Le Club de Curling Royal Montréal (anglais : Royal Montreal Curling Club ) est le plus ancien club de curling et le plus ancien club de sport actif en Amérique du Nord, situé à Montréal, Québec (Canada).

Histoire
Elle est établie le 27 janvier 1807 par un groupe d'immigrants canadiens écossais. Vingt marchands et un chapelain qui aimaient jouer au curling sur la glace du fleuve Saint-Laurent décident de former un club. Ils se rencontrent le 22 janvier 1807 à Gillis Tavern, où est né le Montreal Curling Club.

En 1860, le club emménage dans un bâtiment abritant la première patinoire intérieure du Canada, situé sur la rue Drummond, près de l'endroit où est situé actuellement le Club Mount Stephen.

En 1888, le Club acquiert un terrain sur la rue Sainte-Catherine entre les rues St-Mathieu et St-Marc pour la construction d'un nouveau hangar de curling. Ouvert en 1889, il est de même style que l'ancien Aréna Victoria, sur un châssis de bois stratifié avec arches en caisson, le seul exemple de structure de ce type encore existant.

L'année suivante, un terrain sur la rue Ste-Catherine est acquis de l'autre côté de l'immeuble au 56 rue St-Luke, maintenant 1850 boulevard de Maisonneuve Ouest, afin d'y construire le pavillon. Dessiné par les architectes Percy Erskine Nobbs et George Taylor Hyde, il ouvre en 1892 le jour de Noel, et une extension est achevée en 1912.

Le 23 février 1924, un Décret Royal accorde au club le droit d'utiliser le titre « Royal ».

Sa fondation est nommée événement historique national par le gouvernement du Canada en 1953.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Club de golf Royal Montréal
 Club des raquetteurs de Montréal
 Association des athlètes amateurs de Montréal
 Village Shaughnessy

Liens externes

Curling au Canada
Club sportif à Montréal
Culture anglo-montréalaise
Diaspora écossaise au Québec
Culture écossaise au Canada
Patrimoine au Canada
Bâtiment de Percy Erskine Nobbs
Organisme fondé en 1807
Centre-ville de Montréal
Piste de curling au Canada
Organisme canadien sous patronage royal
Histoire du sport au Québec

Club de Curling Royal Montréal


Giovanni Antonio Battarra (n. 9 iunie 1714, Coriano – d. 8 noiembrie 1789, Rimini) a fost un preot romano-catolic, profesor universitar de filozofie, naturalist, botanist și micolog italian. Abrevierea numelui său în cărți științifice este Battarra.

Biografie

Fiul lui Domenico Battarra (căsătorit cu Giovanna Francesca Fabbri) a studiat la seminarul pentru preoți din Rimini și a fost hirotonit în 1738. În acest timp Battarra s-a ocupat în plus cu geometrie, fizică și istorie naturală pe baza teoriilor renumitului biolog, medic și arheolog Giovanni Bianchi (1693-1775). Prin studiile lucrărilor lui Bianchi, Battarra a prins foc pentru științele naturale, mai ales pentru micologie. Mai departe a studiat cu pasiune plăcile colorate din cartea Sylva fungorum al părintelui Bruno Tozzi ( de asemenea naturalist, ornitolog și entomolog), al cărui discipol a devenit.

În 1741 i s-a oferit o profesură pentru filosofie la seminarul din Savignano sul Rubicone, pe care l-a deținut timp de patru ani. Din 1748 până la sfârșitul anului 1754, Giovanni a întreținut catedra de filozofie în sucursala universității din Bologna la Rimini (inaugurată 1687). In anul 1757, a fost numit profesor de filozofie al municipiului, iar în 1760 al seminarului.

În ciuda activității sale exigente ca profesor, Battarra nu a uitat de științele naturale. Astfel a publicat, în 1775, lucrarea auto-ilustrată (40 de plăci gravate și colorate de el) Fungorum agri ariminensis historia, descriind 248 de specii de ciuperci, și, în 1778, opera La Practica agraria, ce a fost prima lucrare despre cultura țărănească din Romagna, în care a propagat necesitatea unei agriculturi raționale. Această operă i-a adus renume în lumea științifică. Datorită importanței studiilor referitor la tradițiile populare lucrarea a fost publicată de mai multe ori.

În ziua de 30 august 1789, savantul a suferit un accident vascular cerebral și în urma acestuia a murit la Rimini numai după bine două luni și nu a mai izbutit să sfârșească volumul 2 al lucrării sale Naturalis historiae elementa. În memoria lui au fost denumite între altele, o stradă în Forli, una în Cattolica  și Biblioteca Comunală "Giovanni Antonio Battarra" din Rimini precum cea din Coriano, locul lui de naștere.

Denumiri taxonomice în onoarea lui Battarra

Mai multe categorii taxonomice au fost denumite după cunoscutul naturalist. Aici câteva:
 Amanitopsis battarrae Boud. (1902), acum Amanita battarrae Bon (1985)
 Battarrea Pers. (1801)
 Battarrea phalloides (Dicks., 1785) Pers. (1801)
 Hypocrea subgen Battarrina Sacc. (1883)
 Phoma battarreae Hollós 1913
 Pleurotus battarrae Quél. (1879)
 Agaricus battarrae Fr. (1821), acum Psathyrella battarrae Konrad & Maubl. (1949)

Publicații (selecție)
 Fungorum agri ariminensis historia, Editura Ballantianis, Faventiae 1755
 Discorso per l'apertura della cattedra di filosofia, Cesena 1763
 Discorsi sopra la fabbrica del porto di Rimini, în: Nuova raccolta di opuscoli scientifici e filologici,  nr. X, p. 456-516, Veneția 1763
 Commentarium de Plinii ictero, în: Naturalis Historia, nr. 30,  1773
 Epistola selectas de re naturali observationes complectens, Rimini 1774
 La Practica agrariadistribuita in varii dialogi, 2 volume 1778 și 1782
 Storia dei fossili dell'agro riminese ed altri siti circonvicini (1780)
 Naturalis historiae elementa, 2 volume, Rimini 1789

Note

Bibliografie
 "Biografie e ritratti di uomini Illustri", Editura Antonio Hercolani, Forli Biografia lui Giovanni Battarra

Nașteri în 1714
Nașteri pe 9 iunie
Decese în 1789
Decese pe 8 noiembrie
Preoți romano-catolici italieni
Profesori universitari italieni
Botaniști cu abreviere de autor
Biologi din secolul al XVIII-lea
Botaniști italieni
Micologi italieni
Naturaliști italieni
Scriitori de limbă latină

Giovanni Antonio Battarra


Die SP La Fiorita (vollständig: Società Polisportiva La Fiorita) ist ein san-marinesischer Fußballverein aus der Gemeinde Montegiardino. Der Verein nimmt am Ligabetrieb der nationalen Meisterschaft, dem Campionato Sammarinese di Calcio, teil.

Geschichte
Der Verein wurde 1967 gegründet. 1986 holte der Verein mit dem Gewinn des nationalen Pokalwettbewerbs, der Coppa Titano, seinen ersten Titel. Im gleichen Jahr gewann er auch den Superpokal. In der Saison 1986/87 wurde La Fiorita erstmals san-marinesischer Meister und sicherte sich erneut die Supercoppa. Den zweiten Meistertitel der Vereinsgeschichte errang Fiorita 1990. Nach siebzehn Jahren ohne Titel gewann der Verein 2007 zum dritten Mal die Supercoppa di San Marino. Mittlerweile stehen 17 nationale Titel zu Buche, davon jeweils sechs Mal Meisterschaft und Pokalsieg sowie fünf Mal Gewinner des Superpokals.

Erfolge
 San-marinesischer Meister: 1987, 1990, 2014, 2017, 2018, 2022
 San-marinesischer Pokalsieger: 1986, 2012, 2013, 2016, 2018, 2021
 San-marinesischer Superpokalsieger: 1986, 1987, 2007, 2012, 2018

Europapokalbilanz

Weblinks
 Profil des Vereins beim san-marinesischen Fußballverband (italienisch)
 Offizielle Website des Vereins (italienisch)

La Fiorita
Gegründet 1967

SP La Fiorita


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Banská Bystrica enthält die 154 nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Stadt Banská Bystrica im Okres Banská Bystrica mit der Adresse mit Straßennamen mit L–Ž als Anfangsbuchstaben.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

!
Banska Bystrica/L-Z

Liste der denkmalgeschützten Objekte in Banská Bystrica/L–Ž


La Asociación de Periodistas Parlamentarios (APP)  es una asociación de carácter profesional, privada e independiente de ámbito español, que trata de ayudar a comprender cómo funciona el Parlamento español (Congreso de los Diputados y Senado) y a reforzar los valores democráticos en su conjunto. Constituye una conexión entre los representantes de los medios de comunicación en las dos cámaras y los representantes políticos emanados de las elecciones legislativas; promueve acciones de diálogo entre los políticos y los periodistas con el objetivo de mejorar la calidad de la información que, se pone a disposición del público. Según la asociación: Mejorar la calidad de la información es mejorar la calidad de la democracia.

Historia
Fue fundada en Madrid en 1994, aunque sus inicios se remontan al inicio de la Transición española, por un grupo de periodistas para promover el entendimiento y la armonía entre sí y con los políticos, y defender la libertad de información y de prensa.
Actualmente está formada por unos 120 periodistas.

Junta Directiva
Conforme establecen los Estatutos, la Asociación está encabezada por una Junta Directiva compuesta por 11 miembros, elegidos en listas abiertas. Ha sido renovada en julio de 2010:

Presidente: Luis Izquierdo Labella (La Vanguardia), periodista parlamentario desde 2008.
Vicepresidentes:
 Montse Oliva (Avui)
 Iñigo Inchusta (RNE y Euronews), periodista parlamentario desde 2005.
Secretario General: Luis Carlos Ramírez (Expresión Económica), periodista parlamentario desde 1985.
Tesorero: Juanma Romero (Infolibre)
Vocales:
Edgar Aribau (freelance)
Patricia de Arce (Agencia EFE)
Antonio Montilla (Agencia Colpisa).
Estrella Moreno (RTVE)
 Beatriz Toribio (Grupo Anuntis)
Lucía Yeste (RNE y RTVE), periodista parlamentaria desde 2004.

Actividades

Cursos de Verano y Seminarios
Los políticos ante la opinión pública (2011)
Repensar la España Territorial (2011)
Ciberparlamento, Estado y Democracia Digital (2010)
Crisis Económica y Modelo Territorial: La España Autonómica del Siglo XXI (2009)
La Constitución, 30 años después (2008)
Democracia versus Terrorismo (2007)
Parlamento, Constitución y Estado Autonómico: realidad española y europea (2006)
Parlamento y Modelo de Estado. 20 años de España en Europa (2005)
Parlamento, Elecciones y Medios de Comunicación (2004)
Parlamento, Gobierno y Medios de Comunicación (2003)

Premio de Relato Parlamentario e Imagen del Parlamento

Sexta Edición (2012)

Premio Relato Parlamentario: "El Diario" de Iván Anguré Bahón.

Accéssit Relato Parlamentario: "Música y Letra" de Patricia de Arce.

Premio Imagen del Parlamento: "La Mano del Poder, M. Rajoy" de Eulogio Valdenebro.

Accésit Imagen del Parlamento: "Penúltima llamada" de Eduardo Parra.

Séptima Edición (2013)

Premio Relato Parlamentario: "La sombra de la luz" de Vicente Moret.

Accéssit Relato Parlamentario: "No desearás ser Presidente" de Sonsoles Onega.

Premio Imagen del Parlamento: "Minera" de Juanjo Martín.

Accésit Imagen del Parlamento: "En lata" de Benito Ordoñez.

Octava Edición (2014)

Premio Relato Parlamentario: "El Retratista" de David Corral Santos.

Accéssit Relato Parlamentario: "De los pies a la cabeza" de José Luis Sastre.

Premio Imagen del Parlamento: "El último contraluz" de Miguel Povedano.

Accésit Imagen del Parlamento: "Tiempo Muerto" de Benito Ordoñez.

Novena Edición (2015)

Premio Relato Parlamentario: "El Cielo Polaco" de Joaquín Luis Ramírez.

Premio Imagen del Parlamento: "Impasible" de Benito Ordoñez.

Accésit Imagen del Parlamento: "Más de lo mismo" de Daniel Duch.

Premios Parlamentarios

 Pregunta del millón:
"¿Cuáles han sido los perjuicios ocasionados a los viajeros que utilizaban hasta un destino intermedio los autobuses que se dirigen por la carretera de La Coruña hacia Madrid, y que hoy circulan por el carril central Bus-Vao, sin parada alguna hasta su destino final?"  de Elena García Alcañiz (1994).
"¿Tenía el Sr. Ministro conocimiento de la partida presupuestaria que la OTAN va a destinar a mejorar el sabor del jamón? ¿Forma parte de las nuevas actividades de la OTAN encontrar nuevos sabores alimenticios en aras de una mayor alianza por la defensa? ¿En qué cuantía va a participar España en ese proyecto de investigación? ¿Tiene alguna relación el tratar de mejorar el sabor del jamón con la Presidencia de España en el Consejo de la Unión Europea? ¿Qué rentabilidad espera obtener España en semejante acuerdo? ¿Entre los catadores de saborear el jamón, además del Sr. Arthur Spanier, se encuentra algún español?"  de Isidro Fernández Rozada (1995).

Referencias

Enlaces externos

Organizaciones no gubernamentales
Asociaciones de periodistas


Serenada za gudače br. 13 u G-duru, KV 525, poznatija pod popularnim nazivom Mala noćna muzika ili Eine kleine Nachtmusik, komorna je skladba Wolfganga Amadeusa Mozarta iz 1787. godine. Posljednja je u nizu Mozartovih serenada i jedna je od najpoznatijih njegovih skladbi, kao i klasične glazbe općenito.

Nastanak

Mozart je od 1784. do smrti 1791. godine vodio svoj popis (katalog) djela, Verzeichnüß / aller meiner Werke / vom Monath febrario 1784 bis Monath [November] 1[791]. Taj katalog se nalazi u Britanskoj knjižnici (British Library) u Londonu. U katalog je Mozart s nadnevkom 10. kolovoza 1787. zapisao sljedeće podatke:

"Eine kleine Nachtmusik, bestehend in einem Allegro.Menuett und Trio.-Romance.Menuett und Trio, und Finale.-2 violini, viola e bassi."

Iz tog zapisa Mozartovog "prijevoda" "serenada" na njemački "Nachtmusik" potječe popularni naziv djela.

Iako je u tom zapisu Mozart naveo pet stavaka, drugi stavak (prvi navedeni "menuet i trio") ne javlja se u izvorniku (autografu) partiture. Ne zna se je li taj stavak izgubljen ili namjerno izbačen.

Prema Mozartovim prijašnjim serenadama, vjeruje se da je i ovu napisao po narudžbi, ali nije poznato kojim povodom niti za koga. Također nema podataka o premijeri, a vjeruje se da Serenada nije izvedena za Mozartova života.

Mozartova udovica Constanze je 1799. godine uz druga djela prodala i partituru Serenade izdavaču Johannu Andréu u Offenbachu na Majni, koji je Serenadu objavio tek 28 godina kasnije, 1827. godine.

O glazbi

Orkestracija: 2 violine, viola, violončelo, kontrabas.

Tonalitet: G-dur

Serenada koja se nalazi u Mozartovoj partituri sastoji se od četiri stavka:
 Allegro
 Romanze: Andante
 Menuetto: Allegretto
 Rondo: Allegro

1. Allegro
Prvi stavak je allegro u sonatnoj formi. Prva tema je takozvana Mannheimska raketa, brzi arpeggiato uzlazni pasaž:

Slijedi gracioznija druga tema u D-duru, dominanti G-dura, kako je uobičajeno u sonatnoj formi. Ekspozicija završava u D-duru i ponavlja se. Razvoj počinje u D-duru, mijenja se u d-mol i C-dur i u reprizi se vraća G-dur. Trajanje stavka je oko 5 do 6 minuta.

2. Romanze: Andante
Drugi stavak je romansa (njem. Romanze) s oznakom tempa andante (lagano, kao u šetnji). Napisan je u formi ronda (ABACA). Lirska prva tema (A) i ritmična druga tema (B) su u C-duru. Poslije ponavljanja prve teme uvodi se treća tema (C) u c-molu, koja je mračnija od prvih dviju. Na kraju stavka još jednom se ponavlja prva tema (A).
Trajanje stavka je oko 5 do 6 minuta.

3. Menuetto: Allegretto
Treći stav je menuet i trio s dvjema temama (ABA). Menuet je u G-duru a kontrastni trio u D-duru. Oznaka tempa je allegretto - umjereno brzo.
Trajanje stavka je oko 3 minute.

4. Rondo: Allegro
Iako je Mozart stavak označio kao "rondo", napisan je u sonatnoj formi. Vraćaju se tempo i tonalitet prvog stavka, allegro i G-dur. U ekspoziciji se smjenjuju dvije teme, koje se u razvoju mijenjaju kroz tonske rodove i završavaju u g-molu. Obje se teme vraćaju u reprizi, a u kodi se ponavlja prva tema.
Trajanje stavka je oko 3 minute.

