Jacques Attali, (d. 1 Kasım 1943, Cezayir), Fransız ekonomist, yazar ve siyasetçidir. François Mitterrand'ın danışmanlığını yapmış, bu dönemden sonra ön plana çıkmıştır.

Hayatı
Babası Simon Attali, Cezayir'in Fransız sömürgesi olduğu dönemde kendi kendini yetiştirmiş (otodidakt) ve parfümeri sektöründe başarılı olmuş Musevi asıllı bir müteşebbisti. 1957'de, Cezayir'in bağımsızlığına kavuşmasından birkaç yıl önce işini ve ailesini Paris'e taşımıştı.

Jacques Attali ve ikiz kardeşi (sonradan Air France Yönetim kurulu başkanı olacak) Bernard Attali lise çağında, gelecekte Fransız siyaset dünyasında önemli yer edinecek Jean-Louis Bianco ve Laurent Fabius ile arkadaşlık kurmuşlardı. Attali, öğrenim hayatını hiç kesmeyerek art arda, École Polytechnique'den (1963 mezuniyet yılı birinciliğiyle) Ekonomi Doktoru unvanını almış École des Mines (Madencilik Okulu), Sciences-Po (Siyasal Bilimler) ENA (Fransız Mülkiye'si) gibi eğitim kurumlarından payeleri sıralamıştır. François Mitterrand ile ilk olarak 1968'de taşrada bir yöneticilik stajı esnasında tanışmıştır.

Siyasi hayatı
27 yaşında Conseil d'État (Fransız Devlet Konseyi)'ne girmiştir. 1972'de ekonomi konulu ilk iki kitabını yayınlamıştır: Analyse économique de la vie politique ve Modèles politiques ve bu çalışmalarıyla Académie des Sciences (Fransız Bilimler Akademisi) ödülünü almıştır.

Prof. Jacques Attali, Paris IX Üniversitesi (Dauphine Üniversitesi olarak da adlandırılır) bünyesindeki akademik kariyeri esnasında etrafında çok değişik ufuklardan seçkin bir çevre toplayabilme kabiliyeti ile dikkati çekmiştir.

1973'te François Mitterrand ile tekrar temas kurmuş, 1981'de Mitterrand'ın Fransa cumhurbaşkanı seçilmesiyle Élysée Sarayı'nda Mitterrand'ın makamının hemen yanında bürosu olan bir «özel danışman» sıfatını edinmiştir. Mitterrand için her akşam ekonomi, kültür, siyaset, okuduğu kitapların özeti gibi çok çeşitli konuları bir araya getiren notlar hazırlamaya başlamıştır. G7 zirvelerinin Fransa açısından organizasyonu, Fransız Devrimi'nin 200. yıldönümü kutlamalarının organizasyonu onun sorumluluğu altında gerçekleşmiştir. 1984'te ekibi ile birlikte, yeni teknolojileri geliştirme amaçlı Avrupa Bilimsel Araştırmalar Programı Eureka'yı yürürlüğe koymuştur. Mitterrand'ın cumhurbaşkanlığının ikinci döneminde özel danışmanlıktan Avrupa Kalkınma Bankası kurucu başkanlığına atanmıştır. 1991-1993 arasındaki başkanlık döneminde Berlin Duvarı'nın yıkılmasıyla çehresi değişen Avrupa'nın yeniden inşasına zemin oluşturacak bir finans kurumu ortaya çıkmış, ancak merkez binası için aşırı lüks içeren masraflar yapılması gibi bazı kararları tartışmalara neden olmuştur. Jacques Attali 1993'ten itibaren yazı hayatına ağırlık vermiş, yeni teknolojiler konusunda uzmanlaşmış bir danışmanlık şirketi kurmuş, 1998'de mikrofinansman kavramının geliştirilmesi yoluyla yoksullukla mücadele etmeyi hedefleyen ve kâr amacı gütmeyen bir kuruluş olan PlaNet Finance'ı kurmuştur.

Kitapları
Jacques Attali'nin 1973'ten bugüne kadar yazdığı 30'u aşkın kitap çok çeşitli konulara ve disiplinlere uzanmaktadır: tarih, denemeler, anı, romanlar, hatta tiyatro oyunları ve çocuklar için hikâyeler. Her yıl bir kitabı çıkmaktadır. L'Express dergisinde de düzenli yazıları yayınlanmaktadır. Başka kaynaklaredan alıntılarını bazen kayda geçirmemesi (ve kendi fikirleri veya bilgileriymiş gibi sunması) bazen eleştirilere sebebiyet verse de, zekası, geniş ilgi ve kültür alanı, çokyönlülüğü, orijinal bakış açısı yeteneği ve girişkenliği geniş bir kitlenin takdirini kazanmıştır.

Biyografiler:
 Karl Marx, ou l'esprit du monde
 Blaise Pascal, ou la genie française
 Sigmund Warburg, un homme d'influence

Denemeler:
 La voie humaine
 L'homme nomade
 Les Juifs, le monde et l'argent
 Fraternités
 Verbatim I - II - III
 Economies de l'apocalypse
 1492
 Lignes d'horizons
 Au propre et au figure
 La figure de Fraser
 L'histoire du temps
 Les trois mondes
 L'ordre cannibale
 La nouvelle economie française
 La parole et l'outil
 Bruits
 L'anti-economique
 Modeles politiques
 Analyse economique de la vie politique
 Dictionnaire du 21ème siècle
 Mémoires des sabliers
 Europe (s)
 Chemin de sagesse, traité de labyrinthe

Romanlar:
 La confrerie des eveilles
 Nouv'Elles
 La femme du menteur
 La vie eternelle
 Le premier jour apres moi
 Au-dela de nulle part
 Manuel, l'enfant reve
 Il viendra

Tiyatro oyunları
 Les portes du ciel

Anılar
 C'etait François Mitterrand (Kasım 2005)

Dış bağlantılar
 EBRD
 Pensée unique
 Site officiel de Jacques Attali
 Chroniques de Jacques Attali pour l'Express
 Rapport de la commission Jacques Attali, "Pour un modèle européen d'enseignement supérieur"
 Planetfinance
 Conférence de Jacques Attali sur Karl Marx et la mondialisation

1943 doğumlular
Cezayir doğumlular
Yahudi asıllı Cezayirliler
Fransa'daki Cezayirli göçmenler
Fransız edebiyatı
Yaşayan insanlar
Ulusal İdare Okulunda öğrenim görenler
Paris Siyasi Bilimler Akademisinde öğrenim görenler
Fransa cumhurbaşkanlığı özel danışmanları
François Mitterrand
Laurent Fabius
Avrupa İmar ve Kalkınma Bankası başkanları

Jacques Attali


සර්වත්‍රේස්වර් ශිව දේවාලය' පිහිටියේ ඉන්දියාවේ ඔඩිෂාවේ අගනුවර වන භුබනේස්වර්හි ලුවිස්රෝඩ් සිට සිසුපාල්ගාර් වෙත දිවෙන මහාවීර් වීථියේ දකුණු පස ය. මෙහි ගර්භගෘහයේ වෘත්තාකාර යෝනි පීඨයක් මත ශිව ලිංගයක් තැන්පත් කොට ඇත. ජීවමාන දේවාලයක් වන මෙහි ප්‍රධාන පූජක පදවිය හොබවන්නේ බිභූති භූසන් දාස් විසිනි. ප්‍රධාන පූජකයාට අනුව මෙය පාතාලඵුට ලිංගයකි. දේවාල පරිශ්‍රය පිහිටියේ ගංගුවා දිය පහරේ දකුණු ඉවුරේ ය.

සර්වත්‍රේස්වර යන්නෙහි අර්ථය සියලු තලයන්ට අධිපති යන්නයි. පෞද්ගලික හිමිකාරීත්වයක් යටතේ පවතින මෙම දේවාලය පවත්වාගෙන යනු ලබන්නේ ගාදා මහාවීර් උන්නයන පරිසාද සංවිධානය විසිනි. මෙහි සභාපතිවරයා ප්‍රතාප් කුමාර් මෝහපත්‍රා වන අතර, ලේකම්වරයා වන්නේ බිභූති භූෂන් දාස් ය. ක්‍රි.ව. 10වන සියවසේ ඉදිවූ මෙහි මුල් දේවාලය පීඪ දියුල් ක්‍රමය අනුව සකසා ඇත. මෙම දේවාලය සුප්‍රකට සිසුපාල්ගාර්හි පුරාතන බලකොටු නගරයට මීටර 100ක් දුරින් පිහිටි අතර, මදනේස්වර දේවාලයට 1 km පමණ දුරින් පිහිටා ඇත.

වැදගත්කම
ප්‍රදේශයේ ජනයා අනුව මෙම දේවාලය ඉදිකරවන ලද්දේ චේඩියේ පාලක ඛාරවේල විසිනි. ඔහු ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ දී කාලිංගය පාලනය කොට ඇත. ජාගරා, රාජ, සංක්‍රාන්ති වැනි විවිධ ආගමික උත්සව මෙහි දී සමරනු ලැබේ. එසේම විවාහ මංගල්‍යය, නූල් මංගල්‍ය, උපන්දින සැමරුම් සහ මහජන රැස්වීම් ද මෙහි පවත්වනු ලැබේ.

ගෘහනිර්මාණ ලක්ෂණ
මෙම දේවාලය බටහිරට මුහුණලා පිහිටා ඇත. සැලැස්ම අතින් මෙම දේවාලයේ වර්ග මීටර 5.20ක ක්ෂේත්‍රඵලයකින් යුත් සතරැස් විමානයක් ඇත. මෙහි මීටර 0.90ක් උසැති ද්වාර මණ්ඩපයක් ඇති අතර, විමානය පංචරථ සැලැස්මෙන් යුතු ය. උච්චත්වය අනුව රේඛා සම්ප්‍රදායයෙන් යුත් දේවාලයේ ඛුර යන අංගයේ සිට කලස තෙක් උස මීටර 7.88කි.

දේවාලයේ පහළ සිට ඉහළට බාදා, ගන්දි සහ මස්තක යන අංග පිහිටයි. බාදාවේ කොටස් පහක් ඇති නිසා එය පංචාංග බාදාවකි. එහි උස මීටර 3.18කි. පභාගයේ පහළ මීටර 0.80ක් උසැති බොරදම් පහක් වන අතර ඒවා ඛුර, කුම්භ, පට, කණි සහ බසන්ත පරිදි වේ.

මෝස්තර අංග
සිමෙන්ති බදාමය සහ සුදු පැහැ සේදුම නිසා මෙම දේවාලය චාම් අයුරින් පවතියි. මෙහි උළුවහු කණු මීටර 1.95ක් උසැති අතර, පළල මීටර 0.90කි. උළුවහු කණුවට ඉහළින් වූ ස්තර දිගින් මීටර 1.20ක් වන අතර, මෑතකාලීනව එය නවග්‍රහ කැටයම්වලින් සරසා ඇත. අළු වැලිගලින් නිර්මිත මෙය ආශ්ලේෂ පෙදරේරු ක්‍රමය අනුව නිමවා තිබේ. එය කාලිංග ශෛලියෙන් යුක්ත ය.

සංරක්ෂණය
නවීකරණ කටයුතු නිසා මෙය තරමක් හොඳ තත්ත්වයෙන් සංරක්ෂණය වි පවතියි. 1980 වර්ෂයේ දී ප්‍රදේශයේ ජනයා විසින් මෙම දේවාලය අලුත්වැඩියා කරන ලදී.

ශ්‍රේණිය (A/B/C)
 වාස්තු විද්‍යා: B
 ඓතිහාසික: C
 සංවිධානික: B
 සමාජ/සංස්කෘතික: C

අතිරේක දේවාල
මෙම පරිශ්‍රයෙහි උද්‍යෝත සිංහ, භුමිආම්ලා කොටස්, කැටයම් කළ පාෂාණ සහ කැඩීගිය ගනේෂ ප්‍රතිමාවක් දක්නට ලැබේ. සර්වත්‍රේස්වර දේවාලයේ නැගෙනහිර පැත්තේ මීටර 0.9ක් දුරින් පැතලි වහළක් සහිත නූතන කොන්ක්‍රීට් දේවාලයක් දක්නට ලැබේ. මෙම දේවාලය තුළ හනුමාන් හෙවත් මහාවීර්ගේ ප්‍රතිමාවක් දක්නට ලැබේ. ඔහු සිය දකුණු අතේ ගන්ධමර්දනයක් දරා සිටියි. ඒ අසල පැරණි දේවාලයකට අයත් වර්ග මීටර 7.00ක ක්ෂේත්‍රඵලයකින් යුත් මීටර 0.50ක් උසැති වේදිකාවක් දක්නට ලැබේ. මෙම වේදිකාවේ බොරදම් කට්ටල දෙකක් ඇත. මෙම දේවාල සංකීර්ණය ගදාමහාවීර ලෙස හැඳින්වෙන අතර, එය ලැටරයිට් ගල් කුට්ටිවලින් තනා ඇත. මෙය ගිනිකොන දිග කෙළවරේ පිහිටි සර්වත්‍රේස්වර දේවාලයේ විමානයේ සිට මීටර 7.20ක් දුරින් පිහිටා ඇත.

මේවාත් බලන්න
 භුබනේස්වර්හි දේවාල ලැයිස්තුව

ආශ්‍රේයයන්

භුබනේස්වර්හි හින්දු දේවාල

සර්වත්‍රේස්වර ශිව දේවාලය


An Ischaemum latifolium in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Spreng., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Sigismund Kunth. An Ischaemum latifolium in nahilalakip ha genus nga Ischaemum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ischaemum

Ischaemum latifolium


Il existe plusieurs routes ayant comme numéro 284 dans le monde.

 Route fédérale 284 en Allemagne
 Route régionale 284 en Finlande

Route 284


إقلاع وهبوط عمودي أو فيتول  هي الاختصار للعبارة الإنجليزية Vertical Take-Off and Landing ، وهو تصنيف يتضمن الطائرات ثابتة الجناح التي يمكنها أن تحوم، وتقلع وتهبط بطريقة عمودية فضلاً عن المروحيات، وغيرها من المركبات الجوية التي تعمل بقوة  دوار. مثل الأوتوجايرو، والمنطاد التي لا تعتبر فيتول. بعض طائرات الفيتول يمكن أيضاً تصنيفها على أنها طائرات الاقلاع والهبوط التقليدي أو الإقلاع والهبوط القصير أو الإقلاع القصير والهبوط العمودي. من ناحية أخرى المروحيات تستطيع فقط العمل كطائرة فيتول ويرجع ذلك لافتقادها لعدة هبوط التي يمكن التعامل مع الحركة الأفقية. الإقلاع والهبوط العمودي هو تصنيف فرعي من إقلاع وهبوط عمودي/قصير.

