، ومستشارا إعلاميا لبعض رؤساء الوزارات.

جوائز
 وهو حاصل على وسام الأرز الوطني من رتبة فارس عام 1972م،
 وجائزة علي ومصطفى أمين الصحافية عام 1993م.

وفاته
توفي في خريف عام 1994 عن عن عمر يناهز 64 عاما بداء السرطان.

من مؤلفاته
له بعض المؤلفات الفنية والسياسية. من كتبه:
 كتاب: مشوار مع العندليب الذي أصدره عام 1978 وضمنه ذكرياته عن الفنان عبد الحليم حافظ، وهو كتاب ممتع جدا، برغم بساطة أسلوبه وقربه من العامية.

المراجع

كتاب وكاتبات لبنانيون
مواليد 1930
وفيات 1994

محمد بديع سربيه


සම්මත අවස්ථාවේ  පවතින ඝන සංයෝග මූලද්‍රව්‍ය මවුලයක්, ද්‍රව සංයෝග මූලද්‍රව්‍ය මවුලයක් බව පත්  කිරීමේ දී සිදු වන එන්තැල්පි විපර්යාසයයි (එනම් ඒ සදහා ලබාදිය යුතු ශක්තියයි).

උදාහරණය :
Al(s) → Al(l) ; ∆H∅fus = 10.7 KJmol-1
∆H∅fus (Al) = 10.7 KJmol-1

සංයෝග කිහිපයක විලයන එන්තැල්පි

රසායන විද්‍යාව
භෞතික විද්‍යාව
තාප රසායනය

විලයන එන්තැල්පිය


بنا أبو صير إحدى قرى مركز سمنود التابع لمحافظة الغربية بجمهورية مصر العربية.

التاريخ
ذكرها علي مبارك في كتابه الخطط التوفيقية، حيث ذكر أنها من قرى مديرية الغربية بقسم المحلة الكبرى، وأن بها جامع بمنارة.

السكان
بلغ عدد سكان بنا أبو صير 13,470 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
قائمة قرى محافظة الغربية

مصادر

الوحدة المحلية لقرية أبو صير بنا (سمنود)

بنا أبو صير


Groß Polzin er en by og kommune i det nordøstlige Tyskland, beliggende i Amt Züssow i den nordlige del af Landkreis Vorpommern-Greifswald. Landkreis Vorpommern-Greifswald ligger i delstaten Mecklenburg-Vorpommern.

Geografi
Groß Polzin er beliggende 10 kilometer nordvest for Anklam og 14 km øst for Gützkow. I den østlige del af kommunen løber Bundesstraße B 109. Mod syd i kommunen danner floden Peene kommunegrænsen, og der er færge ved Stolpmühl til Stolpe.

I kommunen ligger ud over Groß Polzin, landsbyerne :
 Klein Polzin
 Konsages
 Pätschow
 Quilow
 Stolpmühl
 Vitense

Nabokommuner

Nabokommuner er: Schmatzin mod nord, Klein Bünzow mod nordøst, Ziethen mod øst, Stolpe an der Peene mod syd, Neetzow-Liepen mod sydvest og byen Gützkow mod vest.

Eksterne kilder og henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted
 Befolkningsstatistik mm

Byer i Mecklenburg-Vorpommern
Kommuner i Mecklenburg-Vorpommern
Amt Züssow
Byer i Kreis Vorpommern-Greifswald

Groß Polzin


The Grammy Award for Best Jazz Performance'' has been awarded since 1959. Before 1979 the award title did not specify instrumental performances and was presented for instrumental or vocal performances.  The award has had several minor name changes:

 In 1959 the award was known as Best Jazz Performance, Individual In 1960 it was awarded as Best Jazz Performance - Soloist From 1961 to 1971 the award was combined with the Grammy Award for Best Jazz Instrumental Album, Individual or Group
 From 1972 to 1978 it was awarded as Best Jazz Performance by a Soloist From 1979 to 1988 it was awarded as Best Jazz Instrumental Performance, Soloist From 1989 to 1990 it was awarded as Best Jazz Instrumental Performance Soloist (on a jazz recording) In 1991 it was awarded as Best Jazz Instrumental Performance, Soloist From 1992 to 2008 it was awarded as Best Jazz Instrumental Solo From 2009 to 2023, it was awarded as Best Improvised Jazz Solo Since 2024, it has been awarded as Best Jazz Performance'''

Recipients

References

Grammy Awards for jazz
Jazz Instrumental Solo

Grammy Award for Best Jazz Performance


HD 21749 (GJ 143) é uma estrela na constelação de Reticulum. Tem uma magnitude aparente visual de 8,14, sendo invisível a olho nu. A partir de medições de paralaxe pela sonda Gaia, está localizada a aproximadamente 53,3 anos-luz (16,3 parsecs) da Terra.

Esta estrela é uma anã laranja com um tipo espectral de K4.5V. Em 2019 foram descobertos dois planetas ao seu redor, detectados pelo método de trânsito a partir de observações pela sonda TESS.

Estrela

HD 21749 é uma estrela de classe K da sequência principal (anã laranja) com um tipo espectral de K4.5V, indicando que é menor e mais fria que o Sol. Sua massa é estimada em 73% da massa solar e seu raio em 70% do raio solar. Está brilhando com cerca de 20% da luminosidade solar, possuindo uma temperatura efetiva de 4 640 K, a qual dá à estrela a coloração alaranjada típica de estrelas de classe K. Sua metalicidade—a abundância de elementos além de hidrogênio e hélio—é aproximadamente igual à solar.

Esta estrela possui um nível moderado de atividade cromosférica, conforme evidenciado por indicadores espectrais de atividade e dados fotométricos. Esses dados indicam um período de rotação na faixa de 30 a 40 dias, com um valor mais provável de aproximadamente 34 dias. A atividade estelar também ocasiona variações na velocidade radial da estrela, o que dificulta a determinação dos parâmetros dos planetas do sistema.

Sistema planetário

Em janeiro de 2019, foi publicada a descoberta de um planeta extrassolar orbitando HD 21749, identificado a partir de um único evento de trânsito detectado pela sonda TESS, em dados dos dois primeiros setores de observação da sonda. Como um trânsito é insuficiente para determinar a órbita de um planeta, os cientistas usaram dados antigos de velocidade radial do espectrógrafo HARPS para detectar o sinal do planeta, permitindo determinar seu período orbital e massa. Em abril de 2019, com dois meses adicionais de dados da sonda TESS, o período orbital desse planeta foi confirmado com a observação de novos trânsitos, e um segundo planeta foi descoberto transitando a estrela.

O planeta mais interno, HD 21749 c (o segundo a ser descoberto), orbita a estrela a uma distância de 0,08 UA com um período de apenas 7,8 dias. Um planeta terrestre, ele tem um raio de 1,1 vezes o raio da Terra (R⊕) e foi o primeiro planeta de tamanho terrestre descoberto pela sonda TESS. Sua massa é baixa demais para ser determinada a partir dos dados atuais de velocidade radial, com um limite máximo de 3,5 vezes a massa da Terra (M⊕), sendo estimada em aproximadamente 1 a 2 M⊕ com base em um modelo probabilístico.

O planeta mais externo, HD 21749 b, está a uma distância média de 0,21 UA da estrela e completa uma órbita em 35,6 dias. Tem uma massa de aproximadamente 20 M⊕ e um raio de 2,9 R⊕, sendo parecido com Netuno porém bem mais denso. Sua densidade média de 4,7 g/cm³ indica que é composto por um núcleo rochoso significativo, de aproximadamente 2,1 R⊕, mais uma camada gasosa relativamente espessa.

Ligações externas

HD 21749 NASA Exoplanet Archive

Constelação de Reticulum
Estrelas de classe K da sequência principal
Sistemas planetários

HD 21749


An Tillandsia bergeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Tillandsia bergeri in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tillandsia

Tillandsia bergeri


Manoel José Dias, mais conhecido como Manoelzinho (Montes Claros, 25 de janeiro de 1940 — Montes Claros, maio de 2004) foi um futebolista brasileiro que atuou como meia. Um dos jogadores com média de gols mais alta da história do Corinthians, Manoelzinho brilhou também vestindo a camisa do Flamengo nos anos 50.