Utjecaj
Djelo je praktički bilo nepoznato do konca 19. stoljeća, kad se počelo javljati u programima koncerata i otad počinje nagla popularnost. Zbog svoje popularnosti, glazba i naslov Male noćne muzike često se koriste u reklamama, na filmu i televiziji. Na primjer:
 Na tisuće je snimaka glazbe na raznim medijima (gramofonske ploče, kazete, CD, DVD)
 Mnogo je aranžmana i obrada za različita glazbala (klavir, puhači, ukulele), po žanru (jazz, pop) ili veličinu i tip orkestra (na primjer, orkestar Jamesa Lasta na svojim albumima ima i gudaći i obrađeni 1. stavak)
 Peter Schickele ima dvije parodije na naslov djela: Eine kleine Nichtmusik i A Little Nightmare Music (prema engleskom naslovu A Little Night Music).

Izvori
 Predgovor za KV 525 na mrežnom izdanju Neue Mozart-Ausgabe, dme.mozarteum.at  (pristupljeno: 29. listopada 2019.)
 Partitura Serenade in G na mrežnom izdanju Neue Mozart-Ausgabe, dme.mozarteum.at, s diskografijom i zvučnim zapisima (stranice po stavcima: 43 – 49, 50 – 54, 54 – 55, 56 – 62)  (pristupljeno: 29. listopada 2019.)
 Köchelov katalog iz 1862. godine, str. 414   sa stranice za preuzimanje IMSLP  (pristupljeno: 29. listopada 2019.)
 Stranice 5 i 6 Mocartovog tematskog kataloga, Mozart's Thematic Catalogue, u galeriji Virtual books na stranici British Library  (pristupljeno: 29. listopada 2019.)
 Serenada u G-duru, opis i analiza, na stranici www.aeiou.at tehničkog sveučilišta u Grazu.   (pristupljeno: 29. listopada 2019.)
 Pretraga baze WorldCat po Eine kleine Nachtmusik daje 6902 pogotka, www.worldcat.org  (pristupljeno: 29. listopada 2019.)
 Pretraga baze WorldCat po a little night music daje 52301 pogodak, www.worldcat.org  (pristupljeno: 29. listopada 2019.)

Vanjske poveznice

Wolfgang Amadeus Mozart

Skladbe klasičnog razdoblja

Mala noćna muzika


Yerdos Zhaksimbinovich Akhmadiyev (en ), né le  à Ourdchar, est un fondeur kazakh.

Biographie

Akhmadiyev fait ses débuts individuels en Coupe du monde le  à La Clusaz. Il est ensuite sélectionné pour les Championnats du monde 2011 à Oslo, se classant  de la poursuite.

Lors de la saison 2011-2012, il découvre le Tour de ski et finit la course (), puis obtient son meilleur résultat de l'hiver à Rybinsk (). En décembre 2012, avec sa  place au skiathlon de Canmore, il collecte ses premiers points et seuls points pour le classement général de la Coupe du monde. Il est encore deux fois dans le top 50 aux Championnats du monde 2013, tandis qu'il signe son meilleur résultat en mondial deux ans plus tard à Falun avec le  rang au skiathlon. Entre-temps, il honore son unique sélection aux Jeux olympiques à Sotchi, où en tant que porte-drapeau de sa délégation, il arrive  du quinze kilomètres classique et  du cinquante kilomètres libre.

Il participe à la Coupe du monde jusqu'à la fin de l'année 2016.

Avant de prendre sa retraite sportive en 2018, il est le porte-drapeau kazakh aux Jeux asiatiques d'hiver de 2017, où il prend une médaille d'argent avec le relais.

Palmarès

Jeux olympiques

Championnats du monde

Coupe du monde
Meilleur classement général :  en 2013.
 Meilleur résultat individuel : .

Classements par saison

Jeux asiatiques
 Médaille d'argent du relais en 2017 à Sapporo.

Références

Liens externes

Naissance en mars 1985
Fondeur kazakh
Naissance en RSS kazakhe
Fondeur aux Jeux olympiques d'hiver de 2014
Porte-drapeau olympique

Yerdos Akhmadiyev


Peter David Drummond est un physicien néo-zélandais, professeur émérite au Center for Quantum and Optical Science de l'.

Formation
Drummond est né en Nouvelle-Zélande en 1950 et a fait ses études à l'Université d'Auckland, où il a obtenu un B. Sc. (Hons), à Harvard où il a obtenu un diplôme AM (maîtrise), et à l'Université de Waikato en Nouvelle-Zélande, où son diplôme de doctorat a été supervisé par Dan Walls et Crispin Gardiner.

Carrière
Il a travaillé comme chercheur postdoctoral avec  à l'Université de Rochester, puis comme universitaire à l'Université d'Auckland avant d'être nommé titulaire d'une chaire de physique à l'Université du Queensland en 1989. Il a déménagé à l'Université technologiquee de Swinburne en 2008.

Domaines de recherche
Drummond et Crispin Gardiner ont développé la représentation de l'espace des phases P-positive .

Ses recherches actuelles se situent à l'intersection de la physique atomique, moléculaire et optique, de l'information quantique, de la technologie quantique, de la physique de la matière condensée et de la physique computationnelle. Le domaine est entraîné par un niveau sans précédent de contrôle expérimental des systèmes quantiques isolés. Les techniques utilisées comprennent de nouvelles méthodes de calcul qui mappent la dynamique quantique en équations stochastiques sur un espace de phase généralisé. Ces méthodes ont des applications dans un large éventail de systèmes physiques, chimiques et biologiques complexes, notamment : la photonique, la matière condensée, les condensats de Bose-Einstein, les fermions fortement corrélés, l'astrophysique, les réactions nanochimiques, l'optomécanique et la biophysique. Les contributions de Drummond à la physique vont des théorèmes fondamentaux de la théorie de la représentation des opérateurs à la mise en œuvre pratique d'algorithmes et aux comparaisons avec l'expérimentation.

Prix et distinctions
En 2002, il a reçu le Forschungspreis, le prix de recherche senior de la société allemande Humboldt.

En 2004, il a reçu la  pour ses contributions à la physique.

En 2007, il a reçu la médaille Moyal de l'Université Macquarie.

En 2008, il a reçu la médaille Boas de l'.

Il a reçu le statut de membre de la Société américaine de physique, après avoir été nommé par leur Forum on International Physics en 2000, pour « des études théoriques pionnières sur le bruit quantique dans les processus optiques non linéaires, y compris la superfluorescence, la bistabilité optique, l'amplification paramétrique et l'oscillation., les solitons à fibre optique, les tests proposés de corrélations quantiques et la représentation P positif ».

Il a également reçu le statut de membre de l'Académie des sciences australienne en 2003, pour des « tests de théorie quantique, de théorie des solitons, de physique computationnelle, de physique de la communication et de l'information, de physique des lasers et de condensation de Bose-Einstein ».

Références

Liens externes

Étudiant de l'université Harvard
Étudiant de l'université de Waikato
Professeur à l'université du Queensland
Physicien néo-zélandais
Physicien australien

Peter Drummond (physicien)


Skënder Bruçaj (Velika Malesija, 22. lipnja 1976.), albanski teolog, deveti po redu veliki muftija Muslimanske zajednice Albanije.

Životopis
Skënder Bruçaj je završio osnovnu školu u svom rodnom mjestu, te je bio među prvim učenicima koje je Muslimanska zajednica Albanije 1992. godine poslala na studije u Tursku. Godine 1996. završio je medresu "Beykoz Imam Hatip" u Istanbulu. Nakon toga završio je više studije na Institutu za strane jezike Sveučilišta na Bosforu, u kojem je nakon potvrđivanja engleskog jezika nastavio studije psihologije na Fakultetu društvenih nauka. Tokom 2010. i 2011. godine završio je postdiplomski studij, dok je zapravo pohađao doktorske studije na tezi: "Upravljanje kvalitetom u obrazovanju".

Godine 2008. godine postavljen je za šefa jednog ureda na Sveučilištu Epoka u Tirani. U rujnu iste godine Muslimanska zajednica Albanije imenovala ga je šefom komisije za otvaranje Sveučilišta Bedër, gdje je po otvaranju bio predavač na Filozofskom fakultetu, na Odjelu za islamske znanosti i pravo.

Rukovodstvo Muslimanske zajednice Albanije izabralo je Bruçaja za svog potpredsjednika u prosincu 2013., a za velikog muftiju u ožujku 2014. Mnogi albanski muslimani smatraju da je izbor Brucaja na to mjesto bio ilegalan. Mišljenja su, da je izborom Brucaja došlo do miješanja pokreta Fethullah Gülena u tu organizaciju, koji je po njima do tada nastojao dominirati glavnom muslimanskom institucijom u Albaniji. Kao novoizabrani vođa, Bruçaj je izjavio da je osnovana radna grupa koja će staviti određene džamije koje ne slijede Muslimansku zajednicu Albanije pod kontrolu te organizacije. Tokom kolovoza 2014. godine, nakon što je albanska vlada sprovela operacije na okončanju aktivnosti na uzgajenje droga u Lazaratu, Bruçaj je posjetio selo i pozdravio muslimanske obitelji koje su se zbog svojih religijskih ubjeđenja distancirale od aktivnosti vezanih za drogu.

Izvori

Vanjske poveznice
 Zurkolić uspostavio kontakte sa FETO kao odgovor na Erdoganov prijem Ugljanina i Biševca

Velike muftije Albanije
Albanski islamski teolozi

Skënder Bruçaj


Hans-Christof Kraus (* 3. November 1958 in Göttingen) ist ein deutscher Historiker. Seit 2007 ist er Lehrstuhlinhaber für Neuere und Neueste Geschichte an der Universität Passau.

Leben und Wirken
Hans-Christof Kraus absolvierte von 1969 bis 1978 das Gymnasium Abendrothstraße (heute: Amandus-Abendroth-Gymnasium) in Cuxhaven; dort legte er im Juni 1978 sein Abitur ab. Ab dem Wintersemester 1978/79 studierte er, gefördert von der Studienstiftung des deutschen Volkes, bis zum Sommersemester 1984 die Fächer Geschichte, Germanistik und Philosophie an der Georg-August-Universität Göttingen. Zu seinen wichtigsten akademischen Lehrern gehörten im Fach Neuere Geschichte die Historiker Rudolf Vierhaus, Rudolf von Thadden, in Mittelalterlicher Geschichte Hartmut Hoffmann und Hartmut Boockmann, in Alter Geschichte Alfred Heuß und Jochen Bleicken, in Germanistik Albrecht Schöne, Karl Stackmann und Christian Wagenknecht, in Philosophie Günther Patzig und Jürgen Sprute. In den 1980er Jahren war er Redakteur der jungkonservativen Zeitschrift Phönix. Ende der 1980er und in den 1990er Jahren schrieb er Artikel für die neurechten Zeitschriften Etappe und Criticón. Sein Magisterexamen (M.A.) bestand er im Jahr 1984. Anschließend arbeitete er, gefördert durch ein Doktorandenstipendium der Studienstiftung des deutschen Volkes und anschließend die Fritz-Thyssen-Stiftung, an seiner Dissertation im Fach Neuere Geschichte, einer politischen Biographie des preußischen konservativen Politikers Ernst Ludwig von Gerlach, des politischen Mentors Otto von Bismarcks, die er 1991 fertigstellte. Die Arbeit wurde von den Gutachtern Rudolf von Thadden sowie Rudolf Vierhaus mit dem Prädikat "Summa cum laude" bewertet. Die umfangreiche Studie (999 Druckseiten) erschien 1994 zweibändig in der Schriftenreihe der Historischen Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften.

Nach kurzen Tätigkeiten am Max-Planck-Institut für Geschichte in Göttingen und am Forschungsschwerpunkt Europäische Aufklärung in Berlin (später in Potsdam) war Kraus 1994/95 Förderstipendiat am Historischen Kolleg in München. Zwischen 1996 und 2001 arbeitete er als Forschungsreferent am Forschungsinstitut für öffentliche Verwaltung (FöV) bei der Deutschen Hochschule für Verwaltungswissenschaften in Speyer. Dort war er an den Lehrstuhl des Staatsrechtlers Helmut Quaritsch angebunden und arbeitete an einer rechtshistorischen Studie über den Juristen und Gründungsrektor der Universität Berlin, Theodor Anton Heinrich Schmalz, die 1999 auf Empfehlung von Michael Stolleis in der Schriftenreihe des Max-Planck-Instituts für Europäische Rechtsgeschichte in Frankfurt am Main erschien.

2001 bis 2002 lehrte Kraus an der Universität Stuttgart. Im Jahr 2002 habilitierte er sich an der Ludwig-Maximilians-Universität München mit einer Studie zum Thema Englische Verfassung und politisches Denken im Ancien Régime 1689–1789. Die Arbeit zum politischen Denken der Aufklärung am Beispiel der Verfassung von Großbritannien wurde von Horst Möller, Eckhart Hellmuth und Hans-Michael Körner begutachtet. Sie erschien 2006 in der Reihe des Deutschen Historischen Instituts London. Seit 2002 lehrte Kraus an der Universität München als Privatdozent, unterbrochen durch zwei Lehrstuhlvertretungen an der Friedrich-Schiller-Universität Jena 2006/2007. Im Jahr 2007 folgte er einem Ruf auf den Lehrstuhl für Neuere und Neueste Geschichte an der Universität Passau.

Kraus' Arbeits- und Forschungsschwerpunkte liegen in der deutschen und englischen Geschichte des 18. bis 20. Jahrhunderts, der Geschichte der Politik, der Verfassungsgeschichte, der politischen Ideengeschichte sowie in der Bildungs- und Wissenschaftsgeschichte. Mit seiner Dissertation über Ernst Ludwig von Gerlach legte er eine grundlegende Biographie vor. Für die Enzyklopädie deutscher Geschichte verfasste er den Band Kultur, Bildung und Wissenschaft im 19. Jahrhundert (2008). In der Reihe Deutsche Geschichte im 20. Jahrhundert des be.bra-Verlags publizierte er eine Darstellung der deutschen Außenpolitik während der Weimarer Republik (2013). Im Jahr 2015 veröffentlichte er die Biographie Bismarck. Größe – Grenzen – Leistungen über Otto von Bismarck beim Klett-Cotta-Verlag. 2019 erschien, von Kraus herausgegeben und kommentiert, eine umfangreiche Edition der wissenschaftlichen Korrespondenz des Berliner Verfassungshistorikers Fritz Hartung. Neben seiner wissenschaftlichen Tätigkeit publiziert Kraus auch in Zeitungen (Die Welt, Frankfurter Allgemeine Zeitung, Die Tagespost).

Für seine Forschungen wurden Kraus zahlreiche wissenschaftliche Ehrungen und Mitgliedschaften zugesprochen. Kraus ist Mitglied in mehreren nationalen wie internationalen Historischen Kommissionen, so der Historischen Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften, der Kommission für Geschichte des Parlamentarismus und der politischen Parteien, der Historischen Kommission zu Berlin, der International Commission for the History of Representative and Parliamentary Institutions (ICHRPI) und der Vereinigung für Verfassungsgeschichte. Er ist Vorstandsmitglied der Preußischen Historischen Kommission. Seit 2018 ist er Mitglied des Wissenschaftlichen Beirats der Otto von Bismarck-Stiftung und gehört zum Herausgebergremium der Neuen Friedrichsruher Ausgabe der Gesammelten Schriften Bismarcks. Er ist Herausgeber der Neuen Deutsche Biographie (NDB), der Deutschen Geschichtsquellen des 19. und 20. Jahrhunderts, für die er seit 2011 insgesamt zwölf Bände betreute, und Mitherausgeber verschiedener historischer Zeitschriften, unter anderem der Zeitschrift für Neuere Rechtsgeschichte, der Forschungen zur Brandenburgischen und Preußischen Geschichte (zusammen mit Ulrike Höroldt und Frank-Lothar Kroll), des Jahrbuchs Politisches Denken und des Passauer Jahrbuchs. Für seine Dissertation wurde ihm 1994 der Göttinger Akademiepreis zugesprochen. Ihm wurde 2006 der Historikerpreis der Erich und Erna Kronauer-Stiftung verliehen.

Kraus hielt eine Fülle wissenschaftlicher Vorträge bei verschiedenen Institutionen im In- und Ausland (unter anderem in Paris, Cadiz, Istanbul, St. Andrews, Wien, Prag, Krakau, Woronesch). So sprach er im Februar 2017 auf Einladung der Carl Friedrich von Siemens Stiftung in München zum Thema Der Wendepunkt des Philosophen von Sanssouci, worüber Patrick Bahners in der Frankfurter Allgemeinen Zeitung berichtete.

