Der Kreisel ist eine 1920 entstandene, kurze parabelartige Geschichte über einen unermüdlichen Philosophen von Franz Kafka. Max Brod hat sie postum betitelt und herausgegeben.

Der komplette Text
Ein Philosoph trieb sich immer dort herum, wo Kinder spielten. Und sah er einen Jungen, der einen Kreisel hatte, so lauerte er schon. Kaum war der Kreisel in Drehung, verfolgte ihn der Philosoph, um ihn zu fangen. Dass die Kinder lärmten und ihn von ihrem Spielzeug abzuhalten suchten, kümmerte ihn nicht, hatte er den Kreisel, solange er sich noch drehte, gefangen, war er glücklich, aber nur einen Augenblick, dann warf er ihn zu Boden und ging fort. Er glaubte nämlich, die Erkenntnis jeder Kleinigkeit, also zum Beispiel auch eines sich drehenden Kreisels, genüge zur Erkenntnis des Allgemeinen. Darum beschäftigte er sich nicht mit den großen Problemen, das schien ihm unökonomisch, war die kleinste Kleinigkeit wirklich erkannt, dann war alles erkannt, deshalb beschäftigte er sich nur mit dem sich drehenden Kreisel. Und immer wenn die Vorbereitungen zum Drehen des Kreisels gemacht wurden, hatte er Hoffnung, nun werde es gelingen, und drehte sich der Kreisel, wurde ihm im atemlosen Laufen nach ihm die Hoffnung zur Gewissheit, hielt er aber dann das dumme Holzstück in der Hand, wurde ihm übel und das Geschrei der Kinder, das er bisher nicht gehört hatte und das ihm jetzt plötzlich in die Ohren fuhr, jagte ihn fort, er taumelte wie ein Kreisel unter einer ungeschickten Peitsche.

Deutungsansätze
Eine Geschichte ist es eigentlich nicht, was hier erzählt wird: Geschichten entwerfen einen einzelnen "Fall", hier wird berichtet, was "immer" geschieht – und das gleich zweimal hintereinander, wenn man von dem etwas gleich langen Mittelstück (von "Er glaubte nämlich" bis "dem sich drehenden Kreisel") absieht. Diese Anlage des Textes erinnert an Auf der Galerie, wo ebenfalls zweimal derselbe Vorgang aus unterschiedlicher Sichtweise geschildert wird, ohne dass diesem der Status des Faktischen zukäme. Hier wie dort stellt sich die Einheit des Textes nicht über eine erzählte Handlung her, sondern im Aufeinanderprallen der beiden gegensätzlichen Beschreibungen.

Unbestimmtheitstheorem
Das Programm des Philosophen ist, vom Standpunkt der klassischen Physik aus betrachtet, deswegen zum Scheitern verurteilt, weil ihn gerade die "Ökonomie" seiner Herangehensweise übersehen lässt, dass er, indem er in das Spiel der Kinder eingreift, selbst Teil des Systems wird, das er begreifen will. Es geht ihm wie den Physikern, denen es nach Werner Heisenbergs (1901–1976) Unbestimmtheitstheorem von 1927 (der so genannten "Unschärferelation") nicht gelingen kann, gleichzeitig Impuls ("Drehung") und stationären Zustand ("dummes Holzstück") von kleinsten Teilchen wie Atomen oder Elektronen zu bestimmen, weil der Messvorgang (das "Fangen" des Kreisels) die Einheit aus beidem zerstört.

Innerer Konflikt
Diese äußere Problematik spiegelt jedoch einen verdrängten inneren Konflikt. Nicht ohne Grund nämlich scheint sich der Philosoph ausgerechnet ein "Spielzeug" für seine Forschung auserkoren zu haben. So "lauert" er zwar den Kindern im Hinblick auf ein mögliches Kreiselspiel auf, verliert sie dann aber völlig aus Augen und Ohren, bis sie dann, nach dem Fehlschlagen des Experiments, plötzlich überpräsent sind und zu der Peitsche werden, die den Philosophen selbst zu einem Kreisel werden lässt – einem Kreisel, allerdings, der nicht präzise rotiert, sondern "taumelt". Die Ausblendung der Kinder aus seinem Wahrnehmungsbereich katapultiert diesen Weisen in einen Zwischenzustand, wo weder die Rede vom "Spielzeug" noch die vom "dummen Holzstück" gilt. Die "großen Probleme" wären hier tatsächlich gelöst, aber die Lösung ist das Problem.

Form

Grammatikalische Betrachtung
Das Werk besteht aus einem Absatz, welcher zu Beginn mit einfachen Hauptsätzen die Szenerie skizziert und in die Geschichte einführt. Auch folgend wird keine größere Komplexität aufgebaut, der Text, und somit das Dilemma des Philosophen, ist durch kurze und präzise Formulierungen klar.

Sprachliche Darstellung
Die Sprache des kurzen Prosastücks wirkt im Allgemeinen sehr ruhig, nüchtern und objektiv. Sowohl die erste als auch die zweite Schilderung des Hergangs in der Geschichte (wie auch der Mittelteil) sind im Indikativ gehalten. Man ist daher geneigt, den ganzen Text sehr sachlich und insbesondere den zweiten Teil als Analyse des vorhergehenden zu lesen. Die Erörterung der Absichten des Philosophen macht der Eindruck, der Erzähler habe das Dilemma des Philosophen im Innersten ergründet.

Erzählperspektive
In dieser Parabel ist die Erzählerposition schwer auszumachen. Zwar ist es der Protagonist, der zugleich Philosoph als auch Versager ist, er ist jedoch nicht der Erzähler, da auch er Teil des Schauspiels wird und von außen betrachtet wird, von einer auktorialen Ebene. So wirkt die Erzählinstanz neutral, auch wenn der Schluss: "[Er] taumelte wie ein Kreisel unter einer ungeschickten Peitsche." zu werten scheint.

Einzelnachweise

Literarisches Werk
Literatur (Deutsch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Erzählung
Werk von Franz Kafka

Der Kreisel (Kafka)


Baron Cochrane of Cults, of Crawford Priory in the County of Fife, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1919 for the Liberal Unionist politician and former Under-Secretary of State for the Home Department, the Hon. Thomas Cochrane. He was the second and youngest son of Thomas Barnes Cochrane, 11th Earl of Dundonald.  the title is held by the first Baron's great-grandson, the fifth Baron, who succeeded his father in that year.

Two other members of this branch of the Cochrane family have also gained distinction. Captain the Hon. Sir Archibald Douglas Cochrane, second son of the first Baron, was a naval commander and politician. Air Chief Marshal the Hon. Sir Ralph Cochrane, youngest son of the first Baron, was a notable Royal Air Force commander. Commodore the Honourable Michael Cochrane OBE Royal Navy, younger son of the fourth Baron, has continued the family tradition of Royal Navy service.

The family seat is Cults House, near Cupar, Fife. The former was Crawford Priory, also in Fife.

Barons Cochrane of Cults (1919)
Thomas Horatio Arthur Ernest Cochrane, 1st Baron Cochrane of Cults (1857–1951)
Thomas George Frederick Cochrane, 2nd Baron Cochrane of Cults (1883–1968)
Thomas Charles Anthony Cochrane, 3rd Baron Cochrane of Cults (1922–1990)
Ralph Henry Vere Cochrane, 4th Baron Cochrane of Cults (1926–2017)
Thomas Hunter Vere Cochrane, 5th Baron Cochrane of Cults (b. 1957)

The heir presumptive is the present holder's brother, the Hon. Michael Charles Nicholas Cochrane (b. 1959).

Arms

See also
Earl of Dundonald
Baron Lamington

Notes

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
1919 establishments in the United Kingdom
Cochrane family
Noble titles created in 1919
Noble titles created for UK MPs

Baron Cochrane of Cults


ආශ්‍රම ක්‍රමය
ආශ්‍රම ක්‍රමය යටතේ, මනුෂ්‍ය ජීවිතය අදියර සතරකට බෙදෙයි. එක් එක් අදියරෙහි අරමුණ වන්නේ, ජීවිතයේ  අනුගාමී අදියර සතර අතුරින් එක් එක  පූර්ණ වශයෙන් ඉටු කිරීමයි.

සටහන්

ආශ්‍රම (අදියර)


Pop art, 1950'lerde, özellikle ABD ve İngiltere'de soyut dışavurumculuğa tepki gösteren genç sanatçıların 1960'larda bir akım haline getirdikleri sanat türüdür. İngiltere ve ABD'de değişik koşullarda ve birbirinden bağımsız olarak ortaya çıkmıştır.

Marcel Duchamp'ın 20. yüzyıl başında hazıryapım nesneleri bağlamları nedeniyle sanat eseri olarak sunmuş olması, pop sanatçılarının popüler kültür imgelerini benzer bir motivasyonla sunmalarında etkili olmuştur.

İngiltere'de pop sanatı

İngiliz pop sanatı, Richard Hamilton'ın etkili olduğu bir dönemle başlar (1953-1957); Peter Blake, Roger Coleman gibi geç resimsel soyutlama tarzına yakın eser veren sanatçılarla devam eder (1957-1961), 1960'lardan sonra figüre geri dönülür ve en sonunda pop art sanatı olur.

ABD'de pop sanatı
Amerikan pop sanatının ilk temellerinin soyut dışavurumculuk ile popüler imgeleri birleştiren Jasper Johns ve Robert Rauschenberg tarafından atıldığı söylenebilir. Sonrasında önemli sanatçılar arasında Andy Warhol, Roy Lichtenstein, Claes Oldenburg vardır. Popüler kültür imgeleri kişisellikten arındırılmış bir şekilde sunulur; örnek alınan modellerin anonim kimliklerinden çok uzaklaşılmaz.

Türkiye'de pop sanatı
Türkiye'de pop sanatı Andy Warhol akımıyla onun adını taşıyan stili ile ilk olarak izlerini bırakmaya başlamıştır. Fakat bu çizgiye sadık kalmak kaydıyla o çizginin dışına 2000'lerden sonra genç kuşak sanatçılar çıkmayı başarmış, çoğul ve renkli görünümlerin yerine daha sade ve net tekil renkler yerini almaya başlamıştır. Bu çizgiye çıkanlar çok ender sayılabilecek sanatçılardır. Pop sanatının ülkemizdeki tekil renk temsilcilerinden biri olan Ümit Bilgen (1979) alanında bir ilke imza atmış, siyah ve beyazın uyumunu bu sanata renklerin dışında uyarlamıştır. Sanatçının eserleri çoğul renklerden ziyade daha sade ve simetrik renkler olan siyah ve beyaza dönüştürmüştür. Bu anlamda Türkiye'de renk kombinasyonlarının çokça kullanıldığı stilden siyah beyaza uyarlanması ise oldukça sıra dışıdır. Bu sıra dışılık eserlerin farklılığında ve kullanılan materyalde kendini kolayca belli eder.

Kaynakça
 Germaner, Semra (1997): 1960 Sonrası Sanat - Akımlar, Eğilimler, Gruplar, Sanatçılar: Kabalcı Yayınevi, İstanbul
 Akman, Kubilay (2006): Amerikan Tüketici Rüyası ve Sanatı

Dış bağlantılar
 Pop Art (solakkedi.com)

Görsel sanatlar teorisi
Görsel sanat akımları

Pop sanatı


Gerald Michael Barbarito (Brooklyn, 4 de janeiro de 1950) é um clérigo e bispo americano de Palm Beach.

Foi ordenado sacerdote em 31 de janeiro de 1976.

O Papa João Paulo II o nomeou Bispo Auxiliar em Brooklyn e Bispo Titular de Gisipa em 28 de junho de 1994. Foi ordenado episcopal em 22 de agosto daquele ano pelo Bispo de Brooklyn, Thomas Vose Daily; Os co-consagradores foram os bispos auxiliares no Brooklyn Joseph Michael Sullivan e René Arnold Valero.

Em 26 de outubro de 1999 foi nomeado bispo de Ogdensburg. Ele foi nomeado bispo de Palm Beach em 1º de julho de 2003 e foi nomeado bispo de Palm Beach em 28 de agosto do mesmo ano.

Ver também

Bispos católicos dos Estados Unidos

Gerald Michael Barbarito


Morchella elata, din încrengătura Ascomycota, din încrengătura Ascomycota în familia Morchellaceae și de genul Morchella, este o ciupercă comestibilă, saprofită și foarte delicată. Ea a fost descrisă de savantul suedez Elias Magnus Fries, în anul 1822, în volumul 2 al operei sale Systema mycologicum, sistens fungorum ordines, genera et species. Buretele este denumit în popor zbârciog suplu. El este în mod predominant locuitor de sol, crescând în grupuri mici sau solitar, apărând în păduri de conifere pe lângă molizi și pini sau la marginea acestora, unde arată caracteristici de simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor dar și pe rumeguș. Buretele se poate găsi în România, Basarabia și Bucovina de Nord deja din (martie) aprilie până la începutul lui iunie.

Descriere

Sub numele românesc de "zbârciog" se tratează aproape mereu patru mari genuri de ciuperci: Gyromitra, Helvella, Morchella și Verpa. Între primele două se găsesc specii otrăvitoare pe când cele două din urmă sunt comestibile. Cu toate că cele patru genuri sunt goale pe interior, ele pot fi deosebite destul de ușor: Morchella și Verpa sunt unicamerale, pe când Gyromitra și Helvella sunt multicamerale, prezentând o încrengătură de goluri în interiorul lor.
 Corpul fructifer: are o înălțime de 3-9 cm și un diametru de 2-6 cm, este de formă ovoidal alungită sau conică, cu o suprafață cleioasă, zbârcită de alveole neregulate și unghiulare pricinuite crestelor (ridurilor) longitudinale mai groase și celor transversale mai subțiri. Interiorul este gol, prezentând numai o singură cavitate. Pereții interiorului sunt presarăți de cavități mici. Marginea este aderentă la picior. Culoritul variază între brun-gălbui în tinerețe și măsliniu până brun-roșcat în stadiu matur, devenind la bătrânețe negricios. Ridurile sunt în totdeauna de culoare mai închisă.
 Piciorul: are o lungime de 3-10 cm și o grosime de 1,5-3,5 cm, este repede gol în interior, de asemenea cu o singură cavitate, format neregulat, cu o suprafață încrețită și foarte granuloasă, fiind la trecerea spre pălărie aproape tot așa de gros ca ea. Culoarea lui este albicioasă în tinerețe, apoi capătă nuanțe gălbuie chiar roșcate ca carnea (de pui, vițel).
 Carnea: este albicioasă, destul de moale și un pic pieloasă cu un gust savuros și un miros ușor de pământ sau de ciupercă. S-au găsit deja exemplare cu o înălțime totală de 30 cm.
 Caracteristici microscopice: are spori mereu de 8 integrați în ascii de 300 x 20 microni cu deschizătură la capăt. Ei sunt  elipsoidali, netezi, hialini (translucizi) și au o mărime de 19-24 x 11-15 microni, fiind colorați gălbui spre crem.

