"Ghicitor în pietre" este o nuvelă fantastică a lui Mircea Eliade. Ea a fost scrisă în martie 1959 la Chicago și publicată în anul 1963 în volumul Nuvele, tipărit de Cercul de Studii «Destin» din Madrid. Nuvela a fost inclusă apoi în volumul La țigănci și alte povestiri, tipărit în anul 1969 de Editura pentru literatură din București.

Subiectul acestei nuvele îl reprezintă revelarea destinului unui diplomat român aflat în concediu la mare și imposibilitatea lui de a putea valorifica adevărul aflat. Ea pune accent pe factorul divinație și pe crearea unei realități noi în urma cunoașterii viitorului. Revelația este provocată de un "litomant" care poate descifra viitorul din "configurația arbitrară a pietrelor", un specialist al sacrului care are capacitatea de a depăși limitele condiției umane prin cunoașterea misterelor lumii.

Nuvela "Ghicitor în pietre" a fost mai puțin analizată de critica literară în comparație cu alte scrieri ale lui Mircea Eliade, cu toate că prezintă un eveniment straniu cu sensuri multiple.

Rezumat

Aflat în concediu în localitatea Movilă de pe litoralul românesc al Mării Negre, tânărul diplomat Alexandru Emanuel face cunoștință cu Vasile Beldiman, un fost marinar și paznic de far, care avea harul ereditar de a citi destinul indivizilor în pietre. Ghicitorul îi spune că un alt vilegiaturist (avocatul Vălimărescu din Focșani) va primi foarte curând o telegramă și va părăsi stațiunea și îi prezice lui Emanuel, care-l rugase, că va întâlni la patinaj sau pe o stradă cu polei două fete, dintre care una va cădea și va fi ridicată de o a doua fată apărută acolo tocmai atunci, întâmplare pe care diplomatul o trăise deja într-un vis ce avusese loc cu două-trei ore în urmă. Beldiman îl avertizează că cele două fete nu-i poartă noroc și îl sfătuiește să se îndepărteze cât mai repede de ele, atunci când le va vedea.

Emanuel află în aceeași după-amiază că avocatul Vălimărescu a primit o telegramă urgentă de la tribunal și că și-a anunțat plecarea. Deși era invitat la masă în acea seară de prietenul său Alessandrini din Constanța, el se decide să-l caute pe Beldiman și să-i comunice că a avut dreptate. Nu-l găsește însă pe ghicitor nici pe plajă și nici la cafenelele Vidrighin și Trandafir din Movilă, așa că pleacă la Constanța după miezul nopții, dar află că Alessandrini se dusese la barul de noapte "Albatros", împreună cu niște artiști ce sosiseră în dimineața anterioară cu un iaht de la Balcic. Emanuel ajunge la bar, dar iese imediat de acolo, atunci când află că printre oaspeții lui Alessandrini se aflau două femei și că Beldiman stătuse un timp la aceeași masă cu ei.

Întors la bar în jurul orei 5 dimineața, hotărât să-și înfrunte soarta, află de la Alessandrini că două fete din grup (Adina și Adriana, ce deveniseră prietene nedespărțite după ce se cunoscuseră în iarna trecută la patinaj) discutaseră chiar despre el și propuseseră să-l ia cu iahtul la Balcic în dimineața următoare. În timp ce Adina plecase la Movilă să-l caute, Adriana le povestise celorlalți că Emanuel urma să se întoarcă la bar, să însoțească grupul de prieteni la Balcic, apoi, după un moment romantic, să sară de pe iaht în mare și să înoate către țărm, fiind salvat de la înec de Beldiman care-l văzuse de pe plajă.

Emanuel refuză invitația la Balcic și se întoarce la hotelul din Movilă, dar, aflând că este așteptat acolo de o femeie care pretindea că-l cunoaște, se îndreaptă către plajă unde-l observă pe Beldiman. Ghicitorul pare să nu-l recunoască și urmărește cu privirea un iaht ce se apropie de țărm și de pe care fiica sa, Adriana, sare în mare și înoată către plajă. Emanuel o așteaptă "zâmbind și fericit în același timp", dar fata îl privește indiferentă și o strigă pe Adina, care apăruse la capătul digului.

Personaje
 Alexandru (Sandi) Emanuel — diplomat român aflat în concediu pe litoral; urmează să plece peste două săptămâni ca vicenconsul la Stockholm. Îl cunoaște la mare pe ghicitorul Vasile Beldiman, care-i dezvăluie o întâlnire nefastă din viitorul apropiat.
 Vasile Beldiman — "ghicitor în pietre", nepotul vestitului Leonida Beldiman și strănepotul lui Hagi Anton, originar dintr-o familie veche. Este un bătrân rentier dobrogean, ce a lucrat multă vreme ca marinar și apoi timp de cinci ani ca paznic la farul din Tuzla. El are harul ereditar de a citi în pietre destinul oamenilor. După moartea primei sale soții (înecate în mare sau, potrivit unora, ucisă de el) a devenit mizantrop "și puțin cam pe altă lume".
 Alessandrini — prieten al lui Emanuel din Constanța, care-l invită în acea seară la masă, după ce-i sosiseră în vizită câțiva prieteni de la București.
 Botgros — prieten al lui Alessandrini, pe care-l însoțise la barul de noapte "Albatros", și care confirmă previziunea Adrianei.
 Ioniță — un pictor talentat din Balcic, prieten al lui Alessandrini, pe care-l însoțise la barul de noapte "Albatros", și care confirmă previziunea Adrianei.
 Adina — o cunoștință veche a lui Emanuel, de care el nu își mai aduce aminte; pretinde că urma să se logodească cu acesta în trecut. A plecat la Movilă ca să-l caute.
 Adriana poreclită "Împărăteasa" — o femeie misterioasă ce divorțase cu câteva luni în urmă, bună prietenă a Adinei. Este fiica lui Beldiman, de la care a moștenit capacitatea de a cunoaște viitorul. Îl zărește pe Emanuel doar o clipă, timp suficient pentru a-i prevedea comportamentul viitor.
 Aron — nepotul proprietarului hotelului din Movilă, unde este cazat Emanuel. Poartă câteva discuții cu vilegiaturistul.
 domnul și doamna Vălimărescu — tineri vilegiaturiști din Focșani; el este avocat, iar ea profesoară. Avocatul primește o telegramă și părăsește intempestiv stațiunea împreună cu soția sa. Ghicitorul Beldiman prezice că cei doi se vor despărți și nu se mai vor vedea timp de mulți ani.
 Vidrighin și Trandafir — proprietarii unor cafenele din localitatea Movilă.

Scrierea și publicarea nuvelei
După mai bine de zece ani petrecuți în exil la Paris, savantul român Mircea Eliade a fost numit visiting professor la Universitatea din Chicago pentru anul școlar 1956–1957, urmând să țină câteva conferințe despre filozofia și tehnicile yoga și despre șamanism în cadrul seminarului "Haskell Lectures". În iarna anului 1956 i s-a oferit postul de profesor titular și șef al Departamentului de Istoria Religiilor la Universitatea din Chicago.

Profesorul Eliade a fost ocupat în anii următori cu activitatea didactică, ținerea de conferințe și redactarea unor studii științifice, reducându-și mult activitatea literară. În iarna anului 1958 a început să se preocupe din nou de cercetarea tradițiilor spirituale românești ca un mijloc de a-și păstra identitatea culturală în SUA. A început să redacteze articolul "Les Daces et les loups" (primul capitol din cartea De Zalmoxis à Gengis-Khan. Études comparatives sur les religions et le folklore de la Dacie et de l'Europe orientale). În primăvara anului 1959 l-a cuprins brusc dorul de literatură. Nu mai scrisese nimic în limba română de când întrerupsese scrierea nuvelei "Pe strada Mântuleasa...", cu patru ani mai înainte. Potrivit memoriilor sale, el a scris repede în lunile martie și aprilie la Chicago două scurte nuvele: "Ghicitor în pietre" și "O fotografie veche de 14 ani". Prima nuvelă a fost scrisă în martie 1959, după cum menționează însuși autorul la sfârșitul scrierii. Eliade intenționa să scrie și "La țigănci", dar a amânat redactarea acestei nuvele până în vară.

Autorul a distribuit manuscrisul unor prieteni, printre care Monica Lovinescu și Virgil Ierunca, care au formulat unele obiecții cu privire la sfârșitul prea banal al nuvelei. Textul nuvelei a suferit apoi unele retușuri, potrivit sugestiilor primilor cititori, după cum menționează Eliade într-o însemnare datată 23 iulie 1959 din Jurnalul inedit: "Recitesc Ghicitor în pietre și-mi dau seama că Ieruncii aveau dreptate: ultima parte a nuvelei, adică după ce Emanuel întâlnește pe Adina la bar – se desfășoară pe alt plan, atmosfera de «mister» dispare dintrodată. Acțiunea și personajele acestor pagini aparțin unui univers literar care ar putea fi al oricui alt autor, Cezar Petrescu, bunăoară. Va trebui să rescriu așadar ultimele 16 pagini. Dar nu asta mă deprimă, ci, mai ales faptul că m-am putut înșela în asemenea hal. În aprilie, după ce am scris-o, am recitit, am corectat și am transcris nuvela – și nu mi-am dat seama de «căderea» ultimei părți".

Nuvela a fost publicată pentru prima dată în anul 1963 în volumul Nuvele, tipărit de Cercul de Studii «Destin» din Madrid (condus de George Uscătescu, profesor de filozofie la Universitatea Complutense din Madrid) în cadrul unei colecții de scrieri publicate de personalități românești proeminente ale exilului românesc.

Ca urmare a faptului că, după cel de-al Doilea Război Mondial, opera literară a lui Mircea Eliade a fost interzisă la publicare timp de peste două decenii de către autoritățile regimului comunist, nuvela "Ghicitor în pietre" a fost publicată în România abia în anul 1969, când a fost inclusă în volumul La țigănci și alte povestiri, tipărit de Editura pentru literatură din București. Potrivit dorinței autorului, exprimată într-o scrisoare din 15 iulie 1968 către Elena Beram (redactoarea Editurii pentru literatură), ordinea textelor din acel volum era cea cronologică, iar la sfârșitul fiecărei nuvele era menționat anul redactării ei. Cartea a apărut într-un tiraj destul de mic pentru acele vremuri și, cu toate că a fost prost difuzată în rețeaua de librării, s-a epuizat rapid. Prefața volumului, intitulată "Dialectica fantasticului", a fost scrisă de profesorul Sorin Alexandrescu, nepotul autorului.

Analiză literară
Nuvelele publicate de Mircea Eliade în perioada exilului urmăresc să descopere prezența sacrului în evenimentele cele mai banale ale existenței umane, transformându-l pe scriitor în cel mai important autor de proză fantastică din literatura română, comparabil cu Howard Phillips Lovecraft și J.R.R. Tolkien. Potrivit teoriei sale, transcendentul este camuflat în istorie, iar literatura are rolul să înregistreze și să reveleze hierofaniile (manifestările sacrului), cultivând evaziunea fantastică într-un mod criptic, fără comentarii simplificatoare. Lumea are două planuri în viziunea lui Eliade: un plan al lumii cauzale, obiective, și un plan al lumii tainelor, iar omul trăiește la intersecția celor două planuri, unde interferează energiile individuale cu energiile cosmice. Nuvelele eliadiene exprimă strădania autorului de cunoaștere a tainelor universului și de accedere în planul sacru.

Concepția originală a lui Eliade asupra fantasticului provine, potrivit propriei opinii, din teoria sa despre "irecognoscibilitatea miracolului", adică din credința sa că, după Întrupare, "transcendentul" este camuflat în lume sau în istorie, devenind astfel "irecognoscibil". Matei Călinescu consideră că, numai recunoscând existența miracolului și a sacrului, oamenii pot depăși lipsa de sens a vieții cotidiene și înțelege adevăratul sens al existenței lor. Potrivit profesorului american de istoria religiilor Joseph M. Kitagawa, Mircea Eliade ar fi descoperit în perioada exilului mărturii moderne ale prezenței miracolului religios.

Spațiul evocat de autor în "Ghicitor de pietre", deși localizabil geografic, este unul mitic, după cum reiese dintr-o însemnare de jurnal datată 24 iulie 1959: "Movila, Tuzla și Constanța din «Ghicitor în pietre» aparțin unei geografii mitice, nu «seamănă» aproape deloc cu ceea ce erau, prin 1939, acele localități. Simt din ce în ce mai mult nevoia ca literatura mea să se elibereze de concretul geografic și istoric".

Tema nuvelei
Tema acestei nuvele o constituie, potrivit lui Sorin Alexandrescu, "revelația destinului în întâmplări aparent anodine". Profesorul Ioan Petru Culianu, unul dintre discipolii apropiați ai lui Eliade, a afirmat într-un text publicat în numărul special (48–49, noiembrie 1986) dedicat savantului al periodicului Limite (revistă culturală românească ce apărea la Paris sub îndrumarea lui Virgil Ierunca) că Mircea Eliade i-a spus de mai multe ori că "lumea este un camuflaj, că e plină de semne care trebuie descifrate cu răbdarea unui ghicitor în pietre". Procedeul literar al prozatorului poate fi descifrat prin apelul la divinație, considera Culianu, iar din acest motiv criticul literar Monica Lovinescu l-a numit pe Mircea Eliade "litomantul incomparabil al literaturii române".

"Ghicitor în pietre" prezintă o hierofanie (experiență sacră), care nu este precedată de unele semne ca în alte nuvele eliadiene, ci anticipată de un act divinator. Modul de prezicere a viitorului în această nuvelă este unul nonconformist, "eretic" (după cum afirma Sergiu Pavel Dan), diferit de modurile clasice folosite în narațiunile fantastice (astrologia, chiromanția, catoptromanția, cartomanția etc.). Viitorul este ghicit în această nuvelă nu în stele, în cafea, în interpretarea viselor sau a semnelor palmei, ci în pietre. Harul ghicirii viitorului în configurația pietrelor este transmis ereditar, fără un motiv clar: unuia dintre copiii familiei începe, pe la vârsta de 12–13 ani, să-i placă pietrele și devine un "ales" ca personajele din basme. "Alesul" își perfecționează acest har în urma unui proces de inițiere condus de predecesorul său, care a ajuns să cunoască misterele lumii și a devenit un înțelept.

