علي بن العباس المجوسي أو ابن المجوسي المتوفي سنة 982 أو 994 ميلادي. من أشهر أطباء الدولة العباسية، أصله من الأهواز. وقد اشتهر بكتابه المسمى كامل الصناعة الطبية الضرورية والمشهور باسم (الكتاب الملكي)، فيه عشرون مقالة عن الطب الإسلامي وعلم الاجتماع وهو لايزال إلى الآن مخطوطة.

سيرته الذاتية
هو أبو الحسن عليُّ بن عبَّاس الأَهوازي المَجوسي، وُلِد في إقليم الأهواز العربِيِّ بالقرب من جنديسابور. كان مسلمًا من أصول زرادشتية. تعلم صناعة الطب على يد أبي ماهر موسى بن سيار. انتقلَ إلى بغدادَ وتُوفِّي فيها بعد أن دخلَ في خدمة عَضُد الدولة البُوَيهي. صنّف لعضد الدولة البويهي كتاباً في الطب اسمه (الكتاب الملكي)، فيه عشرون مقالة ولا يزال مخطوطاً. قال فيه ابن أبي أصيبعة: (هو كتاب جليل مشتمل على أجزاء الصناعة الطبية علمها وعملها). وقال القفطي: (مال الناس إليه في وقته، ولزموا درسه، إلى أن ظهر كتاب ابن سينا فمالوا إليه). اشتُهِر في الغَرب باسم هالي عباس Haly Abbas. أعطته مُنجَزاته في صناعة الطبِّ مقامَه الأوَّل بين أطبَّاء عصره ومن سبقه ومن جاء بعده من أطبَّاء الشرق أو الغرب. وهو يُعدُّ من أوائل الأطبَّاء الذين اعتمدوا الدقَّةَ العلمية في أبحاثهم، والتي تَجلَّت في التَّركيز خلال الفحوص السَّريرية على المرضى، وقد أوصى العاملين في مهنة الطبِّ بالتَّدريب الدائم، والتأنِّي في استخلاص العلَّة، والاستفادة ممَّن سبقهم من الأطبَّاء. وعاشَ في عَصر الطَّبيب أبي بكرٍ الرَّازي.

كان طَبيباً مُجداً متميِّزاً في صناعةِ الطبِّ، وواحِداً من أهمِّ الأطبَّاء العَرب الذين عرفهم الأوروبيُّون، واتَّخذوا كتاباتهم أساساً لدراسة الطبِّ، وربَّما يكون أوَّلَ طبيبٍ مُسلِم عرفه الغربُ اللاتينِي. وقد اشتغلَ بصناعة الطبِّ على يد أبِي ماهِر موسى بن سيَّار، وتتلمَذ على يده، كما درسَ النَّباتاتِ ومَنافِعَها، وصناعةَ العَقاقير منها.

وقد اهتم عضد الدولة بالطب وأسس مستشفى في شيراز، وأسس مستشفى آخر في بغداد اسمه البيمارستان العضدي، حيث اشتغل به ابن المجوسي. ومعروف عنه أنه هو أول من وصف عملية الشق الجراحي لاستخراج الحصاة من الكلية.

كتبه ومؤلفاته
لم يكن عليُّ بن عبَّاس الأهوازي من الأطبَّاء الذين اشتُهروا بكثرة مصنَّفاتهم، لكنَّه كتب كتاباً بعنوان «كامِل الصِّناعة الطبِّية»، صارَ مَرجِعاً لجميع الأطبَّاء في الشَّرق والغرب على السَّواء. واشتُهرَ هذا الكِتابُ باسم «الكتاب الملكي»، حيث صنَّفه للملك عَضُد الدَّولة فناخسرو بن ركن الدَّولة أبي علي حسن بن بويه الدَّيلمي، المعروف باسم عَضُد الدَّولة البُوَيهي، وكان طَبيبَه الخاص؛ وهو كتابٌ جَليلٌ مشتمِل على أجزاء الصناعة الطبِّية، عِلمِها وعَملِها.

اشتهر ابن المجوسي بكتابه المسمى (كامل الصناعة الطبية الضرورية) والمشهور باسم (الكتاب الملكي)، وقد أتمه عام 369 هـ/ 980 م وقد أهداه إلى الأمير عضد الدولة، وكتابه هذا يعتبر أكثر منهجية وأكثر من موسوعة موجزة من كتاب أبو بكر الرازي المسمى بالحاوي وأكثر عملية من كتاب ابن سينا المسمى بالقانون والذي حل محله. الكِتابُ الملكيُّ في الطبِّ موسوعةٌ طبِّية مُتقَنة ضمَّت عشرين مقالةً، تَناولَ في المقالات العشر الأولى النَّواحي النظريَّة، أمَّا المقالاتُ العشر الأخرى فتَناولت صناعةَ الطبِّ. وقد اعتمدَ عليُّ بن عبَّاس في مؤلَّفه هذا على المشاهَدات العلميَّة في المستشفيات، لا على مُجرَّد الدِّراسة النظريَّة. وقد بَقِيَ موئلَ العُلَماء والدَّارسين زَماناً إلى أن ظهرَ كتابُ القانون لابن سينا، فمالَ النَّاس إليه وتركوا الكتابَ الملكي؛ وقد قِيل إنَّ الكتابَ الملكي في القسم العملي أبلغُ من القانون، لكنَّ القانونَ في العلم أثبتُ منه. ومن الأمور المبتَكرة في هذا الكتاب إشارتُه إلى وجود الحركة الدَّموية الشعريَّة (الشعيرات الدموية)، وبُرهانُه على أنَّ الطفلَ في الولادة لا يخرج من تلقاء نفسه، بل بفَضل تقلُّصاتٍ عضلية في الرَّحِم. وكان أوَّلَ من تكلم عن عِلاج التورُّم المسمَّى أُمَّ الدَّم [جمعها: أُمَّهاتُ الدَّم] أو الأنوريزم aneurysm بالجراحة، ووصفَ ذلك بقوله: "ينبغي أن تشقَّ الجلدَ شقاً بالطول، وتُخرج ما في الموضِع من الدم، وتكشف عن الشِّريان وتُعرِّيه من الأجسام التي حوله، وتعلِّق الشِّريانَ بصنَّارة. ثم إنَّك تأخذ إبرةً قد نُظم فيها خيطٌ من إبريسم، وتُدخِله تحت أحد طرفَي الشِّريان، وتعقده وتقطع الخيطَ، وتفعل ذلك من الجنب الآخر، وتُنشِّف الموضعَ من الدم، وتضع على الموضع خرقاً مبلولة بشراب ساعة، ثم تذرَّ عليه الذرورَ المُلحم، ثمَّ المراهِم المُنبِتة للحم». كما وصفَ علاجَ كسر الفكِّ السُّفلي بالتَّجبير، وعمليَّة تفتيت الرَّأس في الجنين ذي الرأس الضَّخم عندَ عُسر الولادة، وأجادَ في عملية استئصال اللوزتين، واستِخراج حصيات المثانة، وكان أوَّلَ من أشار إلى صعوبةِ شفاء مَريض السلِّ الرئوي بسبب الحركةِ الدَّائمة للرِّئة.
وقد قام قُسطنطين الإفريقي بتَرجمة كتاب الملكي إلى اللاتينيَّة، ونَسبَه إلى نفسه، ونَشَره باسمه، وبقي الكتابُ يُدرَّس بمدارس أوروبَّا اللاتينية إلى جانب الحاوي للرَّازي والقانون لابن سينا والتَّصريف للزهراوي والتَّيسير لابن زُهر حتَّى القرن السَّادس عشر للميلاد، وكانت قد ظهرت سنة 1127 م ترجمةٌ جَديدة للكتاب أعدَّها إلياسُ اصطفان الأنطاكي ذكرَ فيها اسمَ المؤلِّف الحقيقي، وهو عليُّ بن عبَّاس المجوسي.
عَرَّفَ عليُّ بن عبَّاس الأهوازي النَّبضَ تَعريفاً علمياً في غايةٍ من الدقَّة والتَّشبيه الذي يدلُّ على حاسَّةٍ أدبية ومعرفةٍ مرهفة بالتَّصوير البديعي، فقال: «إنَّ النبضَ رسولٌ لا يكذب ومُنادٍ أخرسَ يُخبر عن أشياء خفية بحركاته الظاهرة»؛ ثمَّ يُقرِّر معلومةً رائعة من الناحية العلمية غير مسبوقة فيقول: «والقلبُ والعروق الضَّوارب تتحرَّك كلُّها حركةً واحدة على مثالٍ واحد، في زمان واحد. يعني أنَّ حركةَ كلَّ واحدٍ منها مساويةٌ لحركة الآخر، لا يخالف بعضَها بعضاً في جَميع حالاتها، حتَّى إنَّه يمكن أن يُقاسَ على جميعها. ولذلك، صِرنا نتعرَّف حالَ حركة القلب من حركة الشِّريان».
ويُقال إنَّ عليَّ بن عبَّاس الأهوازي سبقَ ابن النفيس في وصف الدَّورة الدموية في حَديثه عن وظيفتَي الانقِباض والانبساط ـ الشَّهيق والزفير ـ في كتابه «كامِل الصناعة الطبِّية»؛ وهذه مقولةٌ قابلة للبحث والمداولة.

الكتاب الملكي احتوى على عشرين مقالة، العشر الأول احتوى على النظريات الطبية، أما العشر الأواخر فاحتوى على الشرح العملي بالطب. بعض الأمثلة للمواضيع الموجودة به هي الأغذية الصحية والأعشاب الطبية، وتصور مبسط عن، والاهتمام بالملاحظات الطبية، وأثبت حركة الرحم خلال الولادة: بمعنى أن الطفل لايخرج من الرحم بل أنه يدفع دفعا للخروج من الرحم.

وقد ترجم الكتاب جزئيا في أوروبا إلى اللغة اللاتينية عام 1087 ويعتبر المصدر المهم بمدرسة الطب التي أنشئت في مدينة ساليرنو. ولكن الترجمة الكاملة كانت عام 1127 بواسطة ستيفن الأنطاكي وقد تمت طباعته عام 1492 و1523 في البندقية.

اكتشافاته الطبية
ويُعدُّ عليُّ بن عبَّاس الأهوازي من أوائل الأطبَّاء القُدامى القائلين بوجود شبكةٍ شعرية بين العروق النابضة (أي الشَّرايين) وغير النابضة (أي الأوردة). وقد سبقَ بهذا الإنجاز الطبِّي الطبيبَ الإنكليزي هارڤي (1578ـ 1658م) بوصفه الدورة الدَّموية في الأوعية الشعرية.
كما وَصفَ استئصالَ الأورام التي تلحق بالرحم والإصابة في التهاب عنقه. وأكَّد الاستئصالَ الجراحي للوزتين إذا عظمَ حَجمُهما، وطالت مدَّته، وعَسُر على صاحبهما البلعَ، ولم تنجح بشفائهما الأدويةُ والغَرائر وما في قوَّتِها. وقد ظَهرت براعتُه في الجراحة أيضاً في معالجة الكسور والخلوع وتَجبيرها. ووضعَ وصفاً دقيقاً في معالجة الفكِّ السفلي إذا أصابه كسر.

وقد اهتمَّ علي بن عباس الأهوازي بطبِّ الأسنان اهتماماً بالغاً، ممَّا جَعلَه يُقدِّم دراسةً مُتَكاملة عن هذا الموضوع في كتابه. ودرسَ مرضَ الصَّرع بعُمق، حتَّى إنَّه وصلَ إلى نتائج بقيت مرجعاً عبر العصور.
تَنبَّه عليُّ بن عبَّاس الأهوازي إلى صعوبة شفاء الرئة المصابة بالسلِّ، وقال بصدد ذلك: «إنَّ السببَ الذي من أجله لا يُشفى السلُّ الرئوي هو أنَّ الرئةَ دائمةُ الحركة لا تلتحم لكثرة حَركتها وهزِّها وإزعاج السُّعال لها، لأنَّ العضو المتقَرِّح يحتاج إلى أن يكونَ هادئاً ساكناً حتَّى تلتحمَ قرحتُه»، وقد كان الرَّائدَ الأوَّل في وصف عمليَّة «خَمص الرِّئة» التي انتشرَ استعمالُها في معالجة السلِّ في مطلع القرن العشرين قبلَ اكتشاف المضادَّات الحيويَّة.

ابتَكرَ عليُّ بن عبَّاس الأهوازي القثاطِيرَ catheters التي كان يستعملها لاستِخراج البول من مثانة المريض المصاب بعُسر البول، وكان من الرُّوَّاد الأوائل في معالجة التهاب العُقَد اللِّمفية الرقبيَّة الدرنِي، وذلك باستئصالها جراحياً وتنظيفها بدقَّة وانتباه وحذر.

مبدؤه في التعامل مع المرضى
وفيما يَتعلَّق بأخلاقِ الطَّبيب وتَعامُله مع مرضاه، قال عليُّ بن عبَّاس الأهوازي «يَنبَغي للطَّبيب أن يكونَ طاهراً ذكياً ديِّناً، مُراقِباً لله عزَّ وجل، رقيقَ اللِّسان محمودَ الطريقة مُتَباعداً عن كلِّ نَجس ودنس وفجور، وألاَّ يُفشِي للمَرضى سِراً، ولا يُطلِع عليه قريباً أو بعيداً؛ فإنَّ كثيراً من المرضى يَعرِض لهم أمراضٌ يكتمونها عن آبائهم وأهاليهم ويُفشونها للطَّبيب».

المصادر

أشخاص من الأهواز
أطباء القرن 10
أطباء فرس في العصور الوسطى
أطباء فرس في القرن 10
أطباء في العصور الوسطى الإسلامية
إيرانيون في القرن 10
دارسون بويهيون
علماء صيدلة من الإيران في العصور الوسطى
علماء عرب
علماء فرس
علماء نفس إيرانيون
مخترعون مسلمون
مستعربون
مسلمون في القرن 10
وفيات 1009
وفيات 400 هـ
وفيات 994
وفيات القرن 10
أطباء إيرانيون في القرن 10

علي بن عباس الأهوازي


Jaime Alberto Rodríguez Jiménez  (født 17. januar 1959) er en tidligere fodboldspiller fra El Salvador.

El Salvadors fodboldlandshold

|-
|1979||||
|-
|1980||||
|-
|1981||||
|-
|1982||||
|-
|1983||||
|-
|1984||||
|-
|1985||||
|-
|1986||||
|-
|1987||||
|-
|1988||||
|-
|1989||8||1
|-
!Total||8+||1+
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra El Salvador
Personer fra San Salvador
Forsvarsspillere (fodbold)

Jaime Rodríguez


La ZA-325 es una carretera autonómica perteneciente a la Red Complementaria Preferente de carreteras de la Junta de Castilla y León. El inicio de esta carretera está en el punto kilométrico 1,120 de la carretera ZA-305 y acaba en el punto kilométrico 1,000 de la ZA-330. La longitud de esta carretera es de 1,8 km.

La carretera consta de una sola calzada, con un carril para cada sentido de circulación y tiene un ancho de plataforma de 8 metros. Su limitación de velocidad es de 90 km/h, al igual que el resto de carreteras autonómicas.

Nomenclatura
La ZA-325 ha tenido desde su construcción la misma denominación, ya que se construyó después de la actualización de la denominación de las carreteras.

Lugares de paso

Trazado
La ZA-325 comienza en el cruce con la ZA-305, donde la carretera enlaza con Zamora y Peñausende. Desde aquí, la carretera discurre sobre la vía de ferrocarril , clausurada en la década de 1990. Finalmente, la carretera finaliza en la , perteneciente al Polígono industrial Los Llanos. De acuerdo a este trazado, la carretera ZA-325 surgió de la necesidad de dar un mayor acceso al polígono, enlazando con la ZA-305, que a su vez enlaza con la N-630, que permite conectar el polígono con una vía importante sin tener que pasar el tráfico por Zamora.

 Inicio de la ZA-325

 Paso elevado sobre la línea de ferrocarril Astorga-Plasencia

 Final de la ZA-325, en el Polígono Industrial de Los Llanos

Cruces

Referencias

Véase también
 Anexo:Red de Carreteras de Castilla y León
 Polígono Industrial Los Llanos
 ZA-305

Carreteras autonómicas de la red complementaria preferente de Castilla y León
Red de carreteras autonómicas de la provincia de Zamora

ZA-325


Kakkonen (eller: II divisioona) er den tredjebedste række i finsk fodbold, bestående af 36 klubber fordelt i 3 puljer.

Fodboldligaer
Fodbold i Finland
Etableret i 1973

Kakkonen


Bilkisu Yusuf, também conhecida como Hajiya Bilkisu Yusuf (2 de dezembro de 1952 – 24 de setembro de 2015), foi uma jornalista, colunista e editora nigeriana de jornais de destaque em Abuja, Kano e Kaduna, Nigéria. Ela é conhecida na Nigéria por ser a primeira mulher a comandar um jornal nacional e atuou como editora em mais dois. Ela era hauçá, muçulmana, feminista, de ascendência iorubá e defensora da sociedade inter-religiosa, que ficou conhecida por ser conselheira do presidente nigeriano para assuntos internacionais e pela fundação de ONGs, como Mulheres na Nigéria e a Federação de Associações de Mulheres Muçulmanas na Nigéria. Yusuf foi morta na debandada de Mina em 2015 enquanto estava em Haj, Meca, na Arábia Saudita.

Biografia

Bilkisu Yusuf nasceu em 2 de dezembro de 1952. Ela avançou da Escola Primária Ansar, Kano, em 1964, para a escola secundária no Government Girls College, Dala, Kano.

A educação superior de Yusuf foi em ciência política e jornalismo. Ela obteve seu diploma de bacharel em ciência política na Universidade Ahmadu Bello em Zaria, Nigéria; seu mestrado em ciência política e relações internacionais pela University of Wisconsin–Madison em Madison, Wisconsin, Estados Unidos; e um diploma em jornalismo pela Escola de Jornalismo Internacional do Instituto Estatal de Relações Internacionais de Moscou, Rússia, em 1986.

Ela foi casada com Alhaji Sanusi Ciroma Yusuf, que acabou se tornando o Juiz Chefe de Estado. O casal teve dois filhos, um filho, Moshood Sanusi Yusuf, e uma filha, Nana Fátima. Mais tarde, eles se divorciaram. Seu primeiro marido morreu aos 73 anos. Ela se casou com Mustapha Bintube posteriormente.

Hajiya Bilkisu Yusuf recebeu o título honorário de Hajiya depois de completar a peregrinação a Meca (Haji é a forma masculina). Ela morreu enquanto servia como líder de mulheres em nome da Comissão Nacional do Hajj da Nigéria.

Carreira
Bilkisu Yusuf foi jornalista do Daily Trust e Leadership em Abuja, Nigéria. Após seu retorno da Universidade de Wisconsin-Madison, ela se tornou a primeira editora do Sunday Triumph, Kano, de 1983 a 1987. Também ocupou o título de editora do New Nigerian, em 1987, e da Citizen Magazine em 1990. Yusuf era conhecida por sua coluna "Vigilância da Sociedade Civil". Ela era ativa na Associação de Mulheres Jornalistas da Nigéria (NAWOJ, em inglês), que orientou jovens jornalistas na Nigéria.

Yusuf foi a conselheira do presidente nigeriano para assuntos internacionais. Ela também foi uma notável ativista dos direitos das mulheres. Fundou várias ONGs, como Mulheres na Nigéria (WIN, em inglês), que foi uma das primeiras organizações feministas na Nigéria, Federação de Associações de Mulheres Muçulmanas na Nigéria (FOMWAN), e Fundação de Reforma da Saúde da Nigéria (HERFON). Também foi ativa no Bring Back Our Girls, que visava o retorno seguro das meninas Chibok.