Confuzii
Exemplare mai mici ale speciei Morchella elata pot fi confundată ușor cu alte soiuri de genul Morchella, ca de exemplu cu Morchella conica, Morchella costata, Morchella crassipes, Morchella deliciosa, Morchella elatoides Jacquet, Morchella esculenta, Morchella eximia,  Morchella punctipes, Morchella rotunda, Morchella spongiola, Morchella steppicola sau Morchella tridentina sin. Morchella frustrata.

Sub numele românesc de "zbârciog" se tratează aproape mereu patru mari genuri de ciuperci: Gyromitra, Helvella, Morchella și Verpa. Între primele două se găsesc specii otrăvitoare pe când cele două din urmă sunt comestibile. Cu toate că cele patru genuri sunt goale pe interior, ele pot fi deosebite destul de ușor: Morchella și Verpa sunt unicamerale, pe când Gyromitra și Helvella sunt multicamerale, prezentând o încrengătură de goluri în interiorul lor.

Buretele poate fi confundat cu Phallus impudicus (buretele pucios) atunci când acesta și-a pierdut gleba.

Pentru un începător, confundarea cu buretele posibil mortal Gyromitra esculenta (zbârciogul gras), cu totul că speciile se deosebesc destul de clar, ar putea să se dezvolte fatal.

Ciuperci asemănătoare

Valorificare

Mai întâi trebuie menționat că zbârciogul galben nu poate fi mâncat crud pentru că conține puțină hidrazină care se dizolvă în timpul fierberii. De asemenea, consumat în porții mari, poate crea reacții neplăcute la persoane sensibile, pentru că buretele este cam greu de digerat.

Morchella elata este de calitate gastronomică foarte bună. Ea poate fi pregătită ca ciulama,, alături de legume, dar nu împreună cu alte ciuperci (din cauza gustului și mirosului specific) sau ca sos, servit cu carne albă (pui, curcan, porumbel, vițel). Se și potrivește la o mâncare de creier (porc, vițel), cu raci, scoici, melci sau ca foietaj cu șuncă sau într-o plăcintă (de exemplu "pe modul reginei" ,cu carne de vițel sau pui).

Exemplare mai mari pot fi prăjite ca un șnițel sau umplute cu carne, după ce au fost blanșate.

Uscați  și preparați după înmuiat, bureții dezvoltă un gust și miros mai intensiv (folosiți și apa de înmuiat filtrată printr-o sită). La acest burete se poate folosi și piciorul.

Note

Legături externe

 Zbârciogul suplu, film

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, p. 326-327, ISBN 978-3-440-13447-4
 Giacomo Bresadola: "Iconographia Mycologica, vol. XXIV, Editura Società Botanica Italiana, Milano 1932, p./tab. 1153
 Bruno Cetto, volumele 1-3, 5 (vezi la note).
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora der Pilze – vol. II a.: "Höhere Phycomyceten und Ascomyceten", Editura Gustav Fischer, Jena 1963
Morchella
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1809 în știință

Morchella elata


L'accord de libre-échange entre les Îles Féroé et l'Union européenne est un accord de libre-échange entré en vigueur le .

Histoire

Contenu

Références

Article connexe

 Relations entre les îles Féroé et l'Union européenne
 Relations entre le Danemark et l'Union européenne

Lien externe
 .

Feroe
Feroe
Union
1997 dans l'Union européenne

Accord de libre-échange entre les îles Féroé et l'Union européenne


Player/Danger Zone es un álbum recopilatorio del grupo estadounidense de rock Player, que consiste en dos LP en un CD, lanzado al mercado por One Way Records Inc. en julio de 2001. Durante este período la banda es donde más conciertos realiza a través de los Estados Unidos, recordando todos sus mejores momentos con numerosos músicos que los acompañan.

Lista de canciones

Personal
 Peter Beckett - voz líder, guitarra
 Ronn Moss - voz líder, bajo
 John Friesen - batería, percusión
 J.C. Crowley - voz líder, teclados y guitarra
 Wayne Cook - teclados, sintetizadores

Calificación

Referencias

Álbumes de Player
Álbumes recopilatorios de 2001
Álbumes en inglés
Álbumes de pop-rock

Player/Danger Zone


Pinyan ist der Familienname folgender Personen:

 Kenneth Pinyan (1960–2005), US-amerikanischer Ingenieur
 Zion Pinyan (* 1951), israelischer Politiker

Pinyan


Havana   se poate referi la:

 Havana – capitala Cubei
 Havana (film)
 Havana (rasă de iepure)

Havana (dezambiguizare)


البيلاجيانية هي نظرية لاهوتية يعود اسمها إلى الراهب بيلاجيوس (354 - 420 م). انها معتقد أن الخطيئة الأصلية لم تؤثر على الطبيعة البشرية وأن إرادة الإنسان لا تزال قادرة على ألإختيار بين الخير والشر بدون مساعدة إلهية خاصة. وبالتالي، كانت خطيئة آدم تشكيل نموذج سيئ لنسله، ولكن عواقبها الأخرى لم تحسب لهم. وحسب البيلاجيانية، كان دور يسوع لتشكيل نموذج جيد لباقي الناس (وهكذا يبطل نموذج آدم السيئ) بالإضافة إلى التكفير عن خطايانا. وباختصار، للإنسان السيطرة التامة، والمسؤولية التامة عن اطاعة الإنجيل بالإضافة إلى المسؤولية التامة عن كل خطيئة (النقطة الأخيرة موافق عليها من قبل أنصار وخصوم البيلاجيانية). وحسب العقيدة البيلاجيانية، كون الإنسان خاطئ عن طريق ألإختيار، فإنه مجرم بحاجة إلى تكفير يسوع المسيح. والخطاة ليسوا ضحايا، بل انهم مجرمون يحتاجون إلى العفو.

تعتبر البيلجيانية هرطقة في معظم الطوائف المسيحية، بما فيها الكاثوليكية والبروتستانتية التاريخية.

مراجع

جدالات مسيحية قديمة
حركات لاهوتية مسيحية
عبارات مسيحية
بيلاجيانية

بيلاجيانية


8. Oklopna Divizija bila je dio Wehrmachta. Divizija je formirana kroz restrukturiranje 3. lake divizije u siječnju 1940. Prebačena je na zapad i borila se u bitci za Francusku, u svibnju 1940. i njemačkoj invaziji Balkana, u travnju 1941. Nakon toga je krenula prema Lenjingradu, pod vodstvom Vojne Grupe Sjever (Heeresgruppe Nord) u operaciji Barbarossa. Na istočnoj fronti će ostati do samog kraja rata. Ostajući na obrambenim frontama, vidjela je akciju u Kholmu 1942. godine i povlačenje Vojne Grupe Centar (Heeresgruppe Mitte) 1943. godine, sve dok nije prebačena u Vojnu Grupu Jug (Heeresgruppe Süd). Divizija se zatim borila u ozbiljnim defanzivnim pokretima, natrag kroz Ukrajinu, Mađarsku i konačno, u Šleskoj u svibnju 1945. godine.

Njemačka vojna povijest

8. oklopna divizija (Wehrmacht)


Olaylar
1525 - Kanuni Sultan Süleyman avda iken yeniçeriler tarafından İstanbul'da isyan başlatıldı. İsyan kısa sürede bastırıldı.
 1655 - Satürn'ün en büyük uydusu Titan, Christiaan Huygens tarafından keşfedildi.
 1752 - İngiltere'de yılın ilk günü. İngilizlerde 1 Ocak ile başlayan ilk yıl 1752'dir.
 1807 - Birleşik Krallık Parlamentosu, köle ticaretini yasakladı.
 1811 - Percy Bysshe Shelley, "Tanrıtanımazlığın Gerekliliği" adlı makalesinden dolayı Oxford Üniversitesi'nden atıldı.
 1821 - Yunanistan, Osmanlı İmparatorluğu'ndan bağımsızlığını ilan etti.
 1912 - Ahmet Ferit Tek, Türk Ocağı'nı kurdu.
 1918 - Alman güdümünde, Belarus Halk Cumhuriyeti kuruldu.
 1918 - Oltu'nun kurtuluşu.
 1924 - Yunanistan'da cumhuriyet ilan edildi.
 1929 - İtalya'da faşist yönetim, genel seçimlerde oyların yüzde 99'unu kendilerinin aldıklarını açıkladı.
 1935 - Prof. Afet İnan, Türk Tarih Kurumu As Başkanlığı'na seçildi.
 1936 - Saatlerin doğru olarak ayarlanabilmesi için İstanbul Rasathanesi'nce hazırlanan iki bildiriyi, Bakanlar Kurulu onayladı.
 1941 - Yugoslavya Krallığı, Mihver Devletleri'ne katılma kararı aldı.
 1944 - Heykeltıraş Zühtü Müritoğlu ve Hadi Bara'nın yaptıkları Barbaros Hayreddin Paşa Anıtı törenle açıldı.
 1947 - Illinois'teki bir kömür madeninde meydana gelen patlamada, 111 kişi öldü.
 1949 - Sovyet Hükûmetinin kararıyla; Litvanya, Estonya ve Letonya'dan 92.000 kişi sürgün edildi.
 1950 - Devlet Hava Yolları'na ait bir yolcu uçağı Ankara'da düştü; 15 kişi öldü. Bu olay Türk sivil havacılık tarihinin ilk kazası oldu.
 1951 - Millî Eğitim Bakanı Tevfik İleri, solcu öğretmenlerin tasfiyesinin sürdüğünü açıkladı.
 1951 - İstanbul'da Neve Şalom Sinagogu açıldı.
 1957 - Roma'da bir araya gelen Fransa, Almanya, İtalya, Belçika, Hollanda ve Lüksemburg, Avrupa Ekonomik Topluluğu ve Avrupa Atom Enerjisi Topluluğu'nun kurulmasına ilişkin Roma Antlaşması'nı imzaladı.
 1959 - Necip Fazıl Kısakürek, Büyük Doğu dergisinde yayımlanan "Menderes'in Kalesi" başlıklı yazısında, Fuad Köprülü'ye yayın yoluyla hakaret ettiği iddiasıyla açılan davada, bir yıl hapse mahkûm oldu. Büyük Doğu dergisi de bir ay süreyle kapatıldı.
 1960 - Güney Afrika Johannesburg'da tüm siyah politik örgütler feshedildi.
 1960 - İtalya'da Fernando Tambroni Başbakan oldu.
 1961 - Adalet Bakanlığı, idam cezalarının cezaevi bahçelerinde infaz olunması hakkında karar aldı.
 1962 - EOKA'lılar Kıbrıs'ta iki camiye bomba attı.
 1968 - Şair Metin Demirtaş, Türk Solu dergisinde yayımlanan "Guevara" adlı şiirinde, komünizm propagandası yaptığı gerekçesiyle tutuklandı.
 1972 - Cumhuriyet Halk Partisi; Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan hakkında verilen ve Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay tarafından onaylanan idam kararlarının iptali için Anayasa Mahkemesi'ne başvurdu. İnfaz Savcılığı, dosyayı Ankara Sıkıyönetim Komutanlığı'na gönderdi. Üç gün sonra Ankara Sıkıyönetim Mahkemesi idamların infazına karar verdi.
 1975 - Suudi Arabistan Kralı Faysal, akli dengesi bozuk olan yeğeni Prens Faysal bin Musad tarafından Riyad'da öldürüldü.
 1980 - Türkiye'de 12 Eylül 1980 Darbesi'ne Giden Süreç (1979- 12 Eylül 1980): Adana ve Osmaniye Cezaevlerinden 9'u sağ, 1'i sol 10 mahkûm kaçtı.
 1982 - Ankara Sıkıyönetim Savcılığı, Halkevleri hakkında kapatılma istemiyle dava açtı.
 1982 - Tutuklu İsmail Beşikçi, cezaevinden yazdığı bir mektup nedeniyle 10 yıl ceza aldı.
 1984 - Yerel seçimler yapıldı. Anavatan Partisi (ANAP), yüzde 41,5 oy oranı ile 54 ilde Belediye Başkanlığı aldı. Sosyal Demokrat Parti (SODEP), yüzde 23,4 oy oranı ile ikinci, Doğru Yol Partisi (DYP), yüzde 13,2 oy oranı ile seçimlerden üçüncü parti olarak çıktı. İlk kez seçime katılan Refah Partisi (RP) ise, yüzde 4,4 oy oranıyla sonuncu parti oldu.
 1986 - 14. Strasbourg Film Festivali'nde Muammer Özer'in "Bir Avuç Cennet" ve Ali Özgentürk'ün "Bekçi" isimli filmleri ikinciliği paylaştı.
 1986 - İşkence yaptığını itiraf eden polis memuru Sedat Caner ile bu itirafları yayımlayan "Nokta" dergisine dava açıldı.
 1988 - İstanbul'daki Metris Askeri Cezaevi'nden 29 tutuklu ve hükümlü kaçtı.
 1990 - New York'un Bronx semtindeki bir kulüpte çıkan yangında 87 kişi öldü.
 1992 - Kozmonot Sergei Krikalyov, Mir Uzay İstasyonu'nda 10 ay kaldıktan sonra dünyaya döndü.
 1994 - Aydın Ortaklar Öğretmen Lisesi'nde evci çıkan dört kız öğrenciden birinin, Emniyet yetkilileri tarafından yakalanarak bekaret kontrolüne gönderilmesi, kadınlar tarafından protesto edildi.
 1996 - Türkiye'de Emek Partisi kuruldu.
 1998 - Manisalı Gençler Davasında, Yargıtay'ın bozma kararından sonra beş tutuklu genç tahliye edildi. Davada tutuklu sanık kalmadı.
 1999 - Sırbistan, NATO'ya savaş ilan edip BM'ye bildirince, NATO üyesi Türkiye de bu ülkeyle resmen savaşa girmiş oldu.
 2009 - Büyük Birlik Partisi'nin kiralamış olduğu ve içerisinde BBP Genel Başkanı Muhsin Yazıcıoğlu dahil, 6 kişinin bulunduğu helikopter, Kahramanmaraş'ta düştü. 3 gün sonra ulaşılan helikopterde, 6 kişinin de hayatını kaybettiği belirtildi.

