Biloloutsk (,  Biéloloutsk) est une commune urbaine de l'oblast de Louhansk, en Ukraine. Elle compte  en 2021.

Géographie
Le village se trouve dans la zone entre les rivières Aïdar et Bila non loin de la frontière avec la Russie.

Histoire
Le village est fondé en 1645 ou en 1697 par les cosaques du Don, puis il devient une simple slobode de paysans slobodienne. Son nom provient du mot ukrainien louka (лука) qui signifie méandre et de bilyï qui signifie blanc, du nom de la rivière Bila. En 1891, le village appartient à la sloboda de Biloloutsk dans l'ouïezd de Starobilsk du gouvernement de Kharkov. Il y a alors un peu moins de cinq mille habitants.

Le village est occupé à partir de l'automne 1941 par l'armée allemande qui y installe un camp de concentration pour les prisonniers soviétiques. Il est libéré par l'Armée rouge à l'automne 1943.

Biloloutsk obtient le statut de commune urbaine en 1960. Outre des sovkhozes, l'économie s'organise alors autour d'une usine laitière, d'un combinat de matériaux de construction, d'une usine d'huile, etc. Le village compte  en 1989. Le sovkhoze et les usines sont privatisés en 1995 par le gouvernement de la nouvelle Ukraine indépendante.
En 2013, la commune compte . Aux élections présidentielles de 2014, la commune vote presque unanimement pour le candidat pro-russe Ianoukovitch.

Lors de l'invasion de l'Ukraine de 2022, les troupes de la république populaire de Lougansk, aidées par les forces russes, s'emparent de la commune au début du mois de .

Église de la Sainte-Trinité

L'église de la Sainte-Trinité est consacrée en 1885 après vingt-cinq ans de travaux, en remplacement de l'église ancienne devenue vétuste. Elle n'est pas fermée lors des campagnes d'athéisme des années 1920-1930, mais menace ruine à partir des années 1960 à cause de la répression de l'orthodoxie et du manque de fidèles et de moyens aux cours des ans. Elle ferme donc à l'époque khrouchtchévienne et rouvre plus tard grâce à la ténacité de prêtres et fidèles locaux. Sa dernière restauration date de 2020.

Notes et références

Commune urbaine dans l'oblast de Louhansk

Biloloutsk


Akrilik, şu anlamlara gelebilir:

 Orlon, görünüşü ipeğe benzeyen ısıyı çok iyi yalıtan sentetik elyaf
 Pleksi, renkli ve renksiz çeşidi bulunan plastik cam.
 Akrilik boya, yağlı boya kıvamında, suluboya parlaklığında su bazlı bir boya türü
 Akrilik bileşikler, sentez yoluyla elde edilen plastik, reçine ve yağların genel adı

Akrilik


Naoki Ishikawa (født 13. september 1985) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashiwa Reysol, Hokkaido Consadole Sapporo, Albirex Niigata dan Vegalta Sendai.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Naoki Ishikawa


ثيسبروتيكون (Θεσπρωτικόν) هي مدينة في بريفيزا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1592 نسمة.

المراجع

أماكن مأهولة في بريفيزا (مقاطعة)
مدن اليونان

ثيسبروتيكو


Otto Hahn (8 Mart 1879, Frankfurt - 28 Temmuz 1968, Göttingen) Alman kimyagerdir. Radyoaktivite alanında öncü çalışmalar yapmıştır. 1944 Nobel Kimya Ödülü'nün sahibidir.

 1901: Marburg ve Münih de kimya yüksek ögretimini bitirdikten sonra doktor unvanını aldı ve Marburg Üniversitesinde asistanlık yapmaya başladı.
 1904'te Londra, 1905'te Montreal (Kanada) ve 1906'da da Berlin'de araştırmalar yaptı. Kaiser Wilhelm Kimya Enstitüsü'nün günümüzdeki adı "Berlin Açık Üniversitesi Otto Hahn Binası" olup nükleer fisyonun keşfedildiği yerdir.
 1910: Brüksel'deki uluslararası Radium-Standard-Kommision'a üye oldu.
 1918: Lise Meitner ile birlikte protaktinyum (Pa) elementini buldu.
 1944: Nobel Kimya Ödülünü aldı. 105 ve 108 numaralı elementlere, adına ithafen Hahnium ismi verilmesi önerileri pek fazla taraftar bulamadı. Ancak yine de, nükleer ticari gemilerden birine Otto Hahn adı verildi.
 1968: Göttingen'de öldü.

1879 doğumlular
Frankfurt doğumlular
1968 yılında ölenler
Göttingen Üniversitesinde öğrenim görenler
Berlin Humboldt Üniversitesinde öğrenim görenler
Nobel Kimya Ödülü sahipleri
Prusya Bilim Akademisi üyeleri
20. yüzyıl Alman kimyagerleri
Berlin Humboldt Üniversitesi öğretim üyeleri
Cornell Üniversitesi öğretim üyeleri
Element kâşifleri
Enrico Fermi Ödülü sahipleri
Amerikan Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
Alman pasifistler
Alman otobiyograflar
Royal Society'nin yabancı üyeleri
Alman Nobel Ödülü sahipleri
Nükleer başlık karşıtı Alman aktivistler
İnsani yardımlarda bulunan Almanlar
Münih Ludwig Maximilian Üniversitesinde öğrenim görenler
Max Planck Topluluğu kişileri
Avusturya Bilimler Akademisi üyeleri
Doğu Almanya Bilim Akademisi üyeleri
İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi üyeleri
Nükleer kimyagerler
Max Planck Madalyası sahipleri
Marburg Üniversitesinde öğrenim görenler
Légion d'honneur sahibi subaylar
Pour le Mérite sahipleri (sivil sınıfı)
Hessen-Nassau doğumlular

Otto Hahn


Darko Šuković (1. ožujka 1963., Pavino Polje - Bijelo Polje) crnogorski novinar, vlasnik i glavni i odgovorni urednik Radija Antena M i Portala Antena M, te voditelj Žive istine, političkog TV talk showa.

Karijera
Diplomirao je na Pravnom fakultetu u Podgorici.

Novinarsku karijeru započeo 1988. na Radiju Titograd (sada Radio Crne Gore). Od 1990. glavni urednik magazina Krug, prvog nezavisnog političkog glasila u Crnoj Gori, a 1991. novinar u nezavisnom tjedniku Monitor.

Od 1994. do 1996. glavni urednik Antene M, prve crnogorske nezavisne informativno-političke radio postaje.

U razdoblju 1998. – 2001. zamjenik glavnog urednika Televizije Crne Gore.

Od 1. listopada 2001. ponovno u Radiju Antena M, gdje je ravnatelj, urednik i većinski vlasnik.

2016. utemeljio i Portal Antena M.

Živa istina
Darko Šuković je autor i voditelj Žive istine, crnogorskog TV talk showa.

Živa istina pokrenuta je 2002. i emitira se neprekidno, do danas, najprije na Televiziji IN, zatim TV Atlas, TV Prva, a od 2018. na RTCG.

Literatura
 Intervju s Darkom Šukovićem za Portal Analitika: Volim što se i danas kao dijete radujem nekim malim stvarima (2014.)
 Živa istina, gost Goran Milić (2013.)

Crnogorski novinari u elektroničkim medijima
Crnogorski poduzetnici
Medijski poduzetnici
Radijski urednici
Televizijski voditelji

Darko Šuković


is a town located in Yazu District, Tottori Prefecture, Japan. , the town had an estimated population of 2,852 in 1285  households and a population density of 14 persons per km2. The total area of the town is .

Wakasa, located deep in the Chūgoku Mountains, is 95% mountainous. The population of Wakasa is primarily located in mountain villages in a line from the southeast to northwest of the town. Most of the population is located along the Hattō River or its small tributaries.

The town hosts an annual 'Yukigassen', an organised snowball fighting tournament in which up to fifty teams participate. The winners win a trip to participate in the Hokkaido grand tournament.

Geography
Wakasa is largely rural and located centrally in the Chūgoku Mountains. Prominent mountains in the town include Mount Hyōno(), Mount Mimuro (), Ōginosen (), and Mount Shinbachi (). The area of the town along the border with Hyōgo Prefecture is part of Hyōnosen-Ushiroyama-Nagisan Quasi-National Park.

The Hattō River (), the largest tributary of the Sendai River, emerges from Tokura Ridge on the border of Wakasa and Shisō, Hyōgo Prefecture. The Hattō flows from the southwest foot of  Mount Hyōno through the town and joins the Sendai in the Kawaramachi area of Tottori City.

Bordering municipalities
Wakasa, while located in Tottori Prefecture, borders Hyōgo and Okayama prefectures.
Tottori Prefecture
Tottori
Chizu
Yazu
Hyōgo Prefecture
Yabu
Shisō
Kami
Shinonsen
Okayama Prefecture
Nishiawakura

Climate
Wakasa has a humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with moderate snowfall.  The average annual temperature in Wakasa is 10.8 °C. The average annual rainfall is 1982 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in January, at around 22.8 °C, and lowest in January, at around -1.3 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Wakasa has been as follows:

History

Early history
The mountainous areas of Wakasa do not appear to have supported a population in early Japanese history. No remains from the Jōmon (14,000 – 300 BCE) or Yayoi 300 BCE – 250 CE) periods have been found in Wakasa. The town had two or three small settlements in the Kofun period (250–538). Wakasa became part of Yakami District in Inaba Province early in recorded Japanese history. Settlements in the area are appeared early in the Heian period (794–1185), and the name of a village called "Wakasa" first appear in the historical record this time. The Yabe clan controlled Wakasa throughout the Heian period to the end of the Kamakura period (1185 – 1333). The Yabe built Wakasa Oniga Castle in this period. The existence of the Yabe clan and Oniga castle are noted in the Taiheiki, a Japanese historical epic written in the late 14th century.

Later history
Wakasa, located in a richly forested area of the Chūgoku Mountains, was a source of lumber and lumber products from early times. The production of raw timber, planks, charcoal, and firewood is noted as early as the Kamakura period. These products, as well as rice, were transported on the Hattō River for export to other parts of Japan via the Japan Sea. At the beginning of the Edo period (1603–1868) the Tokugawa shogunate developed land for rice paddies in Wakasa as part of a nationwide effort to increase rice production in Japan. The mountainous areas of Wakasa provided extensive irrigation for rice-producing areas in the flatlands of the lower Sendai River, but Wakasa suffered frequent flooding from the Hattō River, notably in 1815 and 1888. After the Meiji Restoration in 1868 Wakasa became part of the newly formed Tottori Prefecture. The town was officially incorporated under administrative reforms by the Meiji government in 1889.

Government
Wakasa has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral town council of 10 members headed by a chairperson. Wakasa, collectively with the other municipalities of Yazu District, contributes two members to the Tottori Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of Tottori 1st district of the lower house of the Diet of Japan.

Education
Wakasa has one public combined elementary/middle school operated by the town government. The town does not have a high school

Economy
Wakasa has historically been a center of the lumber trade, but is now also known for its production of daikon radish and other agricultural products.

Transportation

Railway
Wakasa Railway - Wakasa Line

Highways

Local attractions
Wakasa Oniga Castle, National Historic Site
 Wakasa Shrine

References

External links

Wakasa official website

Towns in Tottori Prefecture
Wakasa, Tottori

Wakasa, Tottori


Jewgeni Nikolajewitsch Podkolsin (; * 18. April 1936 in Lepsinsk, Kasachische ASSR, Russische SFSR; † 19. Juni 2003 in Moskau) war ein sowjetischer/russischer Offizier.

Von 1991 bis 1996 war Podkolsin als Generaloberst Oberbefehlshaber der sowjetischen bzw. russischen Luftlandetruppen.

Er ist auf dem Friedhof Trojekurowo in Moskau bestattet.

Weblinks
Biografie auf Biografija.ru

Generaloberst (Russische Föderation)
Militärperson (Sowjetunion)
Sowjetbürger
Russe
Geboren 1936
Gestorben 2003
Mann

Jewgeni Nikolajewitsch Podkolsin


An Triglochin laxiflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Giovanni Gussone. An Triglochin laxiflora in nahilalakip ha genus nga Triglochin, ngan familia nga Juncaginaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Triglochin

Triglochin laxiflora


වී බිස්ස වනාහී සිංහල ගොවියාගේ වී වගාවේ පසු අස්වනු සංරක්‍ෂණය කරන නිර්මාණයකි.  ඒ හා බැදුනු සංස්කෘතියෙහි බොහෝ ලක්ෂණ විද්‍යාත්මකය.භාණ්ඩ හුවමාරු ආර්ථිකයක් පැවති අතීත සමාජයෙහි වී බිස්සට සුවිශාල සමාජ වටිනාකමක් හිමිවිය.වී බිස්සක් නොතිබුණු ගොවි ගෙදර ආර්ථිකය අනාරක්ෂිත බව පිලිගත්තකි.ඵබදු නිවසකින් විවාහයක් කරගැනීම මදි පුංචිකමක් ලෙස සැලකීමට පවා ගැමි ජනයා පුරුදු වී සිටියේය.ඵහෙත් විසි ඓක්වෙනි සියවසට අවතීර්ණ වෙමින් සිටින අද දවසේ වී බිස්සේ උරුමයද එකී විද්‍යාත්මක සංස්කෘතියෙහි ලක්ෂණද මෙරට ගොවි සමාජයෙන් ඈත්වෙමින් තිබේ.ඊටද සමාජ සාධක ගණනාවක් බලපා ඇත.කාලයේ වැලිතලාවෙන් යටවී යන මෙම ඵෙතිහාසික විද්‍යාත්මක සංස්කෘතිය ගවේශණය කිරීම අතිශයින්ම වැදැගත්ය.එමගින් නෙලාගත හැකි වටිනාකම අනාගතයේදී තීරණය කෙරෙනු ඇත.එහෙත් එය ක්‍ෂණිකව පවත්නා වෙළදපොලේ රුපියල් සත වලට පෙරළිය නොහැක.වී බිස්ස

වී බිස්ස හා බැදුණු ජන ජීවිතය

සමිප්‍රදායික ගොවිතැනේදී වක් අත් ගැසීමේ පටන් අස්වනු කපා පාගා අටු කොටු ලන තෙක් අනුගමනය කරන සිරිත් විරිත්, විශ්වාස, ජන ඇදහිලි සම්ප්‍රදායින් රැසක් දක්නට ඇත.අනෙක් අතට මෙම චර්යා පද්ධතියෙන් බැහැරව කෘෂි කර්මාන්තයේ යෙදිය නොහැක.මන්දයත් ඒ තරමටම සම්ප්‍රදායික කෘෂි කර්මාන්තය හා ජන ජීවිතය එකිනෙකට බද්ධ වී තිබීමයි.එහි ප්‍රතිඵලයන් වූයේ කමත ගොවි ජන දිවියේ සිරිත් විරිත් පිළිබිඹු කරන කැඩපත බවට පත්වීමත් අස්වනු සංරක්ෂණයේ ප්‍රධාන කේන්ද්‍රස්ථානය වී බිස්සට හිමිවීමත්ය.වී බිස්ස වටාද අපූරු සිරිත් විරිත් පරම්පරාවක් ගොඩනැගී තිබේ.ඵය වී බිස්සක් බැදගැනිමේ සිට නැවත වී මුරයක් බිමට බෑම දක්වාම සිදුවන්නකි.
ඵහෙත් මෙම සිරිත් විරිත් සියල්ල ගොඩනැගී ඇත්තේ ඵළිමහන් මැටි බිස්ස වටාය.ඵ් අනුව ගොවිජන ජීවිතයට වඩා සමීපව ඇත්තේ ඵළිමහන් මැටි බිස්ස බවට ඉතිහාසය සක්‍ෂි දරනවා ඇත.