Ghicirea destinului de către cititorul în pietre Vasile Beldiman se face prin cercetarea locului unde se așază oamenii, loc care nu este ales la întâmplare. "(...) După câte m-am lămurit eu, niciodată omul nu se așază la întâmplare. Fiecare se așază după cum îi e scris. N-ai văzut? Te îndrepți spre un loc, ți se pare că e frumos, te pregătești să te așezi acolo, și apoi vezi că e mai frumos locul de alături. Dar când te așezi acolo, simți că ceva nu-ți priește, și iar te schimbi, până ce te înseninezi deodată, și te întinzi, și parcă toate sunt dintr-odată bune și frumoase, parcă toată lumea e a d-tale. Ți-ai găsit locul care ți-era scris, și care te aștepta", precizează el.

Pietrele lângă care se așază indivizii poartă un mesaj care poate fi înțeles de cel care este capabil să-l citească. "Le caut din ochi, și când dau de ele, înțeleg ce se va întâmpla. Înțeleg după forma lor, sau după anumite colțuri, și direcția colțurilor, și culorile pietrei, căci într-o parte e mai întunecată, iar în altele e luminoasă, colorată, vărgată. Și atunci citesc în pietre și înțeleg ce-l așteaptă pe omul care s-a așezat lângă ele, sau, uneori, de-a dreptul pe ele". Viața omului se desfășoară potrivit unui destin în care nimic nu este lăsat la voia întâmplării, iar pietrele prefigurează acel destin pentru cei care sunt capabili să-l descifreze. Dezvăluirea destinului nu este recomandată a fi făcută persoanelor vizate deoarece ar determina modificarea viitorului și poate fi realizată parțial doar în cazuri de forță majoră. În plus, în unele cazuri se pot produce erori de interpretare așa cum i s-a întâmplat lui Beldiman pe versantul Pietrele Arse din Munții Rarău.

Întâmplările prezentate în această nuvelă conturează o stare de confuzie ce va cuprinde mai multe personaje. Beldiman acceptă să ghicească viitorul lui Emanuel, dar precizează că nu-i va spune decât începutul. "Ce urmează e complicat: faptele sunt povestite înainte de a se întâmpla, dialogurile pun și pe eroi și pe noi pe gânduri. Personajele se caută și nu se găsesc, se salvează de la înec fără a fi intrat în apă, intriga dă impresia unui scenariu care se desfășoară deodată pe mai multe planuri de timp și spațiu", scria academicianul Eugen Simion. Relatările lui Alessandrini, Botgros și Ioniță produc o stare de nedumerire, aducând în prim-plan două femei misterioase, care se cunoscuseră în iarna trecută la patinaj; acest amănunt confirmă predicția ghicitorului în pietre. Identitatea femeilor rămâne necunoscută, ele fiind des confundate de interlocutorii lui Emanuel, deși "nu seamănă deloc". Adina pretinde că-l cunoaște foarte bine pe Emanuel și că ar fi urmat mai demult să se logodească cu el, dacă nu ar fi intervenit un anumit eveniment în viața lui, spre uimirea bărbatului care afirmă că nu-și amintește. Cea de-a doua femeie este numită Adriana, dar numele ei este deseori confundat cu cel de Ariana, o posibilă referire mitologică la Ariadna, cea care i-a oferit eroului Tezeu firul care l-a ajutat să găsească ieșirea din labirint. Ea este fiica lui Beldiman și posedă darul ghicirii viitorului, apelativul de "Împărăteasa" simbolizându-i calitatea de inițiată. Relatarea Adrianei completează prezicerea tatălui ei, prelungind în planul real o întâmplare petrecută anterior în planul imaginar.

Emanuel este inițiat în două rânduri prin intermediul prezicerilor, mai întâi direct de Beldiman și apoi indirect de Adriana. Periplul său nocturn pare o rătăcire labirintică soldată cu eșec deoarece personajul refuză inițierea sacră, evitând s-o întâlnească pe Adriana. Personajul ratează ambele planuri ale dragostei: a uitat-o pe Adina, simbolul profanului, și respinge invitația Adrianei de a trăi o iubire ireală, inaccesibilă omului prozaic și lipsit de imaginație. Cele două simboluri prezente în nuvelă (pietrele și marea) sunt elemente primordiale generatoare de viață, aflate în opoziție: solid vs. lichid, concret vs. abstract, având rolul de a evidenția căutarea fără oprire a statorniciei de către om.

Tipologia personajelor
Criticul literar Angelo Mitchievici a împărțit personajele lui Mircea Eliade în trei tipuri, în funcție de nivelul de cunoaștere sau de inițiere la care au acces:
 o elită care se pregătește să părăsească existența profană, terestră, maeștri de inițiere precum Andronic din "Șarpele" (1937), doctorii Honigberger și Zerlendi din "Secretul doctorului Honigberger" (1940) sau profesorul Fărâmă din "Pe strada Mântuleasa...";
 personaje în curs de inițiere care și-au ratat existența în spațiul profan, marcată de unele confuzii, rătăciri și defazaje temporale, și urmează să se împlinească într-un spațiu transcendent, precum profesorul Gavrilescu din "La țigănci" (1959), Ștefan Viziru din Noaptea de Sânziene, Antim din "Uniforme de general" (1971), profesorul Dominic Matei din "Tinerețe fără tinerețe" (1976); și
 personaje complet opace care se află cu totul în spațiul profan precum detectivii francezi din "La umbra unui crin" sau anchetatorii profesorului Fărâmă din "Pe strada Mântuleasa...".

Inițierea constituie, în opinia lui Eliade, un proces îndelungat prin care omul suferă o moarte simbolică pentru a renaște la un nivel spiritual superior. Martor al revelației, inițiatul dobândește înțelepciune și ajunge să stăpânească timpul.

Eseistul și istoricul religiilor Ioan Petru Culianu considera că începuturile perioadei de creație din exil al lui Mircea Eliade sunt marcate de o trecere de la revelarea sacrului de către un specialist inițiat (precum Andronic, dr. Zerlendi sau Swami Shivananda din nuvelele fantastice scrise înainte de război) la trăirea unui miracol irecognoscibil de către un personaj inocent, "ingenuul, idiotul prin excelență al esoterismului arthurian medieval" extras din mitul lui Parsifal (cavalerul sărac cu duhul din miturile germane).

Ghicitorul în pietre a fost inclus de criticii Eugen Simion și Gheorghe Glodeanu în categoria inițiaților. Spre deosebire de inițiați ca Suren Bose sau dr. Zerlendi procesul de inițiere al ghicitorului în pietre nu a avut loc indirect, prin asimilarea informațiilor din cărți, ci printr-un har înnăscut cultivat în cursul timpului prin contactul cu obiectele sacre. Beldiman poate descifra semnele naturii pentru că a trăit de mic copil în mijlocul ei și o percepe ca un spațiu primordial și nu ca un element de decor cum o consideră locuitorii orașelor, trăitori într-un mediu artificial al fierului, betonului și sticlei. Călătoriile pe mare au reprezentat un moment important în procesul inițierii personajului, făcându-l să anticipeze schimbarea vremii, iar retragerea pe uscat ca paznic de far echivalează cu o asceză. În calitate de fiică a lui Beldiman, Adriana este ea însăși o inițiată, după cum o dovedește apelativul de "Împărăteasa".

Aflat în antiteză cu ghicitorul în pietre, Emanuel este un individ prozaic, interesat să urce în ierarhia socială, care își ia o scurtă vacanță înainte de a pleca în prima lui misiune diplomatică. Întâlnirea cu Beldiman reprezintă pentru el un proces de inițiere, dar personajul îl refuză și ratează ieșirea din labirintul existențial, dovedindu-se a fi de fapt un om mediocru, la fel ca profesorul Gavrilescu și Iancu Gore, prin refuzul asumării propriului destin. Căutarea cu obstinație a sacrului este combinată aici cu frica omenească de necunoscut care-l face să rămână ancorat în universul profan. Emanuel râvnește să-și cunoască destinul, pe care apoi se străduiește să-l ocolească din teama că firul vieții i se va schimba: amână deschiderea unei telegrame, acceptă tardiv o invitație la Constanța, își ocolește vechii prieteni și refuză să plece într-o călătorie de plăcere cu grupul de prieteni după ce află că vor fi însoțiți de două femei necunoscute etc. Celelalte personaje (grupul monden din Ghicitor în pietre) sunt martori profani ai revelației, posesori ai unui spirit raționalist, pentru care întreaga poveste nu este decât un simplu subiect de amuzament.

Aprecieri critice
În opinia profesorului Sorin Alexandrescu nuvela "Ghicitor în pietre" încearcă să sondeze noi filoane ale literaturii fantastice, fără a reuși să se rupă cu totul de trecutul literar al lui Eliade. Spre deosebire de creațiile literare mai vechi ale lui Mircea Eliade, subiectul acestei nuvele ar aparține, potrivit eseistului Nicolae Steinhardt, "fantasticului filozofic și ne-miraculos", care urmărește să descopere o învățătură cu privire la sensul existenței umane.

Academicianul Eugen Simion a constatat unele asemănări ale nuvelei eliadiene "Ghicitor în pietre" cu nuvela satirică "Crima lordului Arthur Savile" (1887) a lui Oscar Wilde, personajele principale ale ambelor povestiri aflându-și prematur viitorul și încercând să se folosească de informația dobândită pentru a se sustrage destinului. Nuvela lui Wilde pune însă accentul pe obsesia creată de cunoașterea viitorului și pe dorința patologică de a provoca întâmplările prevăzute a avea loc, în timp ce nuvela lui Eliade relatează un șir de coincidențe misterioase și ambigue.

În studiul său dedicat istoriei literaturii științifico-fantastice din România, criticul Florin Manolescu afirma că "Ghicitor în pietre" poate fi considerată o nuvelă S.F., dacă se acceptă definiția că o scriere științifico-fantastică poate avea la bază nu doar o ipoteză științifică "pozitivă", ci și una "umanistă" sau chiar pseudoștiințifică. Explicarea aptitudinii unui individ de a anticipa destinul, în funcție de obiectele în apropierea cărora acesta se așază, prin criptestezia pragmatică a lui Charles Richet sau prin psihometrie poate fi o astfel de ipoteză.

Traduceri
Nuvela "Ghicitor în pietre" a fost tradusă în mai multe limbi străine:
 franceză ("Le devin des pierres", în vol. À l'ombre d'une fleur de lys..., Gallimard, Paris, 1985; traducere de Alain Paruit),
 suedeză ("En spaman i stenar", în vol. En spaman i stenar; Tolvtusen slaktdjur, Kyssens port. Samtida rumansk prosa, 1987; traducere de Jon Milos),
 spaniolă ("El adivino de las piedras", în vol. A la sombra de una flor de lis, Fondo de Cultura Económica, México, 1989; traducere de Mónica Mansour),
 cehă ("Hádání z kamenů", în vol. Hádání z kamenů, Editura Argo, Praga, 2000; traducere de Jiří Našinec),
 rusă ("Гадальщик на камешках", în vol. Гадальщик на камешках, Editura Azbuka, St. Petersburg, 2000; traducere de Tatiana Sveșnikova; o altă traducere a fost realizată de Stanislav Semcinskii și publicată în 2000 sub titlul "Гадальщик на камнях" în vol. Генеральские мундиры, tipărit de Editura Nika-Țentr din Kiev),
 engleză ("The Man Who Could Read Stone", în Bryan Rennie (ed.), Changing Religious Worlds: The Meaning and End of Mircea Eliade, State University of New York Press, Albany, NY, 2001; traducere de Mac Linscott Ricketts, pp. 117–139),
 bulgară ("Гадателят", în vol. Гадателят. Госпожица Кристина. При циганките, Zaharii Stoianov, Sofia, 2002; traducere de Ognean Stamboliev),
 japoneză ("Ishi uranaishi", în vol. Eriāde gensō shōsetsu zenshū, vol. 2 (1959–1971), Sakuhinsha, Chiyoda, Tokyo, 2004; traducere de Haruya Sumiya),
 portugheză ("O adivinho nas pedras", în vol. Nas ciganas. Novelas Completas, Edições Cavalo de Ferro, Lisabona, 2004; traducere de Anca Ferro) etc.

Note

Bibliografie
 Sorin Alexandrescu, "Dialectica fantasticului", studiu introductiv publicat în prefața volumului Mircea Eliade, La țigănci și alte povestiri, Editura pentru literatură, București, 1969, pp. XXXII–XXXIX.
 Geta Costache și Anca Podgoreanu (ed.), Scriitori români în limbi străine: ghid bibliografic de literatură română, vol. 1: A–H, Biblioteca Centrală Universitară "Carol I", București, 2014, pp. 399–420.
 Ioan Petru Culianu, Studii românești. Vol. I: Fantasmele nihilismului. Secretul doctorului Eliade, ediția a II-a, Editura Polirom, Iași, 2006.
 Sergiu Pavel Dan, Fețele fantasticului. Delimitări, clasificări și analize, Editura Paralela 45, Pitești, 2005.
 Mircea Eliade, "Ghicitor în pietre", în vol. La țigănci și alte povestiri, Editura pentru literatură, București, 1969, pp. 413–440.
 Mircea Eliade, Memorii (1907–1960), ediția a II-a, Editura Humanitas, București, 1997.
 Gheorghe Glodeanu, Coordonate ale imaginarului în opera lui Mircea Eliade, Editura Dacia, Cluj-Napoca, 2001.
 Gheorghe Glodeanu, Fascinația ficțiunii. Incursiuni în literatura interbelică și contemporană, Fundația Culturală Libra, București, 2006.
 Monica Lovinescu, "Ghicitor în pietre", în Ființa românească, revistă de cultură editată de Fundația Regală Universitară Carol I din Paris, anul II, nr. 2, 1964, p. 112.
 Florin Manolescu, Literatura S.F., Editura Univers, București, 1980, pp. 251–253.
  Bryan S. Rennie, Reconstructing Eliade : making sense of religion, State University of New York Press, Albany, 1996.
 Florina Rogalski, Evoluția fantasticului: aspecte ale genului în proza lui Mircea Eliade, Editura Corint, București, 2002, pp. 108, 120–121.
 Eugen Simion, "Mircea Eliade (1907–1986)", în Scriitori români de azi, vol. I, Editura Litera Internațional, București-Chișinău, 2002, pp. 224–243.
 Eugen Simion, Mircea Eliade: nodurile și semnele prozei, Editura Junimea, Iași, 2006.
 Nicolae Steinhardt, "Fantasticul lui Mircea Eliade", în revista Steaua, Cluj-Napoca, anul XXVIII, nr. 4, aprilie 1977; reprodus în vol. Incertitudini literare, Editura Dacia, Cluj-Napoca, 1980, pp. 107–118.