Doğumlar
 1259 - II. Andronikos, Bizans İmparatoru (ö. 1332)
 1296 - III. Andronikos, Bizans İmparatoru (ö. 1341)
 1347 - Siena'lı Katerina, Dominik Tarikatı'nda çalışan ama rahibe olmayan bir üyesi ve mistik (ö. 1380)
 1479 - III. Vasili, Moskova Büyük Knezi (ö. 1533)
 1593 - Jean de Brébeuf, Cizvit misyoner (ö. 1649)
 1611 - Evliya Çelebi, Osmanlı gezgin ve yazar (ö. 1682)
 1614 - Juan Carreño de Miranda, İspanyol ressam (ö. 1684)
 1699 - Johann Adolph Hasse, Alman besteci (ö. 1783)
 1767 - Joachim Murat, Fransız asker ve Napoli Kralı (ö. 1815)
 1778 - Sophie Blanchard, Fransız kadın havacı ve balon pilotu (ö. 1819)
 1782 - Caroline Bonaparte, Fransa imparatoru I. Napolyon'un kız kardeşi (ö. 1839)
 1783 - Jean-Baptiste Paulin Guérin, Fransız portre ressamı (ö. 1855)
 1833 - Zaynulla Rasulev, Başkurt dini lider (ö. 1917)
 1835 - Adolph Wagner, Alman ekonomist ve politikacı (ö. 1917)
 1852 - Gérard Cooreman, Belçikalı siyasetçi (ö. 1926)
 1860 - Friedrich Naumann, Alman siyaset adamı ve kuramcı (ö. 1919)
 1863 - Adalbert Czerny, Avusturyalı çocuk doktoru (ö. 1941)
 1864 - Alexej von Jawlensky, Rus ressam (ö. 1941)
 1867 - Arturo Toscanini, İtalyan orkestra şefi (ö. 1957)
 1867 - Gutzon Borglum, Amerikalı heykeltıraş (ö. 1941)
 1873 - Rudolf Rocker, Alman anarko-sendikalist (ö. 1958)
 1874 - Sunjong, Kore'nin ikinci ve son imparatoru ve son Joseon hükümdarı (ö. 1926)
 1874 - Zavel Kwartin, Rus asıllı yahudi şarkıcı (Hazan) ve besteci (ö. 1952)
 1881 - Béla Bartók, Macar besteci (ö. 1945)
 1886 - I. Athenagoras, İstanbul Rum Ortodoks Patrikhanesi'nin 268. Patriği (ö. 1972)
 1887 - Chūichi Nagumo, Japon asker (ö. 1944)
 1893 - Fedir Şçus, Mahnovşçina komutanı, Ukraynalı Anarko-Komünist devrimci (ö. 1921)
 1894 - Vladimir Bodiansky, Rus inşaat mühendisi (ö. 1966)
 1899 - Burt Munro, Yeni Zelandalı motosiklet yarışçısı (ö. 1978)
 1901 - Ed Begley, Amerikalı aktör (ö. 1970)
 1903 - Binnie Barnes, İngiliz oyuncu (ö. 1998)
 1905 - Albrecht Mertz von Quirnheim, Alman asker (ö. 1944)
 1906 - A.J.P. Taylor, İngiliz tarihçi (ö. 1990)
 1908 - David Lean, İngiliz yönetmen (ö. 1991)
 1910 - Benzion Netanyahu, Polonya doğumlu İsrailli tarihçi ve siyonist aktivist (ö. 2012)
 1910 - Magda Olivero, İtalyan opera sanatçısı, soprano (ö. 2014)
 1911 - Jack Ruby, Amerikalı gece kulübü işletmecisi (Lee Harvey Oswald'ı öldüren kişi) (ö. 1967)
 1912 - Melita Norwood, KGB için çalışan İngiliz kadın ajanı (ö. 2005)
 1914 - Norman Ernest Borlaug, Amerikalı tarım bilimci (ö. 2009)
 1920 - Melih Birsel, Türk mimar (ö. 2003)
 1920 - Patrick Troughton, İngiliz aktör (ö. 1987)
 1921 - Aleksandra, Yunan prenses ve Yugoslavya kralı II. Petar'ın eşi olarak Yugoslavya'nın konsort kraliçesi (ö. 1993)
 1921 - Nancy Kelly, Amerikalı oyuncudur (ö. 1995)
 1921 - Simone Signoret, Fransız sinema oyuncusu (ö. 1985)
 1923 - Bonnie Guitar, Amerikalı şarkıcı, söz yazarı, yapımcı, at eğitimcisi ve iş insanı (ö. 2019)
 1924 - Roberts Blossom, Amerikalı oyuncu ve şair'dir (ö. 2011)
 1925 - Flannery O'Connor, Amerikalı yazar (ö. 1964)
 1925 - M. Sunullah Arısoy, Türk şair ve yazar (ö. 1989)
 1928 - Jim Lovell, Amerikalı astronot
 1929 - Tommy Hancock, Amerikalı müzisyen (ö. 2020)
 1934 - Gloria Steinem, Amerikalı feminist, gazeteci ve kadın hakları savunucusu
 1940 - Mina, İtalyan şarkıcı, televizyon sunucusu ve aktris
 1941 - Hüseyin Aktaş, Türk atlet (ö. 2012)
 1942 - Aretha Franklin, Amerikalı R&B şarkıcısı (ö. 2018)
 1944 - Ayla Dikmen, Türk Hafif Müziği sanatçısı (ö. 1990)
 1944 - Demir Karahan, Türk sinema ve dizi oyuncusu
 1945 - Mehmet Keskinoğlu, Türk şair, tiyatro, sinema ve seslendirme sanatçısı (ö. 2002)
 1946 - Daniel Bensaïd, Fransız filozof ve Troçkist (ö. 2010)
 1947 - Elton John, İngiliz pop/rock şarkıcısı, beste yazarı ve piyanist
 1952 - Dursun Karataş, Türk devrimci önder (ö. 2008)
 1962 - Marcia Cross, Amerikalı sinema oyuncusu
 1965 - Avery Johnson, Amerikalı basketbol oyuncusu ve koçu
 1965 - Sarah Jessica Parker, Amerikalı sinema oyuncusu
 1965 - Stefka Kostadinova, Bulgar atlet
 1966 - Jeff Healey, Kanadalı müzisyen (ö. 2008)
 1968 - Deirdre O'Kane, İrlandalı komedyen ve aktris
 1972 - Phil O'Donnell, İngiliz futbolcu (ö. 2007)
 1973 - Dolunay Soysert, Türk oyuncu
 1973 - Marcin Wrona, Polonyalı (Leh) senarist ve yönetmen (ö. 2015)
 1976 - Vladimir Klitschko, Ukraynalı boksör
 1977 - Darko Perić, Sırp aktör
 1980 - Bartók Eszter, Macar şarkıcı
 1980 - Muratcan Güler, Türk basketbolcu
 1981 - Casey Neistat, Amerikalı YouTuber, film yapımcısı ve vlogcu
 1982 - Danica Patrick, Amerikalı otomobil yarışçısı
 1982 - Jenny Slate, Amerikalı aktris, komedyen ve yazar
 1984 - Katharine McPhee, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı-şarkı yazarı
 1985 - Lev Yalçın, Türk futbolcu
 1986 - Marco Belinelli, profesyonel İtalyan basketbolcu
 1986 - Kyle Lowry, Amerikalı profesyonel basketbol oyuncusu
 1987 - Kim Cloutier, Kanadalı top model
 1987 - Nobunari Oda, Japon buz patenci
 1988 - Ryan Lewis, Amerikalı müzik yapımcısı, müzisyen ve DJ
 1988 - Big Sean, Amerikalı rapçi
 1989 - Alyson Michalka, Amerikalı oyuncu, bestekâr, gitarist, piyanist, şarkıcı ve manken
 1989 - Scott Sinclair, İngiliz futbolcu
 1990 - Mehmet Ekici, Türk futbolcu
 1990 - Alexander Esswein, Alman futbolcu
 1992 - Bryan Pelé, Fransız futbolcu
 1993 - Sam Johnstone, İngiliz kaleci

Ölümler
 1137 - Pons, Trablus kontu (d. 1098)
 1223 - II. Afonso, Portekiz'in üçüncü kralı (d. 1185)
 1625 - Giambattista Marino, İtalyan şiiri (d. 1569)
 1677 - Wenceslas Hollar, Bohemyalı-İngiliz oymacı (d. 1607)
 1701 - Jean Renaud de Segrais, Fransız yazar (d. 1624)
 1736 - Nicholas Hawksmoor, İngiliz Barok mimarı (d. 1661)
 1774 - Zeynep Sultan, Osmanlı padişahı III. Ahmed'in kızı (d. 1715)
 1801 - Novalis, Alman yazar ve filozof (d. 1772)
 1875 - Amédée Achard, Fransız şair ve gazeteci (d. 1814)
 1880 - Ludmilla Assing, Alman yazar (d. 1821)
 1890 - John Turtle Wood, İngiliz mimar, mühendis ve arkeolog (d. 1821)
 1907 - Ernst von Bergmann, Baltık Alman cerrahtır (d. 1836)
 1914 - Frederic Mistral, Fransız şair ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (d. 1830)
 1915 - Süleyman Efendi, Osmanlı jandarma komutanı (d. ?)
 1918 - Claude Debussy, Fransız besteci (d. 1862)
 1966 - Vladimir Minorski, Rus doğubilimci (d. 1877)
 1973 - Edward Steichen, Amerikalı fotoğrafçı (d. 1879)
 1975 - Faysal bin Abdül Aziz, Suudi Arabistan Kralı (d. 1903)
 1976 - Josef Albers, Amerikalı ressam (d. 1888)
 1976 - Şevket Süreyya Aydemir, Türk iktisatçı ve tarihçi (d. 1897)
 1980 - Roland Barthes, Fransız felsefeci ve gösterge bilimci (d. 1915)
 1988 - Leyla Arzuman, Azeri kökenli Sovyet dans öğretmeni ve koreograf (Türkiye'de klasik bale eğitiminin temelini atan ve ilk özel bale okulunu kuran) (d. 1897)
 1992 - Nancy Walker, Amerikalı aktris (d. 1922)
 1995 - James Samuel Coleman, Amerikalı sosyolog (d. 1926)
 2001 - Tekin Siper, Türk tiyatro sanatçısı (d. 1941)
 2002 - Esmeray, Türk oyuncu ve vokalist (d. 1949)
 2006 - Richard Fleischer, Amerikalı film yönetmeni (d. 1916)
 2007 - Andranik Markaryan, Ermenistan Başbakanı (d. 1951)
 2007 - Süheyl Denizci, Türk caz müzisyeni (d. 1932)
 2009 - Muhsin Yazıcıoğlu, Türk siyasetçi (d. 1954)
 2010 - Elisabeth Noelle-Neumann, Alman siyaset bilimci (d. 1916)
 2012 - Antonio Tabucchi, İtalyan oyun yazarı, çevirmeni ve öğretim üyesi (d. 1943)
 2014 - Nanda, Hint oyuncu (d. 1939)
 2016 - Ebu Ali el-Enbari, Irak İslam Devleti üyesi grubun iki numaralı ismi. IŞİD lideri (d. 1957)
 2016 - Tevfik İsmailov, Azeri yönetmen, senaryo yazarı ve oyuncu (d. 1939)
 2016 - Jishnu, Hint film oyuncusu (d. 1979)
 2017 - Giorgio Capitani, İtalyan film yönetmeni ve senarist (d. 1927)
 2017 - Piers Dixon, İngiliz politikacı (d. 1928)
 2017 - Sir Cuthbert Montraville Sebastian, Saint Kitts ve Nevis'in eski Genel Valisi (d. 1921)
 2018 - Jerry Williams, İsveçli rock şarkıcısı ve müzisyeni (d. 1942)
 2019 - Virgilio Caballero Pedraza, Meksikalı gazeteci, medya araştırmacısı ve siyasetçi (d. 1942)
 2019 - Len Fontaine, Kanadalı buz hokeyi oyuncusu (d. 1948)
 2020 - Harry Aarts, Hollandalı siyasetçi (d. 1930)
 2020 - Edman Ayvazyan, İranlı-Ermeni ressam, mimar ve modacı (d. 1932)
 2020 - MaryAnn Black, Amerikalı klinik psikolog, sosyal hizmetler görevlisi ve siyasetçi (d. 1943)
 2020 - Mark Blum, Amerikalı aktör (d. 1950)
 2020 - Floyd Cardoz, Hint-Amerikalı yemek şefi (d. 1960)
 2020 - Martinho Lutero Galati, Brezilyalı orkestra şefi (d. 1953)
 2020 - Paul Goma, 1989'dan önce komünist rejimin muhalif ve önde gelen rakibi olarak tanınan Rumen yazar (d. 1935)
 2020 - İnna Makarova, Sovyet-Rus aktris (d. 1926)
 2020 - Detto Mariano, İtalyan müzisyen (d. 1937)
 2020 - Angelo Moreschi, kariyeri Etiyopya'da geçen piskopos olan İtalyan misyoneri (d. 1952)
 2020 - Nimmi, Hint aktris (d. 1933)
 2021 - Beverly Cleary, Amerikalı çocuk kitapları yazarı (d. 1916)
 2021 - Uta Ranke-Heinemann, Alman ilahiyatçı, akademisyen ve yazar (d. 1927)
 2021 - Larry McMurtry, Amerikalı yazar ve En İyi Uyarlama Senaryo Akademi Ödülü sahibi (d. 1936)
 2021 - Bertrand Tavernier, Fransız film yönetmeni, prodüktör, senarist ve oyuncu (d. 1941)
 2022 - Ivan Dikunov, Sovyet-Rus heykeltıraş (d. 1941)
 2022 - Taylor Hawkins, Amerikalı müzisyen (d. 1972)
 2022 - Kathryn Hays, Amerikalı aktris (d. 1933)
 2022 - Va'ele Pa'ia'aua Iona Sekuini, Samoalı siyasetçi (d. 1964)
 2023 - Chabelo, Meksikalı aktör, komedyen, şarkıcı ve TV sunucusu (d. 1935)
 2023 - Pascoal Mocumbi, Mozambikli doktor ve siyasetçi (d. 1941)

Tatiller ve özel günler
 Manisa mesir macunu festivali
 Dünya Kölelik ve Transatlantik Köle Ticareti Kurbanlarını Anma Uluslararası Günü
 Erzurum'un Oltu ilçesinden Rus ve Ermeni birliklerinin geri çekilişi (1918)
 Müjde Bayramı (Hristiyan Katolik Bayramı)

0325
25

25 Mart


Four vessels of the United States Navy have been named USS Charlotte, after the city of Charlotte, North Carolina.

  was a Confederate schooner captured by Federal forces in 1862 and used until 1867.
  was the armored cruiser North Carolina renamed in 1920, a year before decommissioning.
  was a patrol frigate used by the United States Coast Guard during World War II.
  is a  nuclear-attack submarine commissioned in 1994.