වී බිස්ස ආහාර සංරක්‍ෂිත භාවයේ සංකේතයයි.බිස්ස පිරී තිබේ නම් ජීවත් වීම ගැටළුවක් නොවේ.අද දවසේ ඉතිරිකිරීමේ බැංකුවට හිමි වී තිබෙන සමාජ තත්වය එදා භාණ්ඩ හුවමාරු ආර්ථිකයේදි,වී බිස්සට හිමි විය.වී බිස්ස අනාගත සුරක්‍ෂිතභාවයේ සංකේතයක් බැවින් ඒ වටා ගොඩ නැගුණු ජන සංස්කෘතියක්ද තිබේ.මෙම උප සංස්කෘතියෙහි සියලුම අංගෝපාංගයන් ගොඩනැගී ඇත්තේ බිස්ස සමඟ පවත්නා මානව ගණුදෙනු අනුවය.හා හා පුරා කියා බිස්සක් තනාගැනිම සදහා බිහිකූඩයක් බැදගත යුතුය.එය ආවාට ගියාට නැතිනම් කාය ශක්තිය තිබූ පමණින් ඉටුකර ගත නොහැක.ඒ සදහා සම්ප්‍රදායික වත් පිලිවෙත් රැසක් අනුගමනය කළ යුතුය.

කුළුදුලේ බිහි කූඩයක් බැදීමට අදහස් කරන ගොවි ගෙදර ගෘහමූලික ගොවිරාළ පළමුවෙන්ම තම ගම්පලාතේ නැකත් රාළ මුණ ගැසී තම වේලා පත්කඩය ඔහුට පිලිගන්වා එය පරික්සා කර බලයි.එහිදී බිස්ස බැදීමට හොද දිනයක් සහ වේලාවක්ද,බිස්ස ඉඳුල් කිරීමට නැකත්ද පිලියල කර දෙයි.තවද කුළුදුලේ බිස්සක් ඉඳුල් කිරීම හෙවත් අලුතින් තනාගත් බිස්සකට හා හා පුරා කියා වී දැමීමද චාරිත්‍රයකට අනුව සිදුවිය යුත්තකි.මේ සදහා බොහෝ විට සිකුරාදා දිනයක් යොදා ගනු ලැබේ.
මේ අනුව බලන කල වී බිස්ස හා ඒ වටා සම්ප්‍රදායික ගැමි ගොවියා අනුගමනය කළ බොහෝ චර්යාවන් සමාජ සම්මත සිරිත් බවට පෙරළී ඇති බව පෙනේ.ඒවායෙහි තිබෙන ගුණාගුණ දැන හෝ නොදැන පාරම්පරිකව අනුගමනය කිරීම සිරිත විය.පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට පවත්වාගෙන එන චර්යාවන් ඉදිරි පරපුරට තිළිණ කිරීමේ වගකීම පැවැතියේ වැඩිමල්  ජන සමූහයට වූ අතර,එම වගකීම දිවි හිමියෙන් ආරක්‍ෂාකිරීමට තරම් අව්‍යාජත්වයක් සම්ප්‍රදායික එදා ගොවි සමාජය තුල විය.

වී බිස්සෙහි විද්‍යාත්මක සංස්කෘතිය

වී වගාවේ පසු අස්වනු සංරක්‍ෂණය විද්‍යාත්මකය.එය වසර දෙදහස් පන්සීයක් තරම් ආරම්භය මේසා දීර්ඝ කාලයකට උරුමකම් කීමය.එනමුදු වී බිස්සෙහි විද්‍යාත්මක සංස්කෘතිය කාලයේ වැලිතලාවෙන් යටපත් වි ඇත.වී බිස්ස වටා ගොඩ නැගුණු උප සංස්කෘතිය ඍජුවම ජන ජීවිතය හා බද්ධ වූවකි.එසේම සම්ප්‍රදායිකව අනුගමනය කල බිස්සක් තැනීමේ සිද්ධාන්තයන් සියල්ල විද්‍යාත්මකය.
පොළව මත සිටුවන අටුපාදයේ සිට පිදුරු හත්තිය දක්වාම වී ඇටයෙහි ජීව ගුණය ආරක්‍ෂා කිරීමේ අරමුණින් යුක්තව බිස්ස තනා ඇත.වී බිස්සෙහි පාදම හෙවත් අටු කණු සදහා ගනු ලබන්නේ ගල් කණු හෝ ශක්තිමත් දැව අරටුය.එයද  පොළොව මට්ටමේ  සිට අඩියක් හෝ දෙකක් උසින් යුක්තය.මේ හේතුවෙන් පොළොව මතුපිට සිදුවන ජලය ගලායෑම්,උල්හෙල්ලම් හෝ මතුපිට පොළොව පසෙහි සිදුවන කිසිදු වෙනසක් බිස්සට බලපාන්නේ නැත.
බිහි තට්ටුව ශක්තිමත් දැවයෙන් නිමවා ගෙන ඇත.බිහි කූඩය වියාගන්නේ වැල් සහ කෝටු මඩෙහිලා පදනම් කර ගැනීමෙනි.ඒ හේතුවෙන් බිහි කූඩයට කෘමි සතුන්ගෙන් හානි සිදුනොවේ.නොතෙමි තබා ගන්නේ නම් බිහි කූඩය වසර දෙසීයක් තරම් කාලයක් වුවද තබා ගත හැකි බව පැරුන්නන්ගේ මතයයි.බිස්සෙහි බඳ මැටියෙන් ඇත.බිහි කූඩය ඇතුළතින් සහ පිටතින් මැටි තට්ටු දෙකක් තුනීවට ගසා ගනු ලබන නිසා වී ඉපියන් බදු කුඩා කෘමි සතුන් ඇතිවිමට තිබෙන ඉඩකඩ අඩුය.අනෙක් අතට බිස්සට මැටි තෝරා ගන්නේ රතු හුඹගේ මැටිය.රතු හුඹගේ මැටි අංශු සියුම්ය.ඇලෙන සුලු ගුණයෙන් යුක්තය.වේලීම වේගවත්ය.පතුරු ගැලවීමක් ද නැත.

මෙකී කාරණා සියල්ල ප්‍රයෝජනවත් වන්නේ බිස්සෙහි වී කල්තබා ගැනීම උදෙසාය.ඓහෙත් නූතනයේ වී කල් තබාගැනීම පිණිස භාවිතා කරනුයේ සිමෙන්ති ගොඩනැගිලිය.ඒවායේ බිත්තර වී කල්තබා ගැනීම දුෂ්කරය.මන්දයත් සිමෙන්ති පරිසරය වී ඇටයේ ජීව ශක්තිය මර්දනය කිරීමට සමත්වීමයි.
බිස්සෙහි බඳ සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ මැටියෙන් නිමවා ඇති නිසා එහි ඇතුළත තිබෙන වී ඇටවලට වාතාශ්‍රය සැලසේ. ඊට හේතුව එහි ඇති සියුම් මැටි අංශුය.තවද බිස්ස කවාකාර පීප්ප හැඩයක් ගන්නා නිසා සියළුම ස්ථානවලට මැටි බිත්තිය මගින් ඒකාකාරීව වාතය සැපයීම සිදුකරයි. මේ හේතුවෙන් බිස්සෙහි කටට උඩින් ජල අංශු ඇතුළු නොවේ. මේ නිසා බිස්සෙහි ගබඩාගත වී අස්වැන්නෙහි පුස්බැඳීමක් සිදු නොවේ. එයද විද්‍යාත්මකවය.
මෙහිදී සඳහන් කල යුතු තවත් දෙයක් වන්නේ කෘමි හානි වැළකීම සඳහා ගැමියා වී බිස්සට දමන කොහොඹ කොළ, කදුරු ගෙඩියා කොළ, නික කොළ, දෙහි කොළ බදු ශාකමය කොටස්ය. මෙමගින් ධාන්‍ය කෘමි හානිවලින් වැළකෙන බව ගැමියාගේ මතයයි. එමෙන්ම බිස්සට කිලි නොවැදීම සඳහා කොහොඹ කොළ තට්ටුවක් බිස්සෙහි මුදුනෙම්ම අතුරණු ලබයි.
මේ සියළු සාධකවලින් අනාවරණය වන්නේ වී බිස්ස විද්‍යාත්මක පදනමක් මත ගොවි සමාජයේ ස්ථාපිත වී ඇති බවයි.වී බිස්ස නිර්මාණයේදී භාවිතයට ගත් තාක්‍ෂණයේ උසස් බව හා විදුහුරු බව මැනවින් පිළිබිඹු වේ. ඒ අනුව පෙනී යන්නේ සිංහල ගොවියාගේ කෘෂික ජීවිතයෙහි විචිත්‍රත්වය විසින් වී බිස්සට සියුම් කලාත්මක පරිසමාප්තියක් උරුමකොට තිබෙන බවයි.

අනෙකුත් බිහි බැඳීම

එළිමහන් පිදුරු බිස්ස
අනුරාධපුර හා වව්නියා දිස්ත්‍රික්කවලට පමණක් ආවේණික වූ අපූරු මෙවලමකි, එළිමහන් පිදුරු බිස්ස. මෙහි සැකැස්ම එළිමහන් මැටි බිස්ස මෙන් නොව ඊට හාත්පසින්ම වෙනස්ය. පොළොව මට්ටමේ සිට අඩි හයක් හෝ ඊට මදක් ඉහළින් තනාගත් දැව වේදිකාවක් මත පිදුරු බිස්ස ඉදිකරනු ලබයි. එසේම පිදුරු බිස්සෙහි බිත්තිය සහ වහලය සම්පූර්ණයෙන්ම පිදුරුවලින් පමණක් තනාගෙන තිබේ.
එළිමහන් මැටි බිස්සට මෙන් නොව එළිමහන් පිදුරු බිස්සට නිශ්චිත ස්ථානයක් නැත. ගොවි ගෙදරක ඉඩකඩ තිබෙන ඕනෑම ස්ථානයක් මේ සඳහා තෝරාගෙන ඇත. එය ගෙයි දොරකඩ හෝ නිවසේ පිටුපසට වන්නටද පුළුවන. වෙනසකට ඇත්තේ ඉඩකඩ තිබෙන ස්ථානයක් වීම පමණය.

ඇතුළත පිදුරු බිස්ස
ඉඩකඩ තිබෙන හෝ නිවෙස්වල ගෙයි ඇතුළත පිදුරු බිස්සක් දක්නට ලැබේ. එය 'ඇතුළත පිදුරු බිස්ස' නම් වේ. මෙම බිස්ස සම්පූර්ණයෙන්ම පිදුරුවලින් තනාගත්තකි. එළිමහන් පිදුරු බිස්සට මෙන් උමං ලී හෝ ආධාරක වැල් අවශ්‍ය නොවේ. අවශ්‍යවන්නේ පිදුරු හා මානව ශ්‍රමය පමණි. නිවසේ ඉඩකඩ තියෙන ස්ථානයක් මේ වෙනුවෙන් තෝරා ගනු ලබයි. බොහෝ විට මෙය ගබඩා කාමරයක් වේ.

දැව බිස්ස

ආදී වාසින් තමා වියලා ගත් දඩ මස් මී පැණිවල බහා තැබීමට දැව බෙන ප්‍රයෝජනයට ගත්හ. කෙමෙන් කෘෂිකාර්මික ජීවිතයට අවතීර්ණවීමෙන් පසුද දැව බෙන කෘෂිකාර්මික ප්‍රයෝජන පිණිස භාවිතා කරන්නට වූහ.
දැව බෙන භාවිතයේ අවශ්‍යතාවය වූයේ බිත්තර වී සඳහා බවබෝග ආරක්ෂා කර ගැනීමය. ස්වාභාවික බෙන සහිත ගස් ඇතුළතින් විශාලකර දැව බිස්ස තනාගෙන ඇත. අද දවස වන විට දැව බිහි බහුල වශයෙන් භාවිතා නොවේ. විශාල ගස් හිඟ විම ධාන්‍ය ගබඩාකරණයේ වෙනත් සරල ක්‍රම සංවර්ධනය විම  ඊට හේතුවයි.