Carreira
Manoelzinho começou sua carreira futebolística nas categorias de base do Ateneu, da cidade de Montes Claros, sua cidade natal.

Flamengo
Transferiu-se para o Flamengo em 57, após se destacar em um amistoso por um time formado por jogadores da cidade de Ateneu e Cassimiro contra o Flamengo O treinador Fleitas Solich gostou de sua participação neste jogo, e o chamou ara integrar o Flamengo.

Em 1958, Manoelzinho vestia a camisa do Flamengo quando disputou um amistoso contra a Seleção Brasileira, antes do embarque para a Copa da Suécia. O Mengão derrotou o Brasil por 1–0, com gol de Manoelzinho, que à época fazia parte da categoria júnior do time da Gávea. Vestindo a camisa do clube carioca, ele chegou à seleção brasileira juvenil.

Defendeu o  em 47 jogos (35 vitórias, oito empates, quatro derrotas) e marcou 32 gols.

Corinthians
Em 1961, foi contratado pelo . Jogando pelo clube, ele fez parte da equipe corintiana que ganhou o apelido de "Faz-me rir?", alcunha que ganhou após perder sete das 11 primeiras partidas do Paulistão de 61.

Ao todo, Manoelzinho disputou 110 jogos pelo Timão e marcou 54 gols.

Bangu
No segundo semestre de 1965, Manoelzinho foi negociado com o Bangu Atlético Clube (RJ).

Conforme registros do site "bangu.net", Manoelzinho defendeu o clube em apenas 10 jogos; com 5 vitórias, 2 empates, 3 derrotas e 4 gols.

Seleção Brasileira
Durante o período que era jogador do Flamengo, Manoelzinho defendeu a Seleção Brasileira no Torneio Pré-Olímpico Sul-Americano Sub-23 de 1960, onde fez duas partidas, e marcou 3 gols.

 Jogos Pela Seleção

Honrarias
 Ainda em vida, recebeu a comenda de atleta exemplar do Século XX de Montes Claros, dado pela Câmara Municipal da cidade.

Morte
Um coágulo no cérebro, descoberto após um desmaio em 2003, o fez perder a memória e morrer no final do mês de maio de 2004.

Títulos
Flamengo
 Torneio Internacional de Israel: 1958
 Torneio Início do Campeonato Carioca: 1959
 Torneio Hexagonal do Peru: 1959
 Torneio Rio-São Paulo: 1961
 Torneio Octogonal Sul-Americano: 1961

Ligações externas
 Dados de Manoelzinho em TARDES DE PACAEMBU

Futebolistas de Minas Gerais
Futebolistas do Clube de Regatas do Flamengo
Futebolistas do Sport Club Corinthians Paulista
Futebolistas do Bangu Atlético Clube

Manoel José Dias


Tvrdača (lat. Nardus), monotipski biljni rod iz porodice trava čiji je jedini predstavnik tvrdača ili N. stricta, raširena po velikim dijelovima Europe sjeveroistoksa Sjeverne Amerike, po Grenlandu, i nekim dijelovima Azije. Ime roda Nardus iz grčkog je jezika, a dao ga je Linnaeus, a stari Grci tim imenom zvali su neku biljku iz Indije iz koje se dobivalo eterično ulje.

Vlati tvrdače su uspravne, listovi uski a raste busenasto po siromanšnim tlima u brdskim i planinskim područjima. naraste do 60 cm visine. Kao krmivo slabije je vrijednosti. U Hrvatskoj se vrsta zove stegnuta tvrdača, a ostali nazivi za nju su i štetika, brk, smiljka, suri vuk i zečji vuk.

Ova vrsta introducirana je i po drugim zemljama: otoci Chatham, Novi Zeland, otok South Georgia, Tasmanija, Idaho, Oregon, Kostarika.

Tvrdača je jedini predstavnik tribusa Nardeae.

Galerija

Vanjske poveznice

Izvori

Pooideae

Tvrdača


The Supermarine Scimitar was a single-seat naval strike aircraft designed and produced by the British aircraft manufacturer Supermarine. Operated exclusively by the Royal Navy's Fleet Air Arm, it was the final aircraft to be entirely designed and manufactured by Supermarine.

The Scimitar was developed out of an earlier effort, internally designated Type 505, an undercarriage-less fighter aircraft intended to be flown from rubber decks. Much of the aircraft's features, including its unorthodox V-tail (or "butterfly tail") and its thin straight wing, were shared with this ancestor; however, the Admiralty reconsidered their requirements and specified a conventional undercarriage be used. Accordingly, Supermarine produced the closely related Type 508, equipped with an enlarged wing and retractable undercarriage. On 31 August 1951, the Type 508 performed its maiden flight, it was closely followed by the redesigned Type 529 and Type 544, the latter serving as a direct prototype for the production model, making its first flight in January 1956.

During 1957, the first production aircraft were delivered, enabling the Scimitar to enter service with the Royal Navy during the following year. The aircraft was operated by the Royal Navy as a low level strike aircraft, which included potentially being armed with nuclear weapons, having been superseded as a fighter even prior to its introduction by other aircraft such as the de Havilland Sea Venom and the de Havilland Sea Vixen. It experienced a relatively high attrition rate due to a spate of accidents. Towards its latter years of operation, the type was frequently used as an aerial refuelling tanker. During 1969, the Scimitar was permanently withdrawn, having been replaced in service by newer and more capable aircraft such as the Blackburn Buccaneer.

Design and development

Background
The Scimitar stemmed from a number of designs produced by Supermarine for a naval jet aircraft. Work on what would eventually lead to the Scimitar officially commenced in 1945 following the release of a requirement for an undercarriage-less fighter aircraft, which was intended to land on flexible "sprung" rubber decks. According to aviation authors C. F. Andrews and E. B. Morgan, it was commonly believed amongst officials that such an arrangement would enable aircraft to be built with a lighter and simpler structure, and thus be capable of achieving greater performance in comparison to their conventional peers, particularly amongst those being operated from aircraft carriers. Specifically, the weight reduction achieved by eliminating the reinforced undercarriage used on naval aircraft would lead to substantially great rates of climb and acceleration. Seeking to keep the airframe compact and fairly lightweight, it was also desirable to adopt the most powerful powerplants available while restricting its diameter and thus its overall size; it was promptly determined that placing a pair of engines in a side-by-side configuration resulted in a relatively flat fuselage cross-section that generated favourable characteristics for undercarriage-less landings.

Supermarine's design to meet this requirement, internally designated Type 505, featured an unusual V-tail (or "butterfly tail") arrangement that kept the tail surfaces away from the jet exhausts. Pitch control was performed via movements of the whole tail, the elevators being capable of working in tandem to provide additional pitch control, while also replacing the rudder of a conventional tail when being worked differentially. Wide-chord ailerons were installed for lateral control while leading and trailing edge flaps were also fitted, including dive flaps to aid in recovery during high speed flight by restoring lift. A cockpit akin to the earlier Supermarine Attacker was positioned within the aircraft's nose, it was pressurised to better facilitate flying at altitude. The powerplant selected was the Rolls-Royce Avon turbojet engine, a pair of which being installed side by side within the fuselage; it was accessed via removable panels on the upper fuselage. A relatively thin wing could also be adopted, having been freed from the necessity of bearing elements of the undercarriage; while considerations towards a swept wing configuration were made, the option was discounted due to it presenting too many unknown factors at the time. Instead, a straight wing with a constant airfoil section was adopted; its leading edge section was as large as was feasible to minimise premature breakaway of airflow, a phenomenon that could lead to stalls.

Redesign
During 1948, the Admiralty had second thoughts about the undercarriage-less fighter, leading to Supermarine reworking their design by including a nosewheel undercarriage, the resulting redesign being designated the Type 508. This led to the adoption of a retractable nosewheel undercarriage; redesign work was aided by considerations that had already made for the installation of a conventional undercarriage upon the Type 505 during its initial test flights. Furthermore, the viable landing speed was also reduced at this time, necessitating various alterations, such as the wing thickness being increased from seven to nine percent for a higher lift coefficient, while the wing's area was also expanded.