Morte
Uma confusão ocorreu em um cruzamento em Mina, Arábia Saudita, em 24 de setembro de 2015, por volta das 9h. As multidões estavam a caminho de Muzdalifah para Jaramat, onde os peregrinos atiravam pedras para simbolizar o apedrejamento do diabo durante o Hajj. De lá, eles seguiriam para a Grande Mesquita em Meca. Mais de 2.000 peregrinos foram pisoteados até a morte durante a confusão e quase 200 deles foram identificados como cidadãos nigerianos. Bilkisu Yusuf foi identificada entre as pessoas mortas. Outros nigerianos notórios que foram pisoteados até a morte incluem o professor Tijjani El-Miskin.

Contexto

A Arábia Saudita é um país do Oriente Médio com uma população de 27.752.316 habitantes. É o lar de duas das mesquitas mais sagradas da religião muçulmana. Um deles é o Masjid al-Haram em Meca, que é o destino da peregrinação do Hajj. E a outra é a Masjid an-Nabawi de Medina, local de sepultamento do profeta Maomé. A peregrinação a Meca é o quinto pilar do Islã e de acordo com sua crença deve ser realizada pelo menos uma vez na vida de todo muçulmano. Esta peregrinação é feita por milhares de pessoas de todo o mundo e todos os anos.

A Nigéria é um país da África Ocidental. Sua sociedade tem fortes laços patriarcais, o que leva a muita discriminação contra as mulheres. Eles também têm um problema com pobreza extrema e drogas. O Boko Haram em 2014 sequestrou 219 meninas da escola Chibok, o que chamou a atenção mundial para os esforços de resgatar as meninas. No entanto, cerca de 100 foram encontrados em abril-maio de 2017.

Reações
O gabinete do presidente nigeriano Muhammadu Buhari divulgou a seguinte declaração após a confusão: "O presidente Buhari se solidariza com a Associação de Editores da Nigéria e a União de Jornalistas da Nigéria pela triste perda de Hajiya Bilkisu, um exemplo, dedicada, conhecedora, muito credível, altamente respeitada, excelente editora e colunista que, mesmo na morte, continuará sendo modelo brilhante para jornalistas, dentro e fora da Nigéria."

Jibrin Ibrahim, diretor do Centro para Democracia e Desenvolvimento descreveu Yusuf como "grande humanista, advogada, jornalista, networker e, acima de tudo, uma muçulmana devota, que morreu servindo a Deus".

Dr Oby Ezekwesili, diretor da Bring Back Our Girls e ex-ministro da Educação na Nigéria, disse: "Bilkisu lutou toda a sua vida pela educação infantil. Ela tem sido consistente em sua defesa. Ela nunca se cansou até a hora de ir. Celebramos os grandes passos de nossa irmã. Ficamos muito felizes em tê-la como parte de nossa família."

Aliyu Muktar, ex-editora do jornal Triumph e que trabalhou com Yusuf, disse: "Ela era para mim um modelo; uma excelente carreira, muito completa e despretensiosa. Você sabe, ela era corajosa, sincera e sempre lutando pelos oprimidos. Você também conhece o antecedente dela; Hajia era alguém que não toleraria injustiça em nenhum lugar."

Aparições na cultura
Bilkisu Yusuf foi uma dos 42 jornalistas entrevistados para a referência enciclopédica Nigerian Journalism escrita por Mike Awoyinfa e Dimgba Igwe.

Ver também

 Povo hausa

Alunos do Instituto Estatal de Relações Internacionais de Moscou
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Bilkisu Yusuf


The Corieltauvi (also the Coritani, and the Corieltavi) were a Celtic tribe living in Britain prior to the Roman conquest, and thereafter a civitas of Roman Britain. Their territory was in what is now the English East Midlands. They were bordered by the Brigantes to the north, the Cornovii to the west, the Dobunni and Catuvellauni to the south, and the Iceni to the east. Their capital was called Ratae Corieltauvorum, known today as Leicester.

Late Iron Age
The Corieltauvi were a largely agricultural people who had few strongly defended sites or signs of centralised government. They appear to have been a federation of smaller, self-governing tribal groups. From the beginning of the 1st century, they began to produce inscribed coins: almost all featured two names, and one series had three, suggesting they had multiple rulers. The names on the earliest coins are so abbreviated as to be unidentifiable. Later coins feature the name of Volisios, apparently the paramount king of the region, together with names of three presumed sub-kings, Dumnocoveros, Dumnovellaunus and Cartivelios, in three series minted ca. 45 AD. The Corieltauvi had an important mint, and possibly a tribal centre, at Sleaford.

The discovery in 2000 of the Hallaton Treasure more than doubled the total number of Corieltauvian coins previously recorded. In 2014 26 gold and silver Corieltauvian coins were found in Reynard's Kitchen Cave in Derbyshire. Coins attributed to the Corieltavi have been unearthed in Llangoed on Anglesey in Wales; fifteen gold staters were found by metal detectorists between July 2021 and March 2022.

Roman times
There is little evidence that the Corieltauvi offered resistance to Roman rule: Ratae was captured c. AD 44, and it may have had a Roman garrison.

The Fosse Way, a Roman road, passed through their territory.

Name
Their name appears as Coritani and Coritavi in Ptolemy's 2nd century Geography. However, the Ravenna Cosmography gives the name of their capital, in apparently corrupt form, as Rate Corion Eltavori, and an inscribed tile found in Churchover calls the administrative district Civitas Corieltauvorum, indicating that the true form should be Corieltauvi.

Manley Pope, author of an early English translation of the Welsh chronicle Brut y Brenhinedd, associated the Coritani of the Roman writers with the magical race called the Coraniaid in the medieval Welsh tale Lludd and Llevelys, however this is not supported by modern historical linguistics.

The name has been adopted by the athletics club, Leicester Coritanian A.C.

The Barnetby bull rider
A detectorist found a small figure of a woman riding a bull in a field in Barnetby le Wold, Lincolnshire in 2016. The piece was handed over to the British Museum's Portable Antiquities Scheme, and experts declared it to be of regional importance. Adam Staples, from Essex Coin Auctions, said it was thought to be the only recorded example of a figure riding a bull and probably dated from the early 1st century AD. "It is such a unique piece and [raises] the question just who was she? Was she a slave, a priestess, a Queen?", he said. Staples suggested that the bull rider would have been fixed to the top of a bowl "that may have been filled with blood during ritual sacrifices." The figure was auctioned for £7,800 on 9 November 2022.

References

History of Leicestershire
People from Leicestershire
Celtic Britons
Historical Celtic peoples

Corieltauvi


Caxito er en angolansk by og kommune i distriktet Dande, som ligger i provinsen Bengo. Caxito er hovedbyen i Bengo og har et befolkningstal på  indbyggere. Byen ligger lidt nordvest for Angolas hovedstad Luanda, og jernbanen Luanda Railways nordlige linje passerer gennem byen på strækningen mellem Luanda og den nordlige endestation Malanje.

Byer i Angola

Caxito


Masahiro Teraoka (født 13. november 1991) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub AC Nagano Parceiro.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masahiro Teraoka


Hedebygade er en gade på Vesterbro i København, der går fra Tøndergade til Enghavevej. Gaden er en sidegade, der hovedsageligt er præget af etageejendomme. Omtrent halvvejs er der en lille fredeliggjort sidegade med beplantning og cykelstativer. Oprindelig hed gaden Lille Enghavevej, men i 1904 blev navnet ændret til Hedebygade efter den store handelsby Hedeby i Sydslesvig fra vikingetiden.

Forfatteren Tove Ditlevsen (1917-1976) havde sit barndomshjem i baghuset nr. 30A og har beskrevet sin fattige og barske opvækst i området i flere værker, blandt andet i romanen Barndommens gade fra 1943. I 1991 fik Tove Ditlevsens Plads, der ligger tæt på krydset mellem Hedebygade og Enghavevej, navn efter hende.

For- og baghusene til nr. 24-24A og 26-26A fra 1886 og 28, 28A, 30 og 30A fra 1884 blev fredet i 1997. Begrundelsen var at der var tale om karakteristisk boligbyggeri i de københavnske brokvarterer fra slutningen af 1800-tallet, og hvor lejlighedsplaner, trappeopgange og porte i vid udstrækning var blevet bevaret.

Kilder
 Storbyens Stednavne, s. 119, 302, af Bent Jørgensen. Gyldendal, 1999.
 Sag: Hedebygade 24-24 A og 26-26 A, Fredede og bevaringsværdige bygninger, Kultur- og Slotsstyrelsen.
 Sag: Hedebygade 28 og 28 A
 Sag: Hedebygade 30 og 30 A

Gader på Vesterbro

Hedebygade


Callistopteris, biljni rod iz porodice tankolistovki (Hymenophyllaceae), dio je razreda Polypodiopsida ili papratnica.

Pripada mu šest vrsta u tropskim krajevima Starog svijeta, jedna na Havajima

Vrste
 Callistopteris apiifolia (C.Presl) Copel.
 Callistopteris baldwinii (D.C.Eaton) Copel.
 Callistopteris baueriana (Endl.) Copel.
 Callistopteris calyculata Copel.
 Callistopteris polyantha (Hook.) Copel.
 Callistopteris superba (Backh. ex T.Moore) Ebihara & K.Iwats.

Izvori

Tankolistovke

Callistopteris


රඹුක්කන වල්ගම පාරේ මීදුම යන ග්‍රාමයේ පිහිටා ඇත. එහි දැනට අයිතිකරුවන් වන්නේ මහනුවර ශ්‍රි දළදා මලිගයේ හිටපු දියවඩන නිළමේ නෙරංජන් විජේරත්න මහතායි.

මීදුම වලව්ව


LUnion électorale catholique italienne (en italien: Unione Elettorale Cattolica Italiana, UECI) était une organisation politique destinée à coordonner la participation des voix catholiques aux scrutins électoraux italiens. Son fondateur et dirigeant était le comte Vincenzo Ottorino Gentiloni.

Histoire
L'Union électorale catholique a été formée en 1906 après la suppression de l'Opera dei Congressi (« Œuvre du Congrès ») à la suite de l'encyclique Il fermo proposito du pape Pie X. Elle a été dirigée de 1909 à 16 par le comte Ottorino Gentiloni. Le pacte Gentiloni de 1913 a amené de nombreux nouveaux électeurs catholiques en politique, où ils ont soutenu l'Union libérale du Premier ministre Giovanni Giolitti. Selon les termes du pacte, l'Union dirigeait les électeurs catholiques vers les partisans de Giolitti qui acceptaient de favoriser la position de l'Église sur des questions clés telles que le financement des écoles catholiques privées et le blocage d'une loi autorisant le divorce.

Le pacte Gentiloni est né d'un accord secret conclu à l'approche des élections générales de 1913 entre les électeurs catholiques et les candidats libéraux de Giolitti qui promettaient de soutenir les politiques catholiques, en particulier le financement des écoles privées catholiques, et de s'opposer à une loi autorisant le divorce. On estime que plus de 200 députés ont été élus grâce au pacte, ce qui était suffisant pour fournir une majorité à Giolitti.

Le Parti socialiste italien a gagné des voix (de 19% à 23% des électeurs) tandis que les libéraux ont été renforcés à court terme. Par le passé, Giolitti avait coopté de nombreux socialistes modérés (ainsi que des membres d'autres partis marginaux). Giolitti lui-même était contre les partis politiques, qu'il jugeait source de division et nuisible au "jeu des gentlemen" de la politique.

Le pacte Gentiloni est condamné par les socialistes et les anticléricaux alliés de Giolitti, qui voient dans l'Église le rempart du progrès et se sentent trahis dans une alliance avec Giolitti par le passé. Les socialistes ne feraient plus jamais confiance à Giolitti ou au système libéral.

C'est ainsi que la faction révolutionnaire du parti socialiste italien gagne en force en Italie, même si le Vatican devient de plus en plus influent dans la politique italienne.

Finalement, Giolitti est contraint de démissionner par ses alliés anticléricaux en mars 1914, et est remplacé au poste de Premier ministre par Antonio Salandra sur nomination du roi.

Résultats électoraux

Références

Source

Bibliographie
  Frank J. Coppa. Giolitti and the Gentiloni Pact between Myth and Reality, Catholic Historical Review (1967) 53#2 pp. 217–228
  L'Unione Elettorale Cattolica Italiana 1906-1919. Un modello di impegno politico unitario dei cattolici, Cristianità, Piacenza 1993.

Liens externes
  Unione elettorale cattolica italiana, dans le Dizionario di storia, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2010.

Droite radicale (Italie)
Royaume d'Italie (1861-1946)
Ancien parti politique en Italie
Ancien parti politique libéral
Parti politique fondé en 1921
Parti politique disparu en 1926

Union électorale catholique italienne


Now You See Me 2 , er en  amerikansk film fra 2016. Filmen er efterfølger til hittet filmen Now You See Me fra 2013. Filmen er instrueret af Jon M. Chu.

Medvirkende
Jesse Eisenberg som J. Daniel Atlas
Mark Ruffalo som Dylan Rhodes
Woody Harrelson som Merritt McKinney
Morgan Freeman som Thaddeus Bradley
Lizzy Caplan som Lula
Dave Franco som Jack Wilder
Michael Caine som Arthur Tressler
Daniel Radcliffe som Walter
Sanaa Lathan som Natalie Austin
Henry Lloyd-Hughes som Allen Scott-Frank

Kilder

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2016
Thrillerfilm fra USA
Kriminalfilm fra USA
Spionfilm

Now You See Me 2


The following is a list of FCC-licensed radio stations in the U.S. state of Kentucky, which can be sorted by their call signs, frequencies, cities of license, licensees, and programming formats.

List of radio stations

Defunct
 WAIA
 WANY
 WBLG-LP
 WCPM
 WCWC
 WCYN-FM
 WEKC (Williamsburg, Kentucky)
 WENS-LP
 WFHS-LP
 WFLE
 WFUL
 WGRK
 WIAR
 WKVG
 WKYD-LP
 WKYR
 WLBJ
 WLGC
 WLKS
 WMMG
 WMOR
 WMTC
 WQFR-LP
 WQXY
 WRLV
 WRSL
 WSMJ
 WWLK
 WYAH-LP

See also
 Kentucky media
 List of newspapers in Kentucky
 List of television stations in Kentucky
 Media of cities in Kentucky: Bowling Green, Lexington, Louisville

References

Bibliography
  (About WHAS and early radio in general)

External links

 Kentucky Broadcasters Association

Images

Kentucky
Radio

List of radio stations in Kentucky


Simala (sardisk: Simàba) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 155 meters højde og har 326 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 13,38 km² og grænser til kommunerne Baressa, Curcuris, Gonnoscodina, Gonnosnò, Masullas og Pompu.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Simala


Biserica reformată din Albești, comuna Albești, județul Mureș, datează din secolul XV. Biserica se află pe lista monumentelor istorice sub codul LMI: .

Localitatea
Albești, mai demult Ferihaz, Firighaz (în dialectul săsesc Weisskirich, Veeskirχ, în , în ) este satul de reședință al comunei cu același nume din județul Mureș, Transilvania, România. Primul document în care se amintește de Albești, cu numele de atunci Albae Ecclesie, este din 1231. Localitatea, fostă proprietate a familiei Haller a adăpostit și castelul lor, construit înainte de 1637. Din constructia cu etaj, înconjurată de parc, patru bastioane, șanț cu apă, pod mobil, s-a păstrat doar Filagora.

Biserica
Biserica a fost construită în stil gotic în jur de 1440. În secolul al XV-lea era biserica mănăstirii franciscane. A fost renovată în anul 1721 de Kata Bethlen. Ultima restaurare majoră a avut loc în anul 1994.

Casa parohială datează din secolul XIX și până în anul 1910 a fost locuința prefectului. Figurează pe lista monumentelor istorice sub codul LMI: .

Vezi și
 Albești, Mureș

Legături externe
Monumente istorice din România-Fișă și localizare de monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Albești
Monumente istorice din județul Mureș
Biserici din județul Mureș
Biserici din secolul al XV-lea din România

Biserica reformată din Albești


Družba sestara Presvetog Srca Isusova (pokrata: SCJ, prema lat. Societas sororum Sanctissimi Cordis Jesu), katolički je ženski karitativno-odgojni crkveni red koji je 1899. utemeljila Marija Krucifiksa Kozulić u suradnji s fra Arkanđelom iz Camerina, na Pomeriju u Rijeci. Djeuluje u šest hrvatskih biskupija i u Italiji. Karizma Reda jesu odgoj i obrazovanje djece i mladeži.

Do kraja Drugoga svjetskoga rata samostani Reda djelovali su kao zavodi za siromašnu djecu i mladež. Tijekom komunističke represije sestre djeluju po župama i Crkvenim ustanovama, a za velikosrpske agresije brinule su se o izbjeglicama i prognanicima. Nakon rata pedagoški djeluju u školama, vode dječje vrtiće i učenički dom te nastavljaju rad u Crkvenim ustanovama.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene mrežne stranice

Ženski katolički redovi i društva
Odgoj i obrazovanje
Rijeka

Družba sestara Presvetog Srca Isusova


Le nom d'Élisabeth de Saxe-Altenbourg fut porté par deux princesses européennes :
 Élisabeth de Saxe-Altenbourg (1826–1896), fille de Joseph de Saxe-Altenbourg, devenue grande-duchesse d'Oldenbourg par mariage.
 Élisabeth de Saxe-Altenbourg (1865-1927), fille de Maurice de Saxe-Altenbourg, devenue grande-duchesse de Russie par mariage.

Élisabeth de Saxe-Altenbourg (homonymie)


Os muros de taipa são estruturas comuns nas Serras Catarinense e Gaúcha. Trata-se de muros feitos de uma rocha conhecida localmente como "basalto" (que na verdade é um riolito, geologicamente não corresponde a uma rocha basáltica) e que raramente ultrapassam um metro de altura. Em sua maioria, foram construídos no século XIX por imigrantes italianos e seus descendentes. Esses muros eram, e são até hoje, construídos para dividir propriedades, indicar caminhos e para a contenção do gado. Hoje são um marco da cultura tropeira da região.

Galeria

Ver também
Construção de terra

Tropeirismo
Elementos arquitetónicos

Muro de taipa


An Phragmorchis teretifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Louis Otho Otto Williams. An Phragmorchis teretifolia in nahilalakip ha genus nga Phragmorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phragmorchis

Phragmorchis teretifolia


Pokalturneringen i ishockey 1990-91 var den anden udgave af den danske pokalturnering i ishockey for mandlige klubhold. Turneringen blev arrangeret af Danmarks Ishockey Union og afviklet under navnet Toms Yankie Bar Cup som følge af et sponsorat fra Toms.

Turneringen blev vundet af Herning Ishockey Klub, som i finalen i Brøndby Hallen besejrede Rødovre Skøjte & Ishockey Klub med 13-1 i en kamp, hvor Ronny Larsen scorede fire mål og Todd Bjorkstrand nettede tre gange for midtjyderne. Herning IK vandt dermed pokaltitlen for første gang og sikrede sig samtidig førstepræmien på 50.000 kr., mens Rødovre for anden gang i træk måtte forlade pokalfinalen som tabere og nøjes med andenpræmien på 25.000 kr.

Resultater

Kvartfinaler

Semifinaler

Finale

Finalen blev spillet i Brøndby Hallen, der på dette tidspunkt var fast hjemmebane for Rødovre SIK.

Kilder / eksterne henvisninger

 Politiken, 28. november 1991, 3. sektion, s. 7.
 Politiken, 29. november 1991, 3. sektion, s. 7.
 Politiken, 23. januar 1991, 3. sektion, s. 7.
 Politiken, 11. februar 1991, 4. sektion, s. 2-5.

Ishockey i 1990
Ishockey i 1991
1990-91

Pokalturneringen i ishockey 1990-91


Way Down  é um filme de 2021 dirigido por Jaume Balagueró e estrelado por Freddie Highmore.

Na Brasil, os direitos de distribuição foram adquiridos pela Synapse Distribution e, posteriormente, foi lançado no selo Première Telecine, do Telecine.