බිත්තර වී බිස්ස
සම්ප්‍රදායික ගොවි ගෙදර වී බිසි කීපයක්ම තිබේ.ඒ විවිධ අවශ්‍යතාවයන්ට අනුවය.ඒ අනුව බිත්තර වී දමාගැනීම උදෙසා වෙනම බිස්සක් බැඳගත්හ.එය බිත්තර වී බිස්සය.
බිත්තර බිස්ස ප්‍රමාණයෙන් කුඩා එකකි.මන්ද බිත්තර වී සඳහා අවශ්‍යවන්නේ කුඩා වී ප්‍රමාණයකි.එම ප්‍රමාණයට සරිලන ලෙසින් බිත්තර වී බිස්ස ඉදිකර තිබේ.අනෙක් අතට බිත්තර වී බිස්ස නිතර නිතර පරික්‍ෂා කළ යුතුය.ඒ බිත්තර වී වලට අනතුරක් සිදු වි ඇත්දැයි දැන ගැනීමටය.සාමාන්‍යයෙන් බිත්තර වී බිස්සක් අඩි පහක් හෝ හයක් පමණ උසැතිය.එහි වරු හත්තිය ඕනෑම විටක ඔසවා බැලීමට පුළුවනි.

ගෝනි බිස්ස

යටත් විජිත අවදියේ පටන් හන ගෝනි භාවිතයට ගැමි ජනයා පුරුදු වී තිබුණහ.මෙසේ හන ගෝනි භාවිතා වීමට පෙරාතුව පං මළු, කරත්ත මළු, ගල්ලැහැ මළු, පැස් පෙට්ටි බදු මෙවලම් මගින් ධාන්‍ය රැස් කරගන්නා ලදි.එහෙත් කාලයත් සමඟම ගෝනි මෙරට ගැමි ජන ජීවිතයේ අත්‍යවශ්‍ය අංගයක් බවට පත්විය.මෙ නිසා අද බොහෝ ගොවි ගෙවල ගෝනි වලට වී දැමීමෙන් කල්තබා ගනු ලැබේ.ඓහෙත් ගෝනි වල වී අසුරන විට විශාල ගෝනි සංඛ්‍යාවක් අවශ්‍ය වේ.ගෝනි කිහිපයක් එකට අල්ලා ගෝනි බිස්සක් සකස් කර ගත් විට එයට වී බුසල් විසිපහක් පහසුවෙන් දමාගත හැක.

වී බිස්ස සපුරාම ගොවි සංස්කෘතියෙහි උරුමයකි.මේ අනුව බලන කළ වී බිස්ස බඳු අතීත ගොවි උරුමයකින් අනාගත ලෝකයට නෙළාගත හැකි සම්පත් අතිමහත් බව වැටහේ.එහෙත් ඉතිහාසයේ අවාසනාවන්ත යුගයක අපි ජීවත්වෙමු.එනම් අතීත සංස්කෘතික  උරුමයන් පිළිබඳව කරුණු කාරණා දැන සිටි අපගේ වැඩිහිටි පරපුර  අප අතරින් ඉවත් වෙමින් සිටීමය.තවද අද දවසේ උපදින පරපුර විද්‍යා හා තාක්ෂණ ලෝකයේ හිමිකරුවන්ය.එබදු සමාජ පරිසරයක එවන් සංස්කෘතික උරුමයක් පිළිබඳව දන්නා කරුණු සියල්ල හැකි පමණ ලේඛනගත කිරීම කාලෝචිතය.

මූලාශ්‍ර ලේඛන
 වී බිස්ස, වී වගාවේ පසු අස්වනු සංරක්ෂණය පිළිබඳ ජනශ්‍රැති පර්යේෂණය, මහින්ද කුමාර දළුපොත.

වැඩිදුර කියැවීම්
 වී වගාව
 සිරිලක වී වගාවේ ඉතිහාසය
 බත්

වී ගොවිතැන

වී බිස්ස


, also known as Himitsu Bukkyo (esoteric Buddhism), is a Japanese term for the Vajrayana practices found throughout Japanese Buddhism. Mikkyō rituals and practices are found in many Japanese Buddhist schools, including Shingon, Tendai, Kegon, Hossō and Zen. There are also similar esoteric teachings found in the syncretic religion of Shugendō and may also be practiced in independent lineages of holy men (hiriji) and also Japanese New Religions.

The collection of teachings and practices that eventually came to be known as Mikkyō had its early beginnings in the esoteric traditions of India and China. As early as the 6th century, there had begun a major importation of spiritual and cultural ideas into Japan from China. However, in the early 9th century the formative concepts which would become the core of "mainstream" Buddhist Mikkyō—mainly in the Shingon and Tendai schools—were brought to Japan, initially by the monks Kūkai and Saichō respectively, both of whom had traveled to China to study Vajrayana.

In Japan, these new strains of Chinese Esoteric Buddhism often blended with local Japanese elements of Shinto, sangaku-shinkō ("spiritual practices connected with sacred mountains"), Onmyōdō, Japanese Taoism, the practices of the yamabushi and hiriji and other forms of Japanese magic and folk religion. As such, "Mikkyō" is a general term which includes Buddhist as well as non-Buddhist esotericism.

Mikkyō is often found in a "lineage tradition", meaning that, as well as instruction in the teachings and practices of the tradition, it often requires esoteric initiaion (kanjo, i.e. empowerment-transmissions) from a master.

See also
Godai (Japanese philosophy)

References

Buddhism in Japan
Vajrayana

Mikkyō


Uma gazeta é um jornal oficial, um jornal de referência, ou simplesmente um jornal.

Nos países de língua inglesa e francesa, os editores de jornais aplicaram o nome Gazeta desde o século XVII; hoje, vários jornais semanais e diários levam o nome A Gazeta.

Etimologia
Gazeta é uma permutação da gazzetta italiana do século XVI, que é o nome de uma determinada moeda veneziana. Gazzetta tornou-se um epíteto para jornal durante o início e meados do século XVI, quando os primeiros jornais venezianos custavam uma gazeta. Esta palavra emprestada, com suas várias corrupções, persiste em várias línguas modernas (línguas eslavas, línguas turcas).

Diários do governo
Na Inglaterra, com a fundação em 1700 da The Oxford Gazette (que se tornou a London Gazette), a palavra gazeta passou a indicar um jornal público do governo; hoje, esse jornal às vezes é chamado de Diário Oficial. Para alguns governos, a publicação de informações em um diário era ou é uma necessidade legal pela qual os documentos oficiais entram em vigor e entram em domínio público. Tal é o caso dos documentos publicados no Royal Thai Government Gazette (est. 1858) e no The Gazette of India (est. 1950).

O governo do Reino Unido exige diários governamentais de seus países membros. A publicação do Edinburgh Gazette, o jornal oficial do governo na Escócia, começou em 1699. O Dublin Gazette da Irlanda seguiu em 1705, mas cessou quando o Estado Livre Irlandês se separou do Reino Unido em 1922; o Iris Oifigiúil (irlandês: Diário Oficial) o substituiu. A Belfast Gazette da Irlanda do Norte publicou sua primeira edição em 1921.

Gazeta como um verbo
Principalmente no inglês britânico, o verbo transitivo to gazette (gazetear) significa "anunciar ou publicar em uma gazeta"; especialmente quando gazeta se refere a um jornal público ou um jornal de registro. Por exemplo, "o Lago Nakuru foi anunciado como um santuário de pássaros em 1960 e atualizado para o status de Parque Nacional em 1968." As condecorações, promoções e comissões de oficiais do Exército Britânico são publicadas no London Gazette, o "Jornal Oficial de Registro do Reino Unido". Gazetal (um substantivo) é o ato de "gazetear"; por exemplo, "o gazetal do santuário de pássaros".

Ligações externas

Imprensa

Gazeta


Sophora masafuerana es una especie vegetal angiosperma de la familia Fabaceae, que es endémica de la isla Alexander Selkirk en el  Archipiélago de Juan Fernández en Chile.

Actualmente se encuentra amenazada por la destrucción de su hábitat, y la desaparición de su principal polinizador, Sephanoides fernandensis leyboldi, una subespecie del Picaflor de Juan Fernández.

Descripción
Es un árbol tronco ramificado, que puede alcanzar hasta unos 10 m de altura, aunque en la isla se presenta como arbusto, debido a la fuerza del viento. Tiene hojas compuestas imparipinnadas, de unos 10 cm de longitud y que pueden estar formadas por entre 8 y 12 pares de folíolos de forma subredondeada y glabros en el haz.

Produce flores zigomorfas amarillas agrupadas en racimos colgantes y su fruto es una legumbre densamente pubescente con estrangulaciones entre cada septo, el cual contiene normalmente, más de 4 semillas ovaladas, de color castaño-amarillenta.

Referencias

Enlaces externos
 Sophora masafuerana en NCBI (en inglés)

Flora de Juan Fernández
masafuerana

Sophora masafuerana


Dieser Artikel listet Erfolge und Mannschaft des Radsportteams Matrix Powertag in der Saison 2011 auf.

Erfolge in der UCI Asia Tour
In den Rennen der Saison 2011 der UCI Asia Tour gelangen die nachstehenden Erfolge.

Mannschaft

Platzierungen in UCI-Ranglisten
UCI Asia Tour 2011

UCI Europe Tour 2011

Radsportteam 2011

Matrix Powertag/Saison 2011


Finglish er en portmanteau af de engelske termer Finnish og English, bruges til at beskrive en form af tale som følge af den sproglig interaktion af native talere af de finske og engelske sprog. Termen bruges især i USA og Canada af finske diaspora. Også bruges termen i Finland af mennesker, der lærer det finske sprog, og under international kommunikation.

Etymologi
Termen Finglish opfindes i 1920'erne af Martti Nisonen, en finsk-amerikansk professor fra Hancock, Michigan.

Eksempler

Finsk, engelsk og finglish
Her er nogle eksempler på forskelle mellem finske, engelske, og finglishe ord:

 Engelsk: beach
 Finglish: biitsi
 Finsk: hiekkaranta

 Engelsk: trouble
 Finglish: trabeli
 Finsk: ongelma

 Engelsk: crazy
 Finglish: kreisi
 Finsk: hullu

Låneord
Termen Finglish kan også bruges til at beskrive låneord i finglish, der er aflede fra engelsk. Her er nogle eksempler:

 Engelsk: geek
 Finglish: giikki

 Engelsk: flame
 Finglish: fleimi, fleimata Engelsk: never heard Finglish: nevöhööd''

Engelsk sprog
Finsk sprog

Finglish


Albrecht Christoph Wilhelm von Diez () a fost un pictor și ilustrator german al școlii muncheneze.

Biografie
A urmat o școală profesională la München, urmată de Școala Politehnică (precursoarea Universității de Tehnologie) din anul 1853 până în 1855 și, din 1855, s-a înscris la Academia de Arte Frumoase din München unde a fost pentru un scurt timp student al lui Karl von Piloty. El nu a stat foarte mult timp la Academie, preferând să învețe pictura autodidact.

Diez a devenit cunoscut pentru prima oară ca ilustrator prin desenele pe care le-a realizat pentru Fliegende Blätter, o revistă satirică săptămânală. În anul 1871, el a ilustrat istoria lui Schiller a războiului de treizeci de ani. Ulterior, el s-a îndreptat spre pictura de gen și peisaje.

La începutul aceluiași an, cu sprijinul lui Wilhelm von Kaulbach, Diez a devenit educator la Academie și a fost în curând ridicat la rangul de profesor. În această poziție, el nu numai că avea o influență majoră asupra elevilor săi (printre care Franz Marc, Fritz Osswald, Max Slevogt, Wilhelm Trübner, Ludwig von Löfftz, Heinrich Lefler, Carl Max Schultheiss și Fritz Mackensen), ci și a întregii școli din München, ceea ce a dus la o abordare mai coloristă.
[[Image:Wilhelm von Diez Sankt Georg der Drachentöter 1897.jpg|thumb|right|Studiu pentru Sfântul Gheorghe, dragonul (1897)]]

Opera
Toate în Galeria Națională (Berlin):
Waldfest , (Festivalul pădurilor);
Totes Reh (Deer Deer);
Sankt Georg der Drachentöter , (Studiu pentru Sfântul Gheorghe, dragonul).

Referințe

Bibliografie
Stefanie Kamm: Wilhelm von Diez. 1839-1907. Ein Künstler zwischen Historismus und Jugendstil . (Reihe Kunstgeschichte, Vol.43). München 1991, ISBN 3-88073-390-2

Legături externe
 Wilhelm von Diez in HeidICON - ilustrații de la Fliegenden Blättern''

Nașteri în 1839
Decese în 1907
Pictori germani

Wilhelm von Diez


سبايرو: هجوم وحيدي القرن  لعبة فيديو من سلسلة سبايرو تعتبر ثالث إصدار للعبة سبايرو على جهاز الجيم بوي أدفانس اصدرت اللعبة في 2003 في أمريكا الشمالية وأوروبا ولم تصدر اللعبة في اليابان.

انظر أيضاً
 سبايرو (سلسلة)

روابط خارجية

مراجع

ألعاب ديجيتال إكلابس
ألعاب باكبون إنترتيمنت
ألعاب غيم بوي أدفانس
ألعاب حصرية على غيم بوي أدفانس
ألعاب سبايرو
ألعاب فيديو 2003
ألعاب فيديو فردية
ألعاب فيديو مطورة في الولايات المتحدة
ألعاب فيفندي جيمز
ألعاب منصات ثلاثية الأبعاد

سبايرو: هجوم وحيدي القرن


Acheulean (; also Acheulian and Mode II), from the French  after the type site of Saint-Acheul, is an archaeological industry of stone tool manufacture characterized by the distinctive oval and pear-shaped "hand axes" associated with Homo erectus and derived species such as Homo heidelbergensis.

Acheulean tools were produced during the Lower Palaeolithic era across Africa and much of West Asia, South Asia, East Asia and Europe, and are typically found with Homo erectus remains. It is thought that Acheulean technologies first developed about 2 million years ago, derived from the more primitive Oldowan technology associated with Homo habilis.
The Acheulean includes at least the early part of the Middle Paleolithic. Its end is not well defined, depending on whether Sangoan (also known as "Epi-Acheulean") is included, it may be taken to last until as late as 130,000 years ago. In Europe and Western Asia, early Neanderthals adopted Acheulean technology, transitioning to Mousterian by about 160,000 years ago.