The Type 508 was the first Scimitar ancestor; it shared the broad layout of the unflown Type 505, both possessing a straight-wing paired with a V-tail and twin jet engines. The redesign was done in a manner that, if desired, an undercarriage-less configuration was still viable; furthermore, it was designed in such a manner that it could be readily adapted to Royal Air Force (RAF) requirements as well. The primary structural change between the two designs affected the wing spars, which were redirected underneath the engines to accommodate the undercarriage. During November 1947, Supermarine received an initial order for three Type 508s to fulfil Specification N.9/47.

Into flight
On 31 August 1951, the first Type 508 performed its maiden flight from RAF Boscombe Down; by May 1952, the aircraft had commenced carrier-based trials aboard HMS Eagle. The second aircraft featured significant differences, carrying a cannon armament and was different enough in detail to be renamed the Type 529. It flew for the first time on 29 August 1952. One unusual modification was the larger tailcone, which had been implemented so that a proposed tail-warning radar could be accommodated. The maximum speed of the straight-winged Type 508 and 529 was relatively modest, with the Type 529 reaching 607 mph (977 km/h) and it had already been decided when the Type 508 first flew, to redesign the third prototype with swept wings to improve performance. The resulting Type 525 also featured conventional swept tail surfaces as well as blown flaps to reduce the aircraft's landing speed and first flew on 27 April 1954.

While the aircraft was subsequently lost as a result of a crash, numerous favourable performance improvements had been observed, including a reduction in its stalling speed, a reduced angle of attack, increased stability and control at low speeds, and more stable airflow over the wing's trailing edge. Thus, the basic design was considered to have been sufficiently proved to the extent that officials decided to proceed with an outwardly fairly similar looking aircraft, the Type 544, to fulfil Specification N.113. A total of 100 aircraft were ordered, although the Royal Navy had changed the specification to a low level strike aircraft with nuclear capability, despite having originally been designed as a fighter.

The first of the Type 544s, serving as prototypes for the later production series, flew on 19 January 1956. The aircraft evolved more with the third Type 544, incorporating different aerodynamic changes and a stronger airframe for the new low level role - to quote Flight; "To permit uninhibited manoeuvring in thick turbulent air at low levels while carrying heavy loads of strike weapons, the structure is extremely sturdy". Various aerodynamic "fixes" were implemented in an effort to counter undesirable pitch-up effects present during high speed flight and at high altitudes; these included flared-out wing tips and wing fences, while the tailplane was also changed from dihedral to anhedral. These combined modifications led to the final Type 544 being considered the "production standard". The first production Scimitar flew on 11 January 1957.

The Scimitar pioneered fuel flow proportioning and integral main-plane tanks, along with "blown" flying surfaces to reduce landing speeds. It also featured the first use of duplicated fully-powered flight controls by a British naval aircraft.

Operational history

At the point of its introduction, the Scimitar was the largest, heaviest and most powerful aircraft to have entered service with the Fleet Air Arm. In June 1958, operational training on the type commenced with 803 Naval Air Squadron at RNAS Lossiemouth, prior to their embarkment upon the aircraft carrier HMS Victorious during September of that year. Multiple squadrons formed around the Scimitar shortly thereafter, leading to its use upon the carriers [[HMS Ark Royal (R09)|HMS Ark Royal]], HMS Centaur, HMS Eagle, and HMS Victorious as well.

Early on in the Scimitar's flying career, the majority of the Royal Navy's carriers were relatively small while the Scimitar was a comparatively large and powerful aircraft. This combination likely contributed heavily to the frequent landing accidents with the type; perhaps the most high profile of these occurred during the type's introduction. It was a fatal accident, taking the life of Commander John Russell, commanding officer of 803 Naval Air Squadron, the first squadron to operate the Scimitar. Overall the Scimitar suffered from a high loss rate; 39 were lost in a number of accidents, amounting to 51% of the Scimitar's production run.

Although the Scimitar could operate as a fighter, the interceptor role was covered by the de Havilland Sea Venom and then the de Havilland Sea Vixen. The Scimitar itself was replaced by the Blackburn Buccaneer. It was kept initially as a tanker to allow the underpowered Buccaneer S.1 to be launched from aircraft carriers with a useful weapons load. To save weight, the Buccaneer would take off with a reduced fuel load then refuel from a Scimitar immediately after. Late in the Scimitar's operational career, 16 examples were flown between 1965 and 1970 by the Fleet Requirements Unit (FRU) based at Bournemouth Airport (Hurn).Birtles 1992, p. 96 The FRU was managed by Airwork Services and provided realistic flight operations for land and sea-based naval training units.

Variants

Predecessors
Type 508
Straight-wing research aircraft.
Type 529
Straight-wing research aircraft.
Type 525
Swept-wing research aircraft.

Prototypes
Type 544
Prototype for the Scimitar F.1, 3 built by Vickers-Armstrong Experimental Department at Hursley Park

Production model
Scimitar F.1
Single-seat multi-role fighter aircraft, 76 built by Vickers-Armstrong at South Marston. Original order was for 100 aircraft in 1952 later reduced to 76.

Operators

 Royal Navy Fleet Air Arm
   700X Naval Air Squadron
 736 Naval Air Squadron
 800 Naval Air Squadron
 803 Naval Air Squadron
 804 Naval Air Squadron
 807 Naval Air Squadron
 Fleet Requirements Unit

Accidents

 October 1958: After a perfect landing on the newly recommissioned  and in full view of the press, one of the arrestor wires broke, causing Cmd John Russell's Scimitar (serial XD240) to fall into the sea. With no means of ejecting through the canopy and despite the best efforts of the crew of the Westland Whirlwind planeguard helicopter to rescue him, Russell drowned as his Scimitar sank to the bottom. The incident was later broadcast by British Pathé News. When the aircraft was recovered, it was found that Russell had managed to open the canopy after the aircraft sank, but had been prevented from successfully escaping due to being tethered by ejector seat leg straps and the dinghy lanyard.

Survivors

 Scimitar F1 XD220 at the Empire State Aerosciences Museum, formerly at the Intrepid Sea, Air & Space Museum, New York, United States (on loan from the Fleet Air Arm Museum).
 Scimitar F1 XD317 at the Fleet Air Arm Museum, Yeovilton, England.
 Scimitar F1 XD332 at the Solent Sky Museum, Southampton, England.

Specifications

See also

References
Citations

Bibliography

 Andrews, C.F. and E.B. Morgan. Supermarine Aircraft Since 1914. London: Putnam, 1981. .
 Andrews, C.F. and E.B. Morgan. Supermarine Aircraft since 1914. London: Putnam, 1987. .
 Birtles, Philip. Supermarine Attacker, Swift and Scimitar (Postwar Military Aircraft 7). London: Ian Allan, 1992. .
 Buttler, Tony. "Database: Supermarine Scimitar". Aeroplane. Volume 36, No. 12, Issue No. 428, December 2008.
 Buttler, Tony. "Type Analysis: Supermarine Scimitar". International Air Power Review. Norwalk, Connecticut, USA:AIRtime Publishing. Volume Two, Autumn/Fall 2001, pp. 158–173. , ISSN 1473-9917.
 Buttler, Tony. X-Planes of Europe II: Military Prototype Aircraft from the Golden Age 1946–1974. Manchester, UK: Hikoki Publications, 2015.
 Gibbings, David and J.A. Gorman. Scimitar. RNAS Yeovilton, Somerset, UK: Society of Friends of the Fleet Air Arm Museum, 1988. .
 Mason, Francis K. The British Fighter since 1912. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1992. .
 Morgan, Eric and John Stevens. The Scimitar File. Tunbridge Wells, Kent, UK: Air Britain (Historians), 2000. .
 Thetford, Owen. British Naval Aircraft since 1912. London: Putnam, 1978. .

External links

 Scimitar at Thunder and Lightnings
 "Supermarine's New Fighter - the Naval N.113" a 1956 Flight'' article on the aircraft later to be named the "Scimitar"

Scimitar
1950s British fighter aircraft
Twinjets
Carrier-based aircraft
Low-wing aircraft
Aircraft first flown in 1956

Supermarine Scimitar


Harvey Weinstein (født 19. marts 1952 i New York, USA) tidligere amerikansk filmproducer og skuespiller, der for alvor blev kendt uden for filmindustrien, da han blev dømt for en lang række seksuelle overgreb og voldtægt mod kvinder.