هناك حالياً نوعان فرعيان لطائرات الإقلاع والهبوط العمودي  في الخدمة العسكرية: طائرات تستخدم دوارا مائلا مثل بيل بوينغ في-22 أوسبري ، وطائرات تستخدم دفع نفاث موجّه مثل عائلة طائرات الهارير.

التاريخ

بالإضافة للمروحيات كثير من التصميمات  تم تجريبها لتطوير طائرة قادرة على الإقلاع والهبوط العمودي. كان لدي رولز رويس سبق في صناعة الفيتول في 1953 وهي رولز رويس آلة قياس الدفع والمعروفة بفلاينج بيد ستيد، والتي أدت إلى تصنيع أول محرك فيتول في أول طائرة  بريطانية تصعد وتهبط عموديا  وهي الطائرة شورت إس سي 1 (1957) والتي استخدمت 4 محركات رفع عمودية وآخر أفقي للتحرك للأمام.

فكرة استخدام نفس المحرك للطيران الأفقي والعمودي بتغيير مسار الدفع أدت إلى المحرك بريستول سايدلي بيجاسوس والذي استخدم أنابيبا دواره لتوجيه الدفع  لعدة زوايا. أخذ المحرك يتطور جانبا إلى جنب للطائرة هوكر بيه 1127 والتي دخلت مرحلة التصنيع كهوكر سايدلي هارير؛ وعلى الرغم من تفوق هوكر سايدلي بيه 1154 إلا أن المشروع ألغي في 1965.

معرض

انظر أيضاً

 هارير جامب جيت.تهبط عموديا

مصادر

أنواع الإقلاع والهبوط
طائرات إقلاع وهبوط عمودي

إقلاع وهبوط عمودي


Hot Stuff ("Heiße Sache") ist ein Disco-Lied von Donna Summer, das 1979 erschien und auf dem Album Bad Girls von Casablanca Records herausgebracht wurde. Es erreichte Platz eins der Billboard 200.

Geschichte
Das Lied wurde von Pete Bellotte, Harold Faltermeyer und Keith Forsey geschrieben und von Giorgio Moroder gemeinsam mit Bellotte produziert. Nachdem Bad Girls am 30. Juni 1979 von Platz 5 auf 3 vorrückte und Hot Stuff gleichzeitig von 1 auf 2 zurückfiel, war sie die erste Frau, die gleichzeitig zwei Singles in den Top-3 der Billboard 200 hatte. Für das Stück erhielt Summer den Grammy Award for Best Female Rock Vocal Performance. Es erreichte Platin-Status in den USA. Der Song wurde auf Platz 67 der Billboard's Greatest Songs of All Time gesetzt.

Coverversionen
Das Stück wurde oft gecovert, so von den Pussycat Dolls auf dem Album PCD oder 1988 von der deutschen Gruppe Boys From Brazil. Auch im Film The Full Monty von 1997 wurde es gespielt. Sylvie Meis sang 2020 bei der deutschen Ausgabe von The Masked Singer eine Version im Techno-Stil. Im September 2020 hat Kygo einen Remix des Originals veröffentlicht, bei dem Sequenzen eines computergesteuerten Synthesizers dazugemischt wurden.

Einzelnachweise

Lied 1979
Platin-Lied (Vereinigte Staaten)
Popsong
Nummer-eins-Hit
Donna Summer

Hot Stuff


Ayşegül Aldinç (d. 28 Eylül 1957,  İstanbul), Türk şarkıcı ve oyuncudur.

Yaşamı
Gazeteci ve spor yazarı Orhan Aldinç ile resim öğretmeni Süheyla Aldinç'in kızıdır. Baba tarafı Boşnak'tır. Cihangir semtinde büyüyen Aldinç annesinin tayinleri nedeniyle orta öğrenimini Taksim, Kocamustafapaşa ve Feriköy semtlerindeki okullarda tamamladı. Liseyi Sultanahmet Erkek Sanat Okulunda bitirdi. Ardından Tatbiki Güzel Sanatlar Akademisi Seramik Bölümünü (şimdiki adıyla Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Seramik Bölümünü) bitirdi. Mezuniyetinden kısa süre sonra Anafartalar Ortaokulunda resim, İstanbul Akaretler Ortaokulunda müzik öğretmenliği yaptı.  Profesyonel müzik yaşamına 1978'de Mehmet Teoman ile birlikte doldurduğu 45 devirlik 1. yüzünde Hastane; 2. yüzünde Yorgun ve Mutlu adlı şarkıların bulunduğu plak ile adım attı. Tek evliliğini Mehmet Teoman ile 1979 yılında yaptı, birkaç ay sonra boşandılar.

TRT'nin spikerlik sınavları için Ankara'ya giden Aldinç, o sırada yapılan Eurovision elemelerine de katıldı ve yarışmaya hak kazandı. İrlanda'nın başkenti Dublin'de 1981 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Türkiye'yi, Modern Folk Üçlüsü ile birlikte seslendirdiği Dönme Dolap isimli şarkıyla temsil etti. Yıldız Porselen Fabrikası'nda altı yıl desinatör olarak çalışan Aldinç, 1985'te gazinolarda sahne almaya başladı. Bu dönemde Atilla Özdemiroğlu ile hazırladığı ilk albümünü içine sinmemesi nedeniyle yayımlamadı. Ardından ilk solo albümünü 1988'de Aysel Gürel, Timur Selçuk, Barış Manço gibi isimlerin desteğiyle çıkardı. Kara Sevda şarkısı ve edindiği imajı ile çıkış yakaladı. 1985 - 1998 yılları arasında Avrupa'nın birçok ülkesinde, Sovyetler Birliği'nde, ABD'de, Çin'de ve Orta Doğu ülkelerinde konserler verdi. İstek Vakfı ve Kıbrıs Gazeteciler Derneği tarafından Yılın En İyi Kadın Şarkıcısı ödülüne layık görüldü.

Kamera karşısına ilk kez 1985 yılında Orhan Aksoy'un yönettiği TRT dizisi Acımak'ta rol alarak geçti. 1987'de Şerif Gören'in yönettiği Katırcılar ve Yavuz Özkan'ın yönettiği Yağmur Kaçakları filmleriyle sinema oyunculuğuna başladı. 1994'te Adana Altın Koza Film Festivali'nde, Gerilla filmindeki rolüyle "En İyi Kadın Oyuncu" ödülünü aldı.

Diskografi

45'lik ve Tekli
 Hastane - Yorgun ve Mutlu (1978) (Mehmet Teoman'la birlikte)
 Dönme Dolap - Miras (1981) (Coşkun Demir'le birlikte)
 O Kız (2010)
 Li Lal Lal La La (2011)
 Bir Tek Gördüğüm (2015)

Albüm (MC/CD)
 ...Ve Ayşegül Aldinç (1988)
 Benden Söylemesi (1991)
 Alev Alev (1993)
 Söze Ne Hacet (1996)
 Nefes (2000)
 Sek'iz (2016)

Liste başarıları

Filmografisi
Filmler
 Katırcılar (1987, Yön: Şerif Gören)
 Yağmur Kaçakları (1987, Yön: Yavuz Özkan)
 Kara Sevda (1989, Yön: Samim Değer)
 Yeşil Bir Dünya (1990, Yön: Faruk Turgut)
 Ağrı'ya Dönüş (1993, Yön: Tunca Yönder)
 Gerilla (1994, Yön: Osman Sınav)
 Deniz Bekliyordu (1996, Yön: Suna Kural Aytuna)
 Kahpe Bizans (2000, Yön: Gani Müjde - Tolgay Ziyal)
 Güle Güle (2000, Yön: Zeki Ökten)
 Hayal Kurma Oyunları (2000, Yön: Yavuz Özkan)

TV dizileri
 Acımak (1985, TRT, Yön: Orhan Aksoy)
 Taşların Sırrı (1992, Star TV, Yön: Yusuf Kurçenli)
 Yorgun Savaşçı (1993, Yön: Tunca Yönder)
 Aziz Ahmet (1994, atv, Yön: Orhan Oğuz)
 Aşk ve Gurur (2002, Star TV, Yön: Aydın Bulut)
 Efsane (2002, Star TV, Yön: Tamer İpek)
 Ablam Böyle İstedi (2003,  TRT 1, Yön: Nurtaç Erimer)
 Sultan Makamı (2003, Kanal D, Yön: Aydın Bulut)
 Son Yaprak (2004,  TRT 1, Yön: Alparsan Bozkurt)
 Misi (2005, atv, Yön: Taner Akvardar)
 Pis Yedili (2011-2014, Show TV, Yön: Haluk Bener)

Kitapları
 Ayşegül Kitapta (2001, Parantez Yayınları)

Ödülleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmî site

Yaşayan insanlar

1957 doğumlular
İstanbul doğumlu kadın şarkıcılar
İstanbul doğumlu kadın oyuncular
Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesinde öğrenim görenler
20. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
21. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
20. yüzyılda Türk kadın oyuncular
21. yüzyılda Türk kadın oyuncular
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Türk kadın pop şarkıcıları
Türk kadın sinema oyuncuları
Türk kadın dizi oyuncuları
Boşnak asıllı Türkler
Türk köşe yazarları
Türk seramik sanatçıları
1981 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Türkiye'nin Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Kiss Müzik sanatçıları
Esen Müzik sanatçıları
DMC sanatçıları
Altın Koza Ödülü kazanan oyuncular
Resim aranan oyuncular

Ayşegül Aldinç


An Aponogeton lakhonensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Aimée Antoinette Camus. An Aponogeton lakhonensis in nahilalakip ha genus nga Aponogeton, ngan familia nga Aponogetonaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aponogeton

Aponogeton lakhonensis


Vaterpolski klub Solaris (VK Solaris; Solaris; Solaris Šibenik) je muški vaterpolski klub iz Šibenika, Šibensko-kninska županija.

O klubu
Klub je osnovan u ljeto 2015. godine spajanjem dotadašnjih klubova "Šibenik" (osnovan 1953., ranije se nazivao i "Solaris") te "Adriatica" (osnovanog 2006.), radi potrebe da u Šibeniku ponovno bude jaki vaterpolski klub. Nakon određenih problema do spajanja je konačno došlo u kolovozu 2015. te novoosnovani "Solaris"  preuzima Adriaticovo mjesto i organizaciju te se oslanja na Šibenikovu tradiciju.

Novoformirani "Solaris" od sezone 2015./16. redovno nastupa u A-2 jadranskoj (regionalnoj) ligi, prvenstvu i kupu Hrvatske, a od sezone 2020./21. i u A-1 jadranskoj (regionalnoj) ligi.

Klub je u lipnju 2018. godine pogodila teška tragedija; u 48. godini je iznenada preminuo jedan od legendi kluba te zlatni reprezentativni olimpijac iz 1996., Renato Vrbičić, koji je ujedno i trenirao seniore u razdoblju od osnutka kluba do svoje smrti.

Uspjesi

Pregled plasmana

Prvenstvo Hrvatske

Jadranska vaterpolska liga

Poznati igrači
Andrija Komadina
Andrija Vlahović
Andrija Bašić
Denis Šupe

Poznati treneri
Joško Kreković
Renato Vrbičić
Danko Jerković
Ivica Tucak

Povezani članci
 Vaterpolski klub Šibenik
 VK Adriatic Šibenik
 OVK Adriatic Šibenik

Izvori

Vanjske poveznice
 vksolaris.hr - službene stranice
 Vaterpolski klub Solaris, facebook stranica

Solaris
Solaris
VK Šibenik

VK Solaris Šibenik


Roger Stuart Bacon (June 29, 1926 – October 4, 2021) was a Canadian politician who served as the 21st premier of Nova Scotia from 1990 to 1991.

Political career
He was first elected to the Nova Scotia House of Assembly in 1970 as a Progressive Conservative. When his party won the 1978 election, Bacon was Minister of Tourism before becoming Minister of Agriculture in the cabinet of Premier John Buchanan from 1979 to 1988.

Bacon then became Deputy Premier and Minister of Housing until 1990, when he succeeded Buchanan (who had been appointed to the Canadian Senate) to become interim leader of the party and premier of the province for six months until the party chose Donald W. Cameron as its new leader. He did not run for re-election in 1993.

Personal life
Born in Upper Nappan, Nova Scotia in June 1926, Bacon was a dairy farmer and pioneer of the blueberry industry. Bacon died on October 4, 2021, at the age of 95.

References

1926 births
2021 deaths
Canadian people of British descent
Members of the United Church of Canada
Nova Scotia political party leaders
People from Cumberland County, Nova Scotia
Premiers of Nova Scotia
Progressive Conservative Association of Nova Scotia MLAs

Roger Stuart Bacon


El XLI Campeonato Mundial de Tiro se celebró en Thun (Suiza) en el año 1974 bajo la organización de la Federación Internacional de Tiro Deportivo (ISSF) y la Federación Suiza de Tiro Deportivo.

Las competiciones se realizaron en el Campo de Tiro Guntelsey de la ciudad suiza. Las pruebas de tiro al plato se efectuaron en Berna.

Resultados

Masculino

Femenino

Medallero

Enlaces externos
Resultados oficiales en el banco de datos de la ISSF (en inglés)

Campeonatos mundiales de tiro deportivo

Campeonato Mundial de Tiro de 1974


Storm Model Management este o agenție de modă bazată în Chelsea, Londra.

Storm a fost fondată în 1987 de Sarah Doukas, din casa ei din Londra, împreună cu Richard Branson, partenerul ei de afaceri.