History of research
The type site for the Acheulean is Saint-Acheul, a suburb of Amiens, the capital of the Somme department in Picardy, where artifacts were found in 1859.

John Frere is generally credited as being the first to suggest a very ancient date for Acheulean hand-axes. In 1797, he sent two examples to the Royal Academy in London from Hoxne in Suffolk. He had found them in prehistoric lake deposits along with the bones of extinct animals and concluded that they were made by people "who had not the use of metals" and that they belonged to a "very ancient period indeed, even beyond the present world". His ideas were, however, ignored by his contemporaries, who subscribed to a pre-Darwinian view of human evolution.

Later, Jacques Boucher de Crèvecœur de Perthes, working between 1836 and 1846, collected further examples of hand-axes and fossilised animal bone from the gravel river terraces of the Somme near Abbeville in northern France. Again, his theories attributing great antiquity to the finds were spurned by his colleagues, until one of de Perthes' main opponents, Dr Marcel Jérôme Rigollot, began finding more tools near Saint Acheul. Following visits to both Abbeville and Saint Acheul by the geologist Joseph Prestwich, the age of the tools was finally accepted.

In 1872, Louis Laurent Gabriel de Mortillet described the characteristic hand-axe tools as belonging to L'Epoque de St Acheul. The industry was renamed as the Acheulean in 1925.

Dating the Acheulean
Providing calendrical dates and ordered chronological sequences in the study of early stone tool manufacture is often accomplished through one or more geological techniques, such as radiometric dating, often potassium-argon dating, and magnetostratigraphy. From the Konso Formation of Ethiopia, Acheulean hand-axes are dated to about 1.5 million years ago using radiometric dating of deposits containing volcanic ashes. Acheulean tools in South Asia have also been found to be dated as far as 1.5 million years ago. However, in 2003 examples of the Acheulean from the West Turkana region of Kenya were described which have been dated through the method of magnetostratigraphy to about 1.76 million years ago, and in 2023 finds from Ethiopia were reported dating to 1.95 million years ago. The earliest user of Acheulean tools may have been Homo ergaster, who first appeared about 1.8 million years ago (not all researchers use this formal name, and instead prefer to call these users early Homo erectus). However, it is impossible to know for sure whether Homo ergaster was the only maker of early Acheulean tools, since other hominin species, such as Homo habilis, also lived in East Africa at this time

From geological dating of sedimentary deposits, it appears that the Acheulean originated in Africa and spread to Asian, Middle Eastern, and European areas sometime between 1.5 million years ago and about 800 thousand years ago. In individual regions, this dating can be considerably refined; in Europe for example, it was thought that Acheulean methods did not reach the continent until around 500,000 years ago. However, more recent research demonstrated that hand-axes from Spain were made more than 900,000 years ago.

Relative dating techniques (based on a presumption that technology progresses over time) suggest that Acheulean tools followed on from earlier, cruder tool-making methods, but there is considerable chronological overlap in early prehistoric stone-working industries, with evidence in some regions that Acheulean tool-using groups were contemporary with other, less sophisticated industries such as the Clactonian and then later with the more sophisticated Mousterian, as well. It is therefore important not to see the Acheulean as a neatly defined period or one that happened as part of a clear sequence but as one tool-making technique that flourished especially well in early prehistory. The enormous geographic spread of Acheulean techniques also makes the name unwieldy as it represents numerous regional variations on a similar theme. The term Acheulean does not represent a common culture in the modern sense, rather it is a basic method for making stone tools that was shared across much of the Old World.

The very earliest Acheulean assemblages often contain numerous Oldowan-style flakes and core forms and it is almost certain that the Acheulean developed from this older industry. These industries are known as the Developed Oldowan and are almost certainly transitional between the Oldowan and Acheulean.

Regionally subdivided end times of the Acheulean show that it persisted long after the diffusion of Middle Palaeolithic technologies in multiple continental regions and ended over 100,000 years apart – in Africa and the Near East: 175–166 kya, in Europe: 141–130 kya and in Asia: 57–53 kya.

Acheulean stone tools

Stages

In the four divisions of prehistoric stone-working, Acheulean artefacts are classified as Mode 2, meaning they are more advanced than the (usually earlier) Mode 1 tools of the Clactonian or Oldowan/Abbevillian industries but lacking the sophistication of the (usually later) Mode 3 Middle Palaeolithic technology, exemplified by the Mousterian industry.

The Mode 1 industries created rough flake tools by hitting a suitable stone with a hammerstone. The resulting flake that broke off would have a natural sharp edge for cutting and could afterwards be sharpened further by striking another smaller flake from the edge if necessary (known as "retouch"). These early toolmakers may also have worked the stone they took the flake from (known as a core) to create chopper cores although there is some debate over whether these items were tools or just discarded cores.

The Mode 2 Acheulean toolmakers also used the Mode 1 flake tool method but supplemented it by using bone, antler, or wood to shape stone tools. This type of hammer, compared to stone, yields more control over the shape of the finished tool. Unlike the earlier Mode 1 industries, it was the core that was prized over the flakes that came from it. Another advance was that the Mode 2 tools were worked symmetrically and on both sides indicating greater care in the production of the final tool.

Mode 3 technology emerged towards the end of Acheulean dominance and involved the Levallois technique, most famously exploited by the Mousterian industry. Transitional tool forms between the two are called Mousterian of Acheulean Tradition, or MTA types. The long blades of the Upper Palaeolithic Mode 4 industries appeared long after the Acheulean was abandoned.

As the period of Acheulean tool use is so vast, efforts have been made to classify various stages of it such as John Wymer's division into Early Acheulean, Middle Acheulean, Late Middle Acheulean and Late Acheulean for material from Britain. These schemes are normally regional and their dating and interpretations vary.

In Africa, there is a distinct difference in the tools made before and after 600,000 years ago with the older group being thicker and less symmetric and the younger being more extensively trimmed.

Manufacture

The primary innovation associated with Acheulean hand-axes is that the stone was worked symmetrically and on both sides. For the latter reason, handaxes are, along with cleavers, bifacially worked tools that could be manufactured from the large flakes themselves or from prepared cores.

Tool types found in Acheulean assemblages include pointed, cordate, ovate, ficron, and bout-coupé hand-axes (referring to the shapes of the final tool), cleavers, retouched flakes, scrapers, and segmental chopping tools. Materials used were determined by available local stone types; flint is most often associated with the tools but its use is concentrated in Western Europe; in Africa sedimentary and igneous rock such as mudstone and basalt were most widely used, for example. Other source materials include chalcedony, quartzite, andesite, sandstone, chert, and shale. Even relatively soft rock such as limestone could be exploited. In all cases the toolmakers worked their handaxes close to the source of their raw materials, suggesting that the Acheulean was a set of skills passed between individual groups.

Some smaller tools were made from large flakes that had been struck from stone cores. These flake tools and the distinctive waste flakes produced in Acheulean tool manufacture suggest a more considered technique, one that required the toolmaker to think one or two steps ahead during work that necessitated a clear sequence of steps to create perhaps several tools in one sitting.

A hard hammerstone would first be used to rough out the shape of the tool from the stone by removing large flakes. These large flakes might be re-used to create tools. The tool maker would work around the circumference of the remaining stone core, removing smaller flakes alternately from each face. The scar created by the removal of the preceding flake would provide a striking platform for the removal of the next. Misjudged blows or flaws in the material used could cause problems, but a skilled toolmaker could overcome them.

Once the roughout shape was created, a further phase of flaking was undertaken to make the tool thinner. The thinning flakes were removed using a softer hammer, such as bone or antler. The softer hammer required more careful preparation of the striking platform and this would be abraded using a coarse stone to ensure the hammer did not slide off when struck.

Final shaping was then applied to the usable cutting edge of the tool, again using fine removal of flakes. Some Acheulean tools were sharpened instead by the removal of a tranchet flake. This was struck from the lateral edge of the hand-axe close to the intended cutting area, resulting in the removal of a flake running along (parallel to) the blade of the axe to create a neat and very sharp working edge. This distinctive tranchet flake can be identified amongst flint-knapping debris at Acheulean sites.

Use

Loren Eiseley calculated that Acheulean tools have an average useful cutting edge of , making them much more efficient than the  average of Oldowan tools.

Use-wear analysis on Acheulean tools suggests there was generally no specialization in the different types created and that they were multi-use implements. Functions included hacking wood from a tree, cutting animal carcasses as well as scraping and cutting hides when necessary. Some tools, however, could have been better suited to digging roots or butchering animals than others.

Alternative theories include a use for ovate hand-axes as a kind of hunting discus to be hurled at prey. Puzzlingly, there are also examples of sites where hundreds of hand-axes, many impractically large and also apparently unused, have been found in close association together. Sites such as Melka Kunturé in Ethiopia, Olorgesailie in Kenya, Isimila in Tanzania, and Kalambo Falls in Zambia have produced evidence that suggests Acheulean hand-axes might not always have had a functional purpose.

Recently, it has been suggested that the Acheulean tool users adopted the handaxe as a social artifact, meaning that it embodied something beyond its function of a butchery or wood cutting tool. Knowing how to create and use these tools would have been a valuable skill and the more elaborate ones suggest that they played a role in their owners' identity and their interactions with others. This would help explain the apparent over-sophistication of some examples which may represent a "historically accrued social significance".

One theory goes further and suggests that some special hand-axes were made and displayed by males in search of a mate, using a large, well-made hand-axe to demonstrate that they possessed sufficient strength and skill to pass on to their offspring. Once they had attracted a female at a group gathering, it is suggested that they would discard their axes, perhaps explaining why so many are found together. This popular sexual selection hypothesis is controversial due to the assumptions made about sexual selection among extinct organisms.

Hand-axe as a leftover core

Stone knapping with limited digital dexterity makes the center of mass the required direction of flake removal. Physics then dictates a circular or oval end pattern, similar to the handaxe, for a leftover core after flake production. This would explain the abundance, wide distribution, proximity to source, consistent shape, and lack of actual use, of these artifacts.

Money

Mimi Lam, a researcher from the University of British Columbia, has suggested that Acheulean hand-axes became "the first commodity: A marketable good or service that has value and is used as an item for exchange."

Distribution

The geographic distribution of Acheulean tools – and thus the peoples who made them – is often interpreted as being the result of palaeo-climatic and ecological factors, such as glaciation and the desertification of the Sahara Desert.

Acheulean stone tools have been found across the continent of Africa, save for the dense rainforest around the River Congo which is not thought to have been colonized by hominids until later. It is thought that from Africa their use spread north and east to Asia: from Anatolia, through the Arabian Peninsula, across modern day Iran and Pakistan, and into India, and beyond. In Europe their users reached the Pannonian Basin and the western Mediterranean regions, modern day France, the Low Countries, western Germany, and southern and central Britain. Areas further north did not see human occupation until much later, due to glaciation. In Athirampakkam at Chennai in Tamil Nadu the Acheulean age started at 1.51 mya and it is also prior than North India and Europe.

Until the 1980s, it was thought that the humans who arrived in East Asia abandoned the hand-axe technology of their ancestors and adopted chopper tools instead. An apparent division between Acheulean and non-Acheulean tool industries was identified by Hallam L. Movius, who drew the Movius Line across northern India to show where the traditions seemed to diverge. Later finds of Acheulean tools at Chongokni in South Korea and also in Mongolia and China, however, cast doubt on the reliability of Movius's distinction. Since then, a different division known as the Roe Line has been suggested. This runs across North Africa to Israel and thence to India, separating two different techniques used by Acheulean toolmakers. North and east of the Roe Line, Acheulean hand-axes were made directly from large stone nodules and cores; while, to the south and west, they were made from flakes struck from these nodules.

Acheulean tool users

Most notably, however, it is Homo ergaster (sometimes called early Homo erectus), whose assemblages are almost exclusively Acheulean, who used the technique. Later, the related species Homo heidelbergensis (the common ancestor of both Neanderthals and Homo sapiens) used it extensively.
Late Acheulean tools were still used by species derived from H. erectus, including  Homo sapiens idaltu  and early Neanderthals.

The symmetry of the hand-axes has been used to suggest that Acheulean tool users possessed the ability to use language; the parts of the brain connected with fine control and movement are located in the same region that controls speech. The wider variety of tool types compared to earlier industries and their aesthetically as well as functionally pleasing form could indicate a higher intellectual level in Acheulean tool users than in earlier hominines. Others argue that there is no correlation between spatial abilities in tool making and linguistic behaviour, and that language is not learned or conceived in the same manner as artefact manufacture.

Lower Palaeolithic finds made in association with Acheulean hand-axes, such as the Venus of Berekhat Ram, have been used to argue for artistic expression amongst the tool users. The incised elephant tibia from Bilzingsleben in Germany, and ochre finds from Kapthurin in Kenya and Duinefontein in South Africa, are sometimes cited as being some of the earliest examples of an aesthetic sensibility in human history. There are numerous other explanations put forward for the creation of these artefacts; however, evidence of human art did not become commonplace until around 50,000 years ago, after the emergence of modern Homo sapiens.

The kill site at Boxgrove in England is another famous Acheulean site. Up until the 1970s these kill sites, often at waterholes where animals would gather to drink, were interpreted as being where Acheulean tool users killed game, butchered their carcasses, and then discarded the tools they had used. Since the advent of zooarchaeology, which has placed greater emphasis on studying animal bones from archaeological sites, this view has changed. Many of the animals at these kill sites have been found to have been killed by other predator animals, so it is likely that humans of the period supplemented hunting with scavenging from already dead animals.

Excavations at the Bnot Ya'akov Bridge site, located along the Dead Sea rift in the southern Hula Valley of northern Israel, have revealed evidence of human habitation in the area from as early as 750,000 years ago. Archaeologists from the Hebrew University of Jerusalem claim that the site provides evidence of "advanced human behavior" half a million years earlier than has previously been estimated. Their report describes an Acheulean layer at the site in which numerous stone tools, animal bones, and plant remains have been found.