Weinstein har produceret hundredvis af film, tv-serier og dokumentarer og var en central skikkelse i Hollywoods filmindustri. Han har været nomineret til en pris 30 gange og har vundet en 21 gange. Deriblandt en oscar i 1999 og blev derudover oscarnomineret i 2003. Han har været nomineret 15 gange til en Emmy Award (2002, 2004-2017), har vundet BAFTA-prisen én gang (1999) og derudover været nomineret tre gange (2001, 2003 og 2012). Han har også spillet med i tre film og skrevet to.

I oktober 2017 blev Weinstein fyret af sit eget produktionsselskab, efter han var blevet anklaget for seksuelle overgreb og voldtægt, hvilket blev startskuddet til den verdensomspændende Metoo-kampagne. I marts 2020 idømtes han 23 års fængsel.

Referencer

Eksterne henvisninger

Filmproducere fra USA
Skuespillere fra New York
Personer fra New York City

Harvey Weinstein


Amatör Atletizm Birliği (İngilizce Amateur Athletic Union - AAU) 1888 yılında ABD'de amatör sporları desteklemek için sporcuları ve spor organizasyonlarını desteklemek için kurulmuş bir birliktir. Birliğin amacı sporculara iyi bir eğitim ve çevre sağlayarak yardım etmektir. Her yıl geleneksel olarak AAU Gençler Olimpiyat Oyunları düzenler.

Birlik her yıl en başarılı gördüğü amatör sporcuya James E. Sullivan Ödülü verir.

İlgili bağlantılar
 AAU Gençler Olimpiyat Oyunları

Dış bağlantılar
 AAU Resmi site
 AAU Gençler Olimpiyatları resmi site

Amerika Birleşik Devletleri'nde atletizm
Amerika Birleşik Devletleri'nde spor yönetim kuruluşları
Florida merkezli kuruluşlar
Amatör sporlar
Vücut geliştirme
1888'de kurulan spor kuruluşları

Amatör Atletizm Birliği


الجذمور  أو أُرْمُولَة   هو ساقٌ تنمو أفقياً تحت الأرض يستعملها النبات للانتشار و تكوين نباتات جديدة تطلق جذوراً و سوقاً عند العقد الساقية. الجذمور هو وسيلة الانتشار الرئيسية لكثير من نباتات الفصيلة النجيلية مثل النجيل والكلئية المرجية والثمام العصوي والحشيشة الفضية إضافة لنباتات من فصائل أُخَر.

يستعمل الجذمور وسيلةً سهلة لإكثار النباتات خضرياً.

مراجع

أجزاء النبات
تشريح النبات
تكاثر النبات
فيزيولوجيا النبات
علم تشكل النبات

جذمور


Tancas serradas a muru ce sont les vers que le poète aveugle Melchiorre Murenu avait composés vers 1823. Ces vers sont devenus une chanson d'auteur d'inspiration folklorique et font depuis longtemps partie de la culture et de la tradition populaire sardes. La pièce était très populaire dans l'île et était interprétée par les différents chœurs à la manière du canto a tenore. Le premier chœur qui l'a enregistré était le Coro Supramonte d'Orgosolo qui, finalement, l'a sorti en 1974.

Au début des années 1960, les vers ont été mis en musique par Luciano Berio pour voix de mezzo-soprano, flûte, clarinette, harpe, percussions, alto et violoncelle. La pièce a été portée à l'attention internationale après que Luciano Berio l'ait incluse dans la collection Folk Songs de 1964, où l'interprète était sa femme Cathy Berberian.

L'histoire et le texte
Les vers avaient été composés peu après l'entrée en vigueur de l'Editto delle chiudende, une disposition législative émise le 6 octobre 1820 par le  roi de Sardaigne Vittorio Emanuele I et publié en 1823. Cet acte autorisait la clôture des terres communes de facto, mais soumises à un usage collectif, élargissant ainsi le champ de la jouissance des propriétés.

Le poème se compose d'un seul quatrain en sarde logudorais.

Paroles

Enregistrements
1974, Coro Supramonte, Fonit Cetra LPP 244
 1984, Maria Carta, sur l'album Sonos 'e memoria
 1988, Bertas sur le LP Unu mundu bellissimu
 2005, Osvaldo Golijov sur le CD Ayre, avec Dawn Upshaw & The Andalucian Dogs, Deutsche Grammophon GmbH, Hamburg .

Notes et références

Bibliographie
Melchiorre Murenu, Fernando Pilia (a cura di), Tutte le poesie: le più popolari composizioni del cantore cieco di Macomer - Melchiorre Murenu, Cagliari, 1979

Articles connexes
 Folk Songs (Berio)

Liens externes

Chant traditionnel
Chanson de folk
Chanson populaire
Musique sarde
Œuvre de Luciano Berio

Tancas serradas a muru


Audiologia
Plenitude auricular ou plenitude aural, é um termo da área de audiologia, usado para descrever uma sensação auditiva que pode ser associada à sensação de orelha abafada, pressão no ouvido ou sensação de "ouvido entupido" e autofonia.

Esse sintoma é referido em diversos casos, abaixo, serão descritos algumas das patologias em que a plenitude auricular normalmente está presente.

Trauma Auditivo
O trauma auditivo pode ser decorrente da perfuração membrana timpânica, que ocorre, na maioria das vezes, pela exposição ao ruído de alta intensidade; acidente com impacto cefálico ou inserção de objetos pontiagudos dentro do meato acústico; ou, ainda, pode estar associada a uma agressão sofrida pelo paciente por um sujeito.
Como consequência dessa perfuração, pode haver perda auditiva, geralmente do tipo condutiva, acompanhada por sintomas como: plenitude auricular, zumbido, autofonia e infecções da orelha média.

Disfunção da Tuba Auditiva
A disfunção da tuba auditiva pode necessitar de tratamento médico em vista a prevenir uma possível otite. Caso essa patologia se instale na orelha do paciente, há grandes chances de causar a sensação de ouvido tapado, visto que, a infecção do meato acústico externo propiciará uma região edemaciada, inchada e ocluída. As otites podem ocorrer quando o paciente tem contato com mar ou piscina, limpeza excessiva do meato acústico externo ou pelo mau uso dos EPIs .

Disfunções Temporomandibulares
A plenitude auditiva é um sintoma associado à mudança de pressão ou a disfunção da tuba auditiva quadro comumente presente em pacientes com disfunção temporomandibular (DTM).

A DTM pode causar vários efeitos, auditivos e não auditivos. Quanto aos efeitos não auditivos, podem-se encontrar as dores orofaciais e cefaléia (dor persistente e violenta de cabeça), e os efeitos auditivos podem ser: zumbido, plenitude auricular, otalgia e perda auditiva.

A dor é definida, segundo a International Association for the Study of Pain - IASP, como uma experiência sensorial e emocional desagradável. Na  disfunção temporomandibular (DTM) as condições musculoesqueléticas, quer da região cervical, quer da musculatura da mastigação, são a maior causa de  dor  não  dental  na  região  orofacial,  e  essa  dor  normalmente se localiza na área pré-auricular irradiando-se  para  a  região  temporal,  frontal  ou  occipital .

É comum pacientes com dor na ATM também se  queixarem  de  dor  otológica,  isso  por  quê  na  orelha encontra-se contido no osso temporal e relaciona-se com o côndilo mandibular, separado deste apenas pela parede timpânica . A proximidade da orelha com a ATM e os músculos da mastigação  como  também  suas  inervações  comuns  no  trigêmeo,  criam  uma  condição  frequente  de  dor  reflexa.

Otalgia  sem  causas  orgânicas  é  um  sintoma  comum  em  pacientes  com  DTM,  ainda  que a etiologia seja controversa, e as investigações da influência do tratamento da DTM por conta da otalgia  são  escassos.  Dentre  os  estudos  sobre  a  ATM,  temos  a  necessidade  de  um  tratamento  multidisciplinar no qual envolve profissionais das seguintes áreas: Fisioterapia, Psicologia, Odontologia, Otorrinolaringologia e Fonoaudiologia.