Sinopse
A lenda de que o Banco de Espanha é inexpugnável e não pode ser roubado não assusta Thom Johnson (Freddie Highmore), o brilhante jovem engenheiro recrutado para descobrir como ter acesso ao seu interior. O objetivo é um pequeno tesouro que ficará depositado no banco por apenas dez dias. Dez dias para descobrir o segredo da caixa, dez dias para traçar um plano, dez dias para preparar o assalto, dez dias para aproveitar um plano de fuga irrepetível, quando a tão esperada final da Copa do Mundo FIFA de 2010 reunir centenas de milhares de fãs às portas do próprio Banco. Dez dias para a glória... ou para acabar na prisão.

Elenco

Recepção
No agregador de críticas Rotten Tomatoes, que categoriza as opiniões apenas como positivas ou negativas, o filme tem um índice de aprovação de 60% calculado com base em 30 comentários dos críticos. Por comparação, com as mesmas opiniões sendo calculadas usando uma média aritmética ponderada, a nota é 5.8/10 que é seguida do consenso: "Seu tempo de execução passa sem dor suficiente, mas as emoções habilmente projetadas do The Vault são entorpecidas pela familiaridade".
 Já no agregador Metacritic, que calcula as notas usando somente uma média aritmética ponderada a partir das avaliações de 4 críticos que escrevem em maioria para a imprensa tradicional, o filme tem uma pontuação de 50 entre 100, com a indicação de "revisões mistas ou neutras".

Notas

Filmes da Espanha de 2021
Filmes de ação da Espanha
Filmes de suspense da Espanha
Filmes em língua espanhola
Filmes em língua inglesa
Filmes de ação da década de 2020
Filmes de suspense da década de 2020
Filmes dirigidos por Jaume Balagueró
Filmes distribuídos pela Synapse Distribution

Way Down (filme)


මෝර්නේ මෝකර්

Morné Morkel[a] (උපත 6 ඔක්තෝබර් 1984)[2]  යනු 2006 සහ 2018 අතර ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කළ දකුණු අප්‍රිකානු-ඕස්ට්‍රේලියානු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. ඔහු දකුණත් වේග පන්දු යවන්නෙක් සහ පහළ පෙළ වම් පිතිකරුවෙකි.

Morné Morkelපුද්ගලික තොරතුරු සම්පූර්ණ නමMorné MorkelBorn6 ඔක්තෝබර් 1984 (වයස 37)

වෙරිනිජිං, ට්‍රාන්ස්වාල්, දකුණු අප්‍රිකාව උස අඩි 5 අඟල් (මීටර් 1.96 ) පිතිකරණය වමතින් පන්දු යැවීම දකුණු අත වේග පන්දු යවන්නාගේ සබඳතා ඇල්බි මෝර්කල් (සහෝදරයා) ජාත්‍යන්තර තොරතුරු ජාතික පැත්ත

දකුණු අප්‍රිකාව (2006–2018)

ටෙස්ට් මංගල තරගය (කැප් 300)26 දෙසැම්බර් 2006 වි ඉන්දියාව අවසන් ටෙස්ට්30 මාර්තු 2018 වි ඕස්ට්‍රේලියාවODI මංගල (කැප් 89)6 ජූනි 2007 වි ආසියාව XILast ODI16 පෙබරවාරි 2018 v ඉන්දියාODI කමිස අංක 65 වි ඉන්දියාODI කමිස අංක 65 සැප්තැම්බර් 20 20 T20I මංගල තරගය (සැප්තැම්බර් 20 2010 සැප්තැම්බර් 2010 2018 සැප්තැම්බර් 2011 වැනිදා)  v PakistanT20I ෂර්ට් no.65Domestic කණ්ඩායම informationYearsTeam2003 / 04-2017 / 18Easterns2004 / 05-2017 / 18Titans2007Kent2008Yorkshire2009-2010Rajasthan Royals2011-2013Delhi Daredevils2014-2016Kolkata නයිට් Riders2016St ලුසියා Zouks2018-2020Surrey (සංචිතය නැත. 64) 2019Tshwane Spartans2019 / 20Perth Scorchers2020 / 21Brisbane HeatCareer statisticsCompetitionTestODIFCLAMatches86117153156Runs scored9442682  , 062378batting සාමාන්යය 11.659.2418.104.22.168.220.127.116.11.4.45100s / 50s032 * 82 Ing 30.66220WAICKES WINGED168857WICKESING TRATALED20325,46257WACKITED WALL00203220310 කඩුලු 67.66257,8625.715 කඩුලු 522525  /21 උඩපන්දු/ස්ටම්ප් කිරීම්25/–31/–51/–41/–

මූලාශ්‍රය: Cricinfo, 19 අගෝස්තු 2020

මෝකල් 2006 දී ඔහුගේ ටෙස්ට් තරගය ආරම්භ කළ අතර දකුණු අප්‍රිකානු ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම වෙනුවෙන් ටෙස්ට් තරග 86කට ක්‍රීඩා කළේය.  2018 මාර්තු මාසයේදී, ඔහු දකුණු අප්‍රිකාව වෙනුවෙන් ටෙස්ට් කඩුලු 300ක් දවාගත් පස්වන පන්දු යවන්නා බවට පත් විය.ඔහු 2007දී ආකෘති දෙකේදීම ඔහුගේ මංගල දර්ශනය එක් දින ජාත්‍යන්තර 117 සහ විස්සයි20 තරඟ 44කට ක්‍රීඩා කළේය.

2018 පෙබරවාරි 26 දින, ඔහු ඕස්ට්‍රේලියාවට එරෙහි තරඟ හතරකින් සමන්විත ටෙස්ට් තරඟාවලිය අවසානයේ සියලු ආකාරයේ ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් වලින් විශ්‍රාම ගන්නා බව නිවේදනය කළේය.[3]  මෝකල් ඔහුගේ අවසන් ජාත්‍යන්තර තරගය ක්‍රීඩා කළේ 2018 මාර්තු මාසයේදී ඕස්ට්‍රේලියාවට එරෙහිවය.[4]

මෝර්නේ මෝර්කල්


ථේරවාද (Pāli: थेरवाद theravāda (cf Sanskrit: स्थविरवाद sthaviravāda); වචනානුසාරයෙන් ගත් කළ, "තෙරණුවන්ගේ ඉගැන්වීම්" හෝ "පැරැන්නන්ගේ ඉගැන්වීම්", හෙවත් ආදීතම බෞද්ධ සම්ප්‍රදාය වෙයි. එහි ආරම්භය ඉන්දියාවේ ය. එය සාපේක්ෂකව තිතිරකුවාදීය. සාමාන්‍යයෙන් වඩා සමීප වෙන්නේ පැරණිතම බුදුදහමට ය. ශත වර්ෂ ගණනාවක් යනතුරු එය ශ්‍රී ලංකාවේ අතිප්‍රමුඛ වූ ආගම විය (ජනගහණයෙන් 70% ක් පමණ අදහන්නකි).) ගිණිකොන දිග ආසියාවේ කාම්බෝජය, ලාඕස්, බුරුමය, තායිලන්තය වැනි රටවල ද බහුල වශයෙන් අදහන ආගමකි. එය නිරිත දිග ආසියානු රටවල සමහර පැති වල, එනම් චීනයේ ශාන් සහ තාලි යන ජන වාර්ගික කොටස් අදහන ආගමකි. වියට්නාමයේ කේමර් අය ද, බංගලාදේශයේ බරුවා, චක්මා සහ මග් යනාදීන් ද, මැලේසියාවේ සහ ඉන්දුනීසියාවේ අය ද අදහන අතර මෑතක දී සිංගප්පූරුවේ සහ බටහිර රටවල ද ජනප්‍රියත්වයක් ඇතිවෙමින් පවතින්නකි. අද ලෝකයේ ථේරවාද බෞද්ධාගමිකයන් මිලියන සියයකට වඩා ලොව පුරා ඇතැයි සැලකේ. පසුගිය දශකයන්හි දී ථේරවාද දහම බටහිර රටවල මෙන්ම එය බිහි වූ ඉන්දියාවේ ද නැවත පුනර්ජීවයක් ලබා ඇතැයි කියැවේ.

අනුගාමිකයෝ

ථේරවාද බුද්ධාගම විවිධ රටවල් හා ලොව පුරා ජනතාව විසින් අනුගමනය කරයි :

දකුණු ආසියාවේ:
නේපාලය ( ජනගහනයෙන් 10% )
ශ්‍රී ලංකා ( ජනගහනයෙන් 70% )
බංග්ලාදේශය ( ජනගහනයෙන් 0.7% )
ඉන්දියාව ( ජනගහනයෙන් 0.7% )
අග්නි දිග ආසියාවේ:
කාම්බෝජය ( ජනගහනයෙන් 95% )
ලාඕසය  ( ජනගහනයෙන් 67% )
මියැන්ම‍ාරය ( ජනගහනයෙන් 89% )
තායිලන්තය ( ජනගහනයෙන් 90% , ජනගහනයෙන් 94% පුහුණු වන ආගම )
වියට්නාමය ( ඛ්මෙර් ක්‍රෝම්)
වෙනත් ප්‍රදේශ ආසියාවේ:
චීනය (ප්‍රධාන වශයෙන් ශාන් සහ තයි ජනවාර්ගික කණ්ඩායම්)
මැලේෂියාව ( මැලේෂියන් සියාමෙස‍ෙ)
ඉන්දුනිශියාව
සිංගප්පුරුව

ථේරවාදය මෑත බාගයේ ජනප්‍රිය වී තිබෙනවා  බටහිර ලෝකයේ .

ඉතිහාසය

සම්ප්‍රදායේ ආරම්භය

ථේරවාද සම්ප්‍රදාය විභජ්ජවග්ග නොහොත් විභජ්ජවාද නොහොත් 'විශ්ලේෂණයේ ධර්මය' ලෙසින් ද පැවත එන්නයි. ස්ථවිරවාද නොහොත් 'ථෙරනුවන්ගේ ඉගැන්වීම්' තව දුරටත් පවත්වා ගෙන යන දහමකි. ඉන්දියාවේ ධර්මාශෝක රජු සමයේ, එනම් ක්‍රි. පූ. 250 පමණ දී තුන්වැනි ධර්ම සංගායනාව කාලයේ දී පටන් ගත් සම්ප්‍රදායක් ලෙසින් සැලකේ. විභජ්ජවාදීන් තමන් දුටුවේ ස්ථවිරවාදීන්ගේ සත්‍යලබ්ධික අදහස් පවත්වා ගෙන යන අය ලෙසයි. තුන්වැනි ධර්ම සංගායනාවේ දී ඔවුන්ව ස්ථිවිර ලෙසත්, ථෙර ලෙසත්, 'ගුරු පරම්පරාවේ වැඩිහිටියන්' ලෙසත් හඳුන්වන ලදි. විභජ්ජවාදීන්ගේ අදහස් පැරණි ස්ථවිර අදහස් හා සමාන කම් තිබුණත් ඒවා සම්පූර්ණයෙන් ම සමාන නොවුණි. තුන්වැනි ධර්ම සංගායනාවෙන් පසු ඔවුන් පදිංචි වී ස්ථාන එකිනෙකා වෙතින් ඈත් වූ නිසා විභජ්ජවාදීන් කණ්ඩායම් හතරකට පරිනාමය වූහ: මහීසාසක (Mahīśāsaka), කාශ්‍යපිය (Kāśyapīya), ධර්මගුප්තක සහ තාම්‍රරපර්නිය (Tāmraparnīya). ථේරවාද පැවත එන්නේ තාම්‍රරපර්නිය නොහොත් "ලංකාවේ පෙළපතෙනි." සමහර පැරණි බෞද්ධ සම්ප්‍රදායන්ට අනුව ථේරවාද එන්නේ කෙළින් ම විභජ්ජාවාදීන් වෙතිනි.

තාම්‍රරපන්නිය යන නාමය ලංකාවේ පෙළපතට ලැබෙන්නේ ඉන්දියාවේ දී ය. එහෙත් විභජ්ජවාදීන්ගේ ආගමික මූලාශ්‍ර වල එහි දී ධර්මයේ වෙනස්කම් සිද්ධ වූවා යැයි සඳහනක් නැත. නමින් පෙන්වන්නේ භූගෝලීය සාධකයක් පමණි. තම්බපණ්නී තාම්‍රරපන්නි යනු ලංකාවට වැටී තිබුණ නම් වෙති.  තම මූලාරම්භය ගැන කියන ථේරවාදීන් කියනුයේ තමනට එම ඉගැන්වීම් ලැබුනේ තුන්වැනි ධර්ම සංගායනාවෙන් බවයි. එහි දී කියැවෙන්නේ ඒවා විභජ්ජවාදය ලෙස හැඳින්වුනු බවයි.  7 වැනි සියවසේ දී ක්ෂුවාන්සැන්ග් (Xuanzang) සහ යි යින්ග් නොහොත් අයි චින්ග් නම් චීන වන්දනාකරුවන් ද ශ්‍රී ලංකාවේ මේ බෞද්ධ සම්ප්‍රදාය ගැන සඳහන් කරන්නේ ස්ථවිර (Sthavira) යනුවෙනි. පැරණි ඉන්දියාවේ සංස්කෘත භාෂාව පරිහරණය කළ එම සම්ප්‍රදායන් ඔවුන් ස්ථවිර (Sthaviras)යැයි කියන ලදහ. එහෙත් පාලි සිය භාෂාව ලෙස පරිහරණය කරන ලද්දවුන් ඔවුනට 'ථෙර'  (Theras) යැයි කියන ලදි. සංස්කෘත බසින් එන 'ස්ථවිර' (Sthaviras) සහ පාලි බසින් එන 'ථෙර' (Theras) දෙකම වචනානුසාරයෙන් දැක්වෙන්නේ 'වැඩිහිටියන්' (The Elders) ලෙසටයි. මේ සම්ප්‍රදාය ථෙරවාද යන තමන් හඳුන්වා ගැනීම සඳහා අඩුම වශයෙන් හතරවැනි සියවස සිට පමණ දී ලිඛිත භාවිතයට ගෙන ඇත. එය මුලින් ම ලිඛිතව සඳහන් වන්නේ දීපවංශයේ (Dipavamsa) ය.

ඉන්දියාවේ පසු කාලීන ථේරවාද බුදුදහම ගැන දැනගන්නට වැඩි තොරතුරක් නැත. මූලාරම්භ වූ රටේ එය නැති වී ගිය දින ගැන කිසිම සඳහනක් සොයා ගන්නට ද නැත.

ලංකාවට ථේරවාද සම්ප්‍රදාය පැමිණි කාලයේ ම එය බුරුමය වෙත ද ගිය බවත් යම් සහක්‍රියාවක් ක්‍රමයෙන් වර්ධනය වී ගිය හැටිත් දැකගන්නට ලැබේ. උදාහරණයක් වශයෙන්, 10 වැනි සියවස අවසන දී, ලංකාව තුල යුද්ධ වලින් බුද්ධාගම නැති වී ගිය කල, බුරුමයෙන් ආ තෙරණුවන් කණ්ඩායමක් විසින් එය යළි ස්ථාපිත කරන ලදැයි කියැවේ. බුරුමය හා ශ්‍රී ලංකාව එකිනෙකා අතර වූ බුද්ධාගම ප්‍රමාණවත් ලෙසකින් නැවත ස්ථාපිත කරගන්නා ලදි. 11 වැනි සියවසේ දී ඉන්දියාවේ බුද්ධාගම නැති වී ගිය කල මේ රටවල් දෙකේ බුද්ධාගමට වාසස්ථානයක් තහවුරු වී තිබුණි. අනතුරුව ක්‍රමයෙන් තායිලන්තය, ලාඕස් සහ කාම්බෝජය යන රටවල් වලට ද ථේරවාද බුද්ධාගම පැතිර යන ලදි.

ශ්‍රී ලංකාවේ සහ ගිණිකොන දිග ආසියාවේ රාජකීය පෙළපත් විසින් බුද්ධාගම සමඟ අත්වැල් බැඳ ගෙන තිබුණි. ඒ රටවල සත්‍යලබ්ධිකත්වය බලයෙන් ක්‍රියාත්මක කරන ලද නිසා ථේරවාද සාම්ප්‍රදායික ලෙසින් පවත්වාගන්නට හේතු වූවා යැයි ද සැලකේ. මෙය ඉන්දියාවේ බුද්ධාගමේ ඉතිහාසය පුරා ඒ රට අනිකුත් රටවල් හා පවත්වන සබඳතාවයන් සමඟින් වෙනස් ලෙසකින් පෙනෙන්නට තිබෙන්නකි.

නූතන වර්ධනය

පහත සඳහන් නූතන ප්‍රවණතා හඳුනාගෙන ඇත.
 නූතනවාදය: නූතන ලෝකයට එහි අදහස් අනුචිත කරන උත්සාහය
 පරිසර ආරක්ෂා උත්සාහය
 අනෙකුත් බෞද්ධ සම්ප්‍රාදයන් සමඟ කලවම් වන්නට උත්සාහය
 කාන්තා අයිතීන් ගැන කතාබහ
 ප්‍රතිසංශෝධන: මීට කළින් වූ වඩා පිරිසිදු බුද්ධාගමක් යළි ස්ථාපිතයට උත්සාහය; මුල් බුද්ධාගම ගැන බටහිර විද්‍යාර්ථීන්ගේ මත එකතු කරගැනීමේ උත්සාහය (මෑත කාලයේ දී "බටහිර විද්‍යාර්ථීන්ගේ අර්ථ කථනයට අනුව සැකසුන බුද්ධාගම" යන්න ශ්‍රී ලංකාවේ සහ තායිලන්තයේ පවතින නිල බුද්ධාගම වෙයි.)
 අවසාන නිෂ්ටාව: ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගය නම් වූ ඉගැන්වීමට වැඩියෙන් බර වී අනිත් මූලාංගීය ඉගැන්වීම් වලට වැඩි තැනක් නොදීම
 පශ්චාත්සම්ප්‍රදායීකරණය: මීට අයිති දෑ අතර වන්නේ,
 පූජා විධි ක්‍රමයන් නැවත පණ ගැන්වීම
 පුරාකථාවන්ට බරවීම
 අන්තර්ඥානය සඳහා භාවනා කිරීම්
 සමාජ ක්‍රියාශීලීත්වය
 ආගමික බැතිමත් බව වර්ධනය
 බෞද්ධ ජාතිකත්වය නංවාලීම
 වනගත ස්වාමීන්වහන්සේලා නැවත පිහිටුවා ලීම
 සමථ භාවනා නැවත පණ ගැන්වීම

යටත්විජිතවාදීන් විසින් කරන ලද වෙනස්කම් නිසා ද බෞද්ධ පුනර්ජීවයක් ඊට එරෙහි ව පැන නැඟී ඇත. බටහිර යටත්විජිතවාදීන් සහ ක්‍රිස්තියානි මිෂනාරීවරුන් උවමනාවෙන් ම යම් ආකාරයක වූ ක්‍රිස්තියානි පල්ලි හැදියාවක් ලංකාවේ සහ ගිණිකොන දිග ආසියාවේ රටවල බෞද්ධ ස්වාමීන්වහන්සේලාට නියම කරන ලදි. එනම් පන්සලට සීමා වූ ධර්ම බෙදා දෙන කටයුතු සහ ඒකීය පුද්ගලයාට නිවන් මඟ කියාදෙන කටයුතු වලට ස්වාමීන්වහන්සේලා සීමා කර තැබීමයි.  බ්‍රිතාන්‍ය යටත්විජිත පාලනයට පෙර, බුරුමයේ සහ ශ්‍රී ලංකාවේ යන රටවල් දෙකේ ම මහණුන් ගිහි ජනතාවගේ දරුවන්ට අධ්‍යාපනය ලබා දීමේ වගකීමෙන් යුතු වූහ. ඔවුනට විශාල සාහිත්‍ය නිර්මාණ පිරිනමන්නට සමත් වූහ. බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් පාලනය අල්ලා ගැනීමෙන් පසුව බෞද්ධ පංසල් තීව්‍රර පරිපාලනයකට මුහුණ දුනි. ඔවුන්ගේ මුදල් වියදම් කරන්නට අනුමැතිය ලැබුනේ ආගමික කටයුතු සඳහා පමණි. අධ්‍යාපන පද්ධතියේ පාලනය ක්‍රිස්තියානි ආගමික නායකයන්ට ලැබිණ. ඔවුන්ගේ වේතන රජයෙන් නඩත්තු කළ මිෂනාරී වැඩ වලට යෙදවුණි.  විදේශීය පාලනය යටතේ, විශේෂයෙන්ම බ්‍රිතාන්‍යය පාලන යටතේ දී සංඝ සමාජය තුල ජෛවයෙන් අඩපණ තත්වයක් බිහිවිය. වල්පොල රාහුල තෙරණුවන්ට අනුව, එතෙක් අධ්‍යාපනය, සමාජ කටයුතු හා සුබසාධනය සඳහා බෞද්ධ ආගමික නායකයන්ට තිබි සමාජ තත්වය ඉවත් කර එය ක්‍රිස්තියානි මිෂනාරින් වෙත පවරන ලදි. එයින් ඇති වූයේ සමාජයේ ආයතන වල ඉහළ තනතුරු දැරූ අය වෙත බලපෑම් කරන්නට මෙතෙක් බෞද්ධ ආගමික නායකයන්ට තිබි අවස්ථාව ස්ථිර කාලීනව ඉවත් වීමයි.  පශ්චාත් යටත්විජිත සමයේ බොහෝ බෞද්ධ තෙරණුවන් මේ සුසමාදර්ශය වෙනස් කරන්නට කැප වූහ.  සමාජයේ බුද්ධාගමට හිමි ව තිබි තැන යළි ස්ථාපිත කරන්නට ශ්‍රී ලංකාවේ හා බුරුමයේ උත්සාහයන් වර්ධනය විය.

