Christian terrorism, a form of religious terrorism, comprises terrorist acts which are committed by groups or individuals who profess Christian motivations or goals. Christian terrorists justify their violent tactics through their interpretation of the Bible and Christianity, in accordance with their own objectives and worldview.

Christian terrorism can be committed against members of other Christian denominations, adherents of other religions, secular governments, groups, individuals or society as a whole. Christianity can also be cynically used as a rhetorical device to achieve political or military goals by terrorists.

Christian terrorist groups include paramilitary organizations, cults, and loose groups of people that might come together in order to attempt to terrorize other groups. Some groups also encourage unaffiliated individuals to commit terrorist acts. The paramilitary groups are typically tied to ethnic and political goals as well as religious goals and many of these groups have religious beliefs which are at odds with the religious beliefs of conventional Christianity.

Terminology
The literal use of the phrase Christian terrorism is disputed. It appears in the academic literature to describe a large range of actions and beliefs.

Religion can be cited as the motivation for terrorism in conflicts that have a variety of ethnic, economic and political causes, such as the one in Bosnia. In cases such as the Lord's Resistance Army or the Taiping Rebellion the beliefs of the founders differ significantly from what is recognizably Christian. In such cases the term Christian terrorism is problematic despite the claim that they are motivated by their religious beliefs.

The intimidation of minority communities along with sporadic acts of violence do not typically get referred to as terrorism. However, in 2015 a majority of Americans from the Democratic and Republican political parties thought that "attacks on abortion providers [should] be considered domestic terrorism".

History

Christianity came to prominence in the Roman Empire during and directly after the rule of Constantine the Great (324-337 AD). By this time it had spread throughout western Asia as a minority belief and it became the state religion of Armenia. In early Christianity there were many rival sects, which were collectively persecuted by some rulers. There is, however, no record of these early Christian groups attempting to use acts of terrorism or indiscriminate acts of violence as religious weapons.

Gaining state backing by a particular Christian sect or creed led to an increase in religious violence. This violence took the form of persecution of adherents of rival Christian beliefs and persecution of adherents of other religions. In Europe during the Middle Ages Christian antisemitism increased and both the Reformation and Counter-Reformation led to an increase in interdenominational violence. As with modern examples it is debated as to what extent these acts were religious as opposed to ethnic or political in nature.

Gunpowder Plot

The early modern period in Britain saw religious conflict resulting from the Reformation and the recusancy that emerged in opposition to it. The Gunpowder Plot of 1605 was a failed attempt by a group of English Catholics to assassinate the Protestant King James I, and to blow up the Palace of Westminster, the English seat of government. Although the modern concept of religious terrorism, or indeed terrorism at all, had not yet come into use in the seventeenth century, David C. Rapoport and Lindsay Clutterbuck point out that the Plot, with its use of explosives, was an early precursor of nineteenth century anarchist terrorism. Sue Mahan and Pamala L. Griset classify the plot as an act of religious terrorism, writing that "Fawkes and his colleagues justified their actions in terms of religion." Peter Steinfels also characterizes this plot as a notable case of religious terrorism.

Pogroms

Eastern Orthodox Christian-influenced movements in Romania, such as the Iron Guard and Lăncieri, which have been characterized by Yad Vashem and Stanley G. Payne as antisemitic and fascist, respectively, were involved in the Bucharest pogrom and committed numerous politically motivated murders during the 1930s.

Ku Klux Klan

After the American Civil War of 1861–1865, former Confederate soldiers founded the Ku Klux Klan (KKK) organization. Originally, the Ku Klux Klan was a social club, but a year after it was founded, it was taken over by "night rider" elements. It then began to commit acts of violence which included arson, beatings, the destruction of property, lynchings, murder, rape, tarring and feathering, whipping, and voter intimidation. The Klan targeted newly freed slaves, carpetbaggers, scalawags, and the occupying Union Army. That iteration of the Klan disappeared by the 1870s, but in 1915 a new Protestant-led iteration of the Klan was formed in Georgia, during a period when racism, xenophobia, nativism and anti-Catholicism were all widespread. This version of the Klan vastly expanded its geographical reach and its list of targets over those of the original Klan.

Vehemently anti-Catholic, the 1915 Klan espoused an explicitly Protestant Christian terrorist ideology, partially basing its beliefs on a "religious foundation" in Protestant Christianity and targeting Jews, Catholics, and other social, ethnic and religious minorities, as well as people who engaged in "immoral" practices such as adulterers, bad debtors, gamblers, and alcohol abusers. From an early time onward, the goals of the KKK included an intent to "reestablish Protestant Christian values in America by any means possible", and it believed that "Jesus was the first Klansman". Although members of the KKK swear to uphold Christian morality, virtually every Christian denomination has officially denounced the KKK.

From 1915 onward, "second era" Klansmen initiated cross burnings (adapted from scenes in the 1915 film The Birth of a Nation), not only to intimidate targets, but also to demonstrate their respect and reverence for Jesus Christ. The ritual of lighting crosses was steeped in Christian symbolism, including prayer and hymn singing. Modern Klan organizations remain associated with acts of domestic terrorism in the United States.

Start of modern terrorism
Mark Juergensmeyer, a former president of the American Academy of Religion, has argued that there has been a global rise in religious nationalism after the Cold War due to the post-colonial collapse of confidence in Western models of nationalism and the rise of globalization. Juergensmeyer categorizes contemporary Christian terrorists as being a part of "religious activists from Algeria to Idaho, who have come to hate secular governments with an almost transcendent passion and dream of revolutionary changes that will establish a godly social order in the rubble of what the citizens of most secular societies regard as modern, egalitarian democracies".

According to terrorism expert David C. Rapoport, a "religious wave", or a cycle, of terrorism, dates from approximately 1979 to the present. According to Rapoport, this wave most prominently features Islamic terrorism, but it also includes terrorism by Christians and other religious groups that may have been influenced by Islamic terrorism.

Reason for claiming a Christian motivation
Numerous individuals and groups have cited their Christianity or Christian beliefs as the motivation for their terrorist acts. This can mean that they see Christianity as their identity and the main reason for their existence, partially in contrast to the identities and existence of other groups which they consider threatening and non-Christian. Terrorists can also cite their interpretation of the Bible or Christian beliefs as their motivation. All types of terrorism have a complex interrelationship with psychology and mental health, however only a minority of terrorists have diagnosable medical illnesses. Christianity can also be disingenuously claimed as a motive to inspire followers or curry political favor or protection. All these motivations are not independent and often complexly interwoven.