Des Weiteren referierte Kraus bei der Preußischen Historischen Kommission über Karl Gutzkow und Friedrich Spielhagen, an der Fernuniversität Hagen über Merry England, an der Akademie für Politische Bildung in Tutzing über Nation und Nationalstaat, im Potsdam-Club über Preußen im deutschen Geschichtsbild nach 1945 und an der Tomáš-Masaryk-Universität in Brünn sowie bei der neurechten Bibliothek des Konservatismus (2015) jeweils über Otto von Bismarck.

Schriften
Monographien
 Der Wendepunkt des Philosophen von Sanssouci. Duncker & Humblot, Berlin 2017, ISBN 978-3-428-15390-9.
 Bismarck. Größe – Grenzen – Leistungen. Klett-Cotta, Stuttgart 2015, ISBN 978-3-608-94861-5.
 Versailles und die Folgen. Außenpolitik zwischen Revisionismus und Verständigung (1919–1933) (= Deutsche Geschichte im 20. Jahrhundert. Bd. 4). Be.bra-Verlag, Berlin-Brandenburg 2013, ISBN 978-3-89809-404-7 (Als Lizenzausgabe: (= Bundeszentrale für Politische Bildung. Schriftenreihe. 1540). Bundeszentrale für politische Bildung, Bonn 2014, ISBN 978-3-8389-0540-2).
 Kultur, Bildung und Wissenschaft im 19. Jahrhundert (= Enzyklopädie deutscher Geschichte. Bd. 82). Oldenbourg, München 2008, ISBN 978-3-486-55727-5.
 Das Ende des alten Deutschland. Krise und Auflösung des Heiligen Römischen Reiches Deutscher Nation 1806 (= Wissenschaftliche Abhandlungen und Reden zur Philosophie, Politik und Geistesgeschichte. Bd. 37). Duncker & Humblot, Berlin 2006, ISBN 3-428-12217-8 (2., korrigierte Auflage. ebenda 2007, ISBN 978-3-428-12492-3).
 Englische Verfassung und politisches Denken im Ancien Régime. 1689 bis 1789 (= Veröffentlichungen des Deutschen Historischen Instituts London. Bd. 60). Oldenbourg, München 2006, ISBN 3-486-57908-8 (Zugleich: München, Universität, Habilitations-Schrift, 2001/2002).
 Theodor Anton Heinrich Schmalz. (1760–1831). Jurisprudenz, Universitätspolitik und Publizistik im Spannungsfeld von Revolution und Restauration (= Studien zur europäischen Rechtsgeschichte. Bd. 124). Klostermann, Frankfurt am Main 1999, ISBN 3-465-03047-8.
 Ernst Ludwig von Gerlach. Politisches Denken und Handeln eines preußischen Altkonservativen (= Schriftenreihe der Historischen Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften. Bd. 53). 2 Bände. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1994, ISBN 3-525-36046-0 (Zugleich: Göttingen, Universität, Dissertation, 1992) (online).

Herausgeberschaften
 Ernst Ludwig von Gerlach: Gottesgnadentum und Freiheit. Ausgewählte politische Schriften aus den Jahren 1863 bis 1866. Herausgegeben und mit einem Nachwort versehen. Karolinger, Wien u. a. 2011, ISBN 978-3-85418-141-5.
 Konservative Politiker in Deutschland. Eine Auswahl biographischer Porträts aus zwei Jahrhunderten. Duncker & Humblot, Berlin 1995, ISBN 3-428-08193-5.

Quellenedition
 Fritz Hartung. Korrespondenz eines Historikers zwischen Kaiserreich und zweiter Nachkriegszeit (= Deutsche Geschichtsquellen des 19. und 20. Jahrhunderts. Bd. 76). Duncker & Humblot, Berlin 2019, ISBN 978-3-428-15731-0.

Weblinks

 Seite von Hans-Christof Kraus an der Universität Passau
 Hans-Christof Kraus beim Be.bra verlag

Anmerkungen

Neuzeithistoriker
Hochschullehrer (Passau)
Herausgeber
Mitglied der Preußischen Historischen Kommission
Mitglied der Historischen Kommission zu Berlin
Mitglied der Vereinigung für Verfassungsgeschichte
Person (Kommission für Geschichte des Parlamentarismus und der politischen Parteien)
Deutscher
Geboren 1958
Mann

Hans-Christof Kraus


أحمد إبراهيم (جرجيس، 14 جوان 1946 - 14 أبريل 2016)، هو سياسي وجامعي تونسي سابق تولى الأمانة الأولى لحركة التجديد منذ عام 2007. عمل كأستاذ لللسانيات المقارنة بجامعة تونس إلا أنه أحيل على التقاعد لأسباب سياسية حسب تصريحاته. اشتغل خطة أمين عام لحزب المسار الديمقراطي الاجتماعي ونائب عنه في المجلس الوطني التأسيسي عن دائرة تونس 2.

حياته السياسية

قبل الثورة
انضم في أواسط الستينات للحزب الشيوعي التونسي المحظور آنذاك وعام 1981 أنتخب كعضو في لجنته المركزية. كان عام 1993 من مؤسسي حركة التجديد التسمية الجديدة للحزب وانتخب عضوا في لجنتها التنفيذية أثناء مؤتمرها التأسيسي. انتخب عام 2001 أمينا عاما مساعدا للحركة وعام 2007 أمينا أولا. في 22 مارس 2009 أعلنت «المبادرة الوطنية من أجل الديمقراطية والتقدم» وهي تحالف سياسي يضم حركة التجديد والحزب الاشتراكي اليساري وحزب العمل الوطني الديمقراطي، ترشيحها لإبراهيم للانتخابات الرئاسية. أكد إبراهيم نيته منافسة الرئيس زين العابدين بن علي «الند للند» وأعلن على بيان انتخابي جرئ تتطرق فيه للفساد ومشاكل التعليم والصحة، وقد اشتكى أثناء الحملة الانتخابية من التضييقات التي فرضتها السلطات على مشاركته. تحصل حسب النتائج المعلنة على 1.57% من الأصوات مقابل 89.62% لزين العابدين بن علي، % 5.01 لمحمد بوشيحة الأمين العام لحزب الوحدة الشعبية و3.80% لأحمد الاينوبلي الأمين العام للاتحاد الديمقراطي الوحدوي.

بعد الثورة
تولى أحمد إبراهيم بعد الثورة مباشرة منصب وزير التعليم العالي في حكومتي محمد الغنوشي الأولى والثانية ثم عند استقالة الحكومة والإعلان عن دعوة المواطنين لانتخابات المجلس الوطني التأسيسي انصرف أحمد إبراهيم كغيره من السياسيين في التحضير للانتخابات حيث ترشح عن تحالف القطب الديمقراطي الحداثي وفاز بمقعد بدائرة تونس 2. بعد الانتخابات انفك عقد هذا التحالف وانصرف أحمد إبراهيم وزملاؤه على غرار سمير الطيب والفاضل موسى إلى تأسيس حزب المسار الديمقراطي الاجتماعي الذي ينشط إلى اليوم.

مراجع

أشخاص من ولاية مدنين
أعضاء المجلس الوطني التأسيسي
أعلام الثورة التونسية
أكاديميون تونسيون
خريجو جامعة تونس
سياسيو الحزب الشيوعي التونسي
لغويون تونسيون
مرشحون للانتخابات الرئاسية التونسية
مواليد 1365 هـ
مواليد 1946
مواليد في جرجيس
نقابيون تونسيون
أعضاء هيئة تدريس جامعة تونس
وزراء تعليم عال تونسيون
وزراء تونسيون
وفيات 1437 هـ
وفيات 2016
وفيات في مدينة تونس
مدفونون في مقبرة الجلاز
لغويون عرب في القرن 21

أحمد إبراهيم (أكاديمي)


Jordbærbjerg (dansk) eller Erdbeerenberg (tysk) er navnet på en bakke og en gade i det vestlige Frederiksberg (også Kratbjerg) i Slesvig by. Bakken er beliggende vest for Frederiksbergs centrum, sydvest for Gottorp Slot og nord for Bustrupdam. Lidt syd for Jordbærbjerget ved Bustrup ligger Risbjerget.

Bakken har fået navnet efter de mange bær, som voksede her. Frem til 1853 fandtes her også en planteskole. Bakken var i 1900-tallet et et yndet punkt for malerne, som opfangede herfra Slesvigs bybillede. I 1900-tallet blev højen efterhånden bebygget med både etageboliger og parcelhuse. Blandt andet findes her nu den danske Gottorp-Skole.

Noter

Slesvig by
Bakker i Sydslesvig

Jordbærbjerg


Angolhitheemu (en dhivehi: އަނގޮޅިތީމު) es una de las islas habitadas del atolón de Raa, en el Océano Índico parte del país asiático de las Islas Maldivas. Posee una población de 438 personas, mide 850 metros de largo por 500 metros de ancho. Se encuentra localizada a 186,98 kilómetros de la capital del país la ciudad de Malé.

Véase también
 Mar de Laquedivas
 Geografía de Asia

Referencias

Archipiélagos e islas de Maldivas

Angolhitheemu


Meclis-i Âyan (), Osmanlı Devleti'nin Meşrutiyet sistemi içinde bir senato veya bir Üst Kamara benzeri bir kurum olup, Meclis-i Mebûsan (seçilmiş milletvekilleri) ile birlikte Meclis-i Umumî'yi (Genel Meclis) meydana getiren ve 23 Aralık 1876 tarihli Kanûn-ı Esâsî'ye (Anayasa) göre kurulmuş yasama organıdır.

Âyan (toplumun önde gelenleri) Meclisi üyelerini Padişah seçerdi ve sayıları mebusların (Milletvekili) üçte birini geçmezdi. Âyanın başkan ve üyeleri güvenilir, itibarlı ve 40 yaşını geçmiş kimseler olurdu. Ayrıca Kanunu Esasinin 62. Maddesine göre, nazır (bakan), vali, ordu kumandanı, kazasker, elçi, patrik, hahambaşı, kara ve deniz ferikleri, gereken şartlara sahip iseler âyan üyesi olabilirlerdi.

Bu heyet, 1908 Kanunu Esasi değişikliği ile her yıl kasım ayı başında toplanmaya, padişah iradesiyle açılmaya ve dört ay süren çalışmasından sonra aynı şekilde kapanmaya başladı. Âyan meclisinin açılması, Mebusan meclisinden sonra olurdu. Olağanüstü hâllerde ya padişahın isteği veya mebusların çoğunun yazılı müracaatı ile Meclis-i Umûmî daha erken açılarak toplantı süresini uzatabilirdi.

Nazırlar ile birlikte her iki heyetin üyeleri toplanır ve padişahın bir önceki yıl içinde yapılan ve bir sonraki yıl içinde yapılacak olan işler hakkındaki nutku okunurdu. Âyan üyeleri aynı gün başkanlarının yanında, padişaha, vatana, Kanunu Esasi hükümlerine ve vazifelerine sadık kalacaklarına dair ant içerlerdi.

Mebusan heyetinin kabul ettiği kanun ve bütçe tasarıları âyan heyetine gelir ve burada dinî, ahlâkî, iktisadî, sosyal, askerî vb. açılardan incelenir, gerekiyorsa değiştirilir veya düzeltilmesi için Mebusan heyetine geri giderdi. Âyan heyetinin kanun yapmak veya değiştirmek hakları da vardı.

Meclis- i Âyan II. Abdülhamit'in Dolmabahçe Sarayı'nda Meclis-i Umûmî'yi açtığı sırada işe başladı (19 Mart 1877 pazartesi günü). Server Paşa başkanlığında 27 üyesi vardı. II. Abdülhamit Meclis-i Mebusan'ı dağıtınca (13 Şubat 1878) çalışmaları durdu, fakat üyeler devletten maaş aldılar, kendilerine itibar edilmeye devam etti.

Bu heyet, II. Meşrutiyet'in ilanıyla yeniden görev aldı (17 Aralık 1908) ve kadrosu zaman zaman değişti. Bu görev de ancak Mütareke devrine ve İstanbul'un İtilaf Devletleri tarafından işgal edilmesine kadar devam etti (16 Mart 1920). Bu sırada Meclis-i Mebusan dağılmıştı, Padişah tarafından atanan hükûmet de kendi kendini lağvedince âyan heyeti varlığını koruyamadı (4 Kasım 1922). Türkiye Büyük Millet Meclisi kurulunca tamamen hükümsüz oldu.

II. Meşrutiyet Âyanı, sağ kalan eski üç üye ile kırkbir yeni üyenin birleşmesinden oluşmuş ve görev yapmıştır. Aslında üye sayısı Meb'usanın 1/3'ü kadar yani 90'dan fazla olması gerekirken bu sayıya hiçbir zaman ulaşılamamıştır. Meb'usan buna pek taraftar olmadığından Âyan sayısı 1909'da 44, 1910'da 48, 1911'de 58, 1914'te 48 olarak kalmıştır.

Meclis-i Âyan üyeleri

Kanuni Esasi'deki Meclis-i Âyan ile ilgili kararlar
Madde 60.- Heyeti Âyanın reisi ve âzası nihayet miktarı Heyeti Mebusan âzasının sülüsü miktarını tecavüz etmemek üzere doğrudan doğruya tarafı hazreti padişahiden nasbolunur.

Madde 61.- Heyeti Ayana âza tâyin olunabilmek içün asar ve efali umumun vüsuk ve itimadına şayan ve umuru devlette hidematı memduhesi mesbuk ve mütearif olmak ve kırk yaşından aşağı bulunmamak lâzımdır.

Madde 62.- Heyeti Âyan âzalığı kaydı hayat iledir. Bu memuriyetlere vükelâlık ve valilik ve ordu müşirliği ve kazaskerlik ve elçilik ve patriklik ve hahambaşılık memuriyetinde bulunmuş olan mazulinden ve berri ve bahri ferikândan ve sıfatı lazimeyi cami sair zevattan münasipleri tâyin olunur. Kendü taleplerile devketce sair memuriyete tâyin olunanlar azalık memuriyetinden sakıt olur.

Madde 63.- Heyeti Âyanın azalık maaşı şehriye onbin kuruştur. Başka bir nam ile hazineden muvazzaf olan azanın maaş ve tâyini eğer onbin kuruştan dûn ise ol miktara iblâğ olunur ve eğer onbin kuruş veya ziyade ise ibka olunur.

Madde 64.- Heyeti Âyan Heyeti Mebusandan verilen kavanin ve muvazene lâyihalarını tetkik ile eğer bunlarda esasen umuru diniyeye ve zatı padişahinin hukuku seniyesine ve hürriyete ve Kanunu Esasi ahkâmına ve devletin tamamiyeti mülkiyesine ve memleketin emniyeti dahiliyesine ve vatanın esbabı müdafaa ve muhafazasına ve adabı umumiyeye halel verir bir şey görür ise mütalâasını ilâvesiyle ya kat'iyen red veyahut tadil ve tashih olunmak üzere Heyeti Mebusana iade eder ve kabul ettiği lâyihaları tasdik ile makamı sadarete arzeyler ve heyete takdim olunan arzuhalleri bittetkik lüzum görür ise ilâvei mütalâa ile beraber makamı sadarete takdim eder.

Kaynakça

Mebus albümleri
 1877 Ahmet Vefik Paşa'nın başkanlığını yaptığı mebusların unvanlarıyla birlikte fotoğraflarının yayımlandığı, iki dilli (Osmanlıca ve Fransızca) köşeleri perçinli, deri kaplı, Abdülhamit tuğralı karton sayfalı kitap (Dr. Ahmet Şükrü Esen arşivinden)
 Türkiye Büyük Millet Meclîsi Vakfı Yayınları No : 15 Türk Parlamento Tarihi Meşrutiyete Geçiş Süreci I. ve II. Meş-rutiyet II. Cilt Ayan Ve Mebûsân Meclisleri Üyelerinin Özgeçmişleri Prof. Dr. İhsan Güneş Türk Parlamento Tarihi Araştırma Grubu

Meclis-i Âyan


The Engine Alliance (EA) is an American aircraft engine manufacturer based in East Hartford, Connecticut. The company is a 50/50 joint venture between GE Aerospace, a subsidiary of General Electric, and Pratt & Whitney, a subsidiary of RTX. Engine Alliance was established in August 1996 to develop, manufacture, sell, and support a family of aircraft engines for new high-capacity, long-range aircraft.

The main application for such an engine, the GP7100, was originally for the Boeing 747-500/600X projects, before these were cancelled due to lack of demand from airlines.

Instead, the GP7000 has been re-optimized for use on the Airbus A380 superjumbo. In that market it competed with the Rolls-Royce Trent 900, the launch engine for the aircraft. The two EA variants are the GP7270 and the GP7277.

On September 30, 2017, an Engine Alliance GP7270 engine suffered from an uncontained failure during the passenger flight of Air France Flight 66.

References

External links

Aircraft engine manufacturers of the United States
General Electric subsidiaries
Joint ventures
Multinational aircraft engine manufacturers
Manufacturing companies established in 1996
Pratt & Whitney aircraft engines
Manufacturing companies based in Connecticut
Companies based in Hartford County, Connecticut
East Hartford, Connecticut

Engine Alliance


HNK Srednja Bosna je amaterski hrvatski nogometni klub iz Švicarske. Okuplja hrvatske iseljenike iz Srednje Bosne. Registriran je u mjestašcu u središnjoj Švicarskoj, Pfäffikonu, u kantonu Schwyzu.