ශ්‍රී ලංකාවේ ථේරවාදීන් තම සම්ප්‍රදායට නව ජීවයක් ලබාගනු පිණිස බටහිර සංස්කෘතිය වෙත නෙත් යොමු කළහ. ක්‍රිස්තියානි මිෂනාරිවරු විසින් ස්වදේශී වූ සංස්කෘතියකට තර්ජනය කරන ලදි.  ඊට ප්‍රතිචාරයක් වශයෙන්, ථේරවාදීන් විසින් ථේරවාදය පතුරුවා හරින්නට කටයුතු කළහ. ඔවුන්ට සහාය දෙන්නට ආවේ පරමවිඥානාර්ථවාදීන්ය. ඔවුන් පැරණි ඥානය ගැන සොයා බැලූ අයයි. එය වෙනත් මූලාශ්‍ර වලින් මෙන් ම පාලි සුත්ත පිටකයේ සහ බුද්ධාගම තුලින් සොයා ගත හැකි යැයි සිතූ අයයි. ඇමෙරිකන් කර්නල්වරයෙකු වූ ද, පරමවිඥානාර්ථවාදීන්ගේ සංගමයේ සම නිර්මාතෘවරයෙක් සහ පළමු සභාපති තනතුර ද දැරූ සර් හෙන්රි ඕල්කොට් සහ හෙලේනා බ්ලැවැට්ස්කි දෙදෙනා 1880 මැයි 25 වැනි දා බුද්ධාගම ආගම කරගත් ප්‍රථම ඇමෙරිකානු යුරෝපීය බෞද්ධයන් සේ මහජනතාවට දැනුම් දීමක් කළහ. ඔවුන් දෙදෙනා ගාල්ලේ වැලිවත්තේ වූ විජයානන්ද විහාරයේ දී පන්සිල් පද පහ රැගෙන ඇත්තේ 1880 මැයි 19 වැනිදා ය. පරමවිඥානාර්ථවාදීන්ගේ මූලිකත්වයෙන් ලංකාවේ බෞද්ධ පාසැල් ගණනාවක් ඉදි කරන ලදි. කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලය, නුවර ධර්මරාජ විද්‍යාලය, ගාල්ලේ මහින්ද විද්‍යාලය සහ කුරුණෑගල මලියදේව විද්‍යාලය ඒවා ලෙස සැලකේ. 1885 දී බෞද්ධ කොඩිය නිර්මාණය කරන්න උපදෙස්කරුවෙක් ලෙසින් ද ඕල්කොට් කටයුතු කරන ලදි. එය පසු කාලයේ දී ලෝක බෞද්ධ සංවිධාන විසින් බෞද්ධ සම්ප්‍රදායික ධජයක් ලෙසින් පිළිගන්නා ලදි. ඔවුන් හා එක් වූ මුල් ථේරවාදියෙක් ලෙස සැලකෙන්නේ අනගාරික ධර්මපාලය. විපස්සනා භාවනා ක්‍රම යළි ස්ථාපනය කරන්නට අනගාරික ධර්මපාල උත්සාහයක් ගත්තේය. ඒ සඳහා පාලි ත්‍රිපිටකයෙන් හා විසුද්ධි මග්ගයෙන් ක්‍රමවේදයක් සොයා ගියේය. මැද පංතියේ අය සොයා ගිය ධර්මපාල ඔවුන් වෙනුවෙන් ආගමික චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර සඳහා අවස්ථාවක් සහ ආගමික අනන්‍යතාවයක් ලබා ගන්නට වෙහෙස විය. එය බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයට විරෝධය දක්වනු සඳහා ද පාවිච්චියට ගැනිණ. පරමවිඥානාර්ථවාදීන්ගේ උත්සාහයේ ප්‍රතිඵලයක් හැටියට රටේ ආගමික හැදියාව වෙනසකට භාජනය වී මෙතෙක් පැවිද්දන් පමණක් නියැළුනු භවානා ක්‍රමවේදයන් ගිහියන් ද භාවිතා කරන්නට අවසර ලද්දහ.

පාලි ත්‍රිපිටකයේ පරිවර්තනය හා ප්‍රකාශනයත් සමඟ ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වරට පාලි ත්‍රිපිටකය ගිහි සමාජය අතට පත්විය. එය බටහිරට පමණක් නොව නැගෙනහිර සමාජයට ද ලැබුණු ප්‍රථම වතාව එයයි. පරමවිඥානාර්ථවාදී සංගමයෙන් ථේරවාද බුද්ධාගමේ ජනප්‍රියත්වයට ආධාර ලැබිණ. එය 20 වැනි සියවසේ ආරම්භය දක්වා පැවතිණ. 1970 ගණන් වල දී නැවත පිබිදීමක් ඇති විණ. එයින් බටහිර වැසියන් තවත් පිරිසක් සත්‍යය සොයා පාලි සූත්‍ර පිටකය මුද්‍රණයටත්, පසුකාලීනව එය අන්තර්ජාලයට එකතු කරන්නටත් දායක වූහ.

දර්ශනය ගැන දළ විශ්ලේෂණය
පාලි භාෂාවෙන් කියැවෙන වචනයකින් හැදෙන විභජ්ජවාදය නම් වූ සංකල්පය ථේරවාද දර්ශනයෙන් ප්‍රරෝහනය කරන්නකි. වචනානුසාරයෙන් එහි අර්ථය වන්නේ විභජනය නොහොත් විශ්ලේෂණය ඉගැන්වීම (Teaching of Analysis) යනුවෙනි.  මේ ධර්මයට අනුව අන්තර්දෘශ්ටියක් ඇතිවිය යුත්තේ එය සොයා යන්නාගේ අත්දැකීම්, විවේචනාත්මක ගවේෂණය සහ විචාරය පෙරදැරිව ය. එය අන්ධ භක්තියෙන් උත්පාදනය වන්නක් නොවේ. කෙසේ නමුදු, ථේරවාද සම්ප්‍රදායේ ලියකියැවිලි වල පිළිපැදිය යුතු ක්‍රමවේදයකට වැදගත් තැනක් ලැබෙයි. ඒ ක්‍රමවේදය නම් ප්‍රඥාවන්තයන්ගේ උපදෙස් වල දී සහ ඒවා ගැන තමන්ගේ අත්දැකීම් වල අගැයුම් වලින් යන දෙකෙන් ම විභාග කොට පමණක් යම් පිළිවෙතක නියැළෙනවා ද නැද්ද යන්න තෝරාගත යුතු විනිශ්චය තමන් සතු බවයි.

ථේරවාද ධර්මයේ කියැවෙන පරිදි සියළු මිනිසුන්ගේ දුකට හේතුව තණ්හාවයි. ක්‍රෝධය, ව්‍යාපාදය, පිළිකුල, කෑදරකම, ඊර්ෂ්‍යාව, උඩඟුකම, ද්වේෂය, බිය, කාමාස්වාදය, ප්‍රගස්තය, ලාලසාව, නොරිස්සුම්කම, වික්ෂේපය, පළිගැනීම, විෂාදය, සාංකාව, සිරුරට ඇල්ම යනාදීන් මේ තණ්හාව උපදවන ක්ලේෂයන් සේ සැලකෙයි. රළු, මධ්‍යම හෝ සියුම් යන මට්ටම් වලින් ක්ලේෂයන් ඇති විය හැකියි. මෙය නිතර ඇතිවන ප්‍රපංචයකි. තාවකාලිකව පවතින්නකි. අනතුරුව අතුරුදහන් වන්නකි. ක්ලේෂයන් යනු තමනට පමණක් නොව අනුන්ට ද අහිතකර බව ථේරවාදීන් විශ්වාස කරති. මිනිසෙක් විසින් කරන තිරිසන් වැඩ යැයි සැලකෙන සියල්ල සිද්ධ වෙන්නේ ක්ලේශයන් පෙරමුණු කරගත් නිසා යැයි සැලකේ.

අවිජ්ජා නොහොත් අවිද්‍යාව නිසා මේ ක්ලේශයන් තුලින් හැදියාවන් උපදිනවා යැයි ථේරවාදීන් විශ්වාස කරති. ධර්මාවබෝධයක් නැති මනස් තුල මේ තත්වය උපදී. ක්ලේෂයන්ගේ ග්‍රහණයට හසු වී ඉන්නේ ධර්මාවබෝධයෙන් තොර අයයි. ධර්මාවබෝධය නොමැති පිරිස් විසින් සත්‍යය ගැන වැටහීමක් නැති නිසා ක්ලේශයන් අල්ලා ගෙන සිටිති. එහෙත් යථාර්ථය නම් මේ මානසික ක්ලේෂයන් වනාහී මනසේ හටගත්, මනසේ බලපෑම් වලට යටත් වී සිටිමින්, ධර්මාවබෝධයෙන් තොර වූ හෙයින් දුක හා ආතතිය පිළිගෙන ඇති අයහපත් මානසික තත්වයක් පමණි. එසේම ථේරවාදීන් විශ්වාස කරන්නේ ධර්මාවබෝධයෙන් තොර වූවන් තම සිරුර තමාගේය යැයි අල්ලා ගෙන ඊට ගැති වී සිටිනා බවයි. නමුත් යථාර්ථය දකින කල සිරුර නම් මහාභූත නොහොත් මූලික පදාර්ථ හතරකින් (පොළව, වතුර, ගින්න සහ වායුව) නිමැවුනු අනිත්‍ය ප්‍රංපචයකි. මරණයෙන් පසුව සිරුර වියෝජනය වී විසිරී යයි. මනසට සත්‍ය ස්වභාවය සහ යථාර්ථය දැකිය නොහැකි සේ වළක්වා ඇත්තේ මානසික ක්ලේශයන් වල බලපෑම් වලිනි. පුහුණුවක් නොලබන මනස මේ ක්ලේෂයන් තව තවත් වර්ධනය කරයි. ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගය කියා දෙන්නේ ක්ලේෂයන් දුර්වල කර සහමුලින් නැති කරන මාර්ගයයි.

ධර්මාවබෝධයකින් තොර වූවන් සිය සංවේදන දොරටු හයෙන් (ඇස්, කන්, නාස, දිව, ස්පර්ශය, මනස) ලෝකය අත්දකිනවා යැයි ථේරවාදීන් විශ්වාස කරති. ක්ලේෂයන් වෙතින් අඳුරු වූ මනසින් ඒවා තමන් කැමති පරිදි උපුටා ගෙන, අවබෝධ කරගෙන, නිගමනයන්ට එළඹෙති.. මෙවැනි තත්වයක දී අවබෝධයන් හා නිගමනයන් ඇති කරගන්නේ සත්‍යය තත්වය යැයි තමන් විසින් ගොඩනඟා ගන්නා වූ මෝහය තුලින්.ඥාන නම් තත්වයේ දී, භෞතික වූ සංවේදන දොරටු බොඳ වී යයි. මානසික ක්ලේෂයන් යටපත් කෙරෙයි. යහපත් මානසික ගති ලක්ෂණයන්ට ශක්තියක් ලැබෙයි. එවිට මනස යථාර්ථයේ සත්‍ය ස්වභාවය ගවේෂණය පිණිස යොදවා ගතහැකියි.

ක්ලේෂයන් ඇතිවන අවස්ථා තුනකි. විරෝධයක් නොදක්වන අවස්ථාවේ දී ක්ලේෂයන් අකර්මන්‍ය ව අනුසාය (anusaya) ලෙසකින් මානසිකත්වයේ පතුලක රැඳී සිටියි. එහෙත් සංවේදන උත්තේජයකින් පරියුත්තාන (pariyutthana) බවක් ඇතිවිය හැකියි. එවිට සවිඥානය කරා පැමිණෙන අයපහත් සිතුවිලි, ආවේග හා චේතන වලින් මේ ක්ලේෂයන් දැකිය හැකියි. ඒවාට තවත් ශක්තිය එකතු වූ විට, එවිට ක්ලේෂයන් අනතුරුදායක වූ විතික්කම (vitikkama) තත්වයට උත්සන්න වෙයි. එහි දී ශාරීරික හෝ වාචික ක්‍රියාවන් හට ගනියි.

දුකින් හා ආතතියෙන් ගැලවීමට මේ ක්ලේෂයන් සදහටම මුලිනුපුටා දැමිය යුතු යැයි ථේරවාදීන් විශ්වාස කරති. සතිපට්ඨාන නොහොත් සිහිකල්පනාව වැඩීමෙන් ක්ලේෂයන් මනස යටත් කරගන්නටත් ශාරීරික ක්‍රියාවන් පාලනය කරන්නටත් ගන්නා උත්සාහය වැළැක්විය හැකියි. ඉන්පසු ක්ලේෂයන්ගේ සත්‍ය ස්වභාවය කුමක් දැයි අන්තර් ගවේෂණයකින්, විශ්ලේෂණයකින් හා අත්දැකීමෙන් හා අවබෝධයෙන් ලබාගන්නේ ඥානය භාවිතයෙනි. මේ ක්‍රියාවලිය සෑම සියළු ක්ලේෂයක්ම හඳුනාගන්නට නැවත නැවතත් භාවිතා කළ යුත්තකි. මේ ප්‍රතිපත්තිය අනුගමනය කරන්නාට එවිට ඒ ක්ලේෂයන්ගේ සත්‍ය ස්වභාවය අවබෝධයෙන් චතුරාර්ය සත්‍ය අවබෝධයටත් එතැනින් නිර්වානය අවබෝධයටත් මාර්ගය පෑදේ. සංස්කෘතික පදය වන නිර්වාන හෝ පාලි පදය වන නිබ්බාන යන්න ථේරවාදීන්ගේ පරම අරමුණයි. නිබ්බාන නම් පරම සුඛයයි. එයින් නැවත ඉපදීමත්, ලෙඩදුකට ගොදුරු වීමත්, වයෝවෘද්ධ බවත් හා මරණයත් යනාදියෙන් ගැලවීමට හැකිය.

ථේරවාද බුද්ධාගම අදහන අය විශ්වාස කරන්නේ සෑම ඒකීය පුද්ගලයෙකුම තම ස්වයං-පිබිදීමටත් විමුක්තිය සොයා ගැනීමටත් පුද්ගලික වගකීමකින් යුතු වූවෙක් බවයි. තම ක්‍රියාවන් සඳහා වගකීම තමන් ගත යුතුය යන්න පාලි භාෂාවේ 'කර්ම' සහ සංස්කෘතික භාෂාවේ 'කම්ම' යනාදියෙන් කියැවෙන්නේ එය ගැනයි. බුදුන් වදාළ යථාර්ථයේ සත්‍යය ස්වභාවය ගැන විශ්වාස කිරීමෙන් හෝ ඉගෙනීමෙන් පමණක් ඵලක් නැත. පිබිදීම ලබන්නට හැකිවන්නේ පුද්ගලයා තමන් විසින් එය ඍජු අත්දැකීමකින් තමන් සඳහා අවබෝධ කරගන්නේ නම් පමණයි. තමන් වෙනුවෙන් සත්‍යය සොයා ගැනීම සඳහා බුදුන් කියාදුන් ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගය අනුගමනය කළ යුතුය. ථේරවාද විශ්වාසයේ දී, බුදුවරුන්ට හෝ දෙවියන්ට හෝ වෙනත් පූජනීයත්වයෙන් යුතු අයට මිනිසාට පිබිදීමක් ලබා දීමට නොහැකියි. ඔවුන්ට මිනිසාව නැවත නැවත සිද්ධ වෙන සංසාර චක්‍රයෙන්, එනම් ඉපදීම, ලෙඩ රෝග වැළඳීම, වයෝවෘද්ධ වීම සහ මරණය යනාදියෙන් ගලවා ගැනීමට නොහැකියි. ථේරවාදීන්ට බුදුන් යනු ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගය කියාදුන් ගුරුවරයා පමණකි. දෙවියන් සහ අනෙකුත් පූජනීය සේ සලකන අය ක්‍රෝධයට, ඊර්ෂ්‍යාවට, ද්වේෂයට, පළිගැනීමට, තණ්හාවට, ගිජුබවට, මෝහයන්ට හා මරණයට මුහුණ දෙන්නා වූ අයයි.

බුදුන්ගේ පළමු අනුගාමික පරම්පරාවන් කිහිපයක් ලෙස දැඩි උවමනාවෙන් සහ කැපවීමෙන් පුහුණුවෙන අයෙකුට එම ජීවිතයේ දී ම නිබ්බාන අත් කරගන්නට හැකි වේ යැයි විශ්වාසයයි. අනෙකුත් අයට, හැම ජීවිතයක දී ම වැඩි වැඩියෙන් අවබෝධයට ඉඩ ලැබී යථාර්ථය දකින උත්සාහයට ජීවිත කාලයන් කිහිපයක් යනු ඇතැයි සැලකේ.  නිබ්බාන යන තත්වයට පැමිණියා වූවෙක් නම් වෙන්නේ අර්හත් ලෙසිනි. පුද්ගලයෙක්ව විමුක්තිය කරා ගෙන යන්නට මාර්ගෝපදේශනයක් දෙන්නට පරම ඥානයෙන් යුතු වූ බුදුන් වාසය කරනා කල අනුගාමිකයෙක් ලෙසින් වඩාත් ඉක්මණින් නිබ්බාන අවබෝධයට හැකි වේ යැයි විශ්වාස කෙරේ.