Christianity as an identity
Religion is often closely tied to ethnic identity, economic standing and self image. Should a group of Christians feel threatened, religion is a verifiable, culturally important label to use in creating a "them-and-us" mentality. This is particularly the case where both groups share membership in a broadly similar cultural group, for example the breakup of Yugoslavia and the Lord's Resistance Army in Uganda. In situations where the opposing ethnicities are more diverse, different skin colors and/or cultural practices are sometimes used as identifiers of the other. In these cases terrorists may call themselves Christians, but they may not be motivated by any particular interpretation of Christian beliefs. In such cases Christianity is a label which reflects cultural, rather than directly ideological, influences.

This cultural Christian identity is often reinforced in the mind of the terrorist by media and governmental sources that vilify the other group or amplify its threat. This politicizing of ethno-religious tensions is a key contributor to the violence in the Central African Republic. The targets of this kind of terrorist motivation include other religions or denominations, but they can also include those who the perpetrator believes are threatening to him or her in any way, such as LGBT people or members of any group which does not conform to the perpetrator's view of who they are.

When the opposing group is also Christian but belongs to a different denomination, it is often denounced as non-Christian or anti-Christian. For example, the leader of the Orange Volunteers, who described themselves as Protestant fundamentalists, defended their attacks on Catholic churches on the basis that they were "bastions of the Antichrist".

Interpretations of Christian morality or theology
Perpetrators have frequently cited Christianity as both a justification and a motivation for their actions. Typically, as with attacks on abortion clinics as well as with attacks on LGBT people, the perpetrators use doctrine from an established Church as a justification for unsanctioned acts of violence. However, they may also have a wholly individual theology that deviates from established Christian dogma.

On 12 December 2022, a fundamentalist Christian terror attack that resulted in the deaths of six people occurred in Wieambilla, Australia. Premillennialism was cited by police as the terrorists' motivation.

Mental health
There are a wide variety of mental health conditions and illness, and it is quite rare for them to lead to violence. Objectively determining the mental health of a terrorist is often complicated by a number of factors. There is minimal statistically robust information specifically on terrorists who claim Christian motivation. However, Gill says that about 30% of right wing, 52% of single issue, and 8% of those in a terrorist group have a mental illness. Another study found that about 53% of individual terrorists could have been characterized as socially isolated before their attacks. People in some terrorist groups are less likely to have a mental illness than the general population, due to the selection criteria of such groups. Mental illness does not seem to unduly prevent terrorists from performing successful complex attacks.

Tactics of terrorists

Terrorists who claim to have a Christian motivation can act alone or in groups. It is often difficult to determine if the perpetrator acted completely alone or was inspired by a religious or political group. The same problem exists with Islamic terrorism or any allegedly religiously or politically motivated act of terror.

Anti-abortion violence

On 16 July 2001, Peter James Knight walked into the East Melbourne Fertility Clinic, a private abortion provider, carrying a rifle and other weapons including 16 litres of kerosene, three lighters, torches, 30 gags, and a handwritten note that read "We regret to advise that as a result of a fatal accident involving some members of staff, we have been forced to cancel all appointments today". Knight later stated that he intended to massacre everyone in the clinic, and attack all Melbourne abortion clinics. He developed homemade mouth gags and door jambs to restrain all patients and staff inside a clinic while he doused them with the kerosene. He shot 44-year-old Stephen Gordon Rogers, a security guard, in the chest, killing him. Staff and clients overpowered him soon after. He intended to massacre the 15 staff and 26 patients at the clinic by burning them alive.

According to psychiatrist Don Sendipathy, Knight interpreted the Bible in his own unique way and he also believed in his own brand of Christianity. He believed that he needed to wage an anti-abortion Crusade.

Eric Robert Rudolph (the perpetrator of the Centennial Olympic Park bombing in 1996) carried out bombing attacks on two abortion clinics and he also bombed a lesbian nightclub. Michael Barkun, a professor at Syracuse University, believes that Rudolph likely fits the definition of a Christian terrorist; however, James A. Aho, a professor at Idaho State University, is reluctant to use the phrase Christian terrorist, so he calls Rudolph "a religiously inspired terrorist".

Dr. George Tiller, one of the few doctors in the United States who performed abortions late in pregnancies, was a frequent target of anti-abortion violence and in 2009, he was killed by Scott Roeder as he stood in the foyer of his church. A witness who was serving as an usher alongside Tiller at the church that day told the court that Roeder entered the foyer, put a gun to the doctor's head and pulled the trigger. At trial, Roeder admitted to killing Tiller and he said that he did it in order to protect the lives of unborn babies. He was convicted of first-degree murder and sentenced to life in prison. At his sentencing, he told the court that God "will avenge every drop of innocent blood, " and he also stated that God's judgment against the United States would "sweep over this land like a prairie wind."

Tiller was shot once before, in 1993, by Shelley Shannon, an anti-abortion activist who compared abortion providers to Hitler and said that she believed that "justifiable force" was necessary to stop abortions. Shannon was sentenced to 10 years in prison for the shooting of Tiller and she later confessed to vandalizing and burning a string of abortion clinics in California, Nevada and Oregon.

James Kopp was convicted of the murder of Dr. Barnett Slepian, an obstetrician who provided abortion services in the Buffalo area, and he has also been named as a suspect in the shooting of several abortion providers in Canada. Kopp hid in the woods behind Slepian's home in October 1998 and shot him through the window with a high-powered rifle, killing him as he stood in his kitchen with his family. Slepian had just returned from a memorial service for his father when he was killed. Kopp spent almost two and a half years on the run in Mexico, Ireland and France before he was captured and extradited to the United States in 2001. He was convicted on a state charge of second-degree murder in 2003 and sentenced to serve 25 years in prison. In 2007, he was convicted on a separate federal charge and sentenced to life in prison. The Canadian authorities also consider Kopp a suspect in several nonlethal attacks on Canadian abortion service providers because they believe that he shot through the windows of their homes. He was charged with the 1995 attempted murder of Dr. Hugh Short, an abortion service provider in Ontario, but the charges were dropped after he was convicted in New York. The police in Canada also named him as a suspect in the 1997 shooting of Dr. Jack Fainman in Winnipeg and they also named him as a suspect in the 1994 shooting of Dr. Garson Romalis in Vancouver, which was the first attack on an abortion provider in Canada.