Povijest
Osnivačima je vodila želja za druženjem kroz šport i ine aktivnosti. Klub je osnovan 1997. godine, a kao športsko društvo tj. klub registriran je 2003. i ta se godina službeno vodi kao osnivanje. Članovi su aktivni i u drugim hrvatskim vjerskim i kulturno-športskim udrugama. Klub od osnivanja ima ekipe u dva uzrasta, aktivni i seniorski. Ne natječu se u švicarskoj ligi, ali su aktivni sudionici po turnirima mnogobrojnih hrvatskih klubova diljem Švicarske. Srednja Bosna svake godine organizira dobro posjećeni malonogometni turnir. Klub je aktivan i izvan športskog polja te često orgnaniziraju obiteljske zabave uz grill. Od 2011. godine organiziraju glasovitu Večer Srednje Bosne. Svoj rad usmjerili su i u humanitarne svrhe te su organizirali humanitarne akcije. Klub nema svojih prostorija, ali zahvaljujući prijatelju i sponzoru nadimka Slovenac imaju petkom poslije treninga tjedno okupljalište jednom restoranu u Freienbachu.

Vidi još
 Popis hrvatskih nogometnih klubova u dijaspori

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice
Facebook HNK Srednja Bosna

Hrvati u Bosni i Hercegovini
Srednja Bosna

HNK Srednja Bosna Pfäffikon


KK Lokomotiva je bh. košarkaški klub iz Mostara.

Povijest
Klub je osnovan godine 1962. u Mostaru. Po igračima koji su u njemu igrali, počeli karijeru ili odradili prve treninge, te po onom što su postigli poslije spada u najveće izvoznike igrača u bivšoj Jugoslaviji. Svoju prvu natjecateljsku sezonu, odnosno registrirane sportske nastupe, Lokomotiva ima od sezone 1964. kao član Prve republičke lige BiH. KK Lokomotiva je prije nastupa u Prvoj republičkoj ligi Bosne i Hercegovine imala još niz pripremnih utakmica.

Prva međunarodna utakmica u Mostaru šezdestih godina bila je utakmica Lokomotive protiv slovačke Slavije iz Nitre, tadašnjeg čehoslovačkog prvoligaša. Lokomotiva je pobijedila 66:62, a najbolji je bio Bruno Soče s 27 koševa.

Godine 1963. odigrali su u Dubrovniku svoje prvo gostovanje. Godine 1964. Lokomotiva je zabilježila svoju prvu natjecateljsku sezonu i registrirane nastupe. Igrali su u Prvoj republičkoj ligi Bosne i Hercegovine. Te godine je prvi put zaigrao Zvonimir Buntić-Đonta, koji je igrao na mjestu braniča, čije će ime biti nakon završetka igračke i trenerske karijere, upisano u povijesne anale mostarske košarke i športa u Mostaru u cjelini. 1967. godine osnovan je ženski ogranak, ŽKK Lokomotiva, a osnovao ga je i prvi trenirao Neđo Prljeta. Iste godine je u Crvenu zvezdu iz Beograda otišao jedan od najboljih centara u Jugoslaviji početkom 70-tih godina i budući jugoslavenski reprezentativac Dragiša Vučinić - Vučko. Prvi je iz niza mostarskih košarkaša koji je napravio veliku europsku karijeru.

1971. godine Lokomotova se plasirala u drugu jugoslavensku ligu. Poslije je nastupala u republičkoj i drugoj republičkoj ligi.

Dražen Dalipagić 1971. godine zaigrao je za beogradski Partizan. Nekoliko godina poslije u Mostaru je odigrana revijalna utakmica ta dva kluba. 16. lipnja 1977. godine na stadionu Kantarevcu koji je bio prepunjen s 5000 gledatelja Lokomotiva je odigrala utakmicu pojačana s Mirzom Delibašićem, Antom Đogićem i Vučkovićem iz Partizana.

Početkom 1992. plasirala se na završni juniorskog prvenstva Jugoslavije u Tuzli na Mejdanu početkom 1992, među četiri najbolje ekipe ostatka bivše države. Za Lokomotivu su igrali Samir Lerić, Ivica Jurković, Šoše i dr. Klub je preživio rat i poslije rata su igrali u elitnom razredu bh. košarke, ali su poslije nekoliko sezona ugašeni. Lerić je drugi po broju nastupa za bh. reprezentaciju, a Jurković je zaigrao za Sloveniju.

Za djelovanje kluba mnogo su požrtvovno pridonijeli Slobodan Dabić i Nazif Taslaman.

Ljeta 2006. godine osnovan je košarkaški klub Spars Mostar koji je prosinca 2016. klub promijenio naziv u košarkaški klub Lokomotiva Mostar. Ciljaju popularizirati košarku u Mostaru i raditi s mladeži. Imaju pet natjecateljskih selekcija: predpioniri, pioniri, kadeti, juniori i seniori. Seniori se natječu A2 ligi FBiH, grupa jug, dok omladinske selekcije nastupaju u Omladinskoj ligi hercegovačke regije. Za seniore igraju isključivo igrači koji su prošli kroz Lokomotivinu školu košarke.

Izvori

Bosanskohercegovački košarkaški klubovi
Košarka u Mostaru

KK Lokomotiva Mostar


فاروق هلال المالكي مطرب وملحن عراقي من مواليد بغداد عام 1935 ، ينتمي إلى قبيلة بني مالك في البصرة. تخرج من معهد الفنون الجميلة عام 1957. بعد عامين من تخرجه من المعهد تقدم إلى اختبار الإذاعة والتلفزيون وسجل أول أغانيه في برنامج ركن الهواة وقدم أول أغانيه التي كانت بعنوان (عالبال) وحققت نجاحاً طيباً.

عن حياته
ترك الغناء وتفرغ لتلحين وقدم أكثر من 50 أغنية عاطفية ومن أشهر ألحانة أغنية «ياصياد السمج»، وقدم للفنان الكويتي عبد الله الرويشد أغنية «علمني عليك» التي حققت انتشاراً لعبد الله. في عام 1975 أصبح رئيساً لجمعية الموسقيين العراقيين، وقدم خلال فترة الثمانينات برنامج (أصوات شابة) الذي تخرج منه عدة مطربين عراقيين، ولُقب بصانع النجوم. ظهر في هذا البرنامج مطربين مثل: محمود أنور - كاظم الساهر - مهند محسن - هيثم يوسف، وفي عام 1993م أصبح نقيب للفنانين وعاد بعدها للغناء وقدم أغنية للمنتخب الوطني العراقي واشتهر فيما بعد بأغانيه الوطنية والرياضية.

استقراره
إنتقل عام 2003 إلى مصر ولا يزال حالياً فيها وأسس هناك جماعة الخيمة العراقية.

مراجع

وصلة خارجية
 موقع الفنان فاروق هلال

أشخاص من بغداد
أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
مغنون ومغنيات عراقيون
ملحنون عراقيون
مواليد 1935

فاروق هلال


نهى نبيل (من مواليد 11 نوفمبر 1983)، إعلامية وشاعرة كويتية من أصول مصرية.

حياتها
درست الهندسة الكيميائية في جامعة الكويت، وتخرجت بتقدير امتياز مع مرتبة الشرف عام 2005. التحقت بالعمل الإعلامي مُنذ عام 1992 كمُقدمة لبرامج الأطفال في إذاعة وتلفزيون دولة الكويت حيث كان عمرها لا يتجاوز تسع سنوات، رشحت للفوز بلقب أفضل مُقدمة برامج أطفال في مهرجان القاهرة عام 2000 وهي لم تتجاوز بعد عامها السابع عشر وتعتبر من أهم الشخصيات في مجال التواصل الاجتماعي وأكثرها تأثيرًا في الكويت.

شاركت بالعديد من الأمسيات الشعرية كشاعرة نبطية منذ عام 2003 في مهرجان خريف صلالة، مهرجان أيام البحرين، مهرجان هلا فبراير في الكويت ومهرجان صيف دبي. قدمت العديد من البرامج الشبابية والحوارية والمُنوعة على قنوات الكويت وقناة الرأي الكويتية وقناة روتانا السعودية وقناة دبي وأبو ظبي الإماراتيتين وقناة الوطن الكويتية. اعتزلت العمل الإعلامي للتفرغ لوظيفتها كمهندسة بعد زواجها من زميلها المهندس الدكتور إبراهيم في ديسمبر 2008، وهي شقيقة مقدمة البرامج نوف نبيل. عادت للظهور الإعلامي ككاتبة في مجال الموضة، ولها مدونة خاصة بالموضة وصيحاتها منذ عام 2009، ظهورها الأول بعد غياب كان كضيفة خلال برنامج رايكم شباب في سبتمبر 2013 وعادت لتقديم البرامج في عام 2016 من خلال تقديمها لبرنامج نهى لايف على قناة الراي.

في سبتمبر 2022 بدأت بتقديم برنامج شاعر الراية على القناة السعودية مع الشاعر سعيد بن مانع.

جوائز وتكريمات
حصدت نُهى نبيل على العديد من الجوائز والتكريمات خلال مشوارها الإعلامي أهمها:
 الشخصية الأكثر تأثيرًا في العالم العربي من خلال مهرجان المميزون في رمضان للأعوام 2015، 2016، 2017، 2018.
 اختيارها من ضمن أكثر 5 شخصيات نسائية مؤثرة في العالم العربي عبر مجلة فوربس العالمية عام 2017.
 أفضل شخصية عبر مواقع التواصل الاجتماعي في مهرجان أهل الفن والإعلام للأعوام 2016، 2017، 2018.
 تكريمها كواحدة من أهم الشخصيات في قمة رواد مواقع التواصل الاجتماعي في دبي 2016، 2017.
 تعتبر الأولى في الكويت بعدد المتابعين بموقع إنستغرام بمعدل 8 ملايين مُتابع.
 جائزة الشخصية الأكثر تأثيرًا في وسائل التواصل الاجتماعي والسوشيال ميديا (نمبر ون) من مهرجان المميزون لعام 2019.

غسل الأموال
في 5 أغسطس 2020، تسلمت النيابة العامة الكويتية بلاغات من وحدة التحريات بشأن غسل الأموال وتضخم حسابات عدة مُتهمين ومن بينهم نُهى نبيل. وفي 6 أغسطس 2020، أعلن النائب العام الكويتي عن تجميد أرصدة حسابات نهى نبيل فوز الشطي لوجود شبهه غسل أموال بسبب تضخم حساباتهم البنكية. وفي 6 سبتمبر 2020، بدأت النيابة العامة الكويتية بالتحقيق مع نُهى نبيل وزوجها بتُهمة غسل الأموال وتضخم أرصدتهم البنكية. بعد تحقيق دام لساعات، أخلت النيابة العامة سبيل نُهى نبيل بكفالة قدرها 10,000 دينار كويتي، وزوجها إبراهيم خليل بكفالة قدرها 1,000 دينار كويتي، ووُجهت لهما تُهمة شبهات غسل الأموال وإعلانات غير مشروعة. في 2 أبريل 2021، رفع النائب العام الكويتي التحفظ على أموال نهى نُبيل بقضية غسل الأموال.

حياتها الخاصة
والدتها كويتية الجنسية ووالدها مصري الجنسية وهي الشقيقة الكبرى للمذيعة نوف نبيل. وهي متزوجة من إبراهيم خليل ولديها أربعة أبناء: محمد ودانة ويعقوب ويوسف.

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
إعلاميون كويتيون
خريجو جامعة الكويت
شاعرات كويتيات
كويتيون من أصل مصري
مذيعات كويتيات
مذيعات تلفاز كويتيات
مهندسات كويتيات
مواليد 1404 هـ
مواليد 1983
مقدمو برامج مسابقات عرب

نهى نبيل


St. Joseph County is the name of two counties in the United States:

 St. Joseph County, Indiana
 St. Joseph County, Michigan

St. Joseph County


නාසා හි අභ්‍යාවකාශ යානාව අභ්‍යාවකාශ ප්‍රවාහන පද්ධතිය (Space Transportation System/STS) ලෙස නිල වශයෙන් හැදින්වෙන අතර මිනිස් අභ්‍යාවකාශ චාරිකා මෙහෙවර සදහා ඇමරිකාව විසින් භාවිතා කරනු ලෑබේ. අභ්‍යාවකාශ ගතකරන විට එය මළකඩ පැහැති බාහිර ටැංකිය(external tank),සුදු පැහැති ඝන රොකට් බුස්ටර දෙකක් (SRB) සහ කක්ෂගාමියෙක් (orbiter) නැතහොත් තටු සහිත අභ්‍යාවකාශ යානාවක් යන කොටස් වලින් සමන්විට වේ.

කක්ෂගාමියා මගින් ගගනගාමීන්, චන්ද්‍රිකා අභ්‍යාවකාශ මධ්‍යස්ථානයේ කොටස් පහළ පෘථිවි කක්ෂයට නැතිනම් පෘථිවියේ ඉහළ වායුගෝලයට රැගෙනයයි. සාමාන්‍යයෙන් මගින් 5 – 7 දක්වා සංඛ්‍යාවකට එහි ගමන් කළ හැකිය. රාත්තල් 50,000 ක (22,700 kg ) භාණ්ඩ තොගයක් රැගෙන යාම් හැකියාව එය සතුය. කක්ෂගාමියාගේ කාර්යභාරය නිම වු පසු එහි ඕබිටල් මැනුවරින් පද්ධතිය ක්‍රියාත්මක කරන අතර එවිට එය නැවතත් පහළ වායුගෝලයට ඇතුළු වේ. ආපසු ගොඩබැසිමේ දී ලිස්සන බෝට්ටුවක් මෙන් ක්‍රියාකරන කක්ෂගාමියා බලශක්තිය භාවිතා නොකරමින් පාථිවිය ගොඩ බසී.

භාවිතා කිරිමට හැකියාව ඇති ලෙස නිර්මාණය වූ ප්‍රථම අභ්‍යාවකාශ යානාව වන්නේ ෂටලයයි. එමගින් පහළ පෘථිවියි කක්ෂයට භාණ්ඩ රැගෙන යාම, අන්තර් ජාතික අභ්‍යවකාශ මධ්‍යස්ථානට මගින් රැගෙන යාම සහ අලුත්වැඩියා කාර්යයන් කිරිම සිදු කරයි. චන්ද්‍රිකා වැනි භාණ්ඩ පෘථිවි කක්ෂයේ සිට නැවත පෘථිවි වෙත රැගෙන ඒමට එයට හැකි වුවත් ඒ සදහා භාවිතා කරන්නේ ඉතාමත් කලාතුරකිනි. රුසියානු සෝයුස් අභ්‍යාවකාශ යානාවය භාණ්ඩ හුවමාරු කිරීමට ඇති ධාරිතාව සීමිත බැවින් අන්තර්ජාතික අභ්‍යාවකාශ මධ්‍යස්ථානයේ සිට භාණ්ඩ රැගෙන ඒමට බොහෝ විට භාවිතා කරන්නේ ඇමරිකානු ෂටලයයි. සෑම ෂටලයක්ම සියවාරයක් අභ්‍යාවකාශ ගත කිරිමට හෝ වසර 10 ක් ක්‍රියා කිරිමට හැකි අයුරින් නිර්මාණය වී ඇත. STS නිර්මාණයට වග කියු පුද්ගලයා වන්නේ මැක්සිම් ෆැජට් ය. මකරි ජෙමිනි සහ ඇපලෝ අභ්‍යාවකාශ යානා ද ඔහුගේ නිර්මාණ වේ. විශාලතම ඔත්තු බැලීමේ චන්ද්‍රිකා රැගෙන යා හැකි තරම් විශාල තත්ත්වයක් හා එහි හැඩයක් STS සතු විම අත්‍යවශ්‍ය විය. නැවත භාවිතා කළ හැකි ඝන රොකට් සහ විශාල කළ හැකි ඉන්ධන ටැංකි මේ සදහා ඇතුලත් කළේ චන්ද්‍රිකා ප්‍රවාහනය සදහා වැඩි ධාරිතාවකින් යුත් යානාවක් පෙන්ටනයට අවශ්‍ය වීම නිසාත් නැවත භාවිතා කළ හැකි කොටසක් සහිතව නිපදවීමෙන් අභ්‍යාවකාශ චාරිකා සදහා වැය වන මුදල් අවම කර ගැනීමට පරිපාලකයිනට අවශ්‍ය වීමත් නිසාය.

ෂටල හයක් නිර්මාණ වී ඇති අතර ප්‍රථම ෂටලය වන එන්ටප්‍රයිස් නිර්මාණය වුයේ අභ්‍යාවකාශ චාරිකා සදහා නොව පරීක්ෂණ අරමුණු සදහාය. කොලොම්බියා, චැලේන්ජර් , ඩිස්කවරි. ඇට්ලාන්ට්ස් හා එන්ඩිවර් නම් යානා පහ අභ්‍යාවකාශ චාරිකා සදහා නිර්මාණය වුනි. චැලෙන්ජර් යානාව 1986 දි අභ්‍යාවකාශ ගත කිරීමේ දී අනතුරට ලක් වූ අතර එන්ඩීවර්යානාව ගොඩ නැගැවේ එය ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමටය.