A multidisciplinariedade se deve ao fato de o indivíduo ser avaliado globalmente, procurando adequar  a  mobilidade  das  articulações,  reabilitar  a  oclusão  dentária, reposicionar a língua, reeducar posturas, equilibrar grupamentos musculares e orientar trabalho respiratório, melhorando a qualidade de vida do paciente e promovendo seu retorno mais breve possível às atividades diárias .

Perdas Auditivas
A sensação de plenitude auricular está normalmente associada a perda auditiva neurossensorial, sendo uma das queixas de maior recorrência juntamente com o zumbido .

Existe uma relação importante entre as perdas auditivas obtidas nas audiometrias ocupacionais e os sintomas auditivos mais frequentes como: dificuldade de compreensão da fala, hipoacusia, zumbido, sensação de plenitude auricular, otorreia e tonturas .

Doença de Menière
A doença de Menière está entre as causas mais frequentes de vestibulopatias. A etiologia ainda não é totalmente compreendida, porém, a patologia   de dá em decorrência do aumento do volume endolinfa.

Marcada por episódios de vertigens, a doença também é frequentemente acompanhados de zumbido e plenitude aural. No estágio inicial, no qual as crises são mais agressivas paciente apresenta uma perda auditiva flutuante; que, com a "estabilização" passa a atingir todas as frequências; baixas (graves) e altas (agudas).

Referências

Plenitude auricular


الخشخاش المنوم أو أبو النوم هو نوع نباتي ينتمي إلى جنس الخشخاش في الفصيلة الخشخاشية. وتعتبر زراعة هذا النبات من الزراعات الممنوعة (إلّا لإغراض طبية مرخصة) حيث أنه مصدر للمواد المخدرة مثل الأفيون والهيروين والمورفين.

الوصف النباتي
يمتلك ساقاً منتصبةً يصل طولها إلى ما يزيد عن المتر الواحد، تتميز ساقه بقلة التشعبات الغصنية فيها. الأوراق بيضوية متطاولة بحواف غير منتظمة وبلون أخضر يميل إلى الزرقة، أزهاره تكون وحيدة solitary (أي أنها لا تتواجد على شكل تجمعات زهرية) تمتلك سبلتين متساقطتين وأربعة بتلات بيضاء أو زهرية اللون ولها بقعة بنفسجية في قاعدتها. الثمرة تكون على شكل كبسولة، إذا ما قمنا بإجراء شقوق قليلة العمق فيها سال سائل نباتي أبيض اللون والذي سرعان ما يتخثر متحولاً إلى أفيون.

مناطق زراعته
مناطق زراعة الخشخاش هي دول المثلث الذهبي (تايلاند، لاوس، ميانمار " بورما ") والهلال الذهبي (باكستان، أفغانستان، إيران) والممر الذهبي (دول آسيا الوسطى)، المكسيك، الهند، لبنان، كولومبيا، وقد زادت المساحات المنزرعة بالخشخاش في البلد الأخير على حساب زراعة نبات الكوكا في كولومبيا.

الدورة الزراعية
وتبدأ الدورة الزراعية للنبات في أواخر الصيف وبعد ثلاثة أشهر ينضج النبات المكون من سيقان خضراء يعلوها زهور الخشخاش ثم تسقط الأوراق لتظهر الكبسولة.

طالع أيضاً
 الخشخاش
 شاي الخشخاش
 قائمة أنواع الخشخاش
 خشخاش منثور
 شقيقة النعمان

مراجع

وصلات خارجية
 معرض صور الخشخاش المنوم
 حقول خشخاش الأفيون شمالي جزيرة تسمانيا

أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
أعشاب
أفيونات
الحياة النباتية في الوطن العربي
إنثيوجينات
خشخاش
مورفين
نباتات الشام
نباتات طبية
نباتات مالطا
نباتات وصفت في 1753

خشخاش منوم


Olaylar
 553 - İkinci İstanbul Konsili başladı.
 1260 - Kubilay Han, Moğol İmparatoru oldu.
 1494 - Kristof Kolomb, Jamaika adasına ayak bastı ve adaya "Santiago" adını verdi. Karaya çıktığı koyu ise, "Saint Gloria" olarak adlandırdı.
 1762 - Rusya ve Prusya, aralarındaki Yedi Yıl Savaşı'nı sona erdiren Sankt-Peterburg antlaşması imzaladılar.
 1809 - İsviçre'nin Aargau kantonu, Yahudileri vatandaşlık haklarından mahrum etti.
 1821 - Fransa İmparatoru Napolyon Bonapart, ikinci sürgün yeri olan Güney Atlantik Okyanusu'ndaki Saint Helena Adası'nda öldü.
 1835 - Kıta Avrupası'nın ilk demiryolu hattı Belçika'da açıldı. (Avrupa'nın ilki ise İngiltere'deydi)
 1862 - Cinco de Mayo kutlamaları: Meksika ordusu, III. Napolyon komutasındaki Fransız ordularını Puebla'da mağlup etti.
 1865 - ABD'deki ilk tren soygunu, Cincinnati (Ohio) yakınlarında gerçekleşti.
 1891 - New York'taki Carnegie Hall konser salonu, Pyotr İlyiç Çaykovski'nin misafir kondüktörlüğünde ilk açılışını yaptı.
 1916 - Amerikan Deniz Piyadeleri, Dominik Cumhuriyeti'ni işgal etti.
 1920 - Sacco ve Vanzetti, (Nicola Sacco ve Bartolomeo Vanzetti) soygun ve cinayet suçlamalarıyla tutuklandı. Amerikan adalet sisteminin ayıbı olarak tarihe geçen davalarından sonra 1927'de idam edileceklerdir.
 1921 - Parisli ünlü modacı Coco Chanel, dünyanın en ünlü parfümlerinden biri olan Chanel No. 5'i piyasaya sundu.
 1925 - Atatürk Orman Çiftliği'nin kuruluş çalışmalarına başlandı.
 1925 - Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal'e suikast girişimi gerekçesiyle ölüm cezasına çarptırılan Manok Manukyan idam edildi.
 1936 - İtalyan birlikleri, Addis Ababa'yı (Etiyopya) işgal etti.
 1939 - 1. Türk Neşriyat Kongresi kapandı.
 1947 - Belçika, İngiltere, Danimarka, Fransa, Hollanda, İrlanda, İsveç, İtalya, Lüksemburg ve Norveç; bir araya gelerek Avrupa Konseyi'ni kurdu. Türkiye, Avrupa Konseyi'ne Ağustos 1949'da katıldı.
 1954 - Paraguay'da askerî darbe gerçekleşti.
 1955 - Batı Almanya, tam egemenlik hakkına kavuştu.
 1955 - Türk Kadınlar Birliği'nin girişimiyle, her yıl Mayıs ayının ikinci Pazar gününün Anneler Günü olarak kutlanmasına karar verildi. TKB, Nene Hatun'u yılın annesi seçti. Anneler Günü'ne ilişkin ilk resmi öneri, 1872'de Amerikalı Julia Howe'dan geldi.
 1960 - Sovyetler Birliği, bir süredir kayıp olan ABD'ye ait casus uçağı, U-2'yi düşürdüğünü açıkladı. Soğuk Savaşı şiddetlendiren bu olaya, U-2 Krizi adı verildi.
 1961 - Alan Shepard, ABD'nin uzaya gönderdiği ilk insan oldu.
 1968 - Fransa'da, Vietnam Savaşı nedeniyle ABD karşıtı gösterilerde, altı öğrencinin tutuklanması üzerine Daniel Cohn-Bendit liderliğinde, 30 bin öğrenci barikatlar kurarak Paris'te ayaklandı; Sorbonne Üniversitesi kapatıldı.
 1980 - Konstantin Karamanlis, Yunanistan Devlet Başkanı seçildi.
 1981 - IRA militanı Bobby Sands, açlık grevinin sonunda İngiltere'de hapishanede öldü. Sands, aynı zamanda Birleşik Krallık Parlamentosu'nun da bir üyesiydi.
 1994 - Naim Süleymanoğlu, Çekya'da yapılan Avrupa Halter Şampiyonası'nda, 64 kiloda dünya rekoru kırarak üç altın madalya aldı.
 2000 - Anayasa Mahkemesi Başkanı Ahmet Necdet Sezer, Türkiye'nin 10. cumhurbaşkanı seçildi.
 2005 - İngiltere'de yapılan genel seçimleri, Tony Blair'in başında olduğu İşçi Partisi üçüncü kez kazandı.
 2007 - Kamerun'un Douala kentindeki Douala Uluslararası Havalimanı'ndan, Kenya'nın başkenti Nairobi'ye gitmek üzere havalanan Kenya Havayollarına ait Boeing 737-800 tipi yolcu uçağı düştü: 115 kişi öldü.