Nuvele de Mircea Eliade
Nuvele românești
Nuvele fantastice

Ghicitor în pietre


{{Info/Álbum
| nome = Avengers: Endgame (Original Motion Picture Soundtrack)
| duração =  (digital) (físico)
| próximo álbum = The Witches(2020)
| último álbum = Welcome to Marwen(2018)
| produtor =
| gravadora = Hollywood, Marvel Music
| formato =
| idioma =
| gênero = Música cinematográfica
| tipo = trilha sonora
| estúdio = Abbey Road Studios
| gravado = Janeiro–Março de 2019
| lançado =  (digital) (físico)
| artista = Alan Silvestri
| alt =
| borda =
| capa = Avengers_Endgame_trilha_sonora_capa.png
| miscelânea =
}}Avengers: Endgame (Original Motion Picture Soundtrack) é a trilha sonora do filme Avengers: Endgame (2019) da Marvel Studios, composta por Alan Silvestri. A Hollywood Records lançou o álbum de trilha sonora digitalmente em 26 de abril de 2019, com os formatos físicos sendo lançados em 24 de maio de 2019.

 Antecedentes
Em junho de 2016, foi revelado que Alan Silvestri, que compôs a trilha sonora de The Avengers, estava voltando para compor Avengers: Infinity War e Avengers: Endgame. Discutindo o tom do filme, Silvestri disse que os irmãos Russo queriam que fosse "operático" para ambos os filmes, com Endgame precisando de uma "abordagem musical agressiva". Ele afirmou que achou o ritmo do filme "revigorante, depois de uma percussão estrondosa e metais poderosos impulsionando as sequências de batalha massivas". Silvestri reprisa seus temas dos filmes anteriores dos Avengers e de Captain America: The First Avenger, bem como vários outros temas do Universo Cinematográfico Marvel, incluindo o tema de Ant-Man de Christophe Beck, o tema de Doctor Strange de Michael Giacchino e o tema de Captain Marvel de Pinar Toprak. Silvestri também garantiu aos fãs que o tema de Thanos em Infinity War estava presente no filme. A trilha foi gravada no Abbey Road Studios em Londres com a Orquestra Sinfônica de Londres consistindo de cerca de 95 músicos com Silvestri e o orquestrador Mark Graham conduzindo as sessões. A trilha foi concluída no final de março de 2019.

Diversos clássicos do rock são apresentados no filme, sendo quatro deles na trilha sonora. O filme também inclui "Come and Get Your Love" de Redbone e "It's Been a Long, Long Time" de Jule Styne e Sammy Cahn, com essas canções anteriormente incluídas nas trilhas sonoras de Guardians of the Galaxy e Captain America: The Winter Soldier'', respectivamente. Outras canções não incluídas no lançamento da trilha sonora do filme incluem "Make Way for Tomorrow Today" de Richard Sherman, com arranjos feitos por Silvestri, "Doom and Gloom" do The Rolling Stones, "Hey Lawdy Mama" de Steppenwolf, "Supersonic Rocket Ship" do The Kinks e "Dear Mr. Fantasy" de Traffic.

Um videoclipe para a faixa "Portals", usada para a cena em que Doutor Estranho e seus colegas Mestres das Artes Místicas reúnem reforços para ajudar os Vingadores no confronto final com Thanos, foi lançado em 13 de junho.

Lista de faixas
Todas as canções compostas e conduzidas por Alan Silvestri.

Desempenho nas tabelas musicais

Prêmios e indicações

Bandas sonoras de filmes
Os Vingadores
Trilhas sonoras do Universo Cinematográfico Marvel

Avengers: Endgame (trilha sonora)


La conjecture de Brumer-Stark est une conjecture en théorie algébrique des nombres donnant une généralisation à la fois de la formule analytique des nombres de classe pour les fonctions zêta de Dedekind et aussi du théorème de Stickelberger sur la factorisation des sommes de Gauss. Elle porte les noms d'Armand Brumer et Harold Stark.

Elle apparaît comme un cas particulier (abélien et du premier ordre) de la , lorsque la place qui se scinde dans l'extension est finie. Il y a très peu de cas où la conjecture est connue comme vraie. Son importance découle, par exemple, de sa connexion avec le douzième problème de Hilbert.

Énoncé de la conjecture
Soit  une extension abélienne de corps globaux, et soit  un ensemble de places de  contenant les places archimédiennes et les idéaux premiers qui se ramifient dans . La fonction L d'Artin équivariante -imprimitive  est obtenue à partir de la  usuelle en supprimant les facteurs d'Euler correspondant aux nombres premiers dans  des fonctions L d'Artin à partir desquelles la fonction équivariante est construite. C'est une fonction sur les nombres complexes prenant ses valeurs dans l'anneau complexe de groupe , où  est le groupe de Galois de . Elle est analytique sur l'ensemble du plan, à l'exception d'un seul pôle simple en .

Soit  le groupe des racines de l'unité dans . Le groupe  agit sur  ; soit  l'annulateur de  en tant que -module. Un théorème important, d'abord prouvé par C. L. Siegel et plus tard indépendamment par , stipule que  est en fait dans . Un théorème plus profond, prouvé indépendamment par Pierre Deligne et Ken Ribet,  et Pierrette Cassou-Noguès, montre que  est dans . En particulier,  est dans , où  est le cardinal de .

Le groupe des classes d'idéaux de  est un -module. D'après la discussion ci-dessus, il est donc muni d'une action de . La conjecture de Brumer-Stark énonce ce qui suit :

La première partie de cette conjecture est due à Armand Brumer, et Harold Stark a suggéré à l'origine que la deuxième condition pourrait être vraie aussi. La conjecture a été énoncée pour la première fois sous une forme publiée par John Tate.

Le terme « anti-unité » fait référence à la condition que  doit être égal à 1 pour chaque place archimédienne .

Avancées
On sait que la conjecture de Brumer-Stark est vraie dans les cas suivants :
 est abélienne (le sous-cas où  est cyclotomique résulte du théorème de Stickelberger) ;
  est quadratique ou biquadratique.

Corps de fonctions
Une conjecture analogue dans le cas de corps de fonctions est connue, ayant été prouvée par John Tate et Pierre Deligne.

Références

Fonction zêta
Théorie algébrique des nombres
Conjecture

Conjecture de Brumer-Stark


Francismar Carioca de Oliveira (født 18. april 1984) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Francismar Carioca de Oliveira


بيتريا (Πετραία) هي قرية بالقرب من مدينة سكيدرا. تحدها أرسيني، لوتروخور، بروسبيرا، ريزو. وهي تنتمي إلى بلدية سكايدرا  التابعة لمقاطعة بيلا.

يرجع اسمها إلى كونها منطقة ذات أحجار كثيرة، وبالتالي عندما ظهر السكان الأوائل خلال العهد العثماني، أطلقوا عليها اسم كامنيك بمعنى الحجر.

خلال الحرب العالمية الأولى، تم إنشاء قطار كاراتزوفا، والذي كان يمر أيضا من خلال بيتريا.

مراجع

مدن اليونان

بيتريا (بيلا)


George Pan Cosmatos (4 Ocak 1941 Floransa, İtalya – 19 Nisan 2005 Victoria, Kanada), Yunan asıllı İtalyan film yönetmeni ve senarist.

İlk yılları
George Pan Cosmatos, 4 Ocak 1941'de İtalya'nın Floransa kentinde Yunan bir ailede dünyaya geldi ve çocukluğu Kıbrıs ve Mısır'da geçti. Altı dil konuştuğu sanılmaktadır. Londra Film Okulu'ndan mezun olduktan sonra, Leon Uris'in İsrail'in kuruluşu hakkındaki romanından uyarlanan Exodusta (1960) Otto Preminger'in yönetmen yardımcısı oldu. Daha sonra Zorba (1964) filminde "Sivilceli Çocuk" olarak küçük bir rol oynadı.

 Kariyeri
Cosmatos, II. Dünya Savaşı sırasında İtalya'da gerçekleşen Ardeatine Katliamına dayanan ve baş rollerini Richard Burton ve Marcello Mastroianni'nin paylaştığı Massacre in Rome (Roma'da Katliam) (1973) adlı drama filmiyle elde ettiği erken başarının ardından, Sophia Loren'in başrol oyunculuğuyla The Cassandra Crossing (Cassandra Geçidi) (1976) filmini yöneterek İtalya'da başarı sağladı. 1979'da; Roger Moore, David Niven, Telly Savalas, Elliott Gould ve Claudia Cardinale'nin de aralarında bulunduğu yıldızlardan oluşan bir oyuncu kadrosunun başrol oynadığı, İngiliz-İtalyan ortak yapımı olan II. Dünya Savaşı'nı konu alan aksiyon ve macera filmi Escape to Athena (Atina'ya Kaçış) yönetti.

1980'lerin başlarında Kuzey Amerika'ya (Kanada) yerleştikten sonra ilk korku filmi olan Of Unknown Origin'''i yönetti. Daha sonra 1986'da baş rollerini Sylvester Stallone'un oynadığı ve gişe rekorları kıran, Rambo: İlk Kan 2nin (Rambo: First Blood Part II) ve bir başka başarılı aksiyon filmi olan Kobrayı yönetti.Rambo: İlk Kan 2 filmindeki yönetmenliği ile en kötülere verilen Altın Ahududu Ödülleri'nden, En Kötü Film Altın Ahududu Ödülü'nü, aynı filmdeki başrol oyuncusu Sylvester Stallone ise En Kötü Erkek Oyuncu Altın Ahududu Ödülü'nü kazandı.

1989'da Peter Weller, Richard Crenna, Ernie Hudson ve Amanda Pays'in rol aldığı ve Stan Winston tarafından özel efektlerle tasarlanan bilimkurgu korku filmi Leviathanı yönetti. Cosmatos, kariyerinin sonlarında Doc Holliday ve Wyatt Earp'ın hayatını anlatan 1993 yapımı bir Western filmi olan Tombstone'u yönetti.

 Kişisel Yaşam
Cosmatos, film kariyerinin dışında, özellikle XIX. ve XX. Yüzyıl İngiliz edebiyatına ve imzalı eserlere odaklanan, önemli ve nadir bir kitap koleksiyoncusuydu. Kütüphanesi Sotheby's aracılığıyla açık artırmaya çıkarıldı.

Cosmatos, İsveçli heykeltıraş Birgitta Ljungberg evliydi ve Panos Cosmatos adında bir oğlu vardır. 19 Nisan 2005'te, Victoria, British Columbia'daki evinde 64 yaşında akciğer kanserinden öldü.

 Filmografi
 Gölge Komplosu (Shadow Conspiracy) (1997)
 Tombstone (Tombstone) (1993)
 Leviathan (1989)
 Kobra (Cobra) (1986)
 Rambo: İlk Kan 2 (Rambo: First Blood Part II) (1985)
 Menşei Bilinmeyen (Of Unknown Origin) (1983)
 Atina'ya Kaçış (Escape to Athena) (1979)
 Cassandra Geçidi (The Cassandra Crossing) (1976)
 Massacre in Rome (Roma'da Katliam) (1973)
 Günah (Sin) (1971)
 Sevgili (The Beloved'') (1970)

Dış bağlantılar

1941 doğumlular
2005 yılında ölenler
Yunan film yönetmenleri
Floransa doğumlular
Akciğer kanserinden ölenler
Kanada'da ölenler
Londra Film Okulunda öğrenim görenler

George Pan Cosmatos


Beninul a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de șase sportivi, care a concurat în patru sporturi. Nu a primit nicio medalie.

Participanți
Delegația benineză a cuprins șase de sportivi: patru bărbați și două femei. Cel mai tânăr atlet din delegație a fost înotătoarea Laraiba Seibou (15 ani), cel mai bătrân a fost înotătorul Jules Bessan (37 de ani).

Natație

Scrimă

Note

Legături externe
 Benin la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

Benin la Jocurile Olimpice
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Skedehinden er i botanikken en hindeagtig udvækst, hvor bladskeden på et blad stopper og bladpladen starter. Skedehinde forekommer hos en del enkimbladede planter, bl.a. hos nogle græsser og halvgræsser, og kan eventuelt være omdannet til eksempelvis hår (hos tagrør).

Referencer

Botanik

Skedehinde


Karındeşen Jack (İngilizce: Jack the Ripper), 1888 yılında Londra'daki Whitechapel semti ve çevresindeki çoğunlukla fakir bölgelerde faal olduğuna inanılan kimliği tespit edilememiş bir seri katile verilen genel isimdir. Karındeşen Jack ismi katil olduğunu iddia eden bir kişi tarafından yollanıp medya tarafından yayılmış bir mektuptan ortaya çıkmıştır. Bu mektubun çoğunlukla bir kandırmaca olduğuna inanılmış ve gazeteciler tarafından hikâyeye olan ilgiyi güçlendirerek gazetelerin tirajını arttırmak amacıyla yazılmış olabileceği düşünülmüştür. Katil cinayet dosyaları ve o döneme ait gazete kaynaklarında "Whitechapel Katili" ve "Deri Önlük" olarak anılmıştır.

Karındeşen Jack'e atfedilen saldırılar tipik olarak Londra'nın Doğu yakasında yaşayıp orada çalışan ve karınları parçalanmadan önce boğazları kesilerek öldürülen kadın fahişeleri hedef almıştır. En az üç kurbanın iç organlarının alınmış olması katilin bazı cerrahi ve anatomik bilgiye sahip olduğu fikrini oluşturmuştur. Cinayetlerle ilgili dedikodular 1888 yılının Eylül ve Ekim ayında güçlenmiş, Scotland Yard ve çeşitli medya organları katil olduğunu iddia eden kişi veya kişilerce gönderilen mektuplar almıştır. "Cehennemden" mektubu, kurbanlardan birinden alındığı düşünülen muhafaza edilmiş yarım bir böbrek ile birlikte Whitechapel Tetkik Komitesi lideri George Lusk tarafından teslim alınmıştır. Cinayetlerin olağan dışı vahşi tabiatı ve medyanın olaylara yaklaşımı sebebiyle halk gittikçe Karındeşen Jack olarak bilinen tek bir katilin olduğuna inanmıştır.