නැවත ගොඩ බසින විට කොලොම්බියා යානාව 2003 වර්ෂයේ දී විනාශයට පත් විය.

1981 දී මුල්වරට අභ්‍යාවකාශ ෂටලයක් ගුවන් ගත කරන විට, 2010 වසර වන විට ෂටල වලට විශ්‍රාම ලබා දෙන බව නාසා ආයතන විසින් නි‍වේදනය කරන ලදි. 2014 දී එය ඔරියන් නමැති තව යානාවක් ප්‍රතිස්ථාපනය කරනු ඇත. එය නිර්මාණය වී ඇතතේ ඒරිස් 1 හා V රොකට් සමග මිනිසුන් හදට සහ ඉන් එපිටට රැගෙන යාමට හැකි වන පරිදිය. කෙසේ නමුත් ඔරියන් යානාව මගී ප්‍රවාහනයට නිර්මාණය වූවක් බැවින් අභ්‍යවකාශ මධ්‍යස්ථාන වෙත භාණ්ඩ රැගෙන යාම සදහා 7667 kg ධාරිතාවක් ඇත යුරෝපීය අභ්‍යාවකාශ ඒජන්සියේ ස්වයංක්‍රීය හුවමාරු යානය භාවිතා කළ හැකි බවට යෝජනා වී තිබේ.

සෑම අභ්‍යාවකාශ යානාවක් ම නැවත භාවිතා කළ හැකි ප්‍රධාන කොටස් තුනකින් සමන්විත ය. එනම් කක්ෂ යානය, විශාල කල හැකි බාහිර ටැංකිය සහ අර්ධ වශයෙන් නැවත භිවිතා කළ හැකි ඝන රොකට් බුස්ටර වේ. ටැංකිය හා බූස්ටර අභ්‍යාවකාශයේ ඉහළට යන විට නිදහස් කෙරෙන අතර කක්ෂිය වෙතට යන්නේ කක්ෂ යානය පමණි. රොකට්ටු මෙන් සිරස් අතට ගුවන් ගත වන මෙම යානා තිරස් අතට ලිස්සා යමින් ගොඩ බසි.

ඇතැම් වි කක්ෂ යානයට ද අභ්‍යාවකාශ ෂටලය යනු නම භාවිතා කළත් තාක්ෂණික වශයෙන් එය දෝෂ සහගතය.

දියත් කිරීම්
සියලු අභ්‍යවකාශ ශටල මෙහෙයුම් දියත් කෙරෙන්නේ කෙනඩි අභ්‍යවකාශ මධ්‍යස්ථානයෙනි. (KSC) ෂටලය එය අකුණු සැරවලට භාජනය විය හැකි තත්ව යටතේ දියත් නොකෙරේ. ගුවන් යානා හානිකර ප්‍රතිඵල නොමැතිව අකුණු සැරවලට භාජනය වේ. එයට හේතුව වන්නේ අකුණු පහරේ විද්‍යුතය ගුවන් යානයේ සන්නායක ව්‍යුහය හරහා විසිරයාමයි. එමෙන්ම අභ්‍යවකාශ ගුවන්යානය විද්‍යුත් වශයෙන් භූ ගත වී නොමැති බැවිනි. බොහෝ ජෙට් ගුවන් යානා මෙන් ෂටලයද සන්නායක ඇලුමිනියම්වලින් ප්‍රධාන වශයෙන් සෑදී ඇත. එය සාමාන්‍යයෙන් අභ්‍යන්තර පද්ධති ආවරණය කොට ආරක්ෂා කරයි. කෙසේ නමුත් ඉවත්ව යාමේදී ෂටලය දිගු පිටත වායු ධාරාවක්  පිටතට මුදාහරී. මෙය අකුණු පත්‍රයක් වශයෙන් ක්‍රියා කරමින් පොළවට විද්‍යුත් මාර්ගයක් සකසා දෙයි. නමුත් ශටලය අකුණු පහරින් ආරක්ෂා කාරීව දරාසිටිය යුතුයි. ඇපලෝ 12 අභ්‍යවකාශ යානයේදීත් මීට සමාන අකුණු පහරකට මුහුණ දීමට සිදුවිය. එබැවින් නාසා ආයතනය අකුණු ඇතිවිය හැකි අවස්ථාවන්වලදී ශටල දියත් නොකිරීමට තීරණය කළේය.
ෂටල එහි පියාසැරිය එක් වසරක සිට තවත් වසරක් දක්වා සංක්‍රාන්ති සමය තුළදී සිදුවේ නම් දියත් නොකෙරේ. උදාහරණ වශයෙන් දෙසැම්බර් සිට ජනවාරි දක්වා වසර අවසාන ට්‍රෝලෝවරය   එනම් YERO  වශයෙන් එය හැඳින්වේ. එහි පියාසැරි මෘදුකාංගය 1970 දශකයේදී සැලසුම් කරන ලද්දකි. එය වර්තමානය දක්වා සැලසුම් කොට නැත. එබැවින් වසරක් වෙනස් වීමේදී කාක්ෂිකයේ පරිගණක යලිත් ප්‍රකෘති තත්වයට පත්වීමට අවශ්‍ය වී ඇත. එය කාක්ෂික ගත වීම තුළදීම ක්‍රියාවිරහිත වීම් ඇතිවීමට ඉඩ සලස්වයි. 2007 වර්ෂයේදී නාසා ඉංජිනේරුවන් මෙයට විසඳුමක් සපයා ගන්නා ලදී. එහිදි ශටලය වර්ෂ අවසාන සීමා මායිම හරහා පියාසර කිරීමට ඉඩ සැලසේ.

දියත් කරන දිනයේදී අවසාන සෘණ T විනාඩි 9 තුළදී සිදුකෙරෙන්නා වූ ආපසු ගණනය කිරීම තුළදීත් ශටලය එහි දියත් කිරීම සඳහා වන අවසාන පෙර සූදානම් කර ගැනීම් හරහා යයි.  ෂටලය එහි දියත් කිරීම සඳහා වන අවසාන පෙර සූදානම් කර ගැනීම හරහා යයි. එම ආපසු ගණනය කරීම සුවිශේෂී පරිගණක වැඩසටහනක් හරහා දියත් කිරීම් පාලන මධ්‍යස්ථානය තුළින් සිදුකෙරේ. මෙය භූමි දියත් කිරීම් අනුක්‍රමණය GLS වශයෙන් හැඳින්වේ. ෂටලයේ පුවරු පද්ධතිවල කිසියම් තීරණාත්මක ප්‍රශ්නයක් ඇති වුවහොත් එය ආපසු ගමන් කිරීම නවතා දමයි. සෘණ T 31 වන තත්පරයේ සිට GLS ගණනය කිරීම ෂටලයේ පුවරු පද්ධතිය වෙත භාර කරයි.

සෘණ T 31 වන තත්පරයේදී දැවැන්ත මැඩලීන් පද්ධතිය SPS ජංගම දියත් කිරීම් වේදිකාව පෙඟවීමකට ලක්කරයි. එමෙන්ම SRD අගල් දියත් කිරීම් හරහා US ගැළුම් 300000 ක් එනම් ඝන මීටර් 1100 ක් ජලය කාක්ෂිකය ධ්වනි ශක්තියෙන් ආරක්ෂා කිරීමටත් රෝකට්ටුවේ පිටාරයන් ගිනිසිළු පරාවර්තනයෙන් ආරක්ෂා කිරීමටය. සෘණ T 10 වන තත්පරයේදී හයිඩ්‍රජන් ජලක සක්‍රීය කොට සෑම එන්ජිමක් යටතේම සීනු හඬවා ගලානොයන කේතු තුළ ඇති වායූන් දහනයට පෙර සමනය කිරීමක් සිදුකෙරේ. මෙම වායූන් දහනය කිරීමට අසමත් වීම පුවරුමත ඇති සන්වේදක හැකිලවීමටත් එමගින් අධි පීඩනයක් යටතේ පුපුරායාමකට රථයේ දහන කලාව තුළදී ඉඩ සැලැස්වීමටත් හැකිය. ප්‍රධාන එන්ජිමේ ටර්බෝ පොම්ප දහන කුටීර ආරෝපණය කිරීමත් ඒ සඳහා ද්‍රව හයිඩ්‍රජන් හා ද්‍රව ඔක්සිජන් මේ මොහොතේදී යොදා ගැනීමත් සඳහා අණ කොට ඇත. පරිගණක මෙයට ප්‍රතිචාර දක්වන‍්නේ අතිරික්ත දහන කලාපවලට දහන කලාව ආරම්භ කිරීමට ඉඩ ලබාදෙමිනි.

අභ්‍යවකාශ ෂටල ප්‍රධාන එන්ජින් තුන සෘණ T 6.6 වන තත්පරයේ සිට ආරම්භ වේ. මේවා අනුක්‍රමණයෙන් දහනය වන අතර ඒ ශටලයේ ප්‍රධාන පරිගණකයි. එය මිලි තත්ත්පර 120 ක විවේකයන් සහිතව සිදු කෙරේ. ඔසවා හැරීමේ සැකැස්ම සඳහා ප්‍රධාන එන්ජින් නැසින්නේ අවසාන බලය සම්පූර්ණ කිරීම සඳහා එන්ජින් ඔවුන්ගේ අ‍පේක්ෂිත ක්‍රියාකාරීතත්වයේ 90% ප්‍රමාණයකට එළඹීම GPC සඳහා අවශ්‍ය වේ. SSME වර්ග ආරම්භ වූ විට ශබ්ද යටපත් කිරීමේ පද්ධතියේ ජලය විශාල හුමාල පරිමාවක් බවට ක්ෂණිකව පරිවර්තනය වී දකුණු පසට විදී. SSME වර්ග ආරම්භ වූ විට ශබ්ද යටපත් කිරීමේ පද්ධතියේ ජලය විශාල හුමාල පරිමාවක් බවට ක්ෂණිකව පරිවර්තනය වී දකුණු පසට විදී. SSME වර්ග තුනම අපේක්ෂිත 100% ක තෙරපුම තත්පර තුනක් තුළදී ලබාදිය යුත්තේ SRE ගිනි විදීමේ නිවේදනය ආරම්භ කිරීම සඳහායි. පුවරු පරිගණක සාමාන්‍ය තෙරපුම ගොඩනැගී ඇති බව සාක්ෂාත් කරගතහොත් සෘණ T තත්ත්පර 0 දීත් SRB ජ්වලනය වෙයි. මෙම ලක්ෂ්‍යයේදී යානය ඉවතට යාම ආරම්භ කරතැයි සැලකේ. ඒ SRB ජවලනය කිරීම ආරම්භ වූ විට නවතා දැමිය නොහැකි බැවිනි. SRB ස්ථායී තෙරපුම් අනුපාතයට එළඹි පසු විකිරණ භාවිත සංඥා ෂටලයෙන් ආරම්භ වී ගිනිකෙළි ගෝල ස්පෝටනය සිදු කෙරේ. එය ෂටලයේ GPC වලින් ආරම්භ වී රථය මුදාහැරීම සිදු කරයි. ඝන රෝකට්ටුවල දුමාරය ගිනි අගල් දිගේ උතුරු දිශාවට ධ්වනි ප්‍රවේගයෙන් නිකුත් වීමත් සමග පිටවේ. එහිදී කම්පන තරංගවල රැලි නැංවීමක් සත්‍ය ගිනිජාලා සහ දුම්රොටු සමග සිදු කෙරේ. ජ්වලනයේදී ප්‍රධාන අවස්ථා පාලකය හරහා GPC ගිනිදැල්වීමේ අනුපිළිවෙල් මෙහෙයවයි. ඒ සඳහා පරිගණක වැඩ සටහනක්  ෂටලයේ අතිරික්ත පරිගණක පද්ධති 4 සමග එක්ව ක්‍රියාකරයි. විශාල හදිසි අවස්ථා කටයුතු සම්පාදකයන් අක්‍රීය තත්වයෙන් නැංවීමේදී සිදුවිය හැකති විවිධාකාර වැරැද්දීම් හැසිර වීම සඳහා දක්නට ඇත. මේවායින් බොහෝමයක් අවධානය යොමු කෙරෙන්නේ SSME වැරැද්දීම් වෙනුවෙනි. ඒ එය වඩාත් සංකීර්ණ සහ ඉහළ ආකෘතියකට ලක්වුණු සැකැස්ම බැවිනි. චැලෙන්ජර් ඛේදවාචකයෙන් පසුව මෙම අක්‍රීය මාදිලි අතිවිශාල ප්‍රමාණයක් යලි සකස් කරවන ලදී.

STS මෙහෙයුම් දත්ත ගොණු SSLV  ශබ්දයේ වේගය මෙන් 2.4 වාරයක් සහ අඩි 66000 ක් එනම් මීටර් 20000 ක් ඉහළදී යානයේ මතුපිට පීඩන සංගුණකයෙන් වර්විධ කර ඇති අතර අළු පැහැති සමෝච්ච රේඛා පවතින වටා පිටාවේ වාතයේ ඝනත්වය සංකේතවත් කරයි. ඒවා පිටාර කේත යොදා ගෙන ගණනය කිරීම් සිදු කරන ලදී.

ප්‍රධාන එංජින් ක්‍රියාකාරීවීම ආරම්භ වූ පසු නමුත් දෘඩ රොකට් හුවනයන් වෙතට ඇලී තිබෙන අතරතුර දීම ෂටලයේ ප්‍රධාන එන්ජින් තුළ සමස්ත දියත් කිරීමේ දුම්මග එනම් හුවනය ටැංකිය සහ ශටලය යන අංශ තුනෙන්ම ලැබෙන උඩුකුරු තෙරපුම හේතුවෙන් මෙහෙයුම් මැදිරි මට්ටමට මීටර් දෙකක් පහත වැටේ. එම චලනය නොඩ් ෆෝ ට්‍රැන්ක් ලෙස නාසා ව්‍යවහාරයේ සඳහන් වේ. හුවනයන් ඒවායේ මූලික හැඩයන්‍ට යළිත් නැවී පත්වන අතර දියත් කිරීමේ දුම්මග සෙමින් ඉහළට ගමන් කරයි. මේ සඳහා දළ වශයෙන් තත්ත්පර 6 ක් ගත වේ. එය සම්පූර්ණයෙන්ම තිරස් වූ පසු හුවනයන් ජලනය වී දියත් කිරීම දිගටම සිදු වේ.

කුළුණ පසු කිරීමෙන් අනතුරුව ශටලය පෙර ලෙමින් සීරුමාරු වීමෙන් එහි කාක්ෂික ආනතිය සකස් කර ගන්නා අතර එබැවින් රථය එහි බාහිර ටැංකියට හා SRB යන ඒවාට පහළින් තටු මට්ටමේ පිහිටයි. රථය ක්‍රමයෙන් පැතලි වන ආරුක්කු හැඩයක ඉහළ නගින අතර SRB හා ප්‍රධාන ටැංකියේ ස්කන්ධය අඩුවීම සමග ත්වරණය කරනු ලබයි. පහළ කාක්ෂිකයක් ලගා කර ගැනීම සඳහා වඩාත් වැඩි තිරස් ත්වරණයක් සිරස් ත්වරණයට වඩා අවශ්‍යය. නමුත් මෙය දෘෂ්‍ය මානව ලඟාකර ගත නොහැකිය. ඒ බොහෝ විට පිටත දර්ශනයේදී රථය සිරස්ව ඉහළ නගින ආකාරය දැක ගත හැකිවන අතර තිරස්ව ත්වරණය සිදුකළ ද ඒ ආකාරයට දෘෂ්‍යමාන වේ. වෘත්තාකර කාක්ෂික ප්‍රවේගය 380 කිලෝමීටර් එනම් සැතපුම් 236 ක පමණ ප්‍රවේගයේදී ජ්‍යාත්‍යන්තර අභ්‍යවකාශ මධ්‍යස්ථානයේ පිහිටීම තත්පරයට කිලෝමීටර් 7.68 එනම් පැයට කිලෝමීටර් 27650 ක් හෙවත් පැයට සැතපුම් 17180 ක ප්‍රමාණයක් දක්වා වෙයි. එය මුහුදු මට්ටමේදී ධ්වනි ප්‍රවේගය මෙන් 23 වාරයක් පමණ දල වශයෙන් වෙයි. අන්තර් ජාතික අභ්‍යවකාශ නැවතුම් පොළ වෙත සිදුකරන ලද මෙහෙයුම් සඳහා ශටලය අංශක 51.6 ක  දිගංශයකින් නැවතුම් පොළේ සංකේත ස්ථානයට ආනතියක් දැක්විය යුතුය.