Doğumlar

 1479 - Guru Amar Das, Sih gurularının üçüncüsü (ö. 1574)
 1747 - II. Leopold, Kutsal Roma imparatoru (ö. 1792)
 1793 - Robert Emmett Bledsoe Baylor, Amerikalı siyasetçi (ö. 1874)
 1796 - Robert Foulis, Kanadalı mucit, inşaat mühendisi ve sanatçı (ö. 1866)
 1811 - John William Draper, Amerikalı bilim insanı, filozof, hekim, tarihçi, kimyager ve fotoğrafçı (ö. 1882)
 1813 - Søren Kierkegaard, Danimarkalı filozof ve teolog (ö. 1855)
 1818 - Karl Marx, Alman düşünür ve Marksizmin kurucusu (ö. 1883)
 1846 - Henryk Sienkiewicz, Polonyalı romancı ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (ö. 1916)
 1851 - Bidâr Kadınefendi, II. Abdülhamid'in en sevdiği ve dördüncü eşi
 1864 - Nellie Bly, Amerikalı gazeteci (ö. 1922)
 1865 - Albert Aurier, Fransız yazar ve sanat eleştirmeni (ö. 1892)
 1873 - Leon Czolgosz, Amerikalı çelik işçisi ve anarşist (William McKinley'e suikast düzenleyen) (ö. 1901)
 1877 - Georgiy Sedov, Ukraynalı-Sovyet kâşif (ö. 1914)
 1884 - Mazhar Osman Usman, Türk ruh ve sinir hastalıkları uzmanı (ö. 1951)
 1887 - Geoffrey Fisher, İngiliz piskopos (ö. 1972)
 1895 - Mahmut Yesari, Türk roman ve oyun yazarı (ö. 1945)
 1900 - Paul Baumgarten, Alman mimar (ö. 1984)
 1911 - Zofia Rydet, Polonyalı fotoğrafçı (ö. 1997)
 1914 - Tyrone Power, Amerikalı sinema oyuncusu (ö. 1958)
 1917 - Pío Leyva, Kübalı müzisyen ve Buena Vista Social Club grubunun vokalisti (ö. 2006)
 1919 - Hayri Esen, Türk tiyatro ve sinema oyuncusu ve seslendirme sanatçısı (ö. 1977)
 1919 - Yorgo Papadopulos, Yunan cunta lideri (ö. 1999)
 1922 - Joseph Stefano, Amerikalı senarist (Sapık Filminin senaristi) (ö. 2006)
 1925 - Perihan Altındağ Sözeri, Klasik Türk müziği yorumcusu (ö. 2008)
 1926 - Víctor Ugarte, Bolivyalı futbolcu
 1929 - Ayhan Işık, Türk sinema oyuncusu (ö. 1979)
 1930 - Stanford Shaw, Amerikalı tarihçi (ö. 2006)
 1931 - Stan Anslow, İngiliz futbolcu (ö. 2017)
 1931 - Alev Sururi, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (ö. 2013)
 1934 - Henri Konan Bédié, Fildişili siyasetçi
 1937 - Delia Derbyshire, İngiliz müzisyen ve besteci (ö. 2001)
 1940 - Lance Henriksen, Amerikalı oyuncu ve seslendirme sanatçısı
 1943 - Michael Palin, İngiliz oyuncu, yazar ve dünya gezgini
 1944 - John Terry, Amerikalı aktör
 1944 - Christian de Portzamparc, Fransız mimar
 1946 - Jim Kelly, Amerikalı dövüş sanatları ustası, oyuncu ve sporcu (ö. 2013)
 1946 - Aydın Menderes, Türk siyasetçi (Adnan Menderes'in oğlu) (ö. 2011)
 1947 - Malam Bacai Sanhá, Gine Bissau Cumhurbaşkanı (ö. 2012)
 1948 - Bill Ward, İngiliz davulcu müzisyen
 1950 - Maggie MacNeal, Hollandalı şarkıcı
 1955 - Mehmet Terzi, Türk atlet ve spor yöneticisi
 1955 - Abdüsselam Baraka, Faslı siyasetçi ve diplomat
 1958 - Ron Arad, İsrail Hava Kuvvetleri pilotu
 1959 - Brian Williams, Amerikalı spiker
 1959 - Cengiz Kurtoğlu, Türk müzisyen, piyanist ve şarkıcı
 1961 - Şefika Kutluer, Türk flüt solisti
 1963 - James LaBrie, Kanadalı müzisyen
 1964 - Jean-François Copé, Fransız siyasetçi
 1964 - Don Payne, Amerikalı yazar ve yapımcı (ö. 2013)
 1966 - Shawn Drover, Kanadalı müzisyen
 1966 - Sergey Stanishev, Bulgar politikacı ve Bulgaristan'ın 48. Başbakanı
 1966 - Josh Weinstein, Amerikalı televizyon yazarı
 1967 - Levent Kazak, Türk senaryo ve oyun yazarı
 1969 - Ali Sabancı, Türk iş insanı
 1970 - Kyan Douglas, Amerikalı televizyon programı sunucusu
 1970 - Mahmut Özer, Türk akademisyen
 1970 - Naomi Klein, Kanadalı gazeteci, yazar ve aktivist
 1975 - Fırat Tanış, Türk oyuncu ve müzisyen
 1976 - Dieter Brummer, Avustralyalı aktör (ö. 2021)
 1976 - Juan Pablo Sorín, Arjantinli futbolcu
 1977 - Jessica Schwarz, Alman oyuncu, seslendirme sanatçısı, sesli kitap konuşmacısı ve sunucu
 1978 - Santiago Cabrera, Şilili oyuncu
 1979 - Vincent Kartheiser, Amerikalı oyuncu
 1979 - Michael Albert Yobo, Nijeryalı futbolcu ve Joseph Yobo'nun kardeşi
 1980 - Yosi Benayun, emekli İsrailli profesyonel futbolcu
 1980 - Anastasia Gimazetdinova, Özbek artistik buz patencisi
 1981 - Craig David, İngiliz şarkıcı
 1983 - Henry Cavill, İngiliz aktör
 1985 - Emanuele Giaccherini, İtalyan eski futbolcu
 1985 - Tsepo Masilela, Güney Afrikalı futbolcu
 1985 - Orçun Arslan, Türk futbolcu
 1985 - P.J. Tucker, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1987 - Graham Dorrans, İskoç futbolcu
 1988 - Adele, İngiliz şarkıcı ve söz yazarı
 1988 - Ulaş Tuna Astepe, Türk oyuncu
 1989 - Chris Brown, Amerikalı şarkıcı
 1989 - Matteo Coppini, San Marinolu futbolcu
 1990 - Martine Smeets, Hollandalı hentbolcu
 1991 - Raúl Jiménez, Meksikalı futbolcu
 1991 - Andrea Klikovac, Karadağlı hentbolcu
 1991 - Robin de Kruijf, Hollandalı voleybolcu
 1992 - Loïck Landre, Fransız futbolcu
 1993 - Amer Ordagić, Bosnalı futbolcu
 1995 - Ibrahima Wadji, Senegalli futbolcu
 1995 - Takuya Shigehiro, Japon futbolcu
 1996 - Jai Hindley, Avustralyalı bisikletçi
 1998 - Arina Sabalenka, Belaruslu profesyonel tenis oyuncusudur
 2003 - Carlos Alcaraz, İspanyol profesyonel tenis oyuncusu