Sources

United States Navy ship names

USS Charlotte


In quantum mechanics, the principal quantum number (symbolized n) is one of four quantum numbers assigned to each electron in an atom to describe that electron's state. Its values are natural numbers (from 1) making it a discrete variable.

Apart from the principal quantum number, the other quantum numbers for bound electrons are the azimuthal quantum number ℓ, the magnetic quantum number ml, and the spin quantum number s.

Overview and history
As n increases, the electron is also at a higher energy and is, therefore, less tightly bound to the nucleus. For higher n the electron is farther from the nucleus, on average. For each value of n there are n accepted ℓ (azimuthal) values ranging from 0 to n − 1 inclusively, hence higher-n electron states are more numerous. Accounting for two states of spin, each n-shell can accommodate up to 2n2 electrons.

In a simplistic one-electron model described below, the total energy of an electron is a negative inverse quadratic function of the principal quantum number n, leading to degenerate energy levels for each n > 1.  In more complex systems—those having forces other than the nucleus–electron Coulomb force—these levels split. For multielectron atoms this splitting results in "subshells" parametrized by ℓ. Description of energy levels based on n alone gradually becomes inadequate for atomic numbers starting from 5 (boron) and fails completely on potassium (Z = 19) and afterwards.

The principal quantum number was first created for use in the semiclassical Bohr model of the atom, distinguishing between different energy levels. With the development of modern quantum mechanics, the simple Bohr model was replaced with a more complex theory of atomic orbitals. However, the modern theory still requires the principal quantum number.

Derivation

There is a set of quantum numbers associated with the energy states of the atom. The four quantum numbers n, ℓ, m, and s specify the complete and unique quantum state of a single electron in an atom, called its wave function or orbital. Two electrons belonging to the same atom cannot have the same values for all four quantum numbers, due to the Pauli exclusion principle.  The Schrödinger wave equation reduces to the three equations that when solved lead to the first three quantum numbers.  Therefore, the equations for the first three quantum numbers are all interrelated. The principal quantum number arose in the solution of the radial part of the wave equation as shown below.

The Schrödinger wave equation describes energy eigenstates with corresponding real numbers En and a definite total energy, the value of En. The bound state energies of the electron in the hydrogen atom are given by:

The parameter n can take only positive integer values. The concept of energy levels and notation were taken from the earlier Bohr model of the atom. Schrödinger's equation developed the idea from a flat two-dimensional Bohr atom to the three-dimensional wavefunction model.

In the Bohr model, the allowed orbits were derived from quantized (discrete) values of orbital angular momentum, L according to the equation

where n = 1, 2, 3, … and is called the principal quantum number, and h is Planck's constant. This formula is not correct in quantum mechanics as the angular momentum magnitude is described by the azimuthal quantum number, but the energy levels are accurate and classically they correspond to the sum of potential and kinetic energy of the electron.

The principal quantum number n represents the relative overall energy of each orbital. The energy level of each orbital increases as its distance from the nucleus increases. The sets of orbitals with the same n value are often referred to as an electron shell.

The minimum energy exchanged during any wave–matter interaction is the product of the wave frequency multiplied by Planck's constant. This causes the wave to display particle-like packets of energy called quanta. The difference between energy levels that have different n determine the emission spectrum of the element.

In the notation of the periodic table, the main shells of electrons are labeled:

based on the principal quantum number.

The principal quantum number is related to the radial quantum number, nr, by:

where ℓ is the azimuthal quantum number and nr is equal to the number of nodes in the radial wavefunction.

The definite total energy for a particle motion in a common Coulomb field and with a discrete spectrum, is given by:

where  is the Bohr radius.

This discrete energy spectrum resulted from the solution of the quantum mechanical problem on the electron motion in the Coulomb field, coincides with the spectrum that was obtained with the help application of the Bohr–Sommerfeld quantization rules to the classical equations. The radial quantum number determines the number of nodes of the radial wave function .

Values
In chemistry, values n = 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 are used in relation to the electron shell theory, with expected inclusion of n = 8 (and possibly 9) for yet-undiscovered period 8 elements. In atomic physics, higher n sometimes occur for description of excited states. Observations of the interstellar medium reveal atomic hydrogen spectral lines involving n on order of hundreds; values up to 766 were detected.

See also
 Introduction to quantum mechanics

References

External links
 Periodic Table Applet: showing principal and azimuthal quantum number for each element

Quantum chemistry
Atomic physics
Quantum numbers

Principal quantum number


Calínico (en griego: Καλλίνικος) fue un arquitecto e inventor griego bizantino originario de Siria del , según la Cronografía de Teófanes, de Heliópolis (antiguo nombre de Baalbek) en el Líbano.

Se le atribuye la invención del fuego griego hacia 670. El fuego griego permitió a los bizantinos quemar la flota musulmana en Cícico y rechazar el asedio árabe de Constantinopla (sitio de 674-678).

Según Constantino Porfirogénito, Calínico era un refugiado sirio que llegó a Bizancio en época de Constantino IV y compartió su conocimiento del fuego líquido con los bizantinos. La fórmula de Calínico fue guardada celosamente en secreto y todavía se desconoce. Los ingredientes posibles incluyen resina, asfalto, sulfuro, nafta, cal viva fina y fosfato de calcio.

Bibliografía
 John Haldon (2006). «Greek fire revisited: recent and current research». En: E. Jeffreys (Hrsg.): Byzantine style, religion and civilization. In honour of Sir Steven Ruciman. Cambridge, S. 290ff.

Referencias

Inventores de Grecia
Militares del Imperio bizantino
Arquitectos del Imperio bizantino
Bizantinos del siglo VII

Calínico (inventor)


An Ottelia ulvifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jules Émile Planchon, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wilhelm Gerhard Walpers. An Ottelia ulvifolia in nahilalakip ha genus nga Ottelia, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ottelia

Ottelia ulvifolia


Les 131 T Ouest 3801 à 3850 et État 32.551 à 32.620 sont des locomotives tender construites pour la compagnie des chemins de fer de l'Ouest, affectées aux trains de voyageurs.

Histoire
Une série de 50 locomotives est livrée en 1908 à la compagnie de l'Ouest pour les services de banlieue autour de Paris.

Les machines sont numérotées à la compagnie de l'Ouest 3801 à 3850. En 1909, lors du rachat de la compagnie de l'Ouest par les chemins de fer de l'Etat, elles deviennent 32.501 à 32.550,

La série est complétée par une commande de 70 unités effectuées par les chemins de fer de l'Etat. Les locomotives sont numérotées 32 551 à 32-620 à la suite des premières.

En 1938, lors de la création de la SNCF, les locomotives sont immatriculées 3-131 TA 501 à 620.

La série disparait au milieu des années 60.

Production
Pour la compagnie de l'Ouest:
N° 3801-3820 livrées en 1907 par la SACM (usine de Belfort)
N° 3821-3850 livrées en 1908 par la Société française de constructions mécaniques.
pour les chemins de fer de l'Etat:
N° 32-551 à 32-570, livrées en 1910 par la Société française de constructions mécaniques
N° 32-571 à 32-600, livrées en 1910 par la Société Fives-Lille
N° 32-571 à 32-600, livrées en 1911 par la Société Franco-Belge

Caractéristiques
 Longueur:
 Diamètre des roues motrices:
 Diamètre des roues porteuses:
 Pression dans la chaudière:
 Diamètre des cylindres haute pression :
 Diamètre des cylindres basse pression:
 Course des cylindres :
 Surface de grille:
 Surface de chauffe:
 Empattement des roues motrices:
 Empattement total:
 Poids de la locomotive:
 Vitesse maximum:

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes
 Image d'une  machine.
 Article sur les 131 T 32.501 à 620.

Locomotive à vapeur française
Matériel roulant de la Compagnie de l'Ouest
Matériel roulant de l'État


14674 INAOE este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14674 INAOE este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  în cadrul proiectului CSS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,52 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 3,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

14674 INAOE


The Eyre Affair is the debut novel by English author Jasper Fforde, published by Hodder and Stoughton in 2001. It takes place in an alternative 1985, where literary detective Thursday Next pursues a master criminal through the world of Charlotte Brontë's 1847 novel Jane Eyre. Fforde had received 76 rejections for earlier works before being accepted by a publisher. Critical reception of this novel was generally positive, remarking on its originality.

Plot summary
In a parallel universe, England and Imperial Russia have fought the Crimean War for more than a century; although now a republic (with entertainer George Formby as its president), England still also  has a parliamentary government, although heavily influenced by the Goliath Corporation (a powerful weapon-producing company with questionable morals); and Wales is a separate, socialist nation. The book's fictional version of Jane Eyre ends with Jane accompanying her cousin, St. John Rivers, to India in order to help him with his missionary work. Society publicly debates literary questions (especially the question of Shakespearean authorship), sometimes inspiring gang wars and murder. Regular law enforcement agencies still exist, alongside new specialized agencies under the single organization SpecOps (Special Operations). The more than 20 branches include SpecOps 12, the Chronoguard, who police all events related to time travel, and SpecOps 27, the Literary Detectives, or "LiteraTecs", who deal with all literature-related crimes.

The Crimean War is a cold conflict with both sides at a stalemate but too stubborn to call for peace. A peace movement in Britain is gaining popularity. Meanwhile, Goliath has been contracted to create a plasma rifle codenamed "STONK" to overpower the Russians. The weapon should be capable of destroying a tank with a single blast. Goliath promises that STONK will soon be standard issue to the British military.

The plot revolves around Thursday Next, a single, thirty-six-year-old woman who is a veteran of the Crimean War and a literary detective who lives in London with her pet dodo Pickwick. (Dodos have been recreated, as have Neanderthals, due to advanced genetic engineering technology on this alternate Earth).  She is privately against the continuation of the war, as her brother was killed in action and her then fiancé Landen Parke-Laine lost a leg in combat. The trauma of the war led to the end of her relationship with Parke-Laine several years prior.

As the story begins, Thursday is promoted to assist in the capture of a wanted terrorist, Acheron Hades, her former university professor who has become a mysterious criminal mastermind,  Thursday is the only living person who can recognize him, and nearly captures him during a stakeout. But, Hades possesses several superhuman abilities, such as mental manipulation and extreme durability, and uses those powers to withstand her gunfire. He evades capture and kills Thursday's entire team. During the capture attempt she is shot, but a copy of Jane Eyre stops Hades' bullet. A mysterious stranger aids her until the paramedics arrive, leaving behind a handkerchief monogrammed with the letters "E.F.R." and a 19th-century style jacket. Next recognizes these items as belonging to Edward Fairfax Rochester, a fictional character from Jane Eyre. During a flashback to her childhood, Thursday remembers a seemingly supernatural event, whereby she was able to physically enter the world of the novel and briefly became acquainted with Rochester.

While recovering in hospital, she learns that, after fleeing the scene, Hades was seemingly killed in a car accident. She also meets a time-traveling future version of herself, who warns her that Hades survived the accident, and instructs her to take a LiteraTec job in her home town of Swindon. She takes the job, and while visiting her family there, she discovers that her brilliant Uncle Mycroft and Aunt Polly have created the Prose Portal, a device that allows people to enter works of fiction. At home, she renews an acquaintance with her ex-fiancé Parke-Laine. She also meets, and is forced to work with, a high-ranking Goliath operative named Jack Schitt, who is similarly investigating Hades.

Hades, meanwhile, steals the original manuscript of Charles Dickens's Martin Chuzzlewit. He also kidnaps Mycroft, Polly, and the Prose Portal in order to blackmail the literary world; any changes made to the plot of a novel's original manuscript will change all other copies. To demonstrate his demands are serious, Hades kills Mr Quaverley, a minor character from the original manuscript of Martin Chuzzlewit. When his demands are not met, he stages a theft of the original manuscript of "Jane Eyre", and kidnaps Jane for another ransom demand. This causes the text of all copies of the Jane Eyre novel to abruptly end at the moment of Jane's kidnapping, roughly halfway through the book.

Next and Jack Schitt independently trace Hades to Wales. She rescues Mycroft and the Prose Portal, and returns Jane to the novel. However, she finds Aunt Polly stuck in one of Wordsworth's poems, and learns that Hades has gone into the original text of Jane Eyre carrying the scrap of paper on which Polly is imprisoned. Next pursues Hades. After several weeks in the novel (which pass in the outside world much more quickly, as the book rewrites itself after Jane is returned) and much trouble, she succeeds in killing Hades and recovering the poem with Polly in it. In the process, Thornfield Hall is burned, Rochester's mad wife Bertha falls to her death, and Rochester is grievously injured. Thursday also discovers that the characters in the book must continually relive their lives, with full knowledge of how events turn out, and are unable to alter any of them. Thus, Rochester must repeatedly suffer the devastating loss of Jane when she runs away from him upon discovering his secret marriage. Thursday, who has befriended Rochester, resolves to change the ending of the book to a happy one. She changes events to reunite Jane and Rochester (in other words, she alters the ending to match the actual ending to Jane Eyre).

Returning to her own world, Next uses the Prose Portal to release her Aunt Polly, while Jack Schitt reveals that his interest is in the device. Goliath had never been able to perfect STONK as a feasible weapon. Therefore, with their deadline to deliver the weapons to the military, he had resolved to extract working STONKs from the weapon's manual, itself a work of fiction, as the weapons don't work. Thursday reluctantly agrees to let Schitt use the portal for this endeavor, but switches the book connected to the portal to be the text of Edgar Allan Poe's "The Raven". When the portal opens, she pushes Schitt inside, and traps him there, while Mycroft destroys the portal.

Using her new celebrity status, Next enters a televised debate between supporters and opponents of the continuation of the Crimean War. Supporters of the war assume that Goliath's plasma rifles will be sufficient to guarantee victory. But in the debate, Next publicly reveals that the plasma rifles do not work. This forces England to rethink its position, which leads to peace negotiations and an end to the war.