මැක්ස් කියු නම් ලක්ෂ්‍යයේදී එනම් ගුවන් ගතික බලයන් ඒවායේ උපරිම මට්ටමට එළඹෙන විට ප්‍රධාන එන්ජින් තාවකාලිකව ඉන්ධන පාලනයකට ලක්කෙරෙන අතර එසේ කෙරෙනුයේ අදික වේගයක් නිසා ෂටලය මත අධික ආතතියක් ඇතිවීම තුළින් (විශේෂයෙන්ම තටු වැනි) අනතුරුදායක මට්ටමට ලක්විය හැකි ප්‍රදේශ අවධානමට ලක්වීමෙන් වළක්වා ගැනීම සඳහාය. මෙම ලක්ෂ්‍යයේදී රැන්ඩ්ල් ගෝවට් අසාමාන්‍යතාවය නැමති ප්‍රපංචය හටගනී. එහිදී යානය අතිධ්වනි ප්‍රවේගයට පරිවර්තනය වීමේදී වලාකුළු සංගනීකරණය වීම සිදුවේ.

දියත් කිරීමෙන් තත්පර 126 කට පසුව පිපුරුම් ඇර SRBS වලින් නිදහස් කෙරෙන අතර කුඩා රොකට්ටු ඒවා රථයෙන් ඉවතට තල්ලු කරයි. SRB වර්ග යලිත් පැරෂුට් ක්‍රමයෙන් මුහුදට ගොඩ බැමේදී යලි පාවිච්චියට උචිත පරිදි කටයුතු සිදුකරයි. ඉන් අනතුරුව ෂටලය කාක්ෂිකයේ ත්වරණය කිරීම අභ්‍යවකාශ ෂටල ප්‍රධාන එන්ජින් භාවිතයෙන් සිදු කරයි. මෙම ලක්ෂ්‍යයේදී රථය 1 ට වඩා අඩු තෙරපුම් බර අනුපාතයක් පවත්වා ගනී. ප්‍රධාන එන්ජින් සත්‍ය වශයෙන්ම ගුරුත්වාකර්ෂණ බලය ඉක්මවීමට ප්‍රම‍ාණවත් උඩුකුරු තෙරපුමක් නොදරන අතර එයට SRB මගින් ලබාදුන් සිරස් ප්‍රවේගය ක්‍රමයෙන් අඩුවේ. කෙසේ නමුත් දැවීම දිගටම සිදු වන අතර ගුවන්යානා ඉන්ධන ස්කන්ධය ක්‍රමයෙන් අඩුවන අතර බරට උඩුකුරු අනුපාතය 1 ඉක්මවන අතර වඩාත් බර අඩු වූ රථය කාක්ෂිකය දෙසට ත්වරණය වීම ආරම්භ කරයි.

රථය ආරෝපණය අඛණ්ඩව සිදුකරන අතර තිරසට නැඹුරු වූ තුලනයක් ලබාගනී. ආංශිකය දෙසට තිරස්ව ත්වරණය කරන අතර ඌණතා අංශය ලබාගැනීමට හා පවත්වා ගැනීමට ප්‍රධාන එන්ජින් යොදා ගනී. ආරෝහණයෙන් මිනිත්තු 5 ½ කට පසුව  දත්ත ප්‍රතියෝජන චන්ද්‍රිකා සහ පථ මෙහෙයුම් භෞමික නැවතුම් පොළවල් සමග සන්නිවේදන සම්බන්ධතා පවත්වා ගැනීමට යොමු වේ.

අවසානයේදී ප්‍රධාන එන්ජිම දැවෙන අවසාන තත්පර 5 තුළදී 30MS -2  ත්වරණයකට  සීමා කිරීම සඳහා ඉන්ධන පාලනය කළ යුතු තරමට රථය සැහැල්ලු වේ. ඒ විශේෂයෙන්ම ගඟනගාමියාගේ පහසුව සඳහාය.

ඉන්ධන මුළුමනින්ම හායනය වීමට පෙර වියළීම එන්ජින් විනාශ කරන බැවින් ප්‍රධාන එන්ජින් අක්‍රීය වේ. හයිඩ්‍රජන් සැපයුමට පෙර ඔක්සිජන් සැපයුම අවසාන වේ. ASSME2 වෙනත් අක්‍රීය මාදිලි සමග නැඹුරුවක් රහිතව ප්‍රතික්‍රියා කරන බැවිනි. ද්‍රව ඔක්සිජන් බයංකරව ප්‍රතික්‍රියා කිරීමට නැඹුරුවක් දක්වයි. එන්ජිමේ උණුසුම් ලෝහ සමග ගැටුණු විට දහන පෝෂකයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි. බාහිර ටැංකිය නිදහස් කරන්නේ පුපුරන සුළු ඇන ගිනිදැල්වීමෙන් හා කඩා වැටීමෙනි. ඒවා විශාල වශයෙන් වායු ගෝලයේදී දැවෙන නමුත් ඇතැම් ඛණ්ඩ ඉන්දියන් සාගරයට ඇද වැටේ. පහළ වායු ගෝලයේදී ඒවා ඛණ්ඩනය වීමට හේතුව වන්නේ බාහිර ටැංකිවල පීඩන පාලිතවල මදකම නිසාවෙන් හා කූටීර ලඹුය‍ෙය් මුද්‍රා තැබීම හේතුවෙනි. යලි ඇතුළුවීමේදී ඛණ්ඩ දැමීමෙන් පසුව ටැංකිය පුපුරණ සුළු ඉතිරිවූ ද්‍රව ඔක්සිජන් හා හයිඩ්‍රජන් මත තාපය මගින් පීඩනය වැඩි කෙරේ. මෙමගින් පෘථිවියට වැටෙන ඛණ්ඩ ඉතා කුඩා බව තහවුරු කෙරේ. පහළ වායු ගෝලයේදී බාහිර ටැංකියේ ගලායෑමෙන් ෂටලය නැවැත්වීමට කාක්ෂික සුචලන පද්ධති එන්ජින් (OMS) ගිනි දැල්වෙන අතර ඉහළ වායු ගෝලයට වූ සමීපකය නැංවීමට ක්‍රියාකරයි. ඇතැම් මෙහෙයුම්වලදී ISS මෙහෙයුම්වලදී ප්‍රධ‍ාන එන්ජින් දැවෙන අතරම OMS එන්ජින් ද යොදා ගෙන ඇත. කාක්ෂිකයගේ අලි පෘථිවියට ලඟා කරවන පතයකට යලි ගෙන ඒමට හේතුව බාහිර ටැංකියේ පිපිරීමම නොවේ. එය ආරක්ෂණ පියවරකි. යම් හේතුවක් නිසා OMS අක්‍රීය වුවහොත් හෝ නවුබාර ප්‍රවේශ දොරටු විවෘත කළ නොහැකි වුවහොත් අදිසි බෝධිත ගොඩ නැංවීමකට ශටලය ඒ වන විටත් යලි පැමිණිය හැකි පථයක සිටිය යුතුයි.

එය ඉහළ වායු ගෝලයේ පියාසරණ බැවින් වායු ඝර්ෂණය නිසා යානාවේ කාක්ෂිකය සෙමින් ක්ෂය වේ. OMS සමග කාක්ෂිකය ආනර්ථීව එහි ප්‍රවේගය වූවනය කිරීමක් සිදු කළ යුතු වන්නේ යලිත් පහළ වායු ගෝලයට පැමිණීම වැළැක්වීමටයි.

අභ්‍යාවකාශ ෂටල නැවත පිවිසීම හා ගොඩ බැසීම

ගොඩ බස්වන ගියරය හා අවකාශ දත්ත යෙදවීම හැරෙන්නට මුළු අභ්‍යාවකාශ ෂටලයම පාහේ සාමාන්‍යයෙන් පරිගණක පාලනයකට යටත්ය. කෙසේ වුව ද හදිසි අවස්ථාවක දී මෙම නැවත පිවිසීම සම්පූර්ණයෙන්ම මිනිස් අතින් කළ හැක. ළඟාවීම හා ගොඩ බැසීම ස්වයංක්‍රීය නියමු පද්ධතිය (autopilot) මඟින් පාලනය කළ හැකි වුව ද සාමාන්‍යයෙන් කෙරෙන්නේ මිනිස් අතිනි.
මෙහි දී ප්‍රති ඇතුල්වීම සිදු වන්නේ පිටු පස ඉදිරියට එනසේ උඩු යටිකුරුව පියාසර කරන අතරතුර කක්ෂගත වී ඇති දිශාවට ප්‍රති විරුද්ධව (එන්ජිම දල්වමින්දළ වශයෙන් මිනිත්තු 3ක්) එයට 200 mph (90 m/s)  පමණ වේගයක් ලබා දීමෙනි. ප්‍රතිගාමක බල හේතුවෙන් ෂටල වේගය අඩාල වී ඉහල වායුගෝලය තුළට ඇතුල් වෙයි. ඉන්පසු  ෂටලය එහි නාසය ඉහලට ගනිමින් (උඩුයටිකුරුව ගමන් කරන නිසා ඇත්ත වශයෙන්ම පහලට) හැරීමකට ලක් වේ. මෙම OMS දැල්වීම දළ වශයෙන් ගොඩ බැස්වීමේ ස්ථානයේ සිට, පෘථිවිය වටා ගමන් මඟින් අඩක් පමණ තෙක් සිදු කෙරේ.
යානය අඩි 400000 ක් පමණ උන්නතාංශයකදී මාක් 25 (8.2 km/s) පමණ වේගයෙන් පැමිනෙන යානය සැලකිය යුතු ලෙස වායු ඝනත්වය වැඩි වීමක් අත් විඳී. යානය 40 කෝණයකින් යුතුය පියාසර කරමින් තිබියදී ඉහල රෝධක බලයක් ඇති කිරීමට RCS තෙරපෙන හා පාලන පෘෂ්ට යොදා ගනී. එසේ කරනු ලබන්නේ යානයේ වේගය අඩු කිරීමට මෙන්ම ඇති වන දැඩි උෂ්ණත්වය ද පහල දැමීම සඳහාය. තවද යානය ගොඩ බැස්වීමට පෙර එහි අමතර වේගය නැති කරගැනීම කරනු ලබන්නේ 70 කැරකීමේ කෝණයක් තෙක් s- කව ඇති කර ගැනීම මඟිනි.
පහල වායු ගෝලයේ දී යානය සාම්ප්‍රදායක සැහැල්ලු ගුවන් යානයක් මෙන් ගමන් කල ද එහි ගොඩ බැස්වීමේ වේගය මිනිත්තුවට අඩි 10000 කටත් ඉහල අගයක් ගනී.
දළ වශයෙන් මාක් 3 දී පමණ යානයේ ඉදිරිපස පහළ රාමුවේ දකුණු හා වම් පස සවිකර ඇති අවකාශ දත්ත අංශ මඟින් යානයේ වායු ගෝලය තුළ චලනයන්ට අනුව වායු පීඩනය මැනීම සිදු කරයි.

ළඟා වීමේ හා ගොඩ බැස්වීමේ අදියර වෙත ළඟා වෙත්ම යානය අඩි 10000 (3,000 m) පමණ උන්නතාංශයක , ධාවන පථයෙන් සැතපුම් 7.5 (12 km) ඈතින් ඇත. නියමුවන් විසින් යානයේ වේගය අඩාල කිරීම පිණිස වායුගතික තිරිංග තද කරනු ලබයි.ගොඩ බැස්වීමේ දී වේගය දල වශයෙන් 424 mph (682 km/h) සිට 215 mph (346 km/h) දක්වා අඩු කරනු ලැබේ  (මගී ගුවන් යානා ජෙට් යානයක 160 mph සමඟ සසදන්න) යානය 267 mph (430 km/h) වේගයෙන් යන විට ගොඩ බැස්වීමේ ගියරය ක්‍රියාත්මක වේ. තිරිංග වලට සහාය දීම සඳහා 213 mph (343 km/h) දී පමණ අඩි 40 (12 m) රෝධක පැරිෂුටයක් ක්‍රියාවේ යෙදවේ. යානය 69 mph (110 km/h) ට ළඟා වීමෙත් සමඟ පැරිෂුටය ඉවත් කෙරේ.
ගොඩ බැස්වීමෙන් පසු දුම්වලින් විෂ සහිත හයිඩ්‍රසීන් ඉවත් වන තෙක් (ගුවන් යානා ඉන්ධනයක් ලෙස යොදා ගන්නා) මිනිත්තු කිහිපයක් ධාවන පථය මත නවත්වා තැබෙන අතර එහි තවත් අරමුණක් වන්නේ ෂටල රාමුව, ගඟන ගාමීන්ට ගොඩ බැසීමට  හැකිවන තෙක් සිසිල් වීමට ඉඩ හැරීමයි.

ආශ්‍රිත

සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

NSTS 1988 Reference manual
How The Space Shuttle Works
Orbiter Vehicles
The Space Shuttle Era: 1981–2011; interactive multimedia on the Space Shuttle orbiters
NASA Human Spaceflight – Shuttle
High resolution spherical panoramas over, under, around and through Discovery, Atlantis and Endeavour

අභ්‍යවකාශ ෂටල
අභ්‍යවකාශ විද්‍යාව

අභ්‍යවකාශ ෂටල


Die Vögel est un groupe de techno allemand.

Biographie
Die Vögel a été formé en 2007 par les musiciens Jakobus Durstewitz (anciennement Jakobus Siebels) et Mense Reents en tant que projet lors d'un séjour de Jakobus Durstewitz à Cassel dans le cadre de la off-Documenta. Lorsque Mense Reents rend visite à ce dernier, les deux musiciens organisèrent spontanément un concert pour lequel ils n'avaient composé la musique que deux jours auparavant. Cette première représentation de Die Vögel a lieu à la galerie Loyal de Kassel.

Avec la chanson Blaue Moschee, le duo réussit ensuite un grand hit en club fin 2009, qui a été diffusé entre autres par le DJ Sven Väth lors de ses concerts.

Pour leur single Fratzengulasch sorti en 2011, les vidéastes et cinéastes Timo Schierhorn et Katharina Duve ont produit le clip musical. En 2012, un sample de leur chanson Blaue Moschee est utilisé dans le single officiel du championnat d'Europe de football 2012. L'accroche de la chanson Endless Summer, interprétée par la chanteuse Oceana, est une fanfare. Elle a été composée à l'origine par Die Vögel.

Depuis 2009, le duo publie ses maxi-singles sur le label musical Pampa Records de DJ Koze et Marcus Fink et se produit régulièrement en Allemagne et à l'international. En plus de se produire en club, Die Vögel joue dans divers festivals de musique comme l'Appletree Garden Festival, le Fusion Festival ou le MS Dockville.

Style musical
Le style musical de Die Vögel est décrit comme « deep tech » et « psych house » ou comme brass house dadaïste, pour lequel le duo utilise par exemple des flûtes à bec, des tubas, des clarinettes et des tambours ainsi que des boîtes à rythmes analogiques et des synthétiseurs. A cela s'ajoutent des textes intellectuels dadaïstes.

Discographie

Singles et EP
 2009 : Blaue Moschee, maxi-single / téléchargement (Allemagne, Pampa Records)
 2010 : Blaue Moschee EP, CD (Italie, Rise)
 2011 : Fratzengulasch, vinyle et téléchargement (Allemagne, Pampa Records)
 2013 : The Chicken, vinyle et téléchargement (Allemagne, Pampa Records)

Remixes
 2011 : Pantha du Prince – Welt am draht (Die Vögel Version), extrait de Pantha du Prince – XI Versions of Black Noise, CD / téléchargement (Angleterre, Rough Trade)
 2012 : Dntel / Herbert – My Orphaned Son / It's Only, 12" (Deutschland, Pampa Records)
 2012 : Dntel / Herbert – Remixes By Die Vögel, DJ Koze, téléchargement (Deutschland, Pampa Records)
 2013 : Tocotronic feat. WestBam et Die Vögel – Warte auf mich auf dem grund des Swimmingpools, single téléchargeable (Allemagne, Vertigo Berlin)
 2013 : Tocotronic feat. WestBam et Die Vögel – Warte auf mich auf dem grund des swimmingpools, 12" / téléchargement (Allemagne, Vertigo Berlin, Rock-O-Tronic Records)

Notes et références

Liens externes

Groupe allemand de musique électronique
Groupe de techno
Groupe de house music
Groupe musical formé en 2007

Die Vögel (groupe)


Mydlovary (deutsch Mydlowar, früher Midlowar) ist eine Gemeinde in Tschechien. Sie liegt drei Kilometer nördlich von Zliv und gehört zum Okres České Budějovice.

Geographie
Mydlovary befindet sich in der Zbudovská Blata, einem Teil des Budweiser Beckens (Českobudějovická pánev) im Quellgebiet des Baches Mydlovarský potok. Östlich erhebt sich der Olešnický vrch (499 m). Gegen Südosten liegt das Wärmekraftwerk Mydlovary, dahinter der Teich Mydlovarský rybník. Nördlich befinden sich die Restlöcher mehrerer Braunkohlentagebaue, die zuletzt als Klärsümpfe der Uranaufbereitung dienten und stark kontaminiert sind. Im Nordwesten liegt das Areal der MAPE. Westlich verläuft die Bahnstrecke České Budějovice–Plzeň, dort liegt auch die Bahnstation Zbudov.