Modele reprezentate de Storm
 Kate Moss
 Carla Bruni
 Alexa Chung
 Liu Wen
 Anita Pallenberg
 Emma Watson
 Holly Willoughby
 Ayu Gani
 Chloe Lloyd
 Behati Prinsloo
 Alek Wek
 Andreja Pejić
 Cindy Crawford
 Eva Herzigová
 Jade Parfitt
 Jessica Amornkuldilok
 Jiratchaya "Tawan" Kedkong
 Jourdan Dunn
 Karolína Kurková
 Michael Bublé
 Monica Bellucci
 The Vamps
 Sang In Kim
 Josh Cuthbert
 Estelle Chen
 Taylor Marie Hill
 Jodilly Pendre

Lectură suplimentară

Note

Legături externe
Site oficial
Storm Models în Fashion Model Directory

Agenții de modă

Storm Model Management


Crkva sv. Ivana Krstitelja u mjestu Kaštel Lukšiću, Šetalište Miljenka i Dobrile 49, Grad Kaštela, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Crkva sv. Ivana koja se nalazi tik uz sjeverni zid kaštel Rušinca bila je župna crkva sela. Spada u čestu regionalnu tipološku skupinu, malih jednobrodnih crkava s kvadratnom apsidom, presvedena šiljatim svodom, što je vrsta jednobrodnih crkava koja kontinuira u inačicama na ovom području od srednjega vijeka pa sve do 20. stoljeća. Glavno pročelje je otvoreno vratima, prozorima i rozetom. Na vrhu je preslica s jednim zvonom. Crkvica je rijetki primjer sakralne arhitekture u Kaštelima sa sačuvanim prvobitnim (izvornim) izgledom s odlikama gotičko renesansnog stila. Poznati ljubavni par Miljenko i Dobrila pokopani su u ovoj crkvici.

Zaštita
Pod oznakom Z-4310 crkvica i zavedena je pod vrstom "nepokretna kulturna baština - pojedinačna", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "vojne i obrambene građevine".

Izvori

Zaštićene vojne i obrambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Ivan Krstitelj
Kaštel Lukšić

Crkva sv. Ivana Krstitelja u Kaštel Lukšiću


Alkmaion () ist eine Person der griechischen Mythologie.

Bei Pausanias ist Alkmaion der Sohn des Sillos, Enkel des Thrasymedes und Urenkel des Nestor. Von den Herakleiden wird er aus seiner Heimat Messenien vertrieben. Von ihm leitete sich das athenische Adelsgeschlecht der Alkmaioniden her, deren Vorfahren von Messenien nach Attika eingewandert sein sollen.

Nach Angaben später Lexikographen soll Alkmaion ein Zeitgenosse des Theseus gewesen sein.

Literatur

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie

Alkmaion (Sohn des Sillos)


Bjerget er en prisbelønnet bygning i Ørestad i København tegnet af Bjarke Ingels Group. Bygningen består af 80 lejligheder bygget over et fleretages parkeringshus. Lejlighederne skråner diagonalt langs bygningens tag fra terræn op til 11. etage, hvilket giver en kunstig "bjergside". Hver lejlighed har en mindre have tilknyttet.

Parkeringsanlægget har plads til 480 biler og er malet i flere forskellige farver som en hyldest den den danske designer Verner Panton. Anlægget blev anvendt til afslutningsfesten ved Copenhagen Distortion i 2008.

Det er anlagt lige overfor VM Husene, der også er tegnet af Bjarke Ingels Group i samarbejde med Julien De Smedt fra Belgien.

Priser
 2009 ULI Award for Excellence
 2009 MIPIM Award for best residential development
 2008 World Architecture Festival Award for "Best Residential Building"
 2008 Forum AID Award for "Best Building in Scandinavia" i 2008

Galleri

Referencer

Eksterne henvisninger

 Bjerget  beskrevet på Copenhagen X
 My Playground - parkour på Bjerget

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Københavns Kommune
Parkering
Beboelsesbygninger i København
Ørestad

Bjerget (bygning)


Éric Charden (* 15. Oktober 1942 in Hải Phòng, Französisch-Indochina, als Jacques Puissant; † 29. April 2012) war ein französischer Sänger und Chansonnier.

Leben
Jacques Puissant wurde 1942 als Sohn eines französischen Ingenieurs und einer tibetanischen Mutter in Hải Phòng im heutigen Vietnam geboren. Seine ersten sieben Lebensjahre verbrachte er dort, bevor er mit seiner Familie nach Marseille zog. Nach seinem Schulabschluss studierte er an der École des hautes études commerciales de Paris.

Im Jahr 2010 wurde bei ihm ein Hodgkin-Lymphom, ein bösartiger Tumor im Lymphsystem, diagnostiziert, an dessen Folgen er im April 2012 verstarb.

Diskografie (Auswahl)
Alben
 1963: J'ai la tête pleine de Provence
 1965: Amour limite zéro
 1968: Le monde est gris
 1969: La Chine
 1974: 14 ans les gauloises
 1976: C'est boum la vie
 1977: Pense à moi
 1978: Promène
 1980: J't'écris
 1981: Au milieu
 1984: D'amour
 1992: Je rocke ma vie
 1995: Indochine 42
 2002: Le magnifique mensonge
 2003: J'suis snob
 2007: Amalavague
 2012: Made in France

Musicalsoundtracks
 1982: Mayflower
 1982: L'Opéra vert
 1982: Cinquième dimension

Seriensoundtracks
 1979: Albator, le corsaire de l'espace
 1979: La Bataille d'Albator
 1980: Enfant, c'est le matin (Thème d'Eolia)
 1980: San Ku Kaï
 1980: San Ku Kaï : la guerre
 1982: Onze pour une coupe
 1999: Albator 2000

Werke
 2002: Le Monde est gris, le monde est bleu, Paris, NM7 éditions, (ISBN 978-2-913973-33-6)
 2003: La Baraque au néon, Paris, J. Attias, (ISBN 978-2-913973-38-1)
 2012: De l'encre sur les doigts, éditions Didier Carpentier, (ISBN 978-2-84167-781-8)

Weblinks

Einzelnachweise

Chansonnier
Pseudonym
Franzose
Geboren 1942
Gestorben 2012
Mann

Éric Charden


أرنور غوديونسن ( في ريكيافيك)  لاعب كرة قدم آيسلندي معتزل كان يجيد اللعب في مركز المهاجم . وهو أيضا والد ومدير أعمال مهاجم نادي برشلونة إيدور .

لعب غوديونسن في أندية فيكينغور (1978) لوكيرين (1978-1983) آندرلخت (1983-1990) بوردو (1990-1992) هاكين (1993) أوريبرو (1994-1998) فالور (1998-1999) ستيارنان (2001) .

ساهم غوديونسن في تتويج نادي آندرلخت ببطولة دوري الدرجة الأولى 3 مرات في 1984/1985 ، 1985/1986 ، و1986/1987 وببطولة كأس بلجيكا مرتان 1987/1988 و1988/1989 وببطولة كأس السوبر البلجيكي 3 مرات في 1985 ، 1986 ، و1987 .

شارك غوديونسن مع منتخب آيسلندا في 73 مباراة دولية مسجلاً 14 هدف في الفترة من 1979 إلى 1997 . سجل أرنور اسمه في سجل الأرقام القياسية بمشاركته مع ابنه إيديور في مباراة دولية واحدة حيث كان يبلغ من العمر 34 سنة بينما كان إيديور يبلغ من العمر 17 سنة وكانت أمام منتخب إستونيا في 24 أبريل 1996 .

مسيرته الكروية
لعب أرنور غوديونسن خلال مسيرته الاحترافية مع 8 أندية في خمسة وعشرون موسمًا وسجل خلالها 136 هدف ضمن 524 مباراة. حيث فاز في موسمين بالكأس وفي ثلاثة مواسم بالدوري.

خاض أرنور غوديونسن مسيرته مع نادي فيكينغور ما بين عامي 1978 و1979 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 12 مباراة سجل خلالها 7 أهداف. ثم انتقل إلى نادي لوكيرين في موسم 1978–79 ليلعب معه خمسة مواسم، حيث شارك في 138 مباراة سجل خلالها 26 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي رويال أندرلخت في موسم 1983–84 ليلعب معه سبعة مواسم، مشاركًا في 139 مباراة سجل خلالها 40 هدف. ثم انتقل إلى نادي جيروندان بوردو في موسم 1990–91 ولمدة موسمين، مشاركًا في 52 مباراة سجل خلالها 8 أهداف. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي هكن ما بين عامي 1993 و1994 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 24 مباراة سجل خلالها 4 أهداف. ثم انتقل بعدها إلى نادي أوربرو في موسم 1994 ليلعب معه خمسة مواسم، مشاركًا في 100 مباراة سجل خلالها 24 هدفًا. ليعود وينتقل من جديد، لكن هذه المرة إلى نادي فالور في موسم 1998 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 41 مباراة سجل خلالها 22 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي ستيارنان ما بين عامي 2001 و2002 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 18 مباراة سجل خلالها 5 أهداف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
آيسلنديون في القرن 20
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ريكيافيك
رياضيون من ريكيافيك
لاعبو الدوري البلجيكي الممتاز
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو الدوري السويدي لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو بوردو
لاعبو ستيارنان
لاعبو كرة قدم آيسلنديون
لاعبو كرة قدم آيسلنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم ذكور آيسلنديون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السويد
لاعبو كرة قدم مغتربون في السويد
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم من ريكيافيك
لاعبو منتخب آيسلندا لكرة القدم
لاعبو نادي أندرلخت
لاعبو نادي أوريبرو
لاعبو نادي فالور
لاعبو نادي فيكينغور
لاعبو نادي لوكيرين
لاعبو نادي هاكن
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1961
وكلاء رياضات آيسلنديون

أرنور غوديونسن


László Paál () a fost un pictor peisagist impresionist maghiar.

Viața
Era descendent al unei familii nobiliare, iar tatăl său a fost șef de oficiu poștal, ceea ce a determinat mutări frecvente ale familiei. A dovedit un talent precoce pentru artă și primele lecții le-a primit de la Pál Böhm din Arad. La cererea tatălui său, a plecat la Viena în 1864 pentru a studia dreptul, dar a început studii pregătitoare la Academia de Arte Frumoase și a devenit student al lui Albert Zimmermann în 1866. Trei ani mai târziu, el a participat la o expoziție majoră de la München, unde a intrat pentru prima dată în contact cu pictorii de la Școala de la Barbizon.

În 1870, el și Eugen Jettel au plecat într-o excursie de studii în Țările de Jos și, ulterior, în același an, a fost admis la Kunstakademie Düsseldorf, la recomandarea unui prieten din copilărie, Mihály Munkácsy. Aceasta a fost urmată de o invitație la Londra, realizată de un important negustor de arta acolo, și descoperirea de către el a lucrărilor lui John Constable.

După 1873, s-a căsătorit și a trăit în colonia de artiști de la Barbizon, a fost un participant regulat la Salon și a câștigat o medalie la Expoziția Universală de la Paris (1878). Prin această perioadă, sănătatea lui s-a deteriorat vizibil (probabil din cauza tuberculozei) și a suferit un accident acasă, care a determinat o gravă leziune a creierului. El a fost plasat într-un sanatoriu, dar nu și-a mai revenit niciodată, murind în primăvara anului 1879, la vârsta de numai 33 de ani.

Referințe

Lectură suplimentară
 Götz Czymmek (ed.): Landschaft im Licht. Impressionistische Malerei in Europa und Nordamerika 1860–1910. Exhibition catalog from the Wallraf-Richartz Museum, Cologne, and the Kunsthaus Zürich, 1990
 Bényi László, Paál László (album), 2nd revised edition. Budapest : Képzőművészeti, 1983. ISBN 963-336-320-9
 Magyar nagylexikon XIV. (Nyl–Pom). Budapest 2002. ISBN 963-92571-1-7

Legături externe
 Detailed biography by Lázár László: @ Művészet (1902)
 Magyar Elektronikus Könyvtár: Multiple biographies and appreciations of Paál's work
 Letters from Paál László @ Művészet (1911)

Nașteri în 1846
Decese în 1879
Pictori din secolul al XIX-lea
Pictori maghiari
Pictori impresioniști
Pictori peisagiști maghiari

László Paál


Patrik 1,5 er en svensk comedy-drama-film fra 2008, instrueret af Ella Lemhagen.

Filmen omhandler et homoseksuelt par, som adopterer hvad de først tror er en baby, men det viser sig at være en homofobisk småkriminel teenager.

Gustaf Skarsgård blev nomineret til Guldbagge-prisen for bedste mandlige hovedrolle.

Medvirkende
 Gustaf Skarsgård - Göran Skoogh
 Torkel Petersson - Sven Skoogh
 Tom Ljungman - Patrik
 Annika Hallin - Eva
 Amanda Davin - Isabell
 Jacob Ericksson - Lennart Ljung
 Anette Sevreus - Louise Ljung
 Mirja Burlin - Carina Karlsson
 Antti Reini - Tommy Karlsson
 Anna Wallander - Sygeplejerske
 Marie Delleskog - Britt-Marie Svensson
 Johan Kylén - Socialchef
 Robin Stegmar - Politier
 Mats Blomgren - Jan Åström
 Åsa-Lena Hjelm - Vivianne

Referencer

Eksterne henvisninger

Svenske film fra 2008
Dramafilm fra Sverige
Komediefilm fra Sverige
Svensksprogede film
LGBT-relaterede film fra Sverige

Patrik 1,5


Solhan (Zazaca: Boglon,) Bingöl iline bağlı bir ilçedir. İlçenin 2 belediyesi, 1 beldesi ve 27 köyü mevcuttur. Solhan ilçe nüfusu 2022 istatistiklerine göre 35,660 kişidir.

Tarihçe
Solhan, ilçenin 2 km batısında yer alan Mezgeft adı ile anılan yerde, ""Beglon" isminde bir beyin yönetiminde kaldığı için bu adı almış olduğu söylense de Solhan ilçesinin Doğudan batıya uzantısı dar boğazlar ve tarihi su arklarının çıkış noktası olduğu için "Bueglon" (Ark Kaynağı-Arkların Başı) anlamına gelen  bir sözcük (ki bu sözcük Zazaca'da hala kullanılmaktadır; Bueg: Sulama için yapılan küçük baraj ya da suyun yönünü değiştirmek için yapılan bent (bueg-biebın) La:Dere,Çay Lon:Dereler,Çaylar) anlamında olup iki sözcüğün birleşmesiyle "BuegLon" ismini almıştır.Zamanla bu sözcük halk dilinde değişime uğramış, Boglon olarak anılmaya başlanmış, Yörenin yerleşik ağa ve beylerinin halka zulümleri neticesinde hoşnutsuzlukları artan halkla çatışmaları, dönemin şartlarında kalabalık bir nüfusa sahip olan Solaxan(Sola(K)han) aşiretiyle irili ufaklı çatışmaları nedeniyle Osmanlı devletinin de bu aşiretten yana davranıp beylerin (Kolhisar Beyleri-Selçuklu Dönemindeki Kuvel kalesi-Bugünkü Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı Kolköy) batıya gitmeleri sonucunda bölge sonradan Solahan (Solaxan) olarak anılmış 1932 yılında da Solhan adını almıştır.