ථේරවාද දහමේ දී, නිබ්බාන පසක් කරගන්නා අර්හත් වහන්සේලා බුදුන් හා සමාන ලෙසකින් විමුක්තිය ලැබූ අය ලෙසින් සැලකිල්ලට පාත්‍ර වෙති. මන්ද, නිබ්බාන යනුවෙන් ඇත්තේ එක වර්ගයකි. බුදුන් අර්හත් වහන්සේලාට වඩා ඉහළින් ඉන්නේ ඔහු මාර්ගය තමන් විසින් අවබෝධ කරගෙන එය අනුන්ට ඉගැන්වූ නිසා පමණි. එය ඖපචාරික ලෙසින් කියුවොත් ධර්මයේ චක්‍රය කැරකැවූයේ බුදුන් විසිනි. අර්හත් වහන්සේලා යනු බුදුන් කියු දහම අවබෝධයෙන් නිබ්බාන පසක් කරගත් අයයි. ථේරවාදීන්ට අනුව බුදුන් යනු ඉතා සුපිරි දක්ෂතාවයෙන් යුතු වූ උතුම් පුද්ගලයෙක් ලෙසින් ගෞරවයට පාත්‍ර වෙන්නෙකි. ථේරවාදීන් මෛත්‍රිය වැනි පාලි සුත්ත පිටකයේ සඳහන් වෙන අනාගතයේ දී බිහිවෙන මෛත්රී වැනි බුදුවරුන් විශ්වාස කරයි . බුදුන්ට පෙර අතීතයක වුවා යැයි කියන තවත් බුදුවරුන් ද විශ්වාස කරයි.

සාම්ප්‍රදායිකව ථේරවාදීන්ට බුදුන් කියා දුන් පංච ශීලය වැනි සරල ශික්ෂාපද අනුගමනයෙන් සරල ප්‍රතිලාභ ලබාගත හැකිය. එසේ නැත්නම් සත්‍යය පිළිබඳ ඍජු අත්දැකීම් ගවේෂණය තුලින් බුදුන් කියාදුන් ඥාන ගවේෂණයේ ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගය අනුගමනයෙන් තමන්ගේ විමුක්තිය සොයා යා හැකිය.

ථේරවාදයේ මූල ධර්මයන්

ථේරවාද දර්ශනය ගැන මූලික වශයෙන් කිව යුතු දෙයක් නම් එය ජීවිතය ගැන නොනැනවතී කෙරෙන විශ්ලේශණ ක්‍රියාවලියක් බවයි. එය ආචාර ධර්ම මාලාවක් සහ ප්‍රතිපත්ති මාලාවක් ගැන පමණක් වූවක් නොවේ.

ථේරවාදයේ පරම සිද්ධාන්තය ලෙස ගැනෙන්නේ 'චත්තාරි අරියසච්චානි' නොහොත් චතුරාර්ය සත්‍යය යන්නයි. ඉතාමත් සරල ආකාරයෙකින් විස්තර කරන්නේ නම්, ගැටළුව, හේතුව, විසඳුම සහ විසඳුම කරා යන මාර්ගය ලෙසින් හැඳින්විය හැකියි.

චතුරාර්ය සත්‍යය

චතුරාර්ය සත්‍යය ගැන විස්තරයක් මෙසේය:

1. දුක්ඛ ආරියසච්ච (දුක) -  මෙය පුළුල් වශයෙන් ප්‍රවර්ග තුනකට බෙදිය හැකිය. නෛසර්ගික වශයෙන් පවතින දුක, ලෝකයේ සියළු ක්‍රියාවන් හි දී අයෙක් අත්විඳින දුක, එදිනෙදා ජීවිතයේ අයෙක් අත් විඳින දුක: එනම් උපත, වයෝවෘද්ධ වීම, රෝගාතුරු වීම, දුකින් තැවීම යනාදියෙන් වූව අඩංගු වෙයි. කෙටියෙන් කිවහොත්, ප්‍රිය කරන බැඳීම් වලින් වෙන් වන්නට සිද්ධ වීමෙන් ඇති වන්නා හැඟීම් සියල්ල ද, අප්‍රිය කරන බැඳීම් වලට එක්වන්නට සිද්ධ වීමෙන් ඇති වන්නා හැඟීම් සියල්ල ද ඊට ඇතුලත් වේ. දෙවැනි දුක ප්‍රවර්ගය නම්, වෙනසට භාජනය වීම නිසා ඇතිවන දුකයි. එයින් අදහස් වෙන්නේ 'යහපත්' යැයි අදහස් කරන ලද තත්වයකට ඇති බැඳී සිටීමේ දී තත්වය වෙනස් වීම නිසා එයින් දුකක් ඉපදීමයි. තෙවැනි ප්‍රවර්ගය නම්, 'සංඛාරා දුක' යනුවෙන් හැඳින්වේ. එය අවබෝධයට වඩාත් දුෂ්කර වූවයි. නිශ්චිත වූ පංචකන්ධයන් නැතැයි ද නිතරම වෙනස්වන සුළු අනන්‍යතාවයක් ඇතැයි ද අවබෝධයට හැකියාවක් බොහෝ අයට දුෂ්කර වූ නිසා ද දුක ඇතිවේ.

2. දුක්ඛසමුදාය ආරියසච්ච (දුකට හේතුව) - තණ්හාව, නම් බැඳීමට හා පරාධීන බවට ගෙන යන්නකි. එය දුකට හේතුවයි. මෙය හැඳින්වෙන්නේ 'තණ්හාව' යන නාමයෙනි. එහි කොටස් තුනක් පැහැදිලි ලෙසින් විස්තර කෙරෙයි. 'කාම තණ්හා' යනු සංවේදන හරහා අත්විඳින සුවයයි. ඒවාට දර්ශන, හඬ, ස්පර්ශ, රස, ආඝ්‍රාණ සහ මානසික සංකල්ප අයත් ය. 'භව තණ්හා' යනු පැවතෙන ක්‍රියාවලියකට ඇති දැඩි ආශාවයි. එය පැවැත්ම සඳහා ඇති ආශාව ඇතුල් වෙන වෙනත් විවිධ ආකාරයෙන් දකින්නට ලැබෙන්නකි. 'විභව තණ්හා' නම් පැවැත්වෙන ක්‍රියාවලියෙන් ඉවත් වන්නට ඇති දැඩි ආශාවයි. එය පැවැත්ම-නැතිබව සඳහා ඇති දැඩි ආශාව ද ස්ව-නිරුද්ධිය සඳහා වූ දැඩි ආශාවෙන් ද යුතු වෙයි.

3. දුක්ඛනිරෝධ ආරියසච්ච (දුක නැති කිරීම) - අයෙකුට මුළු ලෝකයම තම දුක නැති කිරීම සඳහා, එසේ සැමදා දුක නැතිව පවතිනු සඳහා, තමනට ගැලපෙන පරිදි හදාගන්නට නොහැකියි. මෙය වෙනස යන මූලික සිද්ධාන්තය කඩ කරන්නකි.  ඒ නිසා අයෙක් කළ යුතු වන්නේ තමන්ගේ මනස බැඳීම් වලට හසු නොවෙන සේ සකසා ගැනීමයි. එවිට වෙනස කුමන ස්වභාවයකින් වූවත්, එයට තමන්ගේ මනසට සහනය සැලසෙන අයුරින් සකසා ගත හැකියි. තෙවැනි ආර්ය සත්‍යය කෙටියෙන් සඳහන් කරන්නේ නම්, හේතුව නම් වූ තණ්හාව තුරන් කරන කල දුක තුරන් කරත හැකිය. මෙය ත්‍රිපිටක මූලාශ්‍රයන්හි බුදුන්ගේ වදන් වලින් කියැවෙන්නේ "හේතුවකින් හට ගන්නේ කුමක් ද, හේතුව නැති කරන්නට ද පුළුවන," යනුවෙනි.

4. දුක්ඛනිරෝධගාමිනීපටිපදා ආරියසච්ච (දුක නැති කිරීමේ මාර්ගය) - මෙය ආර්ය අෂ්ටාංලික මාර්ගයයි. එය විමුක්තිය නොහොත් නිබ්බානය කරා ගෙනයන්නයි. මෙය දළ වශයෙන් සටහන් කරද්දී, නිවැරදි දැක්ම (සම්මා දිට්ඨි), නිවැරදි අරමුණ (සම්මා සංකප්ප), නිවැරදි කතාබහ (සම්මා වාචා), නිවැරදි ක්‍රියා (සම්මා කම්මන්ත), නිවැරදි ජීවනමාර්ගය (සම්මා ආජීව), නිවැරදි උත්සාහය (සම්මා වායාම), නිවැරදි සිහිය (සම්මා සති) සහ නිවැරදි සිත එකඟ කර ගැනීම (සම්මා සමාධි) යන පිළිපැදිය යුතු මාර්ග අටෙන් යුතුය.

වැදගත් ලක්ෂණ තුනක්

සංස්කාරයන් පැහැදිලි කරන ථේරවාද චින්තනයේ වැදගත් ලක්ෂණ තුනක් මෙසේය.

1. අනිච්චා (කැමති සේ නොවීම): ඉච්ච (කැමැත්ත) වූ පැවැත්මක් නැති අර්ථයෙන් අනිච්චා නම් වේ . සියළු සංස්කාරයන් හෙවත් හේතුන්ගෙන් හටගත් ධර්මතාවයන්හි නිත්‍ය වූ පැවැත්මක් නොපවතී හේතුන් වෙනස්වනවිට වෙනස් වන සුළුය හෙවත් විපරිනාමයකට  භාජනය වේ. කිසිවක් සදාකාලිකව පවතින්නක් නොවේ. යමක් සදාකාලිකව පවතින්නට නම් ඒවා  හේතුන්ගෙන් හට නොගත් ධර්මතාවයන් විය යුතුයි. එහෙත් සියළු හේතු නැවත නැවත ඇතිවන සේ බැඳී ඇත්තෙන් වෙනසට භාජනය නොවන කිසිවක් තිබිය නොහැක.

2. දුක්ඛා (දුක) - තණ්හාව නිසා දුක ඇතිවේ. තණ්හාව යනු සංක්‍රාමී වූවකි, වෙනසට භාජනය වන්නකි. වැනසී යන්නකි. යම් වස්තුවක අඩංගු වෙන නැසෙන සුළු ස්වභාවය නිසා බලාපොරොත්තු කඩවීම හා දුක ඇතිවීමට එය හේතු පාදක වෙයි. 'හොඳ', 'සුව පහසු', 'තෘප්තිමත්' යනාදී වශයෙන් ලොව හැම දෙයකට ම ලේබල් අලවන හැදියාවක් ඇත. 'කැමති' හෝ 'අකමැති' යැයි කියා ලේබල් අලවන්නේ අපි. ඒ නිසා දුක නිර්මාණය කරන්නේ ද මුලින් ම අප විසින් මයි. මෙසේ ලේබල් අලවන හැදියාව අත්හරින්නට අයෙකුට හැකිනම්, 'කැමති' යැයි ලේබල් අලවන දේවල් පසුපස හඹා යෑමෙන් නිදහස් විය හැකිනම්, එවැන්නට පරම විමුක්තිය ලබාගත හැකිය. ගැටළුව නම් හේතුවයි, විසඳුම නම් මාර්ගයයි. ඒ දෙකම ඇත්තේ තමන් තුලම මිස පිටස්තර තැනක නොවේ.

3. අනත්තා (අසාර බව) - අනත්තා යන්නෙන් අදහස්වන්නේ තමා වසගයෙහි නොපවත්නා යන්නයි.

දස සංයෝජනයන් ප්‍රහානය කිරීමෙන් නිබ්බාන නම් වූ විමුක්තියට පත්විය හැක මෙය ජාති ජරා මරණ ව්‍යාධී වලින් නිදහස්, ලෝකය ඉක්මවූ අතක්කාවචර දහමකි

වැදගත් ශික්ෂාවන් තුනක්

නිබ්බාන කරා යන මාර්ගය, නැතහොත් ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගය යන්න සමහර අවස්ථාවල දී හැඳින්වෙන්නේ මේ ත්‍රිවිධ ශික්ෂාවන් වලින් යුතු ධම්මානුධම්ම පටිපදාව හැටියට. ඒවා වර්ග තුනකි: සීල නොහොත් ශික්ෂණය, සමාධි නොහොත් මානසික පුහුණුව සහ ප්‍රඥා නොහොත් ඥානය දියුණු කර ගැනීම.

භාවනා
භාවනා යනුවෙන් අදහස් වෙන්නේ ධනාත්මක ලෙසින් මනස ශක්තිමත් කර ගැනීමයි. සමත හා විපස්සනා යන පුළුල් වශයෙන් දෙවර්ගයකින් වූ භාවනාව නම් ඥානය පාදා ගැනීමේ වැදගත් ක්‍රමවේදයකි.  සමත යන්න වචනානුසාරයෙන් ගත් කළ අදහස් වෙන්නේ "කුසලතාවය ඇති කිරීම" යන්නයි. ඊට ඇති අනෙකුත් අදහස් නම් "ශාන්ත, සංසුන්". ""දෘශ්‍යමාන" සහ "ඉෂ්ට කර ගැනීම" යනාදියයි. විපස්සනා යන්නේ අදහස "විදර්ශනාව", "අන්තර්ඥානය" යනාදියයි. මේ සංදර්භයෙන් ගත් කළ සමත භාවනාව යනු පුද්ගලයාට මනසේ ඒකාග්‍රතාවය තහවුරු කරන්නා කුසලතාවය වඩවන්නකි. මනස එසේ නිසි පමණින් ඒකාග්‍රතාවයකින් යුතු වූ පසු විපස්සනා භාවනාව විසින් ඉදිරිපත් කරන්නේ අඥානයේ තිරය උස්සා චතුරාර්ය සත්‍යය දැකීමට හැකියාවයි.

පාලි ත්‍රිපිටක විසින් බුදුන් තම අනුගාමිකයන්ට ඥානාවබෝධය කරා යෑමට චිත්ත සමාධි නම් පිළිපැදිය යුතු පිළිවෙත් කියා දී ඇත. ප්‍රංපචයන් තුලින් ගවේෂණයෙන් හා ඍජු අත්දැකීම් වලින් විමුක්තිය කරා යන්නට බුදුන් ද භාවිතයට ගත්තේ ඥානයයි.  සම්මා සමාධි නොහොත් නිවැරදි සිහිය එළඹවා ගැනීම යනු ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගයේ එක් පියවරක් වෙයි.  සමාධි යන්න වර්ධනය කරගැනීමට ආනාපානසති භාවනාව නොහොත් ආශ්වාසය හා ප්‍රාශ්වාසය හා බැඳි භාවනා ව්‍යායාමයකින්, 'කසින' නම් වූ යම් දෘශ්ටිමය වස්තූන් ඇසුරින් සහ නැවත ප්‍රතිචාරයෙන් යුතු වගන්ති වලින් ද පුළුවන. සමථ භාවනාව සඳහා උපයෝගී කරගන්නා වස්තු 40 ක් සම්ප්‍රදායික ලැයිස්තුවේ සඳහන්ය. සෑම වස්තුවකට ම විශේෂිත වූ ඉලක්කයක් ඇත. උදාහරණයක් වශයෙන් 'කායානුපස්සනා' හෝ 'කායාගතසති' යන ශරීරයේ විවිධ අංගයන් ගැන සැලකිල්ලෙන් යුතුව කරන භාවනාව හේතුවෙන් තමන්ගේ සිරුරටත් අනුන්ගේ සිරුරැ වලටත් ඇති බැඳීම් අඩුකරගත හැකියි. එයින් සංවේදනයෙන් ඇතිවන ආශාවන් අඩුකරගත හැකිය. මෙත්තා නොහොත් මෛත්‍රිය භාවනාවෙන් තමන්ටත් අනිත් ජීවින්ටත් හොඳ යහපත් හා සතුටු හැඟීම් පැතිරවීමේ හැකියාවෙන් යුතුය. මෛත්‍රිය භාවනාව ව්‍යාපාදය, ක්‍රෝධය සහ බිය නැති කරගැනීම සඳහා පාවිච්චියට ගන්නකි.

මාර්ග ඵල

ථේරවාදී පිළිවෙත් අනුගමනයෙන් විමුක්තිය ලබනා මාර්ග ඵල හතරක් කරා යන්නට අවස්ථාව පෑදේ:

 සෝතාපන්න මාර්ග ඵලය - පළමු බන්ධන තුන (එනම් සක්කාය දිට්ඨි   විචිකිච්ඡා  සීලබ්බත පරාමාශ) ප්‍රහානය කිරීම. ඔවුන් නිවන් අවබෝධයට පෙර උපරිම වශයෙන් හත්වතාවක් කාම ලෝකයේ ඉපදිය හැක.

 සකෘදාගාමි මාර්ග ඵලය -  පළමු සංයෝජන තුන ට අමතරව කාමරාග පටිඝ යන දෙකෙහි ඕලාරිකබව තුනීකිරීමෙන් සකෘදාගාමි ඵලයට පත්වේ.

 අනාගාමී මාර්ග ඵලය -පංච ඕරම්භාගීය සංයෝජන ප්‍රහීනකිරීමෙන්  අනාගාමී මාර්ග ඵලයට පත්වේ මොවුන් නැවත කාමලෝකයේ උප්පත්තියක් නොලබයි රූපී අරූපී භවයන්හි ඉපිද  එහිදීම අර්හත්වයට පත්වී පිරිනිවන් පාන්නාහුය

 අර්හත් - දශ සංයෝජනයන් ප්‍රහීන කිරීමෙන් නිර්වානය සාක්ෂාත් කරගත් ආර්ය උත්තමයන් මෙනමින් හැදින්වේ ඔවුන්ගේ නැවත ඉපදීමක් නැත

ධර්ම සටහන්
පාලි ත්‍රිපිටකය ථේරවාද සම්ප්‍රදායේ වඩාත්ම ගෞරවනීය ස්ථානය උසුලන ගෞතම බුදුන් ගේ ඉගැන්වීම් සටහන්ගත වූ ධර්ම සටහන් අතරින් ප්‍රමුඛ ස්ථානය ගන්නයි. ආගම ගැන සුත්ත හා විනය යන පිටකයන් දෙක තුල එකිනෙකෙහි සඳහන් තොරතුරු වල අතිච්ඡාදනයක් දැකිය හැකියි. චීන භාෂාවෙන් සහ යම් තරමකට සංස්කෘත භාෂාවෙන් ද, පාකෘති, ටිබෙටන් යන භාෂා වලින් ද එහි නොයෙකුත් කොටස් ඉන්දියාවේ ඇති ථේරවාද නොවන සම්ප්‍රදායන් තුලින් දැකිය හැකිය.  මේ පදනම අනුව, ත්‍රිපිටකයේ මේ කොටස් දෙකම ඉතාම පැරණි හා වඩාත්ම ප්‍රාධිකාරී ග්‍රන්ථ ලෙස බෞද්ධ විද්‍යාර්ථීන් සලකති. ථේරවාදී අය තවමත් භාවිතා කරන පාලි ත්‍රිපිටකය, ලංකාවට ගෙන එන ලද්දේ අශෝක අධිරාජ්‍යයාගේ කාලයේ යැයි සැලකේ. ඒ කාලයේ ආගමික ඇදහිලි පරිහරණය වූ වාචික සම්ප්‍රදාය අනුව ශතක ගණනාවක් පුරා ගෙන ගිය මේ ත්‍රිපිටකය ක්‍රි. පූ. අවසන් සියවසේ දී ග්‍රන්ථාරූඪ වෙයි. එය අද ථේරවාදීන් සලකන අන්දමට ශ්‍රී ලංකාවේ හතරවැනි ධර්ම සංගයානාවේ දී සිද්ධ වූවකි. තම ත්‍රිපිටකය සම්පූර්ණයෙන් සටහන් ගත කිරීමට මුලින්ම පියවරක් ගත්තේ බෞද්ධ සම්ප්‍රදායයන් අතරෙන් ථේරවාදීන්ය.

ත්‍රිපිටකයේ එකතු වී ඇති බහුතරයක් විශේෂයෙන් ම "ථේරවාදී" වූ විස්තර නොවේ. ඒවා මේ සම්ප්‍රදායේ ඉගැන්වීම් වල යෙදුනු නොයෙකුත් අය අතින් එකතු වූ සංචිතයකි. පීටර් හාර්වි නම් වූවාට අනුව එහි පසුකාලීන සත්‍යලබ්ධික ථේරවාද අදහස් සමඟ නොගැලපෙන අදහස් ද ඇතුලත්ය. ඔහු පහදන අන්දමට: ථේරවාදීන්, එකල, ත්‍රිපිටකයට කාලයක් තිස්සේ කොටස් එකතු කරන්නට ඇත. එහෙත් ඔවුන් ඊට කළින් යුගයේ දී ලැබුන කොටස වෙනස් කර නැති බව පෙනේ. (The Theravadins, then, may have added texts to the Canon for some time, but they do not appear to have tampered with what they already had from an earlier period.)