Nachbarorte sind Velice und Olešník im Norden, Chlumec im Nordosten, Zahájí im Osten, Křivonoska und Munice im Südosten, Zliv, Pištín, Překážka und Pašice im Süden, Plástovice, Sedlec, Sedlecký Dvůr und Lékařova Lhota im Südwesten, Zbudov im Westen sowie Dívčice und Nákří im Nordwesten.

Geschichte
Die erste schriftliche Erwähnung des zur Herrschaft Frauenberg gehörigen Dorfes erfolgte im Jahre 1352. König Vladislav II. Jagiello gewährte Mydlovary und acht weiteren Dörfern der Blata wegen der unfruchtbaren Böden besondere Privilegien. Nachdem Adam II. von Neuhaus die Privilegien der nach Frauenberg untertänigen Dörfer der Vladislavská blata durch Erhebung des Waisengeldes beschnitt, kam es im April 1581 zu einer offenen Rebellion in der Blata, die blutig niedergeschlagen wurde. Im Jahre 1835 bestand Midlowar aus 28 Häusern mit 214 Einwohnern. Im Ort bestand ein Wirtshaus. Pfarrort war Zahay. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb das Dorf zu der den Fürsten Schwarzenberg gehörigen Herrschaft Frauenberg untertänig.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Mydlovary ab 1850 mit dem Ortsteil Zahájí eine Gemeinde in der Bezirkshauptmannschaft Budějovice/Budweis. Im Jahre 1910 lebten in der Gemeinde 680 Tschechen und sieben Deutsche, der Ortsteil Mydlovary hatte 309 tschechischsprachige Einwohner. 1920 löste sich Zahájí von Mydlovary los und bildete eine eigene Gemeinde. Am 14. Juni 1964 erfolgte die Eingemeindung nach Dívčice. Mit knapp 400 Einwohnern erreichte der Ort 1968 die höchste Bevölkerungszahl seiner Geschichte. Seit dem 24. November 1990 bildet Mydlovary wieder eine eigene Gemeinde. Beim Wettbewerb "Dorf des Jahres" holte Mydlovary 2006 einen dritten Platz.

Bergbau und Industrie

Braunkohlebergbau
Nachdem unter dem Dorf und der Umgebung eine große Braunkohlelagerstätte entdeckt worden war, begannen 1836 erste Bergbauversuche. Ein regelmäßiger Bergbaubetrieb wurde jedoch erst 1910 aufgenommen. Mit dem Aufschluss des Tagebaus Svatopluk setzte in den Jahren 1917 bis 1918 die großflächige Braunkohleförderung ein. Später kamen mit den Zechen Václav und Pavel weitere Tagebaue hinzu. Nachdem in den 1950er Jahren die Erschöpfung der Braunkohlevorräte nördlich des Dorfes absehbar geworden war, wurden Pläne zur Umsiedlung von Mydlovary und dem Abbau unter dem Dorf entworfen, jedoch wieder fallengelassen. 1973 wurde der Braunkohlebergbau gänzlich eingestellt.

Elektrárna Mydlovary
Im Jahre 1922 nahm das Kraftwerk Mydlovary (Elektrárna Mydlovary EMy) den Betrieb auf, in dem aus der minderwertigen, aber billigen Braunkohle Elektroenergie gewonnen wurde. Dieses wurde innerhalb von 20 Jahren zum größten Stromerzeuger in Südböhmen mit einer Leistung von 100 MW ausgebaut.

Nach der Erschöpfung der Braunkohlegruben wurde das Kraftwerk auf Braunkohle aus dem Falkenauer Becken umgestellt. Mit der Inbetriebnahme der MAPE übernahm das Kraftwerk deren Wärmeversorgung. Im Jahre 1967 übernahm das Kraftwerk auch die Fernwärmeversorgung der Stadt Zliv. Zur Verbesserung der Wärmeversorgung in der Stadt Budweis wurde die mit 15 Kilometern längste Fernwärmeleitung der Tschechoslowakei errichtet, die 1974 in Betrieb ging.

1998 stellte das Kraftwerk die Stromproduktion ein. Die Fernwärmelieferung nach České Budějovice endete 1999. Im Jahre 2001 erfolgte die Umstellung des Kraftwerks von Kohle auf Erdgas. 2002 wurde ein Teil des Kraftwerkes mit der Esse abgetragen.

Eine 2005 erteilte Baugenehmigung für die Betreiber des Heizkraftwerkes, Jihočeská energetika a.s. und E.ON Trend s.r.o, zur Errichtung einer Müllverbrennungsanlage regte in der Gemeinde starken Widerstand. Am 7. Jänner 2009 gab deren Nachfolger E.ON Energie a.s diese Pläne auf und beabsichtigt nun, ein Biomassekraftwerk zu errichten.

MAPE
Ab 1959 erfolgte der Bau einer chemischen Aufbereitungsanlage für Uranerz. Die MAPE Mydlovary, der Firmenname ist ein Akronym für Magnesiumperchlorat, nahm am 1. Oktober 1962 den Betrieb auf, wobei die ausgekohlten Braunkohlegruben als Absetzbecken dienten. Zugleich wurde das Kraftwerk für die Wärmeversorgung der MAPE ausgebaut. Die Verarbeitungskapazität der MAPE wurde von ursprünglich jährlich 300.000 t sukzessive bis auf 600.000 t erhöht.

Nach der politischen Wende wurde am 1. November 1991 die Erzverarbeitung in der MAPE eingestellt. Über die beiden Haupttechnologielinien sauer (3/4) und alkalisch (1/4) waren bis dahin 16.745.835 t Uranerz mit einem durchschnittlichen Urangehalt von 0,184 % ausgelaugt und die Rückstände in den Klärbecken abgesetzt worden. Anschließend wurden die Anlagen der MAPE bis 1994 für andere Produktionen genutzt. Nach der gänzlichen Stilllegung erfolgte eine Aufteilung des Geländes. Der unbelastete westliche Teil der Aufbereitung wurde dabei privatisiert, der andere durch die DIAMO bis 2011 saniert und rekultiviert.

Das zwischen den Dörfern Mydlovary, Zahájí, Olešník, Nákří und Dívčice gelegene 227 ha große Gelände der Uranschlammteiche der MAPE gilt heute als eine der größten Umweltgefahren des Landes. Ein Viertel davon befindet sich auf dem Kataster von Mydlovary. Im Jahre 1996 wurde mit den Sanierungsarbeiten begonnen. Ein Abschluss der Sanierungs- und Rekultierungsarbeiten ist nicht absehbar, es wird mit einer Dauer zwischen 20 und 50 Jahren gerechnet. Eine Reinigung des in die Moldau abzuleitenden Drainagewassers wird für 100 Jahre prognostiziert.

Gemeindegliederung
Für die Gemeinde Mydlovary sind keine Ortsteile ausgewiesen. Zu Mydlovary gehört die Kolonie U elektrárny. Grundsiedlungseinheiten sind Mydlovary und Mydlovary-u elektrárny.

Sehenswürdigkeiten
 Kapelle der hl. Dreifaltigkeit auf dem Dorfplatz
 Gedenkstein für die Gefallenen des Ersten Weltkrieges
 Denkmal für den 1581 hingerichteten Zbudover Richter Jakub Kubata, westlich des Dorfes bei der Bahnstation Zbudov am Soudný potok
 Gehöfte im südböhmischen Bauernbarock

Weblinks

 Beschreibung der Altlastensituation
 Abschluss der Sanierung und Rekultierung auf dem Gelände der Aufbereitung
 Dufek, Vladimír: Energetický areál Karolína Mydlovary in Stavební listy
 Präsentation auf selskebaroko.unas.cz

Einzelnachweise

Ersterwähnung 1352

Mydlovary


1998-99 පෙප්සි කුසලානය 1999 මාර්තු - අප්‍රේල් මාසවල ඉන්දියාවේ පැවති එක්දින ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් තරගාවලියකි. එය ඉන්දියාව, පකිස්ථානය සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර පැවති තුන්කොන් තරගාවලියකි. අවසන් තරඟයේදී ඉන්දියාව පරාජය කරමින් පාකිස්තානය තරඟාවලිය ජයග්‍රහණය කළේය.

තරග

1 වන එක්දින තරගය

2 වන එක්දින තරගය

3 වන එක්දින තරගය

4 වන එක්දින තරගය

5 වන එක්දින තරගය

6 වන එක්දින තරගය

අවසාන තරගය

සටහන්

 තරගාවලිය ආරම්භ වීමට පෙර ඉන්දීය කණ්ඩායමේ නායකයා ලෙස මොහොමඩ් අසරුදීන් පත් කරන ලදී. කෙසේ වෙතත්, ඔහුට අවසන් තරඟ තුන අහිමි වූ අතර නව නායකයා ලෙස අජේ ජඩේජා පත්විය.

යොමුව

බාහිර සබැදි

 තරගාවලි නිවහන - ක්‍රික්ඉන්ෆෝ

ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

පෙප්සි කුසලානය 1999


Goldsworthy Lowes Dickinson (6 August 1862 – 3 August 1932), known as Goldie, was a British political scientist and philosopher. He lived most of his life at Cambridge, where he wrote a dissertation on Neoplatonism before becoming a fellow. He was closely associated with the Bloomsbury Group.

Dickinson was deeply distressed by Britain's involvement in the First World War. Within a fortnight of the war's breaking out he drew up the idea of a League of Nations, and his subsequent writings helped to shape public opinion towards the creation of the League. Within the field of international relations, Dickinson is prominent for popularizing conceptions of the international system as being an international "anarchy."

Life

Early years
Dickinson was born in London, the son of Lowes Cato Dickinson (1819–1908), a portrait painter, by his marriage to Margaret Ellen Williams, a daughter of William Smith Williams who was literary advisor to Smith, Elder & Company and had discovered Charlotte Brontë. When the boy was about one year old his family moved to the Spring Cottage in Hanwell, then a country village. The family also included his brother, Arthur, three years older, an older sister, May, and two younger sisters, Hester and Janet.

His education included attendance at a day school in Somerset Street, Portman Square, when he was ten or eleven. At about the age of twelve he was sent to Beomonds, a boarding school in Chertsey, and his teenage years from 14 to 19 were spent at Charterhouse School in Godalming, where his brother Arthur had preceded him. He was unhappy at Charterhouse, although he enjoyed seeing plays put on by visiting actors, and he played the violin in the school orchestra. While he was there, his family moved from Hanwell to a house behind All Souls Church in Langham Place.

In 1881 Dickinson went up to King's College, Cambridge, as an exhibitioner, where his brother, Arthur, had again preceded him. Near the end of his first year he received a telegram informing him that his mother had died from asthma. During his college years, his tutor, Oscar Browning, was a strong influence on him, and Dickinson became a close friend of his fellow King's undergraduate C. R. Ashbee. Dickinson won the chancellor's English medal in 1884 for a poem on Savonarola, and in graduating that summer he was awarded a first-class degree in the Classical Tripos.

After travelling in the Netherlands and Germany, Dickinson returned to Cambridge late that year and was elected to the Cambridge Conversazione Society, better known as the Cambridge Apostles. In a year or two he was part of the circle that included Roger Fry, J. M. E. McTaggart, and Nathaniel Wedd.

Career

In the summer of 1885 he worked at a co-operative farm, Craig Farm at Tilford near Farnham in Surrey. The farm had been started by Harold Cox as an experiment in simple living. Dickinson was proud of his hoeing, digging, and ploughing. That autumn, and continuing to the spring of 1886, Dickinson joined the University Extension Scheme to give public lectures that covered Carlyle, Emerson, Browning, and Tennyson. He toured the country, living for a term at Mansfield and for a second term at Chester and Southport. He spent a brief time in Wales afterwards.

With financial help from his father, Dickinson then began to study for a medical degree, beginning in October 1886 at Cambridge. Although he became dissatisfied with his new subject and nearly decided to drop out, he persevered and passed his M.B. examinations in 1887 and 1888. Yet he finally decided he was not interested in a career in medicine.

In March 1887 a dissertation on Plotinus helped his election to a fellowship at King's College. During Roger Fry's last year at Cambridge (1887–1888), Dickinson, a homosexual, fell in love with him. After an initially intense relationship (which according to Dickinson's biography did not include sex with Fry, a heterosexual), the two established a long friendship. Through Fry, Dickinson soon met Jack McTaggart and F. C. S. Schiller.

Dickinson then settled down at Cambridge, although he again lectured through the University Extension Scheme, travelling to Newcastle, Leicester, and Norwich. His fellowship at King's College (as an historian) was permanently renewed in 1896. That year his book The Greek View of Life was published. He later wrote a number of dialogues in the Socratic tradition.

Dickinson did not live the detached life of a stereotypical Cambridge academic. When G. K. Chesterton chose contemporary thinkers with whom he disagreed for his book Heretics (1905), the focus of Chapter 12 was "Paganism and Mr. Lowes Dickinson". There Chesterton writes:

Mr. Lowes Dickinson, the most pregnant and provocative of recent writers on this and similar subjects, is far too solid a man to have fallen into this old error of the mere anarchy of Paganism. To make hay of that Hellenic enthusiasm which has as its ideal mere appetite and egotism, it is not necessary to know much philosophy, but merely to know a little Greek. Mr. Lowes Dickinson knows a great deal of philosophy, and also a great deal of Greek, and his error, if error he has, is not that of the crude hedonist. But the contrast which he offers between Christianity and Paganism in the matter of moral ideals—a contrast which he states very ably in a paper called "How Long Halt Ye?" which appeared in the Independent Review—does, I think, contain an error of a deeper kind.

Dickinson was a lecturer in political science from 1886 to his retirement in 1920, and the college librarian from 1893 to 1896. Dickinson helped establish the Economics and Politics Tripos and taught political science within the University. For 15 years he also lectured at the London School of Economics.

In 1897 he made his first trip to Greece, travelling with Nathaniel Wedd, Robin Mayor, and A. M. Daniel.

He joined the Society for Psychical Research in 1890, and served on its Council from 1904 to 1920.

In 1903 he helped to found the Independent Review. Edward Jenks was editor, and members of its editorial board included Dickinson, F. W. Hirst, C. F. G. Masterman, G. M. Trevelyan, and Nathaniel Wedd. Fry designed the front cover. Over the years Dickinson contributed a number of articles to it, some later reprinted in Religion: A Criticism and a Forecast (1905) and Religion and Immortality (1911).

First World War and after
Within a fortnight of the start of the First World War, Dickinson had drafted schemes for a "League of Nations", and together with Lord Dickinson and Lord Bryce he planned the ideas behind of the League of Nations and played a leading role in the founding of the group of internationalist pacifists known as the Bryce Group. The organisation eventually became the nucleus of the League of Nations Union. In his pamphlet After the War (1915) he wrote of his "League of Peace" as being essentially an organisation for arbitration and conciliation. He felt that the secret diplomacy of the early twentieth century had brought about war and thus could write that, "the impossibility of war, I believe, would be increased in proportion as the issues of foreign policy should be known to and controlled by public opinion." Dickinson promoted his ideas with a large number of books and pamphlets, including his book The International Anarchy. He also attended a pacifist conference in The Hague in 1915, and in 1916 he set off on a lecture tour of the United States promoting the idea of a League of Nations.

In the 1920s, Dickinson joined the Labour Party, and he was appointed to the party's Advisory Committee on International Questions.  In 1929, the Talks Department of the BBC invited him to give the first and last lectures in a series called "Points of View". He went on to give several series of BBC talks on various topics, including Goethe and Plato.

Death and legacy
After a prostate operation in 1932, Dickinson appeared to be recovering, but he died on 3 August. Memorial services were held in King's College Chapel, Cambridge, and in London.

E. M. Forster, by then a good friend, who had been influenced by Dickinson's books, accepted the appointment as Dickinson's literary executor. Dickinson's sisters then asked Forster to write their brother's biography, which was published as Goldsworthy Lowes Dickinson in 1934. Forster has been criticised for refraining from publishing details of Dickinson's sexual proclivities, including his foot fetishism and unrequited love for young men.

E. M. Forster stated (in "the Art of Fiction") that he used Dickinsons' sisters as his inspiration for Margaret and Helen Schlegel, the central characters in Howards End.