Azykh cave located in Azerbaijan is another site where Acheulean tools were found. In 1968, a lower jaw of a new type of hominid was discovered in the fifth layer (so-called Acheulean layer) of the cave. Specialists named this type "Azykhantropus".

Only limited artefactual evidence survives of the users of Acheulean tools other than the stone tools themselves. Cave sites were exploited for habitation, but the hunter-gatherers of the Palaeolithic also possibly built shelters such as those identified in connection with Acheulean tools at Grotte du Lazaret and Terra Amata near Nice in France. The presence of the shelters is inferred from large rocks at the sites, which may have been used to weigh down the bottoms of tent-like structures or serve as foundations for huts or windbreaks. These stones may have been naturally deposited. In any case, a flimsy wood or animal skin structure would leave few archaeological traces after so much time. Fire was seemingly being exploited by Homo ergaster, and would have been a necessity in colonising colder Eurasia from Africa. Conclusive evidence of mastery over it this early is, however, difficult to find.

See also

Oldowan
Lithic reduction
Lower Palaeolithic
Palaeolithic
Stone Age
Stone tools
Hand axe
Ndutu cranium

References

Citations

Sources

External links

Lower Paleolithic
Industries (archaeology)
Paleolithic cultures of Africa
Paleolithic cultures of Asia
Paleolithic cultures of Europe

Acheulean


Acordul româno-italian din 1914 este un agrement secret încheiat între guvernele român și italian având ca obiect principal coordonarea pozițiilor naționale referitoare la o posibilă intrare în război, pe timpul Primului Război Mondial. Acordul a fost semnat la 10/23 septembrie 1914 la București de către Ion I.C. Brătianu, președintele Consiliului de Miniștri al României și baronul Carlo Fasciotti, ambasadorul Italiei la București.

Prevederi
Principalele prevederi ale acordului prevedeau obligația părților de a nu ieși din neutralitate fără un aviz prealabil de 8 zile precum și consultări reciproce permanente și acțiuni de comun acord în problema menținerii sau ieșirii din neutralitate.

De asemenea părțile se obligau să țină un secret absolut asupra existenței și conținutului acordului.

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, Documente, Anexe, Volumul 1, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial

Acorduri internaționale ale României din Primul Război Mondial

Acordul româno-italian, 1914


Kabayan-Mumien werden nach ihrem Fundort in der Gemeinde Kabayan in der Provinz Benguet, Philippinen, bezeichnet. Kabayan gilt als ein Zentrum der Ibaloi-Kultur, deren Spuren sich bis weit in die vorkoloniale Ära zurückverfolgen lassen. Eine soziologische Besonderheit der historischen Ibaloi-Kultur ist die Mumifizierung ausgewählter und gesellschaftlich bedeutender Würdenträger.

Bei der Mumifizierung, die die Ibaloi durchführten, handelte es sich um eine aktive Methode, Mumien herzustellen. Diese Methode wird als Feuer-Mumifizierung bezeichnet. Dabei wurden bereits kurz vor dem Ableben des Betroffenen die Vorbereitungen zur Mumifizierung eingeleitet, indem man dem Betroffenen stark salz- und alkalihaltige Getränke zuführte. Nach dem Ableben wurde der Tote in sitzender Haltung über einem Feuer positioniert, das eine geringe bis mittlere Intensität hatte, bis der Körper durch die Wärmebehandlung vollkommen dehydriert war. Dieser Vorgang konnte bis zu zwei Jahre dauern. Zum Abschluss der Behandlung wurden die alten Hautschichten entfernt und der Körper mit Pflanzenextrakten einbalsamiert, zusätzlich wurde der Körper einer intensiven Tabakrauchbehandlung unterzogen. Diese Art der Mumifizierung wurde vom 10. Jahrhundert bis zum Verbot durch spanische Invasoren im 16. Jahrhundert durchgeführt und gilt (nach den Mumien der Dani) weltweit als zweites Beispiel für eine aktive Mumifizierung von Toten, die mit einer anderen Technik durchgeführt wurde als die Mumifizierung im Alten Ägypten.

Die Mumien wurden anschließend in Holzsärgen bestattet, die man in künstlich angelegten und natürlichen Höhlen aufbahrte. Diese Höhlen gelten den Ibaloi als heiliger Boden und liegen in der Nähe des Mount Pulag National Park. Die Begräbnisplätze der Kabayan-Mumien stehen seit 2006 auf der Vorschlagsliste der Philippinen zur Aufnahme in die Welterbeliste der UNESCO und gelten als Nationales Erbe der Philippinen.

Bereits um 1900 hatten die ersten Ibaloi-Mumien ihren Weg in europäische Privatsammlungen gefunden. 1972 legten Holzfäller einige Grabhöhlen frei. Um ihre Tradition zu bewahren, zeigten die Ibaloi der Weltöffentlichkeit im Jahr 2000 dreißig ihrer Mumien. Einer Beschädigung durch Laboruntersuchungen widersprachen die Vertreter der Ibaloi aber.

Siehe auch
Andere Archäologische Ausgrabungsorte der Philippinen
 Archäologische Ausgrabungsstätte Arubo
 Archäologische Ausgrabungsstätten im Cagayan Valley
 Archäologische Ausgrabungsstätte Butuan City
 Petroglyphen auf den Philippinen

Weblinks
 Vorstellung der Kabayan-Mumien
 Die Kabayan-Mumien auf World Monuments Fund mit Fotos

Einzelnachweise

Kultur (Philippinen)
Benguet
Mumie

Kabayan-Mumien


Alpe-Voldtimian (Acinos alpinus) er en flerårig, urteagtig plante med en lav, opstigende vækst, krydret duftende blade og blåviolette blomster. Planten findes i vild tilstand på varme og tørre, veldrænede steder, og derfor bruges den nu og da som stenbedsplante.

Kendetegn
Alpe-Voldtimian er en staude med en krybende til opstigende vækstform. Stænglerne er firkantede i tværsnit og behårede. Bladene sidder parvist modsat, og de er ovale til omvendt ægformede med hel rand. Oversiden er mørkegrøn, mens undersiden er lysegrøn. Begge bladsider er behårede. Blomstringen foregår i april-maj, hvor man finder blomsterne samlet i små, endestillede stande. De enkelte blomster er 5-tallige og uregelmæssige (med kun én symmetrilinje). Kronbladene er delvist sammenvoksede og blåviolette med hvide aftegninger i svælget. Frugterne er kapsler med mange, små frø.

Rodsystemet består af en vandret krybende, tyk jordstængel, som både de bladbærende stængler og de trævlede rødder udspringer fra.

Alpe-Voldtimian bliver ca. 20 cm høj, men ofte op til 50 cm bred.

Hjemsted

Alpe-Voldtimian har sin naturlige udbredelse i de mellem- og sydeuropæiske bjerge (Alperne, Appenninerne, Balkanbjergene, Pyrenæerne osv.), hvor den findes på lysåbne steder med en veldrænet og tør, men næringsfattig og kalkrig jordbund.

I de kantabriske bjerge findes arten i plantesamfundet Festuco-Brometea, som består af flerårige urter og løgvækster. Dette samfund er typisk for græsningsområder i højder mellem 500 og 1.900 m (sætere). Her vokser planten sammen med bl.a. Almindelig Hjorterod, Almindelig Horndrager, Alpe-Asters, Bakke-Mysike, Bakke-Stilkaks, Bibernelle, Bjerg-Krognål, Centaurea cepahlariifolia (en art af Knopurt), Dansk Astragel, Due-Skabiose, Dunet Vejbred, Filtet Soløje, Fligbladet Brunelle, Græsbladet Ranunkel, Gul Hestesko, Gul Rundbælg, Guldhår-Asters, Jord-Star, Knoldet Mjødurt, Lav Bakketidsel, Mark-Krageklo, Middelhavs-Prydløg, Nøgle-Klokke, Opret Hejre, Potentilla neumanniana (en art af Potentil), Pulsatilla rubra (en art af Kobjælde), Rundhoved-Rapunsel, Spansk Mandstro, Stinkende Båndtunge, Teucrium pyrenaicum (en art af Kortlæbe) og Vild Løg

Galleri

Note

Tørketålende planter
Blå blomster
Kalkbundsplanter
Haveplanter

Alpevoldtimian


Mauzolej obitelji Petrinović nalazi se na groblju u Supetru na Braču, na adresi Gradska ulica 35.

Opis
Na zapadnoj strani supetarskog groblja na poluotoku sv. Nikole podignut je monumentalni mauzolej obitelji Petrinović (1924. – 27.), bračke iseljeničke obitelji iz Čilea, izrađen od bijelog bračkog kamena. Građevina pokazuje bizantski arhitektonski koncept centralne križne građevine s pet kupola, dok su reljefi i arhitektonska plastika oblikovani pod utjecajem bečke secesije. Samouki kipar Toma Rosandić (1878. – 1958.) radio je kod Ivana Meštrovića u Beču i prenio stil plitkih dekorativnih reljefa sa secesijskom stilizacijom. Nad kriptom je grobna kapela s kipom Raspeća nad glavnim oltarom i reljefom Polaganja u grob na antependiju, kipom Uskrslog Krista i sv. Mihovila.

Izvorno je narudžbu za izvedbu mauzoleja dobio Ivan Rendić, no oduzeta mu je. Rendić je to djelo smatrao svojim životnim radom.

Zaštita
Pod oznakom Z-5944 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra.

Izvori

Zaštićene memorijalne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Supetru
Mauzoleji u Hrvatskoj

Mauzolej obitelji Petrinović u Supetru


Giulio Fontana (Verona, 1543-Ebersdorf, actual Austria, 1582) fue un arquitecto, pintor y grabador italiano que trabajó en Viena y otras ciudades del Sacro Imperio Germánico durante el reinado de Maximiliano II. En los libros de arte, se le cita con frecuencia por varios grabados que hizo reproduciendo cuadros de Tiziano, en especial por dos cuyos originales al óleo se han perdido: La batalla de Cadore y La Religión socorrida por el Imperio.

Vida y obra
Giulio Fontana era hermano del algo más conocido Giovanni Battista Fontana (1524-1587), pintor y grabador que trabajó en Viena. En 1562, ambos hermanos estaban pintando unos murales en el palacio vienés Schloss Kaiser-Ebersdorf, que se perdieron.

En 1576-78, Giulio estaba en el Tirol, trabajando para el archiduque Fernando de Austria en varias tareas como un plano topográfico del área de Iselberg y la construcción de la Capilla Silberne en la Hofkirche de Innsbruck.

Este artista es ahora más recordado porque grabó tres pinturas de Tiziano de las que al menos dos no subsisten actualmente: La batalla de Cadore (quemada en 1577, en el incendio del Palacio Ducal de Venecia), una Santa Margarita y La Religión socorrida por el Imperio, que perteneció a Maximiliano II y que luego se perdió.

De este último cuadro produjo Tiziano pocos años después una versión para Felipe II (Museo del Prado): La Religión socorrida por España. En ella modificó la identidad de las figuras alegóricas: la matrona que representaba el Sacro Imperio Germánico se convierte en España, y la figura que le seguía (la Paz con una rama de laurel) lleva ahora una espada. Al fondo, la diosa Anfítrite, ahora un turco, se cubre con un turbante y lidera un escuadrón de naves; pasa a simbolizar el Imperio otomano. Es evidente que este cuadro, remitido por el pintor a Madrid en 1575, ensalzaba el triunfo militar de Felipe II en la batalla de Lepanto (1571). El grabado de Fontana atestigua el diseño de la versión perdida, lo que permite reveladoras comparaciones.

Giulio Fontana produjo además grabados para ilustrar libros producidos en Venecia, entre ellos Trattato di scienza d'arme de Cornelio Agrippa y una Vida de nuestra bendita señora María Virgen publicada en español.

Referencias

Pintores de Italia del siglo XVI
Grabadores de Italia del siglo XVI

Giulio Fontana


Helmut Kruhl (* 29. April 1928 in Wilhelmshaven; † 9. September 2011 ebenda) war ein deutscher Fußballspieler.

Karriere
Der vielseitig einsetzbare Linksaußen wechselte im Sommer 1953 vom TSR Olympia Wilhelmshaven zu Hannover 96. Die von Helmut Kronsbein (1914–1991) trainierte Mannschaft belegte am Saisonende den ersten Platz in der Oberliga Nord, der zur Teilnahme an der deutschen Meisterschaft berechtigte. Kruhl hatte bis dato 17 Saisonspiele bestritten in denen er 5 Tore schoss. Bei der Endrunde um die deutsche Meisterschaft wurde er sowohl im ersten Vorrundenspiel gegen den Berliner SV 92 (2:1) als auch im zweiten Spiel gegen den VfB Stuttgart (3:1) eingesetzt. Zum 5:1-Finalsieg gegen den Titelverteidiger 1. FC Kaiserslautern steuerte Kruhl durch einen Kopfball aus acht Metern in der 80. Minute das zwischenzeitliche 4:1 bei.

Im Sommer 1954 verließ Kruhl nach nur einer Saison die niedersächsische Landeshauptstadt und kehrte zu seinem Heimatverein TSR Olympia Wilhelmshaven zurück. Noch 1958 kam er für den Verein in der Amateur-Oberliga zum Einsatz.

Ende September 2011 gab Hannover 96 den Tod Kruhls bekannt; er war wenige Wochen zuvor im Alter von 83 Jahren gestorben.

Literatur
 Stephan Tönnies: Der Kampf um die Salatschüssel: Die Endrunde um die Deutsche Fußballmeisterschaft von 1948 bis 1963. epubli GmbH, Berlin 2011, ISBN 978-3-8442-1394-2, S. 62–63. (online).

Weblinks

Einzelnachweise

Deutscher Meister (Fußball)
Fußballspieler (Hannover 96)
Fußballspieler (TSR Olympia Wilhelmshaven)
Deutscher
Geboren 1928
Gestorben 2011
Mann

Helmut Kruhl


Boney NEM (transl. Бони НЕМ) es un grupo ruso de Death Metal originario de Moscú famoso por sus covers en los que se parodia canciones de los años 70 y 80 con toques metaleros.