The November 2015 Colorado Springs Planned Parenthood shooting, in which three people were killed and nine people were injured, was described as "a form of terrorism" by Colorado Governor John Hickenlooper. The gunman, Robert Lewis Dear, was described as a "delusional" man because on a cannabis internet forum, he had written that "sinners" would "burn in hell" during the end times, and he had also written about smoking marijuana and propositioning women for sex. He had praised the Army of God, stating that attacks on abortion clinics are "God's work". Dear's ex-wife said that he had put glue on a lock of a Planned Parenthood clinic, and in court documents which pertained to their divorce, she said "He claims to be a Christian and is extremely evangelistic, but does not follow the Bible in his actions. He says that as long as he believes he will be saved, he can do whatever he pleases. He is obsessed with the world coming to an end." Authorities said that he spoke of "no more baby parts" in a rambling interview after his arrest.

The Army of God is an American Christian terrorist organization, members of it have perpetrated acts of anti-abortion violence.

Anti-minority violence
Gary Matson and Winfield Mowder were a gay couple from Redding, California, who were murdered by Benjamin Matthew Williams and James Tyler Williams in 1999.  Neighbors said that the family of the Williams Brothers was known for its fundamentalist Christian beliefs, and they also said that recordings of sermons and religious music were frequently heard from their house. The two perpetrators of the murder are believed to have had ties to the Christian Identity movement. They were also suspected of playing a role in 18 arson attacks on three synagogues.

In 1996, three men who claimed to be Phineas priests—Charles Barbee, Robert Berry and Jay Merelle—were charged with two bank robberies and bombings at the banks, the bombing of a Spokane newspaper, and the bombing of a Planned Parenthood clinic in Washington state.  The men were antisemitic Christian Identity theorists who believed that God wanted them to carry out violent attacks and they also believed that such attacks would hasten the ascendancy of the Aryan race.

In 2015, Robert Doggart, a 63-year-old mechanical engineer, was indicted for solicitation to commit a civil rights violation by intending to damage or destroy religious property after he stated that he intended to amass weapons and attack Islamberg, an Islamic hamlet and religious community in Delaware County, New York. Doggart, a member of several private militia groups, spoke to an FBI source during a phone call and stated that he had an M4 carbine with "500 rounds of ammunition" that he intended to take to the Delaware County enclave, along with a handgun, Molotov cocktails and a machete.  The FBI source recorded him saying "if it gets down to the machete, we will cut them to shreds". Doggart had previously travelled to a site in Dover, Tennessee, which had been described as a "jihadist training camp", in chain emails and found that the claims were wrong. In April, Doggart accepted a plea bargain and stated that he had "willfully and knowingly sent a message in interstate commerce containing a true threat" to injure someone. The plea bargain was struck down by a judge because it did not contain enough facts to constitute a true threat. Doggart describes himself as a Christian minister in the "Christian National (Congregational) Church" (apparently, the National Association of Congregational Christian Churches). None of the charges against him are terrorism related, however, some groups have described his actions as such.

According to University of Auckland Professor Douglas Pratt, who is an international expert on religious terrorism, the Christchurch mosque shootings by Australian Brenton Harrison Tarrant, which killed 51 people and injured 50 more people (primarily Muslims) at the Al Noor Mosque and the Linwood Islamic Centre in Christchurch, New Zealand, were a form of "Christian terrorism" and white supremacy. Tarrant's manifesto The Great Replacement, which is named after the French far-right conspiracy theory bearing the same name, quoted Pope Urban II (who ordered the First Crusade) and demanded the retaking of Jerusalem, cited the death of 11-year-old Swedish girl Ebba Akerlund, cited NATO's involvement in Kosovo, stated Tarrant's wish that Istanbul (aka Constantinople) should be taken from Turkey so it will be back in Christian hands and he finally stated that Tarrant's main motive for the attacks was revenge against Islam. The shooter's rifles were covered with white supremacist symbols and the names of various historical non-Muslim figures who waged battles against Muslims, such as Charles Martel, Skanderbeg and Bajo Pivljanin as well as the Battle of Tours in 732 and the Battle of Vienna in 1683.

The perpetrator of the Pittsburgh Tree of Life synagogue shooting Robert Bowers cited a Bible passage about Jesus Christ on the bio of his now defunct Gab account. Similarly, the Poway synagogue shooting suspect John T. Earnest also cited Bible quotes to justify his attack and in March 2019, he burned down a mosque in Escondido, California.

See also

 Violence related to Christianity

 The Bible and violence
 Christian eschatology
 Christian fascism
 Christian fundamentalism
 Christian Identity
 Christianity and violence
 Christian nationalism
 Christian Patriot movement
 Christian reconstructionism
 Christianism
 Christianization
 Criticism of Christianity
 Crusades
 Dominion theology
 European wars of religion
 History of Christianity
 History of Christian thought on persecution and tolerance
 Inquisition
 Just war theory
 Kinism
 Mormon fundamentalism
 Mormonism and violence
 Persecution of Christians
 Reconquista
 Role of Christianity in civilization
 Sectarian violence among Christians
 Spread of Christianity
 Witch-hunt
 Witch trials in the early modern period
 Salem witch trials

 General violence

 Clerical fascism
 Definitions of fascism
 Definition of terrorism
 Ethnic nationalism
 Ethnic violence
 Far-left politics
 Far-right politics
 Far-right subcultures
 Fascism
 Fascism and ideology
 Hate crime
 Hate crime laws in the United States
 Hate group
 History of terrorism
 Left-wing nationalism
 Left-wing politics
 Left-wing populism
 Left-wing terrorism
 Misogynist terrorism
 Nationalist terrorism
 Nazism
 Neo-Confederates
 Neo-fascism
 Neo-Nazism
 Political violence
 Racial nationalism
 Right-wing politics
 Right-wing populism
 Right-wing terrorism
 Supremacism

 Terrorism in other religions

 Buddhism and violence
 Creativity (religion)
 Criticism of Sikhism
 Hindutva
 Saffron terror
 Islam and violence
 Islamic fundamentalism
 Islamic terrorism
 Islamism
 Jihad
 Jihadism
 Jewish fundamentalism
 Jewish religious terrorism
 Judaism and violence
 Zionist political violence
 Wotansvolk