Solhan ve yöresinin tarihi ile ilgili kesin bilgi olmamakla birlikte, bu yöredeki yerleşimin Hititlere kadar uzandığı bilinmektedir. MÖ 2000 yıllarında Fırat Nehri kıyısında Vasukani şehrini kurup bütün Anadolu'ya yayılan Hurriler, MÖ 1360'ta Hititler'in Toros Dağları'nı aşıp kendilerini sıkıştırması ve yeni krallık devrinde Şuppililuma Mitani prensini kendisine damat edinip himayesi altına almasından ötürü; Harput, Bingöl ve Muş dolaylarında hakimiyetlerini kaybetmişlerdir. MÖ 1200 yıllarında Hitit Devleti'nin yıkılması ile Van bölgesinde yerleşen Urartular batıya doğru genişleyerek Bitlis, Muş ve Bingöl'ü alıp Murat Irmağı Vadisine kadar ilerlediler. MÖ 745 yıllarında Asurlular'ın hakimiyetine geçen bölge, MÖ 612 yılında Med, Babil ve Urartuların saldırısıyla Medlerin hakimiyetine geçmiştir. Daha sonra İskender'in Anadolu'yu ele geçirmesi ile, İskender İmparatorluğu sınırları içerisinde kalan yöre, Onun ölümünden sonra Seleukosların yönetimine girmiştir. Daha sonra da Romalıların eline geçmiştir.

Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra, Selçuklu Hanedanı'nın egemenliğine geçmiş, Moğollar'ın Anadolu'ya saldırıları ile, 1243 yılında Kösedağ Savaşı'nda Selçuklular'ın yenilmesi sonucu Moğollar bölgeye hakim olmuşlardır. Bu dönemde, Diyarbakır'ı kendilerine yurt edinen Akkoyunlular; 1394 yıllarında Bingöl, Erzurum, Erzincan'da da hakimiyet kurmuşlardır. 1473 yılında Otlukbeli Savaşı'nda Uzun Hasan'ın yenilmesi ile Solhan'ın da içinde bulunduğu bölge, Osmanlı Egemenliği'ne geçmiştir. Bundan sonra yörede İran Hakimiyeti görülse de Şah İsmail'in 1514 Çaldıran Muharebesi'nde Osmanlılara yenilmesiyle Yavuz Sultan Selim tarafından Doğu Anadolu'da birlik tesisi görevini vezir Bıyıklı Mehmet Paşa ile İdris-i Bitlisi'ye vermiştir.

Vilayetlerin yeniden teşkilatlanması sırasında Solhan, 1864 yılında Erzurum eyaletine bağlanmıştır. I. Dünya Savaşı yıllarında kısa bir süre Rus işgaline uğramıştır. 1929 yılında nahiye olarak Muş iline ve 4 Ocak 1936 tarihinde de Bingöl iline bağlanmıştır.

Coğrafya

İlçenin yüzölçümü 1114 km²'dir. Bunun il yüzölçümüne oranı %13,71'dir. İlçenin deniz seviyesinden yüksekliği 1395 metredir. İl merkezine uzaklığı 60 km'dir. Yüzen Adalar Tabiat Anıtı, bu ilçenin sınırları içindedir.

İlçenin 2 belediyesi, 27 köyü mevcuttur. Köyaltı yerleşim birimi (mezra) sayısı 133'tür. Belediye sınırları içinde 7 mahalle muhtarlığı vardır. Bunların 4 tanesi ilçe belediyesi, 3 tanesi de Arakonak Belediye sınırları içindedir.

Doğu Anadolu Bölgesi'nde, Bingöl'ün bir ilçesi olan Solhan, doğusunda Muş, batısında Bingöl, kuzeyinde Karlıova ve Varto, güneyinde de Diyarbakır ve Genç ilçesi ile çevrelenmiştir. İstanbul-İran transit yolu üzerinde olup, Bingöl'e 60 km. uzaklıktadır.

İlçe, Doğu Anadolu Bölgesi'nin yüksek yayları üzerinde bulunmaktadır. İlçe topraklarının büyük bölümünü engebeli alanlar ve meralar oluşturmaktadır. Güneydoğu Toroslar'ın devamı niteliğindeki dağlar ilçenin güney sınırlarından geçmektedir. Bölgedeki dağların yüksekliği 2000 m'yi geçer. İlçe topraklarının bir bölümü lav örtüsüyle kaplıdır. Bu engebeli arazi üzerinde bulunan dağların en önemlileri Şerafetin Dağları'dır. İlçenin kuzeyini tamamen kaplayan Şerafetin Dağları'nın en yüksek noktalarını; 2388 m yükseklikteki Esentepe ve 2675 m yükseklikteki Şahin tepe oluşturmaktadır. Bu dağlar arasında geniş meralar yer almaktadır.

İlçenin en önemli akarsuyu Murat Nehri'dir. İlçe dışında ise Buğlan Çayı Baz Deresi, Masala Deresi önemli akarsularıdır. İlçenin önemli yaylaları ise; Şerafetin, Alopin, Awemasi, Çevkani, kuçekan, Kandil ve Kabak Yaylalarıdır.

Nüfus
İlçe; 1 belde ve 27 köyden oluşmaktadır.

Ekonomi
İlçenin ekonomisi büyük ölçüde hayvancılığa dayalı olup Son yıllarda "Süt İnekçiliği" modern üretim çiftlikleri açılmaktadır. 2021 yılı itibarıyla ilçede 3 Modern Süt İnekçiliği Çiftliği, 1 Modern Süt İşleme Fabrikası(Sütbir), 1 Su Dolum Fabrikası (Binpınar) 5 adet Tekstil Firması (Binses, AlanGrup, Hayalim, Bora ve Dumlu Tekstil) 900 işçi istihdamı ile ilçe ekonomisine katkıda bulunmakta bu sayede ekonomi daha canlı hale gelmektedir. Küçük Sanayi sitesinde sanayi kolunda faaliyet gösteren 40-50 adet irili ufaklı işletme ile beraber ilçenin muhtelif yerlerinde az miktarda buğday ve arpa yetiştirilmekte olup son dönemde rağbet gören ve üretimi artmaya başlayan elma, ceviz, soğan, fasulye ve dut gibi sebze meyveler de yerel ihtiyaçları karşılamaya doğru yol almaktadır.

Eğitim
Bingöl Üniversitesine bağlı Solhan Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu, ilçede yer alır.

Spor
2013 yılında ilçede kurulan Solhanspor voleybol kulübü 2020-2021 sezonundan beri Efeler Liginde mücadele etmektedir.

Kaynakça

Solhan


12448 Mr. Tompkins este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12448 Mr. Tompkins este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Miloš Tichý și Zdeněk Moravec
. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,30 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 7,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

12448 Mr. Tompkins


Landeira, Portekiz'de Vendas Novas belediyesine bağlı olan, 69,64 km2 yüzölçümüne sahip, 767 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vendas Novas

Landeira


An Eleocharis interstincta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Vahl, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johann Jakob Roemer och Schult.. An Eleocharis interstincta in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis interstincta


, ජපානයේ පිහීටි ප්‍රාන්තයකි.

ආශ්‍රිත
 ජපානය

මූලාශ්‍ර

ජපානය
නාරා ප්‍රාන්තය
කන්සායි කලාපය
ජපානයේ ප්‍රාන්ත
Tenrikyo

නාරා ප්‍රාන්තය


Palača Berlaymont je poslovna zgrada u Bruxellesu u Belgiji, u kojoj je smješteno sjedište Europske komisije, izvršnog ogranka Europske unije (EU). Objekt se nalazi na adresi Rue de la Loi/Wetstraat 200, tik uz kružni tok Schuman, u dijelu grada poznatom kao "Europska četvrt ". Jedinstveni arhitektonski oblik palače Berlaymont postao je službeni simbol Europske komisije i ukomponiran je u njezin logotip.

Sadržaj
Još od završetka njezine izgradnje u zgradi je smještena institucija Europske komisije i sama palača postala je simbol i sinonim za Komisiju (naziv joj je metonim za Komisiju) i za europsku prisutnost u Bruxellesu. Povjerenstvo je u biti raspršeno u 60-ak zgrada, ali palača Berlaymont je sjedište Povjerenstva i sjedište predsjednika Europske komisije i kolegija povjerenika.

Glavna ravnateljstva (odjeli) također imaju sjedište u Berlaymontu: Ljudski resursi i sigurnost (HR), Europski centar za političku strategiju, prije poznat kao Ured europskih savjetnika za politiku (BEPA), Uprava za komunikaciju (COMM), Ured za infrastrukturu i logistiku (OIB), Glavno tajništvo (SG) i Pravna služba (SJ).

Ured predsjednika i vijećnica Komisije nalaze se na 13. katu (usprkos praznovjerju koje okružuje broj 13), zajedno sa salom za sastanke Hebdo i restoranom La Convivialité.

Povijest

Pozadina

Kako je broj europskih državnih službenika ubrzano rastao od dolaska u Bruxelles 1958. godine, Europskoj komisiji je bilo potrebno sve više uredskog prostora širom grada. Do 1965. Komisija je već brojala 3200 djelatnika rasutih po 8 različitih zgrada. Zbog nedostatka velikih uredskih blokova, situacija je postala je kritična već u prvim godinama rada i Komisija je pokušala grupirati svoje osoblje u nizu unajmljenih zgrada oko kružnog toka Schuman. Belgijska je vlada ubrzo postala svjesna problema i želeći spriječiti odlazak Komisije iz Bruxwllesa, ponudila je izgradnju prestižnog upravnog arhitektonskog kompleksa dovoljno velikog za smještaj cjelokupnog osoblja. Predsjednik Walter Hallstein bio je zainteresiran, ali oprezan u pogledu dugoročnih obveza, pošto se još uvijek raspravljalo o pitanju sjedišta institucija. Međutim, potreba za uredskim prostorom bila je vrlo jaka.

Za ispunjenje prijedloga belgijske vlade bilo je potrebno osloboditi puo građevinskog zemljišta po mogućnosti u četvrti Leopold (gdje su već bili smješteni) i u blizini domova državnih službenika na jugu i istoku. Na tom se prostoru tada je nalazio Dames de Berlaymont , samostan star 300 godina, u kojem je bila smještena prestižna škola za djevojke. Samostan i škola preselili su se na veće i mirnije mjesto u Waterloou, dakle izvan centra Bruxellesa na trošak države, a zemljšte samostana Dames de Berlaymont prodano je belgijskim vlastima u studenom 1963.

U svrhu planiranja i koordiniranja budućih radova, belgijski ministar vanjskih poslova Pierre Wigny predložio je osnivanje "savjetodavne komisije Berlaymont", koje bi uključivalo pripadnike Europske komisije, belgijskog Ministarstva javnih radova, izvođače radova i arhitekte. Belgijska država je pak priželjkivala zgradu koja nije samo po mjeri Komisije, već nešto što bi njezini državni službenici mogli koristiti u slučaju da je Komisija napusti. Zbog toga su favorizirali koncept središnje uredske zgrade umjesto projekta izgradnje "europskog grada" na Etterbeeku. Upravo zbog takvih planova koji nisu u potpunosti ispunili njihove potrebe, Komisija je isposlovala nižu najamninu.

Izgradnja

Radovi su bili planirani tako da čim se jedno krilo završi, osoblje može započeti s useljenjem dok je ostatak zgrade još uvijek u izgradnji. Prvi cilj bio je dovršiti sjeverno i istočno krilo (iako se to pokazalo optimističnim). Za južno krilo bilo je potrebno više vremena s obzirom na to da je njegova izgradnja zahtijevala rušenje nekoliko okolnih zgrada, uključujući i školu za djevojčice Dames du Berlaymont koja nije mogla započeti s preseljenjem sve do 1963. godine. S obzirom na to da se zbog proračunskih ograničenja nije mogao ispoštovati nijedan od rokova, pribjeglo se vanjskom financiranju. investitor je bio posebni ured Office de sécurité sociale d'Outre-mer (OSSOM). OSSOM bi postao vlasnik zemljišta, ali zgradu bi izgradila i iznajmila belgijska vlada uz najamninu koja se oduzima od njenog doprinosa proračunu OSSOM-a. Belgijska je vlada na posljetku 1985. kupila objekt u redovnim ratama dok je bio ustupljen Komisiji. OSSOM je dodijelio ugovor o građenju udruženju poduzetnika: Poduzeća François i Fils s Compagnie belge des Chemins de fer et d'entreprises, Compagnie industrielle de travaux i Armand Blaton. Nedostatak javnog natječaja kritizirao je belgijski ured za reviziju.

Godine 1963. prvo krilo (sjeveroistok) ušlo je u uporabu i trebalo je biti završeno do kraja 1965. godine. Betoniranje na tom krilu završeno je u studenom 1964. godine. Završetak je 1966. godine pomaknut za godinu dana zbog toga što tvrtka vlasnik željezničke mreže premjestila obližnju željezničku liniju što je onemogućavalo pristup prizemlju. Krilo je dovršeno 1. veljače 1967., a prvi državni službenici uselili su se tri mjeseca kasnije. Tromjesečni interval nastao je zbog neslaganja oko uvjeta najma. Belgijska država trebala je Komisiji dati u zakup cijelu zgradu sa završetkom radova, ali ostale su države članice smatrale da je trošak najma pretjeran i željele su istražiti druge mogućnosti, te su uspjele isposlovati zakup za jedno jedino dovršeno krilo. Zakup je stupio na snagu 1. svibnja 1967. godine i iznosio je 545.366 eura godišnje (iznos godišnjeg najma cijele zgrade bio bi 4,82 milijuna eura, umanjen na 2,48 milijuna eura uzimajući u obzir troškove gradnje). Zgrada je u potpunosti stavljena u funkciju tek početkom rujna iste godine.