Geniş çaplı gazete yayınları Karındeşen Jack'in uzun süreli ve yaygın uluslararası kötü ününün yerleşmesini ve efsanesinin iyice pekişmesini sağlamıştır. 1891 yılına kadar Whitechapel'da seri halinde gerçekleşen on bir vahşi cinayetin polis soruşturması 1888'de gerçekleşen bütün cinayetlere kesin olarak bağlanamamış, sıralı beş olarak bilinen Mary Ann Nichols, Annie Chapman, Elizabeth Stride, Catherine Eddowes ve Mary Jane Kelly isimli 31 Ağustos ve 9 Kasım arasında öldürülmüş beş kurban en muhtemel olarak birbirine bağlanmıştır. Cinayetler hiçbir zaman çözülememiş ve bu cinayetlerin çevresinde oluşmuş efsaneler gerçek tarihi araştırma, folklör ve sahte tarihin bir kombinasyonuna dönüşmüştür. Karındeşen dosyasının analizi ve çalışmalarını tanımlamak için "ripperology" terimi ortaya çıkarılmıştır. Şu anda Karındeşen'in kimliği konusunda binlerce teori vardır ve cinayetler birçok hayali yapıta ilham vermiştir. Günümüze kadar bozulmadan ve değişmeden ulaşabilmiş tek fiziki kanıt ise, kurbanlardan birine ait olduğu iddia edilen şaldır.

Cinayet yöntemi

Karındeşen Jack'in yöntemleri vahşiceydi. Kurbanlarını önce boğazlayarak etkisiz hale getiriyor daha sonra da boğazını kulaklarına kadar kesiyordu. Ufak tefek değişikliklerle beraber kurbanların tamamına yakınının karnı ve cinsel organları deşilmiş, bazı organları çalınmış, bazen de burun ve/veya kulakları kesilmişti. Jack kurbanlarını, dizleri karınlarına çekilmiş ve bacakları açık bir şekilde düzenleyerek terkediyordu.

Cinayetlerin işlendiği dönemde Londra'nın Doğu Yakasında yaşayan kadınlara karşı büyük oranda gerçekleştirilen saldırılar kaç kurbanın aynı kişi tarafından işlendiği konusunda belirsizliğe yol açmıştır. 3 Nisan 1888 tarihinden 13 Şubat 1891 tarihine kadar 11 cinayet işlenmiş ve bu cinayetlerin Londra Metropolitan polisi tarafından yapılan soruşturma kayıtları Whitechapel cinayetleri isimli tek bir dosyada toplanmıştır. Bu cinayetlerin tek bir kişi tarafından işlenip işlenmediği düşüncesi genel bir kabule ermiş olmaktan uzak olsa da, "sıralı beş" adı verilen beş kurban genel olarak Karındeşen Jack'in kurbanı olarak kabul edilmiştir. Çoğu uzman boğazın kesilmesi, karın ve cinsel organların parçalanması, iç organların alınması ve yüzde yapılan tahribatın Karındeşen Jack'in cinayetlerini uygulama şekli olduğunu kabul etmişlerdir. İlk iki Whitechapel cinayeti olan Emma Elizabeth Smith ve Martha Tabram'ın öldürülmeleri "sıralı beş" içerisinde yer almamışlardır.

Emma Elizabeth Smith 3 Nisan tarihinde 1888 tarihinde Whitechapel'daki Osborn sokağında soyulup cinsel saldırıya uğramış, küt bir nesne cinsel organına sokulmuş ve karın zarı yırtılmıştır. Bu saldırı sonucu karın zarı iltihabı sebebiyle ertesi gün Londra Hastanesi'nde ölmüştür. Smith ölmeden önce kendisine iki ya da üç kişinin saldırdığını ve bunlardan birinin yeniyetme çağında biri olduğunu söylemiştir. Bu saldırı basında Karındeşen Jack ile alakalı olarak gösterilse de, çoğu yazar bu saldırının bir sokak çetesinin işi olduğunu kabul etmiştir. Martha Tabram ise 7 Ağustos 1888 tarihinde 39 yerinden bıçaklanarak öldürülmüştür. Cinayetin şiddeti, cinayet için herhangi bir motivasyonun olmaması ve Whitechapel'de işlenmesi sebebiyle polis bu cinayetin bir Karındeşen Jack vakası olduğunu düşünmüştür. Martha Tabram'ın boğazı ve karnının kesilmesi yerine bıçaklanarak öldürülmesi sebebiyle bugün çoğu uzman onun bir Karındeşen Jack kurbanı olmadığını kabul eder.

Sosyal arka plan

19. yüzyılın ortalarında İngiltere, Londra'nın Doğu Yakası da dahil olmak üzere büyük şehirlerindeki nüfusun artmasına yol açan bir İrlandalı göçmen akınına maruz kalmıştır. 1882 yılından itibaren Çarlık Rusyası'ndaki kıyımlardan ve Doğu Avrupa'nın diğer bölgelerinden Yahudi mülteciler aynı bölgeye göç etmişlerdir. Londra'nın Doğu Yakası'nda bulunan Whitechapel mahallesi gittikçe aşırı kalabalıklaşmıştır. Çalışma ve barınma koşulları kötüleşmiş ve önemli bir ekonomik alt sınıf grubu gelişme göstermiştir. Doğu Yakası'nda doğan çocukların yüzde elli beşi beş yaşından önce ölmüştür. Hırsızlık, şiddet ve alkol bağımlılığı yaygın bir durum olmuş ve yerleşik fakirlik çoğu kadını fahişelik yapmaya yöneltmiştir. Ekim 1888'de Londra Metropolitan Polis Servisi'nin tahminlerine göre Whitechapel'da 62 genelev ve 1,200 fahişe çalışıyordu. Whitechapel'daki 233 ortak pansiyonda her gece yaklaşık 8.500 kişinin yatıyordu ve tek kişilik bir yatağın gecelik fiyatı 4 sentti ve bu evlerin yatak odalarında uzanan "yalın" bir ipte yatmanın maliyeti yetişkinler veya çocuklar için 2 pound fiyatındaydı.  Ekonomik problemler ayrıca sosyal gerilimlere de eşlik eden bir durumdu. 1886 ve  1889 yılları arasında Kanlı Pazar gibi sıklıkla gerçekleşen gösteriler polis müdahalesine ve halk arasında huzursuzluğa yol açmıştır. Yahudi karşıtlığı, yerlilerin hak ve çıkarlarını koruma siyaseti, ırkçılık, yüksek suç oranı, sosyal huzursuzluk sebebiyle Whitechapel adı kötüye çıkmış bir ahlaksızlık yuvası haline gelmiştir. 1888 yılında gerçekleşen Karındeşen Jack cinayetleriyle birlikte Whitechapel hakkındaki bu olumsuz düşünceler daha da kuvvetlenmiş ve bu cinayetler yazılı basında daha önce görülmemiş bir şekilde haber yapılmıştır.

Gerçek kimliği
Karındeşen Jack'in kimliğine dair onlarca iddia ortaya atılmıştır ancak hiçbiri kanıtlanamamıştır. Bu şüpheli listesi birçok önemli ve soylu kişiyi de içermektedir. Katil olduğunu iddia eden kişinin Merkezi Haber Ajansına gönderdiği mektubu inceleyen uzmanlar mektubun yazarının alt tabakadan, eğitimsiz biri olduğu sonucuna varmışlardır.

İç organların çıkarılması nedeniyle katilin cerrah ya da kasap olabileceği iddiaları ortaya atılmıştır. Katili görmüş olan bir adam polise şapkalı ve uzun bir palto giyen bir adamdan şüphelendiğini söylemiştir. Katilin kurbanlarının yanına yaklaştığında onların dikkatini çekmediği için o zaman yaşayan insanlar gibi giyindiği ve hareket ettiği düşünülmektedir.

İngiliz DNA araştırmacısı Dr. Jari Louhelainen'in Catherine Eddowes'in kanlı şalı üzerinde yaptığı inceleme sonrasında vardığı sonuç, katilin Polonya kökenli akıl hastası berber Aaron Kosminski olduğu yönündedir. Jari'nin Mail on Sunday gazetesine yaptığı açıklamada, "Vardığım sonuçta şüpheye yer yok." şeklinde açıklaması olmuştur.

21. yüzyılın modern profil uzmanlarına göre katil zanlısı olabilme ihtimali en yüksek aday Yahudi tüccar Jacop Levy'dir. Jacop Levy cinayetlerin işlendiği bölgede kasaplık yapmaktadır. İlk cinayet bir hastane önünde işlenmiştir. Hastane frengi hastalarını tedavi amaçlı bulunmaktadır. Levy tedavi amaçlı gittiği hastaneden  düş kırıklığı çıktı ve o anki nefret ile cinayeti işlemiş olabilirdi. Levy son cinayetten 2 yıl sonra ölmüştür, ölüm raporunda frengi yazıyordur. O dönem soruşturmalarında listede olup ilgisiz davranılarak sorgulanmamıştır. Karısı, işlerinin kötü gittiğini ve hayaller gördüğünü söylemiştir. 1. cinayet (Mary Ann Nichols) Frengi olabileceğini göstermektedir. 3. cinayet (Elizabeth Stride; Yahudi toplantısının önünde işlenmiş bir cinayettir ve cinayetten sonra Yahudi destekçisi bir yazı bulunmuştur, yazının yanında Stride'ın kanlı önlüğü vardır), Seri katiller kendi bölgelerinin çevresinde cinayetler işlerler, Levy'nin kasap dükkânı gibi.

Başlıca beş kurban

Aynı dönemde benzer metotlarla öldürülen birçok kişi olmasına rağmen aşağıdaki listenin Karındeşen Jack'e ait olduğu konusunda birçok uzman hemfikirdir.

 Mary Ann Nichols (kızlık adı Mary Ann Walker, lakabı "Polly"),  26 Ağustos 1845 - 31 Ağustos 1888, Cuma.
 Annie Chapman (kızlık adı Eliza Ann Smith, lakabı "Dark Annie"), Eylül 1841 - 8 Eylül 1888, Cumartesi.
 Elizabeth Stride (kızlık adı Elisabeth Gustafsdotter, lakabı "Long Liz"), 27 Kasım 1843 İsveç doğumludur. Ölümü 30 Eylül 1888, Pazar.
 Catherine Eddowes (takma isimleri "Kate Conway" ve "Mary Ann Kelly"), Thomas Conway ve John Kelly ile evlenmiştir.14 Nisan 1842 -  30 Eylül 1888, Pazar.
 Mary Jane Kelly (bir Paris gezisinin ardından kendine "Marie Jeanette Kelly" ismini takmıştı. Lakabı "Ginger"). 1863 İrlanda doğumlu. Ölümü 9 Kasım 1888. (Bu cinayette yöntem Karındeşen Jack'e ait olduğu düşünülmemektedir. Birinci kanı; Mary Jane Kelly'nin kalbi sökülüp alınmıştı, halbuki Karındeşen Jack sadece rahmi alırdı. İkinci kanı; Jack hiçbir cinayeti kapalı alanda işlememiştir, Marry Jane Kelly cinayeti evinde işlenmişti. Üçüncü kanı; Jack insan anatomisini çok iyi biliyordu bundan önceki 4 cinayetinde organlar ustaca kesilerek çıkartılmıştı, Mary Jane Kelly cinayetinde amatörce organları kesilip çıkartılmıştı.)

Mary Ann Nichols Buck's Row (bugün Durward Sokak) Whitechapel adresinde sabaha karşı 3:40'ta boğazı iki yerden kesilmiş ve karnının alt tarafının bir kısmı çentikli derin bir yarayla açılmış olarak bulunmuştur. Bu yaraya ek olarak aynı bıçakla açılmış başka kesikler de tespit edilmiştir.
Chapman'nın bedeni 8 Eylül 1888 tarihinde bir cumartesi günü Spitalfields 29 Hanbury Sokak'taki bir arka bahçenin kapısının yanında sabaha karşı 6:00'da bulunmuştur. Mary Ann Nichols vakasında olduğu gibi boğazı iki yerden kesilmiş ve karnı kesilmiş bir şekilde bulunmuştur. Chapman'nın karnı kesilerek tamamen açılmış olup sonradan rahminin katil tarafından alındığı tespit edilmiştir. Bir görgü tanığının ifadesine göre Annie Chapman son olarak saat 5:30'da koyu saçlı ve temiz giyimli bir adamla görülmüştür.

Stride ve Eddowes sabahın erken saatlerinde aynı gün öldürülmüştür. Elizabeth Stride Whitechapel'daki Berner Sokak (bugünkü Henriques Sokak)'ta boğazı kesilmiş olarak olarak bulunmuştur. Boğazının kesilmesi dışında karnında herhangi bir parçalama olmaması ya katilin işini yarım bırakmak zorunda kaldığı ya da Stride'nın Karındeşen Jack tarafından öldürülmediği kuşkusunu doğurmuştur. Görgü şahitleri gecenin erken saatlerinde onu bir adamla gördüklerini belirtmiş fakat her biri adamı farklı bir şekilde tarif etmişlerdir. Bazıları Stride'ın yanındaki adamın düzgün görünüşlü, diğerleri ürkütücü göründüğünü, bir kısım görgü şahidi ise eski püskü kıyafetli, bazıları ise şık giyimli olarak tarif etmişlerdir.

Eddowes'un cesedi ise Stride'nın cinayetinin işlenmesinden 45 dakika sonra Londra'nın merkezine yakın bir yer olan Mitre Square'da boğazı kesilmiş ve karnı uzun, çentikli ve derin bir yarayla açılmış olarak bulunmuştur. Daha sonraki incelemelerde Eddowes'un sol böbreği ve rahminin bir kısmının katil tarafından alındığı tespit edilmiştir. Joseph Lawende isimli o bölgede yaşayan bir kişi cinayetten kısa bir süre önce iki arkadaşıyla oradan geçmiş ve düzgün görünüşlü bir adamı hırpani görünen bir kadınla gördüğünü ve bu kadının Eddowes olduğunu düşündüğünü söylemiştir. Yanında bulunan arkadaşları ise Lawende'ın tarifini onaylayamamışlardır. Eddowes ve Stride'nın cinayetleri daha sonra "çifte olay" olarak adlandırılmıştır. Eddowes'ın kanlı önlüğü daha sonra Goulston Sokağı'ndaki bir evin girişinin önünde bulunmuştur. Önlüğün bulunduğu duvarın önünde ise Yahudilere yönelik yazılmış bir yazı tespit edilmiştir. Ancak bu yazının katil tarafından mı yazıldığı ya da tesadüfen mi orada bulunduğu anlaşılamamıştır. Bu tip yazılar Whitechapel'da olağan bir durumdu. Polis şefi Warren bu yazının bir Yahudi karşıtı ayaklanmaya yol açacağından korktuğundan yazının şafaktan önce silinmesini emretmiştir.

