جسر البوسفور، والمعروف رسميًا باسم جسر شهداء 15 يوليو، وغير رسمي باسم الجسر الأول، أحد الجسور المعلقة الثلاثة الممتدة على مضيق البوسفور في إسطنبول، تركيا، وبالتالي فهو يربط أوروبا بآسيا (بجانب جسر السلطان محمد الفاتح وجسر السلطان سليم الأول). يمتد الجسر بين أورتاكوي (في أوروبا) وبيليربي (في آسيا).

يرتكز الجسر المعلق بفعل الجاذبية على أبراج من الصلب ودعامات مائلة. وأرضية الجسر الديناميكية الهوائية مُعلقة على كابلات من الصلب. يبلغ طول الجسر 1,560 مترًا (5,118 قدمًا)، وعرض أرضيته 33.40 مترًا (110 قدمًا). تبلغ المسافة بين الأبراج (البحر الرئيسي) 1,074 م (3,524 قدمًا)، ويبلغ الارتفاع الكلي للأبراج 165 م (541 قدمًا). يبلغ ارتفاع الجسر عن الأرض من منسوب سطح البحر 64 م (210 قدمًا).

أصبح جسر البوسفور رابع أطول جسر معلق في العالم من حيث طول بحره، عند اكتماله في عام 1973، والأطول خارج الولايات المتحدة (كان جسر فيرازانو-ناروز وجسر البوابة الذهبية وجسر ماكيناك الأطول بحرًا في عام 1973). ظل جسر البوسفور أطول جسر معلق في أوروبا حتى اكتمال جسر همبر في عام 1981، وأطول جسر معلق في آسيا حتى اكتمال جسر السلطان محمد الفاتح (جسر البوسفور الثاني) في عام 1988 (والذي تخطاه جسر مينامي بيسان-سيتو في عام 1989). يُعتبر جسر البوسفور حاليًا ضمن الجسور المعلقة ذات البحور الطويلة في العالم، إذ يحتل المرتبة رقم 33.

بعد سيطرة مجموعة من الجنود على الجسر وإغلاقه جزئيًا أثناء محاولة الانقلاب العسكري في 15 يوليو عام 2016، أعلن رئيس الوزراء بن علي يلدريم في 25 يوليو عام 2016 عن قرار مجلس الوزراء التركي بتغيير اسم الجسر رسميًا إلى (جسر شهداء 15 يوليو) إحياءً لذكرى القتلى أثناء مقاومتهم ضد محاولة الانقلاب.

السوابق والمقترحات
تعود فكرة بناء جسر يعبر مضيق البوسفور إلى العصور القديمة. بسبب داريوس العظيم إمبراطور الدولة الأخمينية (عام 522 قبل الميلاد - عام 485 قبل الميلاد)، صمم ماندروسليس أوف ساموس جسرًا عائمًا عبر مضيق البوسفور، كما سجل الكاتب اليوناني هيرودوت في حكاياته التاريخية، لربط آسيا بأوروبا، مما مكن داريوس من ملاحقة السكيثيين الهاربين بالإضافة إلى تمركز جيشه في البلقان للتغلب على مقدونيا. اقترح ليوناردو دافنشي بناء جسر له شكل قوس مكافئ على السلطان بايزيد الثاني في عام 1502 أو 1503. اقترحت شركة سكك حديد البوسفور أول مشروع حديث لجسر دائم عبر مضيق البوسفور على السلطان عبد الحميد الثاني إمبراطور الدولة العثمانية في عام 1900، والذي تضمن خط سكة حديد يصل بين القارات.

بناؤه
اتخذ رئيس الوزراء عدنان مندريس قرار بناء جسر عبر مضيق البوسفور في عام 1957. وُقع عقد مع شركة فريمان فوكس وشركائها البريطانية في عام  1968لإتمام أعمال الهندسة الإنشائية. صمم المهندسون المدنيون البريطانيون غيلبرت روبرتس ووليام براون ومايكل بارسونز الجسر، وهم المصممون أيضًا لجسر همبر وجسر سيفرن وجسر الطريق الرابع. بدأت عمليات الإنشاء في فبراير عام 1970 وحضر الاحتفالات كل من الرئيس جودا صوناي ورئيس الوزراء سليمان ديميريل. تولت شركة إنكا للإنشاءات والصناعة وشركائها التركية بناء الجسر. إلى جانب المقاولين الشريكين شركة كليفلاند للجسور والهندسة (إنجلترا) وهوتشيف إيه جي (ألمانيا). عمل 35 مهندسًا و400 رجل في المشروع.

اكتمل بناء الجسر في 30 أكتوبر عام 1973، بعد يوم واحد من الذكرى الخمسين لتأسيس الجمهورية التركية، وافتتحه الرئيس فخري كوروتورك ورئيس الوزراء نعيم تالو. بلغت تكلفة الجسر 200 مليون دولار (1.13 مليار دولار وفقًا لسعر الدولار في عام 2018).

صُنع الكثير عند افتتاح الجسر باعتباره أول جسر يربط بين أوروبا وآسيا منذ جسر زركسيس العائم في عام 480 قبل الميلاد. ومع ذلك، امتد هذا الجسر عبر مضيق هيلاسبوت (مضيق الدردنيل)، على مسافة قريبة من مضيق البوسفور، ويُعتبر ثاني جسر بناه الإمبراطور داريوس الأول العظيم عبر مضيق البوسفور في عام 513 قبل الميلاد، بعد الجسر المذكور أعلاه.

تشغيله
يبلغ عرض الطريق السريع للجسر ثمانِ حارات مرورية. تخدم ثلاث حارات مرورية أساسية كل اتجاه وحارة مرورية للطوارئ وحارة مرورية للمشاة. في أوقات الصباح على مدار أيام الأسبوع، يتدفق معظم المسافرين على حركة المرور المتجهة غربًا إلى أوروبا، لذلك تتجه أربع من الحارات المرورية الستة غربًا واثنتان فقط شرقًا. في المقابل، وفي أوقات المساء على مدار أيام الأسبوع، تُخصص أربع حارات مرورية لحركة المرور المتجهة شرقًا وحارتان لحركة المرور المتجهة غربًا.

تمكن المشاة من السير فوق الجسر، خلال السنوات الثلاثة الأولى، من خلال الوصول إليه عن طريق المصاعد الموجودة داخل الأبراج على كلا الجانبين. لا يُسمح للمشاة أو المركبات التجارية، مثل: الشاحنات، باستخدام الجسر في الوقت الحاضر.

تمر حوالي 180,000 مركبة يوميًا في كلا الاتجاهين، بنسبة تبلغ تقريبًا 85% من السيارات. مرّت مليار مركبة على الجسر في 29 ديسمبر عام 1997. يهبط الجسر لمسافة 90 سم (35 بوصة) عند منتصف البحر، عند تعرضه للتحميل الكامل.

تاريخه

يعبر مارثون إسطنبول الأوروبي الآسيوي العابر للقارات الجسر في طريقه من آسيا إلى أوروبا، في شهر أكتوبر من كل عام. يُغلق الجسر أمام حركة مرور المركبات، أثناء الماراثون.

يُشارك الزوار في «الركض المرح» ويعبرون الجسر سيرًا على الأقدام، كل أكتوبر. يتنزه الكثير من الزوار للاستمتاع بالمناظر.

وُضعت صورة الجسر على ظهر الأوراق النقدية التركية التي تبلغ قيمتها 1000 ليرة في الفترة 1978 - 1986.

في 15 مايو عام 2005 في الساعة 07:00 بالتوقيت المحلي، لعبت نجمة التنس الأمريكية فينوس ويليامز عرضًا لمباراة مع اللاعبة التركية إيبك شونوغلو على الجسر، وكانت أول مباراة تنس تُلعب بين قارتين. روج الحدث إلى بطولة كأس إسطنبول لعام 2005 القادمة تحت رعاية الجمعية النسائية للتنس، واستمرت المباراة لخمس دقائق. قامت كلتا اللاعبتين بإلقاء كرة التنس في مضيق البوسفور، بعد انتهاء العرض.

في 17 يوليو 2005، الساعة 10:30 بالتوقيت المحلي، قاد سائق فورميلا وان البريطاني ديفيد كولتارد سيارة سباق ريد بول الخاصة به عبر الجسر من الجانب الأوروبي إلى الجانب الآسيوي، ثم عائدًا مرة أخرى إلى الجانب الأوروبي حيث مكان العرض، بعد الدوران بسرعة عالية في ساحة الرسوم المرورية. أوقف سيارته في حديقة قصر دولمبهس حيث بدأ سباقه. رصد نظام المراقبة الأوتوماتيكي كولتارد أثناء عبوره الجسر بسيارته فورمولا 1، وفُرضت عليه غرامة قدرها 20 يورو بسبب مروره عبر أكشاك الرسوم المرورية دون دفع أي رسوم. وافق فريقه على الدفع له.

في 5 نوفمبر عام 2013، أُحضر لاعب الغولف رقم 1 عالميًا تايغر وودز، إلى الجسر بواسطة هليكوبتر عبر الخطوط الجوية التركية في زيارة لبطولة الغولف لعام 2013، والتي أقيمت في الفترة ما بين 7 و10 نوفمبر، وقام بزوج من عروض الضربات على الجسر، ضاربًا الكرات من الجانب الآسيوي إلى الجانب الأوروبي على جانب واحد من الجسر، والذي كان مغلقًا أمام حركة المرور لمدة ساعة تقريبًا.

اعترضت فرقة من القوات المسلحة التركية الجسر في 15 يوليو عام 2016 خلال محاولة انقلاب. كما قبضوا على المدنيين وضباط الشرطة. دهست بعض الدبابات المركبات. استسلم الجنود المتورطون للشرطة والمدنيين في اليوم التالي.

أعلن رئيس الوزراء بن علي يلدريم في 25 يوليو عام 2016 عن تغيير اسم الجسر إلى (جسر شهداء 15 يوليو).

انظر أيضا
 جسر السلطان محمد الفاتح
 جسر اسطنبول الثالث

المصادر

روابط خارجية
 جسور تركيا والإرث العثماني مقالة

أسكدار
بشكطاش
تأسيسات سنة 1973 في تركيا
جسور اكتملت في سنة 1973
جسور طرقات في تركيا
جسور في إسطنبول
معابر مضيق البوسفور

جسر البوسفور


El Nippo-Vini Fantini-Faizanè (código UCI: NIP) fue un equipo ciclista profesional italiano de categoría Profesional Continental.

Fue creado para la temporada 2011 con el nombre D'Angelo & Antenucci-Nippo, tras fusionarse los equipos Centri della Calzatura-Cavaliere de Italia y el Team Nippo de Japón. La primera temporada el equipo fue registrado en Italia, pero tras la desvinculación de la empresa italiana D'Angelo & Antenucci en 2012, el equipo fue registrado en Japón.

En 2014 llegó como principal patrocinador la bodega italiana Farnese, con su marca Fantini como principal patrocinador. Así el equipo pasó a denominarse Vini Fantini-Nippo.

En 2015, la formación dio el salto a la categoría Profesional Continental, además de cambiar la licencia nuevamente a Italia.

En julio de 2019 anunció su desaparición al término de la temporada debido a las nuevas reformas implementadas por la UCI para 2020.

Corredor mejor clasificado en las Grandes Vueltas

Clasificaciones UCI
En su primera participación en los Circuitos Continentales UCI, logró puntuar en varios de ellos como el UCI Europe Tour Ranking, UCI America Tour Ranking, UCI Asia Tour Ranking y UCI Africa Tour Ranking.

Palmarés

Para años anteriores, véase Palmarés del Nippo-Vini Fantini-Faizanè

Palmarés 2019

UCI WorldTour

Circuitos Continentales UCI

Campeonatos nacionales

Plantilla
Para años anteriores véase: Plantillas del Nippo-Vini Fantini-Faizanè

Plantilla 2019

Stagiaires
Desde el 1 de agosto, los siguientes corredores pasaron a formar parte del equipo como stagiaires (aprendices a prueba).

Notas y referencias

Enlaces externos

 Web oficial

Equipos ciclistas desaparecidos
Equipos ciclistas de Italia

Nippo-Vini Fantini-Faizanè


Checkpoint Charlie (Çarli Kontrol Noktası), bölünmüş Berlin'de Doğu-Batı geçiş noktası Helmstedt ("Alpha") ve Dreilinden'den ("Bravo") sonra 1961 senesinden 1990 senesine kadar üçüncü ittifak geçiş noktası olarak kullanılan geçiş kapısıdır. Bu geçiş kapısı sadece müttefik askerleri, büyükelçiler, bu kişilerin aileleri, yabancılar, Federal Almanya'nın Demokratik Almanya'daki temsilcileri ve çalışanları ve Demokratik Alman üst düzey yöneticileri tarafından kullanılabiliyordu.

Doğu ve Batı Berlin arasındaki ittifak birliklerinde görev yapanların karşılaşma noktası olan yer aynı zamanda doğu-batı arasındaki trafiğin de en yoğun olarak gerçekleştiği bölge oldu. II. Dünya savaşının bitiminden sonra 27 Ekim 1961'de bu noktada karşı karşıya gelen Sovyetler Birliği ve ABD asker ve tankları 16 saat boyunca karşılıklı beklemişlerdir. O tarihte atılacak tek kurşunun 3. Dünya Savaşının başlangıcı olacağı düşünülmektedir. Söz konusu gerginlik, zamanın ABD başkanı J. F. Kennedy'nin Sovyet Başkanıyla yaptığı görüşmeler sonucunda giderilmiştir. Kasım 1998 tarihinden beri Frank Thiel tarafından hazırlanmış olan Sovyet ve Amerikalı asker portreleri 1961 yılında ültimatomların verilmesinden sonra karşı karşıya gelen iki tarafın tanklarını temsil eder.

Soğuk Savaş'ın diğer kalıntıları olarak ise bariyerler, geçiş noktası sinyal sistemi ve Berlin Duvarı anıtı bu alanda sergileniyor. Günümüzde söz konusu noktada geçmiş tarihlerde dünya savaşına neden olabilecek büyüklükte olan ama atlatılan krizler, bilboardlarda anlatılmaktadır. Söz konusu krizlere örnek olarak "Küba Füze Krizi" olarak da bilinen, Sovyetler Birliği'nin Küba'ya nükleer silah yerleştirmesi gösterilebilir. Buradaki ABD sektörüne ait kontrol kulübesi orijinal değildir, orijinali Müttefikler Müzesindedir.