පාලි ත්‍රිපිටකයේ කොටස් තුනකි: විනය පිටකය, සුත්ත පිටකය සහ අභිධම්ම පිටකය. මේවායෙන්, අභිධම්ම පිටකය අන්තිමට එකතු වූව ලෙස සැලකේ. පළමු ධර්ම සංගායනාවේ දී බහුතර විද්‍යාර්ථීන්ගේ මතයට අනුව තිබුනා යැයි සැලකෙන්නේ මුල් පිටක දෙක පමණි. පාලි අභිධම්ම පිටකය ථේරවාදී සම්ප්‍රදායෙන් බැහැර වූවන් පිළිගන්නා ලද්දක් නොවේ.

4 වැනි හෝ 5 වැනි සියවසේ දී ත්‍රිපිටකය සඳහා පාලි අට්ඨකතා නොහොත් අටුවා කතාවන් පළමුවෙන් ලියූ අය සේ සැලකෙන්නේ බුද්ධඝෝෂ ථෙරනුවන්ය. ඒවා ලියැවෙන්නේ පැරණි සිංහලෙන් ලියැවුන් පැරණි ලේඛන ආශ්‍රයෙනි. ඔහුට පසුව වෙනත් බෞද්ධ ස්වාමීන්වහන්සේලා විසින් විවිධ අටුවාවවන් ලියා තැබුහ. මේ සියල්ලම ථේරවාද උරුමය සේ සැලකේ. කෙසේ වුවත් මේ සටහන් වලට ත්‍රිපිටකයට ලැබෙන වැදගත් ස්ථානය ලැබෙන්නේ නැත. තායි සංග්‍රහය වෙළුම් 45 කින් යුතුය. බුරුම සංග්‍රහය වෙළුම් 40 කින් ද, සිංහල සංග්‍රහය වෙළුම් 58 කින් ද යුතුය.

ථේරවාද බෞද්ධයන්ට අනුව චීන සහ ටිබෙටන් ධර්ම සටහන් අයස්ථාභූත වෙති. තවත් විදියකින් කියන්නේ නම් ඒවායේ ඇත්තේ බුදුන් දෙසූ නිර්මල දහම නොවේ.

ගිහි සහ පැවිදි ජීවිතය

සම්ප්‍රදායික ලෙසින් ථේරවාද බුද්ධාගම ගිහි සහ පැවිදි (පුරාතනයේ භික්ෂුණී ද ඇතුලත් වුනි) යන දෙපක්ෂයට සුදුසු පිළිවෙත් අතර පැහැදිලි වෙනසක් පිළිගෙන තිබේ. ධර්මාවබෝධයට හැකියාව ගිහියන්ට ද ඇති බව ථේරවාද පිළිගෙන ඇත. ඊට ථේරවාදයේ දී ලැබෙන තැන මහායානයේ සහ වජිරයානයේ ලැබෙන තැනට වඩා අඩු වැදගත්කමකින් යුතු වූවකි. මේ වෙනස, සහ පාලි ත්‍රිපිටකයේ සඳහන් වෙන ගිහි පැවිදි වෙනස් පිළිවෙත් ද, එසේම පැවිද්දන් විසින් අනුගමනය කරන ජනතාවගේ ආගමික උත්සව ද,  යනාදිය විමසන සමහර විද්‍යාර්ථීන් ගේ අදහස වනුයේ ථේරවාද බුද්ධාගම විවිධ සම්ප්‍රදායන් කිහිපයක් එකතු වී සැකසී ඇත්තක් කියාය. ඒවා අතර වෙනස්කම් දැකිය හැකි වුවත් ඒවා එකින් එක සංකලනයක් ද වී ඇති බවයි. මානවවේදී මෙල්ෆෝර්ඩ් ස්පීරෝ (Melford Spiro) සිය "බුද්ධාගම සහ සමාජය" (Buddhism and Society) යන කෘතියේ බුරුම ථේරවාද සම්ප්‍රදායන් තුනක් වර්ග කරයි: නපුරු භූතාත්ම පළවා හරින මන්තර ගුරුකම් සමන්විත බුද්ධාගම (Apotropaic Buddhism), අනාගත උප්පත්තියක් සඳහා පින් එකතු කරන බුද්ධාගම (Kammatic Buddhism), ත්‍රිපිටකයේ සඳහන් ලෙසින් වූ නිබ්බාන විමුක්තිය සොයා යන බුද්ධාගම (Nibbanic Buddhism). ඔහු තරයේ කියා සිටින්නේ මේ අදහස් තුනම පාලි ත්‍රිපිටකයේ අන්තර්ගත බවයි. එහෙත් මේ වර්ග කිරීම් තුන සියළු විද්‍යාර්ථීන් විසින් පිළිගෙන නොමැති වූවකි.

ගිහියන්ගේ කාර්ය භාරය ප්‍රධාන වශයෙන් පින් අනුමෝදන් කරන ලෙසින් වූවක් බව සාම්ප්‍රදායික පිළිගැනීමයි. මෙය ස්පීරෝගේ කර්ම බුද්ධාගම යන වර්ගයට අයිති වෙයි. පින් අනුමෝදන් කරගන්නට හැකි ක්‍රියාවන් ලෙසින් පූජ්‍ය පක්ෂයට ආහාර සහ අනෙකුත් මූලික අවශ්‍යතා සැපයීම, පංසල් හා ආශ්‍රම වලට ආධාර කිරීම, බුද්ධ ප්‍රතිමා ඉදිරියේ හඳුන්කූරු හා පහන් පත්තු කිරීම සහ පාලි ත්‍රිපිටකයේ එන ගාථා සජ්ක්ධායනය කිරීම යනාදියයි. සමහර ගිහි බෞද්ධයන් ආගමික කටයුතු වල වැඩි ක්‍රියාකාරීත්වයකින් කටයුතු කරති. පන්සල් වල මුදල් බාරකරුවන් සහ කළමනාකරණ පාලකයන් වශයෙන් ගැහැණු සහ පිරිමි දෙක ම ක්‍රියාශීලී වීම ආගමික කටයුතු වල නියැළෙන ගිහියන් අතරින් සැමදා දැකිය හැකි විය. අනිත් සමහර ගිහියන් අතර තම පළාතේ පූජ්‍ය පක්ෂය වෙනුවෙන් ආහාර පිසීම, සුද්ද පවිත්‍ර කිරීම හා පන්සල් භූමිය පවත්වා ගෙන යෑම වැනි කටයුතු වල නියැළෙන ආකාරය ද දැකි හැකිය. ගිහියන් අතින් කෙරෙන කටයුතු වල දී පාලි ත්‍රිපිටකය අධ්‍යයනයට හෝ බෞද්ධ භාවනා පිළිවෙත් අනුගමනය සඳහා ඉඩක් තිබි ඒවා නොවීය. 20 වැනි සියවසේ දී මේ සඳහා ඉඩ තායිලන්ත සමාජයේ වැනි සමහර ස්ථාන වල දී ගිහියන්ට ඉඩකඩක් ලැබී ඇත.

තායි වනගත සම්ප්‍රදායට අයත් වන බුද්ධදාස නොහොත් අජාන් බුද්ධදාස, ලුආන්ග් ටා මහා බුආ (Luang Ta Maha Bua),  අජාන් (Ajahn) ප්ලියෙන් පන්‍යාපතිපෝ (Plien Panyapatipo), අජාන් පසන්නෝ (Ajahn Pasanno), සහ අජාන් ජයසාරෝ (Ajahn Jayasaro), යනාදීන් ආරණ්‍යයන් වලින් බැහැරව ගිහියන් සඳහා භාවානා මධ්‍යස්ථානය ඉදි කළහ.

එංගලන්තයේ අජාන් මුන් (Ajahn Mun) ගේ ගෝලයෙක් වූ අජාන් චාහ් (Ajahn Chah) විසින් වෙස්ට් සසෙක්ස් පෙදෙසේ චිට්හර්ස්ට් හි ආරණ්‍යගත සම්ප්‍රදායක් චිත්තවිවේක (Cittaviveka) නමින් ආරම්භ කරන ලද්දේ ඔහුගේ ගෝලයෙකු වූ අජාන් සුමේධෝ  (Ajahn Sumedho) සමඟ ය. හර්ට්ෆෝර්ඩ්ෂයර් හි අමරාවතී (Amaravati) පටන් ගත්තේ ගිහියන්ට සමාජයෙන් හුදකලා වී භාවනා කිරීම සඳහා ය.  අජාන් සුමේධෝ විසින් මෙම සම්ප්‍රදාය තව දුරටත් පතුරවමින් නෝදම්බලන්ඩ් හි හාර්න්හැම් වෙත ගෙන යන ලදි. Aruna Ratanagiri එය වර්තමානයේ අජාන් චාහ් ගේ තවත් ගෝලයෙකු වන අජාන් මුනින්දෝ මාර්ගෝපදේශය යටතේ සිද්ධ වෙන්නකි.

ථේරවාද බුද්ධාගමේ ඉහළ ම ඉලක්කය වූ නිබ්බාන, අයත් කරගන්නේ සද්ගුණය අධ්‍යයනයෙන් හා එය එදිනෙදා ජීවිතයේ දී පාවිච්චියට ගැනීමෙනි. මෙය භාවනාව සහ සීල, සමාධි, ප්‍රඥා යන සියල්ලෙන් සිද්ධ වෙන්නකි. නිබ්බාන යන ඉලක්කය කරා යෑම සාර්ථකව කරත හැකි යැයි සාමාන්‍යයෙන් සැලකුනේ උපසම්පදාව ලත් ආරණ්‍යගත භික්ෂුවකට කියාය. නිබ්බාන සොයා නොයන අරමුණින් යුතුව ඒ ක්‍රියාදාමයන් ගිහියන්ට ද තම ජීවිතයේ සතුට සඳහා පාවිච්චියට ගත හැකිය. ථේරවාද බුද්ධාගමේ සඳහන් වනගත සම්ප්‍රදාය පුළුල් වශයෙන් විස්තර කරන විට එය නාගරික විද්‍යාර්ථී භික්ෂූන් සහ වනගත භාවනාවේ යෙදෙන භික්ෂුව අතර වෙනසක් සේ දැකිය හැකිය. එහෙත් මේ දෙකොටසම තම සමාජයේ ආගමික ගුරුවරුන් ලෙසින් කටයුතු කරති. ආගමික උත්සව වල දී මූලිකත්වය ගනිති.

විද්‍යාර්ථීන් භික්ෂූන් ථේරවාදයේ ඇති පාලි සාහිත්‍ය හදාරන උත්සාහයේ යෙදී සිටිති.  ඔවුන් ටික කාලයක් භාවනාවට යොදවනු ද ඇත. එහෙත් වඩා ගෞරවයක් හා පිළිගැනීමකට ලක් වෙන්නේ පාලි ත්‍රිපිටකය සහ අට්ඨකතා හදාරා ඒ ධර්ම ජනතාවට කියා දීමෙනි. අභිධම්මය උගත් අයෙක් වීමෙනි.

භාවනා කරන භික්ෂූන්, බොහෝවිට වනගත භික්ෂූන් යැයි සැලකෙන අය, එසේ හැඳින්වෙන්නේ ඔවුන් කැලෑ අසබඩ පෙදෙස් වල තම භාවනා පිළිවෙත් පවත්වා ගෙන යෑම නිසයි.  සමහර වනගත භික්ෂූන් පාලි ත්‍රිපිටකය හැදැරීම කාලයක් වැය කරතත් වැඩියෙන් භාවනා කටයුතු වල නිරත වෙන්නෝ ය. ඒ භික්ෂූන් තම භාවනා අත්දැකීම් වලින් තමන්ගේ ම ගුරුවරුන් වෙන අයයි. ත්‍රිපිටකය ගැන වැඩියෙන් නොදත්ත ද, මූලික බෞද්ධ ධර්මය ගැන දන්නා අය වෙති. ධර්මය හදාරන සම්ප්‍රදායට වඩා වනගත සම්ප්‍රදාය ඉලක්ක කරගන්නේ පාලි මූලාශ්‍ර සහ ජන සම්ප්‍රදායේ එන අද්භූත බලයන් ලබා ගැනීමටයි. මේ බලයන් නිබ්බාන කරා යන්නට ද, අන් අයෙකුගේ මනසේ ඇති අදහස් දැනගන්නට ද, භෞතික වස්තූන් දමනය කරන්නට ද, දෙවියන් සහ අපායගත වූවන් සමඟ සංවාදයේ යෙදෙන්නට ද, පෙර ආත්ම ගැන මතකයක් ඇති කරගන්නට ද ධර්මය හදාරන සම්ප්‍රදායට වඩා උපකාරී වෙයි.  මෙම බලය හැඳින්වෙන්නේ අභින්නා (abhiñña) යනුවෙනි. සමහර අවස්ථා වල දී, යහපත් වනගත භික්ෂූවකගේ භූමදාන කරන ලද ඇටකටු යනාදිය පළිඟු මෙන් වූ ධාතු (sãrira-dhãtu) බවට පත් වේ යැයි වනගත සම්ප්‍රදායේ දී සැලකේ.

භික්ෂ උපසම්පදාව

පිළිසිඳගත් දා සිට කරන වසර ගණනයෙන් අඩුම ගානේ වයස විස්සක් වත් සපුරා තිබීම භික්ෂු උපසම්පදාවට අවශ්‍ය යැයි සැලකේ. එහෙත් ඒ වයසට වඩා අඩු වයසේ පිරිමි ළමුන් සාමණෙර වශයෙන් පැවිදිකර ගත හැකිය. බුරුමයේ මේ උත්සවය හැඳින්වෙන්නේ ෂින්බ්‍යු  (Shinbyu) නමින්. සාමනේරවහන්සේලාගේ හිස් බූ ගා, කසා වත් පළඳා, සිල් පද දහයක් සමාදන් වීම මෙහිදී සිද්ධ වෙන්නකි. ත්‍රිපිටකයේ හෝ වෙනත් බෞද්ධ ලියැකියවිලි වල පැවිදි කිරීමේ අඩුම වයස ගැන විශේෂ සඳහනක් නැති වුව ද, සාම්ප්‍රදායික වශයෙන් වයස හතෙන් පමණ පිරිමි දරුවන් පැවිදිකර ගැනේ. මෙම සම්ප්‍රදාය පැවැත එන්නේ බුදුන්ගේ පුත්‍රයා වූ රාහුලයන්ට වයස හතේ දී සාමනේර වන්නට ඉඩ ලැබි නිසාය. භික්ෂූන් විසින් ශික්ෂණ රීති 227 ක් ද භික්ෂූණී විසින් ශික්ෂණ රීති 311 ක් ද පිළිපැදිය යුතුය.

බහුතර ථේරවාද රටවල, සීමිත කාලයක් තුල පැවිදිවී සිටීම සාමාන්‍ය සිරිතකි. තායිලන්තයේ සහ බුරුමයේ වස්සාන කාලය නම් හැඳින්වෙන මාස තුන තුල දී තරුණ පිරිමි පැවිදිවී සිටිති. එහෙත් ඊට වඩා කෙටි කාල හා දිගු කාල සීමාවන්වල පැවිදිවී සිටීම ද දුලබ නොවේ. සාම්ප්‍රදායික වශයෙන් තාවකාලික පැවිද්ද ඊටත් වඩා නම්‍යශීලී බවකින් ලාඕස් හි පැවතෙන්නකි. තරුණ පිරිමි ලෙසින් පළමු පැවිද්දෙන් පසුව ලාඕස් හි පිරිමින්ට තාවකාලික පැවිද්දට අනතුරුව ඕනෑම අවස්ථාවක දී ඇතුල්වන්නට හැකි වූවකි. විවාහක පිරිමි තම භාර්යාවන්ගේ අවසරය ලබාගත යුතුයි. දකුණු දිග ආසියාව පුරා උපැවිදි වීම ගැන එතරම් අපකීර්තියක් නැත. අධ්‍යාපනයෙන් පසු හෝ පවුලේ යුතුකම් ඉටු කරන්නට හෝ රෝග තත්වයන් නිසා සංඝයා පැවිද්දෙන් නිතර ඉවත් වෙති.

කෙටි කාලයකට වුව ද භික්ෂුවක් ලෙසින් පැවිද්ද ලැබීම බොහෝ සද්ගුණයෙන් පිරි වූ තත්වයක් ලෙස සැලකේ. දකුණු දිග ආසියානු බොහෝ රටවල එය සැලකෙන්නේ තම දෙමව්පියන් තමන් හදා වඩා ඇතිදැඩි කිරීම පිණිස ගෙවන ණයක් හැටියට ය. පැවිද්දට ඇතුල්වෙන අයෙක් නිසා ඔහුගේ දෙමව්පියන්ට ද පින් අනුමෝදන් වේ. භික්ෂූන් වූ තායි පිරිමි විවාහක සහකරුවන් සඳහා වඩා සුදුසු වූවෝ යැයි මතයක් තායි කාන්තාවන් අතර සැලකේ. ඔවුන් එසේ භික්ෂුවක් වී සිට විවාහයට පිවිසෙන පිරිමියෙක් මුහුකුරා ගිය විවාහයට සූදානම් වූ 'හොඳට පැසුණු' යන හැඟීමෙන් සලකති. විශේෂයෙන් ම තායිලන්තයේ ගම්බද පෙදෙස්වල තාවකාලිකව භික්ෂු පැවිද්දට පිවිසීම සාමාන්‍යයක් වූ නිසා, දිගටම පැවිදි ජීවිතයේ ඉන්නට සිද්ධ නොවී, පිරිමි දරුවන්ට හා තරුණයන්ට පංසල් පාසැල් වලින් අධ්‍යාපනයක් ලබන්නටත් අවස්ථාව ලැබිණ.

ශ්‍රී ලංකාවේ තාවකාලික පැවිද්ද සම්ප්‍රදායක් ලෙස පෙර පැවතුනේ නැත. පැවිදි ජීවිතයෙන් ඉවත් වීම අපකීර්තියක් ලෙසින් සැලකේ. එහෙත් දැනට දශක කිහිපයක සිට ස්ථාන කිහිපයකම තාවකාලික පැවිද්ද ලබා දෙන වැඩසටහන් ආරම්භ කර ඇත. මේවාට විවිධ වයස් මට්ටම්වල පිරිමින් සභභාගීවනු දක්නට ලැබේ.  ශ්‍රී ලංකාවේ සංඝ නිකායන් කුල අනුව සංවිධානය වී එකිනෙක නිකායන්වල භින්ෂූන් අතර සහසම්බන්ධයන් පවත්වා ගැනීම අතීතයේ අල්පව පැවතුනද වර්තමානය වන විට එවැනි නොපෑහීම් ඉතා අවමයට පත්වී ඇත. සියළුම නිකායන්වල භික්ෂූන් එකට එක්ව කටයුතු කරනු දැකිය හැකිය. පැවිද්දට ඇතුල්වෙන පිරිමින්ට තාවකාලිකව සාමාන්‍ය කුල පද්ධතියෙන් බැහැරව සිටිය හැකිය. එනම් ඔවුන් භික්ෂුවක් ලෙසින් ඉන්නා කාලය තුල දී කරන කටයුතු හා සමාජයෙන් භික්ෂුවකට ලැබෙන සැලකිලි, ඔහු උපන් කුලය අනුව නොව භික්ෂුවක් නිසා ලැබෙන තත්වයට උචිත වෙනස් සැලකිලි වෙයි.