Proširenje

Međutim, od početka projekta bilo je jasno da će se Komisija proširiti izvan kapaciteta Berlaymonta. Nedugo nakon useljenja, dio personala Europske komisije preseljen je u novouređenu palaču Charlemagne. Razmišljalo se i o preseljenju djela službenika u zgradu u ulici Rue Archimède, što bi Komisiji omogućilo da koncentrira sav personal u zgradama oko kružnog toka Schuman i napusti vanjski uredski kompleks. Troškovi toga odvratili su Vijeće od odobrenja plana, pošto je prijedlog najamnine bio previsok.

Komisija je također željela rezervirati sav prostor u palači Berlaymont, te je iznijela svoj plan Europskom Vijeću i Europskom parlamentu. Javnost je upravo Komisiju najviše povezala sa zgradom, što je bio dodatni argument da se čitav objekt prepusti njima. Zajedno sa zgradom Joyeuse Entrée u kojoj je prije bila smještena, Komisija bi tako imala dovoljno prostora za sve svoje potrebe, a Vijeće bi se moglo u potpunosti preseliti u palaču Charlemagne. To bi ipak omogućilo relativno laku komunikaciju među tim tijelima, iako nisu smješteni u istoj zgradi. Vijeće se na posljetku složilo, ali se preselilo u sasvim drugu zgradu u blizini.

Obnova
Belgijska država je 1985. godine otkupila palaču Berlaymont od OSSOM-a i odlučila se za temeljitu obnovu, ali je zbog proračunskih ograničenja odgodila bilo kakve radove. Europska komisija se žalila na takvu odluku i Belgija im je ponudila prodaju zgrade po sniženoj scijeni (najam je već bio prepolovljen), ali kako nije donijeta politička odluka o konačnom sjedištu Komisije, ona nije bila u mogućnosti pokrenuti kupnju. Obnova zgrade je dodatno postala vrlo važna kada su 1990. u zgradi pronađene čestice azbesta. Sindikati državnih službenika izvršili su pritisak i to je pitanje poslužilo kao izgovor i motivacija za potpunu obnovu jer zastarjeli objekt postao adekvatan, a nije se više mogao ni nositi s priljevom dodatnih službenika prilikom proširenja Europske unije.

Rušenje se nije moglo uzeti u obzir jer su temelji sidrili i stabilizirali lokalnu cestovnu mrežu i mrežu podzemne željeznice, što bi dovelo do statičkih problema ako bi Berlaymont bio srušen. Međutim, bilo je teško naći sva sredstva za obnovu zbog proračunskih ograničenja belgijske vlade. Stoga je odlučeno da se u obnovu uključi privatni sektor, točnije financijske institucije i da se osnuje tvrtka za upravljanje i obnovu SA Berlaymont 2000 u kojoj je belgijska država ostala glavni dioničar. Berlaymont 2000 platio bi 74,3 milijuna eura belgijskoj državi (koja također ima ulogu jamca) i osigurao 160 milijuna eura za poslove obnove, a u zamjenu bi primao dugoročnu najamninu nad zgradom. Smatrajući to profitabilnom investicijom, Berlaymontu 2000 su se pridružile tvrtke Citilease (podružnica Citybank), CGER i BACOB. Ova su poduzeća osigurala financijska sredstva, ali je najamnina znatno porasla kako bi pokrili troškovi. Radovi su trebali započeti 1994. i trajati pet godina.

Krajem 1991. godine, povjerenici i njihovi kabineti preselili su se u brzo dovršenu palaču Breydel, a ostali odjeli preselili su se zgrade u različitim briselskim četvrtima i širem području, u Auderghem, Evere i Etterbeek, u ukupno 11 zgrada koje belgijsku državu koštaju 14,8 milijuna eura godišnje. Zauzvrat je Europska komisija nastavila plaćati stanarinu u palači Berlaymont tijekom cijelog vremena obnove dok je bila ispražnjena. Međutim, projekt se počeo suočavati s neuspjesima koji su kompromitirali imidž belgijskih vlasti koji nisu izradili preliminarne planove adaptiranja zgrade novim potrebama sve dok Berlaymont 2000 nije preuzeo 1996. godine i osnovao tim koji je proveo potrebne studije. Komisija je tada dovela u pitanje dogovor sumnjajući da će predloženi planovi u dovoljnoj mjeri prilagoditi Berlaymont njenim novim potrebama. Na posljetku su planovi bili dovoljno prilagođeni da ih je Komisija prihvatila i odlučila se vratiti u Berlaymont, čak je odlučila platiti troškove obnove u obliku potpisivanja dugoročnog zakupa s mogućnošću kupnje 1997. godine.

Radovi na uklanjanju azbesta započeli su u ljeto 1995., tri i pol godine nakon što je zgrada ispražnjena. Očekivalo se da će se posao završiti u veljači 1997. godine, ali neučinkovita organizacija radova dovela je do niza odgoda: glasine o onečišćenju zraka i kršenju standarda, nestancima električne energije i velikim količinama azbesta zaustavile su radove. Za dovršetak posla tražili su se duži vremenski okviri i veći kapital. Radovi na obnovi započeli su 1. lipnja 1999. godine potpunom modernizacijom zgrade uključujući bolje prirodne protoke svjetlosti, a gradnja je prema optimističnim prognozama trebala biti završena do kraja 2001. godine. Međutim, još je jednom došlo do daljnjih kašnjenja zbog odluke podizvođača, Berlaymonta 2000 i SNCB-a da izgrade željezničku vezu ispod zgrade. Datum završetka svake se godine pomicao dok nije dosegao sredinu 2004. godine.

Unatoč daljnjim značajnim kašnjenjima i pravnim bitkama, zgrada je predana Europskoj komisiji u fazama, počevši od 1. srpnja 2004. godine, a personal Komisije se započeo useljavati u zgradu neposredno prije početka mandata Barrosove komisije, sa svim pripadajućim kabinetima i ukupno 2.700 državnih službenika. Obnova je trajala ukupno 13 godina, pet godina više nego što je bilo potrebno za izgradnju. Datum primopredaje u prosincu 1998. odgođen je pet puta, a ukupni trošak na štetu belgijske države zbog lošeg planiranja i nesuglasica iznosio je prema nekim procjenama 824 milijuna eura.

Požar
Dana 18. svibnja 2009. godine, otprilike u 11:00 GMT, palača Berlaymont evakuirana je zbog požara koji se rasplamsao u dvorani za tisak. Nije bilo zabilježenih žrtava. Osim u garaži, zgrada nema protupožarni sustav za prskanje.

Arhitektura

Zgradu, pod privremenim nazivom "Center Administratif Europe", projektirao je belgijski arhitekt Lucien De Vestel, u suradnji s Jeanom Gilsonom ("Groupe Alpha"), Andréom i Jeanom Polakom te uz savjetovanje inženjera Jorisa Schmidta. Arhitekt je za inspiraciju uzeo zgradu tajništva UNESCO-a iz 1958. u Parizu (koju su projektirali Marcel Breuer, Pier Luigi Nervi i Bernard Zehrfuss). Tehnički dizajn u to je vrijeme bio revolucionaran i izazvao je oduševljenje u briselskoj javnosti. U briselskom tisku su se pojavile reakcije: "Ovaj koncept dizajna odražava i inovativni duh 20. stoljeća i čistu drskost, te podsjeća na zapanjujuću arhitektonsku strijelu na izložbi 1958. godine."

Zgrada ima tlocrt u obliku križa s četiri krila nejednake veličine koja se protežu od središnje jezgre i spajaju pod oštrim kutom (zbog toga tlocrt podsjeća na vrh strijele). Izgrađena je na pilotima smještenim ispod svakog krila, koja podupiru 40 metara visok uski greben betona koji pak podupire čelične grede čineći okvir staklene fasade koji prekriva montažne strukture pojedinih katova.Najgornji trinaesti kat, pak izravno podupiru gornje grede, koje su u potpunosti ovješene čineći donji nivo slobodnim, osim same jezgre. Takav je dizajn omogućio prodor veće količine prirodne svjetlosti i postizanje osjećaja prozračnosti. Unutarnji prostor ispunjavaju ukrasni detalji poput skulptura i fresaka kako bi izbjegla monotonost interijera.

Kompleks je u početku osmišljen za smještaj 3000 državnih službenika i 1600 automobila u podzemnom parkiralištu na četiri razine. Temelji su vrlo duboki, oko 20 metara i povezuju podremne strukture zgrade s cestovnim tunelima i podzemnom željeznicom. Duboki temelji su posljedica ograničenja visine palače na 55 metara što je propisivao urbanistički plan kako ne bi pokvario pogled oko parka Cinquantenaire. Sadrži 17 fleksibilnih konferencijskih dvorana koje su na raspolaganju i Europskom parlamentm i Vijeću ministara, a na gornjim katovima još je devet prostorija za sastanke Komisije. Slobodni prostor izvan građevine pretvoren je u javne vrtove i terase.

tijekom same obnove osnovna struktura se nije promijenila osim bitnog proširenja dvorane za tisak, ali došlo je do brojnih unutarnjih promjena i promjena u dizajnu interijera. Protok prometa je poboljšan, ali podzemno parkiralište smanjeno je za 25%, a parkiralište na površini gotovo je u potpunosti pretvoreno u pješačku zonu koja se uklapa u okolni urbani krajolik. Sigurnost je poboljšana, a dobro osvjetljenje pruža prirodno svjetlo restoranu i multimedijskim centrima. Platforma za slijetanje helikoptera je zamijenjena kupolom u kojoj se nalazi prostorija za sastanke Komisije okrenuta prema kružnom toku Schuman. Zgrada udovoljava najstrožim ekološkim standardima sa sustavima reciklaže topline i svjetlosti u cijeloj zgradi.

Fasada je zamijenjena zavjesnim zidom s mobilnim staklenim zaslonima koji se prilagođavaju vremenskim uvjetima i smanjuju odsjaj, a istovremeno propuštaju svjetlost. Također djeluju kao zvučna barijera, smanjujući buku iz ulice de la Loi. Otvaranje prozora automatski isključuje klima uređaj u toj prostoriji kako bi se spriječilo rasipanje energije. Površinom sada mnogo veći uredi u odnosu na razdoblje prije obnove imaju ugrađen sustav grijanja i hlađenja koje se može regulirati automatski ili pojedinačno. Grijanje i hlađenje se automatski isključuju kad soba nije u korištenju.

Palača Berlaymont ima 240.000 m² površine na 18 razina, povezanih s 42 dizala i 12 pokretnih stepenica. U palači se nalaze uredi za 3000 službenika i prostorije za sastanke. Podrum zauzimaju restoran i kafeterija s 900 mjesta, TV studio, konferencijske sobe, spremišta, nordijska sauna, parkiralište za više od 1.100 vozila i razne druge usluge. Arhitekti Pierre Lallemand, Steven Beckers i Wilfried Van Campenhout projektirali su obnovu od 1991. do 2004. godine.

Vidi još

 Europska komisija
 Palača Breydel
 Palača Charlemagne
 Samostan Van Maerlant
 Madou Plaza
 Bruxelles i Europska unija
 Institucionalna sjedišta Europske unije

Izvori

Vanjske poveznice

 ,

Zgrade i građevine Europske unije
Građevine u Belgiji

Palača Berlaymont


El Festival De música Vallenata En Guitarras es la principal festividad del municipio de  Agustín Codazzi (Cesar), Además es uno de los eventos más popular y reconocido de la música vallenata en Colombia. También reconocido por el ministerio de cultura de Colombia. Se celebra a mediados del mes de agosto, el presidente ejecutivo de la fundación que organiza el certamen folclórico es Alfonso Quintero Araujo. Su XXXII edición se lleva a cabo del 16 al 19 de agosto de 2018

Concursos
Durante el Festival De música Vallenata En Guitarras se usa un formato y estilo de música tradicional en tríos,  paseo y merengue en las cuales se premian las siguientes categorías:

 Trio Profesional Rey de Reyes
 Rey Vallenato Juvenil
 Rey Vallenato Infantil
 Canción Inédita

Cobertura
En promedio se participan unos 80 artistas y una cantidad de espectadores en promedio de 10.000 personas por noche, el principal problema que afronta esta festividad es la baja capacidad hotelera que tiene el municipio por la gran cantidad de turista provenientes principalmente de la zona minera y Valledupar.

Financiación
Su financiación está a cargo de la fundación de carácter privado y filantrópico además recibe aporte de la alcaldía municipal de  Agustín Codazzi (Cesar), gobernación del cesar, ministerio de cultura de Colombia y diversas empresas privadas.

Historia
Un capítulo del folclor vallenato llevó a un grupo de personas prestantes del municipio a soñar y tejer la idea de crear y organizar un evento donde se discerniera sobre la esencia de ese folclor y se rescatara, desempolvando ese legado musical que durante una muy larga y brillante época hicieron estremecer los más profundos sentimientos del ser humano al interpretarse magistralmente una guitarra acompañada del canto alegre y sentimental de reconocidos ejecutores como: JULIO BOVEA, ALBERTO FERNANDEZ, GUILLERMO BUITRAGO, HERNANDO MARIN, CARLOS HUERTAS, LEANDRO DIAZ, EFRAIN BURGOS, ROBERTO CALDERON, GUSTAVO GUTIERRES, entre otros.

El festival fue creado en 1987, fundado por El hoy extinto compositor Armando León Quintero Arzuaga y se celebraba anualmente en la plaza principal Simón Bolívar del municipio de Agustín Codazzi (Cesar) en la Tarima Alfonzo Ávila Quintero. A partir del 2014 se inaugurara el Parque de la Guitarra, en el cual se celebrara anualmente este importante evento cultural.

Referencias

Festivales de música de Colombia
Festivales de vallenato

Festival de Música Vallenata en Guitarras


Arıtaş, Kahramanmaraş ilinin Afşin ilçesine bağlı bir mahalledir. Arıtaş Mahallesi, 1563 tarihli Maraş Tahrir Defteri'ndeki resmi kayıtlarda "Hunu" olarak geçmektedir. Afşin ilçe merkezine 14, il merkezine 160 km uzaklıktadır.

Tarihçe
Daha önceleri köy olan Hunu, 30 Nisan 1953 tarihindeki kararla belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. Sonradan adı "Arıtaş" olarak değiştirilen yerleşim, 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.