Next shows up at the church where Parke-Laine is about to be married to another woman, but Rochester's lawyer interrupts the wedding. Next and Parke-Laine are reconciled and marry instead. Next's father, a renegade agent from SpecOps-12, the ChronoGuard, turns up to dispense some fatherly advice to his daughter. The novel ends with Next facing an uncertain future at work: public reaction to the new ending for Jane Eyre is positive, but there are other repercussions, including Goliath's fury.

Reception
The book was generally acclaimed, with critics calling it "playfully irreverent", "delightfully daft", "whoppingly imaginative", and "a work of ... startling originality".

The "genre-busting" novel spans numerous types of literature, with critics identifying aspects of fantasy, science fiction, mystery, satire, romance, and thriller. This led one critic to jokingly suggest that Fforde "must have jotted a bundle of unrelated ideas on slips of paper", and, "instead of tossing them in a hat and choosing a few topics as the focus of his story, [he] grabbed the whole hat." Fforde's quirky writing style has led to comparisons with other notable writers, most frequently Douglas Adams, for similar "surrealism and satire", and Lewis Carroll, for similar "nonsense and wordplay".

Reviewers have compared Fforde to other authors, including Woody Allen, Sara Paretsky, and Connie Willis. One critic wondered if Fforde was more "Monty Python crossed with Terry Pratchett, or J. K. Rowling mixed with Douglas Adams." The novel was praised for its fast-paced action, wordplay, and "off-centre humour".

Mary Hamilton of The Guardian described the experience as
"the page opens like a trapdoor and you simply fall through. The Eyre Affair takes that feeling, the moment you lose the sense of yourself and become engrossed in the story, and creates high adventure and wild drama around the porous boundaries between fiction and real life."

Some reviewers criticised the novel for "convoluted" plots and "dangling details", as well as inconsistent dialogue that "can veer from wittily wicked to non-sequitur", and minor characters who "drift in and out of scenes".

References

Further reading
Hateley, Erica, "The End of The Eyre Affair: Jane Eyre, Parody, and Popular Culture", Journal of Popular Culture, 38:6 (2005 Nov), pp. 1022–36,
Horstkotte, Martin, The Postmodern Fantastic in Contemporary British Fiction, Trier: Wissenschaftlicher Verlag Trier, 2004,
Horstkotte, Martin, "The Worlds of the Fantastic Other in Postmodern English Fiction", Journal of the Fantastic in the Arts, 14:3 (2003 Fall), pp. 318–32,
Lusty, Heather, "Struggling to Remember: War, Trauma, and the Adventures of Thursday Next", Popular Culture Review, 16:2 (2005 Summer), pp. 117–29,
Rubik, Margarete (ed.), A Breath of Fresh Eyre : Intertextual and Intermedial Reworkings of Jane Eyre, Amsterdam: Rodopi, 2007,

Parallel literature
2001 British novels
Debut science fiction novels
Thursday Next series
Novels by Jasper Fforde
British alternative history novels
Metafictional novels
2001 science fiction novels
Fiction set in 1985
Novels set in the 1980s
Works based on Jane Eyre
Novels set in Wiltshire
Hodder & Stoughton books
2001 debut novels
Novels set during the Crimean War

The Eyre Affair


Le tumulus de Lothéa est une tombe située dans la forêt de Carnoët sur la commune de Quimperlé, dans le département français du Finistère, en Bretagne. Daté d'une période comprise entre le Néolithique final et l'Âge du bronze, il renfermait un mobilier funéraire exceptionnel composé principalement d'objets métalliques (armes et d'éléments de parure).

Historique

Selon René-François Le Men, la fouille du tumulus est entreprise le  par Sylvain Peyron, adjudicataire d'une coupe de bois en forêt de Carnoët, sous la surveillance d'Arthur Boutarel, inspecteur des forêts de Lorient ; selon Boutarel, elle relèverait uniquement de sa propre initiative. La relation de cette fouille figure dans la correspondance et les rapports rédigés par Boutarel entre août 1843 et mai 1845. En septembre 1844, William Collings Lukis visite le site et en réalise plusieurs croquis mais l'inventaire du mobilier archéologique découvert qu'il en dresse est erroné. En 1845, la découverte du site est brièvement mentionnée par Fréminville dans son guide touristique, et en 1868 Le Men en publie une relation beaucoup plus complète d'après les souvenirs de divers témoins ayant assisté à cette fouille, d'où il ressort quelques divergences avec le rapport de Boutarel. La technique mise en œuvre (fouille en tranchées), le soutien de l'État, la richesse du mobilier découvert, rapidement déposé dans les collections nationales, confèrent d'emblée un statut exceptionnel à cette fouille et entraînent une forte publicité en France et en Grande-Bretagne. Le rapport de fouille adressé à la Commission des Monuments historiques, alors présidée par Prosper Mérimée, conduira celle-ci à financer la fouille d'un second tumulus par Boutarel, le tumulus de Kervoalen, lui-aussi situé en forêt de Carnoët.

La description de Le Men sera ultérieurement reprise par de nombreux auteurs (Micault en 1881, Paul du Châtellier en 1889) et le tumulus fait l'objet de nouveaux plans (Sailly en 1884), de nouvelles études, dont celle du mobilier, tout au long du  (Jacques Briard et Jean L'Helgouach en 1957, Briard et Jean-Pierre Mohen en 1974).

Description

Le tumulus a été élevé sur le sommet d'une colline, à  d'altitude, dominant un méandre de la Laïta. Les deux tranchées de  de largeur effectuées lors de la fouille de 1843, qui se croisent et s'élargissent au centre du tumulus, sont encore visibles. Le tumulus devait mesurer à l'origine environ  de diamètre pour une hauteur de . En l'état actuel, le tumulus s'est élargi par les déblais des fouilles et il mesure  dans son diamètre nord-ouest/sud-est pour une hauteur maximum de .

Il renferme un caveau en forme de coffre, constitué de neuf dalles en orthogneiss d'origine locale, dressées sur chant et délimitant un espace de  de long sur  de large et  de hauteur. Le coffre était fermé par une unique dalle de couverture de  de long sur  de large et  d'épaisseur, qui fut brisée lors de la fouille de 1843, et dont il ne reste sur place qu'un seul morceau. L'ensemble était recouvert d'un cairn sur environ  de hauteur et  de diamètre constitué de petits blocs de pierre ( de long), et d'une couche de terre jaune argilo-limoneuse.

Mobilier archéologique

Dès février 1844, le mobilier découvert est remis au duc de Nemours, qui le dépose dans les collections du musée de Cluny, où il demeurera jusqu'en 1887, avant son transfert au musée des Antiquités Nationales, à l'exception d'une chaîne en or, demeurée au musée de Cluny, et des pointes de flèches qui furent perdues entretemps. Dans son rapport envoyé à la Commission des Monuments historiques, Boutarel dresse une liste du mobilier archéologique qu'il a découvert, liste qui diffère partiellement de celle donnée par Le Men. Un dénommé Le Doze aurait ainsi profité, lors de la fouille, d'un moment d'inattention de Boutarel pour subtiliser une hache en bronze en la cachant dans ses bottes. En 1881, Micault décrit aussi des objets provenant du tumulus qui n'avaient jusqu'ici jamais été mentionnés.

Selon Le Men, une rangée de cinq à six dallettes plates divisait l'intérieur du caveau en deux parties égales, mais cette disposition ne figure ni sur le plan de Lukis, ni sur celui de Sailly. Le mobilier archéologique fut découvert rangé de part et d'autre de cette séparation. Il est composé essentiellement d'objets métalliques (armes et d'éléments de parure) :

Ce mobilier est attribuable à une période comprise entre le Néolithique final (culture campaniforme) et l'Âge du bronze ancien. Il traduit l'existence d'échanges le long de la façade atlantique (chaînes en or et argent similaires trouvées dans la péninsule Ibérique) et avec l'Europe continentale (jaspe du mont Viso en Italie).

Quelques objets métalliques (hache à ailerons, bracelet et chaîne en bronze), conservés au musée de Bretagne, et une pointe de flèche, conservée au musée de la Préhistoire finistérienne, ont été momentanément attribués au tumulus de Lothéa, mais signalés plus d'une quarantaine d'années après leur supposée découverte, ne figurant pas dans le rapport de Boutarel et ne correspondant pas par leur style au reste du mobilier, il semble qu'il s'agisse d'erreurs d'inventaire ultérieures.

Notes et références

Bibliographie

Lothéa
Site de l'âge du bronze en France
Site néolithique en Bretagne
Site préhistorique dans le Finistère

Tumulus de Lothéa


Das Winzerhäuschen ist ein Fachwerkhaus am Aufstieg zum Drachenfels in Königswinter, einer Stadt im nordrhein-westfälischen Rhein-Sieg-Kreis. Es steht als Baudenkmal unter Denkmalschutz.

Lage
Das Haus befindet sich auf  leicht oberhalb und südöstlich der Nibelungenhalle sowie nordwestlich und unterhalb von Schloss Drachenburg an der Drachenfelsstraße (Hausnummer 100), dem sogenannten "Eselsweg". Der Blick über das Rheintal ist freigestellt.

Geschichte
Beim heutigen Winzerhäuschen handelt es sich um den oberen Teil des früheren Kucksteinhofes, der zum Bonner Cassius-Stift gehörte. Ein Winzerhaus ist an der Stelle seit dem Jahre 1661 belegt. Im 18. Jahrhundert entstand das heutige Gebäude, das ebenfalls als Winzerhaus genutzt wurde. Mit der Säkularisation (1803) ging der Kuckstein als Domänengut in den Besitz des Staates über und wurde später aufgeteilt; den oberen Kucksteinhof erwarb die Familie von la Valette Saint George. 1843 zählte der Hof drei Einwohner. Der Betrieb firmierte, ab 1861 von einer Winzerfamilie geführt, bis zum Ersten Weltkrieg als "Weingut Kuckstein". Heute dient das Winzerhäuschen mit einem Erweiterungsbau als Gastwirtschaft.

Die Eintragung des Winzerhäuschens in die Denkmalliste der Stadt Königswinter erfolgte am 15. März 1999.

Architektur
Das Winzerhäuschen ist ein in Ständerbauweise ausgeführter zweigeschossiger Bau mit steilem Satteldach. Es ist traufseitig erschlossen und steht auf einem Sockel. Das Erdgeschoss ist teilweise verputzt, jedoch als Fachwerk ausgemalt. Das Gebäude ist teilunterkellert. Die mit Schlagläden versehenen Fenster sind ebenso wie die Innenaufteilung des Hauses zum Großteil in ihrer ursprünglichen Anordnung erhalten. Die südliche Giebelseite ist verschiefert.

Literatur
 Angelika Schyma: Stadt Königswinter. (= Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland, Denkmäler im Rheinland, Band 23.5.) Rheinland-Verlag, Köln 1992, ISBN 3-7927-1200-8, S. 132.

Weblinks

Einzelnachweise

Winzerhaus
Bauwerk in Königswinter
Baudenkmal in Königswinter
Fachwerkhaus im Rhein-Sieg-Kreis
Gastronomiebetrieb (Nordrhein-Westfalen)
Erbaut im 18. Jahrhundert
Drachenfels (Siebengebirge)
Drachenfelsstraße (Königswinter)

Winzerhäuschen


Le harem des califes du califat abbasside (750-1258) à Bagdad était composé de la mère du calife, de ses épouses, de concubines esclaves, de parentes et de servantes esclaves (femmes et eunuques), occupant une partie isolée de la maison abbasside. Cette institution jouait une fonction sociale importante au sein de la cour abbasside. Les femmes de la cour y étaient confinées et isolées. La femme la plus importante en rang dans le harem était la mère du calife. Le harem abbasside a servi de modèle pour les harems d'autres dynasties islamiques, car c'est pendant le califat abbasside que le système des harems a été pleinement appliqué dans le monde musulman.

Contexte et origine
Le système des harems s'est pleinement institutionnalisé dans le monde islamique sous le califat abbasside.  Bien que le terme harem ne désigne pas les quartiers des femmes dans le Coran, un certain nombre de versets coraniques discutant de la modestie et de l'isolement ont été présentés par les commentateurs coraniques comme une justification religieuse de la séparation des femmes des hommes, y compris le verset surnommé "hijab" (33:53 ). Dans l'usage moderne, le hijab fait familièrement référence à la tenue religieuse portée par les femmes musulmanes, mais dans ce verset, cela signifie « voile » ou « rideau » qui sépare physiquement l'espace féminin de l'espace masculin. Bien que les commentateurs classiques conviennent que le verset parlait d'un rideau séparant les quartiers d'habitation des épouses de Mahomet des visiteurs de sa maison, ils considèrent généralement cette pratique comme un modèle pour toutes les femmes musulmanes.

Contrairement à l'ère antérieure à Mahomet et au califat de Rashidun, les femmes des sociétés omeyyade et abbasside étaient maintenues dans l'isolement et absentes de toutes les arènes des affaires centrales de la communauté.

L'isolement croissant des femmes a été illustré par la lutte pour le pouvoir entre le calife Al-Hadi et sa mère Al-Khayzuran, qui a refusé de vivre dans l'isolement et a défié le pouvoir du calife en donnant ses propres audiences à des suppliants et des fonctionnaires masculins, se mêlant ainsi aux hommes. Son fils considérait cela comme inapproprié, et il aborda publiquement la question de la vie publique de sa mère devant ses généraux en leur demandant :

 « Qui est le meilleur d'entre nous, vous ou moi ? demanda le calife al-Hadi à son auditoire.
 —  De toute évidence, vous êtes le meilleur, commandeur des fidèles, a répondu l'assemblée.
 — Et quelle est la meilleure mère, la mienne ou la vôtre ? continua le calife.
 — Votre mère est la meilleure, commandeur des fidèles.
 — Qui parmi vous, continua al-Hadi, aimerait que des hommes répandent des nouvelles sur votre mère ?
 — Personne n'aime qu'on parle de sa mère, ont répondu les personnes présentes.
 — Alors pourquoi les hommes vont-ils vers ma mère pour lui parler ? »

Les conquêtes ont apporté d'énormes richesses dont un grand nombre d'esclaves à l'élite musulmane. La majorité des esclaves étaient des femmes et des enfants, beaucoup avaient été des personnes à charge ou des membres des harems des classes supérieures sassanides vaincues. À la suite des conquêtes, un homme de l'élite pouvait potentiellement posséder un millier d'esclaves, et les soldats ordinaires pouvaient avoir dix personnes à leur service.