 General religion related

 Criticism of religion
 Fundamentalism
 History of religion
 Religious discrimination
 Religious fanaticism
 Religious intolerance
 Religious nationalism
 Religious persecution
 Religious segregation
 Religious terrorism
 Religious violence
 Religious war
 Right-wing terrorism
 Sectarian violence
 Violent extremism

References

Bibliography
 Mason, Carol. 2002. Killing for Life: The Apocalyptic Narrative of Pro-Life Politics. Ithaca: Cornell University Press.
 Zeskind, Leonard. 1987. The 'Christian Identity' Movement, [booklet]. Atlanta, Georgia: Center for Democratic Renewal/Division of Church and Society, National Council of Churches.
 Al-Khattar, Aref M. Religion and terrorism: an interfaith perspective. Greenwood. January 2003.
 "The Armies of God: A Study in Militant Christianity" by Iain Buchanan, Publisher: Citizens International (2010),
Introduction: The Enduring Relationship of Religion and Violence – Oxford Handbooks Online

Religiously motivated violence in the United States
Religious terrorism

Christian terrorism


Sejlbræt RS:X er udviklet af firmaet NeilPryde Windsurfing efter en konkurrence forud for OL 2008 i Beijing. Formålet med konkurrencen var at tilsikre et ensartet sejlbræt til brug ved de olympiske lege. Sejlbræt RS:X har været i produktion siden 2005. Designet har tilladt en avanceret konstruktion af mast og boom produceret i karbon. Selve brætdesignet er relativt bredt, hvilket muliggør konkurrencer i blæst fra 3 til 30 knob. Sejlbræt RS:X kan anvende to størrelser sejl. Der er et 9,5 m2 sejl, der anvendes af herrer i konkurrence og et 8,5 m2 sejl, der anvendes af damer i konkurrence. Rig er identisk for de to størrelser sejl.
Sejlbådstyper

Sejlbræt RS:X


Fredegars krønike () er den almindelige titel benyttet om en frankisk krønike fra 600-tallet, som antagelig blev skrevet i Burgund. Forfatteren er ukendt, og tilskrivelsen til en "Fredegar" er dateret så sent som 1500-tallet.

Krøniken begynder med verdens skabelse og ender i år 642. Det er også nogen få henvisninger til hændelser op til 658. En del kopier af manuskriptet indeholder en forkortet udgave af krøniken frem til 642, men inkluderer afsnit, som er skrevet under det karolingske dynasti, afsluttet med Pipin den Yngres død i 768. Fredegars krønike med sine fortsættelser er en af de få kilder til information om merovingerdynastiet for perioden efter 591, da Gregor af Tours' værk Historia Francorum slutter.

Forfatterskab

Ingen af de bevarede manuskripterne specifiserer navnet på forfatter. Navnet "Fredegar" (moderne fransk: Frédégaire) ble først benyttet for krøniken i 1579 af Claude Fauchet i hans Recueil des antiquitez gauloises et françoises. Spørgsmålet om, hvem forfatteren er, har været genstand for akademisk debat, skønt historikeren J. M. Wallace-Hadrill indrømmer, at Fredegar er et tydeligt, om end usædvanlig frankisk navn. Den vulgærlatin, der benyttes, bekræfter, at det blev skrevet i Gallien; men ellers kan meget lidt siges sikkert om værkets oprindelse. Flere teorier foreligger:

 Den oprindelige opfattelse, så sent som i 1878, var, at krøniken er skrevet af en enkeltperson.
 I 1883 foreslog Bruno Krusch, i sin udgave af Monumenta Germaniae Historica, at krøniken er et værk af tre forfattere; den teori vandt tilslutning fra Theodor Mommsen, Wilhelm Levison og Wallace-Hadrill.
 Ferdinand Lot kritiserede Kruschs teori om et forfatterskab af flere, og hans indvendinger blev støttet i 1928 af Marcel Bardot og Leon Levillain.
 I 1934 argumenterede Siegmund Hellmann for to forfattere.
 I 1963 argumenterede Walter Goffart for, at der kun var en enkelt forfatter,  og denne opfattelse er stort set generelt accepteret.

Fredegar er almindeligvis antaget at have været en burgunder fra regionen Avenches, pga sit kendskab til det alternative navn "Wifflisburg" for egnen; et navn, som først kom i brug på den tid. Antagelsen støttes af, at han havde tilgang til mange kirkeannaler i Burgund og til dokumenter ved hoffet. Åbenbart kunne han også snakke med sendebud og ambassadører fra langobarderne, vestgoterne og slaverne. Hans forståelse af hændelser i den byzantinske verden forklares med Burgunds relative nærhed til den byzantinske Italien.

Manuskripter
Krøniken eksisterer i over 30 manuskripter. Krusch og Collins har grupperet disse i fem klasser. Den oprindelige krønike er gået tabt, men eksisterer i en kopi i uncialskrift gjort i 715 af munk fra Burgund ved Lucerius. Denne kopi, den ene eksemplar af manuskript af klasse 1, er i Bibliothèque nationale de France (MS Latin 10910) og er tidvis kaldt for Codex Claromontanus, eftersom det en gang var ejet af Collège de Clermont i Paris. En diplomatisk udgave blev udgivet af Gabriel Monod i 1885. Codex Claromontanus var også grundlaget for en kritisk udgave udgivet af Krusch i 1888, og for en delvis engelsk oversættelse af Wallace-Hadrill i 1960. De fleste af de andre bevarede manuskripter kopieret i Austrasien, er dateret fra begyndelsen af 800-tallet eller noget senere.

Den første trykte udgave, editio princeps (flertal: editiones principes - en teknisk betegnelse for den første trykte udgave af et værk, som tidligere kun eksisterede som manuskript) blev udgivet i Basel af Matthias Flacius i 1568, som benyttede manuskriptet MS Heidelberg University Palat. Lat. 864 som grundlaget for sin tekst. Den næste trykte udgave var Antiquae Lectiones af Theodorich Canisius ved Ingolstadt i 1602.