Works
Revolution and Reaction in Modern France, 1892
The Development of Parliament during the Nineteenth Century, 1895
The Greek View of Life, 1896, 1909
Letters from John Chinaman and Other Essays, 1901
The Meaning of Good: A Dialogue, 1901
Letters from a Chinese Official; Being an Eastern View of Western Civilization, 1903 (published anonymously)
Religion. A Criticism and a Forecast, 1905
A Modern Symposium, 1905
From King To King, 1907
Justice and Liberty: A Political Dialogue, 1908
Is Immortality Desirable?, 1909
Religion and Immortality, 1911
An Essay on the Civilisations of India, China & Japan, 1914
Appearances; Being Notes of Travel, 1914
After the War, 1915
The European Anarchy, 1916
The Choice Before Us, 1917
The War and the Way Out, 1917
Causes of International War, 1920
The Magic Flute: A Fantasia, 1920;
War: Its Nature, Cause and Cure, 1923
The International Anarchy, 1904–1918, 1926
After Two Thousand Years: A Dialogue between Plato and a Modern Young Man, 1930
Plato and His Dialogues, 1931
J. McT. E. McTaggart, 1931, 'With chapters by Basil Williams & S.V. Keeling' (Cambridge)
The Contribution of Ancient Greece to Modern Life, 1932
Posthumous:
The Autobiography of G. Lowes Dickinson: and other unpublished writings, 1973, edited by Dennis Proctor, published by Duckworth, 287 pages,  (hardcover)

References

E. M. Forster, (1934), "Goldsworthy Lowes Dickinson", edited by L. G. Wickham Legg, London: Edward Arnold, 277 pages (hardcover)
P. D. Proctor, (1949), pages 225–227 in "The Dictionary of National Biography 1931–1940", edited by L. G. Wickham Legg, London: Oxford University Press, 968 pages (hardcover)

Further reading
Forster, E. M., and Ronald Edmond Balfour. Goldsworthy Lowes Dickinson. London: E. Arnold & Co, 1934.
Dickinson, G. Lowes. The Autobiography of G. Lowes Dickinson, and Other Unpublished Writings. [London]: Duckworth, 1973.
Fry, Roger, and J. T. Sheppard. Goldsworthy Lowes Dickinson, 6 August 1862, 3 August 1932: Fellow of the College, 1887–1932. Cambridge: Cambridge University Press, 1933.
Bollman, Dean Stanley. The Social and Political Philosophy of G. Lowes Dickinson. Thesis (M.A.), University of Washington, 1921.
 Santayana, George. 'Lowes Dickinson'. Selected Critical Writings of George Santayana, ed. N. Henfrey, Cambridge : Cambridge University Press, 1968, I, 324–5.

External links

1862 births
1932 deaths
Academics of the London School of Economics
Alumni of King's College, Cambridge
British historians
British anti-war activists
Cambridge University Moral Sciences Club
Fellows of King's College, Cambridge
English gay men
International relations scholars
People educated at Charterhouse School
Gay academics
19th-century English LGBT people
20th-century English LGBT people

Goldsworthy Lowes Dickinson


يمكن أن يُعرف التسامح الديني بأنه «ليس أكثر من قبول أتباع الديانة السائدة بالديانات الأخرى والإذن بممارسة هذه الديانات، على الرغم من استنكارها واعتبارها ديانات خاطئة أو مؤذية أو ذات مرتبة أدنى». تاريخيًا، تتناول معظم الحوادث والكتابات المتعلقة بالتسامح وضع الأقلية ووجهات النظر المخالفة فيما يتعلق بدين الدولة المهيمن. ومع ذلك، فإن الدين أيضًا اجتماعي، وقد ارتبط التسامح دائمًا بجانب سياسي ما.

تشير النظرة العامة إلى تاريخ التسامح والثقافات المختلفة التي يمارس فيها التسامح، والطرق التي تطور بها هذا المفهوم المتناقض حتى أصبح مفهومًا إرشاديًا، إلى استخدامه المعاصر باعتباره سياسيًا واجتماعيًا ودينيًا وعرقيًا، بما ينطبق أيضًا على مجتمع الميم والأفراد والأقليات الأخرى والمفاهيم الأخرى ذات الصلة مثل حقوق الإنسان.

في العصور القديمة
اعتُبر التسامح الديني «سمةً مميزةً» للإمبراطورية الأخمينية في بلاد فارس؛ ساعد كورش الكبير في ترميم الأماكن المقدسة في مختلف المدن. وقيل في العهد القديم أن كورش قد أطلق سراح اليهود من الأسر البابلي في 539-530 قبل الميلاد، وسمح لهم بالعودة إلى وطنهم.

ضمت مدينة الإسكندرية الهلنستية، والتي تأسست عام 331 قبل الميلاد، جاليةً يهوديةً كبيرةً عاشت في سلام مع عدد متساوٍ من السكان اليونانيين والمصريين. ووفقًا لمايكل والزر، قدمت المدينة «مثالًا مفيدًا لما قد نعتقد أنه النسخة الإمبراطورية للتعددية الثقافية».

قبل أن تصبح المسيحية كنيسة الدولة للإمبراطورية الرومانية، سمحت للشعوب التي غُزيت بمواصلة عبادة آلهتها. «كانت الدعوة للاستمرار في عبادة آلهة الأراضي المحتلة جزءًا مهمًا من الدعاية الرومانية حول فوائد العبادة داخل الإمبراطورية». اضطُهد المسيحيون بسبب رفضهم لوحدة الوجود الروماني ورفضهم لتكريم الإمبراطور كإله. ولكن أصدر الإمبراطور الروماني غاليريوس مرسومًا عامًا للتسامح مع المسيحية في عام 311، باسمه وباسم ليسينيوس وقسطنطين العظيم (الذي اعتنق المسيحية في العام التالي).

البوذية
أظهر البوذيون تسامحًا كبيرًا تجاه الأديان الأخرى:ينبع التسامح البوذي من الاعتراف بأن ميول البشر واحتياجاتهم الروحية متنوعة للغاية، إذ لا يمكن أن يشملها أي تعليم منفرد، وبالتالي سيتم التعبير عن هذه الاحتياجات بشكل طبيعي في مجموعة متنوعة من الأشكال الدينية.وقال جيمس فريمان كلارك في كتابه عشر ديانات عظيمة (1871):لم يؤسس البوذيون أي محاكم تفتيش، وجمعوا بين الغيرة الدينية، التي سيطرت على الممالك، والتسامح الذي لا يمكن لتجربتنا الغربية تفسيره.أعلنت مراسيم أشوكا الصادرة عن الملك البوذي أشوكا الكبير (269-231 قبل الميلاد)، الالتزام بالتسامح العرقي والديني. ونص مرسومه في النقش الحجري الرئيسي الثاني عشر لجيرنار في القرن الثالث قبل الميلاد على أن «الملوك قبلوا ممارسة التسامح الديني، وأن الإمبراطور أشوكا أكد أنه لا يوجد أحد متفوق على غيره، بل سيتبع طريق الوحدة من خلال التعريف بجوهر الأديان الأخرى».

ومع ذلك، فقد كان للبوذية أيضًا خلافات حول التسامح. وأثار بول فولر مسألة عدم الالتزام بالتسامح المحتمل بين البوذيين في سريلانكا وميانمار، بشكل أساسي ضد المسلمين.

المسيحية
تشير أسفار الخروج واللاويين والتثنية إلى ممارسات مشابهة حول معاملة الغرباء. على سبيل المثال، جاء في سفر الخروج 22:21: «ولا تضطهد الغريب ولا تضايقه، لأنكم كنتم غرباء في أرض مصر». كثيرًا ما تُستخدم هذه النصوص في الخطب للدعوة إلى التعاطف والتسامح مع من يختلفون مع المسيحيين أو من هم أقل نفوذًا منهم. أوضحت جوليا كريستيفا فلسفة التسامح السياسي والديني على أساس كل هوياتنا المتبادلة كغرباء.

وبالاعتماد على مثل الزوان في العهد الجديد، الذي يتحدث عن صعوبة التمييز بين القمح والأعشاب قبل وقت الحصاد، دعم الأسقف وازو من لييج (985-1048) التسامح الديني من خلال القول في «رسالته إلى الأسقف روجر من شالون» إن «الكنيسة يجب ألا تتدخل في اختلاف العقائد المتزايد إلى أن يقوم الرب بفصلهم والحكم عليهم».

استخدم روجر ويليامز هذا المثل لدعم تسامح الحكومة مع جميع «الحشائش» (المهرطقين) في العالم، لأن الاضطهاد المدني غالبًا ما يؤذي «القمح» (المؤمنين) أيضًا عن غير قصد. كما اعتقد ويليامز أن الله وحده من يحق له أن يحكم في النهاية، وليس الإنسان. قدم هذا المثل مزيدًا من الدعم لإيمان ويليامز بالفصل بين الكنيسة والدولة كما هو موصوف في كتابه عام 1644، العقيدة الدموية للاضطهاد بسبب المعتقد.

العصور الوسطى
برزت حالات من التسامح الديني مع مجموعات معينة خلال العصور الوسطى، وكان المفهوم اللاتيني للتسامح (توليرانتيا) «مفهومًا سياسيًا وقضائيًا متطورًا للغاية في اللاهوت المدرسي والقانون الكنسي في العصور الوسطى». استُخدم مفهوم توليرانتيا للإشارة إلى «الاعتماد على السلطة المدنية في مواجهة الغرباء، مثل غير المؤمنين، والمسلمين أو اليهود، والفئات الاجتماعية الأخرى أيضًا مثل البغايا ومرضى الجذام». أما حركات الهرطقة مثل كاثار، وولدينيسية، والمهرطق يان هوس وأتباعه الهوسيين، فقد تعرضوا للاضطهاد. بدأ اللاهوتيون المنتمون أو المتفاعلون مع الإصلاح البروتستانتي بمناقشة الظروف التي ينبغي بموجبها السماح بالفكر الديني المخالف في وقت لاحق من العصور الوسطى. لم يوثق وجود التسامح «كممارسة تعترف بها السلطة» في البلدان المسيحية قبل القرن السادس عشر.

انظر أيضًا
 التعددية الثقافية وإدارة التنوع

المراجع

الدين والمجتمع
حقوق الإنسان حسب القضية
دين

تسامح ديني


Scientific Linux (kısaca SL), Fermilab laboratuvarları tarafından, bilimsel ve akademik ortamlarda kullanılmak üzere geliştirilen bir Linux dağıtımıdır. 6 numaralı sürümüne kadar geliştirilmesi Fermilab ve CERN tarafından ortaklaşa yürütülmüştür.

Bilim adamları, akademisyenler ve bilimsel verilerle çalışan insanlar için uygun yazılımlar içerir, laboratuvarlardaki deney çalışmalarını yürütmek, kaydetmek ve saklamak gibi amaçlar için kullanılır. Dünyada pek çok laboratuvarda ve üniversitelerde kullanılmaktadır.

Red Hat Enterprise Linux'un kaynak kodları temel alınarak geliştirilmektedir. Genellikle yeni Red Hat sürümlerinden birkaç ay sonra yeni sürümü yayınlanır.

Tarihçe
Fermilab'ın RHEL tabanlı Fermi Linux LTS 3.0.1 olarak bilinen bir Linux dağıtımı vardır. CERND Fermilab ile ortak bir iş birliği yapma konusunda temasa geçti. Connie Sieh ilk prototipin arkasındaki ana geliştirici ve yöneticidir.

İlk resmi sürümü 10 Mayıs 2004 tarihinde yayınlandı.
Scientific Linux 3.0.1 sürümü, CERN iş birliği içinde katıldı ve Scientific Linux ortak geliştiriciler oldular.

Scientific Linux, bilim adamları ve bilimsel verilerle çalışan insanlar için uygun yazılım içerir. FITS kütüphaneleri, Graphiz ve R (programlama dili) içerir.

Sürüm tarihçesi

Desteklenme takvimi
Red Hat kendi sürümleri için güncellemelerini sürdürdüğü müddetçe, Scientific Linux'un güvenlik güncellemeleri de devam eder.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Scientific Linux ana sayfası
 Higgs Bozonu'nun Keşfinde GNU/Linux ve Özgür Yazılımın Rolü

Linux dağıtımları

Scientific Linux


Laosul este împărțit în provincii (în , pronunțat [kʰwɛ̌ːŋ], khoeng, qwang sau khoueng) și o prefectură (kampheng Nakhon) plus capitala Vientiane (ນະ ຄອນ ຫຼວງ, Nakhon Louang sau Na Kone Luang Vientiane). Zona specială administrativă (ເຂດ ພິ ເສດ, Khet phiset), Xaisomboun, creată în 1994, a fost dizolvată la 13 ianuarie 2006.

Distribuția provinciilor (actualizată la sfârșitul anului 2013)

Înainte de dizolvarea Xaisomboun din 2006

 Attapeu
 Bokeo
 Bolikhamxai
 Champasak
 Houaphanh
 Khammouane
 Luang Namtha
 Luangphabang
 Oudomxai
 Phongsali
 Salavan
 Savannakhet
 Prefectura Vientiane  și Vientiane
 Provincia Vientiane
 Xaiyabuli
 Provincia Xaisomboun (Provincie creată la sfârșitul lui 2013)
 Sekong
 Xiangkhuang

Istorie

În 1989 Prefectura Vientiane a fost împărțită din provincia Vientiane și capitala provinciei Vientiane s-a mutat de la Vientiane la Muang Phon-hong. În 1994 Xaisomboun khetphiset (regiune specială) a fost formată din părți ale provinciilor Bolikhamxai, Vientiane și Xiangkhoang. În 2006, regiunea specială Xaisomboun a fost dizolvată și districtele Longsan, Xaysomboun, phun și Hom s-au adăugat provinciei Vientiane, în timp ce districtul Thathon a fost transferat la provincia Xiengkhuang.

Subdiviziuni
Provinciile au ca subdiviziuni districte (muang) și orașe (baan).

Geografie
Din punct de vedere geografic, provinciile sunt grupate în 3 straturi: Nord (de la Phongsaly la Saiyabouly, Luang Prabang și Xiengkhuang), Central (Vientiane și Bolikhamxay) și Sud (de la Khammuane la Champasack).

Referințe

Subdiviziunile Laosului

Provinciile Laosului


L'uccello dalle piume di cristallo este un film de groază italian din 1970, regizat de Dario Argento. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Tony Musante, Suzy Kendall, Enrico Maria Salerno și Eve Renzi.

Prezentare

După ce este martorul unui atac, un scriitor este urmărit de un ucigaș în serie.

Distribuție
 Tony Musante - Sam Dalmas, scriitor american
 Suzy Kendall - Julia, soția lui Dalmas
 Enrico Maria Salerno - Morosini, inspectorul de poliție care anchetează crimele
 Eva Renzi - Monica Ranieri, soția proprietarului unei galerii de artă
 Umberto Raho - Alberto Ranieri, proprietarul unei galerii de artă
 Reggie Nalder - asasinul
 Giuseppe Castellano - Monti
 Mario Adorf - Berto Consalvi, pictorul tabloului
 Fulvio Mingozzi - polițist
 Werner Peters - proprietarul magazinului de antichități

Referințe

Legături externe

Filme din 1970
Filme în limba italiană
Filme thriller din anii 1970
Filme Giallo
Filme italiene
Filme regizate de Dario Argento
Filme cu criminali în serie
Debuturi regizorale
Ecranizări de romane americane
Filme despre scriitori

L'uccello dalle piume di cristallo


Anicio Petronio Probo (latín: Anicius Petronius Probus; fl. 395 - 406) fue un aristócrata romano del  y comienzos del , cónsul en 406, junto con el emperador oriental Arcadio .

Miembro de la Gens Anicia, era hijo de Sexto Claudio Petronio Probo y hermano de Anicio Hermogeniano Olibrio y de Anicio Probino, cónsules en 371 y 395, respectivamente.

Bibliografía
 Jones, A.H.M., Martindale, J., y Morris, J. (1971). The Prosopography of the Later Roman Empire, vol. 1, Cambridge, Cambrdige University Press, p. 639.
 Leppin, H. (2003): Theodosius der Große. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt, p. 222.

Referencias

Nobles de la Antigua Roma
Cónsules del Imperio romano
Senadores de la Antigua Roma del siglo IV
Senadores de la Antigua Roma del siglo V
Petronio Probo, Anicio
Cristianos del siglo IV

Flavio Anicio Petronio Probo


مكتب ولاية أوريغون لتصديق وتدقيق الشهادات هو وحدة لجنة مساعدة طالبِ أوريغون التي تُخوّلُ المَدارِسَ لعَرْض الدرجاتِ الأكاديميةِ في الولاية الأمريكيةِ لأوريغون، يُصدّقُ الإدّعاءاتَ الفرديةَ مِنْ الدرجاتِ، يَفْرضُ إغلاقَ التعليم العالي دون المستوى أَو المحتالِ ويَفْرضُ سياسةً للبرامجِ ومواقعِ مُمَوَّلة عامّة،.

مكتب أهدافِ تفويضِ الدرجةِ "للتَزويد لحمايةِ مواطنين أوريغون وضمان نوعيةِ التعليم العالي ويَبقي سلامةَ الدرجةِ الأكاديميةِ كمؤهَّل عامّ . له موقع ويب الذي فيه يُزوّدُ معلومات مُجَدَّدةً عن الدبلوم المشكوك فيه والمَدارِسِ الغير معتمدة داخل وخارج أوريغون.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للمكتب

أجهزة الدولة في أوريغن
التعليم في أوريغون
تأسيسات سنة 1959 في أوريغون
وكالات حكومية أسست في 1959

مكتب ولاية أوريغون لتصديق الشهادات