La banda está formada por Kiril Nemolyaiev como vocalista y Alexandr Gudvin, Anatoliy Natarovskiy, Nikolai Golubev, Arkadiy Lebedev y Tatiana Yatsenko.

La banda se fundó en 1993.

Discografía
 Melodi i ritmi zarubezhnoiy estrady (1995)
 Melodi i ritmi zarubezhnoiy estrady-2 (1997)
 Ni "be" ni "me" ili v mire zhivotnyj (2000)
 The Very Best of Greatest Hits (2001)
 V Vologde-gde (2001)
 Dyen pobedy (2003)
 Romantic Collection (2003)
 Krainaya plot (2005)
 Ispodneie (2005)
 Nas ne dogonyat (2006)
 Tyazhiolyie pesni o glavnom-1 (2007)
 Izbityie raritety (2007)
 Tyazhiolyie pesni o glavnom-2 (2008)

Bibliografía

Enlaces externos
 Официальный сайт

Grupos de death metal de Rusia
Grupos de música formados en 1993
Grupos de música de los años 1990
Grupos de música de los años 2000
Parodias

Boney NEM


An Sorghastrum stipoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Valentine Nash. An Sorghastrum stipoides in nahilalakip ha genus nga Sorghastrum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sorghastrum

Sorghastrum stipoides


Angola ved OL

Angola har deltaget i ni olympiske sommerlege, men ingen olympiske vinterlege. Ingen udøvere fra Angola har vundet medalje i OL.

Medaljeoversigt

Deltageroversigt

Eksterne henvisninger
 Angolas OL-statistik  på Sports-reference.com

Angola ved sommer-OL
OL

Angola ved OL


Drop-in centar je uslužna ustanova za mentalno oboljele, beskućnike, tinejdžere i druge ranjive skupine stanovništva koja nudi mjesto gdje ljudi mogu dobiti hranu i druge potrebne usluge. Drop-in centar za mentalno zdravlje može pružati prijateljsko okruženje ljudima s duševnim bolestima i poremećajima mentalnog zdravlja.

Za razliku od skloništa za beskućnike, drop-in centar za beskućnike ne pruža privremeni smještaj, već ima za cilj pružiti druge usluge ugroženim ili ranjivim skupinama u zajednici, uključujući beskućnike, osobe s ovisnostima i tinejdžere. Drop-in centri obično su otvoreni tijekom dana. Neki centri mogu također zimi ili ljeti služiti kao centri za grijanje ili hlađenje, te kao prenoćišta.

Mnogi centri pružaju besplatne usluge, dok neki naplaćuju malu naknadu.

Izvori

Društveni problemi

Drop-in centar


Alexandre Castonguay (1968 - ) est un artiste médiatique québécois. Il est connu pour son utilisation des technologies électroniques et open-source dans ses œuvres.

Biographie
Il réside à Montréal. En 1991, il a obtenu son Baccalauréat en arts visuels de l'Université d'Ottawa où il réalise par la suite une spécialisation en théorie et histoire de l'art obtenue en 1993. En 2004, il obtient sa Maîtrise ès arts de l'Université Concordia en open media.

En 2005, Alexandre Castonguay a eu une exposition solo de son travail au Musée d'art contemporain de Montréal. En 2009, son travail a été inclus dans la Biennale de Montréal.

Il est membre de l'Académie royale des arts du Canada.

Collections
L'œuvre d'Alexandre Castonguay figure dans plusieurs grandes collections de musées, dont le Musée d'Art du comté de Los Angeles, le Musée national des beaux-arts du Québec et le Musée des beaux-arts de Montréal.

Références

Liens externes

Artiste québécois

Alexandre Castonguay


Lev Pávlovich Ojotín () (Chitá, Imperio ruso; 1911-1948) fue un miembro del Consejo Supremo del Partido Fascista Ruso, fundado por exiliados en Manchuria.

Biografía
Ojotín nació en Chitá, dentro de una familia militar. En 1916 su padre, el porúchik P. Ojotín, murió. Su madre, Nadezhda, se casó con un jefe de sección de la policía de Chitá, Aleksandr Petrovich Melnikov, en 1919. En agosto de 1920 la familia emigró desde la Unión Soviética a Manchuria. Ojotín conoció a Konstantín Rodzayevski, fundador del Partido Fascista Ruso, en Harbin en 1932. A finales de 1933, como estudiante del Instituto para Profesores de Harbin, Ojotín se unió al Partido y permaneció como miembro hasta 1943. A principios de 1935, Ojotín sirvió como el gerente de negocios y después gerente de oficina. A finales de 1936 fue nombrado jefe del departamento organizativo del Partido. De 1937 a 1943 fue un miembro del Consejo Supremo.

Arresto y juicio
Fue arrestado por SMERSH, el departamento ruso de contra-inteligencia, el 7 de septiembre de 1945.

Por casi un año, los órganos de SMERSH y el Ministerio para la Seguridad del Estado condujeron una investigación. Los acusados en un caso fueron combinados como sigue: Grigori Semiónov, Konstantín Rodzayevski, General Lev Vlasievski, General Alekséi Bakshéyev, Iván A. Mijáilov (Ministro de Finanzas en el Gobierno del almirante Aleksandr Kolchak), Lev Ojotín, el príncipe Nikolái Újtomski, y Boris Shepunov. El juicio inició el 26 de agosto de 1946, y fue ampliamente reportado en la prensa soviética. El juicio fue abierto por Vasili Úlrij, el presidente del Colegio Militar de la Corte Suprema de la URSS. A los acusados se les presentaron cargos de agitación antisoviética y propaganda, espionaje contra la Unión Soviética, sabotaje, y terrorismo. Todos los acusados fueron declarados culpables. El 30 de agosto de 1946, el Colegio Militar halló a los acusados culpables, y Ojotín, junto con el príncipe Újtomski, "dado su papel relativamente menor en las actividades antisoviéticas", fueron sentenciados a 15 y 20 años en un campo de trabajo, respectivamente. Ojotín murió en un campo en 1948.

El 26 de marzo de 1998, el Colegio Militar de la Suprema Corte de la Federación Rusa n.º 043/46 modificó el caso criminal contra todos los acusados, excepto Semenov. De acuerdo con el artículo 58-10 Parte 2 (agitación y propaganda antisoviética) del Código Criminal de la RSFSR, los casos contra todos los acusados fueron desestimados por falta de evidencia. El resto de la sentencia fue ratificado, y los acusados no fueron sujetos a rehabilitación.

Referencias
 Stephan, John J. The Russian Fascists: Tragedy and Farce in Exile, 1925-1945. ISBN 0-06-014099-2
 К. В. Родзаевский. Завещание Русского фашиста. М., ФЭРИ-В, 2001 ISBN 5-94138-010-0

Enlaces externos

Fascistas de Rusia
Personas de Manchukuo

Lev Ojotín


This Is Gonna Hurt es el segundo álbum de estudio de la banda Sixx:A.M., el proyecto paralelo del bajista de Mötley Crüe Nikki Sixx, lanzado el 3 de mayo de 2011. La banda también cuenta con el vocalista James Michael y el exguitarrista de Guns N' Roses DJ Ashba. Este es su segundo lanzamiento después de The Heroin Diaries Soundtrack en 2007. Como el primer álbum que sirve de soundtrack acompañando al primer libro de Sixx The Heroin Diaries: A Year in the Life of a Shattered Rock Star, este álbum sirve de acompañante para el segundo libro de Sixx del mismo nombre, lanzado en abril de 2011.

Lanzamiento
Eddie Trunk anunció en su blog de internet que el primer sencillo del álbum se llamaría «Lies of the Beautiful People» y fue lanzado el 1 de marzo de 2011. El 15 de febrero de 2011, fue anunciado que el vídeo musical para el primer sencillo «Lies of the Beautiful People» sería estrenado en el radio show de Nikki llamado SixxSense el 16 de febrero de 2011, 12:00AM ET/9:00PM CT, aunque el sencillo estuvo a la venta el 1 de marzo. El álbum estaría listo para vender el 10 de mayo de 2011, después de haber cambiado la fecha desde un 22 de marzo de 2011. De acuerdo con Nikki, debido a la demanda de un fan, el lanzamiento del álbum fue cambiado para el 3 de mayo de 2011, una semana antes de la fecha planeada.

Recepción

This Is Gonna Hurt debutó en la posición número 10 en el Billboard 200, vendiendo 30,000 copias en su primera semana de lanzamiento.

This Is Gonna Hurt debutó también en la posición número 1 en las tablas de Hard Rock (en billboard.com).

Fue anunciado que en agosto, que la canción que da nombre al álbum sería lanzada como el siguiente sencillo, debido a que la canción ganó en un poll en línea donde los fanes elegían el que sería siguiente sencillo. El video musical para la canción fue lanzado el mismo mes.

El 7 de noviembre, la banda anunció que «Skin» sería el tercer sencillo del álbum. El video se rodará en algún momento de este mes, y contará con los fanes que han sido afectados por la canción.

Lista de canciones
Todas las letras escritas por James Michael, DJ Ashba y Nikki Sixx.

Personal
Los créditos y personal del álbum pueden ser obtenidos de Allmusic.

Nikki Sixx – Bajo
James Michael – Voz, guitarra, teclados, batería, strings
DJ Ashba – Guitarra

Personal adicional
Shahnaz – Coros

Producción
James Michael – producción, ingeniería, mezcla
Dave Donnelly – masterización
Kevin Llewellyn – portada
Nikki Sixx – fotografía
P. R. Brown – diseño, fotografía

Referencias

Álbumes de Sixx:A.M.
Álbumes de 2011
Álbumes de hard rock
Álbumes conceptuales
Álbumes en inglés

This Is Gonna Hurt


Türkçe'de heceler uzunluk kısalık bakımından hemen hemen aynı değerdedir. Bu yapısal özellik şiirde hece ölçüsünün kolayca kullanılmasına imkân verir. İlk yazılı Türk edebiyatının ürünleri olarak bilinen Göktürk Yazıtları'nda şiir bulunmamasına rağmen şiirsel özellikler taşıyan ve hece ölçüsüne uyan bölümler vardır. Kaşgarlı Mahmut'un Divanü Lugati't Türk eserindeki şiirler de hece ölçüsüyle yazılmışlardır. Türklerin İslamiyet'i kabulünden sonra divan edebiyatı ve aruz ölçüsünün yaygınlaşması hece ölçüsünün yalnızca tekke ve aşık edebiyatına özgü bir ölçü olmasına yol açtı.

Hece ölçüsünde kalıbı dizelerdeki hecelerin sayısı belirler. Örneğin her dizesinde 11 hece bulunan bir şiirin kalıbı "11'li hece ölçüsü" olarak gösterilir. Bir hecenin belli bölümlere ayrılmasına "durgulanma", bu bölümlerin okuma sırasında hafifçe durularak vurgulanan yerlerine de "durak" denir. Kalıplar 2'liden başlayarak 20'lilere kadar çıkar. Az heceli, yani 2'liden 6'lıya kadar kalıplar tekerleme, atasözü, bilmece gibi ürünlerin şiirsel parçalarında uyum öğesi olarak yer alır. Bu tür kısa kalıpların durakları dizenin sonundadır.

Hece ölçüsünde durağın önemi büyüktür. Bir kalıp en az 2, en çok 5 duraklı olabilir. Bir durakta bulunan hece sayısı ise 1 ile 10 arasında değişir. Hece kalıpları duraklar ve duraklardaki hece sayıları bakımından bölümlenir. Bu kalıplar içinde en çok kullanılanlar 7'li, 8'li, 11'li ve 14'lü olanlardır. 7'li ölçü daha çok mani türünde kullanılmıştır. 8'li kalıp semai, varsağı, destan ve türkülerin ölçüsüdür. 11'li ölçü ise başta koşma ve destan olmak üzere aşık ve tekke edebiyatı şiirlerinde kullanılmıştır. 14'lü hece ölçüsüne ise daha çok tekke şiiri ve çağdaş Türk şiirinde rastlanır.

Kafiye
Kafiye, halk edebiyatında bulunmayan öğedir. bugünkü manada kafiye sistemi yoktu. yarım kafiye diyebileceğimiz assonance oluşumu mevcuttu. Onlar için mısraların son hecelerinin birbirine yakınlığı yeterliydi. Şair içinde söyleyiş kolaylığı verdiği için kullanımı yaygındı.

Durak
Durak, hece ölçüsüne uyum sağlayan bir çeşit ses kesimidir. Hece ölçüsüyle yazılan şiirlerde, ses ahengini arttırmak amacıyla dizeler okunurken dizelerin belli yerlerinde okuyucu nefes alır. Bu uygun nefes alım noktaları birer duraktır. Duraklar, bazı istisnalar dışında mutlaka her dizede aynı noktalarda yer alır ve kelime aralarında yer alarak aslı kelime içinde durak olmaz. Öte yandan her hece ölçüsüyle yazılmış şiirde durak olması da şart değildir, hece ölçüsüyle yazılmış duraksız şiirler de vardır. Divan edebiyatında yoğun olarak kullanılan aruz ölçüsündeki "takti" kavramının karşılığı olarak değerlendirilebilir. Belli başlı hece ölçülerinin durakları şu şekilde formüle edilebilir:

 5'li Hece Ölçüsü: 3+2 veya 2+3
 6'lı Hece Ölçüsü: 3+3
 7'li Hece Ölçüsü: 4+3 veya 3+4
 8'li Hece Ölçüsü: 4+4
 9'lu Hece Ölçüsü: 5+4 veya 4+3
 10'lu Hece Ölçüsü: 5+5
 11'li Hece Ölçüsü: 6+5 veya 4+4+3
 12'li Hece Ölçüsü: 6+6
 14'lü Hece Ölçüsü: 7+7

Kaynakça

Şiir
Dilbilim

Hece ölçüsü


El Aeropuerto Internacional de Bangor,   es un aeropuerto público civil-militar en el lado oeste de la ciudad de Bangor, en el Condado de Penobscot, Maine, Estados Unidos. El aeropuerto, que es propiedad y está operado por la ciudad de Bangor, tiene una sola pista que mide 3487 por 61 m (11,440 por 200 pies). Fue anteriormente una instalación militar conocida como Base de la Fuerza Aérea Dow, el Aeropuerto Internacional de Bangor sigue siendo el hogar de la 101.ª Ala de Reabastecimiento Aéreo de la Guardia Nacional Aérea de Maine, aunque la mayoría de las aeronaves y el personal de la Fuerza Aérea se fueron a fines de la década de 1960. BGR cubre 841 ha (2079 acres) de tierra.