Berlin tarihi
Berlin Duvarı
Soğuk Savaş
Uluslararası krizler
1960'larda Almanya'da kurulan oluşumlar

Checkpoint Charlie


Die tunesische Davis-Cup-Mannschaft ist die Herren-Tennisnationalmannschaft Tunesiens.

Geschichte
Erstmals nahm Tunesien 1982 am Davis Cup teil, kam dabei aber nie über die erste Runde der Europa/Afrika-Gruppenzone II hinaus. Erfolgreichster Spieler ist Walid Jallali mit 39 Siegen bei 40 Teilnahmen. Er ist damit auch gleichzeitig Rekordspieler seines Landes. Nachdem Malek Jaziri beim Challenger-Turnier in Taschkent 2013 zu seiner Viertelfinal-Partie gegen den Israeli Amir Weintraub nicht antrat, wurde Tunesien aufgrund dieses unsportlichen Verhaltens von der ITF vom Davis Cup 2014 ausgeschlossen. Jaziri hatte auf Anweisung des tunesischen Tennisverbands das Spiel gegen Weintraub unter dem Vorwand einer Verletzung abgegeben.

Aktuelles Team
Folgende Spieler traten im Davis Cup 2011 für ihr Land an:
 Malek Jaziri
 Anis Ghorbel
 Sami Ghorbel
 Slim Hamza

Weblinks

Einzelnachweise

Davis-Cup-Mannschaft
Tennis (Tunesien)
Daviscup

Tunesische Davis-Cup-Mannschaft


දුක්‌ඛ නිරෝධ ආර්ය සත්‍යය කවරේද යත්

''යෝ තස්‌සායේව තණ්‌හාය අසේසවිරාග නිරෝධෝ චාගෝ පටිනිස්‌සග්ගෝ මුත්තී අනාලයෝ ඉදං වුච්චති දුක්‌ඛ නිරෝධ අරිය සච්චං''

යම් ඒ තෘෂ්ණාවෙහිම ශේෂ නොවූ විරාග වූ නිරෝධ වූ අතහැරීමක් ඉවතලෑමක් මිදීමක් නොඇලීමක් ඇත්ද මෙය දුක්‌ඛ නිරෝධ ආර්ය සත්‍යය නම් වේ.

නිරෝධ


An Paspalum rigidifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Valentine Nash. An Paspalum rigidifolium in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalum

Paspalum rigidifolium


Sidney Govou (d. 27 Temmuz 1979, Le Puy-en-Velay, Fransa), Benin kökenli Fransız eski millî futbolcudur.

İlk yılları
Sidney Govou, 17 yaşında Olympique Lyonnais kulübü altyapısına katılana kadar Puy-en-Velay'da büyüdü.

Kulüp kariyeri

Olympique Lyonnais (1999-2010)
Olympique Lyonnais kulübü altyapısına girmesinden üç sene sonra, profesyonel olarak Olympique Lyonnais formasını ilk kez 15 Ocak 2000'de Auxerre takımına karşı oynanan maçta giymiştir (2-0 Lyon aleyhine sonuçlanmıştır). Govou, 2000-2001 sezonunda UEFA Şampiyonlar Ligi'nde Bayern München'e karşı oynanan maçta iki gol kaydederek geniş kitleler tarafından tanınmaya başlamıştır.

1999 yılından bu yana Lyon'da 412 resmi maça çıktı ve 77 kez rakip fileleri havalandırdı.

Millî takım kariyeri
İlk kez A Millî olduğu 2002 yılından bu yana Fransa millî futbol takımı formasıyla 44 karşılaşmaya çıktı ve 10 kez rakip ağları gördü. Millî takımla beraber; FIFA 2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası, 2006 FIFA Dünya Kupası, 2010 FIFA Dünya Kupası, 2004 ve 2008 Avrupa Şampiyonası'nda boy gösterdi. En son olarak, 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde İtalya'yı 3-1 yendikleri maçta 2 gol kaydetmiştir.

Oyun stili
Asıl mevkisi Forvetdur ancak sağ açıkta da görev yapmıştır.

Kazandığı ödüller ve başarıları

Olympique Lyonnais

 Ligue 1: 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008
 Ligue 1 İkinciliği: 2001, 2010
 Coupe de France: 2008
 Coupe de la Ligue: 2001
 Coupe de la Ligue Finalistliği: 2007
 Trophée des Champions: 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007
 Trophée des Champions Finalistliği: 2008
 Barış Kupası: 2007
 Barış Kupası Finalistliği: 2003, 2005

Fransa millî futbol takımı
 FIFA Dünya Kupası: 2006
 FIFA Konfederasyonlar Kupası: 2003

Kaynakça

1979 doğumlular
Fransız futbolcular
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Yaşayan insanlar
Olympique Lyonnais futbolcuları
Evian Thonon Gaillard FC futbolcuları
2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
FIFA Konfederasyonlar Kupası kazanan futbolcular
Ligue 1 futbolcuları
Fransa millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
Orta saha futbolcuları

Sidney Govou


Les épreuves de Beach handball des Jeux mondiaux de 2022 ont lieu du 11 juillet au  dans le site industriel réhabilité du  au sein de l'université de Birmingham. Deux épreuves de beach handball figurent au programme, une masculine et une féminine.

Qualifiés
Huit équipes masculines et huit équipes féminines se qualifient pour les compétitions de handball de plage

Les équipes ci-dessous se sont déjà qualifiées pour les Jeux mondiaux de Birmingham 2022.

Tournoi masculin

Tour préliminaire

Tour principal

Les matches joués lors du tour préliminaire sont comptabilisés dans le classement du tour principal.

Phase de classement

Phase finale

Classement final

Tournoi féminin

Phase de groupe

Légende :

Match de classement

Phase finale

Classement final

Médaillés

Références

Liens externes

Jeux mondiaux de 2022
Beach 2022
2022
Handball en 2022

Beach handball aux Jeux mondiaux de 2022


Thought reform can refer to:

Thought Reform:
 Mind control (or brainwashing, or coercive persuasion)
 Indoctrination
 Thought Reform and the Psychology of Totalism, a book by Robert Jay Lifton
Thought reform in the People's Republic of China

Thought reform


Aceasta este o listă de filme notabile care au fost produse de-a lungul timpului în Iugoslavia. Pentru o listă de filme de la A-Z care au articol pe Wikipedia în limba română vezi :Categorie:Filme iugoslave

Anii 1950

1960-1962

Anii 1970

1980–1981

1990–2003

Referințe și note

Legături externe
 Yugoslav film at the Internet Movie Database

Filme iugoslave
iugoslave

Listă de filme iugoslave


ETF may refer to:

 ETF Ride Systems, a Dutch amusement ride manufacturer
 ETF Securities, a British asset management firm
 Early termination fee
 Egyptian Tennis Federation
 Electron-transferring flavoprotein
 Emergency Task Force (TPS), of the Toronto Police Service
 Employees' Trust Fund, a social security program of the Government of Sri Lanka
 Escape The Fate, American Rock Band
 European Training Foundation, of the European Union
 European Transport Workers' Federation, in Brussels, Belgium
 Evangelical Theological Faculty, in Leuven, Belgium
 Exchange-traded fund
 Protestant Theological Faculty (), Charles University, in Prague
 University of Belgrade School of Electrical Engineering, (Serbian: )

ETF


Todo el amor es el vigésimo quinto álbum oficial en estudio del cantautor chileno Ángel Parra como solista. Fue lanzado originalmente en Chile en 1993, todas sus canciones fueron compuestas por Ángel, y en su interpretación colaboran los integrantes de Los Tres Álvaro Henríquez, Roberto "Titae" Lindl y su hijo Ángel Parra (hijo), además de su otra hija Javiera Parra, su sobrina Tita Parra y Pedro Greené, quienes incorporan en el disco instrumentos musicales electrónicos, muy poco frecuentes en la discografía de Ángel.

Lista de canciones

Créditos
 Ángel Parra: voz y guitarra
 Ángel Parra (hijo): guitarras acústica y eléctrica; arreglos
 Roberto Lindl: contrabajo
 Pedro Greené: percusiones
 Javiera Parra, Tita Parra, Álvaro Henríquez: coros
 Julio Saravia: ingeniero de sonido, mezcla
 Jorge Manzano: asistente
 Miguel Opazo: fotografía cubierta
 Hugo Cisternas: diagramación
 Carlos Necochea: dirección y producción general

Referencias

Álbumes de Chile de 1993
Álbumes de Ángel Parra
Álbumes de Alerce
Álbumes en español

Todo el amor


Grand Theft Auto: Liberty City Stories er et action-adventure videospil udviklet i et samarbejde mellem Rockstar Leeds og Rockstar North, og udgivet af Rockstar Games. Det blev udgivet den 24. oktober 2005 til PlayStation Portable. Det er det niende spil i Grand Theft Auto-serien. Spillet efterfulgte Grand Theft Auto: San Andreas og blev efterfulgt af Grand Theft Auto: Vice City Stories. Det er en prequel til Grand Theft Auto III. Det blev udgivet og distribueret af Capcom til den japanske udgivelse. Det blev også udgivet til PlayStation 3 via PlayStation Network den 2. april 2013.

En port til PlayStation 2 blev udgivet den 6. juni 2006 i Nordamerika. På tidspunktet for udgivelsen var den anbefalede salgspris på PS2-porten omkring halvdelen af prisen på PSP-versionen. PS2-porten har ikke den tilpassede soundtrack-ripping-kapacitet i sammenligning med PSP-modparten. Spillet blev også frigivet til iOS, Android og Fire OS-enheder henholdsvis den 17. december 2015, den 11. februar 2016 og den 11. marts 2016.

Handling
I starten af spillet ser man hovedpersonen Antonio "Toni" Cipriani (Danny Mastrogiorgio) vende tilbage til Liberty City efter at have boet i udlandet, hvilket han blev tvunget til, efter at have dræbt en mand på ordre fra Salvatore Leone (Frank Vincent). Ved sin ankomst til byen er Toni mødt af Salvatore og et medlem af Leone-familien, Vincenzo "Lucky Vinnie" Cilli (Joe Lo Truglio), der stod til fremtrædende under Tonis fravær. Vincenzo instrueres af Salvatore til at skaffe Toni en lejlighed og et job i Liberty City. Ikke lang tid efter forlader Toni sit job, da det går op for ham, at Vincenzo havde oprettet jobbet for at sikre, at Toni skulle blive fanget af politiet. Toni begynder derefter at arbejde sammen med et tidligere medlem af den rivaliserende, kriminelle Sindacco-familie - som nu er loyal over for Leone - JD O'Toole (Greg Wilson), men dette er kortvarigt, da et andet medlem af familien er beordret til at dræbe O'Toole på samme dag, han skulle blive en skabt mand indenfor familien.

Noget tid efter modtager Toni et opkald fra Vincenzo, hvor han undskylder over situationen vedrørende Tonis tidligere job hos ham og beder Toni om at mødes. Det viser sig imidlertid at være en fælde sat af Vincenzo, med det formål at få Tonis plads i Leone-familien. Toni bliver derefter angrebet af håndlangere, der er loyale over for Vincenzo, men undertrykker dem hurtigt og dræber Vincenzo i processen. Efter Vincenzos død fortsætter Toni med at arbejde for Salvator Leone.

Referencer

Eksterne henvisninger

Liberty City Stories
Computerspil fra 2005
PlayStation Portable-spil
PlayStation 3-spil
PlayStation 2-spil
IOS-spil
Android-spil

Grand Theft Auto: Liberty City Stories


Fruentimmer havde oprindeligt betydningen kvindeværelse, men er efterfølgende blevet anvendt om en enkelt kvinde. Senere fik ordet en nedsættende mening.

Etymologi
Ordet er lånt fra plattysk frûentimmer. Det tilsvarende ord på højtysk er Frauenzimmer. Den oprindelige betydning af ordet er "kvindeværelse", det tyske ord Zimmer betyder "bygningstømmer" eller "værelse".

Betydning
Fra betydningen "kvindeværelse" fik ordet efterfølgende betydningen "samling af kvinder", før det til sidst blev til betydningen "en kvinde". Ordet kom næppe ind i dansk sprog før 1500-tallet, og betydningen som "en kvinde" kendes først fra 1600-tallet. Meningen som "kvindeværelse" forsvandt stort set omkring 1700, mens den kollektive betydning "kvinder" holdt frem til over midten af 1700-tallet. Adskillige eksempler findes i Ludvig Holbergs komedier, blandt andet Jacob von Tyboe, eller den stortalende Soldat, 1723: "Tyboe vender sig til Fruentimmeret, som skriger, når de ser den blotte Kaare". Senere fik ordet en nedsættende betydning. En fornem kvinde blev i stedet betegnet med det franske dame. I retsprotokoller fra 1700- og 1800-tallet anvendes betegnelsen ofte om ugifte mødre.

Referencer

Køn

Fruentimmer


El Monza Rally Show es una competición de rally que se disputa anualmente en el circuito de Monza desde el año 1978. Se celebra a finales de año como cierra de temporada y aunque se compite con un formato rally, tiene un carácter de espectáculo. En él han competido diferentes pilotos de automovilismo e incluso motociclismo, principalmente pilotos italianos como Valentino Rossi ganador en seis ocasiones.

En 2020 la prueba entró en el calendario del Campeonato Mundial de Rally como cierre de temporada.

Palmarés

 Referencias

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial

Monza Rally Show


Bergenhusen Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 18,22 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 679 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Helmut Mumm tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-stapelholm.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Bergenhusen


Stena Line is a Swedish shipping line company and one of the largest ferry operators in the world. It services Denmark, France, Germany, the United Kingdom, Ireland, Latvia, the Netherlands, Norway, Poland, Finland and Sweden. Stena Line is a major unit of Stena AB, itself a part of the Stena Sphere.