Nüfus
Kasabanın nüfusu 1990 yılı sayımına göre 9783, 1997 sayımına göre 10.000, 2000 sayımına göre 8690 kişidir. 2008 sayımına göre nüfus 6626'ya düştü.

Kaynakça

 Prof. Dr. Frauk Sümer, Yabanlu Pazarı (Selçuklular Devrinde Milletlerarası Büyük Bir Fuar) 1985, Türk Dünyası Araştırma Vakfı Yayınları.
 M. Halil, Yinanç, "Elbistan", İ.A., C.VI, M.E.B. Yayınları, İstanbul 1993. s.223.
 Ahmet FİRİKÇİ, Afşin İlçesi Yerleşmelerinin Kuruluşu ve Gelişmesi s.141-146

Afşin'in mahalleleri
6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler

Arıtaş, Afşin


Valérie von Martens, nom de scène de Valérie Adele Rudolfine Maria Pajér Edle von Mayersperg (née le  à Lienz, morte le  à Riehen) est une actrice germano-autrichienne.

Biographie
Valérie von Martens est la fille de l'amiral autrichien Rudolf Pajér Edler von Mayersperg. Elle devient actrice à Vienne, a une relation avec l'artiste de cabaret viennois Karl Farkas qui commence à l'été 1914 à 1919. Elle épouse Curt Goetz le  qu'elle a au printemps de la même année à Vienne à l'occasion de la représentation de sa pièce Ingeborg, dans laquelle tous deux jouent les rôles principaux. Elle partage l'affiche avec son mari dans ses pièces de théâtre et au cinéma. Après sa mort, elle s'occupe de son œuvre. En 1977, elle est l'un des membres fondateurs du PEN Club Liechtenstein.

En 1985, à l'occasion du  anniversaire de la mort de Curt Goetz, elle fait don de l'Anneau Curt-Goetz aux personnes qui poursuivent l'œuvre de Goetz en .

Sa tombe se trouve dans le Waldfriedhof Heerstraße à Berlin-Westend. Elle y repose aux côtés de son mari Curt Goetz. Le lieu de sépulture est une Ehrengrab pour le Land de Berlin depuis 1984 en l'honneur de Curt Goetz.

Filmographie
 1917 :
 1921 :
 1922 :
 1937 :  (Land der Liebe)
 1938 : Napoleon ist an allem schuld
 1950 : Docteur Praetorius
 1951 : La Maison de Montevideo (Das Haus in Montevideo)
 1953 : Hokuspokus
 1958 :  (TV)
 1968 : Herbst (TV)
 1969 :  (TV)
 1981 :  (TV)

Liens externes

Source de traduction

Actrice allemande de cinéma
Actrice allemande du muet
Actrice allemande de théâtre
Actrice autrichienne de cinéma
Actrice autrichienne du muet
Actrice autrichienne de théâtre
Nom de scène
Naissance en novembre 1894
Naissance à Lienz
Décès en avril 1986
Décès dans le canton de Bâle-Ville
Décès à 91 ans
Naissance en Autriche-Hongrie

Valérie von Martens


Joel Merkler, né le  à Gelida, est un joueur espagnol de rugby à XV qui évolue au poste de pilier droit ou deuxième ligne au Stade toulousain.

Biographie

Jeunesse et formation
Joel Merkler est formé au CR Sant Cugat, en Catalogne. Il se fait repérer par la fédération espagnole, et intègre en 2016 le centre de formation de Sant Boi de Llobregat. La même année, il joue avec la sélection moins de 16 ans catalane.

Alors polyvalent entre deuxième ligne et pilier, ses prestations lui permettent d'intégrer le centre de formation du Stade toulousain en 2017. En 2018, il est sélectionné pour participer au Championnat d'Europe des moins de 18 ans avec l'Espagne, où il joue pilier et décroche le bronze. En 2019, il joue avec les moins de 20 ans espagnols.

En fin de saison 2020-2021, il remporte le championnat de France espoirs avec le Stade toulousain, entrant en jeu lors de la finale en remplacement de Paul Mallez.

Débuts professionnels et internationaux (depuis 2020)
En 2020, le Stade toulousain profite du dispositif de double licence pour le prêter au FCTT, club de Fédérale 1.

Ses débuts en senior, il les réalise avec l'équipe d'Espagne, à l'occasion des tests de novembre 2020. Le sélectionneur Santiago Santos lance plusieurs jeunes joueurs issus des moins de 20 ans, dont Joel Merkler, lors de deux matchs face à l'Uruguay. Fin 2021, il réintègre la sélection espagnole à l'occasion d'un déplacement aux Pays-Bas, puis dispute l'intégralité du championnat d'Europe 2022. Il décroche sa première titularisation lors du déplacement en Géorgie.

En début de saison 2022-2023, Joel Mekler est considéré par le staff du Stade toulousain comme un joueur pouvant obtenir du temps de jeu au poste de pilier droit au cours de la saison. Le , à l'occasion de la neuvième journée de Top 14, il fait ses débuts avec le Stade toulousain, face à Bayonne. Durant ce match, il entre en jeu en deuxième ligne à la place d'Emmanuel Meafou, mais les Toulousains s'inclinent 26 à 22. À la mi-saison, il prolonge son contrat avec son club formateur de trois saisons, soit jusqu'en 2026.

Statistiques

En club
Au , Joel Merkler compte un seul match joué avec le Stade toulousain, en Top 14, et n'a pas inscrit de points.

Internationales

Palmarès
  Stade toulousain
 Vainqueur du Championnat de France espoirs en 2021
 Vainqueur du Championnat de France en 2023

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Joueur international espagnol de rugby à XV
Joueur du Stade toulousain
Pilier (rugby à XV)
Naissance en octobre 2001
Naissance dans la province de Barcelone

Joel Merkler


Dona Flor și cei doi soți ai ei (în ) este unul dintre cele mai cunoscute romane ale scriitorului brazilian Jorge Amado, care a fost publicat în anul 1966 și a fost adaptat cu succes pentru cinema, teatru și televiziune.

Alternând cuvinte și descrieri extrem de realiste ale vieții boeme din orașul Salvador din anii 1940, cu pasaje mai blânde concentrate pe diferitele feluri de mâncare și medicamente, cartea este un panou extins și nostalgic al vieții de zi cu zi și al trecutului Bahiei.

Romanul Dona Flor și cei doi soți ai ei, apărut în colecția Romanul secolului XX al Editurii Univers în traducerea Laurei Bădescu, începe cu o moarte: cea a primului soț al frumoasei și temperamentalei dona Flor (Floripedes Paiva), împătimitul jucător de cărți, viciosul și afemeiatul Valdinho.

Structura romanului
Romanul este împărțit în cinci părți. Dona Flor este profesoară de artă culinară, astfel încât toate părțile încep cu o lecție de gătit – mai puțin partea a patra, care începe cu un program pentru concert.

Rezumat

 Prima parte: descrie moartea lui Vadinho, soțul donei Flor, într-o duminică în plin carnaval. La înmormântare apar amintiri de la toți cei prezenți, de la prietenii lui Valdinho de sindrofie, de la posibilele lui amante, de la cunoștințe, dar mai mult ca toate, apar amintirile donei Flor. Aceasta evocă memoria unui soț infidel, inteligent, prolix, răutăcios, căruia îi plăceau jocurile de noroc, reușind, cu toate acestea, să fie o persoană adorabilă.

 Partea a doua: este partea în care dona Flor menține doliul în amintirea soțului. În ciuda suferinței, a certurilor, a absențelor lui repetate de acasă, Floripedes sau Flor, cum îi spune toată lumea, va suferi cumplit după moartea subită a primului ei soț. Mama ei, văzându-și fiica neconsolată cu moartea lui Vadinho, se întoarce în oraș, făcând situația donei Flor și mai rea decât era, Dona Rozilda fiind plictisitoare, manipulatoare, controlatoare, plăcându-i să se afișeze și, mai mult decât atât, neascunzându-și adversitatea față de fostul ginere. Dona Rozilda voia ca cele două fete ale sale să se căsătorească doar cu bărbați bogați; astfel, când Dona Flor l-a întâlnit pe Valdinho la o petrecere de lux (unde acesta reușise să intre folosindu-se de minciuni), fusese total de acord ca fata ei să se logodească cu accesta. Dar când Dona Rozilda a constatat că de fapt Valdinho nu era bogat, ea a încercat să oprească relația acestuia cu Dona Flor. Era însă prea târziu: fata era îndrăgostită până peste cap. Fugind de acasă, se căsătorește pe ascuns cu Valdinho, purtând o rochie albastră, neîndrăznind să folosească albul tradițional. Valdinho se dovedește a fi un soț absent care își cheltuie întotdeauna banii pe jocuri și femei. Flor era stearpă și atât de disperată să îi ofere un fiu încât o dată aproape că adoptă un băiat despre care credea că ar fi fiul soțului ei cu o altă femeie. Cea de-a doua parte se încheie cu Dona Flor, după o perioadă de un doliu de un an, așezând flori pe mormântul lui Valdinho, semn că a reușit să treacă peste moartea acestuia.

 Partea a treia: Câteva luni mai târziu, Dona Flor este deja mai veselă, cu toate că încearcă să-și mențină imaginea de văduvă. Dona Rozilda părăsește orașul, iar prietenele văduvei încep să concureze pentru a găsi un pretendent bun pentru ea. Apare Eduardo, un om care înșală văduve pentru a le fura economiile. Când Flor află adevărul despre Eduardo, se închide și mai mult în sine, nopțile fiind chinuitoare, cu un somn agitat și plin de dorințe față de alți bărbați. Apare însă Teodoro Madureira, un farmacist râvnit, care și-a petrecut singur toată viața pentru a putea îngriji de propria mamă paralizată. Odată cu moartea acesteia, el o cere în căsătorie pe Dona Flor. Avură parte de o logodnă castă, nici um moment ei nefiind singuri unul cu celălalt. Această parte se încheie cu căsătoria dintre cei doi, de data aceasta cu aprobarea Donei Rozilda.

 Partea a patra: începe cu luna de miere a Donei Flor, aceasta observând modul în care Teodoro este diferit de fostul ei soț în toate. Inteligent, credincios și foarte regulat în ceea ce privește sexul (lăsând două zile ale săptămânii  prestabilite - miercurea și sâmbăta - pentru astfel de activități), Teodoro este soțul perfect ce readuce pacea și calmul în viața Donei Flor. Acesta ajunge să compună o melodie pentru ea la aniversarea căsătoriei lor.

 Partea a cincea: este partea în care Dona Flor începe să-l vadă gol pe Valdinho în patul lor, încercând să o seducă. La început, ea refuză, dorind să-i fie credincioasă lui Teodoro, dar apoi începe să-l caute pe Valdinho. Cei trei încep să trăiască în aceeași căsătorie, numai Dona Flor putându-l vedea pe Valdinho, care este mereu prezent și mereu gol. Flor începe să aibă o conștiință vinovată și se simte sfâșiată între soțul ei actual și fantoma fostului soț, chiar dacă fantoma îi repeta că nu are motiv să se simtă așa din moment ce era legal căsătorită cu amândoi. Dona Rozilda se întoarce la casa fiicei cu intenția de a rămâne, dar Valdinho o gonește. Dona Rozilda plătește o vrajă împotriva fantomei, iar Dona Flor observă că Valdinho începă să dispară. Valdinho învinge însă vraja și rămâne pentru totdeauna alături de Dona Flor. În cele din urmă, Dona Flor cedează tentației și trei încep să trăiască armonios viața conjugală, fără ca Teodoro să cunoască prezența celuilalt, mereu gol. Ultima scenă o înfățișează pe Dona Flor plimbându-se fericită pe străzile capitalei Salvador, ținând de mână pe Teodoro de o parte și pe Valdinho de partea cealaltă.

Adaptări

Cinema
Dona Flor și cei doi soți ai ei (Dona Flor e Seus Dois Maridos) este un film de comedie din anul 1976 în regia lui Bruno Barreto. Bazat pe romanul cu același nume scris de către Jorge Amado, acțiunea este petrecută în anii 1940, în Bahia. Rolurile principale sunt interpretate de Sônia Braga, José Wilker și Mauro Mendonça. Scenariul a fost adaptat de Barreto, Eduardo Coutinho și Leopoldo Serran.

Când a fost lansat inițial, Dona Flor a devenit cel mai de succes film din istoria braziliană. Box office-ul său a fost atins doar 35 de ani mai târziu de blockbuster-ul brazilian Tropa de Elite 2 – O Inimigo Agora é Outro (în ). La nivel internațional, Dona Flor a obținut nominalizări la premiile Globul de Aur și BAFTA.

În 1982 a fost lansat un remake american intitulat Kiss Me Goodbye (în ), cu Sally Field, James Caan și Jeff Bridges în rolurile principale.

Teatru
Dona Flor și cei doi soți ai ei este o piesă de teatru clasică adaptată după romanul scris de Jorge Amado. A avut premiera în februarie 2008 la Teatrul de Arte din Rio de Janeiro. Adaptarea romanului a fost realizată de Marcelo Faria și Pedro Vasconcelos.

Televiziune
Între 31 martie 1998 și 1 mai 1998 canalul de televiziune brazilian Globo a difuzat un serial de douăzeci de episoade al romanului omonim, în regia lui Mauro Mendonça Filho, Rogério Gomes și Carlos Araújo.

Note

Legături externe
 Pagina oficială a Editurii Companhia das Letras
Romane de Jorge Amado
Romane din 1966

Dona Flor și cei doi soți ai ei (roman)


este o serie manga Japoneză și animație scrisă și ilustrată de Risa Ito (伊藤理佐, Itou Risa). povestea este viața hamsterului Ebichu și a maestrului Gosujinsama. A fost serializată în Weekly Giga&Chan din 1990 până în 2007, urmatoarea a fost serializată în Weekly ACTION PIZAZZ din 2007 până în 2008. iar fost publicate în 15 volume tankōbon de către Futabasha. Genul este comic și erotic.