Struktur
Den kritiske udgave ved Krusch er inddelt i fire bøger, eller egentlig sektioner. De første tre bøger er baseret på tidligere værker og dækker perioden fra skabelsen og frem til 584; den fjerde bog fortsætter frem til 642 og bebuder hændelser mellem 655 og 660:

"Jeg har grundigt læst krøniker af Hieronymus, Hydatius og en bestemt klog mand, af Isidor foruden også af Gregorius, fra verdens begyndelse til de nedadgående år under Guntrams styre; og jeg har gengivet i rækkefølge i denne lille bog, i egnet sprog og uden mange udeladelser, hvad disse lærde mænd har fortalt til sidst i deres fem krøniker."

Faktisk citerer forfatteren fra kilder, han ikke opgiver, og forkorter drastisk i en del. Han tilføjer også tekster, der ikke stammer fra hans hovedkilder. Disse indskudte afsnit er refereret til som "interpolationer". For fleste af dem er kilden ukendt. En del af disse indskud skal give frankerne en trojansk oprindelse.  Ifølge Fredegar nedstammede de frankiske konger fra kong Priamos i Troja.

Bog I
De indledende 24 kapitler i første bog er baseret på den anonyme Liber generationis som igen er afledt fra værket af Hippolytus (død 235). Det genværende af bog indeholder et sammendrag af ulige kronologiske tabeller, inkluderet en liste over romerske kejsere, over jødiske konger, samt over paver op til pave Theodor 1.s tiltrædelse i 642, og kapitel 3 af krøniken til Isidor af Sevilla. På modsat side af folioen med liste over paver, er det en tegning af to personer, som den franske historiker Gabriel Monod tolker som Eusebius af Cæsarea og Hieronymus.

Bog II
De første 49 kapitler af anden bog indeholder uddrag fra Hieronymus' latinske oversættelse af Eusebius' Pantodape historia. Teksten består af en del interpolationer. De tilbageværende kapitler indeholder uddrag fra Hydatius' krønike.

Bog III
Den tredje bog indeholder uddrag fra bøger II-VI af Historia Francorum (også kaldt for Decem Libri Historiarum) af Gregor af Tours med flere indskud. Fredegars kilde lader til at have manglet de fire sidste bøger til Gregors' tekst, aå hans fortælling afsluttes i 584.

Bog IV
De 90 kapitler i fjerde bog indeholder bestemte detaljer for hændelser ved hoffet i Burgund. Fredegar navngiver ikke sine kilder, men de første kapitler er antagelig baseret på lokaler annaler. Kapitlerne 24-39 indeholder en redegørelse fra vidner til hændelser mellem 603 og 613. Kapitel 36 er et indskud om Sankt Columbanus' liv (død i 615), som er kopieret, nærmest uden ændringer, fra helgenbiografien Vita Columbani af Jonas af Bobbio. Bogen slutter brat i 642. Helgenen var ellers upopulær pga sin kritik af livsførslen ved det burgundiske hof.

Bog IV er den, som studeres mest af historikere, da den inneholder information, som ikke findes i andre af middelalderens kilder.

Fortsættelserne
En gruppe med manuskripter, Kruschs klasse 4, indeholder en omarbejdelse af Fredegars krønike som følges af yderligere sektioner om hændelser i Frankerriget frem til 678. Disse tillægsafsnit refereres til som "Fortsættelserne". I sin kritiske udgave har Krusch lagt disse ekstra kapitler til i en appendix, som giver et fejlagtigt indtryk af, at disse to dele tilhører samme manuskript.

Manuskripterne i klasse 4 er inddelt i tre bøger. Den første begynder med en sektion baseret på afhandlingen De cursu temporum af den latinske forfatter Quintus Julius Hilarianus fra 300-tallet. Denne er fulgt af en version af Fredegars bog II som indeholder en udvidet redegørelse af frankernes påståede trojanske oprindelse. Den anden bog er en forkortet version af Gregor af Tours' fortællinger som modvægt til Fredegars bog III. Den tredje og sidste bog består af de 90 kapitler i Fredegars bog IV fulgt af Fortsættelserne.

Fortsættelserne består af tre dele. De første ti kapitler er baseret på Liber historiae Francorum, en anonym krønike fra Neustria som afsluttes rundt året 721. Den andre del, kapitlerne 11–33, dækker årene op til 751. Ved dette tidspunkt er en kolofon sat ind i teksten, som forklarer, at krøniken blev beordret skrevet af Karl Martells broder, grev Kildebrand 1. (død 751). En oversættelse, baseret på Wallace-Hadrills engelske udgave, lyder:

"Op til dette tidspunkt anstrengte strålende grev Kildebrand, onkel af den nævnte kong Pipin, sig meget for at få denne historie, eller geste, om frankerne nedtegnet. Hvad som følger, kan bekræftes af den strålende grev Nibelung, søn af Kildebrand."

Krøniken fortsætter derefter i yderligere 20 kapitler om hændelserne i Frankerriget frem til år 768.

Middelalderforskeren Roger Collins mener, at teksten i klasse 4-manuskripterne adskiller sig nok fra Fredegars krønike i Codex Claromontanus til, at de burde betragtes som et selvstændigt værk. Han har også foreslået en ny titel, Historia vel Gesta Francorum. Han mener, at en forfatter var ansvarlig for teksten frem til år 751, og en anden forfatter skrev tillæggene.