History

Formation

Stena Line was founded in 1962 by Sten A. Olsson in Gothenburg, Sweden, which still serves as the company's headquarters, when he acquired Skagenlinjen between Gothenburg and Frederikshavn, Denmark.

In 1972, Stena Line was one of the first ferry operators in Europe to introduce a computer-based reservation system for the travel business area. In 1978, the freight business area also started operating a computer-based reservation system.

Freight

The first freight-focused route started between Gothenburg, Sweden, and Kiel, Germany. The ship was the MS Stena Transporter.

North Sea

During the 1980s, Stena acquired three other ferry companies.

 1981, Sessan Line, Stena's biggest competitor on Sweden–Denmark routes, was acquired and incorporated into Stena Line. This included Sessan's two large newbuilds, Kronprinsessan Victoria and , which became the largest ships operated by Stena by that date.
 1983, Stena acquired Varberg-Grenå Linjen, and two years later also the right to that company's former name, Lion Ferry. Lion Ferry continued as a separate marketing company until 1997, when it was incorporated into Stena Line.
 1989, Stena acquired yet another ferry company, Stoomvaart Maatschappij Zeeland (SMZ) (which at the time traded under the name Crown Line). SMZ's Hook of Holland–Harwich route then became a part of Stena Line.

North America

 1988, Jul - Stena Line purchased the British Columbia Steamship Co., operators of a Victoria–Seattle route.
 1990, Nov - The Victoria–Seattle run was permanently cancelled, and the local company ceased trading.

Irish Sea

In 1990 Stena Line doubled in size with the acquisition of Sealink British Ferries from Sea Containers. This first became Sealink Stena Line, then Stena Sealink Line and finally Stena Line (UK), which now operates all of Stena's ferry services between Great Britain and Ireland.

In 1996, Stena Line introduced its 20,000 tonne HSS (High-speed Sea Service) vessels, which operated: Belfast-Stranraer; Holyhead-Dún Laoghaire and Hook of Holland-Harwich. In addition to the three 1,500-passenger HSS vessels, Stena Line ordered two smaller 900-passenger HSS vessels to operate on the Gothenburg–Frederikshavn route. Due to the bankruptcy of the shipyard, only the first of these vessels was ever completed.

English channel

In 1998, Stena's operations from Dover and Newhaven formed a joint venture with P&O European Ferries as P&O Stena Line, owned 40% - 60% respectively. In 2002, P&O acquired all of Stena's shares in the company, thus becoming the sole owner of P&O Stena Line, which soon changed its name to P&O Ferries.

Further expansion

In 2000, Stena Line purchased yet another Scandinavian ferry operator: Scandlines AB.

In November 2006, Stena ordered a pair of "super ferries" with a gross tonnage of 62,000 from Aker Yards, Germany for delivery in 2010, with an option for two more ships of the same design. The new ferries will be amongst the largest in the world, to be operated on Stena's North Sea route from Hook of Holland to Harwich. The existing ships from the North Sea were to be moved to the Kiel–Gothenborg route, whereas the ships from Kiel would transfer to the Gdynia to Karlskrona route. The new ferries were launched in 2010, with Stena Hollandica entering service on 16 May 2010, and Stena Britannica planned to enter service in the autumn of 2010.

Acquisitions and closures
 2008, May - The company moved its Belfast Terminal from Albert Quay to the new VT4. This has reduced the length of the crossing to Stranraer by ten minutes.
 2009, July - Stena Line announced that it had repurchased its former ship, Stena Parisien, from SeaFrance. The ship was renamed Stena Navigator after a comprehensive refit. She was then introduced on the Stranraer to Belfast route, alongside HSS Stena Voyager and Stena Caledonia.
 2010, December - Stena Line announced it had acquired the Northern Irish operations of DFDS Seaways. The sale includes the Belfast to Heysham & Birkenhead routes, two vessels from the Heysham route (Scotia Seaways & Hibernia Seaways) and two chartered vessels from the Birkenhead route ( & ). The Fleetwood to Larne route ended on 24 December 2010.
 2011, November 21 - Stena Line introduced the Stena Superfast VII and Stena Superfast VIII to replace the Stena Navigator and Stena Caledonia on the Belfast-Cairnryan route. It was announced that the Stena Voyager would be removed from service on 20 November 2011. It was later sold to Stena Recycling and sent for scrapping in May 2013. The two new vessels were initially chartered from Tallink before Stena bought them in 2017.
 2014, February 26 - it was announced that Stena Line would acquire the Celtic Link ferry service from Rosslare to Cherbourg, France. It was also agreed to take over the charter of their vessel Celtic Horizon, which was renamed Stena Horizon.
 2019, February - A joint venture with Hyundai Glovis has been announced and approved by the European Commission, for the implementation of a new cooperative short sea intra-European waters service in between the two carriers, for the sea transport of transhipment cargo originating from South Korea.
 2020, March 14 - due to the Coronavirus outbreak, the company suspended operations between Oslo and Frederikshavn temporarily until further notice due to travel restrictions in Denmark and Norway, the routes sole ship the MS Stena Saga was sent to Gothenburg where she arrived on 16 March 2020 where the company later confirmed it would be making 950 redundancies in Sweden as a result of Coronavirus. The company then later announced on 19 March 2020 that it was going to permanently suspend and close operations on the Oslo-Frederikshavn service due to the lack of profitability, where Stena announced that due to Coronavirus it was unlikely able to see it turn a profit during the whole year when the service is totally dependent on the summer season. The future of Stena Saga remains uncertain and remained laid up in Gothenburg (since end of 2021 she has been anchored near Manila, Philippines).
 2020 - 2021 - After being replaced by two new e-flexers, MV Stena Embla and MV Stena Edda, on the Belfast to Birkenhead route MV Stena Mersey and MV Stena Lagan proceeded to Tuzla, Turkey for a major refit. This included lengthening by 36m, adding full drive through capabilities on two decks, full interior renovation and adding fuel scrubbers to reduce emissions. They entered service on the Nynäshamn to Ventspils route as MV Stena Baltica and MV Stena Scandica respectively.
 2021, February - May - Due to a shift in travel demand, MV Stena Estrid swapped with MV Stena Horizon giving additional capacity to the Rosslare to Cherbourg route. This is after MV Stena Estrid operated a temporary route between Dublin and Cherbourg in January 2021.
 2021, April - Stena introduced MV Stena Livia, which has been owned by Stena RoRo since 2012, on the Nynäshamn to Ventspils route alongside sister ship MV Stena Flavia. Later in the year they were transferred to the Travemünde to Liepāja route after being replaced by the newly refurbished MV Stena Baltica and MV Stena Scandica.
 2021, June - July - Due to a shift in travel demand, MV Stena Estrid operated a temporary route between Holyhead and Belfast.
 2022, February 1 - Stena introduced the Nynäshamn - Hanko route initially with MV Urd as a cargo vessel then additionally with MV Stena Gothica from May 2022.
 2023, June 30 - Stena transferred MV Stena Vision to their Rosslare to Cherbourg route, greatly increasing the passenger capacity and doubling the passenger sailings on the route. She replaced the chartered freight vessel MV Seatruck Panorama. She was replaced by the new MV Stena Ebba on her previous route Karlskrona to Gdynia.
 2023, October 9 - Stena announced they will be closing the Nynäshamn to Hanko on 20 October 2023, with the vessels being transferred within their fleet or going up on the charter market.
 2023, October - Stena bought MV Frijsenborg, renaming her MV Stena Forwarder during a refit in Ostend.

Routes

Irish Sea
 Belfast – Cairnryan: Stena Superfast VII, Stena Superfast VIII
 Belfast – Heysham: Stena Hibernia, Stena Scotia
 Belfast – Birkenhead: Stena Edda, Stena Embla, Stena Foreteller
 Holyhead – Dublin Port: Stena Adventurer, Stena Estrid
 Cherbourg – Rosslare: Stena Horizon, Stena Vision
 Fishguard – Rosslare: Stena Nordica

North Sea
 Hook of Holland – Harwich: Stena Britannica, Stena Hollandica
 Hook of Holland – North Killingholme Haven: Stena Transit, Stena Transporter
 Rotterdam – Harwich: Somerset, Stena Forerunnner
 Rotterdam – Immingham: Jutlandia Sea, Fionia Sea

Scandinavia
 Gothenburg – Frederikshavn: ,  , Stena Vinga
 Gothenburg – Kiel: Stena Germanica, Stena Scandinavica
 Halmstad – Grenå:
 Trelleborg – Rostock: Mecklenburg Vorpommern,

Baltic Sea
 Karlskrona – Gdynia: Stena Estelle, Stena Ebba, Stena Spirit
 Nynäshamn – Ventspils: Stena Scandica, Stena Baltica
 Travemünde – Liepāja: Stena Livia, Stena Flavia

Relief or chartered out

 Marseille - Rades (for CMA CGM): Stena Forecaster
 Laid up in Algeciras (on charter to Intershipping, not operated since 15 September 2023): Stena Europe
 Laid up in Ostend (preparing for service): Stena Forwarder
 Laid up in Ventspils (after the Nynäshamn - Hanko service closed): Urd
 Laid up in Klaipėda (carrying out refit after the Nynäshamn - Hanko service closed): Stena Gothica

Fleet

Current ships

Future fleet
On 10 May 2023, Stena has announced that they had ordered 2 NewMax freight hybrid freight vessels for the Belfast - Heysham route. They are due to begin service in Autumn 2025, giving a 80% boost in capacity to the current ships at 147 meters long with 2,800 lane meters. The NewMax vessels will be methanol powered and has built in electrification including for shore power and battery propulsion.

Gallery

See also
 Stena Line Holland BV
 P&O Stena Line
 Hyundai Glovis

References

Notes

Bibliography

External links

 Stena Line – Corporate site
 Stena Line Reservations – UK online ticket reservations and home pages
 Stena Line Reservations – Swedish online ticket reservations and home pages
 Stena Line Reservations – Czech online ticket reservations and home pages
 Stena Line Reservations – Dutch online ticket reservations and home pages

Ferry companies of Sweden
Ferry companies of England
Ferry companies of Scotland
Ferry companies of Wales
Ferry companies of Northern Ireland
Ferry companies of the Republic of Ireland
Ferry companies of the Netherlands
Ferry companies of Denmark
Ferry companies of Germany
Ferry companies of Norway
Ferry companies of Poland
Ferry transport in the Øresund Region
Companies based in Gothenburg
1962 establishments in Sweden
Transport companies established in 1962
Multinational companies headquartered in Sweden
Swedish brands
Ro-ro shipping companies
Car carrier shipping companies

Stena Line


El Departamento de Transporte de Oregón (en inglés: Oregon Department of Transportation, ODOT) es la agencia estatal gubernamental encargada en la construcción y mantenimiento de toda la infraestructura ferroviaria, carreteras estatales; así como sus autopistas federales, locales e interestatales, y transporte aéreo del estado de Oregón. La sede de la agencia se encuentra ubicada en Salem, Oregón y su actual director es Matthew Garrett.

Referencias

Enlaces externos
Sitio web oficial (en inglés)

Agencias estatales de Oregón
Carreteras de Oregón
Transporte de Oregón
Agencias estatales de transporte de Estados Unidos

Departamento de Transporte de Oregón


No Bullshit (auch No BS) ist ein Lied des US-amerikanischen Musikers Chris Brown aus dem Jahr 2010. Es wurde am 18. Januar 2011 als zweite und letzte Single aus dem Mixtape Fan of a Fan ausgekoppelt, woraufhin es Platz 62 in den Billboard Hot 100 erreichte. Ursprünglich war es bereits auf Browns erstem Mixtape In My Zone (Rhythm & Streets) zu finden, zudem verwendete man es auch für das vierte Studioalbum des Sängers.

Hintergrund
Das Lied wurde von Brown, Kevin McCall und dem auch als Produzenten fungierenden Duo Tha Bizness geschrieben und von Brian Springer im In Your Ear Studio in Richmond, Virginia, aufgenommen. Die Abmischung nahm Springer im At the Records Plant in Los Angeles, Kalifornien vor.

Ursprünglich war der Titel als B-Seite der Single "Deuces" veröffentlicht wurden. Außerdem ist er auch auf Browns erstem Mixtape In My Zone (Rhythm & Streets) zu finden und wurde für das Album F.A.M.E. wiederverwendet. Auf dem Album wird das Lied allerdings als "No BS" aufgeführt, während es sonst unter seinem offiziellen Namen Verwendung fand.

Musikvideo
Das Musikvideo wurde von Colin Tilley gedreht, welcher in dieser Funktion schon oft mit Brown zusammengearbeitet hatte. Am 24. Mai, lange vor der offiziellen Veröffentlichung der Single, premierte das Lied am gleichen Tag wie der Clip des Liedes "Deuces", welcher ebenfalls von Tilley gedreht worden war. Der Clip zu "No Bullshit" zeigt Brown zusammen mit einem Mädchen, welches seine Freundin darstellt.

Erfolg

Kommerzieller Erfolg
Das Lied war kommerziell weit weniger erfolgreich als seine Vorgänger. Nachdem es in den Billboard Hot 100 auf Platz 89 einstieg, erreichte es später mit Rang 62 seine Höchstplatzierung. Damit ist es hinter "Wall to Wall" und "Wet the Bed" in den USA die unerfolgreichste Singleauskopplung Browns. Wesentlich höher platzieren konnte der Titel sich in den Hot R&B/Hip-Hop Songs, wo er Position drei erlangte.