Mary Jane Kelly'nin parçalanmış ve iç organları dışarı çıkarılmış cesedi ise, Dorset Sokak, Spitalfields adresindeki 13 Miller's Court isimli tek kişilik odasında bulunmuştur. Yapılan incelemede boğazının omurgasına kadar kesildiği ve kalbinin katil tarafından alındığı tespit edilmiştir.

Bu beş cinayet geceleyin hafta sonunda ya da hafta sonuna yakın zamanlarda gerçekleşmiştir. Cinayetlerin işleniş şekli aşamalı olarak şiddetini artırmıştır. kurbanlardan sadece Elizabeth Stride katilin işini yarım bırakmak zorunda kalması sebebiyle sadece boğazı kesilmiş bir şekilde bırakılmıştır. Nichols'ün hiçbir organı alınmamışken, Chapman'nın rahmi alınmış, Eddowes'un böbreği ve rahminin alınmasının yanı sıra yüzü parçalanmış, Kelly ise tanınmayacak şekilde yüzü parçalanmış ve iç organları dışarı çıkarılmış olmasına rağmen sadece kalbi eksik olarak bulunmuştur.

Tarihsel olarak beş kurbanın aynı kişi tarafından öldürüldüğü inancı, bu beş kişiyi birbirine bağlayıp diğer kişileri ihtimal dışı bırakan o dönemde yazılmış dokümanlardan kaynaklanmaktadır. 1894 yılında Metropolitan Polis Servis'in yardımcı emniyet müdürü ve  Criminal Investigation Department (CID)'in başı Sir Melville Macnaghten raporunda " Whitechapel katili sadece 5 cinayet işlemiştir" şeklinde yazmıştır. Benzer şekilde  10 Kasım 1888 yılında polis doktoru Thomas Bond  tarafından Londra Criminal Investigation Department (CID)'ın başı Robert Anderson'a yazılan mektupta da "sıralı beş" olarak adlandırılan beş kurban birbirleriyle ilişkilendirilmişlerdir. Bazı araştırmacılar bazı cinayetlerin şüphesiz tek bir kişi tarafından işlendiğini ancak sayısı bilinmeyen daha fazla sayıda katilin bağımsız bir şekilde diğer cinayetleri işlediklerini farzetmişlerdir. Stewart P. Evans ve Donald Rumbelow isimli yazarla "sıralı beş"i bir "Karındeşen söylencesi" olarak düşünmüş, Nichols, Chapman ve Eddowes'un kesin olarak aynı katilin işi olduğunu ancak Stride ve Kelly için aynı durumun daha az ihtimal dahilinde olduğunu söylemişlerdir. Diğer taraftan başkaları Tabram ve Kelly arasında işlenen altı cinayetin aynı katilin işi olduğunu iddia etmişlerdir. Patolog George Bagster Phillips'in asistanı Dr. Percy Clark, sadece üç cinayeti birbiri ile ilişkilendirmiş ve diğer cinayetlerin "suçları taklit etmeye meyilli düşük zekalı kişi ya da kişiler" tarafından işlediğini söylemiştir. Macnaghten cinayetlerden bir yıl sonrası kadar polis güçlerine katılmıştı ve muhtemel şüpheliler hakkındaki bildirisi olaylarla ilgili ciddi hatalar içeriyordu.

Sonraki Whitechapel Cinayetleri

Kelly'nin cinayeti Karındeşen Jack'in işlediği son cinayet olarak düşünülmüş ve katilin ölümü, göç etmesi ve başka bir nedenden hapse atılması ya da bir kuruma kapatılması nedeniyle cinayetlerin sona erdiği tahmin edilmiştir. Aslında Whitechapel cinayetleri'nin dosyası sıralı beş sonrası işlenmiş diğer dört cinayetin ayrıntılarını da içermektedir. Bu kişiler Rose Mylett, Alice McKenzie, Pinchin sokağında bulunmuş kimliği belirsiz bir kadın bedeni ve Frances Coles isimleri ile bilinmektedirler.

Mylet, 20 Aralık 1888 tarihinde Clarke's Yard, High Street, Poplar adresinde boğulmuş olarak bulunmuştur. Herhangi bir mücadele izi olmaması nedeniyle polis Mylett'in sarhoşken kendisini kazara astığına veya intihar ettiğine inanmıştır. Yine de resmî soruşturma ekibi ölümün cinayet olduğuna karar vermiştir.

McKenzie 17 Temmuz 1889 tarihinde sol şahdamarı kesilmiş ve vücudunda çeşitli kesikler ve morluklarla Castle Alley, Whitechapel adresinde ölü olarak bulunmuştur. Patolog Thomas Bond, bunun bir Karındeşen Jack cinayeti olduğuna inansa da daha önceki Karındeşen Jack kurbanlarını incelemiş olan George Bagster Phillips bu fikre katılmamıştır. Sonraki yazarlar da, kendisi üzerinde oluşabilecek şüpheyi saptırmak için Karındeşen Jack'in cinayet şeklini kopya eden bir kişiye olduğuna inananlar ve bu cinayetleri Karındeşen'e atfeden kişiler olarak ikiye bölünmüştür. 10 Eylül 1889 tarihinde Whitechapel'daki Pinchin sokağında kafasız ve bacaksız bir kadın bedeni bulunmuştur. Bu cinayetin başka bir yerde işlendiği ve vücut parçalarının buraya atıldığı farz edilmiştir.

Coles 13 Şubat 1891 tarihinde Swallow Gardens, Whitechapel adresinde boğazı kesilmiş ancak bedeni parçalanmamış bir şekilde bulunmuştur. Daha önce onunla görülmüş James Thomas Sadler isimli bir adam tutuklanıp cinayetle suçlanıp kısa bir süre Karındeşen olarak düşünülmüştür. Ancak 3 Mart 1891'de delil yetersizliğinden serbest bırakılmıştır.

Diğer Muhtemel Kurbanlar

11 Whitechapel cinayetine ek olarak, yorumcular tarafından başka cinayetler de Karındeşek Jack'e atfedilmiştir. "Fairy Fay" olarak bilinen saldırı vakasının gerçek ya da Karındeşen söylencesinin bir parçası olarak uydurulmuş olduğu bilinememiştir. "Fairy Fay" sözde 6 Aralık 1887 tarihinde, karnına kazık saplanmış olarak bulunduğu söylenen kurbana verilmiş takma isimdir. Ancak ne 1887 yılının Noel zamanı ne de Whitechapel'da böyle bir cinayet rapor edilmemiştir. "Fairy Fay" vakası görünüşe göre karnının içine bir sopa ya da küt bir obje sokulmuş olan Emma Elizabeth Smith cinayetinin yanıltıcı bir basın haberi sonucu oluşmuştur. Çoğu yazar Fairy Fay'in hiçbir zaman var olmadığını kabul eder.

Annie Millwood isimli bir kadın 25 Şubat 1888'de Whitechapel düşkünler evi hastanesine bacaklarında ve karnının alt kısmında çeşitli bıçak yaralarıyla kaldırılmıştır. Millwood taburcu edilmiş ancak görünüşe göre 31 Mart 1888 yılında doğal sebeplerden 38 yaşında ölmüştür. Bu vaka Karındeşen'in ilk kurbanı olarak varsayılmış ancak kesin olarak ona bağlanamamıştır.  İlk kurbanlardan biri olduğu farzedilen Ada Wilson isimli bir başka kadın 18 Mart 1888 tarihinde boğazından 2 bıçak yarası almış ancak kurtulmuştur. Martha Tabram'ın daha önce kaldığı yerde kalan Annie Farmer isimli başka bir kadının 21 Kasım 1888 tarihinde saldırıya uğradığı rapor edilmiş fakat boğazındaki yaraların yüzeysel olması sebebiyle muhtemelen bu yaraları kendisi açmıştır.

2 Ekim 1888 tarihinde Metropolitan Polis merkezinin bodrumunda başsız bir kadın bedeni bulunmuştur. Bu vaka "Whitehall Gizemi" olarak adlandırılmıştır. Daha önce de Pimlico'nun yanındaki Thames Nehri'nde bir kol bulunmuş, sonradan da bacaklardan biri bedenin yakınına gömülmüş olarak bulunmuştur. Diğer uzuvlar ve kafa ise hiçbir zaman bulunup cesedin kimliği tespit edilememiştir. Bacaklarla kafanın kesilmesi ve kolların olduğu gibi bırakılması nedeniyle bu vaka Pinchin Sokağındaki parçalama şekliyle benzerlikler gösteriyordu. Whitehall Gizemi ve Pinchin Sokağı vakası Thames Gizemleri olarak adlandırılan ve Torso Katili isimli tek bir katil tarafından işlenen bir dizi cinayet serisinin parçası olabilirdi. Karındeşen ile Torso Katili'nin aynı kişi olup olmadığı tartışmalıdır. Torso Katili'nin cinayetlerini uygulama şekli Karındeşen'den farklıydı ve polis bu ikisi arasındaki herhangi bir bağlantıyı yok saymıştır. Beden parçaları Thames Nehri'nde bulunan ve fahişelik yaptığı bilinen  Elizabeth Jackson isimli başka bir kurban da Torso Katili'nin bir diğer kurbanı olarak farzedilmiştir.

John Gill isimli yedi yaşında bir oğlanın parçalanmış cesedi 29 Aralık 1888 tarihinde Manningham, Bradford'da bulunmuştur. Gill bacakları kesilmiş, karnı deşilmiş, bağırsakları ve kalbi dışarı çıkarılmış ve bir kulağı kesilmiş olarak bulunmuştur. Mary Kelly cinayeti ile benzerliklerinden dolayı bu cinayet basın tarafından Karındeşen Jack'e mal edilmiştir. Çocuğun işvereni sütçü William Barrett ikinci dereceden kanıtlarla iki kez tutuklanmış ancak daha sonra serbest bırakılmıştır. Çocuğun katili hiç bulunamamıştır.

Shakespeare'in sonelerinden alıntılar yaptığı için takma ismi Shakespeare olan Carrie Brown isimli bir kadın 24 Nisan 1891 tarihinde kendi elbisesiyle boğulmuş ve bir bıçakla parçalanmış olarak New York'da bulunmuştur. Bedeni kasık bölgesinde derin bir yırtık ve bacaklarında ve sırtında yüzeysel kesikler ile bulunmuş ve hiçbir organının alınmadığı tespit edilmiştir. Ancak yumurtalıklarından biri yatağının üzerinde bulunmuş ya bilerek ya da kazara vücudundan çıkarıldığı farz edilmiştir. Bu cinayet başlarda Whitechapel cinayetleri ile ilişkilendirilmiş ancak Metropolitan Polis'i tarafından bu ihtimal daha sonradan elenmiştir.

Araştırma

Günümüze kadar ulaşabilen Whitechapel cinayetlerinin polis dosyası Victoria Dönemi'ndeki araştırma prosedürü hakkında ayrıntılı bilgi vermektedir. Geniş bir polis ekibi Whitechapel'da evden eve bir soruşturma gerçekleştirmiş, adli deliller toplanıp incelenmiştir. Ayrıca şüpheliler tespit edilip incelenmiş, ya daha yakından araştırılmış ya da şüpheli listesinden elenmişlerdir. Polis çalışması bugünkü yöntemi izlemiştir. 2000'den fazla kişi sorguya çekilmiş, 300'den fazla kişi araştırılmış ve 80 kişi nezarethaneye alınmıştır.

Araştırma ilk başlarda dedektif Edmund Reid'in başkanlığında  Whitechapel'daki Metropolitan Polis'i (H) ve Division Criminal Investigation Department (CID) tarafından gerçekleştirilmiştir. Nichols cinayetinden sonra Scotland Yard'ın Merkez ofisi'nden  Frederick Abberline, Henry Moore ve Walter Andrews isimli dedektifler görevlendirilmişlerdir. Londra şehrinin içinde gerçekleşen Eddowes cinayetinden sonra Londra polisinden dedektif James McWilliam soruşturmaya dahil olmuştur. Division Criminal Investigation Department'ın yeni atanmış dedektifi Robert Anderson'ın Chapman, Stride ve Eddowes'un cinayetleri sırasında İsviçre'ye gitmesi üzerine araştırma kısa süreliğine sekteye uğramış, Metropolitan Ofisi'nden Sir Charles Warren Scotland Yard'dan baş araştırmacı Donald Swanson'ı görevlendirmiştir.
[[Dosya:Ripper cartoon punch.jpg|küçükresim|sağ|alt=Drawing of a blind-folded policeman with arms outstretched in the midst of a bunch of ragamuffin ruffians|"Körebe": Punch dergisi'nde John Tenniel tarafından yapılmış karikatür ( 1888) Polisin iddia edilen yetersizliğinin eleştirilmesi. Polisin katili yakalama konusundaki başarısızlığı radikallerin polisin yetersiz ve kötü yönetildiği hakkındaki düşüncelerini kuvvetlendirmiştir.]]
Ayrıca Whitechapel Tetkik Komitesi isimli Doğu Yakası'ndan bir grup gönüllü de polisin araştırmalarından tatmin olmadıkları için sokaklarda devriye gezerek şüpheli kişileri tespit etmeye çalışmış, suçlu hakkında bilgi verecek kişilere verilecek bir ödülün yükseltilmesi için hükümete rica da bulunmuş ve görgü tanıklarının sorgulanması için özel dedektifler tutmuşlardır.

Kurbanların vücutlarının parçalanma şekli nedeniyle kasaplar, cerrahlar ve doktorlar şüpheli olarak görülmüştür. Ayrıca şehir polisinden komiser Henry Smith'in bugüne kadar ulaşabilmiş bir notu, yerel kasapların cinayet anında yanlarında bulunan kişilerin de araştırıldıklarını ve bu sayede bu kasapların şüpheli olmaktan elendiklerine işaret etmektedir. Dedektif Swanson'ın bir raporuna göre 75 kasap ziyaret edilmiş ve bu araştırmada onların bütün çalışanları da altı ay önceden araştırılmışlardır. Kraliçe Victoria gibi o dönemin bazı önemli kişileri cinayetlerin işleniş şeklinden yola çıkarak katilin bir kasap veya Londra ve Avrupa arasında düzenli sefer yapan sığır botlarının birindeki bir sığır tüccarına işaret ettiğini düşündüklerini belirtmişlerdir. Whitechapel Londra'daki rıhtımlara yakın bir konumda bulunuyordu ve bu botlar genellikle Perşembe ve Cuma günleri rıhtıma yanaşıp, Cumartesi ve Pazar günleri de buradan ayrılıyorlardı. Bu sığır botları araştırılmış fakat tek bir botun bile hareket saatleriyle mürettebatın botlar arasındaki transferlerinin cinayet tarihleri ile uyuşmadığı tespit edilmiştir.