El aeropuerto debe su prosperidad a su ubicación en los principales corredores aéreos entre Europa y la Costa Este de los Estados Unidos.

Bangor International funciona como un "fondo empresarial", lo que significa que los gastos de operación provienen de los ingresos del aeropuerto. vuelos y tráfico de aviación corporativa/general. Uno de los tres aeropuertos internacionales en el estado, sirve a los residentes del centro, este y norte de Maine, así como a partes de Canadá.

Fue designado por la NASA como un lugar de aterrizaje de emergencia para el transbordador espacial.

Aerolíneas y destinos

Pasajeros

Carga

Véase también
 Aeropuertos del mundo
 Aeropuertos de Estados Unidos

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial del BGR
 Sitio Oficial del Departamento de Transporte de los Estados Unidos
 Administración Federal de Aviación

Bangor
Condado de Penobscot
Bangor

Aeropuerto Internacional de Bangor


La Estación Ferroviaria de Santarém, más conocida como Estación de Santarém, es una plataforma de la línea del Norte, que sirve a la localidad de Santarém, en Portugal; incluye un núcleo museístico, dedicado a la historia ferroviaria.

Características

Localización y accesos
El acceso es efectuado por la Ruta de la Estación de Ferrocarriles, en la parroquia de Santa Iria da Ribeira de Santarém.

Descripción física
En enero de 2011, presentaba dos vías de circulación, con 1.294 y 1.303 metros de longitud; las plataformas tenían 298 y 277 metros de extensión, y 35 centímetros de altura.

Núcleo museístico

En la antigua cocheira de vagones de la Estación, se encuentra el Núcleo Museológico de Santarém, inaugurado  el 5 de  octubre de 1979, y que encerra varios utensílios, herramientas y documentación, ligados a la temática de la historia ferroviaria portuguesa.

Véase también
 Red Ferroviaria Nacional
 Comboios de Portugal

Historia
El tramo hasta Santarém de la línea del Este abrió el 1 de  julio de 1861.

Referencias

Enlaces externos

Página del Núcleo Museístico de Santarém, en el portal de la operadora Comboios de Portugal
Página oficial de la Estación de Santarém, en el portal de la Red Ferroviaria Nacional
Página con fotografías de la Estación de Santarém, en el directorio Railfaneurope

Santarém
Santarém

Estación de Santarém


Alphonse Matejka (9 de janeiro de 1902 em São Galo, Suíça - 27 de outubro de 1999 em La Chaux-de-Fonds, Suíça) foi um famoso ocidentalista de origem checa.

Biografia
Os Matejkas eram originalmente de Wischkovitz (Boêmia). Seu pai chegou à Suíça antes de 1900, talvez devido à falta de oportunidades de trabalho na Chéquia. Ele recebeu a cidadania suíça em 1915. Seu filho Alphonse nasceu em São Galo em 9 de janeiro de 1902. Ele passou seus últimos anos como estudante na seção mercantil da escola cantonal, onde fundou uma união estudantil sob o nome de Industria Sangallensis .

Devido à sua habilidade linguística, ele conseguiu um emprego na Reichenbach & Co. Essa empresa mais tarde o transferiria para sua subsidiária em Paris. Lá, ele conheceu sua esposa, Jeanne Bellanger. O casal se casou em 1928. Nos anos 30 mudou-se para Zurique e depois para Amsterdã em 1936, voltando para a Suíça para finalmente se estabelecer em La Chaux-de-Fonds. Ele conseguiu um emprego na indústria relojoeira.

Esforços linguísticos
Alphonse Matejka era capaz de falar várias línguas românicas e germânicas. Ele também falava russo, podendo escrever para um jornal russo e até traduzir para esse idioma para a Academia Russa de Ciências.

Ele se envolveu no movimento Ido. No entanto, ele começou a apoiar o Interlingue em 1937.

Em 1942 publicou a primeira edição do livro OCCIDENTAL die internationale Welthilfssprache. Foi seguido em 1945 por Wörterbuch Occidental-Deutsch e Deutsch-Occidental. Este livro foi baseado nas obras de Joseph Gär e Ric Berger. Depois que o nome do idioma foi alterado para Interlingue, ele escreveu e atualizou o livro Interlingue die natürliche Welthilfssprache, für Millionen geschaffen, von Millionen verstanden. Vollständiger Lehrgang em 20 Lektionen.

Ele também foi o editor principal da Cosmoglotta por vários anos.

Referências

Interlingue
Linguistas da Suíça

Alphonse Matejka


Dimitrie Isopescu (n. 3 octombrie 1839, Frătăuții Vechi – d. 1 mai 1901, Viena) a fost un profesor român din Austro-Ungaria, inspector al școlilor românești din Ducatul Bucovinei. Isopescu a activat în sensul protejării monumentelor istorice din Bucovina. În ianuarie 1901 a fost ales membru al Consiliului Imperial de la Viena. A fost tatăl juristului Constantin Isopescu-Grecul.

Biografie
În 1860 a fost admis la Universitatea din Viena, pe care a absolvit-o în 1864. În același an a fost angajat ca profesor la Obergymnasium din Suceava, rămânând acolo timp de cinci ani. În 1869 s-a transferat la Obergymnasium din Cernăuți și a fost ales inspector al școlilor românești din Ducatul Bucovinei.

Publicații
 Beziehungen Karls des Großen zu den Saracenen in Spanien und zu den abbasidischen Chalifen von Bagdad. Czernowitz 1869.
 Das Theorem der Fourier'schen Reihen. Czernowitz 1873.
 Schematismus der Bukowiner Volksschulen und Lehrer, zusammengestellt auf Grundlage amtlicher Daten. Bukowiner Landeslehrerverein, Czernowitz 1894.

Nașteri în 1839
Decese în 1901
Români bucovineni

Dimitrie Isopescu


TT scale (from "table top")  is a model railroading scale using 1:120 scale with a gauge of 12 mm between the rails. It is roughly halfway between HO scale (1:87) and N scale (1:160). Its original purpose, as the name suggests, was to make a train set small enough to assemble and operate on a tabletop.

The scale originated in the USA, but is today widespread mainly in Central Europe, thanks to "Berliner-TT-Bahnen", a defunct East German manufacturer of train sets in TT. It is the second-most popular scale in Central Europe and Russia, after HO, with several manufacturers based in countries such as Germany and the Czech Republic, and was introduced to the United Kingdom in 2022. Adherents to the scale maintain it is the smallest practical scale, especially for those who like to build models from scratch.

In wargaming,  TT scale equals the 15 mm scale where the height of "standard"  soldier height is . For British 3mm TT scale, see 3 mm scale.

History
TT scale was invented in the United States by Hal Joyce, a former automotive designer. He founded a company, H. P. Products, in 1945, and the first advertisement appeared in 1946. The product line included locomotive kits, passenger and freight car kits, track and detail parts. By the early 1950s, it had a following, offering less detail than HO—considered by some to be an advantage at the time—and a lower price than most other scales. Numerous other companies began offering TT scale trains, track, and accessories as well. In the immediate period afterward, several other American manufacturers also began production of TT items, notably the Kemtron Corporation (founded by Levon Kemalyan), which manufactured metal castings in several scales.

In Europe, Rokal and Zeuke (which became Berliner-TT-Bahnen and ultimately Tillig) began production in West and East Germany respectively towards the end of the 1950s. British Tri-ang Railways also introduced the scale to the UK, but due to the smaller British loading gauge, the trains were scaled up to 1:101.6 (or 3 mm scale) to have room for motors and other electric equipment. For a while the scale enjoyed considerable success, but it was not meant to last.

By the early 1960s, TT had been eclipsed in popularity by N scale, which is smaller. Tri-ang quit the scale in 1967, and H. P. Products discontinued manufacturing their TT line in 1968. In West Germany, Rokal was sold to competitor Wesa (which marketed their own 13mm-track, 1:100 scale), and production ended in 1969.

In East Germany, then on the other side of the Iron Curtain, production continued. Berliner-TT-Bahnen, which had superseded Zeuke, widened its offerings and exported trains and tracks over most of the Eastern Bloc. As the range became more and more comprehensive, offering not only trains and tracks but also accessories such as signals, lights and working catenaries, it became a serious contender to HO. During the 1980s, train sets were also exported to the West, offered as simple and cheap entry-models to the hobby and earning East Germany much-needed hard currency.

With the end of the Cold War, the East German economy was liberalised. Berliner-TT-Bahnen started to update their offerings, but soon ran into financial hardship. The company eventually ended up in the hands of Tillig, still today the largest provider of TT equipment. The products were improved, with better technology and more details, to bring them up to date with the offer in other scales.

In the 1990s and 2000s, several other companies started to offer models in TT, including major brands such as Piko and Roco, but these decades also saw the emergence of brands such as Kuehn, Beckmann and Kres, which all have made their mark in the scale. Since then, interest in the scale has grown, and more models are now available than in Z scale, and TT has come close to rivaling N (at least for European models), not the least with the 2022 entry of British Hornby and their new TT:120 range.

British TT 3 mm scale

Traditional British TT, or TT3, is 3 mm scale; that is, 1:101.6. The reason for the slightly larger scale was that the available motors in the 1950s were too large to fit in the British loading gauge. The simple solution was, just like in choosing OO over HO and as later would happen in N gauge, to make the trains slightly larger but keeping the track at international scale.

The "Three Millimetre Society" is a British-based society which caters for railway modellers of 3 mm scale. This society was formed in 1965, eight years after Tri-ang Railways, a British railway manufacturer, had introduced their TT locomotives and rolling stock. The aims of the society are to encourage modellers working in this scale, and it produces a quarterly magazine and assists with the production of locomotive and rolling stock kits, components and the supply of secondhand items and spares.

British TT:120
TT was reduced to a niche scale in Britain with the fall of Tri-ang, and remained so for a long time. In 2022, however, first PECO and then later Hornby announced a return to 12 mm track. This time around, though, it was 1:120 scale all the way through without any size compromises (in British terms 2.54mm to the foot or one tenth of an inch to the foot). The news was first announced in June 2022 by PECO. The company launched its new TT:120 scale 12mm gauge code 55 track and UK prototype accessories. Writing in the Peco Publications & Publicity magazine, Railway Modeller, editor Craig Tiley stated, To explain: rather than perpetuating the hybrid combination of 3mm:1ft scale and 12mm gauge track that was adopted by Tri-ang for its TT range during the 1950s and '60s, Peco has instead chosen the accurate scale and gauge combination of 2.54mm:1ft on 12mm track. This equates to a ratio of 1:120 (hence the term TT:120) which represents a brand new scale for commercial items in British outline.

On the same date as PECO's unveiling of their range, UK-based manufacturer Gaugemaster announced plans to introduce a new range of products for TT:120 scale, which could have included Class 66 locomotives, subject to demand. In their October 2022 newsletter Gaugemaster stated, "Following Hornby's news that they have developed an expansive range of TT:120 products which they intend to supply exclusively via their own website, it makes little or no commercial sense for us to develop a complimentary range of products in this scale."

In October 2022, British brand Hornby released its new range of TT:120. Two train sets are being offered, with four series of locomotives and rolling stock available. This range is currently only available from Hornby's own website and it is not available from other retailers, except in Australia where it is sold via a third party distributor.

Manufacturers
Currently Tillig is the largest provider of TT scale models.  Most TT scale track sold today is made by Tillig, which offers both standard model railroad track and an integrated roadbed track using Kato's Unijoiner system. But the growing interest for the scale has led to more manufacturers during the last few years, and the scale has also attracted some of the big actors within other scales. Roco launched their first TT products in 1998, and has a small but growing line. Smaller producers like Kuehn and Beckmann have widened their product lines in recent years, just like Dutch PSK Modelbouw and Czech MTB, which specializes in Czech, Slovak and Polish models.

Russian Peresvet is another manufacturer who produces TT scale models, mostly Russian prototypes. German large scale manufacturer PIKO has also started with a TT line, focusing mainly on German stock, and offer locomotives, wagons and several EMUs. Arnold launched their first new TT models since being bought by Hornby in 2014, and has a small but growing offer. In 2022 Hornby also announced their new TT programme with British trains, offering a wide range of locomotives, carriages and accessories, reintroducing the scale in Britain.

There is a larger variety in the accessories market, where some companies have a long-time involvement with the scale and others recently started to support it as well. Prototypes are mainly German and Central European, with a wide offer of models from Czech, Slovak, Polish, Swiss and Austrian environments. Suppliers of accessories are for example Auhagen, Noch and Viessmann. British Triang produced a Continental/French range but it was only made for a very short while.

The scale is uncommon outside Central Europe, but there are a few manufacturers in other parts of the world. One current producer of British TT is 3 mm Scale Model Railways who supply updated GEM and BEC TT kits as well as a large range of Brass Etch and Resin body kits. American manufacturers include Possum Valley Models (kits), Sleepy Hollow/Gold Coast (ready to run and kits, Costal Engineering (kits) DnS TT Track and others.