Mitwirkende Personen
Quelle: Album-Booklet

 Chris Brown – Songwriter, Gesang
 Kevin McCall – Songwriter
 Christopher Whitacre – Songwriter, Produzent
 Justin Henderson – Songwriter, Produzent
 Brian Springer – Abmischung, Aufnahme
 Ghazi Hourani – Assistent bei der Abmischung
 Michael D. Congdon – Assistent bei der Aufnahme

Einzelnachweise

Lied 2010
Contemporary-R&B-Lied
Popsong
Chris-Brown-Lied
Lied von Chris Brown

No Bullshit


Tratatul de reasigurare, în vigoare în perioada 1887 – 1890, a fost o înțelegere stric secretă dintre Germania și Rusia. Doar un grup restrâns de responsabili de cel mai înalt nivel din Berlin și St. Petersburg erau informați cu privire la existența lui. Acest tratat a fost o componentă de cea mai mare importanță a rețelei foarte complexă și ingenioasă de alianțe create de Bismarck, destinată să mențină pacea în Europa, să apere influența economică, diplomatică și politică a Germaniei pe continent. Tratatul prevedea ca fiecare parte semnatară să rămână neutră dacă cealaltă era implicată într-un război cu o a treia mare putere. Această prevedere nu se aplica dacă Germania ataca Franța sau Rusia ataca Austria. Germania a "plătit" pentru prietenia rușilor prin acceptarea lărgirii sferei de influență a Imperiului Rus în Bulgaria și Rumelia Orientală (acum parte a Bulgariei de sus) și prin sprijinirea acțiunilor rușilor pentru păstrarea  controlului în Marea Neagră. După ce tratatul nu a fost reînnoit în 1890, Rusia s-a orientat spre semnarea unei alianțe cu Franța

Acest tratat a fost semnat după ce Dreikaiserbund (Liga celor Trei Împărați – german, austriac și rus) a încetat să mai existe în 1887. Liga și-a încetat existența datorită competiției dintre Austro-Ungaria și Imperiul Rus pentru sfere de influență în Balcani. La începutul anului 1887, un diplomat rus a plecat la Berlin ca să propună germanilor un tratat care ar fi făcut ca Rusia să adopte o neutralitate amicală în cazul unui război dintre Germania și Franța în schimbul recunoașterii de către Germania a intereselor rusești în Bulgaria și a promisiunii pentru o neutralitate amicală în cazul în care rușii ar fi ocupat strâmtorile otomane. Bismarck era un sprijinitor convins al acordului, nu și țarul  Alexandru al III-lea, care a fost în cele din urmă convins de ministrul lui de externe, Nikolai Ghirs, care a afirmat că în absența unei alianțe cu Franța, acceptarea acestui tratat era cea mai bună soluție. Bismarck nu a fost însă de acord ca Germania să rămână neutră în cazul în care Rusia ar fi intrat în război cu Austria, explicând cum Berlinul a semnat un tratat cu Viena imposibil de încălcat (Triplei Alianțee).

Obiectivul pe termen lung al lui Bismarck – menținerea păcii în Europa – era amenințat de rivalitatea tot mai crescută dintre Rusia și Austro-Ungaria pentru dominație în Balcani. Bismarck considera că această înțelegere era esențială pentru împiedicarea unei alianțe ruso-franceze. Politica lui Bismarck urmărea menținerea Franței în izolarea diplomatică pentru evitarea unui război pe două fronturi, în care Germania să fie obligată să facă față atât Franței în apus cât și Rusiei în răsărit. Bismarck risca ca, acceptând ca Rusia să își extindă sfera de influență spre Mediterana, să aibă tensiuni diplomatice cu Viena.

Tratatul semnat de Bismarck și de Nikolai Ghirs, ministrul de externe rus, avea două părți:
 Germania și Rusia erau de acord să păstreze o neutralitate binevoitoare, dacă cealaltă parte era implicată într-un război cu o a treia putere. Dacă Germania ataca Franța sau Rusia ataca Austro-Ungaria, această prevedere nu se aplica. În aceste cazuri, alianțele bilaterale distincte puteau să intre în vigoare. Tratatul de reasigure se aplica în aceste cazuri doar dacă Franța sau Austro-Ungaria erau statele agresoare.
  În protocolul de încheiere, cel mai secret, Germania urma să își declare neutralitatea în cazul unei intervenții a Rusiei împotriva Imperiului Otoman pentru controlul strâmtorilor Bosfor și Dardanele.

Ca parte a sistemului lui Bismarck de "diversiune periferică", tratatul depindea în cea mai mare măsură de prestigiul lui. În 1890, după ce Bismarck a fost demis, când Rusia a cerut reînnoirea tratatului, Germania a refuzat. Succesorul lui Bismarck, Leo von Caprivi, a considerat că nu există nici un motiv să menajeze Rusia. Toți responsabilii politicii externe germane au hotărât în unanimitate că respingerea acestui acord era necesară pentru că intra în contradicție cu angajamentele Germaniei față de Austria, Regatul Unit, România sau Italia. De exemplu, Tratatul de reasigurare intra în conflict cu tratatul secret din 1883 în care Germania și Austria promiteau protecție României. Rusia nu știa nimic despre această înțelegere secretă.  Kaiserul Wilhelm al II-lea avea încă o influență foarte ridicată în politica externă și considera că prietenia cu țarul Alexandru al III-lea era suficientă să asigure legături diplomatice extraordinare. Principala lui prioritate a devenit construirea unei relației mai bune cu Regatul Unit. Relațiile anglo-ruse au fost mult tensionate de dorința Rusiei de preluare a controlului asupra strâmtorilor care legau Marea Neagră de Mediterană. Londra se temea că expansiunea Rusiei spre sud ar putea să amenințe interesele coloniale britanice din Orientul Mijlociu. Franța, disperată să găsească un aliat, s-a implicat financiar în reconstruirea economiei Rusiei și a reușit să semneze o alianță cu aceasta în 1894, punând astfel capăt izolării sale diplomatice. Demiterea lui Bismarck, temperamentul capricios al lui Wilhelm al II-lea și politica imprevizibilă a succesorului lui Bismarck au fost cauzele care au contribuit la instabilitatea internațională.

În 1896, Bismarck, care nu mai ocupa nicio funcție publică, a provocat o mare tulburare pe scena politică internațională când a divulgat unui ziar german existența tratatului. El l-a acuzat pe succesorul lui, contele Caprivi, pentru nereînnoirea tratatului în 1890. Bismarck a afirmat că renunțarea la tratat a făcut posibilă apropierea franco-rusă.  Istoricii sunt de acord că Tratatul de reasigurare nu a avut în sine o importanță prea mare, dar renunțarea la el a fost un punct de cotitură decisiv pentru îndepărtarea Rusiei de Germania și apropierea de Franța, aceasta fiind una dintre cauzele pentru izbucnirea Primului Război Mondial..

Vedeți și
 Relațiile internaționale dintre Marile Puteri (1814–1919)

Note și bibliografie

Bibliografie suplimentară
 Eyck, Erich. Bismarck and the German empire (1968) pp 289-98.
 Rich, Norman. Great power diplomacy, 1814-1914 (1992) pp 244-62
 Taylor, A.J.P. The Struggle for Mastery in Europe, 1848-1918. (1954) pp 316-19.
Istoria Rusiei
Istoria Germaniei

Tratatul de reasigurare


Colonel Samuel Richard Tickell (19 August 1811 – 20 April 1875) was an English soldier, artist, linguist and ornithologist in India and Burma.

Biography
Tickell was born at Cuttack in India to Captain Samuel Tickell (of the 8th regiment of the Bengal Native Infantry) and Mary née Morris. His grandfather was Richard Tickell the English playwright and satirist. Lieutenant General Richard Tickell was a first cousin once removed.

Samuel Tickell was educated in England with a training at Addiscombe from 1827 to 1829, returning at age nineteen to join the Bengal Native Infantry in 1829. He served in the 31st Bengal Native Infantry during the Kol campaign (1832–33). He was made commander of Brian Hodgson's military escort to Kathmandu from 1834. He returned to Bengal in 1843, and after his promotion to captain in 1847 he was moved to Arakan, lower Burma. He applied to serve as revenue surveyor in Bhagalpur in 1848 but found himself without experience and let his assistants work on surveys while he carried out administrative duties. The survey work was ridden with errors and in 1849 he handed over charge and returned to Arakan.

During his time in India, Tickell made important contributions to the country's ornithology and mammalology, with field observations and the collections of specimens. He contributed to volume 17 of the Journal of the Asiatic Society of Bengal. Volume 18 included a report by Tickell from Burma. He wrote under the pen-name of "Ornithognomon" and "Old Log". Hume noted that many of the notes written as "Ornithognomon" in the Field were based on observations of another amateur ornithologist, Frederic Wilson. Tickell married Maria Georgiana, daughter of J.W. Templer at Bankura on 11 July 1844.

Tickell retired in 1865 and lived for a period in France before settling in the Channel Islands. In 1870, while fishing on the coast of Brittany, he suffered an eye inflammation which eventually made him blind. Tickell had been working on a seven-volume work entitled Illustrations of Indian Ornithology, but his deteriorating eyesight forced him to abandon it. Before his death he donated the unfinished work to the Zoological Society of London. These works were bound into fourteen volumes. These included one on the fishes collected in the seas and freshwaters of British Burma from 1851-64 with watercolour illustrations, a field of study which had been examined by very few fish taxonomists, the earliest work being by Francis Day; a volume on mammals (214 pages); a volume on insects, reptiles, amphibians, arachnids and crustaceans (256 pages); and the remaining volumes on birds. Of these seven volumes were titled Indian Ornithology and included 276 species illustrated of a total of 488 species described. In addition there were two volumes titled Tickell Aves with descriptions and watercolour illustrations which were based on two draft volumes of Tickell Aves MS I & II. The work showcased his excellent artistic abilities, including paintings of birds in natural habitats as well as ink vignettes showing scenes from Indian life.

Tickell died in Cheltenham.

A number of birds were named after Tickell, including:

Tickell's flowerpecker, Dicaeum erythrorhynchos
Tickell's leaf warbler, Phylloscopus affinis
Tickell's thrush, Turdus unicolor
Tickell's brown hornbill, Anorrhinus tickelli;

and possibly one species after his wife, given the feminine or plural form (i.e. honouring the Tickell couple), though this isn't made clear in the original description:
Tickell's blue flycatcher, Cyornis tickelliae.

Tickell was also interested in linguistics and wrote a series of articles on the grammatical structure of the Ho language.

Notes

References
Biographies for Birdwatchers, Mearns and Mearns
Ibis Jubilee Supplement 1908

1811 births
1875 deaths
English ornithologists
British Indian Army officers
British East India Company Army officers
British mammalogists
Bengal Native Infantry
English zoologists
English soldiers
English artists
Linguists from England
Graduates of Addiscombe Military Seminary

Samuel Tickell


An Bothriochloa imperatoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wilhelm Guillermo Gustav o Franz Francis Herter. An Bothriochloa imperatoides in nahilalakip ha genus nga Bothriochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Bothriochloa

Bothriochloa imperatoides


Visoravan Yunnan-Guizhou ili visoravan Yungui (pojednostavljeni kineski 云贵高原, tradicionalni kineski 雲貴高原) je regija visoravan smještena u jugozapadnoj Kini. Regija se prvenstveno prostire na provincijama Yunnan i Guizhou. Na jugozapadu je Yungui prava visoravan s relativno ravnijim planinskim područjima, dok je na sjeveroistoku Yungui općenito planinsko područje valovitih brežuljaka, klisura i krške topografije.

Geografija

Definicija
Prema najstrožoj definiciji, visoravan Yungui proteže se od rasjeda Crvene rijeke u Yunnanu na jugozapadu do planina Wuling u Hunanu na sjeveroistoku. Ova regija visoravni uključuje većinu istočnog Yunnana i većinu Guizhoua. Međutim, uobičajeno je da se veći dio ostatka Yunnana i okolnih planinskih područja naziva dijelom visoravni Yunnan-Guizhou čak i tamo gdje nema obilježja sličnih visoravni.

Prema široj definiciji visoravni Yungui, pokrajine bi uključivale ne samo Yunnan i Guizhou, već i okrug Gulin i najjužnije krajine Sečuana, istočni Chongqing, jugozapadni Hubei, zapadni Hunan i sjeverozapadni Guangxi.

Fizička geografija
Visoravan Yungui velika je planinska regija s neravnim terenom uključujući strme krške vrhove i duboke klisure. Visoravan je poduprta velikim planinama Hengduan na sjeverozapadu i nizinskim područjima na sjeveru, istoku i jugoistoku. Drugi veći planinski lanci prelaze ili okružuju dijelove visoravni Yungui. Planine Wumeng i Wulian Feng tvore barijeru kroz sjeverni središnji Yungui duž rijeke Jinsha (Gornji Jangce). Na sjeveru, planine Dalou protežu se duž ruba Yunguija sa bazenom Sichuan. Planine Wuling na sjeveroistoku čine prijelazni teren između visoravni i nizije Jangce. Na jugu, planinski lanac Miao se spušta do krških brežuljaka Južne Kine. Preko Crvene rijeke na jugozapadu, planine Ailao čine definitivnu barijeru.

Visoki planinski vrhovi istočnog Tibeta izvor su mnogih velikih azijskih rijeka, koje teku na jug prema visoravni Yunnan-Guizhou. Rijeke se dijele oko visoravni, pri čemu se Salween i Mekong drže na jugu, a Jangtze skreće na sjeveroistok. Većinu zapadne visoravni Yungui dreniraju rijeke Nanpan i Beipan, oba izvorišta Biserne rijeke. Istočnu visoravan Yungui velikim dijelom drenira rijeka Wu, pritoka Yangtzea.

Glavna jezera nastala su u Yunnan dijelovima visoravni Yungui, uključujući Dian Chi i Fuxian jezero. Jezero Erhai nalazi se na zapadnom rubu visoravni u južnom podnožju planine Hengduan.

Klima i ekologija
Klima postupno prelazi iz sušnije na jugozapadu u kišovitiju na sjeveroistoku. U istočnom središnjem Yunnan-u, dijelovi visoravni Yungui imaju stepsku klimu. U većem dijelu Guizhoua klima je klasificirana kao vlažna suptropska Cwa. Visoravan Yungui prekrivena je suptropskim zimzelenim šumama za veći dio svojih dijelova Yunnan i mješovitim širokolisnim šumama za dijelove Guizhoua.

Izvori

Geografija
Kina

Yunnan-Guizhou


Old Pupils ' Associations of Kuruwamulla M.V
''Past Pupils' Associations of Kuruwamulla M.V'
School: WP/GM/ Kuruwamulla Maha Vidyalaya ,Wathurugama.