Referințe

Legături externe

  Oruchuban Ebichu (TV)
  Oruchuban Ebichu (manga)
  Futabasha's Ebichu website
  Gainax's Ebichu website
  Risa ITOU anime news & network.com

Filme Toei Animation
Manga
Animație
Comedie
Seriale de televiziune

Oruchuban Ebichu


بنك القاهرة (بالفرنسية: Banque du Caire)، هو مصرف مصري يتخذ من القاهرة مقرا رئيسياً له. من خلال شبكة من 248 فرعاً، و 1640 جهاز صراف آلي منتشرة في جميع أنحاء مصر، يخدم بنك القاهرة قاعدة عملاء ضخمة ومتنوعة تضم أكثر من 3 ملايين عميل.

تاريخ البنك

 1952 - قامت العديد من العائلات الثرية، وعلى رأسها سلالة كاتاوي اليهودية المصرية، وعائلة ساسون المصرفية اليهودية الثرية من حلب بإنشاء بنك القاهرة كبنك خاص.
 1954 - تم إنشاء فرع في جدة.
 1956 - وعقب إعلان تأميم قناة السويس كان بنك القاهرة ضمن البنوك المصرية التي قامت بتوفير التمويل اللازم لمحصول القطن أثر امتناع البنوك الأجنبية قي مصر عن تمويل هذا المحصول الاستراتيجى.
 1957 - قبل الميلاد تولى العمليات المصرية في كريدي ليونيه و (سي إن إي بي). الذي أصبح فيما بعد بنك بي إن بي باريبا، بعد أن أممت الحكومة المصرية جميع البنوك الفرنسية والإنجليزية (وفيما بعد جميع البنوك الأجنبية) في أعقاب أزمة السويس. اعتبر البنك هذه الخطوة علامة فارقة في نموه.
 1959 - قبل ذلك ، أنشأ البنك فرعًا في كل من دمشق وعمان، ثم لاحقًا فروع في حلب واللاذقية، وكلاهما في سوريا.
 1960 - تحول فرع بنك القاهرة في عمان، الأردن إلى بنك القاهرة عمان مع احتفاظ بنك القاهرة بنسبة أقلية في البنك (12٪ في عام 1999).
 1961 - قامت الحكومة المصرية بتأميم بنك القاهرة.
 1962 - استوعب بنك مصر لبنان فروع بنك القاهرة في لبنان.
 1963 - قامت الحكومة السورية بتأميم فروع بنك القاهرة هناك، ودمجها في بنك الوحدة العربية.
 1975 - ساهم بنك القاهرة بفروعه الخمسة في المملكة العربية السعودية لبنك القاهرة السعودي بحصة 40٪، في نفس العام، انضم بنك القاهرة (51٪) إلى بنك باركليز (49٪) لتشكيل بنك القاهرة باركليز الدولي.
 1977 - انضم بنك القاهرة إلى بنك باريس الوطني لتشكيل بنك القاهرة وباريس.
 1978 - انضم بنك القاهرة إلى العديد من البنوك الكورية والمستثمرين الآخرين لتأسيس بنك القاهرة الشرق الأقصى. كان بنك التبادل الكوري أكبر مساهم بنسبة 32٪ والبنوك الكورية الأخرى بنسبة 17٪. إمتلك بنك القاهرة نسبة 19٪.
 1970-80 - افتتحت بنك فرعًا في المنامة في البحرين وأربعة في الإمارات العربية المتحدة، في أبو ظبي ودبي والشارقة ورأس الخيمة
 1988 - طلب بنك القاهرة السعودي إعادة الرسملة بعد الصعوبات، بما في ذلك المضاربة السابقة غير المصرح بها في المعادن الثمينة من قبل الإدارة العليا. انخفضت حصة بنك القاهرة إلى 20 ٪.
 1995 - انضم بنك القاهرة إلى بنك الإسكندرية والبنك الأهلي المصري وبنك مصر وكاتو أروماتكس لتأسيس بنك القاهرة أوغندا.
 1997 - اندماج بنك القاهرة السعودي مع البنك التجاري السعودي المتحد ليشكل البنك السعودي المتحد. انخفضت حصة البنك إلى 9.8 ٪.
 1999 - أصبحت ملكية بنك القاهرة وباريس بنسبة 76٪ لصالح بنك باريس الوطني و 22٪ لصالح بنك القاهرة. اندماج البنك السعودي المتحد في البنك السعودي الأمريكي. أنشأ بنك القاهرة مكاتب تمثيلية في كييف في أوكرانيا وهراري في زيمبابوي. زاد باركليز حصته في بنك القاهرة باركليز الدولي إلى 60٪ عن طريق شراء 11٪ إضافية من بنك القاهرة.
 2000 - اشترى باركليز حصة بنك القاهرة في بنك القاهرة باركليز الدولي.
 2007 - انسحب بنك القتهرة بشكل أساسي من ملكيته في بنك القاهرة عمان، واستحوذ بنك مصر على أسهمه.
 2009 - بيع خمسة أسهم من بنك القاهرة لشركة مصر للاستثمار وخمسة أخرى لشركة مصر أبو ظبي للاستثمار العقاري.
 2010 - تم تحويل جميع الأسهم المملوكة لبنك مصر إلى شركة مصر للاستثمار.
 2018 - إطلاق مشروع تأجير جديد تحت اسم شركة القاهرة للتأجير التمويلي.
 2019 - وافق المصرف المركزي لدولة الإمارات العربية المتحدة على إنشاء مكتب تمثيل لبنك القاهرة في دولة الإمارات العربية المتحدة.
 2023 - أطلق بنك القاهرة منصة تالي المنصة الشاملة لحلول المدفوعات الرقمية في مصر.

وصلات خارجية
 موقع البنك الرئيسي

مراجع

بنوك أسست في 1952
بنوك مصر
تأسيسات سنة 1952 في مصر
شركات حكومية مصرية
شركات مصرية أسست في 1952
شركات مقرها في القاهرة
قائمة البنوك في البحرين

بنك القاهرة


In computer architecture, register renaming is a technique that abstracts logical registers from physical registers.
Every logical register has a set of physical registers associated with it.
When a machine language instruction refers to a particular logical register, the processor transposes this name to one specific physical register on the fly.
The physical registers are opaque and cannot be referenced directly but only via the canonical names.

This technique is used to eliminate false data dependencies arising from the reuse of registers by successive instructions that do not have any real data dependencies between them.
The elimination of these false data dependencies reveals more  instruction-level parallelism in an instruction stream, which can be exploited by various and complementary techniques such as superscalar and out-of-order execution for better performance.

Problem approach
In a register machine, programs are composed of instructions which operate on values.
The instructions must name these values in order to distinguish them from one another.
A typical instruction might say: "add  and  and put the result in ".
In this instruction, ,  and  are the names of storage locations.

In order to have a compact instruction encoding, most processor instruction sets have a small set of special locations which can be referred to by special names: registers.
For example, the x86 instruction set architecture has 8 integer registers, x86-64 has 16, many RISCs have 32, and IA-64 has 128.
In smaller processors, the names of these locations correspond directly to elements of a register file.

Different instructions may take different amounts of time; for example, a processor may be able to execute hundreds of instructions while a single load from the main memory is in progress.
Shorter instructions executed while the load is outstanding will finish first, thus the instructions are finishing out of the original program order.
Out-of-order execution has been used in most recent high-performance CPUs to achieve some of their speed gains.

Consider this piece of code running on an out-of-order CPU:
	r1 ≔ m[1024]
	r1 ≔ r1 + 2
	m[1032] ≔ r1
	r1 ≔ m[2048]
	r1 ≔ r1 + 4
	m[2056] ≔ r1
The instructions in the final three lines are independent of the first three instructions, but the processor cannot finish r1 ≔ m[2048] until the preceding m[1032] ≔ r1 is done (doing so otherwise would write an incorrect value).

This restriction is eliminated by changing the names of some of the registers:
	r1 ≔ m[1024]
	r1 ≔ r1 + 2
	m[1032] ≔ r1
	r2 ≔ m[2048]
	r2 ≔ r2 + 4
	m[2056] ≔ r2
Now the last three instructions can be executed in parallel with the first three.
The program will run faster than before via obliterating any stalling due to a false data dependency.

Many high-performance CPUs implement this renaming in hardware to achieve additional parallelism.
On targets without appropriate data-flow detection good compilers would detect independent instruction sequences and choose different registers during code generation.

Data hazards

When more than one instruction references a particular location as an operand, either by reading it (as an input) or by writing to it (as an output), executing those instructions in an order different from the original program order can lead to three kinds of data hazards:
 Read-after-write (RAW)
 a read from a register or memory location must return the value placed there by the last write in program order, not some other write. This is referred to as a true dependency or flow dependency, and requires the instructions to execute in program order.
 Write-after-write (WAW)
 successive writes to a particular register or memory location must leave that location containing the result of the second write. This can be resolved by squashing (also known as cancelling, annulling, or mooting) the first write if necessary. WAW dependencies are also known as output dependencies.
 Write-after-read (WAR)
 a read from a register or memory location must return the last prior value written to that location, and not one written programmatically after the read. This is a sort of false dependency that can be resolved by renaming. WAR dependencies are also known as anti-dependencies.

Instead of delaying the write until all reads are completed, two copies of the location can be maintained, the old value and the new value.
Reads that precede, in program order, the write of the new value can be provided with the old value, even while other reads that follow the write are provided with the new value.
The false dependency is broken and additional opportunities for out-of-order execution are created.
When all reads that need the old value have been satisfied, it can be discarded.
This is the essential concept behind register renaming.

Anything that is read and written can be renamed.
While the general-purpose and floating-point registers are discussed the most, flag and status registers or even individual status bits are commonly renamed as well.

Memory locations can also be renamed, although it is not commonly done to the extent practiced in register renaming.
The Transmeta Crusoe processor's gated store buffer is a form of memory renaming.

If programs refrained from reusing registers immediately, there would be no need for register renaming.
Some instruction sets (e.g., IA-64) specify very large numbers of registers for specifically this reason.
However, there are limitations to this approach:
 It is very difficult for the compiler to avoid reusing registers without large code size increases.  In loops, for instance, successive iterations would have to use different registers, which requires replicating the code in a process called loop unrolling, or utilising self-modifying code to change the operand targets in each iteration.
 Large numbers of registers require more bits for specifying a register as an operand in an instruction, resulting in increased code size.
 Many instruction sets historically specified smaller numbers of registers and cannot be changed while still retaining backwards compatibility.

Code size increases are important because when the program code is larger, the instruction cache misses more often and the processor stalls waiting for new instructions.

Architectural versus physical registers
Machine language programs specify reads and writes to a limited set of registers specified by the instruction set architecture (ISA).
For instance, the Alpha ISA specifies 32 integer registers, each 64 bits wide, and 32 floating-point registers, each 64 bits wide.
These are the architectural registers.
Programs written for processors running the Alpha instruction set will specify operations reading and writing those 64 registers.
If a programmer stops the program in a debugger, they can observe the contents of these 64 registers (and a few status registers) to determine the progress of the machine.

One particular processor which implements this ISA, the Alpha 21264, has 80 integer and 72 floating-point physical registers.
There are, on an Alpha 21264 chip, 80 physically separate locations which can store the results of integer operations, and 72 locations which can store the results of floating point operations
(In fact, there are even more locations than that, but those extra locations are not germane to the register renaming operation.)

The following text describes two styles of register renaming, which are distinguished by the circuit which holds the data ready for an execution unit.

In all renaming schemes, the machine converts the architectural registers referenced in the instruction stream into tags.
Where the architectural registers might be specified by 3 to 5 bits, the tags are usually a 6 to 8 bit number.
The rename file must have a read port for every input of every instruction renamed every cycle, and a write port for every output of every instruction renamed every cycle.
Because the size of a register file generally grows as the square of the number of ports, the rename file is usually physically large and consumes significant power.

In the tag-indexed register file style, there is one large register file for data values, containing one register for every tag.
For example, if the machine has 80 physical registers, then it would use 7 bit tags.
48 of the possible tag values in this case are unused.

In this style, when an instruction is issued to an execution unit, the tags of the source registers are sent to the physical register file, where the values corresponding to those tags are read and sent to the execution unit.

In the reservation station style, there are many small associative register files, usually one at the inputs to each execution unit.
Each operand of each instruction in an issue queue has a place for a value in one of these register files.

In this style, when an instruction is issued to an execution unit, the register file entries corresponding to the issue queue entry are read and forwarded to the execution unit.

 Architectural Register File or Retirement Register File (RRF)
 The committed register state of the machine. RAM indexed by logical register number. Typically written into as results are retired or committed out of a reorder buffer.
 Future File
 The most speculative register state of the machine. RAM indexed by logical register number.
 Active Register File
 The Intel P6 group's term for Future File.
 History Buffer
 Typically used in combination with a future file. Contains the "old" values of registers that have been overwritten. If the producer is still in flight it may be RAM indexed by history buffer number. After a branch misprediction must use results from the history buffer—either they are copied, or the future file lookup is disabled and the history buffer is content-addressable memory (CAM) indexed by logical register number.
 Reorder Buffer (ROB)
 A structure that is sequentially (circularly) indexed on a per-operation basis, for instructions in flight. It differs from a history buffer because the reorder buffer typically comes after the future file (if it exists) and before the architectural register file.
 Reorder buffers can be data-less or data-ful.
 In Willamette's ROB, the ROB entries point to registers in the physical register file (PRF), and also contain other book keeping.
 This was also the first Out of Order design done by Andy Glew, at Illinois with HaRRM.
 P6's ROB, the ROB entries contain data; there is no separate PRF.
 Data values from the ROB are copied from the ROB to the RRF at retirement.
 One small detail: if there is temporal locality in ROB entries (i.e., if instructions close together in the von Neumann instruction sequence write back close together in time, it may be possible to perform write combining on ROB entries and so have fewer ports than a separate ROB/PRF would).
 It is not clear if it makes a difference, since a PRF should be banked.
 ROBs usually don't have associative logic, and certainly none of the ROBs designed by Andy Glew have CAMs.
 Keith Diefendorff insisted that ROBs have complex associative logic for many years.
 The first ROB proposal may have had CAMs.

Tag-indexed register file

This is the renaming style used in the MIPS R10000, the Alpha 21264, and in the FP section of the AMD Athlon.