Suçlu Profili

Ekim ayının bitiminde, Robert Anderson tarafından polis doktoru Thomas Bond'a katilin anatomik bilgisi ve becerisi hakkındaki fikri sorulmuştur. Bond'un "Whitechapel katili"nin karakteri hakkındaki fikirleri suç tarihinde bir suçlu hakkında yapılmış en eski suçlu profili olmuştur.  Bond'un değerlendirmeleri çoğunlukla parçalanmış kurbanlar üzerindeki incelemelerinden ve "sıralı beş"in 4 kurbanının ölüm sonrası notlarından edindiği değerlendirmeler üzerinden olmuştur. Bond'a göre:

"5 cinayet hiç şüphesiz aynı kişi tarafından işlenmiş. İlk dört kişinin boğazı görünüşe göre soldan sağa kesilmiş, son kurbandaki ileri derecede gerçekleştirilen parçalama işlemi kesilme yönünün tespit edilmesini imkansız kılmaktadır. Yine de kadının kafasının yatıyor olması gereken yere yakın duvarda atardamara ait sıçrama şeklinde kan lekeleri bulunmuştur. Cinayetlerdeki tüm bu koşullar göz önüne alındığında kadınlar öldürüldükleri sırada yerde yatıyor olmalı ve her cinayette ilk önce boğaz kesilmiş."

Bond ayrıca katilin anatomik bilgi ve beceriye sahip olduğu fikrine şiddetle karşı çıkmış, hatta bir kasabın bile teknik bilgisine sahip olmadığı söylemiştir. Bond katilin münzevi kişilere özgü alışkanlıklara sahip bir kişi olduğunu, kurbanlardaki parçalanma yönteminin de katilin muhtemelen satyriasis olarak bilinen "aşırı cinsel istek duyma hastalığı"ndan muzdarip olduğuna işaret ettiğini ve katilin dönemsel olarak cinai ve cinsel çılgınlığa kapılan bir kişi olduğunu belirtmiştir. Bond ayrıca katilin cinayet içgüdüsünün intikamcı ve derin düşünceli bir akla sahip olmasından veya dinsel bir hezeyana sahip olmasından kaynaklanabileceğini fakat bu iki hipotezin de uzak ihtimal olduğunu düşündüğünü belirtmiştir.

Kurbanlarla herhangi bir cinsel ilişki yaşandığına yönelik bir kanıt bulunamamış,Woods and Baddeley, p. 38 ancak psikologlar kurbanları bıçaklamanın ve onları bıçak yaraları açıkça görünecek bir şekilde, seksüel olarak aşağılayıcı bir pozisyonda bırakmanın, katilin saldırılardan cinsel bir haz aldığına işaret ettiğini belirtmişlerdir.See also later contemporary editions of Richard von Krafft-Ebing's Psychopathia Sexualis, quoted in Woods and Baddeley, p. 111 Bu bakış açısı bu tip hipotez ve temelsiz varsayımlara katılmayan diğer uzmanlar tarafından reddedilmiştir.

 Şüpheliler

Cinayetlerin çoğunlukla hafta sonlarına yakın ya da resmî tatil günlerinde ve birkaç sokakta gerçekleşmesi çoğu kişiye Karındeşen'in düzenli bir işe sahip ve o bölgede yaşayan bir kişi olduğunu düşündürmüştür. Diğerleri ise katilin üst sınıftan iyi eğitim görmüş, zengin kişilerin yaşadığı yerlerden çok Whitechapel'da dolaşan, muhtemelen bir doktor ya da aristokratik bir kişi olduğunu düşünmüşlerdir. Bu tip teoriler hekimlere karşı duyulan korku, modern bilime karşı olan güvensizlik ve fakirlerin zenginler tarafından sömürülmesi gibi o dönemde oluşmuş kültürel algılamalardan kaynaklanmıştır. O döneme ait dokümanlar tarafından aslında uzaktan bağlantılı olarak vakayla ilişkilendirilmiş herhangi bir kişi ve polis araştırmasında hiçbir zaman şüpheli olarak düşünülmemiş birçok ünlü kişi, cinayetlerden yıllar sonra şüpheli olarak öne sürülmüştür. O dönemde yaşamış herkesin ölmüş olması, modern yazarların hiçbir tarihi kanıta ihtiyaç duymaksızın herhangi birini suçlamalarına olanak sağlamıştır. Sir Melville Macnaghten'in 1894 tarihli bildirisinde üç kişi olmak üzere o döneme ait polis raporlarında birçok şüphelinin ismi geçmiş, fakat bu kişilere ait olan kanıtlar en iyi ihtimalle ikinci dereceden kanıtlar olmuştur. Karındeşen Jack'in kim olduğu ve ne iş yaptığı konusunda çok fazla teori olmasına rağmen, uzmanlar onların hiçbirini kabul etmemektedirler. Şüpheli olarak gösterilen kişilerin sayısı 1000'nin üzerindedir.Eddleston, pp. 195–244

 Mektuplar

Karındeşen cinayetleri süresince polis, gazeteler ve çeşitli kişiler dava ile ilgili binlerce mektup almışlardır. Bazıları katili yakalamakla alakalı iyi niyetli önerileri içeren mektuplar olmasına rağmen, büyük çoğunluğu faydasız mektuplardı. Binlerce mektubun katilin kendisi tarafından yazıldığı iddia edilmiş, ancak bunlardan özellikle üç tanesi öne çıkmıştır: "Sevgili Patron", "Küstah Jack" kartpostalı ve "Cehennemden" mektubu.

25 Eylül tarihli "Sevgili Patron" mektubu 27 Eylül 1888 tarihinde postalanarak Merkezi Haber Ajansı tarafından alınmış, 29 Eylül tarihinde Scotland Yard'a tekrar postalanmıştır. Bu mektup ilk başta bir kandırmaca olarak düşünülmüş, ancak Eddowes'un cesedinin mektubun postalanmasından 3 gün sonra bir kulağı kısmen kesilmiş olarak bulunması ve mektupta da "kadınların kulaklarının kesilmesi"nin vadedilmesi üzerine bu mektup dikkate alınmıştır. Aslında Eddowes'un kulağının saldırı sırasında katil tarafından yanlışlıkla kesilmiş gibi gözükmektedir ve katil mektupta bahsettiği gibi kulağı hiçbir zaman polise göndermemiştir. "Karındeşen Jack" ismi ilk olarak bu mektupta imza olarak kullanılmış ve yayınlanmasının ardından uluslararası kötü bir üne sahip olmuştur. Sonradan gönderilen mektuplar da bu mektubun stilinde yazılmışlardır. Bazı kaynaklar 17 Eylül 1888 tarihli bir diğer mektubun Karındeşen Jack ismini ilk defa kullandığını iddia etmişlerdir. Ancak çoğu uzman bunun sahte olup 20. yy.'da polis kayıtlarına eklendiğine inandıklarını söylemişlerdir.

"Küstah Jack" kartpostalı 1 Ekim 1888 tarihinde postalanarak aynı gün içerisinde Merkezi Haber Ajansı tarafından alınmıştır. Bu mektubun el yazısı "Sevgili Patron" mektubuyla benzerdir.  Bu mektup iki kurbanın birbirine yakın bir şekilde öldürüldüğünden bahsetmektedir ve burada "çifte olay" olarak bilinen Stride ve Eddowes cinayetlerinden bahsedildiği farzedilmiştir. Bu mektubun cinayetler duyurulmadan önce postalanması sebebiyle cinayetlere takıntılı birinin cinayetler hakkında böyle bir bilgiye sahip olacağı düşüncesine ihtimal verilmemiş, ancak cinayetlerin gerçekleşmesinden, detayların bilinmesinden, gazeteciler tarafından yayınlanmasından ve insanlar tarafından konuşulmaya başlanmasından 24 saat sonra postalandığı ortaya çıkmıştır.Sugden p.269

"Cehennemden" mektubu 16 Ekim 1888 tarihinde Whitechapel Tetkik Komitesi lideri George Lusk tarafından alınmıştır. Bu mektubun el yazısı ve yazım şekli "Sevgili Patron" ve  "Küstah Jack"ten farklıdır. Mektup, içerisinde etil alkolde muhafaza edilmiş yarım bir böbrek içeren küçük bir kutu ile birlikte gelmiştir. Eddowes'un sol böbreği de katil tarafından alınmıştır. Mektubun yazarı böbreğin diğer kısmını kızartıp yediğinden bahsetmektedir. Bu böbreğin Eddowes'a ait olup olmadığı üzerine tartışma olmuş, bazıları ait olduğunu kabul ederken bir kısım kişi bunun kötü bir şaka olduğunu iddia etmiştir.Wolf, Gunter (2008). "A kidney from hell? A nephrological view of the Whitechapel murders in 1888" . Nephrology Dialysis Transplantation vol. 23 pp. 3343–3349 (Subscription required) Böbrek Londra Hastanesi'nde Dr Thomas Openshaw tarafından incelenmiş ve bir insanın sol böbreği olduğuna karar vermiştir. Yanlış gazete raporlarının aksine Openshaw, böbreğin herhangi bir diğer biyolojik özelliğini tespit edememiştir. Openshaw'ın kendisi de sonradan bir Karındeşen mektubu almıştır.

Scotland Yard, biri el yazısını tanır umuduyla "Sevgili Patron" ve "Küstah Jack" mektuplarının kopyalarını yayınlamıştır. Charles Warren, Godfrey Lushington'a yazdığı bir mektupta bütün olayın bir kandırmaca olduğunu düşündüğünü ancak yine de mektubun yazarını bulmaları gerektiğini belirtmiştir. 7 Ekim 1888 tarihinde Sunday gazetesinden George R. Sims iğneleyici bir üslupla mektupların bir gazeteci tarafından gazetenin tirajını arttırmak için yazıldığını iddia etmiştir. Polis memurları daha sonra "Sevgili Patron" ve "Küstah Jack" mektuplarını yazan kişinin bir gazeteci olduklarını tespit ettiklerini açıklamışlardır. 1913 yılında dedektif John Littlechild tarafından Tom Bullen isimli bir gazeteci mektupları yazan kişi olarak tespit edilmiş,  rivayete göre 1931 yılında Fred Best isimli başka bir gazeteci ve The Star gazetesinden bir iş arkadaşının haberi gündemde tutmak ve tirajı arttırmak için Karındeşen Jack imzalı mektuplar yazdığını itiraf etmiştir.

 Medya

Karındeşen cinayetleri, gazetecelerin bir suç haberini ele almaları açısından önemli bir dönüm noktası olmuştur. Karındeşen Jack ilk seri katil olmasa da, işlediği suçlar ilk defa dünya çapında yaygara koparmıştır.Woods and Baddeley, pp. 20, 52 1850'li yıllarda gerçekleşen vergi reformları, ucuz gazetlerin daha geniş bir şekilde yayılmasını sağlamıştır.  Bu durum Viktoria döneminde daha da çoğalarak yarım peniye satılan gazetelerin yüksek tirajlara ulaşmasını sağlamış,  The Illustrated Police News  gibi popüler magazinler, Karındeşen Jack'i daha önce eşi benzeri görülmemiş bir reklam malzemesine dönüştürmüşlerdir.

Eylülün başındaki Nichols cinayetinden sonra  Manchester Guardian gazetesi  "polisin elde etmiş olabileceği herhangi bir bilginin gizli tutulmasına karar verilmiş…görünüşe göre onların dikkati özellikle Karındeşen Jack olarak da bilinen kötü şöhretli "Deri Önlük" üzerine yoğunlaşmış" şeklinde bir yazı yayınlamıştır. Gazeteciler özellikle Division Criminal Investigation Department (CID)'ın elde ettikleri bilgileri halka açıklama konusundaki isteksizleri konusunda hayal kırıklığına uğramış, bu sebeple doğrulukları şüpheli çeşitli yazılar yayınlama yoluna başvurmuşlardır.Begg, Jack the Ripper: The Definitive History, p. 214 "Deri Önlük"'ün hayali betimlemeleri basında yer almış, rakip gazeteciler "bir muhabirin fantezi dünyasınının bu derece büyümesini" kabul etmemişlerdir. Bu haberler sonucunda  "Deri Önlük" olarak da bilinen John Pizer isimli yahudi bir deri ayakkabı yapımcısı tutuklanmış, hatta bir araştırmacı "ona karşı herhangi bir kanıt yok" şeklinde açıklama bile yapma gereği duymuştur. Bu kişi daha sonra olay anında yanında olan kişiler sayesinde suçsuz olduğunu kanıtlayıp serbest bırakılmıştır.

"Sevgili Patron" mektubu yayınlandıktan sonra "Deri Önlük" ismi, Karındeşen Jack ismini yerine geçmiş ve basın ve halk arasında bu isimle anılmaya başlamıştır. "Jack" ismi zaten rivayete göre duvarlardan kurbanlarının üzerine atlayan ve geldiği gibi ortadan kaybolan "Spring-heeled Jack" isimli bir diğer Londra saldırganı için kullanılmıştır. Bir katil için bir lakabın bulunması medya için standart bir durum olmuş ve the Axeman of New Orleans, the Boston Strangler ve Beltway Sniper gibi çeşitli başka örnekler de ortaya çıkmıştır. Ayrıca Karındeşen Jack'in isminden French Ripper, the Düsseldorf Ripper, the Camden Ripper, the Blackout Ripper, Jack the Stripper, the Yorkshire Ripper ve Rostov Ripper gibi başka isimlerde türetilmiştir. Sansasyonel basın duyuruları, hiç kimsenin yakalanamamış olması sebebiyle oluşan bilimsel verilerdeki karışıklıklarla birleşmiş, bunu sonucunda oluşan Karındeşen Jack efsanesi, sonraki seri katiler üzerine de gölgesini düşürmüştür.