කූරුවමුල්ල මහා විද්‍යාලීය ආදි ශිෂ්‍ය සංසඳය
අපගේ දැක්ම
         සිසුන්ගේ  කුසලතා දක්ෂතා හා ආකල්ප වර්ධනය තුලින්
 කුරුවමුල්ල මහා විද්‍යාලය බස්නාහිර පලාතේ ප්‍රධාන පාසල් අතරට ගෙන යමින්
 ප්‍රාදේශිය අධ්‍යාපනය දියුණුකිරිම.

සබඳතා
 ලිපිනය : බප/ගම් කූරුවමුල්ල මහා විද්‍යාලය , වතුරුගම
 වි.ලිපිනය : firstname.lastname@example.com
ෆෙස් බුක් පිටුව

Oba of kmv


Isolation Stories est une mini-série télévisée britannique sur les personnes vivant la pandémie de COVID-19 qui a été diffusée pour la première fois sur ITV pendant quatre nuits consécutives du 4 mai au 7 mai 2020.

Épisodes
 Mel (diffusé le 4 mai 2020) avec Sheridan Smith - écrit par Gaby Chiappe
 Ron & Russell (diffusé le 5 mai 2020) avec Michael Jibson - écrit par Jeff Pope
 Mike & Rochelle (diffusé le 6 mai 2020) avec Angela Griffin - écrit par William Ivory
 Karen (diffusé le 7 mai 2020) avec David Threlfall - écrit par Neil McKay.

Références

2020 à la télévision britannique
Représentation médiatique de la pandémie de Covid-19 au Royaume-Uni

Isolation Stories


Košarkaški savez Herceg-Bosne je košarkaška organizacija s područja Herceg-Bosne, Federacija BiH, BiH.
Športska je organizacija u koju se udružuju košarkaški klubovi, općinski gradski košarkaški savezi, košarkaški savezi županija, udruženje košarkaških trenera i udruženje košarkaških sudaca. Sve udružene organizacije udružuju se u ovaj Savez radi usklađivanja posebnih i zajedničkih interesa planiranja i organiziranja razvitka i unaprijeđenja košarkaškog športa, obavljanja djelatnosti i sprovođenja košarkaškog programa.

Djeluje na području Federacije BiH. Sjedište je u Mostaru, Hrvatskih velikana bb.

Savez predstavljaju predsjednik, dopredsjednik i glavni tajnik.

Godine 2015. za predsjednika je izabran Dalibor Miloš iz HKK Zrinjski, a dopredsjednika Romeo Bilinovac iz Košarkaške akademije Herceg-Bosne i novi upravni odbor.

Izvori

Hrvatska košarka u Bosni i Hercegovini
Športski savez Herceg-Bosne

Košarkaški savez Herceg-Bosne


පළමුවන ඩඩ්ලි සේනානායක කැබිනට් මණ්ඩලය යනු,  1952 සිට 1953 දක්වා අග්‍රාමාත්‍ය ඩඩ්ලි සේනානායක විසින් නායකත්වය සැපයුනු ලංකාවෙහි මධ්‍යම රජය විය. 1952 මාර්තු මාසයෙහිදී වූ සේනානායක මහතාගේ පූර්වප්‍රාප්තික ඩී. එස්. සේනනායක මහතාගේ අභාවය සමගින් පිහිටුවුනු එය විසුරුවා හරින ලද්දේ  1953 ඔක්තොම්බර් මාසයෙහිදී වූ සේනානායක මහතාගේ ඉල්ලා අස්වීම හා සමගිනි.

කැබිනට් අමාත්‍යවරු

පාර්ලිමේන්තු ලේකම්වරු

මෙයද බලන්න
 කැබිනට් කාර්යාලය (ශ්‍රී ලංකාව)
 හර්තාලය 1953

සටහන්

ආශ්‍රිත

1952 වසරෙහිදී ලංකාවෙහි සිදු කල සංස්ථාපිතයන්
1953 වසරෙහිදී ලංකාවෙහි සිදු කල විසංස්ථාපිතයන්
1953 වසරෙහිදී විසංස්ථාපිත කැබිනට් මණ්ඩල
1952 වසරෙහිදී සංස්ථාපිත කැබිනට් මණ්ඩල
ශ්‍රී ලංකාවෙහි කැබිනට් මණ්ඩලය
දෙවන එලිසබෙත් රැජිණගේ අමාත්‍ය මණ්ඩල

පළමුවන ඩඩ්ලි සේනානායක කැබිනට් මණ්ඩලය


Cedertræ er en rødligt brun træsort, som stammer fra nåletræer i slægten Thuja, særligt kæmpethuja, Thuja plicata.

Egenskaber
Træsorten findes i flere varianter med varierende karakteristika. I snedkersammenhæng skelnes mellem hårdttræ, som er mahogniagtigt i farven og eksempelvis anvendes til cigarkasser og lyst- og racerbåde. Og nåletræ, herunder såkaldt 'ægte ceder', som er ensartet rødbrun med utydelige årringe, og eksempelvis bruges til blyanter, kister, skabe og som snedkertræ. Cedertræ anvendes også til mølbekæmpelse, da det indeholder olier hvis aromatiske duft afskrækker møl.

Canadisk Cedertræ, også kaldet kæmpethuja eller Western Red Cedar (det botaniske navn er Thuja plicata) er velegnet til snedker-, dreje- og billedskærerarbejde, samt til bygningsbeklædning og udendørs brug. Træet er rødbrunt, svinder kun lidt, det er velduftende og meget holdbart både i luften, under jorden og under vand. Det er desuden let, blødt og bøjeligt, og spalter ikke så let.

Noter

Kilder
Rasmussen, W. & Vieth-Nielsen, C.J. (red.), Snedkerbogen – maskinsnedkeri, møbelsnedkeri, bygningssnedkeri I, Forlaget Ivar, København, 1958

Eksterne links
Kæmpethuja beskrevet på Træ.dk - Danmarks Træportal, sidst besøgt 4. december 2017.

Materialer
Skovbrugsprodukter
Snedkeri

Cedertræ (materiale)


ශ්‍රි ලංකා ගුවන් හමුදා චින වරාය නැණසල අරමුණු

 ගුවන් හමුදා සේවා පුද්ගලයන්ට තොරතුරැ තාක්ෂණය පිළිබඳව දැණුම ලබා දීම
 අන්තර් ජාල පහසුකම් ලබා දීම
 e-mail පහසුකම් සැපයිම
 පරිගණක පුහුණු ලබා දීම
 ඡායා පිටපත් හා printing සේවාව ලබාදීම

ශ්‍රි ලංකා ගුවන් හමුදා චින වරාය නැණසල


Mandas (sardinski: Màndas) je grad i općina (comune) u pokrajini Južnoj Sardiniji u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 457 metara i ima 2 192 stanovnika. Prostire se na 45,02 km². Gustoća naseljenosti je 49 st/km².Susjedne općine su: Escolca, Gergei, Gesico, Nurri, Serri, Siurgus Donigala i Suelli.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Mandas


Boryspilska () est une station de la ligne Sirets'ko-Petchers'ka (M3) du métro de Kiev. Elle est située dans le raïon de Darnitsa de la ville de Kiev en Ukraine.

Mise en service en 2005, elle est desservie par les rames de la ligne M3. Le service est arrêté ou perturbé depuis l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, la station Boryspilska, est une station de passage de la Ligne Sirets'ko-Petchers'ka (M3) du métro de Kiev. Elle est située entre la station Vyrlytsia, en direction du terminus ouest Syrets, et la station Tchervonyï khoutir, le terminus est.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

À proximité

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Kiev
 Ligne Sirets'ko-Petchers'ka (M3)

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne M3 du métro de Kiev
Station de métro mise en service en 2005

Boryspilska (métro de Kiev)


Symphony of Science es un proyecto musical creado por el músico electrónico John D. Boswell.

El proyecto busca «difundir el conocimiento científico y la filosofía a través de remezclas musicales». Boswell utiliza audio y muestras de video de programas de televisión con científicos y educadores populares a las que ha corregido el tono de la voz para adecuarlo a la música. Los clips de audio y video se mezclan en mashups digitales así como con composiciones originales de Boswell.

En los videos musicales aparecen científicos y divulgadores de primer orden en sus respectivos campos, tales como Carl Sagan, Richard Feynman, Neil deGrasse Tyson, Bill Nye o Stephen Hawking. El audio y el vídeo se obtiene de programas de divulgación científica populares como Cosmos (1980), El universo de Stephen Hawking (1997), El universo elegante(1999-libro, 2003-TV), The Eyes of Nye (2005) y El Universo (2007).

El primer video lanzado fue «A Glorious Dawn», el 21 de septiembre de 2009. Un mes más tarde, el vídeo recibió más de un millón de visitas y se situó como uno de los videos más votados de todos los tiempos en la categoría de música en YouTube. El 9 de noviembre de 2009, Third Man Records lanzó un sencillo de 7 pulgadas de «A Glorious Dawn» para conmemorar el 75.º aniversario del nacimiento de Carl Sagan.

John D. Boswell
John D. Boswell asistió a la Escuela Preparatoria Gonzaga y se graduó en la universidad con un título en economía. Poco después, comenzó Colorpulse, un proyecto de música electrónica, y comenzó a concentrarse en la producción. Boswell vive en Bellingham, Washington. Su proyecto musical actual, Symphony of Science, tiene como objetivo difundir el conocimiento científico y la filosofía a través de remezcla musical «y para entregar el conocimiento científico y la filosofía en forma de musical».

El compositor había estado experimentando con el muestreo y la remezcla por algún tiempo antes de crear sus primeros videos de YouTube. Había trabajado con Auto-Tune en el pasado y pensaba que la gente podría estar interesada en escuchar cantar al astrónomo estadounidense Carl Sagan.

Vio por primera vez Cosmos en 2004 y poco después compró la serie de DVD. Boswell buscó en estos episodios «citas profundas» que carecían de la música de fondo. Una vez encontradas estas citas, Boswell pasó por Auto-Tune la voz de Sagan y tomó las de mejores resultados. Después de completar lo que se convirtió en «A Glorious Dawn», Boswell publicó el vídeo en YouTube en septiembre de 2009 y para su sorpresa, el vídeo se hizo viral en una semana. Hasta la fecha, el vídeo ha recibido más de cinco millones de visitas y está considerado como uno de los videos más votados de todos los tiempos en la categoría de música.

Crítica
La músico Carrie Brownstein encontró la idea de Symphony of Science «muy hermosa y sorprendente, tanto en su sinceridad como en su objetivo». También le gustó el «estilo hip-hop» de Bill Nye, mientras las manos y expresa «todos estamos conectados».

El escritor Nick Sagan, hijo de Carl Sagan, quedó impresionado con «A Glorious Dawn», lo que supone una crítica favorable y el sello de aprobación. Sagan escribe: «John Boswell en Colorpulse es un genio loco, muestra tanto Cosmos y la serie de El Universo de Stephen Hawking en 3 minutos y 34 segundos de genialidad pura, concentrada... Me encanta, me encanta, me encanta. A papá le hubiera encantado también».

El columnista Franklin Harris sostiene que los videos de Boswell muestran que la ciencia puede despertar las mentes de los artistas, tanto como la religión y la mitología en el pasado. Harris llama a los videos de «...arte para la era de la información, inspirado en la ciencia.».

New Music Transmission, un pódcast, dio a «A Glorious Dawn» críticas positivas y llamó a Symphony of Science «A thinking man's Pogo», en referencia al artista australiano electro que se presentó dos semanas antes.

Piezas que componen Symphony of Science

A Glorious Dawn

We Are All Connected

Our Place in the Cosmos

The Unbroken Thread

The Poetry of Reality (An Anthem for Science)

The Case for Mars

A Wave of Reason

The Big Beginning

Ode to the Brain

Children of Africa (The Story of Us)

The Quantum World

Onward to the Edge!

The Greatest Show on Earth

The World of the Dinosaurs

We are Star Dust

Our Biggest Challenge (Climate Change Music Video)

The Secret of the Stars

Monsters of the Cosmos

Waves of Light

Beyond the Horizon

The Nature of Sound

Children of Planet Earth: The Voyager Golden Record Remixed

Referencias

Lecturas adicionales

Enlaces externos
 Symphony of Science

Symphony
Boswell
Symphony

Symphony of Science


Christoph Pöstinger (* 7. April 1972 in Wien) ist ein ehemaliger österreichischer Sprinter.

Bei den Olympischen Spielen 1992 in Barcelona erreichte er über 200 m das Viertelfinale und kam mit der österreichischen Mannschaft in der 4-mal-100-Meter-Staffel auf den siebten Platz.

In beiden Disziplinen schied er bei den Olympischen Spielen 1996 in Atlanta und bei den Leichtathletik-Weltmeisterschaften 1997 in Athen im Vorlauf aus.

1992 wurde er österreichischer Meister über 100 m, 1992 und 1997 über 200 m. In der Halle wurde er dreimal nationaler Meister über 200 m (1993, 1996, 1999) und je einmal über 60 m (1993) und 400 m (1999).

Persönliche Bestleistungen

 60 m (Halle): 6,66 s, 27. Februar 1993, Wien
 100 m: 10,22 s, 13. August 1992, Linz
 200 m: 20,45 s, 8. Juni 1996, Ebensee (österreichischer Rekord)
 Halle: 20,82 s, 25. Februar 1996, Wien (österreichischer Rekord)
 400 m: 45,80 s, 13. Juli 1997, Byrkjelo (ehemaliger österreichischer Rekord)
 Halle: 46,14 s, 29. Januar 1999, Chemnitz (österreichischer Rekord)
 60 m Hürden (Halle): 8,08 s, 9. März 1991, Bozen
 110 m Hürden: 14,17 s, 15. Juni 1991, Villach

Weblinks

 Athletenporträt beim ÖLV

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1992
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1996
100-Meter-Läufer (Österreich)
200-Meter-Läufer (Österreich)
400-Meter-Läufer (Österreich)
110-Meter-Hürdenläufer (Österreich)
Universiadeteilnehmer (Österreich)
Teilnehmer der Sommer-Universiade 1997
Österreichischer Meister (Leichtathletik)
Olympiateilnehmer (Österreich)
Österreicher
Geboren 1972
Mann

Christoph Pöstinger


The Philadelphia Museum of Art - Muzeul de artă Philadelphia - este un muzeu de artă, ce a fost inițial conceput în 1876, pentru a ilustra expoziția centenarului Statelor Unite ( Centennial Exposition) din Philadelphia. Clădirea principală a muzeului a fost completată târziu, în 1928 pe colina Fairmount, aflată în partea nord-estică a Benjamin Franklin Parkway la Eakins Oval.