Noter

Litteratur

 Collins, Roger (2007): Die Fredegar-Chroniken, Monumenta Germaniae Historica Studien und Texte, 44, Hannover: Hahnsche Buchhandlung, .
 Collins, Roger (2009a): «Fredegar» i: Thomas, David Richard; Roggema, Barbara; Sala, Juan Pedro Monferrer: Christian-Muslim Relations: A Bibliographical History (600-900), Leiden: Brill, , s. 137-138
 Collins, Roger (2009b): «Historia vel Gesta Francorum» i: Thomas, David Richard; Roggema, Barbara; Sala, Juan Pedro Monferrer: Christian-Muslim Relations: A Bibliographical History (600-900), Leiden: Brill, , s. 293-294.
 Fauchet, Claude (1579): Recueil des antiquitez gauloises et françoises , Paris: Chez Iacques du Puys, OCLC 862092071.
 Fouracre, Paul (2000): The age of Charles Martel, Harlow, England: Longmans, .
 Goffart, Walter (1963): «The Fredegar Problem Reconsidered» i: Speculum 38 (2), s. 206–241. doi:10.2307/2852450, JSTOR 2852450 . Opptrykt i Goffart, Walter (1989): Rome's Fall and After, London: Hambledon Press, , s. 319–354.
 Goffart, Walter (8. februar 2009): «Review of: Collins, Roger. Die Fredegar-Chronikon. Monumenta Germaniae Historica Studien und Texte vol. 44. Hannover: Hahnsche Buchhandlung, 2007»  i: The Medieval Review.
 Hellmann, Siegmund (1934): «Das Fredegarproblem» i: Historische Vierteljahrschrift 29, s. 36–92.
 Krusch, Bruno (1882): «Die Chronicae des sogenannten Fredegar»  i: Neues Archiv der Gesellschaft für Ältere Deutsche Geschichtskunde 7, s. 247–351, 421–516.
 Krusch, Bruno, red. (1888): «Chronicarum quae dicuntur Fredegarii Scholastici libri IV. cum Continuationibus», Scriptores rerum Merovingicarum , bind 2 Fredegarii et aliorum Chronica. Vitae sanctorum, Hannover: Monumenta Germaniae Historica.
 Monod, Gabriel (1885): Études critiques sur les sources de l'histoire mérovingienne. La Compilation dite de «Frédégaire» , Paris: F. Vieweg.
 Schwedler, Gerald (2013): «Lethe and 'Delete'—Disgarding the past in the early Middle Ages: the case of Fredegar» i: Goeing, Anja-Silvia; Grafton, Anthony; Michel, Paul: Collectors' Knowledge: What Is Kept, What Is Discarded / Aufbewahren oder wegwerfen: wie Sammler entscheiden, Leiden: Brill, , s. 71–96.
 Wallace-Hadrill, J.M. (1958), «Fredegar and the history of France» , i: Bulletin of the John Rylands Library 40, s. 527–550. Opptrykt i: Wallace-Hadrill, J. M. (1962): «Fredegar and the history of France» i: The Long-Haired Kings, and other studies in Frankish history, London: Methuen, OCLC 1102824, s. 71–94.
 Wallace-Hadrill, J. M., red. og overs. (1960): The Fourth Book of the Chronicle of Fredegar: with its Continuations, London: Nelson, OCLC 401901

Eksterne henvisninger
 «Geschichtsquellen des deutschen Mittelalters: Pseudo-Fredegarius» , Bayerische Staatsbibliothek.
 «Scan of Codex Palatina latin 864 (Lorsch c. AD 800)» , Heidelberg, Universitätsbibliothek.

Kronikører
Krøniker
Historiografi
Frankrigs historie

Fredegars krønike


النوخذة عبد الوهاب عبد العزيز العثمان، ولد عام 1905 بالحي القبلي فريج العثمان وتلقى تعليمه لدى الكتاتيب ، برع في علوم البحر المختلفة والادوات المستخدمة في القياس.

وفي عام 1344هـ (1925م) وعندما أتم الواحدة والعشرين من عمره أصبح نوخذة مستقلاً حيث تسلم قيادة السفينة «تيسير» وظل قائدا لها إحدى عشرة سنة كاملة، وقد ابحر بهذه السفينة إلى معظم موانئ ساحل الهند الغربي، مما جعلها أشهر خشب الكويت.

له الكثير من أعمال الخير من بناء مساجد ومدارس داخل الكويت وخارجها.

توفي سنة 1987 أثناء تأديته لمناسك العمرة.

مدفونون في البقيع
مواليد 1905
وفيات 1987
بحارة كويتيون

عبد الوهاب العثمان


Nationalt Videncenter for Læsning er et dansk forskningscenter som beskæftiger sig med literacy, læsning, skrivning og sprog. Centeret blev oprettet den 1. september 2006 på Undervisningsministeriets initiativ. Udgiver to gange årligt fagtidsskriftet Viden om Literacy.

Eksterne henvisninger
 Hjemmeside

Forskningsinstitutioner i Danmark
Etableret i 2006

Nationalt Videncenter for Læsning


العيادة مسلسل مصري كوميدي من نوعية السيت كوم بطولة إدوارد، بسمة,خالد سرحان ومحمد شرف.

تدور أحداث المسلسل حول قيام ثلاثة أطباء حديثي التخرج بتأجير شقة صغيرة وتحويلها إلى عيادة ثلاثية على الرغم من اختلاف تخصصاتهم، فينتج عن ذلك الكثير من المفارقات والمواقف المضحكة.

الشخصيات الرئيسية

مسلسلات تلفزيونية مصرية متعددة الأجزاء
مسلسلات كوميديا موقف مصرية
مسلسلات هاني رمزي

العيادة (مسلسل)


Hylophylax  es un género de aves paseriformes perteneciente a la familia Thamnophilidae que agrupa a tres especies nativas de la América tropical (Neotrópico), donde se distribuyen desde la costa caribeña de Honduras, por América Central y del Sur, hacia el este hasta las Guayanas y norte de Brasil y hacia el sur hasta el sureste de Perú, norte de Bolivia y Amazonia brasileña. A sus miembros se les conoce por el nombre común de hormigueros.

Etimología
El nombre genérico masculino «Hylophylax» se compone de las palabras griegas «ὑλη hulē»: bosque, selva, y «φυλαξ phulax, φυλακος phulakos»: guardián, centinela; significando «guardián del bosque»;

Características
Los hormigueros de este género son un trío de aves pequeñas, midiendo entre 10,5 y 11,5 cm de longitud, de cola corta y de patrón de plumaje atractivo y relativamente ornado. Habitan en selvas húmedas de baja altitud, principalmente en la cuenca amazónica. No todos son seguidores regulares de enjambres de hormigas guerreras.

Lista de especies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist v.2017, el género agrupa a las siguientes especies con el respectivo nombre popular de acuerdo con la Sociedad Española de Ornitología (SEO):

(*) Estado de conservación

Taxonomía
La especie Willisornis poecilinotus ya estuvo incluida en el presente género, pero los estudios de Brumfield et al (2007) demostraron que su inclusión dejaría al género polifilético, y propusieron separarla en un género resucitado Dichropogon, lo que fue aprobado en la Propuesta N° 286 al Comité de Clasificación de Sudamérica (SACC). Sin embargo, Agne & Pacheco (2007), hicieron notar que Dichropogon estaba pre-ocupado por un género de moscas asílidas, y propusieron un nuevo género Willisornis, lo que fue aprobado en la Propuesta N° 340 al SACC.