 Günümüze Kadar Olan Etkisi

Cinayetlerin işleniş şekli ve kurbanlar dikkatleri Doğu Yakası'ndaki kötü yaşam koşullarına çekmiş, halkın aşırı kalabalık ve sağlıksız gecekondulara karşı fikirlerini canlandırmıştır. Cinayetlerden yirmi yıl sonra en kötü gecekondular yıkılıp temizlenmiş, o dönemden sokaklar ve bazı binalar bugüne kadar ulaşabilmiş ve cinayet yerlerine düzenlenen turistik turlar Karındeşen efsanesini desteklemeye hala devam etmektedir.  Commercial Sokak'taki kurbanlardan en az biri tarafından sıklıkla ziyaret edildiği söylenen  The Ten Bells isimli birahane yıllardan beri turist akınına uğramaktadır.  2015 yılında Doğu Londra'da Jack the Ripper Müzesi açılmıştır.

Cinayetlerin hemen ardından "Karındeşen Jack çocukların öcüsü"ne dönüşmüştür." Jack sanki bir hayalet ya da canavar gibi betimlenmiştir. 1920 ve 1930'lu yıllarda Jack filmlerde sıradan bir adam gibi giyinen, hiçbir şeyden şüphelenmeyen kurbanlarını avlayan bir adam olarak resmedilmiş, çeşitli ışık ve gölge oyunlarıyla yaratılan karanlık atmosferde şeytani bir figür olarak betimlenmiştir. 1960'lı yıllarda ise yağmacı aristokrasinin bir sembolü haline dönüşmüş ve sıklıkla silindir şapkalı ve temiz giyimli centilmen bir adam olarak resmedilmiştir. Karındeşen'nin üst tabaka sömürünün bir göstergesi olmasıyla birlikte, gücü elinde tutan seçkinler grubu bir bütün olarak düşman olarak görülmüştür. Karındeşen imajı Drakula'nın pelerini ve Victor Frankenstein'nın insan organlarını çalması gibi korku hikâyelerinden ödünç alınan çeşitli unsurlarla birleşmiştir. Karındeşen'nin hayali dünyası Sherlock Holmes'dan Japon erotik korku literatürüne kadar birçok tarzda etkisini göstermiştir.

Çağdaş söylentilerin çelişkilerine ve güvenilmezliğine ek olarak, gerçek katilin kimliğine yönelik girişimler adli delillerin yetersizliği nedeniyle herhangi bir başarıyla ulaşamamıştır. Mektuplardaki DNA analizleri bir sonuca ulaşamamış, günümüze ulaşabilmiş çeşitli materyal elden ele dolaşmış ve anlamlı bir sonuca ulaşılamayacak kadar kirlenmeye uğramıştır. DNA'dan elde edilen kanıtların kesin olarak iki farklı şüpheliye işaret ettiğine yönelik karşılıklı olarak birbiriyle çelişen açıklamalar ortaya sürülmüş, araştırmaların yöntem bilimi de ayrıca eleştiri konusu olmuştur.

Karındeşen Jack binlerce hayali ve diğer yapıtta işlenmiş, gerçek Karındeşen Jack mektupları ve uydurma Karındeşen günlüğü gibi çalışmalar gerçek ile hayali arasındaki sınırları birbirinden ayırmıştır. Karındeşen birçok roman, kısa hikâye, şiir, çizgi roman, oyun, şarkı, oyun, opera, televizyon programı ve filmde ele alınmıştır. 100'den fazla kurgusal olmayan yapıt Karındeşen Jack'in cinayetlerine değinmiş ve onu hakkında en çok yazılmış suçlu profillerinden birine dönüştürmüştür. 1970 yılında Colin Wilson tarafından vakayı inceleyen profesyonel ve amatörleri tanımlamak için  "ripperology" terimi ortaya çıkarılmıştır.Evans, Stewart P. (April 2003). "Ripperology, A Term Coined By ...", Ripper Notes, , copy at Casebook , retrieved  2010 Ripperana, Ripperologist ve Ripper Notes isimli süreli yayınlar kendi araştırmalarını yayınlamışlardır.

Madame Tussauds'ın balmumu müzesindeki görünüşü bilinmeyen kişilerin balmumu heykelinin yapılamayacağı kuralı sebebiyle müzenin Chamber of Horrors bölümünde daha az ünlü suçluların aksine Karındeşen Jack için bir balmumu heykeli bulunmamaktadır. Bunun yerine Jack bir gölge olarak betimlenmiştir. 2006 yılında BBC History magazine ve okuyucuları Karındeşen tarihin en kötü ingilizi olarak seçmişlerdir.Woods and Baddeley, p. 176

Kullanılan kaynaklar

 Begg, Paul (2003). Jack the Ripper: The Definitive History. London: Pearson Education. ISBN 0-582-50631-X
 Begg, Paul (2006). Jack the Ripper: The Facts. Anova Books. ISBN 1-86105-687-7
 Cook, Andrew (2009). Jack the Ripper. Stroud, Gloucestershire: Amberley Publishing. ISBN 978-1-84868-327-3
 Curtis, Lewis Perry (2001). Jack The Ripper & The London Press. Yale University Press. ISBN 0-300-08872-8
 Eddleston, John J. (2002). Jack the Ripper: An Encyclopedia. London: Metro Books. ISBN 1-84358-046-2
 Evans, Stewart P.; Rumbelow, Donald (2006). Jack the Ripper: Scotland Yard Investigates. Stroud, Gloucestershire: Sutton Publishing. ISBN 0-7509-4228-2
 Evans, Stewart P.; Skinner, Keith (2000). The Ultimate Jack the Ripper Sourcebook: An Illustrated Encyclopedia. London: Constable and Robinson. ISBN 1-84119-225-2
 Evans, Stewart P.; Skinner, Keith (2001). Jack the Ripper: Letters from Hell. Stroud, Gloucestershire: Sutton Publishing. ISBN 0-7509-2549-3
 Fido, Martin (1987), The Crimes, Detection and Death of Jack the Ripper, London: Weidenfeld and Nicolson, ISBN 0-297-79136-2
 Marriott, Trevor (2005). Jack the Ripper: The 21st Century Investigation. London: John Blake. ISBN 1-84454-103-7
 Meikle, Denis (2002). Jack the Ripper: The Murders and the Movies. Richmond, Surrey: Reynolds and Hearn Ltd. ISBN 1-903111-32-3
 Rivett, Miriam; Whitehead, Mark (2006). Jack the Ripper. Harpenden, Hertfordshire: Pocket Essentials. ISBN 978-1-904048-69-5
 Rumbelow, Donald (2004). The Complete Jack the Ripper. Fully Revised and Updated. Penguin Books. ISBN 978-0-14-017395-6
 Sugden, Philip (2002). The Complete History of Jack the Ripper. Carroll & Graf Publishers. ISBN 0-7867-0276-1
 Werner, Alex (editor, 2008). Jack the Ripper and the East End. London: Chatto & Windus. ISBN 978-0-7011-8247-2
 Woods, Paul; Baddeley, Gavin (2009). Saucy Jack: The Elusive Ripper''. Hersham, Surrey: Ian Allan Publishing. ISBN 978-0-7110-3410-5

Dipnotlar

Dış bağlantılar

 The National Archives : images and transcripts of letters claiming to be from Jack the Ripper.
 Article on Jack the Ripper  Encyclopaedia Britannica
 Casebook: Jack the Ripper
 Jack The Ripper Forums
 Rossmo, D. K., "Jack the Ripper" , Center for Geospatial Intelligence and Investigation, Texas State University.
 Jack the Ripper 1888: examines the history of the murders and puts them into the social context of the era.
 FBI file on Jack the Ripper a 1988 centennial investigation of the case

1888 yılında ölenler
Gizemler
Kimliği belirsiz suçlular

Karındeşen Jack


Eugène de Beauharnais (Pariz, 3. rujna 1781. – München, 21. veljače 1824.), fraancuski vojskovođa, carski knez (od 1805.), potkralj Italije (od 1805.) te grof Leuchtenberga i knez Eichstätta (od 1817.), pastorak francuskog cara Napoleona I.

Životopis

Rodio se, kao jedini sin, u obitelji Alexandra, viskonta od Beauharnaisa i Joséphine de Tascher de la Pagerie. Otac mu je, za vrijeme Jakobinske diktature 1794. godine, pogubljen na giljotini, a majka mu se 1796. godine preudala za generala Napoleona Bonapartea. Isprva su Eugène i njegova sestra Hortense zamjeravali majci taj brak, ali su uskoro prihvatili Napoleona za očuha. Na Napoleonovu naklonost, Eugène je odgovorio odanošću te je za vrijeme egipatske vojne kampanje 1796., državnog udara 1799. i tijekom bitke protiv Austrijanaca kod Marenga 1800. godine, vojno pomogao svom očuhu.

Napoleon ga je obasipao brojnim titulama pa ga je tako 1804. godine imenovao carskim knezom, a 1805. godine postavio ga je za potkralja Italije, zadržavši za sebe titulu kralja Italije, a dodijelio mu je i naslov državnog nadkancelara. Godine 1807. Napoleon mu je podijelio naslov kneza Venecije (fr. Prince de Venise). Godine 1806. Napoleon ga je posinio i dodijelio mu pravo nasljedstva talijanske krune.

Eugène se osobito istaknuo u bitki kod Wagrama 1809. godine, kada je njegova talijanska vojska izvojevala strateški važnu pobjedu kod Györa, a kasnije i kod Wagrama. Također, istaknuo se i vojnim pobjedama kod Borodina i Malojaroslavca u Rusiji 1812. godine te kao zapovjednik francuske vojske u Njemačkoj.

Nakon Napoleonova pada 1814. godine, dugo je odolijevao napadima u Italiji i nije htio izdati Napoleona, ali se naposljetku ipak morao povući kod punca, bavarskog kralja Maksimilijana I., čiju je kći, Ameliju Augustu, oženio 1806. godine. Godine 1817. kralj Maksimilijan dodijelio mu je naslov kneza od Leuchtenberg s Eichstättom.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Eugène de Beauharnais - Hrvatska enciklopedija
 Eugène de Beauharnais - Proleksis enciklopedija
 Eugène de Beauharnais - Britannica Online
 Eugène de Beauharnais - Napoleonov posinak obasipan mnogim titulama - 1781. - povijest.hr
 Eugène de Beauharnais (1781. – 1824.) - historyofwar.org

Francuski vojni zapovjednici
Vojni zapovjednici u Napoleonskim ratovima
Bonaparte
Vitezovi Zlatnoga runa

Eugène de Beauharnais


5753 Yoshidatadahiko este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5753 Yoshidatadahiko este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Kin Endate și Kazuro Watanabe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,27 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 8,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1992
Centura de asteroizi

5753 Yoshidatadahiko


مأمون البني مخرج سوري من مواليد دمشق.

حياته
حصل مأمون البني على الثانوية العامة في سوريا، ثم توجه إلى باريس لدراسة التصوير السينمائي في معهد لوي لوميير بعدما فاز بمنحة دراسية، خلال الدراسة في المعهد، تعرّف إلى أساتذة ومخرجين كبار، تأثر بـ جان لوك غودار وفرانسوا تروفو، اللذين كانا محاضرين زائرين. وفي السنة الأخيرة، قرر دراسة الإخراج، وحصل على دبلوم التصوير، ثم عمل في التلفزيون الفرنسي وإنتسب إلى جامعة باريس الثامنة، ومنها حصل على شهادة الماجستير في الإخراج. إنضم لعضوية نقابة الفنانين السوريين في عام 1974.

ساهمت صداقته مع ياسر العظمة بتطوير العديد من أجزاء مسلسل «مرايا» بدءاً من «مرايا 1997». كما كانت له تجربة مع الأعمال الخليجية، حيث أخرج مسلسل «بين الهدب دمعة»، وهو دراما اجتماعية كويتية معاصرة.

قدّم مأمون البني في الدراما السورية ما يقارب العشرين عملاً، منها: «نساء بلا أجنحة» عام 1987 و«شبكة العنكبوت» عام 1990 و«جريمة في الذاكرة» و«اختفاء رجل» عام 1992 و«الجذور لا تموت» عام 1993 و«المهر الدامي» عام 1994 و«صوت الفضاء الرنان» و«القصاص» عام 1996 و«النصابون» و«القلاع» عام 1998 و«حكايا» عام 2000 و«حكايا المرايا» عام 2001 و«سيف بن ذي يزن» عام 2003 و«عشنا وشفنا» عام 2004 و«أيام الولدنة» عام 2006 و«رفيق وعكرمة» عام 2008.

شاركه جان جينيه في كتابة سيناريو فيلم بعنوان «موتى في سبيل فلسطين» يحكي عن تخرّجه من جامعة باريس الثامنة مطلع السبعينيات، يذكر الفيلم أيضاً قصة المطران كبوشي، رئيس أبرشية القدس للروم الكاثوليك المنفي، وكذلك يصوّر الإغتيالات الصهيونية لمندوبي منظمة التحرير الفلسطينية في العالم.

جعله الفيلم هدفاً لهجمات شرسة في فرنسا، وقامت الشرطة الفرنسية بالتضييق عليه، وحاولت المنظمات اليهودية في باريس منع عرض العمل، وتسبّب الفيلم في النهاية بطرده من باريس وسحب إقامته، قبل أن تساعده محامية معنية بالقضية الفلسطينية، هي ميشال بوفيلار، التي رفعت دعوى استعاد إقامته على إثرها. يتذكر مأمون البني تلك التجربة، فيقول: «خلال عرض الفيلم في دمشق، حضره السفير الفرنسي وأعجب به، ما سهل عليّ الحصول على الجنسية الفرنسية عام 1980».

في عام 2013، كتب مأمون البني عبر صفحته على أحد مواقع التواصل الاجتماعي إنه بعد الاتفاق والتحضير لـ«مرايا» 2013، إعتذر ياسر العظمة مني كمخرج عام 2013، كونه منتجاً منفذاً للمسلسل، كلامه أنهى تجربة مشتركة جمعته مع ياسر العظمة، على مدار ستة مواسم من السلسلة الكوميدية الناقدة «مرايا»، التي انطلقت في العام 1982، وتعاقب على إخراجها عدة مخرجين، كان مأمون البني أكثر من تولى بينهم مهمة الإخراج، إضافة إلى المخرج هشام شربتجي.

حياته الخاصة
تزوّج مرتين، الزواج الأول كان من سيدة فرنسية في منتصف السبعينيات، أنجب منها ولدين، وإنفصلا بعد ذلك لأنها لم تستطع التأقلم مع الحياة في سوريا، وفي مطلع التسعينيات تزوّج من واحة الراهب وأنجب منها طفل.