Muzeul administrează diferite colecții conținând peste 240.000 de obiecte incluzând piese de mare valoare de origine africană, americană, asiatică și Europa|europeană]].  Numeroasele clase ale colecțiilor includ sculpturi, picturi, tipărituri, desene, acuarele, fotografii, armuri, arte de decorative, precum și alte artefacte.

Muzeul (Philadelphia Museum of Art) administrează mai multe anexe , incluzând Muzeul Rodin (Rodin Museum), care se găsește, de asemenea, pe Benjamin Franklin Parkway și Ruth and Raymond G. Perelman Building, care este localizată peste drum, doar puțin mai la nord de clădirea principală a muzeului.

Clădirea Perelman (The Perelman Building), care a fost inaugurată în 2007, găzduiește peste 150.000 de imprinturi, desene și fotografii, alături de peste 30.000 de costume și alte piese textile, având de asemenea peste 1.000 de obiecte de design modern și contemporan, incluzând piese de mobilier, ceramică și sticlă. Muzeul administrează și case ale erei coloniale așa cum sunt "casele-conac" Mount Pleasant și Cedar Grove, ambele aflate în Fairmount Park.

Atât clădirea principală a muzeului, cât și toate anexele sale sunt proprietatea orașului (City of Philadelphia) și administrate de către o organizație înregistrată ca o  corporație non-profit.

Mai multe expoziții speciale sunt deschise în muzeu de-a lungul fiecărui an, incluzând expoziții itinerante aranjate cu alte muzee din Statele Unite, dar și din alte părți ale lumii. Numărul anual de vizitatori pentru întregul muzeu fusese de 793.000 în 2017, număr care face ca Philadelphia Museum of Art să fie unul din muzeele cele  mai vizitate muzee de artă din lume. Muzeul este de asemenea unul dintre cele mai mari muzee ale lumii, în termeni de suprafață a galeriilor expoziționale.

Istoric
Philadelphia a sărbătorit cea de-a o suta aniversare a Declarației de independență a Statelor Unite ale Americii, prin realizarea Expoziției Centenare ( Centennial Exposition) din 1876.

Clădirea Memorial Hall, care conținea expoziția originară de artă, fusese concepută să existe și după terminarea ceremoniilor, ca un nucleu al unui viitor muzeu de artă. Inspirați de exemplul devenit "clasic" al muzeului South Kensington Museum, cunoscut și ca Muzeul Victoriei și al lui Albert, noul muzeu urma să se concentreze pe arte și științe aplicate, fiind în același timp o școală vocațională pentru doritorii de a se specializa în desen, pictură, modele (manechine) și design.

La 10 mai 1877, școala de meserii (vocațională), dependentă de muzeu, [The] Pennsylvania Museum and School of Industrial Art, a fost inaugurată. În 1964, școala de meserii a devenit independentă de muzeu, devenind parte a Universității de Arte Philadelphia.

Seria de colecții a muzeului a fost inițiată prin donarea de obiecte din Expoziția centenară, urmată de donații din partea publicului, impresionat de idealurile Expoziției Centenare referitoare la designul de calitate și la măiestria executării obiectelor expuse. Primele donații de cărți, artefacte și obiecte de artă decorativă fuseseră de proveniență europeană și japoneză.

Locația originară, aflată în vecinătatea centrului orașului (Center City), fusese situată relativ departe de majoritatea zonele populate ale orașului. Intrarea fusese plătită până în 1881, apoi devenise liberă între 1881 și 1962, pentru a deveni din nou plătibilă până astăzi.

Donații și achiziții

Începând cu 1882, Clara Jessup Moore a donat o colecție remarcabilă de mobilier vechi, lucrări în email, fildeș sculptat, bijuterii, artefacte metalice, sticlă, ceramică, cărți, textile și picturi. Colecția de dantele a Contesei de Brazza a fost achiziționată în 1894 formând nucleul viitoarei colecții de dantele. În 1893 Anna H. Wilstach a donat o colecție de dimensiuni mari, conținând numeroase picturi ale artiștilor plastici americani, precum și o donație bănească de jumătate de milion de dolari destinată strict achiziționării de alte lucrări de artă. Lucrări de James Abbott McNeill Whistler și George Inness au fost achiziționate în următorii ani, precum și cunoscuta Buna Vestire de Henry Ossawa Tanner, care a ajuns la muzeu în 1899.

În anii timpurii 1900, muzeul a inițiat un program educațional, adresat marelui public, dar și un program destinat membrilor susținători ai instituției. Fiske Kimball a fost directorul muzeului în perioada marii sale expansiuni din anii 1920, care include și excepționalul an 1928, anul inaugurării clădirii principale a muzeului, când peste 1.000.000 de vizitatori au fost înregistrați.

Tot în 1928, colecția de desene și gravuri a fost considerabil lărgită cu peste 5.000 de lucrări ale Marilor Maeștrii europeni, incluzând lucrări ale maeștrilor francezi, germani și italieni, toate donate de Charles S. Lea.  Expozițiile mari ale anilor 1930, conțineau lucrări ale lui Eakins, Manet, Renoir, Cézanne, van Gogh și Degas. În anii 1940, donațiile și achizițiile cele mai importante ale muzeului au inclus colecțiile de covoare orientale ale lui John D. McIlhenny, piese de sculptură ale lui George Grey Barnard și fotografii ale lui Alfred Stieglitz.

Note

Legături externe

 Google Art Project, Philadelphia Museum of Art, 209 Artworks by 162 Artists
 Listing at Philadelphia Architects and Buildings
 Aerial video impression of the building

Fondări în 1876
Muzee de artă din Pennsylvania

Philadelphia Museum of Art


In computing, the User-Agent header is an HTTP header intended to identify the user agent responsible for making a given HTTP request.  Whereas the character sequence User-Agent comprises the name of the header itself, the header value that a given user agent uses to identify itself is colloquially known as its user agent string. The user agent for the operator of a computer used to access the Web has encoded within the rules that govern its behavior the knowledge of how to negotiate its half of a request-response transaction; the user agent thus plays the role of the client in a client–server system.  Often considered useful in networks is the ability to identify and distinguish the software facilitating a network session.  For this reason, the User-Agent HTTP header exists to identify the client software to the responding server.

Use in client requests

When a software agent operates in a network protocol, it often identifies itself, its application type, operating system, device model, software vendor, or software revision, by submitting a characteristic identification string to its operating peer. In HTTP, SIP, and NNTP protocols, this identification is transmitted in a header field User-Agent. Bots, such as Web crawlers, often also include a URL and/or e-mail address so that the Webmaster can contact the operator of the bot.

In HTTP, the "user agent string" is often used for content negotiation, where the origin server selects suitable content or operating parameters for the response. For example, the user agent string might be used by a web server to choose variants based on the known capabilities of a particular version of client software. The concept of content tailoring is built into the HTTP standard in RFC 1945 "for the sake of tailoring responses to avoid particular user agent limitations".

The user agent string is one of the criteria by which Web crawlers may be excluded from accessing certain parts of a website using the Robots Exclusion Standard (robots.txt file).

As with many other HTTP request headers, the information in the user agent string contributes to the information that the client sends to the server, since the string can vary considerably from user to user.

Format for human-operated web browsers

The user agent string format is currently specified by section 10.1.5 of HTTP Semantics. The format of the user agent string in HTTP is a list of product tokens (keywords) with optional comments. For example, if a user's product were called WikiBrowser, their user agent string might be WikiBrowser/1.0 Gecko/1.0. The "most important" product component is listed first.

The parts of this string are as follows:

 product name and version (WikiBrowser/1.0)
 layout engine and version (Gecko/1.0)

During the first browser war, many web servers were configured to send web pages that required advanced features, including frames, to clients that were identified as some version of Mozilla only. Other browsers were considered to be older products such as Mosaic, Cello, or Samba, and would be sent a bare bones HTML document.

For this reason, most Web browsers use a user agent string value as follows:

For example, Safari on the iPad has used the following:

 Mozilla/5.0 (iPad; U; CPU OS 3_2_1 like Mac OS X; en-us) AppleWebKit/531.21.10 (KHTML, like Gecko) Mobile/7B405

The components of this string are as follows:

 Mozilla/5.0: Previously used to indicate compatibility with the Mozilla rendering engine.
 (iPad; U; CPU OS 3_2_1 like Mac OS X; en-us): Details of the system in which the browser is running.
 AppleWebKit/531.21.10: The platform the browser uses.
 (KHTML, like Gecko): Browser platform details.
 Mobile/7B405: This is used by the browser to indicate specific enhancements that are available directly in the browser or through third parties. An example of this is Microsoft Live Meeting which registers an extension so that the Live Meeting service knows if the software is already installed, which means it can provide a streamlined experience to joining meetings.

Before migrating to the Chromium code base, Opera was the most widely used web browser that did not have the user agent string with "Mozilla" (instead beginning it with "Opera"). Since July 15, 2013, Opera's user agent string begins with "Mozilla/5.0" and, to avoid encountering legacy server rules, no longer includes the word "Opera" (instead using the string "OPR" to denote the Opera version).

Format for automated agents (bots)

Automated web crawling tools can use a simplified form, where an important field is contact information in case of problems. By convention the word "bot" is included in the name of the agent. For example:

 Googlebot/2.1 (+http://www.google.com/bot.html)

Automated agents are expected to follow rules in a special file called "robots.txt".

Encryption strength notations

Web browsers created in the United States, such as Netscape Navigator and Internet Explorer, previously used the letters U, I, and N to specify the encryption strength in the user agent string. Until 1996, when the United States government allowed encryption with keys longer than 40 bits to be exported, vendors shipped various browser versions with different encryption strengths. "U" stands for "USA" (for the version with 128-bit encryption), "I" stands for "International" the browser has 40-bit encryption and can be used anywhere in the world and "N" stands (de facto) for "None" (no encryption). Following the lifting of export restrictions, most vendors supported 256-bit encryption.

User agent spoofing
The popularity of various Web browser products has varied throughout the Web's history, and this has influenced the design of websites in such a way that websites are sometimes designed to work well only with particular browsers, rather than according to uniform standards by the World Wide Web Consortium (W3C) or the Internet Engineering Task Force (IETF). Websites often include code to detect browser version to adjust the page design sent according to the user agent string received. This may mean that less-popular browsers are not sent complex content (even though they might be able to deal with it correctly) or, in extreme cases, refused all content. Thus, various browsers have a feature to cloak or spoof their identification to force certain server-side content. For example, the Android browser identifies itself as Safari (among other things) in order to aid compatibility.

Other HTTP client programs, like download managers and offline browsers, often have the ability to change the user agent string.

A result of user agent spoofing may be that collected statistics of Web browser usage are inaccurate.

User agent sniffing

User agent sniffing is the practice of websites showing different or adjusted content when viewed with certain user agents. An example of this is Microsoft Exchange Server 2003's Outlook Web Access feature. When viewed with Internet Explorer 6 or newer, more functionality is displayed compared to the same page in any other browsers. User agent sniffing is considered poor practice, since it encourages browser-specific design and penalizes new browsers with unrecognized user agent identifications. Instead, the W3C recommends creating standard HTML markup,  allowing correct rendering in as many browsers as possible, and to test for specific browser features rather than particular browser versions or brands.

Websites intended for display by mobile phones often rely on user agent sniffing, since mobile browsers often differ greatly from each other.

Browser misidentification and deprecation of User-Agent header

In 2020, Google announced that they would be freezing parts of the User-Agent header in their Chrome browser. They stated that other major web browser vendors were supportive of the move, but that they did not know when other vendors would follow suit. Google stated that a new feature called Client Hints would replace the functionality of the user agent string. Starting with Chrome 113, released in April 2023, User-Agent header stays the same except for the major version part.

Starting with Firefox 110 released in February 2023, Mozilla announced it would temporarily freeze portions of the browser's user agent string at version 109. This was done due to several websites incorrectly recognizing a development version of the browser (which identified itself by the string Mozilla/5.0 (Windows NT 10.0; Win64; rv:110.0) Gecko/20100101 Firefox/110.0) as the deprecated Internet Explorer 11 (which reports Mozilla/5.0 (Windows NT 10.0; Trident/7.0; rv:11.0) like Gecko). The problem will self-correct after the release of Firefox 120, as only browsers identifying themselves as 110 through 119 were observed to be affected by it.

See also

 Browser sniffing
 List of HTTP header fields
 Robots exclusion standard
 User Agent Profile (UAProf)

 Web browser engine
 Web crawler
 Wireless Universal Resource File (WURFL)

References

Clients (computing)
Hypertext Transfer Protocol headers

User-Agent header


Die grünen Jahre (Originaltitel: Os Verdes Anos) ist ein Hauptwerk des Neuen Portugiesischen Films des Regisseurs Paulo Rocha aus dem Jahr 1963. In der DDR lief der Film unter dem Titel Die jungen Jahre.

Handlung
Der 19-jährige Júlio  kommt vom Land in die große Stadt und beginnt eine Beziehung zur gleichaltrigen Ilda. Unfähig, sich in der modernen Gesellschaft zurechtzufinden, von Misstrauen und Enttäuschung geplagt, endet Júlios Beziehung zu Ilda dramatisch.

Rezeption
Die Handlung wird hier nicht als einfaches Melodram erzählt, sondern als Geschichte, die die Moderne und ihre Problematik zeigt. Júlio ist aus wirtschaftlichen Gründen in die Stadt gekommen. Doch sie erweist sich für ihn als unmenschlich, und er unterliegt am Ende der bedrohlichen und unpersönlichen Moderne, dargestellt durch ihn einkesselnde und anleuchtende Autos auf der Straße, nach seiner fatalen Kurzschlusshandlung.