සුප්‍රසිද්ධ ථේරවාද හිමිවරු මෙසේය: අජාන් මුන් භූරිදත්ත (Ajahn Mun Bhuridatta), අජාන් චාහ් (Ajahn Chah), අජාන් ප්ලියෙන් පන්යාපාතිපෝ (Ajahn Plien Panyapatipo), අජාන් සුමේධෝ (Ajahn Sumedho), අජාන් බ්‍රාහ්ම් (Ajahn Brahm),  භික්කු බෝධි (Bhikkhu Bodhi), බුද්ධදාස, මහාසි සයදව් (Mahasi Sayadaw), න්‍යානපොනික ථෙර (Nyanaponika Thera), ප්‍රියාහ් මහා ඝෝෂානන්ද (Preah Maha Ghosananda), සයදව් යූ පන්ඩිත (Sayadaw U Pandita), අජාන් අමරෝ (Ajahn Amaro), තනිස්සරෝ භික්කු (Thanissaro Bhikkhu) සහ වල්පොල රාහුල.

සඟ පිළිවෙත්

ථේරවාද සම්ප්‍රදාය තුල විවිධ අනු පාසැල් හා ආශ්‍රම විසින් පිළිපදින පිළිවෙත් විවිධ වෙති. එහෙත් බොහෝ සත්‍ය ලබ්ධික වනගත සම්ප්‍රදායේ භික්ෂූන් අතර දකින්න ලැබෙන්නේ බුදුන් සහ ඔහුගේ මුල් පරම්පරාවේ අනුගාමිකයන් විසින් පිළිපදින ලද පිළිවෙත් අනුගමනයයි. එනම් කෑලෑ, කඳු සහ ලෙන් වැනි ස්වභාව ධර්මය ආශ්‍රිතව ජීවත්වීමය. වනගත සම්ප්‍රදායේ පැරණි බෞද්ධ පිළිවෙත් තවමත් එලෙසින්ම සියළු අංගයන්ට දක්වන සැලකිල්ලෙන් සහ හුදෙකලා කැලෑවල භාවනාව දියුණු කිරීමෙන් යුතුව සිද්ධ වෙයි.

වස්සාන කාලයේ සාමාන්‍යයෙන් මාස තුනක කාලයක් දිනපතා චර්යාවේ යෙදෙන භික්ෂුවක් හිරු පායන්නට පෙර අවදි වෙයි. දිනය ආරම්භ කරන්නේ ගාථා කීමෙන් සහ භාවනාවෙනි. අරුණෝදයේ උදාවත් සමඟ පා ආවරණ නැති භික්ෂූන් පාත්‍රයක් රැගෙන අවට ගම්මාන වලට දන් ලබාගනු පිණිස පිණ්ඩපාත ගමනේ යෙදෙති. දහවල් දොළහට පෙර එක් ආහාර වේලක් පමණක් වළඳනු ලැබේ. තම පාත්‍රයට එකතු කරගත් අහර අතින් වැළඳීම සිදුවේ. වඩා කාලය ගෙවන්නේ ධර්මය ඉගෙන ගන්නටත් භාවනා කිරීම පිණිසත්ය. සමහර අවස්ථාවල දී ආශ්‍රමාධිපති හෝ ජ්යෙෂ්ඨ භික්ෂුවක් විසින් පැමිණ සිටින අමුත්තන්ට ධර්ම දේශනාවක් පවත්වයි. මේ ආරාම වල නවතින ගිහියන් සාම්ප්‍රදායික බෞද්ධ ශික්ෂාපද අට සමාදන් විය යුතුය.

වස්සාන කාලය අවසානයේ දී බොහෝ භික්ෂූන් ආරණ්‍ය වලින් බොහෝ හුදකලා වූ පෙදෙස් (බොහෝවිට කැලෑ වලට) යති. එහි දී ඔවුන් ස්වයං දියුණුව වර්ධනය කරන වැඩ පිළිවෙත් අනුගමනයේ යෙදෙති. ඔවුන් මෙසේ දුර බැහැර ගමන් කරද්දී, පාවහන් නොමැතිව ඔවුන් හිතෙන පැත්තකට ඇවිදිති. අවශ්‍යතා අල්පයක් පමණක් නිතරම ඔවුන් රැගෙන යති. ඒවා නම් අහාර වළඳන පාත්‍රය, සිවුරු තුනක්, අඳන කඩයක්, කුඩයක්, මදුරු දැලක්, වතුර කේතලයක්, වතුර පෙරන්නක්, දැළි පිහියක්, සෙරෙප්පු යුගලක්, කුඩා ඉටිපන්දම් කිහිපයක් සහ ඉටිපන්දම් ලාම්පුවක්.

ශ්‍රී ලංකාවේ ථේරවාද සම්ප්‍රදාය අට පිරිකර හා දොළොස් පිරිකර ලෙසින් භික්ෂූන්ට දෙන දානයන් හඳුන්වති. මක්ඣිම නිකායේ විභංග වග්ගයේ දක්ඛිණා විභංග සූත්‍රයේ කියැවෙන දාන වර්ග 14 ක් ඔවුන් පෙන්වා දෙති. ඒවා අතරින් වඩාත් ආනිසංස ලැබෙන දානය සේ සැලකෙන්නේ බුදුන් ප්‍රමුණ සංඝයාට පිරිනමන දානය යැයි කියයි. අට පිරිකර ලෙසින් සැලකෙනුයේ තුන් සිවුරැ වෙයි. ඊට දෙපට සිවුරු, තනිපට සිවුර හා අඳන කඩය ඇතුලත්ය. චීවරය හෙවත් සිවුර මැසිය යුතු ආකාරය ද විස්තරයක් ඇත. පිණ්ඩපාතයේ යන ප්‍රාතය ද අට පිරිකරට අයත් වන අනිවාර්ය අංගයකි. දත්තකට්ඨ නම් දත් මදින දැහැට්ට නොහොත් දැහැටි කුරු ගැන ද සඳහන් වුවත් වර්තමානයේ අට පිරිකරට එකතු කරන්නේ දැළි පිහියකි. වර්තමානයේ අට පිරිකරට එකතු කරන දැළි පිහිය පාවිච්චියට ගත නොහැකි සංකේත තලයක් පමණි. එකාසූචි නොහොත් එක ඉඳිකටුවක් ද ඇතුලත් විය යුතු අතර අද එය සමඟ නූල් පන්දුවක් ද ඇතුලත් කරනු ලබයි. කාය බන්ධනං නොහොත් අඳන කඩය හැඳි විට එය ලිහිල් වී ඇද නොහැලෙන සේ ඉනවටා බැඳ තබන රෙදි පටියක් ද ඇතුලත්ය. එය තවමත් සිවුරු පටියකින් ම නිමැවෙන්නකි. පරිස්සාවත යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ පෙරහන් කඩයයි. පානයට පෙර වතුර පෙරා ගැනීමට එය භාවිතා කරගනියි. දීඝ නිකායට එකතු වන අටුවාවක සඳහන් පරිදි නව පිරිකර සඳහා යහනට දමන ඇතිරිල්ලක් ද ඇතුලත්ය. භාවනානුයෝගී භික්ෂූන් අතර දකින්නට ලැබෙන්නකි. දස පිරිකරය වන්නේ භික්ෂුවට හිඳ ගන්නා පිණිස එළන සම්කඩයයි. එය වර්තමානයේ දී පත්කඩය සේ සැලකේ. වන්දනාමානයේ සහ භාවනාවේ දී බිම එළා ගැනීම සඳහා භාවිතා කරන්නකි. එකළොස් වන පිරිකරය සැරටියක් හෝ තෙල් බෝතලයකි. දොළොස් පිරිකර වන්නේ කුඩය හා පාවහන් යුගලයි.

ඇවිදින හෝ වාඩි වී කරන භාවනා සඳහා භික්ෂූන් විසින් කාලයක් තීරණය නොකරති. ඉඩක් ලැබුණු වහාම ඒවායේ නියැළීම සාමාන්‍ය සිරිතයි. එසේම කොපමණ කාලයක් පුරා භාවනාවේ යෙදෙනවා ද යන්නත් කළින් තීරණය නොකරන්නකි. සමහර භික්ෂූන් සවස් කාලයේ සිට උදේ පහන් වෙනතුරු ඇවිදින අතර තවත් අවස්ථා වල දී ඔවුන් පැය දෙකක් හා හතක් අතර කාලයක් ඇවිදිති. සමහර භික්ෂූන් ආහාර නොමැතිව කිහිප දිනක් ගෙවනු ඇත. සමහර අවස්ථා වල දී අවදානම් ස්ථාන වල හෝ බියකුරු සත්තු ගැවසෙන ස්ථාන වල ජීවත්වෙමින් භාවනාවේ යෙදෙනු ඇත.

ඉහළ මට්ටමක් කරා යන්නට හැකි වූ භික්ෂූන් විසින් තමන් යටතේ ඉන්නා කනිෂ්ඨ භික්ෂූන්ට මාර්ගෝපදේශනය ලබාදෙන්නට සමත් වෙති. ගිහියන්ට ද අධ්‍යාත්මික වර්ධනයට උදව් වෙති.

ගිහි බැතිමතුන්
පාලි වචනයකින් පිරිමි බැතිමතා හැඳින්වෙන්නේ උපාසක නමිනි. ගැහැණු බැතිමතා උපාසිකාව යැයි හැඳින්වේ. ගිහියන්ගේ එක් යුතුකමක් නම් බුදුන් කියා දී ඇති පරිදි භික්ෂූන් සහ භික්ෂුනීන්ගේ අවශ්‍යතා සලසා දීමය.  ආහාර, වස්ත්‍ර, ආරාම හා බෙහෙත් හේත් නොමැතිව භික්ෂුනි/භික්ෂුනීන්ට දුක් විඳින්නට ඉඩ නොදීම ගිහියන්ගේ කාර්ය භාරයයි. පැවිද්දන්නට වෘත්තියක නියැළෙන්නට අවසර නොමැති නිසා ඔවුන් ජීවිතය රැකගන්නේ ගිහියන් වෙතිනි. මේ දානයට සරිලන සේ ආදර්ශමත් ජීවිත ගෙවනු ඇතැයි පැවිද්දන් වෙතින් අපේක්ෂා වෙයි.

බුරුමයේ සහ තායිලන්තයේ ආශ්‍රමයන් තවමත් අධ්‍යාපනයට වෙන් වූ ස්ථාන සේ සැලකේ. අද තායිලන්තයේ ප්‍රාථමික පාසැල් බාගයක් පමණ පිහිටා ඇත්තේ ආශ්‍රම තුලය. ආගමික වත් පිළිවෙත් හා උත්සව ආශ්‍රමයක පැවැත්වෙන්නේ සමාජ කටයුතු හා අනුගාමීවය. අර්බූදකාරී අවස්ථාවල දී උපදෙස් ලබාගනු පිණිස තායිලන්ත වැසියන් තම ගැටළු රැගෙන එන්නේ භික්ෂුව වෙතය.

සාම්ප්‍රදායික වශයෙන් මාසයකට හතර වතාවක් ඉහළ පදවියක් දරන භික්ෂුවක් විසින් ධර්ම දේශනාවක් පවත්වනු ලබයි.  සතර පොහොය සේ සැලකෙන මේ දිනයන් නම් පුර අටවක, අව අටවක, පුර පසලොස්වක හා අව පසලොස්වක හෙවත් අමාවක වෙති. ගිහියන්ට මේ අවස්ථාවන් හි දී භික්ෂූන් වෙතින් භාවනා ඉගෙන ගැනීමට ද අවස්ථාව පෑදේ.

ගිහියෙක්ට ධර්මාවබෝධය ලබත හැකිය. භික්කු බෝධි දක්වන අන්දමට, "ගිහි බැතිමතුන් නිබ්බාන නම් පරම ඉලක්කය සපුරා ගත් අවස්ථා කිහිපයක් සුත්‍ර හා අට්ඨකතා වල සඳහන් වෙයි. එහෙත් එවැනි බැතිමතුන් අර්හත් බව මරණාසන්නයේ දී ලැබීම හෝ ධර්මාවබෝධයෙන් පසු පැවිදි බවට පත්වීම සිද්ධ වෙයි. අර්හත් ලෙසින් ගිහි ජීවිතයක් නිවසක සිට ගත කරන්නේ නැත. සියළු තණ්හා දුරලන ලද අයෙක් නිවසක ජීවත්වීම පරස්පර විරෝධී වූවකි."

බලපෑම්
වාග්වේදියෙක් වූ සැකරියාස් පී. තන්ඩි (Zacharias P. Thundy) පෙන්වා දෙන්නේ "ථේරවාද" යන වචනය හෙලනික වූ ථෙරපියුටේ (Therapeutae) යන වචනයට හැරී ඇති බවයි. එය පළමු වැනි සියවසේ මුහුදු බඩ පිහිටි ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රයාවේ තිබි පැවිදි සම්ප්‍රදායකි. අශෝක ස්ථම්භ වලින් කියැවෙන බෞද්ධ ධර්මදූත මෙහෙවර පෙනෙන ඉන්දියානු ආභාසය මෙයින් දැක්වෙන්නේ යැයි ඔහු කියයි. ථෙරපියුටේ නම් අශෝක අධිරාජ්‍යයාගේ දූත මෙහෙවරෙන් බටහිර ඇති වූ ආගමික පරම්පරාවක් ලෙසින් දක්වන ඔහු එය ක්‍රිස්තියානි ආගමේ මුල් ප්‍රභවයන්ට හේතු සාධක වෙන්නට ද ඇතැයි කියයි.  However, the Macmillan Encyclopedia of Buddhism states that theories of influences of Buddhism on early Christianity are without historical foundation.

ථෙරවාද සම්ප්‍රදායේ නිකායන්

ථෙරවාද භික්ෂූන් සාමාන්‍යයෙන් යම් විශේෂ නිකායකයට අයත් වෙති. ඒවා ආශ්‍රම පිළිවෙතක් හෝ සංවිධානයකි. ඒ නිකායන් තුල වෙනස් වූ ධර්මයක් ඇදහෙන්නේ නැත. එහෙත් ආශ්‍රමය තුල පිළිපදින පිළිවෙත් වෙනස් බවකින් යුක්ත වෙන්නකි. යම් භූගෝලීය පෙදෙසක පටන් ගත් සම්පදාවට ඇතුල් වෙන පිළිවෙතක් අනුගමනය වැනි කටයුතු වලින් යුතු වූවකි. ශ්‍රී ලංකාවේ නිකාය බෙදීමට කුලය හේතු පාදක ය.  සමහර බෞද්ධ රටවල සංඝරාජ නම් වූ නායක පදවියක් පිහිටා ඇත. සංඝයා තුල ඉහළම පදවිය ලෙසින් දැක්වෙන එයින් පළාතේ ඉහළම පදවිය හෝ නිකායේ ඉහළම පදවිය එහි දී සැලකේ. රජවරුන්ගේ පාලනය අවසන් වීමත් සමඟ මේ පදවි සමහර රටවල අහෝසි වී ඇත. තායිලන්තයේ තවමත් එසේ පත්වීමක් කරනු ලබයි. බුරුමය හා කාම්බෝජය ඒ පදවියට අයෙක් පත් කිරීම කාලාන්තරයක් තිස්සේ නවතා දැමුව ද නැවත එය පටන් ගන්නා ලදි. එහෙත් කාම්බෝජයේ එය නැවතත් නැති වී යන ලදි.
 බංග්ලාදේශය:
 සංඝරාජ නිකාය
 මහාස්ථබිර නිකාය
 බුරුමය (මියන්මාර්):
 ථුධම්ම නිකාය
 ශ්වේකින් නිකාය
 ද්වාර නිකාය
 ශ්‍රී ලංකාව:
 සියම් නිකාය
 මල්වතු
 අස්ගිරි
 වතුරවිල (මහාවිහාර වාංශික ශ්‍යාමෝපාලී වනවාස නිකාය)
 අමරපුර නිකාය
 ධම්මරක්ෂිත
 කඳුබොඩ (ස්වේජින් නිකාය)
 තපෝවන (කළ්‍යාණවාංශ)
 රාමඤ්ඤ නිකාය
 ගල්දූව
 දෙල්දූව
 තායිලන්තය සහ කාම්බෝජය
 මහා නිකාය
 ධම්මයුත්තික නිකාය

උත්සව සහ චාරිත්‍ර

ථේරවාද ආගමික උත්සව:
 මාඝ පූජා
 වෙසක් උත්සවය
 ඇසළ උත්සවය
 උපොසථ
 වස් විසීම

See Also

 Therapeutae (ascetic group in Hellenistic Egypt, whose name might be a helleization of "Theravada")

ගැලරිය

See also
 Early Buddhist Schools
 Schools of Buddhism
 Buddhism in Cambodia
 Buddhism in Thailand
 Buddhism in Sri Lanka
 Buddhism in Burma
 Thai Forest Tradition
 Supreme Patriarch of Thailand
 Buddhahood
 Gautama Buddha
 Buddhist Pilgrimage
 Therapeutae

References

External links
 Access to Insight -  A Collection of Theravada Resources
 BuddhaNet - World Buddhist directory & information resource
 BuddhaSasana -  A Collection of Theravada Resources
 Nibbana.com -  A Collection of Theravada Resources
 Nibbanam.com -  On Nibbana, Pali and Theravada in general
 What-Buddha-Taught.net - A Collection of Theravada Resources
 The Buddhist Society of Western Australia - A Collection of Dhamma Talks
 Tipitaka Network - Dhamma Studies
 TripleGem.net - Buddhist Directory
 Sadhu! - Theravada Web Directory
 Vipassana and Theravada site
 Buddhist Meditation in the Theravada tradition - Vipassana Meditation
 Meditation Retreat in Asia (German and English)
 Sobhana.net - Theravada Dhamma Talks
 The Broken Buddha/Critical Reflecctions on Theravada and a Plea for a New Buddhism by S. Dhammika
 Saranaloka Foundation  - Supporting nuns in America (Thai Forest tradition; Ajahn Sumedho lineage)

ඉන්දියාව
බුද්ධාගම

ථේරවාද බුදු දහම


Francesco Loredan (Venecija, 9. veljače 1685. – Venecija, 19. svibnja 1762.) bio je 116. dužd Mletačke Republike od 18. ožujka 1752. do svoje smrti 1762. godine. Bio je član bogate mletačke plemićke obitelji Loredan, te jedini dužd koji je od pape nagrađen Zlatnom ružom.

Vladavina

Francesco Loredan izabran je za dužda 18. ožujka 1752. godine, ali vijest je objavljena 6. travnja, odgođena zbog Uskrsa. Do ovog trenutka, lik dužda izgubio je gotovo svu svoju moć i brzo se prilagodio ovoj novoj situaciji.