جوائز

 حاز على الجائزة الفضية في مهرجان دمشق السينمائي الدولي الثاني، والجائزة الأولى للنقاد العرب عام 1987 عن فيلم «المرأة الريفية».
 حصد جائزة التانيت الذهبي في مهرجان قرطاج السينمائي عام 1980، عن فيمله القصير «يوم في حياة طفل».
 نال مسلسله «أيام الولدنة» خمس جوائز ذهبية، منها جائزة أفضل إخراج في مهرجان القاهرة للإذاعة والتلفزيون.

وصلات خارجية
 صورة شخصية لمأمون البني
 قائمة بالأعمال - شآم فيلم

مراجع

مخرجو أفلام سوريون

مأمون البني


47 Ronin - Le Sabre de la vengeance () est un film américain réalisé par , sorti en 2022. Il fait suite à 47 Ronin de Carl Erik Rinsch, sorti en 2013. Les événements se déroulent  après le film avec Keanu Reeves.

Synopsis

De nos jours, les rōnin  opèrent dans le secret depuis des siècles.

Fiche technique

 Titre original :
 Titre français : 47 Ronin - Le Sabre de la vengeance
 Réalisation :
 Scénario : John Swetnam, Aimee Garcia et A. J. Mendez
 Musique : n/a
 Décors : Joseph C. Nemec III
 Costumes : Tóth András Dániel et Godena-Juhász Attila
 Photographie : L. T. Chang
 Montage : Charles Norris
 Production : Tim Kwok
Coproducteurs : Jonathan Halperyn, Daniel Kresmery et Ron Yuan
 Sociétés de production : Hero Squared, Scrappy Heart Productions, Universal 1440 Entertainment et Universal Pictures
 Société de distribution : Universal Pictures (France)
 Budget : n/a
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur - 2:1 - son Dolby Digital
 Genre : action, fantastique, arts martiaux, cyberpunk

 Date de sortie :
 Monde : 25 octobre 2022 (sur Netflix)
 France :  (en vidéo)

Distribution
 Anna Akana  : Luna
 Mark Dacascos  : Shinshiro
 Teresa Ting  : Onami
 Mike Moh  : Reo
 Dustin Nguyen  : Nikko
 Chris Pang  : Arai
 Dan South Worth  : Yurei
 Nino Furuhata  : Dash
 Chikako Fukuyama  : Aya
 Yoshi Sudarso  : Sun
 Enikö Fülöp  : Hana
 Luna Fujimoto  : Mai
 Akira Koieyama  : Ikeda
 Dai Tabuchi  : Hirano
 Gen Seto  : Maeda
 Michael Daramola  : Okoro
 András Kállay-Saunders  : Bully
 Shuang Wu  : Hostess
 Jimmy Pham  : Nero on Fire

 Version française
 Studio de doublage : CinéKita
 Direction artistique : Françoua Garrigues

Production

Genèse et développement
En août 2020, il est annoncé qu'une suite à 47 Ronin est en développement avec Ron Yuan à la réalisation. Ce dernier décrit le film comme un  : arts martiaux, action, horreur et cyberpunk. Il est précisé que l'intrigue se déroulera  après le premier film. Cette suite est produite par Universal 1440 Entertainment et distribuée par Netflix.

En , Aimee Garcia et A. J. Mendez sont annoncées comme scénaristes, une grande première pour elles. En , John Swetnam est également annoncé comme coscénariste.

Distribution des rôles
En , Anna Akana et Mark Dacascos sont choisis pour les rôles principaux. Teresa Ting, Mike Moh, Dustin Nguyen, Yoshi Sudarso ou encore Chris Pang sont ensuite annoncés.

Tournage

Le tournage débute en  à Budapest en Hongrie.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 47 Ronin, le premier film
 47 rōnin

Liens externes

Film américain sorti en 2022
Film de fantasy américain
Film d'action américain
Film d'Universal Pictures
Film distribué par Netflix
Film tourné à Budapest
Film se déroulant au Japon
Film cyberpunk
Film sur les 47 rōnin
Suite de film américain

47 Ronin - Le Sabre de la vengeance


Soylu savaşçılarla, hükümdarların kahramanlıklarını ağırbaşlı, yüce, dramatik bir üslupla, belirli biçimsel kurallara bağlı kalarak anlatan halk edebiyatı şiirleridir.

Genellikle tek tip çalgı eşliğinde okunur ya da halk şarkısı olarak söylenirler. Halk ozanlarının yapıtları aracılığıyla kuşaktan kuşağa nakledilirler. Halk edebiyatında yiğitlik, yurt sevgisi gibi konuları ya da tarihsel olayları coşkulu bir anlatımla işleyen kahramanlık şiirleri vardır.

Şiir, destan ve koçaklama türünde yazılmışlardır.

Halk edebiyatı
Şiir

Kahramanlık şiirleri


عضلات التنفس  هي العضلات التي تساعد في عمليتي الشهيق والزفير حيث تعمل على تغيير حجم القفص الصدري وبالتالي تغيير الضغط داخل القفص الصدري.

تنقسم عضلات التنفس إلى مجموعتين رئيسيتين:
 عضلات رئيسية: الحجاب الحاجز، العضلات الخارجية التي تقع بين الاضلاع، والعضلات الداخلية التي تقع بين الاضلاع.
 عضلات مساعدة.

طريقة عمل عضلات التنفس

العضلات الخارجية والعضلات الداخلية بين الاضلاع تعمل على رفع الاضلاع وبالتالي زيادة حجم الفقص الصدري بشكل مستعرض، اما الحجاب الحاجز فانه يعمل على زيادة حجم الققص الصدري من الأسفل أي بشكل عمودي وكذلك يساعد في خفض الاضلاع السفلى.

العضلات المساعدة تستخدم عند التنفس الشديد مثلا عند القيام بتمرين رياضي أو عند تضيق القصبات الهوائية مثلا في نوبة الربو الشديدة أو في امراض الرئة.

انظر أيضا
 عضلة رغامية

مراجع

تنفس
جهاز عضلي

عضلات تنفسية


Chenango Forks is a hamlet located in Broome County, New York,  United States. The community is situated partly in the town of Chenango and partly in the town of Barker.

Chenango Forks is approximately  north of Binghamton on Route 12 and is at the confluence of the Chenango and Tioughnioga rivers. Chenango Valley State Park is southwest of the hamlet. Chenango Forks is a few miles from the border of Chenango County.

Chenango Forks is part of the Greater Binghamton Metropolitan Statistical Area.

The Chenango Canal Prism and Lock 107 was listed on the National Register of Historic Places in 2010.

References

Hamlets in New York (state)
Binghamton metropolitan area
Hamlets in Broome County, New York

Chenango Forks, New York


Johann Eberhard Busmann, né à Verden le  et mort à Helmstadt le , est un théologien luthérien allemand.

Biographie
Né à Verden le , il étudia les langues orientales à Hambourg, sous Esdras Edzard et Aegidius Gutbier, voyagea en Angleterre, en Hollande et en France, fut nommé professeur de langues orientales à Helmstadt, et, en 1678, professeur de théologie. Il y mourut le .

Œuvres
Les principaux de ses ouvrages sont : 1° de Scheol Hebræorum ; 2° de Antiquis Hebræorum Litteris ab Esdra in Assyriacas mutatis. 3° Il a été aussi l'éditeur de l'ouvrage de Baldassare Bonifacio, intitulé : Excerpta de historiæ romanæ Scriptoribus.

Bibliographie

 .

Liens externes

Théologien luthérien allemand

Johann Eberhard Busmann


Muriel Emma Bell ( - ) est une nutritionniste et chercheuse médicale néo-zélandaise.

Enfance
Bell est née à , Nouvelle-Zélande le , la fille de Thomas Bell, fermier, et Eliza (née Sheat). Bell a fréquenté l'école locale de Murchison. En 1907, sa mère est tuée et son père blessé dans un accident de tramway à Wellington et son père doit donc abandonner l'agriculture. Il a déménagé la famille à Nelson et est devenu plus tard maire de Richmond.

Éducation
Le père de Bell s'est remarié en 1909 et Jessie McNee est devenue la belle-mère de Bell. Elle a encouragé Bell dans son éducation, et Bell a d'abord étudié à la Nelson Girls' Central School, puis au , où elle est devenue préfète en chef. En 1916, Bell a remporté une bourse junior à l'université Victoria de Wellington et a commencé un bachelor. En 1917, elle est transférée à la faculté de médecine d'Otago. En 1926, elle a été la première femme à obtenir un diplôme de docteur en médecine de l'université d'Otago. La thèse de Bell portait sur le métabolisme basal dans le goitre et a contribué à l'introduction du sel iodé, car ses recherches ont montré que l'augmentation du niveau d'iode dans l'alimentation était une protection efficace contre la maladie.

Carrière
En 1922, Bell a été nommée maître de conférences adjointe en physiologie et, l'année suivante, est devenue maître de conférences en physiologie à la faculté de médecine d'Otago.

En 1929, Bell a reçu la bourse de recherche William Gibson pour les femmes médecins de l'Empire britannique, qui lui a permis d'étudier la maladie de la brousse chez les moutons avec le nouveau  (DSIR). Elle s'est également intéressée aux carences du sol à cette époque. De 1930 à 1932, elle a fait des recherches sur les vitamines à l'University College de Londres, puis est restée en Angleterre pour travailler comme pathologiste, notamment à l'hôpital Elizabeth Garrett Anderson.

En 1935, Bell retourna à Dunedin  et prit un poste de professeur de physiologie et de pharmacologie expérimentale à la faculté de médecine d'Otago. Deux ans plus tard, elle est devenue membre fondatrice du Medical Research Council et a siégé à son comité de nutrition en tant qu'agente de recherche et présidente. Elle a également siégé au conseil de santé, où elle était la seule femme membre du conseil.

En 1940, Bell a été nommée première responsable de la nutrition au ministère de la Santé et a occupé ce poste jusqu'à sa retraite en 1964. Elle a également occupé le poste de directrice de la recherche en nutrition à la faculté de médecine d'Otago pendant la même période. Dans ces rôles, elle a à la fois mené des recherches et trouvé des moyens efficaces de communiquer les résultats au public, tels que des articles de magazines et de journaux, des émissions de radio et la Plunket Society. Pendant la Seconde Guerre mondiale, elle a conseillé la Croix-Rouge néo-zélandaise sur la valeur en vitamines des colis alimentaires envoyés aux soldats servant à l'étranger et immédiatement après la guerre, elle était responsable de la rédaction des directives et des échelles de rationnement alimentaire. Elle a également étudié la teneur en vitamines des légumes, des fruits, du poisson et des céréales cultivés en Nouvelle-Zélande, et a encouragé les Néo-Zélandais à manger plus de fruits et légumes.

L'un des premiers projets de Bell consistait à superviser la publication conjointe d'un manuel sur la nutrition par l'Otago Medical School, le ministère de la Santé et le Medical Research Council. La publication « Good Nutrition: Principles and Menus » a été un énorme succès et  exemplaires ont été produits pour les infirmières, les médecins et le grand public.

Un objectif particulièrement important pour Bell était d'assurer un approvisionnement en lait sûr et abordable et d'encourager les Néo-Zélandais à boire du lait dans le cadre de leur alimentation quotidienne. Elle a été membre fondatrice du , un organisme de surveillance formé en 1945 pour résoudre les problèmes de l'industrie qui avaient été révélés lors d'une enquête l'année précédente. Pendant qu'elle siégeait au conseil, elle travaillait à faire pasteuriser le lait, à le livrer dans des camions couverts pour le protéger du soleil, et à faire détruire les vaches en mauvaise santé. Avec le Dr Helen Deem de la Plunket Society, elle a révisé les directives pour les bébés nourris au biberon.

Un autre domaine d'intérêt pour Bell était l'augmentation des caries dentaires. En 1950, Bell et son amie, le Dr Lucy Wills, passent huit semaines aux Fidji et aux Samoa pour enquêter sur les raisons nutritionnelles de la carie dentaire chez les populations locales. Deux ans plus tard, elle a passé un congé sabbatique à l'Université Harvard où elle a étudié les effets de l'eau fluorée. À la suite de ses recherches, elle est retournée en Nouvelle-Zélande pour faire campagne pour la fluoration de l'eau . Elle a réussi et, à partir de 1958, a été membre du comité de fluoration du ministère de la Santé.

Après sa retraite en 1964, Bell a continué à s'intéresser aux études nutritionnelles. Elle est restée active au Conseil du lait jusqu'à sa mort  et lorsqu'elle est décédée le , elle travaillait sur un article sur la baie de karaka.

Vie privée
Bell a été mariée deux fois : d'abord avec James Saunders, de 1928 à sa mort en 1940 ; puis à Alfred Hefford, de 1942 à sa mort en 1957.

Reconnaissances

De 1938 à 1940, elle est vice-présidente de la branche Dunedin de la New Zealand Medical Women's Association (Association des femmes médicales de Nouvelle-Zélande). De 1940 à 1945 elle en est la présidente.
En 1941 elle devient membre de l'Institut de chimie de Nouvelle-Zélande, puis en 1952 membre de la Société royale de Nouvelle-Zélande, en 1959 membre de la Royal Society of Medicine , en 1959 membre du Royal Australasian College of Physicians  et en 1966 membre honoraire de la New Zealand Nutrition Society .
En 1959 elle est reçue commandeur de l'ordre de l'Empire britannique.
En 1968 elle reçoit un doctorat honorifique décerné par l'université d'Otago .

La  organise chaque année une conférence commémorative Muriel Bell.

Héritage
En 2017, elle a été sélectionnée comme l'une des «  » de la Société royale de Nouvelle-Zélande.

Références

Bibliographie
 Brown, Diane (2018). La carrière non conventionnelle du Dr Muriel Bell . Dunedin : Otago University Press.

Liens externes

 Photo du Dr Bell au travail à la faculté de médecine d'Otago en 1949

Professeur à l'université d'Otago
Étudiant de l'université d'Otago
Décès en mai 1974
Naissance en janvier 1898
Médecin néo-zélandais du XXe siècle
Femme médecin du XXe siècle
Décès à 76 ans

Muriel Bell


161546 Schneeweis este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
161546 Schneeweis este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Junk Bond Observatory de David Healy (astronom). Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,04 și o înclinație de 5,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 161001-162000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2004
Centura de asteroizi

161546 Schneeweis