Der Film wurde von der Filmkritik auch als Anklage des Estado Novo-Regimes verstanden. Er stellt den gutmütigen Portugiesen Júlio mit traditionellen Werten und eingeengtem Weltbild dar, der unvorbereitet und gegen den Lauf der Geschichte, überrumpelt von der unaufhaltsam hereinbrechenden Moderne, zurück in seine kleine ländliche Welt fliehen will. Dies gelingt ihm selbst um den Preis von Lebensglück und sogar Menschenleben nicht. Auch die dargestellten Zwänge, sowohl der Auswanderung aus wirtschaftlichen Gründen, als auch der unumgängliche Militärdienst im ausgebrochenen Portugiesischen Kolonialkrieg, und die gezeigte Ausbeutung der modernen Arbeitnehmer (Sonntagsarbeit z. B.) wurden als indirekt dargestellte Kritik gesehen.

Die neuartige Sichtweise der Kamera, die die Bewegungen und Blicke genau zeigt, dazu das besondere Tempo des Schnitts und die realitätsnahen, plastischen Einstellungen grenzten den Film von den bisherigen Werken des portugiesischen Kinos auch technisch ab. Nachdem der Portugiesische Film sich seit den späten 40ern immer mehr von der Alltagsrealität der Portugiesen entfernt hatte, war dies erstmals wieder ein Kino, das mit der tatsächlichen Situation im Land im Einklang war. Auch wenn Manoel de Oliveiras Acto da Primavera (seit 1959 gedreht und 1963 veröffentlicht) als ein Vorläufer gilt, so sieht die internationale Kritik erst in Os Verdes Anos das erste Werk des neuen portugiesischen Films, dem Novo Cinema.

Die Filmmusik von Carlos Paredes, der zeitgemäße Klänge auf der traditionellen Portugiesischen Gitarre spielte, trug durch seine sensible Komposition und gleichzeitig gefühlvolle und klare Darbietung maßgeblich zum Erfolg des Films bei, und wurde selbst populär.

Der Film errang das Silberne Segel beim Filmfestival Locarno 1964, einen Preis des Filmfestivals 1965 in Acapulco, und eine Ehrennennung beim Filmfestival Valladolid 1965.

Literatur
 Jorge Leitão Ramos: Dicionário do Cinema Português 1962–1988 Editorial Caminho, Lissabon 1989, ISBN 972-21-0446-2
  Alcides Murtinheira/Igor Metzeltin: Geschichte des portugiesischen Kinos Praesens Verlag, Wien 2010, ISBN 978-3-7069-0590-9

Weblinks

 Anfangssequenz des Films auf YouTube

Siehe auch
 Portugiesischer Film
 Novo Cinema

Einzelnachweise

Filmtitel 1963
Portugiesischer Film

Die grünen Jahre


Difüzyon sabitinin ölçülmesi için yaygın olarak kullanılan iki yöntem vardır.

1. Serbest sınır yöntemiyle difüzyon katsayılarının ölçülmesi (Free Boundary Methods)

Bu metot uzaklığa bağlı konsantrasyon değişiminin ölçülerek dc/dx hız eğiminin hesaplanması ilkesine dayanır.

Konsantrasyon değişimleri, incelenen sıvıya göre UV spektrometresi, kolon kromatografisi ya da elektroforez gibi uygun bir yöntemle izlenir.
Homojen dağılım yapan bir sıvı için x uzaklığına göre konsantrasyon değişimi normal dağılış gösterir. Bununla ilgili olarak gerekli bağıntı:

Burada C0, başlangıç konsantrasyonunu göstermektedir.

Varyansın hesaplanmasında kullanılan matematiksel ifadelerden yararlanılarak 2Dt = σ2 kabulü yapılabilir. Varyansın hesaplanması için σ2 = 1/n ∑(x-x')2 bağıntısı kullanılır ve bir önceki kabulden yararlanarak yukarıdaki eşitlikte yerine koyulur. Böylece difüzyon sabiti hesaplanabilir.

 Düzenek termostat olmalıdır.
 Mekanik titreşim olmamalıdır.

2. Gözenekli tıkaç yöntemi (Porous plug method)

Bu yöntem 1. Fick Kanununun(en) uygulaması şeklindedir.

Burada,

A gözeneklerin kesit alanı,

l gözeneklerin uzunluğudur.

Buna göre difüzyon sabiti D sadece c1 ve c2 konsantrasyonlarına bağlı olarak ölçülebilir. Ölçülmesi gereken değer sadece dm/dt zamana göre kütle değişimidir.

 Gözenekler absorpsiyon yapmamalıdır. Aksi halde çok yanlış sonuçlar çıkabilir.

Kaynakça

 Fizikokimya, Mustafa CEBE (Sayfa 472-474)
 Difüzyon Katsayısı, Çağdaş AKSOY (Fizikokimya ders sunumu)

Difüzyon

Difüzyon sabitinin ölçülmesi


Alpler, Orta Avrupa'da yer alan büyük dağ silsilesi. İsviçre, Kuzey İtalya ve Fransa'nın pek çok bölümünde görülür. Avusturya'nın hemen hemen hepsini kaplar ve Almanya'nın güneyinde önemli yer tutar. Coğrafi olarak 44°-48° kuzey enlemleri ve 5°-18° doğu boylamları arasında bulunur. Ekvator'dan ve Kuzey kutbundan hemen hemen aynı uzaklığa sahiptir. 207.000 km² bir alanı kaplar.

Coğrafya
Alpler baştan başa İtalya'yı geçen Apeninleri, Slovenya ve Hırvatistan kıyısında uzanan Dinar Alplerini, Balkan ve Karpat Dağlarını içine alır. Bazı fasılalarla Anadolu'da Toros Dağlarıyla devam ederek, İran'a geçer ve oradan Orta Asya'ya uzanır.

Alp Dağları, doğudan batıya  bir kavis içinde değişen ve  genişliğinde, orta Avrupa'nın hilal şeklinde coğrafik bir özelliğidir.

Dağların zirvelerinin ortalama yüksekliği 2500 metre'dir.

Dağ sırası Akdeniz'den Po havzasının kuzeyine, Fransa Grenoble'dan ve doğuya doğru orta ve güney İsviçre'ye kadar uzanır. Sıra dağlar Avusturya Viyana'ya ve doğuya Adriyatik Denizi'ne ve Slovenya'ya doğru devam eder.

En yüksek dağlar
Alp Dağları kendi içinde üç kısma ayrılır: Batı, Orta ve Doğu Alpler.
Batı Alp Sıradağlarında Maritime, Cotian, Dauphine, Graian ve Pennine Alpleri önemlilerindendir. Maritime Alpleri, Riviera kıyıları ve İtalya ovaları boyunca yükselir ve 3000 metrenin üzerinde zirvelere sahiptir. Pennine Sıradağları en dikkat çekicisi olup, 96 km civarında uzunluğa ve Alplerin en çok görmeye değer tepelerine sahiptir. Batı ucunda, Fransa ve İtalya'nın birleştiği yerde Mont Blanc Tepesi mevcuttur. Karlarla kaplı bu tepe deniz seviyesinden 4810 metre yükseklikte olup Kıta Avrupa'sının (Avrupa'nın Balkanlar'a kadar olan kısmı.) en yüksek tepesidir. Pennine Alplerinin diğer ucundaki Monte Rosa 4634 m yüksekliktedir. İsviçre ve İtalya sınırında bulunan Matterhorn ise bıçak gibi yükselerek 4478 metreye ulaşır.

Orta Alplerin bir kolu da Ren Nehri Vadisinin kıyısındaki Bern Alpleridir. Finsteraarhorn (4274 m), Aletschhorn (4195 m) ve Jungfrau (4158 m) gibi dünyanın en güzel tepelerine sahiptir. Yaklaşık 30 km ayrı ve paralel bulunan Pennine ve Bern Alpleri İsviçre'nin en önemli manzaralarını oluştururlar. Orta Alplerin, Lepontine, Tödei, Glarus, Bernia, Albula ve Silvretta önemli kollarıdır.

Doğu Alpler, daha az yüksek tepelere sahip olmalarına karşılık güzellikleri yönünden dikkati çeker. Bavyera Alpleri, Julian ve Carnic Alpleri önemli kollarıdır. Dolomitler, ufalanan kalkerli yarları ile meşhurdur. Doğu Alplerde vadiler, sık ormanlara sahip olduklarından, toprak tarıma çok az müsaittir.

Güney Alplerin üzerinde yaklaşık 16 tane tepe vardır. Bunların en alçağı 3048 m civarındadır.

Alp vadileri oldukça değişiktir. Bazıları sayısız şelalelerin mevcut olduğu nehirleri barındıran dik yamaçlı, bazıları da, ana dağlara paralel uzanan geniş vadiler şeklindedir. Bunlardan kısa ve geçişi temin eden vadilere de rastlanır.

Ayrıca Yeni Zelanda'da da Alp dağları vardır. Adanın batısını boydan boya Güney Alp Dağları örtmüştür. Güney Alplerin en yüksek tepesi olan Cook Dağı yaklaşık 3764 m'lik yüksekliğiyle ülkenin de en yüksek noktasıdır. Dağlar kıyıdan 32 km kadar içerdedir.

Buzullar
Kar çizgisinden yukarıda olan tepelerde buzullara ve buz kesmiş kar taneciklerinden meydana gelen bölgelere rastlanır. Bu buzullar içinde en büyüğü 25,6 kilometre boyunda ve 1689,6 kilometrekarelik bir alanı kaplayan Aletsch'dir. Bu buzulların yataklarına buz nehri denir. Yüksek dağlara ve kutup bölgelerine münhasır olan bu dikkat çekici buz nehirleri ilk defa Alpler'de incelenmiştir. Hareketleri yavaş yavaş ve karmaşıktır. Dünyanın diğer bölgelerinde de olduğu gibi yavaş yavaş çekilmeleri yerkürenin ısındığına işaret etmektedir. Bazı bölgelerde 1000 metrelik yüksekliğe kadar inmekte ve daha aşağılarda dağların sırtlarında kaybolmaktadırlar. Buzullar pek çok V şekilli vadiyi genişleterek U şekline getirmişlerdir. Ayrıca arazide buzulların eriyerek bıraktıkları toprak ve taş artıklarına rastlanır.

Nehirler ve göller

Buzullardan kalan diğer bir izde göllerdir. Lago Maggiore ve Como güneyde İtalya'da bulunan çok güzel turistik göllerdir. Cenevre, Luzern ve Constanceis güzel olmakla beraber dağlık bölgede bulunurlar.
Cenevre gölü, Okyanusdaki gel-git olaylarına benzer fakat menşei tamamen farklı olan bir olaya sahiptir. Olayın sebebi atmosferik basıncın değişmeleridir.

Alplerin doğu yamaçlarında birçok buzul göl bulunur. Bunlardan Tasman, Fox ve Josef buzulları en genişleridir.

Avrupa'nın bazı önemli nehirleri Alpler'in erimiş karlarını taşırlar. Rhône nehri Batı Alpler'den çıkıp Fransa'da denize dökülür. İtalya'nın önemli nehri olan Po da Alplerden beslenir ve doğu yönünde Lombardiya Ovalarından geçerek, Adriyatik'e dökülür. Alp derelerinin birleşmesinden meydana gelen Ren Nehri ise, kuzey yönünde vadiler arasında dolaşarak akar.

İklim
Okyanus ve kara rüzgârlarının sınırında bulunan Alpler'de, iklim genel olarak ılımandır. Ancak yer ve yüksekliklere göre farklı iklim şartları tarıma elverişli değildir. Yağış ortalamaları oldukça yüksektir. En çok yağış 3000 mm ile Conia'dadır. 2900 m yükseklikteki bölgelerde devamlı kar yağışları bulunur. Bu sebeple kayak ve spor müsabakalarına elverişlidir.

Ekoloji

Bitki örtüsü

Alplerde 13,000 bitki türü belirlenmiştir. Alp bitkileri yaşam alanına ve kireçli veya kireçsiz olabilen toprak türüne göre gruplanabilir. Yaşam alanları çayırlar, bataklıklar, yaprak döken ve iğne yapraklı ormanlık alanlardan topraksız dağ yamacındaki yassı çakıllıklara, buzul taşlara, kaya yüzeylerine ve sırtlara kadar değişir.

Rakımla birlikte doğal bitki örtüsü sınırı, belli başlı yaprak döken ağaçlar olan meşe, kayın, dişbudak ve dağ akçaağacı ile belli olur. Bunlar aynı rakımda değildirler ne de birlikte yetişirler ama üst sınırları yabani otsu bitki örtüsünün değişmesiyle belli olan, ılıman iklimden daha soğuk iklime geçişe karşılık gelen yerlerdir. Bu üst sınır genellikle Alplerin kuzey tarafındaki deniz seviyesinin yaklaşık  üstündedir ancak güney eğimlerinde bu sınır çoğunlukla 1500 metreye hatta 1700 metreye kadar çıkar.

Alplerdeki bitki örtüsü çok zengin ve çeşitlidir. İki bin yüz metrenin üstünde çiçek veren bitki çeşidine rastlanmıştır.

Güney kıyılarda hurma tipi ve yarı tropikal bitki türlerine rastlanır. Bu bölgeye zeytin şeridi denir. Vadilerde ve alçak yamaçlarda meşe, kayın, akçaağaç gibi ağaçlar vardır. Yükseklerde çam, karaçam ve ladin hakimdir. Bunların üzerinde çayırlık bölge bulunur. 2430–2895 m arasında bitkiler kaybolurken karlı bölgeler başlar.

Fauna
Alplerde genellikle dağların yüksek kesimlerinde birkaç hayvan türüne rastlanır. Ağaç çizgisinin üstünde Alp çayırlarında bulunan bir ara nesli tükenmeye yüz tutan vahşi keçi, boyları 60 santimetreye kadar ulaşan dağ faresi en çok rastlanan hayvanlardır. Bunların dışında av ve vahşi hayvan olarak çeşitli türde tavşan, tilki ve az görülen kahverengi ayıya rastlanır. Avrupa bizonu, uzun tüylü vahşi öküz ve kurdun nesli tükenmiştir.

Kuş türleri de oldukça boldur. Ormantavuğu, ağaçkakan, keklik ve su kuşları bunlar arasındadır. Kartallara, kuğu kuşlarına ve yırtıcı kuşlara yüksek tepelerde rastlanır. Kızılca, karga ve kuzgun da bulunur. Orman tavuğuna ise kar sınırında rastlanır. Göl ve akarsuları ise, alabalık ve diğer tür balıklarla doludur.