Ölümler
 311 - Galerius (Gaius Galerius Valerius Maximianus), Roma İmparatoru (d. 250)
 1306 - Konstantinos Paleologos, Paleologos Hanedanı'ndan Bizanslı prens (d. 1261)
 1705 - I. Leopold, Habsburg Hanedanı üyesi ve Kutsal Roma İmparatoru (d. 1640)
 1821 - Napolyon Bonapart, Fransız komutan (d. 1769)
 1859 - Peter Gustav Lejeune Dirichlet, Alman matematikçi (d. 1805)
 1883 - Eva Gonzalès, Fransız İzlenimci ressam (d. 1849)
 1897 - James Theodore Bent, İngiliz kâşif, arkeolog ve yazar (d. 1852)
 1900 - İvan Ayvazovski, Rus ressam (d. 1817)
 1907 - Şeker Ahmet Paşa, Osmanlı ressam (d. 1841)
 1921 - Alfred Hermann Fried, Avusturyalı Yahudi pasifist, yayıncı ve gazeteci (d. 1864)
 1959 - Carlos Saavedra Lamas, Arjantinli akademisyen, politikacı ve Nobel Barış Ödülü sahibi (d. 1878)
 1953 - Orhan Burian, Türk deneme ve eleştiri yazarı ve çevirmen
 1973 - Arkadaş Zekai Özger, Türk şair (d. 1948)
 1977 - Ludwig Erhard, Federal Almanya Şansölyesi (d. 1897)
 1979 - Kemal Aygün, Türk bürokrat (d. 1914)
 1981 - Bobby Sands, Kuzey İrlandalı siyasetçi ve Geçici İrlanda Cumhuriyet Ordusu üyesi (d. 1954)
 1982 - Orhan Gündüz, Türk diplomat ve Türkiye'nin Boston Fahri Başkonsolosu
 1992 - Jean-Claude Pascal, Fransız şarkıcı ve aktör (d. 1927)
 1995 - Mikhail Botvinnik, Sovyet dünya satranç şampiyonu (d. 1911)
 2002 - George Sidney, Amerikalı film yönetmeni (d. 1916)
 2006 - Atıf Yılmaz Batıbeki, Türk yönetmen (d. 1925)
 2010 - Umaru Musa Yar'Adua, Nijerya Cumhurbaşkanı (d. 1951)
 2011 - Halit Çelenk, Türk avukat (d. 1922)
 2011 - Dana Wynter, Alman asıllı Amerikalı oyuncu (d. 1931)
 2012 - Carl Johan Bernadotte, İsveç Kralı VI. Gustaf Adolf ile ilk eşi Connaught Prensesi Margaret'in dördüncü oğlu ve en küçük çocuğu (d. 1916)
 2012 - George Knobel, Hollandalı eski teknik direktör (d. 1920)
 2012 - Ali Uras, Tıp Profesörü, eski basketbolcu, eski Galatasaray ve TFF başkanı (d. 1923)
 2013 - Hayri Sezgin, Türk güreşçi (d. 1961)
 2016 - Romalı Perihan, Türk soprano, ressam, manken ve oyuncu (d. 1942)
 2017 - Corinne Erhel, Fransız kadın siyasetçi (d. 1967)
 2017 - Quinn O'Hara (doğum adı: Alice Jones), İskoçya doğumlu Amerikalı oyuncu (d. 1941)
 2018 - Michele Castoro, Roma Katolik piskopos (d. 1952)
 2018 - José María Íñigo, İspanyol radyo ve televizyon sunucusu (d. 1942)
 2019 - Frank Brilando, Amerikalı eski erkek bisiklet yarışçısı (d. 1925)
 2019 - Francisco Cabasés, Arjantinli eski profesyonel futbolcu (d. 1916)
 2019 - Lewis A. Fidler, Amerikalı siyasetçi (d. 1956)
 2019 - Norma Miller, Amerikalı dansçı, koreograf, komedyen, yazar, oyuncu, şarkıcı, söz yazarı ve sanat yönetmeni (d. 1919)
 2019 - Kadir Mısıroğlu, Türk yazar (d. 1933)
 2019 - Celil Oker, Türk polisiye roman yazarı (d. 1952)
 2019 - Barbara Perry, Amerikalı komedyen ve oyuncu (d. 1921)
 2020 - Renee Amoore, Amerikalı kadın aktivist, fizikçi ve siyasetçi (d. 1953)
 2020 - Brian J. Axsmith, Amerikalı paleobotanist, paleoekolog ve biyoloji profesörü (d. 1963)
 2020 - Didi Kempot, Endonezyalı şarkıcı söz yazarı ve hayırsever (d. 1966)
 2020 - William Antonio Daniels, sahne adı Kiing Shooter, rap müzik yapan Amerikalı müzisyen (d. 1992)
 2020 - Diran Manoukian, Fransız çim hokeyi oyuncusu (d. 1919)
 2020 - Ciro Pessoa (bilinen sahne adıyla: Tenzin Chöpel), Brezilyalı şarkıcı, söz yazarı ve gitarist ve şair (d. 1957)
 2021 - Abhilasha Patil, Hint oyuncu (d. 1974)
 2021 - Fikret Koca, Azeri şair (d. 1935)
 2021 - Emine Işınsu, Türk roman ve oyun yazarı, şair ve dergi editörü (d. 1938)
 2021 - Feđa Stojanović, Sırp aktör (d. 1948)
 2022 - Théodore Nzue Nguema, Gabonlu teknik direktör ve profesyonel futbolcudur (d. 1973)
 2022 - František Plass, Çek profesyonel futbolcu ve teknik direktör (d. 1944)
 2022 - Kenneth Welsh, Kanadalı-Amerikalı aktör (d. 1942)

Tatiller ve özel günler
 Cinco de Mayo

0505
05

5 Mayıs


La candidiasis bucal, llamada también sapito, muguet oral o algodoncillo es una infección muy habitual en los lactantes que produce irritación en la boca y alrededor de ella. Ocurre cuando se produce un crecimiento excesivo de un hongo denominado Candida albicans.

La mayoría de las personas, incluidos los lactantes, tienen naturalmente el hongo en la boca y en el tubo digestivo. Un sistema inmunitario sano y algunas bacterias beneficiosas se encargan de controlar la cantidad del hongo presente en el cuerpo de una persona. Si el sistema inmunitario está debilitado debido a una enfermedad o a medicamentos, como los quimioterápicos, el hongo presente en el tubo digestivo de una persona puede crecer excesivamente hasta provocar una infección. Lo mismo puede sucederles a los lactantes cuyos sistemas inmunitarios no estén completamente desarrollados.

En ocasiones, la proliferación del hongo ocurre después de que el bebé haya recibido antibióticos para el tratamiento de una infección bacteriana. Esto se debe a que los antibióticos pueden matar a las bacterias beneficiosas que evitan la proliferación del hongo, que puede provocar infecciones vaginales, dermatitis del pañal o candidiasis bucal.

Si bien la candidiasis bucal puede afectar a todas las personas, es más frecuente en lactantes durante los primeros seis meses de vida y en adultos mayores. Un bebé con esta infección tendrá la piel de las comisuras de la boca agrietada y áreas blanquecinas en los labios, la lengua o la cara interna de las mejillas, lo que da la apariencia de queso crema, pero que no se puede limpiar. La mayoría de los bebés no sienten molestia alguna, pero algunos pueden sentirse incómodos cuando succionan.

Prevención y tratamiento de la candidiasis bucal

En la mayoría de los casos, esta infección desaparece sin tratamiento médico en el plazo de una semana o dos. Se trata con antifúngicos como la nistatina. Además, según la edad que tenga el niño, es posible que el médico también le sugiera añadir yogur con Lactobacillus a la dieta del pequeño. El Lactobacillus es una bacteria beneficiosa que puede ayudar a erradicar los hongos de la boca de su hijo.

Si el niño toma el biberón o si usa un chupete, es importante limpiar bien las tetinas y los chupetes con agua caliente después de cada uso. De esta manera, en el caso de que la tetina del biberón o el chupete estuvieran infectados, el bebé no se volvería a infectar.

Si está amamantando al bebé y tiene los pezones enrojecidos y doloridos, es posible que haya desarrollado una infección por hongos en los pezones y que usted y el bebé se estén contagiando mutuamente. En tal caso, convendría que hablara con el médico para que le recomendara una loción antifúngica para los pezones mientras el bebé recibe tratamiento con una solución antifúngica.