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Robert Ridgway

Hylophylax


Chambré George William Penn Curzon (18 de octubre de 1898 – 7 de mayo de 1976), conocido como George Curzon, fue un capitán de fragata de la Royal Navy, actor y padre del actual conde de Howe.

Biografía
Nacido en Amersham, Inglaterra, era el único hijo del diplomático Hon. Frederick Curzon-Howe (a su vez hijo de Richard Curzon-Howe, tercer conde de Howe) y de su esposa, la actriz Ellis Jeffreys. Curzon se preparó para entrar en la Armada en el Castillo de Osborne, en la Isla de Wight, entrando en acción en la Primera Guerra Mundial. Se retiró de la Armada con el rango de capitán de corbeta, sirviendo después como Mensajero de la Reina antes de empezar a trabajar como actor teatral en el circuito del West End londinense en 1930.

Más adelante fue a los Estados Unidos, donde actuó en el teatro antes de dedicarse al cine. En este medio consiguió un pequeño papel como policía en el film de Basil Dean Escape (1930). Su primera actuación de importancia en el cine llegó en 1935 cuando hizo el papel del título en Sexton Blake and the Bearded Doctor, papel que repitió en las películasSexton Blake and the Mademoiselle (1935) y Sexton Blake and the Hooded Terror (1938).

Dentro de su carrera cinematográfica, destacan sus interpretaciones en varias películas dirigidas por Alfred Hitchcock antes de mudarse a los Estados Unidos y a Hollywood, de entre las que destaca Young and Innocent.

Curzon interrumpió su carrera interpretativa en 1939 cuando, tras interpretar un pequeño papel en el film de Alfred Hitchcock Jamaica Inn, se alistó de nuevo en la Armada tras el inicio de la Segunda Guerra Mundial. Tras finalizar la contienda reinició su trabajo de actor, trabajando en diversas producciones entre 1947 y 1965.

George Curzon falleció en 1976 en Londres, Inglaterra. Había tenido dos hijos como fruto de su segundo matrimonio: Frederick Curzon, séptimo conde de Howe (nacido en 1951), y Emma Charlotte (nacida en 1953). Su hijo le sucedió como conde de Howe en 1984 (mucho después de haber fallecido Curzon en 1976) y a su hija se le garantizó el rango de hija de un conde un año más tarde (Lady Emma).

Filmografía
 Escape (1930)
 Chin Chin Chinaman (1931)
 The Impassive Footman (1932)
 Murder at Covent Garden (1932)
 Her First Affaire (1932)
 After the Ball (1932)
 Strange Evidence (1933)
 Trouble (1933)
 The Scotland Yard Mystery (1934)
 Java Head (1934)
 El hombre que sabía demasiado (1934)
 Lorna Doone (1934)
 Two Hearts in Harmony (1935)
 Sexton Blake and the Bearded Doctor (1935)
 Widow's Might (1935)
 Admirals All (1935)
 Sexton Blake and the Mademoiselle (1935)
 Mozart (1936)
 The White Angel (1936)
 Young and Innocent (1937)
 A Royal Divorce (1938)
 Sexton Blake and the Hooded Terror (1938)
 Strange Boarders (1938)
 Q Planes (1939)
 The Mind of Mr. Reeder (1939)
 Jamaica Inn (1939)
 Jassy (1947)
 Uncle Silas (1947)
 The First Gentleman (1948)
 That Dangerous Age (1949)
 For Them That Trespass (1949)
 Sing Along with Me (1952)
 The Cruel Sea (1953)
 Harry Black (1958)
 Woman of Straw (1964)

Enlaces externos

 Burke's Peerage & Gentry, 107th edition

Actores de cine de Inglaterra
Actores de teatro de Inglaterra
Oficiales de la Marina Real británica
Fallecidos en Londres

George Curzon (actor)


Gloria es el octavo álbum de estudio de la cantante mexicana Gloria Trevi. Fue lanzado el 22 de marzo de 2011 en México, Estados Unidos y Puerto Rico bajo el sello de Universal Music Group.

Trevi trabajó como coautora de las pistas del álbum, mientras que Armando Avila, Sebastián Jácome, Dr. Luke y Cirkut trabajaron como productores discográficos, estos dos últimos habían producido éxitos anteriormente para Kesha, Lady Gaga y Jennifer López. Los temas de las canciones son sus sentimientos personales, el empoderamiento femenino, la supervivencia y el amor romántico.

La producción dio continuidad al éxito que había producido con su anterior carta musical Una Rosa Blu, llegando a los primeros lugares de los conteos internacionales de música. El disco debutó en el primer puesto del Top 100 los más vendidos de AMPROFON en México y la Federación Internacional de la Industria Fonográfica en Chile, igualmente en Estados Unidos donde alcanzó la máxima posición en las listas Billboard Top Latin Albums y Billboard Latin Pop Albums. En Colombia alcanzó como posición máxima el puesto quince entre los discos más vendidos del país semanalmente según reportó la Asociación Colombiana de Productores de Fonogramas, mientras que la Cámara Argentina de Productores de Fonogramas y Videogramas se adentró hasta la posición 52 del conteo. En menos de un año a finales del 2011 la prestigiosa revista americana Billboard magazine en un artículo refiriéndose a la nueva producción discográfica de Trevi, informó que había rebasado el millón de copias vendidas mundialmente.

Durante 2011, Gloria lanzó los sencillos «Me río de ti», «Vestida de azúcar» y «La noche» los cuales se posicionaron en el primer puesto de la radio mexicana y latinoamericana según las listas oficiales de Monitor Latino. En enero de 2012, «Recostada en la cama» fue enviada a las radioemisoras de género grupero como sencillo promocional a la fecha se han promocionado otros sencillos como «Cambio y fuera» y «Fuego con fuego» además del sencillo incluido en el disco Gloria en vivo adaptación al español de un éxito de la música disco.  El 1 de julio de 2011, Trevi inició oficialmente en Torreón, México, su gira internacional de conciertos que lleva el título de su producción.