Geçitler

Dağlarda çeşitli geçitler mevcuttur. Eskiden kullanılan geçitlerin yanında Montegnevre Geçidi (1854 m), Mont Cenis Geçidi (2082 m), Küçük St. Bernard Geçidi (2188 m), Büyük St. Bernard Geçidi (2472 m), Orta İsviçre'de Simplon (2008 m) ve St. Gotthard (2112 m) geçitleri vardır. Nispeten doğuda ise İtalya'yı Avusturya'ya birleştiren Brenner (1370 m) geçidi mevcuttur. Bütün bunlara yaklaşık 50'den daha fazla geçidi de ilave etmek gerekir.
Daha sonra yapılan yol, köprü, tünel ve geçitlerle Fransa ve İtalya birbirine bağlanmıştır.
1965'te tamamlanan 11,6 kilometrelik Mont Blanc tüneli, dünyanın en uzun otomobil tünelidir.

Mineraller ve Yeraltı Kaynakları
Madencilik önemli sayılmaz. Kuzeybatı Slovenya'da cıva ve bazı yerlerde kurşun çıkarılır. Bazı yerlerde kaya tuzu oldukça fazladır. Demir, bakır, çinko, altın, gümüş ve kömür ise, sınırlı mikdarda bulunur.

Nispeten çok olan akarsular, hidroelektrik enerji elde etmede kullanılır.

Tarım
Yayla kısımlarda tahıl ve patates yetiştirilir. Hayvan ve ilgili mamüller nispeten dağlık bölgelerden üretilip elde edilir. Özellikle İsviçre peyniri meşhurdur.

El zanaatları
Alplerde önemli bir endüstri yoktur.
Ahşap oymacılığı, saat imalatı ve mükemmel harita baskıcılığı da mühim yer tutar.

Turizm
Önemli başka bir endüstri kolu da turizmdir. Manzara ve sağlıklı iklim, turistleri çeken bir unsurdur. Alçak vadiler, karlı tepelerden gelen rüzgâr tarafından serinletilir.

İsviçre, milletlerarası bir oyun sahası olarak kış sporlarının merkezidir.

Dağcılık da buralar için çekiciliği olan ayrı bir spordur.

Kış Olimpiyat Oyunları İsviçre, Fransa, İtalya, Avusturya ve Almanya'nın Alplerinde yapılır. Halen, bölge 14 milyon insanın yurdudur ve her yıl 120 milyon insan ziyaret eder.

Alp dağlarının insanları ve kültür
Bölgenin nüfusu sekiz ülkeye dağılmış 14 milyon insandır. Dağların kenarlarında, ovalarda ve ovalarda imalat ve hizmet türü işler varken daha yüksek rakımlarda ve dağlarda çiftçilik hala önemli bir geçim kaynağıdır. Çiftçilik ve ormancılık Alp kültürünün bel kemiği olmaya devam ederken, şehirlerin ihracat yapmasının sağlayan ve dağ ekolojisini sürdüren sanayiler olmaya da devam etmektedir.

Alp bölgeleri çok kültürlü ve dil olarak da çok çeşitlidir. Dil lehçeleri yaygındır ve vadiden vadiye bölgeden bölgeye lehçeler değişir. Sadece slav Alplerinde 19 lehçe belirlenmiştir. Aosta Vadisi'nin Fransa, İsviçre ve İtalyan alplerinde konuşulan romantik lehçelerinin bir kısmı Arpitanca'dan türemiştir. Batı bölgesinin güneyi Oksitanca ile ilişkiliyken Alman lehçeler Cermen kabilelerinin dillerinden türemiştir. Güneydoğu İsviçre nüfusunun yüzde ikisince konuşulan Romanşça Latince'den türetilmiş eski Kelt dilleri kalıntılarından ve belki de Etrüskçe'dir.

Ayrıca bakınız
 Alpleri Koruma Anlaşması

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Alp Dağları hakkında her şey
 Rehber Ansiklopedisi
  Via Ferrata İle Tanışma - Amatörler İçin Dolomitler, Haldun Aydingun
 Slayt Gösterisi / Matej'in Objektifinden Dolomitler
 Site turizm örgütleri ile işbirliği içinde turistler için

Avrupa'daki sıradağlar

Alpler


قروب جي 180 إس بيه إن  هي طائرة أعمال تصنيع من قبل قروب إيروسبيس الألمانية. لها مقدرة علي الهبوط في المدارج المعبدة والغير معبدة كالهبوط علي العشب أوالحصي. الطائرة حلقت لأول مرة في 20 يوليو 2005، وتكلفة صنع الواحدة منها 5.8 مليون يورو.

المواصفات

المصادر

 Flug Revue
 موقع المُصنع الإلكتروني.

طائرات أعمال ألمانية 2000–2009
طائرات ذات أجنحة سفلية
طائرات قروب
طائرات نفاثة ثنائية المحركات

قروب جي 180 إس بيه إن


Le  à Quetta au Baloutchistan, des explosifs dissimulée dans une citerne est enclenchée dans un marché fréquentée par les Hazaras, une minorité chiite duodécimaine, au moins 91 personnes sont tués, et 190 blessées. Le groupe Lashkar-e-Jhangvi a revendiqué l'attentat, la deuxième attaque majeure contre des chiites en un mois avec les attentats de Quetta.

Déroulement

Le , une bombe entreposé dans une citerne d'eau. L'attentat à eu lieu dans un marché situé dans un quartier chiite de la ville de Quetta, fréquemment attaquer en raison de la présence de chiite hazara.

L'attentat à eu lieu vers la fin de journée, avec environ 70 à 80 kg d'explosifs placés à l'intérieur d'un réservoir d'eau puis enclenchée dans une foule de chiite. L'explosion à gravement endommagé les bâtiments aux alentours.

Des hazaras en colère ont tiré en l'air pour éloigner les gens du site de l'explosion en cas de deuxième bombe, ce qui a retarder la rescousse des survivants, et causés sans doute des morts.

En raison du nombre important de morts et de blessés, les hôpitaux ont rapidement été surchargés. Les forces de police ont du mettre à jour en raison de l'extraction de nombreux corps sous les décombres.

Réaction

Comme lors des attentats de Quetta un mois plus tôt, les dirigeants Hazaras ont refusé d'enterrer leurs morts, et ont donner un ultimatum de 48 heures au gouvernement pour remettre la ville à l'armée.

Des manifestations parfois très violente ont eu lieu dans tout le pays, avec au moins 1500 manifestants à Lahore, ainsi que des manifestations à Muzaffarabad et Multan.

Le gouverneur du Balouchistan, Zulfikar Ali Magsi à déclarer à la suite des violences : " Nos institutions de sécurité, la police, ont peur ou ne peuvent pas agir contre eux (les Hazaras)".

Notes et références

Attentat au Pakistan
2013 au Pakistan
Terrorisme en 2013
Explosion en 2013

Attentat du marché de Quetta (2013)


Miralem Zjajo (Jajce, 7. studenoga 1960.), bivši je bosanskohercegovački nogometaš. Poznat po "slučaju Zjajo" zbog problema s registracijom.

Klupska karijera
Miralem Zjajo rođen je u Jajcu, a nogometnu karijeru počeo je u lokalnom ligašu Elektrobosni.

Karijeru je nastavio u Iskri iz Bugojna, ondašnjem drugoligašu. Godine 1985. godine krenula je "slučaj Zjajo". Potpisao je ugovor sa zagrebačkim Dinamom s kojim je već odigrao nekoliko prijateljskih utakmica. Njegov klub Iskra osporio je taj ugovor žalivši se Nogometnom savezu Jugoslavije i ugovor je proglašen nevažećim. Nakon toga nastavio je igrati u Iskri. Potom ga je beogradski Partizan htio dovesti, ali suparnik Crvena zvezda ga je dovela u svoje redove. Premda je i tu Iskra osporavala dolazak, Zjajo je ne samo boravio nego i odigrao službene utakmice za Zvezdu. Odigrao je utakmice za Zvezdu u Kupu pobjednika kupova 1985./86. Afera se stvorila kad je zaigrao protiv Vojvodine (3:1 za Zvezdu). Iskra je opet tužila se NSJ-u kako je Zjajo još uvijek njihov igrač. Vojvodina se također uključila tvrdeći da Zjajo nije smio zaigrati u toj utakmici. Članak 79. Pravilnika NSJ davao je Vojvodini pravo dobiti utakmicu 3:0 za zelenim stolom, jer Iskra Zjaju nije pustila te mu je time zamrznuta registracija za Crvenu zvezdu. Zvezda je prošla nesankcionirano. Budući da je već zaigrao u europskim kupovima protiv Aaraua i Švicarci su objavili da se namjeravaju žaliti, te je nakon njihove žalbe afera postala međunarodna. UEFA je zatražila objašnjenje od NSJ i sve je moglo završiti sankcijama za Crvenu zvezdu. Zbog toga je NSJ odlučio da je Zjajo Iskrin igrač, jer se nije moglo poreći njegov ugovor s Iskrom. No, odlučeno je da su utakmice koje je odigrao za Zvezdu regularne i da Zvezda neće pretrpiti nikakve sankcije što ga je uvrstila u sastav. Sve je završilo njegovim vraćanjem u Iskri. Ovaj je slučaj ostao poznat po tome što je jedini primjer da je neispravno registrirani igrač zaigrao na utakmici domaćeg prvenstva i europskih kupova, a da su rezultati ostali valjani. Ovakvo rješavanje slučaja izazvalo je veliko nezadovoljstvo navijača hrvatskih klubova, zbog ishoda sličnih slučaja, poput "slučaja Tomić" iz 1979. godine kad je, premda je vukao dva žuta kartona dobivena još u prizrenskoj Liriji te je morao pauzirati, zaigrao za Rijeku protiv Dinama i Rijeka je pobijedila 2:1 a Dinamo je ostao bez naslova prvaka, ili "slučaja Petrov" iz 1981. godine, Teteksovog igrača koji je zaigrao za splitski Hajduk protiv Veleža bez valjane dokumentacije. Hajduk je izgubio za zelenim stolom, a Petrov je bio suspendiran do kraja sezone.

Sezonu 1986./87. proveo je u SAD igrajući pod imenom Mickey Zyayo za Chicago Sting u malonogometnoj ligi MISL.

Poslije se vratio u Europu. Igrao je u Francuskoj i Švicarskoj.

Izvori

Bosanskohercegovački nogometaši
Nogometaši NK Iskre Bugojno

Miralem Zjajo


, better known by her stage name , is a Japanese actress. She is also a model and has participated in several commercials.

Career
In 1995, Asō made her film debut in Bad Guy Beach. With her role in the 1998 film Dr. Akagi, she received several major awards, including a Japan Academy Prize for Best Supporting Actress.

She has appeared in Kiyoshi Kurosawa's films such as License to Live and Pulse. She played a leading role in the 2007 Iranian-Japanese film Hafez.

Personal life
In December 2007, Asō married stylist Daisuke Iga. In 8 May 2012, she gave birth to their first child, a daughter, and her second child, a son, born on 15 November 2016.

Filmography

Films
 Bad Guy Beach (1995)
 License to Live (1998)
 Dr. Akagi (1998)
 Second Chance (1999)
 Himawari (2000)
 Kaza Hana (2000)
 Ring 0: Birthday (2000)
 Pop Beat Killers (2000)
 Luxurious Bone (2001)
 Red Shadow (2001)
 Rush! (2001)
 Pulse (2001)
 Stereo Future (2001)
 Last Scene (2002)
 11'9"01 September 11 (2002)
 Inochi (2002)
 Samurai Resurrection (2003)
 Slow Is Beautiful (2003)
 Iden & Tity (2003)
 Casshern (2004)
 Eiko (2004)
 Zebraman (2004)
 Aoi Kuruma (2004)
 Yajikita (2005)
 Hasami Otoko (2005)
 The Uchoten Hotel (2006)
 Hafez (2007)
 Town of Evening Calm, Country of Cherry Blossoms (2007)
 Dororo (2007)
 Cafe Isobe (2008)
 Kodomo no Kodomo (2008)
 Romantic Prelude (2009)
 Beauty (2009)
 Instant Swamp (2009)
 Love Strikes! (2011)
 G'mor Evian! (2012)
 Love & Peace (2015)
 The Boy and the Beast (2015) (voice)
 The Actor (2016)
 Samurai's Promise (2018)
 Mirai (2018) (voice)
 Louder!: Can't Hear What You're Singin', Wimp (2018)
 Tonde Saitama (2019)
 Birthday Wonderland (2019), Midori (voice)
 State of Emergency (2020)
 Masquerade Night (2021)
 Tombi: Father and Son (2022), Misako Ichikawa
 Yes I Can't Swim (2022), Miyako
 Lonely Castle in the Mirror (2022), Kokoro's mother (voice)
 Eternal New Mornings (2023)
 Takano Tofu-ten no Haru (2023)

Television
 Time Limit Investigator (2006)
 Time Limit Investigator, Season 2 (2007)
 Kaiki Renai Sakusen (2015)
 Dele (2018)
 Time Limit Investigator 2019 (2019)
 Idaten (2019), Kikue Tabata
 Bullets, Bones and Blocked Noses (2021)

Awards
 1998: 23rd Hochi Film Award - Best Supporting Actress
 1998: 1st International Communication Festa - Best Communication Person Award
 1999: 22nd Japan Academy Prize - Best Supporting Actress
 1999: 8th Japan Movie Critic Award - Rookie of the year
 1999: 24th Osaka Film Festival - Rookie of the year
 1999: 20th Yokohama Film Festival - Rookie of the year
 2002: 11th Japan Movie Professional Award - Best Actress
 2002: 16th Takasaki Film Festival - Best Actress Award
 2007: 32nd Hochi Film Awards - Best Actress
 2007: 50th Blue Ribbon Awards - Best Actress
 2007: Mainichi Film Awards - Best Actress

References

External links

1978 births
Living people
People from Sanmu
Japanese actresses
Actors from Chiba Prefecture

Kumiko Aso