Nabia Abbott, éminente historienne des femmes du califat abbasside, décrit la vie des femmes du harem comme suit:

La commercialisation des êtres humains, en particulier des femmes, en tant qu'objets à usage sexuel signifiait que les hommes de l'élite possédaient la grande majorité des femmes avec lesquelles ils interagissaient, et qu'ils entretenaient avec elles les mêmes relations que les maîtres avec leurs esclaves.

Hiérarchie et organisation
Le harem abbasside a établi un modèle de hiérarchie et d'organisation qui allait devenir un standard pour les harems musulmans pendant des siècles. C'était une grande institution ; sous le règne d'al-Muqtadir, le harem se composait de 4000 femmes esclaves et de 11 000 serviteurs esclaves.

La mère
La femme du souverain n'est pas au sommet de la hiérarchie. En tant que musulman, le souverain peut avoir plusieurs épouses, et comme il doit formellement les traiter de manière égalitaire, il ne peut pas donner à une épouse un statut plus élevé qu'une autre, et donc lui donner un rôle similaire à celui d'une reine consort chrétienne. Au lieu de cela, c'est la mère du calife qui a le rang et la position les plus élevés dans le harem et donc parmi toutes les femmes à la cour.

Son parcours peut être celui d'une épouse libre ou celui d'une concubine asservie.

Parentes
Dans le harem résident également les filles célibataires ou divorcées, les sœurs et autres parentes non mariées du calife.

Les princesses abbassides peuvent se faire connaître pour leur poésie et d'autres réalisations, tant qu'elles observent la réclusion. La princesse Ulayya bint al-Mahdi, poétesse et musicienne, n'a joué que dans ce cercle familial privé et en étant chaperonnée pour éviter toute irrégularité potentielle, telle qu'être comparée aux esclaves - qiyan, jawaris ou mughanniyat. Elle a cependant été qualifiée de qayna en hommage à ses capacités musicales.

Épouses
Le calife abbasside contractait parfois des mariages diplomatiques. Au cours des derniers siècles du califat abbasside, les califes ont souvent épousé des princesses seldjoukides, qui ont agi comme des modèles pieux en fondant ou en faisant des dons à des institutions pieuses ou caritatives.

Il était courant que les califes affranchissent et épousent leurs anciennes concubines esclaves.

Concubines
Au-dessous des épouses légales se trouvaient les concubines asservies du calife.

Une concubine est éduquée pour divertir son maître. Pour cette raison, de nombreuses concubines sont réputées pour leurs compétences et leurs connaissances en musique, danse, poésie et même en sciences.

Une concubine esclave qui est sélectionnée pour avoir des relations sexuelles avec le calife, puis donne naissance à un enfant de lui, atteint la position convoitée d'umm walad (, littéralement « mère de l'enfant »).  Elle peut également devenir une épouse légale du calife, s'il l'émancipe et choisit de l'épouser, comme cela a été le cas pour Al-Khayzuran.

Une concubine célèbre était la qiyan ʽInān.

Artistes jawaris
Le harem se composait également d'un grand nombre de jawaris, c'est-à-dire d'artistes asservies. Elles se produisaient pour le calife et le reste du harem.

Les artistes jawari n'étaient pas synonymes de concubines, et les jawaris et les concubines appartenaient à deux catégories différentes. Cependant, les jawaris pourraient être choisies par le calife pour des rapports sexuels, et ainsi devenir des concubines.

Les jawaris étaient parfois d'anciennes qiyans.

Qahramana
Les qahramana (« hôtesses de l'air ») étaient des esclaves féminines chargées de diverses tâches au sein du harem. Elles pouvaient agir comme gouvernantes pour les enfants, ainsi que comme servantes et agentes personnelles des femmes, servant d'intermédiaires entre les femmes du harem et le monde extérieur.

Les qahramana étaient les seules femmes autorisées à sortir et à entrer dans le harem. Elles le quittaient régulièrement pour faire des achats pour les femmes cloitrées dans le harem et gérer les affaires entre les femmes et les commerçants du monde extérieur. Cette mobilité était enviée par les femmes du harem, et une histoire décrit l'envie d'une femme du harem qui, souhaitant devenir qahramana pour pouvoir quitter le harem, a finalement réussi à atteindre son objectif de devenir qahramana.

La mobilité des qahramana en fait des personnalités influentes en tant qu'agentes personnelles et messagères entre les femmes du harem et le monde extérieur. Umm Musa, qahramana de la mère d'al-Muqtadir, devint une figure influente en tant que messagère des suppliants de la mère du calife et du calife. Autre exemple, la qahramana Zaydan, qui était la geôlière des prisonniers de haut statut : après avoir été la geôlière du vizir Ibn al-Furat, tombé en disgrâce, elle parvient à le faire revenir au pouvoir grâce à ses contacts dans le harem. Il la récompense avec des terres et des richesses. Leur coopération s'est poursuivie pour le reste de leur carrière.

La plus célèbre des qahramana était peut-être .

Eunuques
Les eunuques étaient les esclaves mâles castrés chargés de garder le harem, d'empêcher les femmes de quitter le harem et d'approuver tout visiteur avant qu'il n'y pénètre.

Esclavage dans le harem
À l'exception des épouses légales et des parentes du calife, les habitants du harem – concubines, jawaris et eunuques – étaient tous des esclaves.

Selon la pratique islamique de l'esclavage et de la traite des esclaves, les non-musulmans étrangers étaient libres de réduire en esclavage, et il était préférable que les esclaves soient des non-musulmans de régions non-musulmanes. Conformément au Ma malakat aymanukum, le principe de l'esclavage sexuel en Islam, les femmes pouvaient être légalement tenues en esclavage sexuel dans le harem si elles étaient d'origine non-musulmane. Les quatre principaux moyens d'asservir une personne étaient l'enlèvement, les raids d'esclaves, la piraterie ou l'achat d'un enfant à des parents pauvres.

L'une des principales régions d'exportation des esclaves vers le califat abbasside passait par la Perse (Iran), qui était une zone de passage pour plusieurs routes de traite négrière : la traite négrière saqaliba des Européens de la route commerciale de la Volga ; le commerce des esclaves principalement des Turcs de l'empire samanide en Asie centrale ; des chrétiens grecs, arméniens et géorgiens du Caucase par des esclavagistes musulmans ; et la route des esclaves des Indiens hindous à la suite de l'invasion islamique de l'Inde à partir du .  Étant donné que de nombreuses régions de la Perse sont restées zoroastriennes au cours des premiers siècles après la conquête, certains « territoires infidèles » non musulmans en Perse ont également été exposés à des raids d'esclavagistes musulmans, en particulier Daylam dans le nord-ouest de l'Iran et la région montagneuse païenne d'Ḡūr dans le centre de l'Afghanistan.  Deux des douze mères de califes dont les nationalités sont connues étaient des saqaliba européennes : Mukhariq, la mère d'Al-Musta'in, et Qabiha, la mère d'Al-Mu'tazz.  Les origines zoroastriennes et perses n'étaient pas rares parmi les artistes qiyans et les concubines esclaves du califat, et certaines se sont retrouvées dans le harem abbasside lui-même ; Marājel, concubine de Harun al-Rashid et mère du futur calife Al-Ma'mun, et Māreda, esclave de Harun al-Rashid et mère du futur calife Al-Mu'tasim, étaient toutes deux iraniennes.

Impacts
Le harem abbasside est devenu un modèle pour les harems des dirigeants islamiques ultérieurs, comme c'est le cas pour le califat de Cordoue et le califat fatimide. Eux aussi ont des harem qui comportent des mères éminentes, des concubines esclaves qui peuvent devenir umm walad lors de l'accouchement, des femmes du spectacle jawaris, des qahramana et des eunuques. Le système du harem est à peu près le même dans l'Empire ottoman, avec seulement des changements mineurs dans le modèle du Harem impérial.

Liens externes

 Harem Histories: Envisioning Places and Living Spaces
 Crisis and Continuity at the Abbasid Court: Formal and Informal Politics
 Royal Courts in Dynastic States and Empires: A Global Perspective
 The Oxford Handbook of Comparative Political Theory

Notes et références

Bibliographie

Harem
Pages avec des traductions non relues
Abbassides
Concubine
Esclavage sexuel
Esclave de Harem
Droit arabo-musulman et société

Harem abbasside


Andrea Doria (30 Kasım 1466 - 25 Kasım 1560), Cenevizli amiral ve condottieri. 1538'deki Preveze Deniz Muharebesi'nde Barbaros Hayreddin Paşa komutasındaki Osmanlı Donanması'yla savaşan Kutsal İttifak donanmasına komuta etmiştir.

Gençliği
Oneglia'da doğdu. Ailesi Cenova'nın köklü ailelerinden Dorialardan geliyordu. Her ikisi de Doria ailesinden gelen Andrea Coeva ve Maria Caracosa'nın oğluydu. Annesinin ölümünün ardından 19 yaşındaki Andrea Roma'ya gönderildi. Ailenin daha eski bir kolundan gelen akrabası Dominik Doria Papa VIII. Innocentius'un emrindeki papalık muhafız birliğinde yüzbaşıydı. Burada, bütün askeri talimlerdeki üstün başarısı dolayısıyla hızlı bir şekilde yükseldi. VIII. Innocentius'un ölmesi üzerine papa seçilen halefi VI. Alexander Doria ailesinin iddialı olmasından hoşnut değildi. Genç Andrea böylece Dominik'in tavsiyesine uyarak askeri kariyer isteyen asillerin başvurabileceği en iyi okul olarak kabul edilen Dük Urbino'nün sarayına başvurdu. Urbino'nun sarayında biraz zaman geçiren Andrea, prens hiçbir bir zaman savaşmadığından kazanılacak bir zafer de olmadığı için yolunu başka şekilde çizmeye karar verdi. 1503 yılında Korsika'da o dönem Fransız boyunduruğundaki Cenevizliler için savaşırken kazandığı başarılarla önemli bir kaptan olduğunu gösterdi. Ceneviz donanmasıyla Osmanlı donanmasına ve Cezayirli korsanlara karşı çok sayıda çarpışmaya katıldı.

Fransa-Kutsal Roma savaşları
Andrea Doria'nın bağlı bulunduğu Ceneviz Cumhuriyeti bu dönemde önce Fransa Krallığı daha sonra da Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu işgalinde kalır. Fransa Ordusuna katılan Doria general rütbesiyle 1524 yılında Marsilya'nın kurtarılmasında görev alır. Cenova'nın Fransa hakimiyetine geçmesi için çalışsa da Fransız idaresini tasvip etmez. Condottieri sözleşmesinin dolmasıyla birlikte V. Karl'ın hizmetine girer.

Cenova'nın bağımsızlığı
Doria, Fransızların emrinde Napoli'yi kuşatan yeğeni Filippino'dan kuşatmayı kaldırmasını ister. Doria Cenova'ya devam eder, şehrin önde gelenleriyle birlikte Fransızları kovarak Kutsal Roma-Cermen İmparatorluğu himayesine girer. Aristokrasiyi kayıracak şekilde anayasayı revize ederek, hizipçiliğe son verir. Kurduğu 28 Alberghi adını verdiği yönetim organıyla önde gelen ailelerin desteğini alır ve iktidarlarını pekiştirir. Kentin idaresini almayı reddetse de eski Roma İmparatorluğu'ndaki benzerine yakın görev tanımıyla Censor olur ve önemli kararlar sırasında fikrine başvurulan bir kişi haline gelir. Katkılarından dolayı çok sayıda unvan, mülk ve ayrıcalık sahibi olmuştur.

Amiral
İmparatorluk donanmasında amiral rütbesiyle oldukça başarılı olan Doria Osmanlı İmparatorluğu'na karşı sayısız sefere katılır, Koron ve Patras'ı ele geçirir. 1535 yılında Tunus'un fethine katılır. 1538 yılı Şubat ayında Papa III. Paulus'un öncülüğünde kurulan Kutsal İttifak donanmasına kumanda eder. Papalık Devleti, İspanya, Kutsal Roma-Cermen, Venedik ve Malta Şövalyeleri birlikleri 1538 Eylül ayında Preveze Deniz Muharebesi'nde Barbaros Hayreddin Paşa komutasındaki Osmanlı Donanmasına yenilir. Doria 1541 yılındaki V. Karl'ın başarısız Cezayir seferine katılır. İmparator'a beş yıl daha hizmet eder. İlerlemiş yaşına rağmen çok atak ve başarılı olmuştur.

Sonraki yıllar
1544 yılında Crépy Antlaşması ile sona eren İtalya Savaşlarının ardından Doria emeklilik günlerini geçirmek için inzivaya çekilmeyi umar. Ancak büyük serveti ve varisi olan Giannettino Doria'nın mağrur siyaseti yüzünden çok sayıda düşman kazanır. 1547 yılında  aileye karşı Fieschi komplosu düzenlenir. Darbe girişimi başarısız olsa da Giannettino öldürülür. Doria darbe bahanesiyle soylu ailelerden darbecilere yardım edenleri tasfiye ederek iktidarını Parma ve Piacenza'yı da kapsayacak şekilde genişletir. Cenova'da benzer darbelerle karşılaşsa da iktidarı vermeyen Doria, imparatordan gelen şehrin merkezine tahkimatlı bir kale yapma ve İspanyol askerlerini barındırma önerisini de sürekli olarak reddederek kentin bağımsızlığını korumaya çalışır. 1550 yılında 84 yaşında yine Cezayirli korsanlara karşı sefere çıkar. 1552 yılında Ponza Deniz Muharebesi'nde Turgut Reis Andrea Doria komutasındaki İspanyol-İtalyan donanmasını yener. İspanya ile Fransa arasında yine savaş çıkıp Fransızlar 1553 yılında Korsika'yı alınca Cenovalı komutan yine göreve çağrılır. 1553-1555 yılları arasında adada başarıyla savaşır. 1555 yılında Cenova'ya kalıcı olarak döner. Yeğeninin oğlu Giovanni Andrea Doria onun gibi Cezayir'e saldırsa da 1560 yılındaki Cerbe Deniz Muharebesi'nde Piyale Paşa ve Turgut Reis komutasındaki Osmanlı Donanmasına yenilir. Giovanni Andrea, Andrea Doria'nın varisi olacak ve ailenin geleneğini sürdürecektir.