Prema povjesničaru Giacomu Naniju, Francesco se mogao suočiti s teretima pozicije dužda i obnašati svoju dužnost jer je njegova obitelj bila jedna od onih "prvorazrednih", odnosno "vrlo bogatih" obitelji. 1741. prijavio je prihode od gotovo 11 000 dukata; samo u 1758. potrošio je gotovo 43 000 za potrebe svoje pozicije dužda, a kad je umro, njegov je prihod i dalje premašivao 118 000 dukata. Tome su se pridružili vrlo opsežni obiteljski posjedi. Troškovi izbornih proslava često su pogrešno procijenjeni, čak i od suvremenika (1772. godine u loredanskim spisima govori se o 90 000 dukata, dok ih Samuele Romanin procjenjuje na oko 21 700). Preživjeli popis pojedinih predmeta, međutim, omogućuje nam da procijenimo troškove na nešto više od 38.600 dukata (od toga 2310 za orkestar, 7635 za osvježenje, 5800 darovanih narodu i 2140 za arsenalotte). Brojka za proslave čini se nevjerojatno velikom, a Romanin je procjenjuje da je ona mnogo veća od prethodnih duždeva i da je nisu nadmašili ni njegovi nasljednici. Unatoč tome, jedan od soneta sastavljen za tu prigodu požalio se na nedovoljne rezultate, rugajući se glazbi i tvrdeći da je "stroj" vatrometa imao pogrebne reference. Troškovi u prvoj godini njegove vladavine također su impresivni, potrošivši više od 117 000 dukata, uključujući 6250 potrošenih na krzna. Međutim, njegov stalniji interes od sebe samoga bilo je upravljanje obiteljskim imanjem. Osim poznate palače Santo Stefano, dvije zgrade u S. Stefanu i kuće u San Bassu, iz popisa crkvene desetine1739. godine i iz drugih izvora bilo je najmanje 76 kuća i trgovina u vlasništvu u raznim okruzima Venecije i Mazzorba. Mnogo je zgrada, poljoprivrednih zemljišta i polja bilo i u venecijanskom zaleđu (Marghera, Meolo), u Polesini (Canda, Anguillara Veneta, S. Martino di Venezze, Rovigo, Badia Polesine, Polesella) i na području Padove(Montagnana, Cittadella, Piove di Sacco, Altichiero), Trevisa (Monastier, Conegliano, Asolo), Vicenze (Noventa Vicentina) i Verone, Furlanije (Latisana) i Istre (Rovinj i Barban). Osobito su važne bile ville i zemljišta u Stra, Candi i Noventi Vicentini. Čini se da su ti posjedi, do 1755. godine u suvlasništvu s ujakom Giovannijem di Leonardom, bratom njegova oca, uglavnom potjecala od braka Francesce Barbarigo, 1620-ih, s Francescom Loredanom, Loredanovim pradjedom. Prema procjeni iz 1755. godine, bivše zemlje obitelji Barbarigo pridonosile su 11 000 dukata godišnje.

Razmetnog ali velikodušnog, na dvije slike Pietra Longhi opisao ga je kao "oca siromaha". Nije ga posebno zanimala kultura i imao je ograničenu knjižnicu koja je ukazivala samo na određenu zainteresiranost u umjetničkom polju. Osim što su ga portretirali manji slikari poput Bartolomea Nazzarija i Fortunata Pasquettija, dizajnirao je rekonstrukciju komercijalnih karata teritorija i država u Sala dello Scudo u Duždevoj palači i dao dovršiti portrete posljednjih četrdeset šest duždeva u Sali Scrutinio. Imao je i fresku Giuseppea Angelija, dio prvog kata obiteljske palače u S. Stefanu. Međutim, njegov stalniji interes od sebe samoga bilo je upravljanje obiteljskim imanjem, koje je u to vrijeme uključivalo brojne palače i goleme zemljišne posjede.

Jedno od najvećih pitanja domaće politike u to vrijeme bio je sukob između konzervativaca i reformatora. Potonji su željeli bitno reformirati Republiku i nastojali su stvoriti unutarnje reforme. Konzervativne skupine uspijevale su blokirati te planove i zatočile su ili protjerale reformističke vođe, poput Angela Querinija, važne ličnosti venecijanskog prosvjetiteljstva. Dužd nije želio pokazivati naklonost jednoj ili drugoj strani, pa je ostao potpuno pasivan i ograničio je svoju podršku na pobjedničku stranu, gubeći time šansu da promijeni sudbinu umiruće republike. Ometajući razvoj reformističkih ideja, vjerojatno je izazvao mali gospodarski procvat koji je započeo oko 1756. izbijanjem Sedmogodišnjeg rata. Neutralnost Republike u to je doba trgovcima omogućavala da trguju na golemim tržištima bez konkurenata. Francuski poraz čak je omogućio Veneciji da postane najveće tržište istočnih začina.

Zanimljivo je da je Francesco 1752. godine Palazzo Loredan dell'Ambasciatore ponudio kao rezidenciju veleposlanika Svetog Rimskog Carstva, a prvi carski veleposlanik koji je ondje živio bio je grof Philip Joseph Orsini-Rosenberg. Godine 1759. papa Klement XIII. Loredanu je dodijelio Zlatnu ružu, postavši prvi i jedini dužd koji je dobio nagradu.

U jednom trenutku dužd, koji je do tada bio star i umoran, izgledao je kao da će umrijeti, ali se oporavio i živio još godinu dana, sve do svoje smrti 19. svibnja 1762. Pogreb se održao 25. svibnja, a pokopan je u Bazilici svetog Ivana i Pavla, u grobnici Leonarda Loredana. Sprovod je koštao impresivnu svotu od oko 18.700 dukata, a platio ga je Francescov brat Giovanni.

Zanimljivo je da je slavni autor i avanturist Giacomo Casanova bio zatvoren u zloglasnim odajama pod vlašću Francesca Loredana 1755. zbog sumnjivih aktivnosti, iz kojih je uspio spektakularno pobjeći.

Izvori

L

Francesco Loredan


is a Japanese fish-shaped cake, commonly sold as street food. It imitates the shape of , which it is named after. The most common filling is red bean paste that is made from sweetened adzuki beans. Other common fillings may be custard, chocolate, cheese, or sweet potato. Some shops even sell  with , gyoza filling, or a sausage inside. Smaller, differently shaped versions called  are also available and often sold in bags of five, ten, or more.

 are similar to , which are thick round cakes also filled with sweet adzuki bean paste or custard.

Ingredients

 is made using regular pancake or waffle batter. The batter is poured into a fish-shaped mold for each side. The filling is then put on one side and the mold is closed. It is then cooked on both sides until golden brown.

History

 was first sold in Japan in 1909. It is essentially a reshaped form of , an already popular snack made by wrapping bean paste in flour skin.

Seijirō Kobe, founder of the store , was having trouble selling his , so he decided to bake the cakes into fish shapes resembling , or red sea bream.  are considered a symbol of luck and fortune in Japan, and were an expensive fish only affordable by the higher classes or on special occasions. Masamori Kobe, the fourth owner of the store, stated that Seijirō wanted to give the ordinary people a taste of the expensive fish at low prices.

Since its creation,  has evolved into many variations, with different ingredients being used for filling and batter, as well as variations in shapes and sizes.

 was introduced to Korea during the Japanese colonial period, where it is known as .

During the postwar period,  spread to other Asian countries, as well as the rest of the world.

Gallery

See also

, a similar Korean snack
, a song about taiyaki
, Japanese confectionery

References

Cakes
Wagashi

Taiyaki


Cillorigo de Liébana, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin kuzey sahilinde Kantabria Denizi olarak da anılan Atlas Okyanusu'nun Fransa ile İspanya arasındaki bölümüne kıyısı bulunan, Kantabria otonom bölgesine bağlı belediye. Cillorigo de Liébana belediyesinin nüfusu 2002 yılı nüfus sayımlarına göre 1.122 kişidir.

Cillorigo de Liébana


Kıraçlar, Tunceli ilinin Çemişgezek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski ismi "Hıdıroz" 'dur. Yerleşimden 1518, 1523 ve 1541 yılı Osmanlı kayıtlarında "Hıdırözü" (Hıdıröz) adıyla Millili Büzürg (Büyük Millili) aşiretinin (günümüzde Milli aşireti) yaşadığı köyler arasında bahsedilirken, 1566 yılı kayıtlarında köyde yaşayan hane kaydedilmemiştir. 1530 yılı tahririnde de Çemişkezek sancağında Millili Büzürg aşiretinin yaşadığı görülmekle birlikte yerleşimden bahsedilmemektedir. 1835 yılı nüfus sayımında yerleşimden "Hıdıroz" adıyla bahsedilmekte olup, bu tarihte köyde 84 hane bulunurken 283 Müslüman erkek yaşamaktaydı. Köyün ismi Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşuyla da Hıdıröz olarak görülürken, 1950'lerin sonlarına doğru değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.

Coğrafya
Tunceli iline 155 km, Çemişgezek ilçesine 31 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çemişgezek belde ve köyleri

Kıraçlar, Çemişgezek


Shelley este un film de groază dramatic danez din 2016. Este regizat de  Ali Abbasi. A fost prezentat la secțiunea Panorama la a-66-a ediţie a Festivalului Internațional de Film de la Berlin.

Prezentare

Louise și Kasper, un cuplu danez, locuiesc într-o vilă izolată în mijlocul pădurii în armonie cu natura, departe de viața modernă, tehnologie și chiar de electricitate. Cel mai mare vis al Louisei este de a avea un copil, dar ea nu mai poate fi mamă din punct de vedere medical. Ea decide în cele din urmă, din disperare, să facă o înțelegere cu Elena, camerista lor care muncește pentru a-i lua copilului ei de 5 ani un apartament la București. Elena acceptă să poarte copilul lui Louise ca mamă surogat, în schimbul unei sume mari de bani. Copilul din ea crește prea repede, lucru care afectează viața tuturor ca o forță a răului.

Distribuție
 Björn Andrésen - Leo
 Ellen Dorrit Petersen - Louise
 Kenneth M. Christensen - Simon
 Cosmina Stratan - Elena
 Patricia Schumann -  Nanna
 Peter Christoffersen - Kasper
 Marianne Mortensen - Isabella
 Marlon Kindberg Bach - Sigurd

Note

Legături externe

 Profilul filmului în baza de date a filmului danez

Filme din 2016
Filme dramatice
Filme de groază din anii 2010
Filme în limba daneză
Filme în limba română
Filme în limba engleză

Shelley (film)


Wino may refer to:
 WINO (band), a Japanese rock band
 WINO (FM), a radio station (91.9 FM) licensed to serve Wakins Glen, New York, United States
 WRFI (FM), a radio station (89.7 FM) licensed to serve Odessa, New York, which held the call sign WINO from 2009 to 2022
 Wino (particle), hypothetical superpartners of W bosons
 Scott "Wino" Weinrich (born 1961), guitarist and vocalist
An alcoholic who prefers wine

Wino


Gakuto Notsuda (født 6. juni 1994) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Sanfrecce Hiroshima, Albirex Niigata, Shimizu S-Pulse og Vegalta Sendai.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Gakuto Notsuda


Die katholische Pfarrkirche St. Georg ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude Am alten Kirchhof in Haldern, einem Stadtteil von Rees im Kreis Kleve (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Die Gemeinde war seit 1229 der Kollegiatkirche in Rees inkorporiert.

Die dreischiffige, neugotische Pseudobasilika aus Backstein wurde von 1874 bis 1876 nach Plänen von Heinrich Wiethase errichtet. Von 1921 bis 1922 wurde sie unter der Leitung von J. van Aaken um zwei zusätzliche Seitenschiffe zu je drei Jochen nach Westen erweitert. Die beiden Untergeschosse des durch Spitz- und Kleeblattbogenblenden gegliederten Westturmes stammen noch von einem Vorgängerbau von der zweiten Hälfte des 13. Jahrhunderts. Die beiden Obergeschosse wurden im 15. Jahrhundert aus Backstein gemauert.

Literatur
 Georg Dehio, bearbeitet von Claudia Euskirchen, Olaf Gisbertz, Ulrich Schäfer: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen I Rheinland. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2005, ISBN 3-422-03093-X

Weblinks
 Website der Gemeinde (abgerufen am 17. Mai 2012)

Georgskirche
Backsteinkirche
Kultur (Rees)
Baudenkmal in Rees
Kirchengebäude im Kreis Kleve
Erbaut in den 1870er Jahren
Neugotisches Bauwerk in Nordrhein-Westfalen
Neugotisches Kirchengebäude
Sakralbau in Rees
Haldern

St. Georg (Haldern)


The Shag Rocks () are six small islets, as opposed to islands, in the westernmost extreme of South Georgia,   west of the main island of South Georgia and  off the Falkland Islands. The Shag Rocks are located at .  further southeast is Black Rock, which is located at .

The Shag Rocks cover a total area of less than .  Situated on the South Georgia Ridge, they have a peak elevation above sea level of , and stand in water approximately  deep. Temperatures average , rarely climbing above . There is no significant vegetation, but the rocks are covered by the guano of seabirds. The main wildlife found on the rocks are the South Georgia shags, prions and wandering albatrosses.

History
The Shag Rocks were discovered by Jose de la Llana in 1762 with the Spanish ship Aurora, and originally named the Aurora Islands, after his ship. They were visited by the Spanish ship San Miguel in 1769, again by the Aurora in 1774, and in 1779 by the Princesa and the Dolores. In 1794 the Auroras were finally mapped by the Spanish corvette Atrevida. However, the Aurora Islands are considered by many to have been a mistaken sighting that was coincidentally near the Shag Rocks, which were known to sealers prior to 1823. They were later rediscovered by James P. Sheffield and given their current name, probably because shags and other seabirds frequent them. They were charted by Discovery Investigations personnel on the William Scoresby in 1927. The first known landing was made in 1956 when Argentine geologist Mario Giovinetto was lowered from a helicopter to collect rock samples.

Government
The Shag Rocks form part of the British overseas territory of South Georgia and the South Sandwich Islands.  Before 1985 they came within the Falkland Islands Dependencies.

Argentina lays claim to the Shag Rocks and Black Rock. Black Rock and Shag Rocks are on the route from the Falkland Islands to South Georgia Island, on a seamount of Scotia Ridge.

Britain in 1985 formed its overseas territory of South Georgia and the South Sandwich Islands, which includes Black Rock and Shag Rocks. It now assumes responsibility for preservation and defence of the area.

See also
 Composite Antarctic Gazetteer
 History of South Georgia and the South Sandwich Islands
 List of Antarctic and sub-Antarctic islands
 List of Antarctic islands north of 60° S
 Rockall

References

External links
CIA World Factbook Entry South Georgia
The Shag Rocks, South Atlantic Ocean at Britlink.
ONC U-19 South Georgia; South Sandwich Islands (map including the Shag Rocks)

Uninhabited islands of South Georgia and the South Sandwich Islands
Islands of South Georgia

Shag Rocks (South Georgia)


Marija Crvelin (Split, 1923. – Zagreb, 2013.), hrvatska pjesnikinja i kolumnistica

Životopis

Rođena je kao Marija Marinić-Kragić u Splitu 1923. godine. Na Višoj pedagoškoj školi u Splitu završila je studij hrvatskoga jezika i književnosti te ruskoga jezika i ruske književnosti. Na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu studirala je i diplomirala jugoslavensku književnost i hrvatski jezik. Predavala je predmete svoje struke u mnogim školama u Hrvatskoj te deset godina hrvatski jezik i književnost djeci naših iseljenika u Frankfurtu na Majni.

Iz ugledne građanske obitelji, veći dio svoga života posvetila je Zagrebu. Iz skupne je samozatajnih hrvatskih intelektualaca koji u tišini svog doma, bez obzira na životnu dob, budno i s razumijevanjem prate politička, društvena i kulturna zbivanja u zemlji. I nakon odlaska u mirovinu, nije se predala umirovljeničkoj letargiji ili pasatizmu poput mnogih njenih kolega. Poznavateljica je nekoliko svjetskih jezika, vlasnica bogate knjižnice izabrane literature. Poznavateljica hrvatske, ruske, njemačke, francuske i drugih književnosti. Oglede i članke objavljivala je u Vjesniku, Hrvatskoj reviji i Hrvatskome slovu. Ističe da u pokretima koje su vodili ustaše i u partizanima koje su vodili komunisti bilo je vrlo mnogo iskrenih rodoljuba koji su se digli u obranu slobode i naroda, ali su jedni i drugi zloupotrijebljeni za uspostavu diktatura.

Djela

 Dok se ne kaže istina, 2009. (publicistika)
 Zvijezde nad Kolimom, 2009. (poezija).

Izvori

Vanjske poveznice

 Dok se ne kaže istina, Verbum

Životopisi, Split
Životopisi, Zagreb
Hrvatski pjesnici
Hrvati u Njemačkoj

Marija Crvelin


The Fox River is a  tributary of the Illinois River, flowing from southeastern Wisconsin to Ottawa, Illinois in the United States. The Wisconsin section was known as the Pishtaka River in the 19th century. There is another Fox River in Wisconsin that flows through Lake Winnebago into Green Bay. There are also two other "Fox Rivers" in southern Illinois: the Fox River (Little Wabash tributary) and a smaller "Fox River" that joins the Wabash River near New Harmony, Indiana.

The Fox River (Illinois River tributary) is known locally as an excellent fishery with opportunities for Smallmouth Bass, Flathead Catfish, and Walleye.  The rivers watershed encompasses 1720 square miles in Illinois and 938 square miles in Wisconsin.

Wisconsin

The Fox River rises in the Halbach Swamp,  southeast of the community of Colgate, Wisconsin and flows past Brookfield, Waukesha, Big Bend, Waterford, Rochester, Burlington, Wheatland, Silver Lake and Wilmot, for a total of  in Wisconsin.

A major dam in Waterford forms a  navigable waterway which is one of the busiest in southeastern Wisconsin. The river is generally navigable from the Iron Bridge (now a concrete bridge) in Tichigan, Wisconsin (just south of Big Bend) down to the dam. The river connects several small lakes in this section, and one large lake, Tichigan Lake and one smaller lake, Buena Lake. The entire area including connected lakes and the Fox are often referred to as Tichigan Lake.

At the southern end of this section, Foxwood Isle separates the main dam to its west and a spillway to the east.

A small dam is present just a few miles south in downtown Rochester. The river then flows unobstructed through Burlington, where it joins the White River, and on to Wilmot. This is a popular and picturesque day-canoe trip never straying far from the road, but often just out of sight of it.

Flooding is common on this section of the river, especially near Wheatland to the border.

The Fox River watershed encompasses 938 square miles in Wisconsin.

Illinois

The river enters Illinois where it widens into a large area of interconnected lakes known as the Chain O'Lakes. Fox Lake is the largest village in this area. From the chain, the river flows generally southward for , until it joins the Illinois River at Ottawa. Illinois towns and communities that are on the Fox River include (from north to south): Fox Lake, Johnsburg, McHenry, Holiday Hills, Island Lake, Burtons Bridge, Port Barrington, Cary, Fox River Grove, Algonquin, Carpentersville, West Dundee, East Dundee, Elgin, South Elgin, St. Charles, Geneva, Batavia, North Aurora, Aurora, Montgomery, Oswego, Yorkville, Plano, Millington, Sheridan and Ottawa. Collectively, the area surrounding the Fox River is known as the Fox Valley. Around 1 million people live in this area.

Native American tribes that lived near the Fox River included the Potawatomi, Sac, and Fox tribes.

The Fox River has 15 dams, including McHenry Dam, which raises the river slightly to maintain depth in the Chain O'Lakes in northern Illinois, the Montgomery Dam and the Dayton Dam, a hydroelectric dam near Ottawa. In the winter, bald eagles can be found nesting along the banks.

Early in the history of Illinois, the Fox River provided water for the Illinois and Michigan Canal via a feeder canal, allowing the canal to pass over the Fox River on an aqueduct.

The Fox River watershed encompasses 1720 square miles in Illinois.

See also
 List of rivers of Illinois
 List of rivers of Wisconsin
 Fox River Trail (Illinois)
 Tri-Cities, Illinois
 James F. Phillips

References

External links

 Wisconsin Dept. of Natural Resources
 Watershed - Lower Fox River - Illinois (FX02)
 Watershed - Middle Fox River - Illinois (FX04)
 Watershed - Upper Fox River - Illinois (FX07)
 Fox River Paddling/Fishing page
 Friends of the Fox River
 Fox River Ecosystem Partnership (IL)
 Fox River CAUSE (WI)
 Southeast Fox River Partnership (WI)

Algonquin, Illinois
Elgin, Illinois
Rivers of Kane County, Illinois
Rivers of Kendall County, Illinois
Rivers of Kenosha County, Wisconsin
Rivers of Lake County, Illinois
Rivers of LaSalle County, Illinois
Rivers of McHenry County, Illinois
Rivers of Racine County, Wisconsin
Rivers of Waukesha County, Wisconsin
Rivers of Illinois
Rivers of Wisconsin
Tributaries of the Illinois River

Fox River (Illinois River tributary)