Si el niño contrae constantemente candidiasis bucal, especialmente si tiene más de nueve meses, hable con su médico, porque esa predisposición a la infección podría ser un indicador de que tiene otro problema de salud.

Referencias

Enfermedades micóticas
Enfermedades cutáneas
Enfermedades pediátricas

Sapito


La conversión a vehículo eléctrico es la modificación de un vehículo convencional de combustión interna (IC2EV) a un vehículo eléctrico mediante la sustitución del sistema de propulsión por un motor eléctrico.

Elementos de una conversión
Casi cualquier vehículo se puede convertir a eléctrico.
Para ello se requiere:
 El paquete de baterías, que proporciona una fuente de energía eléctrica.
 El cargador, que restaura la energía de las baterías (pueden montarse en el vehículo o en una estación especial de recarga en algún lugar fijo).
 El controlador de electricidad, que regula el flujo de energía entre la batería y el motor eléctrico.
 Uno o más motores eléctricos y su fijación mecánica al tren de propulsión o al tambor de las ruedas.
 Conductores eléctricos para conectar la batería, el controlador y motor.
 Equipo accesorio para alimentar los equipos auxiliares, tales como frenos eléctricos y sistema de aire acondicionado
 Circuitos de control y equipos para permitir el control y el entrelazamiento de los diversos componentes.
 En su caso, instrumentación específica para la operación y el mantenimiento de la conversión.

Electricidad renovable

Las células solares se podrían utilizar para alimentar un vehículo convertido a eléctrico pero por su limitada efciencia aun hoy este tipo de alimentación aun se encuentra en fase experimental.

Proceso de conversión

Las conversiones se pueden realizar tanto por garajes, como por los propios aficionados (la mayoría de las conversiones en los EE.UU. América del Norte se llevan a cabo por estos últimos, que por lo general convierten un vehículo con un motor que no funciona, ya que tales vehículos antiguos o defectuosos suelen ser muy económicos de adquirir). Otros aficionados con presupuestos más grandes pueden preferir para convertir un vehículo último modelo o un vehículo de un tipo particular. En algunos casos el propio vehículo puede ser construido por el convertidor o ensambladas a partir de un coche de kit.

Un vehículo de dos etapas es un vehículo que ha sido construido por dos fabricantes distintos. El resultado es un vehículo estándar completo. En este proceso, los vehículos también pueden ser convertidos por el propio fabricante (como ha hecho Ford Motor Company para crear el Ford Ranger EV). Por otra parte, en un proceso conocido como "trenización de terceros", un convertidor independiente compra vehículos glíderes nuevos (vehículos sin motor) y posteriormente realizan la conversión, para ofrecer un vehículo de dos etapas.

En algunos países, el usuario puede optar por comprar un vehículo transformado de cualquier modelo en el concesionario del fabricante de automóviles, pagando sólo el coste de las baterías y el motor, sin costos de instalación (se denomina preconversión o conversión previa).

En Francia, en marzo de 2022 se ha aprobado una orden relativa a las condiciones para la conversión de vehículos de combustión interna a motores eléctricos de batería.

Industria
La industria de conversión a vehículos eléctricos ha crecido para incluir garajes de conversión de vehículos, kits de recambio y componentes del vehículo.

Tipos de vehículos

Autobuses

e-Traction Worldwide, de Luxemburgo fabrica el kit e-Traction System, que incluye TheWheel, una rueda de autopropulsión eléctrica para ser montada en autobuses, tanto nuevos como en los que se desee convertir a eléctricos.  Se basan en dicho kit los autobuses Mitsubishi Colt, Econex, VDL NEMS e-Busz y otros más.

Camiones

Los camiones ligeros son especialmente adecuados para la conversión de aficionado, ya que es fácil de colocar las baterías lejos del compartimiento de pasajeros y hay una buena capacidad de manejo de carga para el uso de baterías pesadas, tales como las baterías inundadas de plomo-ácido comúnmente utilizadas en carritos de golf. Los camiones ligeros también ofrecen utilidad sustancial en el uso, simplemente porque son camiones. Incluso si una parte de la capacidad de peso se elimina por la presencia de baterías dentro o debajo de la caja de carga, permanece gran parte o toda la utilidad espacial. Un camión ligero es muy recomendable como primer esfuerzo de conversión, debido a la simplicidad del diseño de los componentes. Con la colocación correcta de la batería, la estabilidad de un posterior camión de producción se puede mejorar por encima de la versión de combustión (versión con motor de combustión interna). Aunque hay camiones adecuados  anteriores a 2002, la evolución moderna de este tipo de vehículos los ha hecho más altos, más pesados, más voluminosos y menos eficientes  y su altura excesiva hace que la colocación de la batería debajo de la caja sea esencial para mantener el centro de gravedad lo suficientemente bajo para la estabilidad en las curvas.

Coches

Se están ofreciendo conversiones todo incluido por unos 6.000 € más IVA. El kit incluye, entre otras cosas motor eléctrico DC Sepex 72 V Clase H 25KW potencia pico y baterías de plomo Absortion Glass Mat (AGM).

Chasis a medida
Para las personas que pueden construir un kit car (coche de paquete), si poseen las habilidades y la maquinaria (de soldadura, herramienta automotriz, entre otros), pueden logar un vehículo único. Esto es especialmente adecuado para la construcción de vehículos ligeros que pueden ofrecer una operatividad excepcional. Muchas empresas de coches de paquete basados en VW tienen chasis de tubo.Un kit de  glider (o kit de deslizable) incluye todos los componente de un vehículo, salvo el tren de potencia (motor y baterías).

Dos ruedas
Para las bicicletas, existen kit eléctricos que están preparados para montarlos y así convertir nuestra bicicleta clásica en una eléctrica. Existen diferentes tipos de kits eléctricos: de motor central, de rueda delantera o de rueda trasera. Colocando uno de estos motores y una batería conseguiremos una asistencia al pedalear que nos ayudará a subir cuestas. Es una manera económica de tener una bicicleta eléctrica, ya que por unos 500€ podemos hacernos con todo lo necesario y el montaje no es difícil.

Entre los kit más populares se encuentra la marca Bafang que ofrece unos motores muy fiables.
 Motocicleta eléctrica
 Bicicleta eléctrica

Véase también
Vida útil
 Bastidor (vehículo)
 Batería Zebra
 CalCars
 Camión eléctrico
  Glider (automóvil sin motor)
 Hardware abierto
 Hágalo usted mismo
 Tuneo

Referencias

Enlaces externos

 Coche eléctrico, hágalo Usted mismo
  Diyelectriccar Wiki
 La conversión de coches eléctricos. Una industria con más demanda que oferta en Alemania
 Low-Cost Electric Conversión, conversión de bajo coste
 eCars - Now!, una comunidad de open source dedicada al desarrollo de conversiones de vehículos eléctricos disponibles para todo el mundo.
 CalCars Conversiones- Campaña para electrificar los +900 millones de vehículos del planeta.
 Fabricantes de kits de conversión a vehículos eléctricos del mundo
 REEV, asociación de conversión hágalo-usted-mismo (junto con ponga sus placas solares para recargar su coche convertido).
 Componentes para coches eléctricos (todo en español)
 Aumenta el negocio de la conversión.
 7 cuestiones importantes para una conversión a eléctrico
 The EV Photo Album - Contains photos and information of many types/styles of EVs and EV Conversions
 The Electric Vehicle Discussion List (EVDL)
 Libros, manuales y guías para convertir coches a eléctricos
 Cómo construir un coche eléctrico
 Grassroots Electric Vehicles
 Conversión paso a paso (con video)
 Sitio web de la Asociación de Vehículos eléctricos de Vancouver
 EAS Electric Autosports Inc., conversiones de automóviles y barcos
 Pacific Electric Vehicle Conversions  en Seattle, WA
 Wilderness EV, conversión de coches.
 Green Motors conversions.
 Reservas para conversiones a vehículos eléctricos
 Colin McCubbin's Pontiac firefly convertible Ev conversion site.
 Talleres anuales de conversión de Bucks County Renewables
 EVE kits de conversión

Conversión a vehículo eléctrico