Galeri

Gemiler

Andrea Doria'nın adı çok sayıda gemide yaşatılmıştır:
USS Andrew Doria (1175 ve 1908), ABD Donanmasındaki 2 gemi
Andrea Doria, 1891 yılında yapılmış İtalyan savaş gemisidir, I. Dünya Savaşı'nda görev yaptıktan sonra 1929 yılında sökülmüştür. Aynı isimli 1916 yılı yapımı İtalyan savaş gemisi I. Dünya Savaşı ve II. Dünya Savaşı'nde görev yaptıktan sonra 1956 yılında sökülmüştür
İtalyan bandıralı yolcu gemisi SS Andrea Doria 1951 yılında suya verildikten sonra 1953 yılında ilk seferine çıkmış, 1956 yılında da batmıştır
İtalyan donanmasındaki Andrea Doria adlı füze kruvazörü 1964-1991 yılları arasında hizmet vermiştir
İtalyan donanmasındaki Andrea Doria adlı firkateyn 2007 yılında hizmete girmiştir

Popüler kültürdeki yeri
 2022 yapımı Barbaros Hayreddin: Sultanın Fermanı adlı dizide Timur Acar tarafından canlandırılmaktadır.

Notlar

Ayrıca bakınız
Denizci cumhuriyetler

Dış bağlantılar

Doria ailesi tarihi  10 Nisan 2013 tarihinde erişilmiştir

1466 doğumlular
1560 yılında ölenler
İtalyan amiraller
Ceneviz Cumhuriyeti'nde kişiler

Andrea Doria


Anomalon, tanecik fiziğinde yüksek enerjili bir çekirdeğin katı bir hedefle (bir emülsiyon kütlesi ya da plastik tabakalar yığını) çarpışması sonucu oluşan atom çekirdeği parçacıklarıdır.

Kuramsal olarak, öbür parçacıklarla, bu tür parçacıkların normalde yaptıklarına oranla çok daha hızlı tepkimeye giren anomalonlar, varlıkları kuramsal olarak nükleer maddenin alışılmış aşamalarını gösterebildiğinden büyük önem taşırlar. Alışılmıştan farklı biçimlerde olabilirler; hatta kuark ve gluon bileşenlerine bölünebilen nötronlar ve protonlar içerebilirler. ABD'de ve eski SSCB'de yapılmış anomalon gözlemlerinin sonuçları henüz tartışma konusudur.

Nükleer fizik

Anomalon


හැනා බෙස්වික් (1688 - පෙබරවාරි 1758)  එංගලන්තයේ, බ්‍රිචින් බවර්, හොලින්වූඩ්, ඕල්ඩ්හැම් හි පදිංචිව සිටි ධනවත් කාන්තාවකි. ඇය යම් දිනක තමා අකල්හි භූමිදානයකට ලක්වෙතැයි නිරන්තර අනියත බියකින් පෙලෙන්නියක වුවාය. එය එක්තරා අන්දමක මානසික ව්‍යාධියක ස්වභාවය ගත් බියක් විය. 1758 දී ඇය මිය ගිය විට, කල් තබා ගැනීමට සකසන ලද ඇගේ මෘත ශරීරය මිහිදන් නොකර තබා ගන්නා ලද අතර විටින් විට ජීවය පිළිබඳ සලකුණු ඇත්දැයි පරීක්ෂාවට ද ලක්කරන ලදී.

හැනාගේ මෘත ශරීරය කල් තබා ගන්නට භාවිතා කරන ලද ක්‍රම වේදය පිළිබඳ කිසිදු තැනක සටහන් කොට නොතිබිණ. බොහෝ විට එය මෘත ශරීරයේ වූ රුධිරය ඉවත්කොට ඒ වෙනුවට ටර්පන්ටයින්  සහ සාදිලිංගම් එන්නත් කිරීමෙන් සිදුකරන ලද බවට විශ්වාස කෙරේ. ඉන්පසුව ඇගේ දේහය පැරණි ඔරලෝසු ආවරණයක බහා බෙස්වික් පවුලේ වෛද්‍යවරයා වූ වෛද්‍ය චාර්ල්ස් වයිට් මහතාගේ නිවසේ තැන්පත් කර තබන ලදී. පැහැදිලිවම බෙස්වික්ගේ මේ විකාර හැසිරීම ඇය සිය ප්‍රදේශය තුල ඉතා ප්‍රසිද්ධියට පත් කාන්තාවක් බවට පත් කිරීමට සමත්විය. එපමණක් නොව අමුත්තන්ට ඇගේ මෘත ශරීරය දැක ගැනීමේ පහසුකම ද වෛද්‍ය වයිට්ගේ නිවසේ දී ලබා දී තිබිණ.

අවසානයේ බෙස්වික් මහත්මියගේ මමිකරණය කරන ලද මෘත ශරීරය ස්වාභාවික ඉතිහාසය පිළිබද මැන්චෙස්ටර් සංගමයට අයත් කෞතුකාගාරය වෙත භාරදිමට කටයුතු කරන ලදී.බෙස්වික් මහත්මියගේ සිරුර කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනයට තබන ලද අතර කෙටිකලකින්ම එය වෙත මැන්චෙස්ටර් හි මමිය යන සුරතල් නාමය පටබැදින. මීට අමතරව බ්‍රිචින් බවර් හි මමිය යන නාමයෙන්ද එය අමතන ලදී. පසුකලක ස්වාභාවික ඉතිහාසය පිළිබඳ මැන්චෙස්ටර් සංගමයට අයත් කෞතුකාගාරය සතු කෞතුක භාණ්ඩ එකතුව මුලුමනින්ම මැන්චෙස්ටර් විශ්වවිද්‍යාලයට භාරදෙන ලදී. ඉන්ඉක්බිති මැන්චෙස්ටර් හි බිෂොප්වරයාගේ අවසරයද ඇතිව බෙස්වික් මහත්මියගේ මෘත ශරීරය මිහිදන් කරන්නට යෙදුනි. 1868 ජුලි 22 වැනි දින ඇගේ අවමංගල උත්සවය හාපර්හේ සුසානභූමියේ දී පවත්වන ලද අතර ඒ වන විට ඇය අභාවයට පත්වී වසර 110 ක් පමණ ඉක්ම ගොස්  තිබිණ. ඇයගේසොහොන සළකුණු කිරීමට කිසිදු සිහිවටනයක් හෝ ඉදිනොකරන ලදී.

පසුබිම

18 වැනි සියවස මැද භාගයේදී අත්වැරදීමකින් තමන් පණ පිටින් මිහිදන් කරාවියැයි යන හැගීමක් මහජනයා තුල ඇතිවිය. එමෙන්ම මරණය නිශ්චය කර ගැනීමට එවකට භාවිතා කරන ලද සලකුණුවල අවිනිශ්චිත භාවය පිළිබඳව ද සමාජයේ විවිධ තර්ක විතර්ක පැවතුණි. මිහිදන් කිරීමට මත්තෙන් ජීවය ඇත්දැයි නිශ්චය කර ගැනීම සඳහා කල යුතු පරීක්ෂාවන් පිළිබඳ විවිධ යෝජනා ද ඉදිරිපත් විය.මෘත ශරීරයේ මුඛයට විනාකිරි සහ ගම්මිරිස් වත්කිරීමේ සිට පාදවලට සහ අධෝමාර්ගයට ගිනියම් වු උදුන් කූර ඇල්ලීම දක්වා වු පරාසයක් මේ ක්‍රම අතර විය. 1895 දී ලිපියක් පල කල වෛද්‍ය ජේ. සී. ඔසලේ සෑම වසරකම එංගලන්තයේ සහ වෙල්ස් හී 2700 ක් පමණ දෙනා සැබෑ ලෙසම මියයන්ට පෙර වැරදීම් නිසා මිහිදන් කෙරෙන බව ප්‍රකාශ කර සිටියේය. නමුත් අනෙක් බොහෝ දෙනා ප්‍රකාශ කර සිටියේ එම ගණන 800 කට ආසන්න වන බවයි.

හැනා බෙස්වික් උපත ලද්දේ 1688 වසරේ දීය. ඇය සිය පිය උරුමයෙන් සැලකියයුතු ධනස්කන්ධයකට උරුමකම් කීවාය. ඇගේ පියා ෆෙල්ස්වර්ත් හි ජෝන් බෙස්වික් නම් විය. ඇයගේ මරණයට වසර කිහිපයකට පෙර ඇයගේ එක් සහෝදරයෙකු වූ ජෝන් නමැත්තා මිය ගිය අතර ඔහුගේ සිරුර බහාලන ලද මිනී පෙට්ටියේ පියන වැසීමට මොහොතකට පෙර ඔහු වෙතින් ජීවය පිළිබද සලකුණු දක්නට ලැබිණ. ජෝන්ගේ දේහය අසල වැලපෙමින් සිටි අයෙක් ඔහුගේ ඇසිපිය සැලෙන ආකාරය දැක තිබුණි. එවකට බෙස්වික් පවුලේවෛද්‍යවරයා වූ වෛද්‍ය චාර්ල්ස් වයිට් විසින් ජෝන් පරීක්ෂා කරන ලදුව ඔහු තවමත් ජීවත්වන, මිය නොගිය පුද්ගලයෙකු ලෙසට හදුනා ගන්නා ලද අතර දින කිහිපයකට පසුව ප්‍රකෘති සිහිය ලැබූ හෙතෙම ඉන් පසු වසර ගණනාවක් සුවසේ විසීය.

එංගලන්ත ශල්‍ය වෛද්‍යවරුන්ගේ රාජකීය විද්‍යාලයේ කෞතුකාගාරයේ වාර්තා තබන්නිය ලෙස කටයුතු කල  ජෙසී ඩෙබ්සන් ප්‍රකාශ කර සිටියේ බෙස්වික් මහත්මියගේ මරණයෙන් පසු ඇතිවූ සිද්ධි දාමයෙහි පවා අකාර්යක්ෂම විසංවාදාත්මක කරුණු රැසක් වූ බවයි. බොහෝ දෙනෙකු ප්‍රකාශ කලේ බෙස්වික් මහත්මිය ඇගේ පවුලේවෛද්‍යවරයා වූ වෛද්‍ය චාර්ල්ස් වයිට් වෙත ස්ටර්ලින් පවුම් 25,000 ක මුදලක් (2011 වසර වන විට එම මුදල ස්ටර්ලින් පවුම් මිලියන 3 ක පමණ වටිනාකමකින් යුක්ත විය.) එක් කොන්දේසියක් මත ලබා දෙන ලද බවයි.ප්‍රසව විද්‍යාව පිළිබද විශේෂඥයෙකු වූ වෛද්‍ය වයිට් එවකට ආරම්භ කරන ලද මැන්චෙස්ටර් රාජකීය ගිලන් සේවාවේ ප්‍රාරම්භක සාමාජිකයෙකු ද විය. වෛද්‍ය වයිට් වෙත බෙස්වික් මහත්මිය පැනවූ  කොන්දසිය වූයේ ඇගේ මෘත ශරීරය මිහිදන් නොකොට වෛද්‍ය වයිට් භාරයේ තබා ගත යුතු බවත් එසේ තබාගෙන වරින්වර ජීවය පිළිබද ලක්ෂණ ඉන් දිස්වේ දැයි පරීක්ෂා කොට බැලිය යුතු බවටත්ය. කෙසේ වෙතත්1757 ජුලි 25 දාතමින් වූ (ඇය මියයන්නට වසරකටත් වඩා අඩු කාලයකදී) බෙස්වික්ගේ අන්තිම කැමති පත්‍රයේ සඳහන් කර තිබුනේ වෛද්‍ය වයිට් වෙත ඇය සතු වත්කමින් ස්ටර්ලින් පවුම් 100 ක් (2011 වසර වන විට වටිනාකම අනුව ස්ටර්ලින් පවුම් 11,000) හිමිවිය යතු බව පමණි. මීට අමතරව ස්ටර්ලින් පවුම් 400 ක් (2011 වසර වන විට ස්ටර්ලින් පවුම් 45,000 ක්) ඉන් ඇයගේ අවමංගල කටයුතු සඳහා වෙන්කර තිබිණ. සමහර ලේඛනයන් පෙන්වා දී තිබුනේ බෙස්වික් සිය අන්තිම කැමති පත්‍රයෙන් වෛද්‍ය වයිට්ව නම් කර තිබූ බවත් ඒ නිසා ස්ටර්ලින් පවුම් 400 ඔහුට ලැබෙන්නට ඇති බවත්ය.එසේම ඒ, ඇයගේ අවසන් කටයුතු අවසන් වීමෙන් ඉතිරිවන මුදලක් තමා සන්තකයේ තබා ගැනීමට වෛද්‍ය වයිට් හට අන්තිම කැමති පත්‍රයෙන් ඉඩ සලසා තිබිම නිසා යැයි ද මතයක් විය. මෙම මතයෙන් තව දුරටත් කියවුනේ ඉතිරිවන කොටස තබා ගැනීම වෙනුවට බෙස්වික් මහත්මිය සිය අන්තිම කැමති පත්‍රයෙන් අවමංගල කටයුතු සඳහා වෙන් කල මුළු මුදලම වියදම් නොකොට තමා සතු කර ගැනිම සඳහා වෛද්‍ය වයිට් ඇයගේ මෘත ශරීරය එම්බාම් කොට තම නිවසේ තබාගත් බවයි. මීට විරුද්ධ මතයකින් කියැවුනේ බෙස්වික් මහත්මියට වෛද්‍ය වයිට් ණය වී තිබුණ බවත් අවමංගල්‍ය කටයුතුවලින් පසුව එම ණය මුදල ආපසු ගෙවිය යුතු වූයෙන් එයින් වැලකීම සඳහා වෛද්‍ය වයිට් බෙස්වික් මහත්මියගේ සිරුර මිහිදන් නොකර තමා සන්තකයේ තබාගත් බවයි. එහෙත් බෙස්වික් සිය අන්තිම කැමති පත්‍රයෙන් තම උරුමකරුවන් ලෙස මේරි ග්‍රැහැම් සහ එස්තර් රොබින්සන් නම් කොට තිබූ අතර එහි වෛද්‍ය වයිට් සම්බන්ධයෙන් කිසිදු සඳහනක් නොවීය. ඇය මියගොස් වසර සියයකට වඩා කල් ගතවු වර්ෂ 1866 වන විට පවා ඇගේ අවසන් කැමති පත්‍රය සම්බන්ධයෙන් විවිධ විවාදාත්මක මත පළ වෙමින් පැවතිණ.