In the renaming stage, every architectural register referenced (for read or write) is looked up in an architecturally-indexed remap file.
This file returns a tag and a ready bit.
The tag is non-ready if there is a queued instruction which will write to it that has not yet executed.
For read operands, this tag takes the place of the architectural register in the instruction.
For every register write, a new tag is pulled from a free tag FIFO, and a new mapping is written into the remap file, so that future instructions reading the architectural register will refer to this new tag.
The tag is marked as unready, because the instruction has not yet executed.
The previous physical register allocated for that architectural register is saved with the instruction in the reorder buffer, which is a FIFO that holds the instructions in program order between the decode and graduation stages.

The instructions are then placed in various issue queues.
As instructions are executed, the tags for their results are broadcast, and the issue queues match these tags against the tags of their non-ready source operands.
A match means that the operand is ready.
The remap file also matches these tags, so that it can mark the corresponding physical registers as ready.
When all the operands of an instruction in an issue queue are ready, that instruction is ready to issue.
The issue queues pick ready instructions to send to the various functional units each cycle.
Non-ready instructions stay in the issue queues.
This unordered removal of instructions from the issue queues can make them large and power-consuming.

Issued instructions read from a tag-indexed physical register file (bypassing just-broadcast operands) and then execute.
Execution results are written to tag-indexed physical register file, as well as broadcast to the bypass network preceding each functional unit.
Graduation puts the previous tag for the written architectural register into the free queue so that it can be reused for a newly decoded instruction.

An exception or branch misprediction causes the remap file to back up to the remap state at last valid instruction via combination of state snapshots and cycling through the previous tags in the in-order pre-graduation queue.
Since this mechanism is required, and since it can recover any remap state (not just the state before the instruction currently being graduated), branch mispredictions can be handled before the branch reaches graduation, potentially hiding the branch misprediction latency.

Reservation stations

This is the style used in the integer section of the AMD K7 and K8 designs.

In the renaming stage, every architectural register referenced for reads is looked up in both the architecturally-indexed future file and the rename file.
The future file read gives the value of that register, if there is no outstanding instruction yet to write to it (i.e., it's ready).
When the instruction is placed in an issue queue, the values read from the future file are written into the corresponding entries in the reservation stations.
Register writes in the instruction cause a new, non-ready tag to be written into the rename file.
The tag number is usually serially allocated in instruction order—no free tag FIFO is necessary.

Just as with the tag-indexed scheme, the issue queues wait for non-ready operands to see matching tag broadcasts.
Unlike the tag-indexed scheme, matching tags cause the corresponding broadcast value to be written into the issue queue entry's reservation station.

Issued instructions read their arguments from the reservation station, bypass just-broadcast operands, and then execute.
As mentioned earlier, the reservation station register files are usually small, with perhaps eight entries.

Execution results are written to the reorder buffer, to the reservation stations (if the issue queue entry has a matching tag), and to the future file if this is the last instruction to target that architectural register (in which case register is marked ready).

Graduation copies the value from the reorder buffer into the architectural register file.
The sole use of the architectural register file is to recover from exceptions and branch mispredictions.

Exceptions and branch mispredictions, recognized at graduation, cause the architectural file to be copied to the future file, and all registers marked as ready in the rename file.
There is usually no way to reconstruct the state of the future file for some instruction intermediate between decode and graduation, so there is usually no way to do early recovery from branch mispredictions.

Comparison between the schemes
In both schemes, instructions are inserted in-order into the issue queues, but are removed out-of-order.
If the queues do not collapse empty slots, then they will either have many unused entries, or require some sort of variable priority encoding for when multiple instructions are simultaneously ready to go.
Queues that collapse holes have simpler priority encoding, but require simple but large circuitry to advance instructions through the queue.

Reservation stations have better latency from rename to execute, because the rename stage finds the register values directly, rather than finding the physical register number, and then using that to find the value.
This latency shows up as a component of the branch misprediction latency.

Reservation stations also have better latency from instruction issue to execution, because each local register file is smaller than the large central file of the tag-indexed scheme.
Tag generation and exception processing are also simpler in the reservation station scheme, as discussed below.

The physical register files used by reservation stations usually collapse unused entries in parallel with the issue queue they serve, which makes these register files larger in aggregate, and consume more power, and more complicated than the simpler register files used in a tag-indexed scheme.
Worse yet, every entry in each reservation station can be written by every result bus, so that a reservation-station machine with, e.g., 8 issue queue entries per functional unit will typically have 9 times as many bypass networks as an equivalent tag-indexed machine.
Consequently, result forwarding consumes much more power and area than in a tag-indexed design.

Furthermore, the reservation station scheme has four places (Future File, Reservation Station, Reorder Buffer and Architectural File) where a result value can be stored, whereas the tag-indexed scheme has just one (the physical register file).
Because the results from the functional units, broadcast to all these storage locations, must reach a much larger number of locations in the machine than in the tag-indexed scheme, this function consumes more power, area, and time.
Still, in machines equipped with very accurate branch prediction schemes and if execute latencies are a major concern, reservation stations can work remarkably well.

History
The IBM System/360 Model 91 was an early machine that supported out-of-order execution of instructions; it used the Tomasulo algorithm, which uses register renaming.

The POWER1 is the first microprocessor that used register renaming and out-of-order execution in 1990.

The original R10000 design had neither collapsing issue queues nor variable priority encoding, and suffered starvation problems as a result—the oldest instruction in the queue would sometimes not be issued until both instruction decode stopped completely for lack of rename registers, and every other instruction had been issued.
Later revisions of the design starting with the R12000 used a partially variable priority encoder to mitigate this problem.

Early out-of-order machines did not separate the renaming and ROB/PRF storage functions.
For that matter, some of the earliest, such as Sohi's RUU or the Metaflow DCAF, combined scheduling, renaming, and storage all in the same structure.

Most modern machines do renaming by RAM indexing a map table with the logical register number.
E.g., P6 did this; future files do this, and have data storage in the same structure.

However, earlier machines used content-addressable memory (CAM) in the renamer.
E.g., the HPSM RAT, or Register Alias Table, essentially used a CAM on the logical register number in combination with different versions of the register.

In many ways, the story of out-of-order microarchitecture has been how these CAMs have been progressively eliminated.
Small CAMs are useful; large CAMs are impractical.

The P6 microarchitecture was the first microarchitecture by Intel to implement both out-of-order execution and register renaming.
The P6 microarchitecture was used in Pentium Pro, Pentium II, Pentium III, Pentium M, Core, and Core 2 microprocessors.
The Cyrix M1, released on October 2, 1995, was the first x86 processor to use register renaming and out-of-order execution.
Other x86 processors (such as NexGen Nx686 and AMD K5) released in 1996 also featured register renaming and out-of-order execution of RISC μ-operations (rather than native x86 instructions).

References

Computer architecture

Register renaming


Les élections territoriales de 2000 à Saint-Pierre-et-Miquelon se sont tenues les  et  . Elles visent à renouveler le conseil général de la collectivité territoriale de Saint-Pierre-et-Miquelon, composé de 19 élus, 15 pour la circonscription de Saint-Pierre et quatre pour celle de Miquelon-Langlade pour une durée de six ans. Les précédentes élections ont eu lieu en 1994.

Modalités
Le Conseil général de Saint-Pierre-et-Miquelon comprend  élus, représentant deux circonscriptions électorales, qui correspondent aux deux communes : Saint-Pierre () et Miquelon-Langlade (). Le conseil général est renouvelé intégralement tous les six ans. Saint-Pierre-et-Miquelon a le statut de collectivité territoriale depuis 1985.

Listes en présence

Circonscription de Saint-Pierre
Dans la circonscription de Saint-Pierre, deux listes sont en présence pour l'élection des conseillers généraux du dimanche  :

 Liste « Cap sur l'avenir », conduite par Annick Girardin ;
 Liste « Exprérience et innovation », conduite par Bernard Le Soavec ;
 Liste «  Défense des Intérêts de l'Archipel », conduite par Marc Plantegenest ;
 Liste « Rassemblement des Contribuables Français à Saint-Pierre-et-Miquelon », conduite par .

Circonscription de Miquelon-Langlade
Dans la circonscription de Miquelon-Langlade, deux listes sont en présence pour l'élection des conseillers généraux du dimanche  :

 Liste « Miquelon 2000 » conduite par Carine Jaccachury ;
 Liste « Volonté insulaire », conduite par Patrick Vigneau.

Résultats

Résultats généraux

Résultats à Saint-Pierre

Résultats à Miquelon-Langlade

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Saint-Pierre-et-Miquelon
 Conseil territorial de Saint-Pierre-et-Miquelon
 Élections cantonales de 2006 à Saint-Pierre-et-Miquelon

Élection à Saint-Pierre-et-Miquelon
Saint-Pierre-et-Miquelon
Politique en mars 2000

Élections cantonales de 2000 à Saint-Pierre-et-Miquelon


Carl Wollek, también Karl Wollek y Karel Volek, nacido el 31 de octubre de 1862 en Brno y fallecido el 3 de septiembre de 1936 en Viena , fue un escultor austríaco.

Datos biográficos

Wollek completó un año de estudios en la Escuela de Artes Aplicadas de Viena y luego se fue a Múnich para continuar su formación en la Academia de Bellas Artes de Múnich de Eberle. Trabajó en la decoración del edificio del Reichstag en Berlín y luego viajó con una beca a Italia, Bélgica y Francia . Para la Casa Alemana en Brno, creó cuatro grandes figuras de tamaño natural. Fue posteriormente muy activo en Viena y Brno, haciendo retratos de personajes, monumentos funerarios, bustos, etc. dentro del estilo neobarroco imperante en el periodo de la revolución industrial centroeuropea conocido como Gründerzeit, gusto que fue evolucionando hacia formas más simples. . En 1911 recibió el Premio del Emperador por su (actualmente desaparecido) gran estatua de Wieland der Schmied en la academia de Wiener Neustadt.

En 1953, en el barrio de Donaustadt en Viena, 22º Distrito, se le dio su nombre a una calle: Wollekweg .

 Pulsar sobre la imagen para ampliar.

 Notas y referencias

Notas

Bibliografía
 Wien um 1900. Kunst und Kultur'', Wien 1985, S. 553.
Enlaces externos

 PND : 130237159
 VIAF: 35557254
 Wikipedia-Personeninfo

Escultores de la República Checa del siglo XIX
Escultores de la República Checa en Alemania
Escultores de Austria del siglo XX
Escultores de Austria del siglo XIX
Escultores de la República Checa del siglo XX
Nacidos en Brno
Fallecidos en Viena

Carl Wollek


Tjernysjov-divisionen (russisk: Дивизион Чернышёва, tr. Divizion Tjernysjova) er en af den Kontinentale Hockey-Ligas fire divisioner. Divisionen tilhører ligaens Øst-konference og består af otte hold:
 seks hold fra østlige og centrale Rusland.
 et hold fra Kasakhstan.
 et hold fra Folkerepublikken Kina.
Divisionen blev dannet i 2008 samtidig med oprettelsen af KHL og har siden 2009 været en del af Øst-konferencen.

Tjernysjov-divisionen består i sæsonen 2017-18 af følgende hold.

Divisionen er opkaldt efter den tidligere sovjetiske spiller og træner Arkadij Tjernysjov, der var landstræner for Sovjetunionen i 1948-72, og som i den periode vandt 11 VM-guld og fire OL-guld, og som i 1999 blev valgt ind i IIHF Hall of Fame.

Hold

Sammensætningen af holdene i Tjernysjov-divisionen har gennem sæsonerne ændret sig flere gange. I nedenstående tabel er de sæsoner, hvor de enkelte hold har været en del af Tjernysjov-divisionen, markeret med grønt.

Divisionsvindere

Vindere af Gagarin-pokalen

Pr. 2016 har hold fra Tjernysjov-divisionen to gange formået at vinde Gagarin-pokalen.

Kilder
 KHL

Noter

KHL
Etableret i 2008

Tjernysjov-divisionen


Sampati () ist eine göttliche Figur aus dem indischen Nationalepos Ramayana und der Bruder von Jatayu. Er hilft Hanuman dabei, Sita zu finden.

Das Ramayana
Der Ramayana-Epos entstand zwischen dem 4. Jh. v. Chr. und dem 2. Jh. n. Chr. in Indien. Es handelt sich um eine aus 24.000 Doppelversen bestehende Kunstdichtung, die dem legendären Sänger Valmiki zugeschrieben wird und seit dem 2. Jh. n. Chr. als weitgehend abgeschlossen gilt. Sich mit den indischen Religionen verbreitend entfaltete es in Südostasien einen sehr großen kulturellen Einfluss und wurde an die regionalen Verhältnisse angepasst. So ist es in Thailand als Ramakian zur Gründungslegende der Chakri-Dynastie geworden, die sich in einer Abstammungslinie mit Rama sieht, während es zum Beispiel in Indonesien maßgeblich Wayang und Kecak prägte und im Khmerreich die Tempel- und Palastbauten Angkors. In Indien ist es neben dem Mahabharata das zweite Nationalepos.

Sampati im Ramayana
Er ist der älteste Sohn von Garuda und hat die Gestalt eines Geiers. Im jugendlichen Wettstreit mit seinem Bruder Jatayu darum, wer höher fliegen kann, schützt er Jatayu, als dieser der Sonne zu nahe kommt, mit seinen Flügeln vor der Hitze, die dadurch verbrennen. Fortan muss er seiner Flügel beraubt auf der Erde und getrennt von seinem Bruder leben.

In der Einsamkeit beobachtet er, wie Sita von Ravana nach Lanka entführt wird. Als der entkräftete Suchtrupp um Angada und Hanuman an einem Strand zusammenbricht, ohne eine Spur von Sita gefunden zu haben, sieht Sampati in ihnen zuerst eine willkommene Beute. Erst als er bemerkt, dass sie seinen Bruder kennen, lässt er von ihnen ab und fragt nach dem Schicksal Jatayus. Nachdem sie ihm erzählt haben, dass Jatayu Sita befreien wollte und von Ravana getötet wurde, teilt er ihnen den Aufenthaltsort Sitas mit und dass er sie dort wegen seiner göttlichen Weitsicht immer noch erblicken kann. Daraufhin vollführt Hanuman seinen großen Sprung über den Ozean nach Lanka, um dort Sita zu befreien.

Der Geburtsort Sampatis liegt in der hinduistischen Mythologie in Griddhraj Parvat im Distrikt Satna.

Einzelnachweise

Indische Gottheit
Männliche Gottheit
Gottheit des Hinduismus

Sampati