List of some TT manufacturers (not complete):

 Auhagen - landscape material
 Beckmann - trains
 Fischer-Modell - trains
 Gützold - trains
 Herpa - landscape material
 Hornby - Locomotives, rolling stock, track, accessories, digital system
 IGRA - wagons and buildings
 Kres - trains
 Kuehn - trains, track, accessories, digital system
 MTB - trains
 Noch - landscape material
 Peresvet - trains
 Piko - trains, digital system
 PMT - trains
 Polák - landscape material
 PSK Modellbouw - trains
 SDV Model - wagon kits
 Sommerfeldt - catenaries
 Tillig - trains, track, accessories, digital system
 Viessmann - accessories, catenaries

Track systems
There are several track systems available in the scale. Tillig offers two different tracks: with track bed and without. The latter system is considerably more developed, while the former has a more limited choice but comes with two different kinds of track bed. Most TT modellers use one of these two, partially because of the widespread availability. The smallest recommended turn radius is 310 mm, but track with tighter curves, 267 mm, is available. Most rolling stock, however, is designed to work on the 310 mm curves, and might not work on smaller radia.

German manufacturer Kuehn also offers a track system, which is slowly growing, adding more turnouts and other parts as time goes by. The geometry differs slightly from Tillig's system, but the two are compatible although with some minor differences.

With Hornby's entry into the scale in 2022, a completely new track system was launched. While having its own distinct appearance, the geometry is in most aspects the same as Tillig's track.

There are several other track systems on the market, although with smaller choice of track pieces. German TTFiligran offers very delicate fine-scale track, and the old, u-shaped track of Berliner TT Bahnen is still available used in large quantities. Czech manufacturer DK-Model also offers a limited range of TTe narrow gauge track, consisting of points and flexible track. Moreover, the British manufacturer PECO introduced Streamline Flexible Track and Medium Radius Turn-Outs with code 55 rail in June 2022.

Standards
Standards useful to both manufacturers and modellers are maintained by MOROP in Europe.  These standards are generally the same for such elements as track gauge, scale ratio, couplings, and electrical power, and differ for clearances and other factors that are specific to the prototype being modelled.

TT scale locomotives are powered by DC motors which accept a maximum of 12 V DC. In traditional DC control, the speed of the train is determined by the amount of voltage supplied to the rails. The direction of the train is determined by the polarity of the power to the rails. Digital train control systems have, just as in other scale, become more and more common. The most popular digital control systems used in TT scale model railways is NMRA-DCC, most commonly using systems from Roco, Uhlenbrock, Kuehn, Piko or Tillig.

There are several coupler systems used in TT. Rokal and Zeuke had simple hook-and-ring systems for their model, but these are hardly in use anymore. Berliner TT Bahnen introduced a modernized coupler in the 70s, and this is still today the standard coupler on models from some manufacturers. The most common today, however, is the Tillig close-coupler system, and most ready-to-run models are equipped with this. There are also different systems for magnetic couplers, permanent couplers and so on, and some modellers also use Kadee-style couplers.

Practically all TT scale rolling stock made today is equipped with coupling pockets according to the standard NEM358. This means all modern models have interchangeable couplings.

Gauges
According to NEM Normen Europäischer Modellbahnen standards, 1:120 scale trains should use the following gauges:

In New Zealand TTm is known as NZ120, and is growing in popularity as a means of modelling the nation's  gauge railway network. TT9 is modelling using British TT scale on 9 mm track to model  gauge lines.

Several scales also use TT gauge but with a larger scale to represent narrow gauge railways. The most common are HOn3½ gauge (which represents 1067mm gauge in 1/87 HO scale) and H0m gauge (representing metre gauge track also for 1/87 HO scale).

See also

 List of rail transport modelling scale standards
 Rail transport modelling scales

References

External links

 3 mm Scale Model Railways
 History of the TT scale, archived at the Wayback Machine
 Kemtron Corporation
 Kuehn
 Mehano Prestige TT
 NZ120.org - New Zealand 1:120 modelling forum
 Tillig Modellbahnen
 TT scale dedicated forum in English
 Worsley Works

Model railroad scales

TT scale


පුද්ගලිකත්ව ප්‍රතිපත්තියක් යනු යම් පාර්ශවයක් විසින් අනුග්‍රාහකයෙකුගේ තොරතුරු රැස් කිරීම, භාවිතා කිරීම, අනාවරණය කිරීම සහ කළමනාකරණය කිරීම කරන්නාවූ සියළු හෝ සමහරක් හෝ ආකාරයන් හෙළිදරව් කරන්නාවූ නීතිමය ලේඛනයකි.  පුද්ගලික ප්‍රතිපත්තියක තථ්‍ය අන්තර්ගතය රඳාපවතින්නේ උපයෝගී නීතිය මත වන අතර බහුවිධ රටවල් වල හෝ අධිකරණපාත්‍රතාවන් හී හෝ  අවශ්‍යතා ගැන අවධානය මෙහිදී යොමු කළ යුතු වෙයි.
විශේෂිත පුද්ගලික ප්‍රතිපත්තීන් හී අන්තර්ගතය පිළිබඳ සර්වසාධාරණ මාර්ගෝපදේශ නොමැති අතර සංවිධානයන් කිහිපයක් විසින් නිදර්ශන ආකෘති පත්‍ර හෝ මාර්ගගත  මායාඅඳුන් හෝ සපයති.

පුද්ගලිකත්ව ප්‍රතිපත්තිය


Kayak, insanların kar üzerinde ağırlığı daha geniş bir alana yayarak, yumuşak kara batmadan, kaymayla ilerlemesine yarayan, adım atıldığında ise ortası esneyerek kara yapışıp ayakla vücudu ileri itme imkânı veren araç ve bu araç kullanılarak yapılan bir spor dalı. Kayak sporu için özel olarak kayak merkezi, kayak alanı, kayak tüneli, kayak pisti, teleski tesisleri kurulur.

Modern "Kuzey Disiplini" kayakları sürücünün ağırlığına uygun esneklikte seçilir, ortası altına termometreye bakarak değişik sertlikte mum sürülür, ya da kılı geriye bakan posteki döşelidir. Kayak kenarlarında da (karda balık iskeleti şeklinde iz bırakan) tırmanmalarda tutunma kolaylığı ve kenar aşınmasına karşı dayanıklılık için çelik bantlar kullanılır. Makina gücüyle yükselme temelli, yani tırmanma için hiç kullanılmayan "Alp Disiplini" kayakları ise kayağın hassas kontrolünü kolaylaştıran kısa boy, sabit topuklu bağ, ve  hızlı iniş için çok kaygan alt yüzey temelli olur. Ayrıca kendine has kayaklı karda atlama ve iki ayağın birlikte bağlı olduğu genişçe tek bir kayak ile yapılan spor dalları vardır. Kayak yapımında kayak takımı, kayak botu, kayak kaskı, monoski, kayak batonu, kayak kıyafeti ekipmanları kullanılır.

Tarihçe
Kayağın ilk çıkış şekli, insanların karda batmamak için çeşitli ağaçlardan çeşitli şekilde parçalar yapması olarak düşünülür. Tarihçesi 10-20000 yıl öncesine ait ilk kayaklar, dişbudak, betula ve çam ağaçlarından yapılmış olup, bunların kara tutunmalarını artırmak için çam ağacından yapılanların taban ortaları katranla, betuladan yapılan kayaklarda deriyle kaplanmıştır.

Kayağın ilk ortaya çıktığı ve kullanıldığı bölgeler; Sibirya, Moğolistan ve Altaylar'dır. Bu bölgede 10-20000 yıl öncesinden kalma mağara resimleri ayakları kayaklı insanlar resmetmektedir. En eski kayak buluntuları 8000 yıl öncesinden Kuzey Rusya'da Vis'de bulunmuştur.

Daha sonra kullanım bölgeleri, Kuzey Amerika, Balkanlar, Anadolu ve Kuzeybatı yönünde İskandinavya ile İzlanda'ya doğru yayılmıştır. Norveç'te bulunan 5000 yıllık kaya resimleri (Alstahaug, Nordland) kayak kayan adam içermektedir; bunlardan biri 1994 Kış olimpiyatları grafikleri için esin kaynağı olmuştur. 1921 yılında İsveç'te bulunan çam ağacından yapılmış ilkel kayağın (Hoting Ski) 4500 yaşında olduğu saptanmıştır.

Jacques de la Tocnaye adlı bir Fransız gezgin 1799 da yenice tamamen araba yolu haline getirilmiş olan Oslo Bergen arasının en yüksek bölgesinde postanın Filefjell dağının arkasındaki bölgeye ayağı kayaklı bir postacı tarafından, atı da atlıyı da yutacak kadar derin kar tabakalarına batmadan, ter bile atmadan, ve yürümekten çok daha daha hızlı bir şekilde ulaştırıldığını hayretle görmüş, ve seyahatnamesinde yayınlamıştır..

İlk zamanlar karda avlanma üstünlüğü ve ulaşım kolaylığı aleti olarak Norveç, İsveç, Finlandiya ve bazı Doğu Avrupa ülkelerinde kullanılan kayak, 15. yy.dan itibaren İsveç, Norveç, Polonya, ve Rusya ordularınca kullanılmaya başlanmıştır. Önce asker idmanı, sonra genel bir spor aracı olarak benimsenmesi sonucunda, 1866'da Christiania'da (Oslo'nun eski adı) ilk kez kayak yarışmaları düzenlenmiş, bu karşılaşmaya gösterilen büyük ilgi üzerine, 1879'da Christiania'da daha büyük bir organizasyon gerçekleştirilerek kayakla atlama yarışmaları yapılmıştır. 1880'li yıllarda Norveç'li Fridtjof Nansen'in 6 kişilik ekibiyle Grönland'ın kuzey ucunu kayakla geçip, daha sonra "Grönland'da Kayakla Gezi" kitabını yayınlaması, kayağa gösterilen ilginin daha da artmasına neden oldu. 1896 da Mathias Zdarsky, Alp disiplininin temellerini oluşturan yeni teknikler bularak kayakta büyük bir devrim gerçekleştirmiştir.

Dünyadaki ilk kayak kulübü 1877'de, Fridtjof Nansen'in girişimleriyle Norveç'te "Christiania Skiklub" adıyla kurulmuş, bunu 1890'da Almanya, 1894'te Avusturya, 1901'de Fransa ve 1903'te İngiltere'de kurulan kayak kulüpleri izlemiştir. 1924'te merkezi Bern'de olan Uluslararası Kayak Federasyonu (Federation International de Ski) FIS'in kurulmasıyla birlikte kayak, aynı yıl kış olimpiyatları programına dahil edilmiştir. FIS'in ilk kez 1925'te düzenlediği "Kuzey Disiplini" ile 1931'de düzenlediği "Alp Disiplini" yarışları günümüzde her iki yılda bir, ayrı yerlerde ve birbirinden bağımsız olarak yapılmaktadır.

Kayak Teknikleri
Alp disiplini: (alpine skiing ya da "downhill skiing") kar üzerinde kayaklarla birlikte yapılan, kapılardan geçerek en hızlı aşağıya inmenin temel olduğu bir yarışmadır. 1936 Kış Olimpiyatları ile birlikte olimpiyat sporları arasına katılmıştır. Sporcular olimpiyat ve dünya şampiyonalarına katılabildiği gibi, her sene dünya kupası yarışlarına da katılır. Alp disiplini kapsamında dört önemli yarış türü vardır. Bunlar, slalom (SL), büyük slalom (GS), süper büyük slalom (super-G) ve iniş disiplini yarışlarıdır. Kombine Alp disiplini, ekstrem kayak, glade kayak, heliski, Alp disiplini kayak, hızlı kayak, biatlon, kapalı alanda kayak, gece kayağı, kayak dağcılığı da aittir.

Kuzey disiplini: Kuzey disiplini  ise ağırlıkla düz yol ve çıkış içeren dayanıklılık temelli yarışları içerir. Topuklar serbesttir, sadece ayak uçları kayağa tutunur; böylece kayakçının dizleri dönüşlerde neredeyse kara değer. kayaklı koşu, paralimpik kros kayağı, kayakla atlama, kayakla uçma, kuzey kombine, kayak maratonu, kayakla oryantiring, kayak turu, kır kayağı, dağlık bölge kayakı, tekerlekli kayak, skijoring dahildir.

Telemark kayak: Telemark, Alp ve Kuzey kayak dallarının birleşiminden oluşmuş bir kayma tekniğidir. Kayak ayakkabılarının sadece ucunun kayağa sabitlendiği ve topuk bölgesinin serbest kaldığı, her türlü zeminde kaymaya uygun bir dönüş tekniktir. Telemark kayak tarihinin en eskilerindendir diyebiliriz. İskandinav ülkelerinde 1800'lü yıllarda ayakkabıların tahta kayağa ip ya da kablo ile ucundan bağlanmasıyla ortaya çıktı. Bu spor Amerika Birleşik Devletleri'nde 1971 yılında tekrar revize edildi. 1970 ve 80'li yıllarda popüler olmaya başladı. 1995 yılına kadar kendi adıyla anılan Uluslararası Telemark Federasyonu tarafından yönetilildi. Sonraki yıllarda Uluslararası kayak Federasyonu'na devredildi. İlk Telemark Dünya Şampiyonası Lillehammer'da (Norveç) düzenlenmiştir.

Serbest stil kayak: kayağın akrobatik bir spor biçiminde yapılan çeşididir. Hava kayağı, big air, serbest sürüş, serbest kayak, moğol kayakı, kayak balesi, kayak koşusu türleri bulunuyor.

Ayrıca bakınız
 Kazakistan Kayak Federasyonu
 Dünya Kayak Şampiyonası
 Başçiftlik Kayak Tesisi
 Uluslararası Kayak Federasyonu
 Türkiye Kayak Federasyonu
 Türkiye'de kayak
 Halfpipe
 Su kayağı
 Deniz kayağı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Dünya'da Kayak Sporunun Gelişimi
 Türkiye'de Kayak Sporunun Gelişimi

Kış Olimpiyatları sporları
Kar sporları
Yarış sporları
Kısmi çömelme pozisyonu
Bireysel sporlar

Kayak (kış sporu)


An Encyclia remotiflora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Schweinfurth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Germán Carnevali och Ivón Mercedes Ramírez Morillo. An Encyclia remotiflora in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia remotiflora