මෘත ශරීරයට බෙහෙත්කැවීම

1757 දී බෙස්වික් විසින් ලියන ලද ඇගේ අවසන් කැමති පත්‍රය තුල ඇගේ මෘත ශරීරය බෙහෙත් ගල්වා කල්තබා ගතයුතු යැයි කිසිදු සටහනක් නොමැත. එය වයිට් මහතා විසින් කරන ලද යෝජනාවක් වූ අතර ඔහු විසින් බෙස්වික් මහත්මියගේ මළ සිරුර ඇය සත්‍ය වශයෙන්ම මරණයට පත් වී ඇද්ද යන්න පිළිබඳව සැකහැර දැනගැනීම සඳහා මිහිදන් නොකර තබා ගැනීමට පවසන ලදී. නමුත් ඔහුට සිය "වෙට් ඇන්ඩ් ඩ්‍රයි" ප්‍රදර්ශන භාණ්ඩ එකතුව තුලට මමියක් එක්කර ගැනීමට පැවති අසීමිත ආශාවට ප්‍රතිරෝදයක් දැක්වීමට නොහැකි වු නිසා වෙන් ඇගේ සිරුර එම්බාම් කිරීමට අවසානයේදී තීරණය කරන ලදී. වයිට් ලන්ඩනයෙහි වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳ හදාරමින් සිටි අවදිය තුල ඔහු කාය විච්ඡේද විද්‍යාව පිළිබඳ යම්තරමක ඇල්මක් දැක්වීය. එසේම ඔහු "කියුරියෝසිටීස් " නමින් හැඳින්වුනු භාණ්ඩ එකතුවක් ද පවත්වාගෙන යන ලද අතර ඔහු මියයන විට එම භාණ්ඩ එකතුව තුලට තෝමස් හිගින්ස් නම් වූ සුප්‍රසිද්ධ මංපහරන්නාගේ ඇටසැකිල්ලද එමෙන්ම හැනා බෙස්වික්ගේ මමිය ද ඇතුලත් වූහ.

වයිට් විසින් මළ සිරුරු කල්තබා ගැනීම සඳහා භාවිතා කරන ලද ක්‍රමවේදය පිළිබඳව කිසිදු සටහනක් නොමැති නමුත් 1748 දී ඔහු විලියම් හන්ටර් නම් වූ කාය විච්ඡේදකයා යටතේ ඉගෙනුම ලැබූ අතර ඔහු ධමනි හා   සම්බන්ධ මළ සිරුරු කල්තබා ගැනීමේ ක්‍රමයක් අනුගමනය කරන ලද්දෙක් විය. එහෙයින් බොහෝ දුරට වයිට් ද මෙම ක්‍රමය අනුගමනය කරන ලදැයි සිතිය හැක. මෙහිදී පළමුව සියලු ධමනි සහ ශිරා තුලට ටර්පන්ටයින් සහ සාදිලිංගම් සහිත මිශ්‍රණයක් එන්නත් කල යුතුව තිබු අතර පපු ප්‍රදේශයෙහි සහ උදරයෙහි වූ ඉන්ද්‍රීයයන් ඉවත්කොට ගැනීමෙන් අනතුරුව ඒවා පිරිසිදු කිරිමට සහ ඉදිමීම වැළැක්වීම සඳහා ජලයෙහි බහා තැබිය යුතු විය. එසේම මෘත ශරීරය තුල පවතින රුධිරය හැකිතරමින් මිරිකා හැරිය යුතු වූ අතර පසුව මුළු සිරුරම ඇල්කොහොල් යොදා සේදිය යුතු විය. මීලගට සිදුකලයුතු වන්නේ නැවතත් මෘතශරීරය තුලට ඉන්ද්‍රීයයන් බහා නැවත ටර්පන්ටයින් සහ සාදිලිංගම් මිශ්‍රණය එන්නත් කිරීමයි. පසුව මෘත දේහය මැසීමට පෙර ශරීරය තුල පවතින සියලු කුහරයන් කපුරු, වෙඩිලුණු සහ දුම්මල යොදා පිරවිය යුතුවන අතර සියලු විවරයන් ද කපුරු වලින් පිරවිය යුතු විය. අවසාන සේදීමෙන් අනතුරුව මෘතශරීරය ප්ලාස්ටර් ඔෆ් පැරිස් අඩංගු වූ පෙට්ටියක් තුල බහාලිය යුතු වන්නේ මෘත ශරීරය තුල තවදුරටත් තෙතමනයක් පවතී නම් එය අවශෝෂණය කරගැනීමට වන අතර ඉක්බිති එය මත තාර තට්ටුවක් ආලේප කරනු ලබන්නේ වැඩිදුර ආරක්ෂාව සඳහාය.

ප්‍රදර්ශනය
බෙස්වික්ගේ මමීකරණය කරන ලද මෘත ශරීරය පළමුව බෙස්වික් පවුලේ තවත් සාමාජිකයෙකුගේ නිවසක් වන ඇන්කෝට්ස් නැමැති ශාලාවේ තැන්පත් කර තබන ලද නමුත් එය ඉතා ඉක්මනින් වෛද්‍ය වයිට්ගේ සේල් නම් නගරයෙහි පිහිටි ඔහුගේ නිවසෙහි කාමරයක් තුලට ගෙනයන ලද අතර එහිදී එය පරණ ඔරලෝසු ආවරණයක බහාලන ලදි. පැහැදිලිවම බෙස්වික්ගේ මේ විකාර හැසිරීම ඇය සිය ප්‍රදේශය තුල ඉතා ප්‍රසිද්ධියට පත් කිරීමට සමත් වූ බව ඇගේ සිරුර නැරඹීම සඳහා වයිට්ගේ නිවසට ගිය පුද්ගලයන් අතරින් එක් අයෙකු වූ තෝමස් ඩ් ක්වින්සි නම් වූ ලේඛකයා විසින් පවසා ඇත.1813 දී වයිට්ගේ මරණයෙන් අනතුරුව බෙස්වික්ගේ මෘත දේහය ආචාර්ය ඔලිවර් වෙත භාර කල අතර 1828 දී ඔහුගේ මියයාමෙන් පසුව දේහය ස්වාභාවික ඉතිහාසය පිළිබඳ මැන්චෙස්ටර් සංගමයට අයත් කෞතුකාගාරය වෙත භාරදීමට කටයුතු කරන ලදී. එහිදී ඇය මැන්චෙස්ටර් හි මමිය යන විරුදාවලිය ලද අතර බ්‍රිචින් බවර් හී මමිය ලෙසද හඳුන්වනු ලැබීය. එසේම ඇය පේරුවියන් සහ ඊජිප්තු මමීන් අසලින්ම කෞතුකාගාරයට ඇතුලුවන ශාලාව තුල ප්‍රදර්ශනයට තබා තිබූ අතර ඇයගේ ඥාතීන් හට ඇය නැරඹීම සඳහා ඔවුනට අභිමත පරිදි පැමිණීමට ද අවස්ථාව සලසා දෙන ලදි.1844 දී කෞතුකාගාරය නැරඹීමට පැමිණියෙකු ඇය පිළිබඳව විස්තර කර ඇත්තේ "කෞතුකාගාරය තුල තිබෙන්නාවූ විශිෂ්ඨ ගණයේ වස්තූන් අතරින් එකක්" ලෙසය.එසේම ඊඩිත් සිට්වෙල් නම් ලේඛිකාවට අනුව 18 වන ශතවර්ශයේ මැද භාගයේදී ඇයගේ මමියෙහි සීතල අඳුරු සෙවනැල්ල මැන්චෙස්ටරය පුරා සැරිසැරූ බව කියැවේ.

හැනා බෙස්වික්ගේ කිසිදු ඡායාරූපයක් මෙතෙක් හමුවී නොමැති අතර දේශීය ඉතිහාසඥයෙකු වන පිලිප් වෙන්ට්ව්‍රෝත් විසින් ඇය පිළිබඳ තොරතුරු මෙසේ ඉදිරිපත් කර ඇත.

"ශරීරය ඉතා හොඳින් ආරක්ෂා වී පැවතුණු නමුත් ඇගේ මුහුණ ඇකිලී රැලි වැටී කළු පැහැගැන්වී තිබිණ.දෙපා සහ බඳ මෙට්ට කවර සඳහා යොදා ගනු ලබන ශක්තිමත් රෙදි කඩකින් තදින් බැඳ තිබූ අතර මෙම කුඩා මහළු කාන්තාවගේ මළ සිරුර වීදුරු වලින් තනන ලද මිනී පෙට්ටියක හැඩය ගත් ආවරණයක් තුල බහා තිබිණ".

කෙටිකලකින් එනම් 1867 දී කෞතුකාගාරය මැන්චෙස්ටර් සරසවියට පවරා දීමෙන් අනතුරුව බෙස්වික් ස්ථිරවම සහ ඉතා පැහැදිලි ලෙසම මරණයට පත්වී ඇති බව නිශ්චය කොටගත් හෙයින් ඇයව භූමදානය කිරීමට කාලය එළඹ ඇතිබවට තීරණය කරන ලදි. නමුත් 1837 සිට බ්‍රිතාන්‍ය නීතියට අනුව භූමදානය කිරීමට පෙර වෛද්‍ය පරීක්ෂකයෙකු විසින් මරණ සහතිකයක් නිකුත් කල යුතු වූ අතර එහෙයින් ඇය මියයන ලද්දේ 1758 වසරෙහි බැවින් ඇයගේ භූමදාන කටයුතු සිදුකිරීමට අවසර ලබාගැනීම සඳහා රාජ්‍ය ලේකම්වරයාට අභියාචනයක් ද ඉදිරිපත් කිරීමට සිදුවිය. ඉනික්බිති මැන්චෙස්ටරයෙහි බිෂොප්වරයාගේ අවසරය ද ඇතිව 1868 හි ජූලි මස 22 වැනි දින එනම් ඇගේ මරණයෙන් වසර 110 කටද පසුව හාපර්හේ නම් වූ සුසානභූමියෙහිදී ඇය මිහිදන් කරනු ලැබුවේ බෙස්වික් මහත්මියගේ සොහොන සලකුණු කිරීම සඳහා සිහිවටනයකුදු ඉදිනොකරමිනි.

නිධානය සහ අවතාරය
1745 දී බොනී ප්‍රින්ස් චාර්ලි සිය ආක්‍රමණික හමුදා මෙහෙයවමින් මැන්චෙස්ටර් ප්‍රාන්තය වෙත ඇතුලු විය. මෙම ආක්‍රමණයේදී සිය මුදල් ආක්‍රමණිකයන් අතට පත්වෙතැයි බියටපත් බෙස්වික් මහත්මිය තමන් සන්තකයේ වූ මුදල් වලින් වැඩි කොටසක් යම් ස්ථානයක සගවන ලදි. මිය යන්නට ඉතා කෙටිකලකට ඉහත දී තමන් විසින් ධනය සගවන ලද ස්ථානය සිය ඥාතීන්ට පෙන්වන බවට ඈ ප්‍රතිඥා දුන්නාය. නමුත් අවාසනාවකට සගවන ලද ධනය ඇති ස්ථානය සිය ඥාතින්ට පෙන්වන්නට තරම් කාලයක් ජීවත් වීමට ඇය වාසනාව නොලැබුවාය.  ඇගේ අභාවයත් සමගම ඈ විසූ  බ්‍රිචින් බවර් නිවස, සේවක කුලී   නිවස්නයක් බවට පරිවර්තනය කෙරිණ. ඉන් පසු එම නිවස්නයේ විසූ කිහිප දෙනෙකුම කළු සිල්ක් ගවුමකින් සහ සුදු පැහැති තොප්පියකින් සැරසුන කාන්තාවක් බ්‍රිචින් බවර් හි ආලින්දය හරහා පාවී විත් එහි වූ එක් පැතලි ගලක් අභියස දී අතුරුදන්ව යනු තමන්  දුටු බව පැවසූහ. ඔවුන් බොහෝ දෙනෙකුගේම අදහස වූයේ ඒ අන්කවරෙකුවත් නොව හැනා බෙස්වික් මහත්මියම බවය. පසු කලෙක බ්‍රිචින් බවර් හී විසූ රෙදි වියන්නෙක් නව රෙදි වියන යන්ත්‍රයක් සවිකිරීම සඳහා එහි පොළොව කනින අවස්ථාවකදී අහම්බෙන් හැනා බෙස්වික්ගේ පැරණි රන්කාසි තොගය සොයා ගත්තේය. ඒ කලින් කියු  අවතාරය නොපෙනී ගිය පැතිලි ගල යට තිබිය දීය. ඔලිපන්ට්ස් නම් මැන්චෙස්ටර් රත්‍රරන් ව්‍යාපාරිකයෙක් එක් රන් කහවනුවක් සඳහා වියන්නා හට ස්ටර්ලින් පවුම්  3 කුත් සිලිම් 10 ක මුදලක් ගෙවන ලදී. එය 2011 වර්ෂයේ මුදලින් එක් රන් කහවනුවක් වෙනුවෙන් ස්ටර්ලින් පවුම් 460 ක් ලෙස ගණනය වියයුතුය. අවසානයේදී  බ්‍රිචින් බවර්, ෆෙරන්ටි නම් කර්මාන්තශාලාවක් තැනීම සඳහා කඩා බිඳ දමන ලදී. එහෙත් අදටත් හැනා බෙස්වික්ගේ අවතාරය එම බිමෙහි සැරිසරනු දුටු බවට වාර්තා පළවේ.

ග්‍රන්ථ නාමාවලිය

</big>

මැන්චෙස්ටර් හි මමිය


La Mezquita Sunita o Mezquita de Vladikavkaz es una mezquita que se encuentra en la margen izquierda del río Terek, en Vladikavkaz. El telón de fondo de la mezquita se encuentra la cordillera del Cáucaso.

El templo es conocido como la Mezquita de Mukhtarov después Murtuza Mukhtarov, un millonario del petróleo de Bakú, que financió su construcción en 1900-1908. El arquitecto polaco Józef Plośko se inspiró en las mezquitas de El Cairo.

En 1996 una bomba explotó debajo de la pared de la mezquita, que fue restaurada más tarde.

Mezquitas de Rusia
Osetia del Norte-Alania
Arquitectura de Rusia del siglo XX
Edificios religiosos terminados en 1908
Vladikavkaz
Mezquitas cerradas en la Unión Soviética

Mezquita de Vladikavkaz