Antecedentes
En 2007, Trevi lanzó su séptimo álbum de estudio Una Rosa Blu, que se convirtió en un gran éxito internacional y permaneciendo 121 semanas dentro de la lista de álbumes mexicanos. Una Rosa Blu produjo cinco sencillos número uno en México y Latinoamérica y obtuvo reconocimiento, como los Premios Oye!, Premios Lo Nuestro y Premios Billboard de la música latina. Dadodo que el álbum vendió medio millón de unidades en toda América Lati en apenas siete meses de lanzamientona, Trevi se dio cuenta de que su próximo lanzamiento tenía que ser mejor que el anterior, por lo que se tomó el tiempo de elegir y escribir sobre muchos No al alguacil (canción junto a Paulina Rubio) se grabó en Londres, Los Ángeles, Nueva York, Miami y México bajo la dirección de Armando Ávila y Sebastián Jácome, Cirkut y Dj Luke. La cantante declaró que el disco está dedicado a las mujeres, ya que "las chicas son las que compran discos. Si viene un chico guapo y nos canta algo que nos toca el corazón mola, pero es más difícil que una mujer se entienda a otra". mujer". El título del álbum fue elegido por la mamá de Trevi, quien también se llama Gloria: "Es un homenaje a mi mamá y a mi abuela, mi mamá me puso Gloria por ellas, pero sobre todo lo hice por mi mamá, que estaba pasando por un situación muy intensa en el momento en que estaba trabajando en el álbum".

Música y Letras
Gloria incluye 10 canciones que abarcan varios géneros musicales como pop, disco y rock. Trevi dijo: "Elegimos 10 canciones, pero el resto se lanzará en una edición de lujo". Las letras, como es habitual en discos anteriores de la cantante, están basadas en pasajes de su vida. "Siempre he sido un libro abierto. Empecé cantando sobre 'zapatos viejos' y 'psiquiatras', pero invariablemente honesto, incluso cuando la hipócrita sociedad me golpea". "Fuego con Fuego" (Fire with Fire) y "Me Río de Ti" (I Laugh at You) son musicalizados con sintetizadores, batería y riffs de guitarra. Sobre la letra de "Fuego", Trevi se imaginó resplandeciente y con el cabello en llamas, luego de que le aplicaran "mucho peróxido" para aclarar su habitual cabello castaño. Trevi dijo sobre "Me Río de Ti": "Me encantó la melodía, me encantó el concepto de la canción, pero era un poco corta, así que escribí una pequeña parte de ella". Trevi conoció a la cantautora Mariana De La Garza, y ella tenía "cara de alguien que tiene el corazón roto", por lo que el éxito de la canción fue una muy buena venganza para ambos, "ahora ella se va a reír de él y él va a llorar". sin ella." La letra del tema "No al Alguacil" trata sobre el control y las relaciones amorosas monitoreadas y cuenta con la voz invitada de la cantante mexicana Paulina Rubio.

Dos temas están escritos por el cantautor Leonel García, de la fama de Sin Bandera, "Vestida de Azúcar" (Vestido con azúcar) y "Y Ahora Te Sorprendes" (Y ahora te sorprenden) que se nombran las canciones favoritas de Trevi del álbum. . "Vestida de Azúcar" es una canción sobre el arrepentimiento, cuando una persona prefiere tener un buen recuerdo, aunque duela; este último representa la unión de la mujer con la naturaleza. "Recostada en la Cama" es una versión de una canción previamente grabada por el intérprete de Banda El Chapo de Sinaloa.

En la edición de lujo, el disco incluye "Esa Hembra es Mala", tema principal de la telenovela mexicana Teresa, escrita e interpretada por Trevi y producida por Sebastián Jácome y Rayito. La canción recibió una nominación al premio TVyNovelas a Mejor Canción de Telenovela, que perdió ante "Cuando Me Enamoro", del cantautor español Enrique Iglesias con Juan Luis Guerra. Otra canción de la edición de lujo es "Fan", una canción dedicada a los ídolos musicales de Trevi, los Rolling Stones. Previo a esta canción, Trevi grabó una versión en español del tema "(I Can't Get No) Satisfaction", escrito por Mick Jagger y Keith Richards, en su álbum debut ¿Qué Hago Aquí? (1989)

Promoción

Tour
El 1 de febrero de 2011 se dio inicio a la gira Gloria Tour, realizada para promocionar su octavo álbum de estudio Gloria. La gira recorrió Estados Unidos y Latinoamérica. En octubre de 2012, durante su presentación en el Auditorio Nacional, se grabó el álbum Gloria en vivo. El 22 de mayo de 2013 se lanzó la edición estándar, el mismo día se lanzó la edición deluxe que contiene una versión CD/DVD.

La aceptación del público fue muy buena ya que en pocas horas de haber puesto los boletos a la venta estos se agotaban, no solo en México, también es las ciudades de América Latina y de Estados Unidos, teniendo que poner doble fecha en muchas ocasiones a petición de su público.

Lista de canciones
 Edición estándar

 Edición deluxe

{{Lista de canciones
| writing_credits = yes
| ocultar         = si
| titulo          = Edición iTunes (Deluxe Edition)
| title15         = Me río de ti
| note15          = Juan Magan Dance Remix
| writer15        = Gloria De Los Ángeles Treviño Ruíz/Marcela de la Garza/Baltazar Hinojosa
| length15        = 4:15
}}

 Posicionamiento en las listas GRÁFICOS DE FIN DE AÑO'''

Certificaciones

Referencias

Álbumes de México de 2011
Álbumes de Gloria Trevi
Álbumes de pop
Álbumes de 2011

Gloria (álbum de Gloria Trevi)


توبوليف تو-12 هي قاذفة قنابل متوسطة نفاثة سوفيتية الصنع، صنعت من القاذفة المروحية الناجحة تو-2 وذلك بعد نهاية الحرب العالمية الثانية. وضع تصميمها على أن تكون طائرة انتقالية لتجهيز توبوليف والقوات الجوية السوفيتية دخول عصر القاذفات النفاثة.

المواصفات

انظر أيضًا

 تصنيف:طائرات توبوليف

طائرات توبوليف
طائرات نفاثة ثنائية المحركات
قاذفات قنابل سوفيتية 1940–1949

توبوليف تو-12


කෙවින් ජෙෆ්රි ක්ලාශ් (උපත සැප්තැම්බර් 17, 1960) යනු ඇමරිකානු රූකඩ ශිල්පියෙක් සහ හඞ නළුවෙකු වන අතර ඔහු විසින් පණ පෙවූ චරිත අතර  එල්මෝ, ක්ලිෆඩ්, සහ හූට්ස් දි අවුල් වෙති. ජීවිතයේ මුල් අවදියෙහිම රූකඩ ශිල්පය පිළිබඳ රුචිකත්වයක් දැක්වූ ක්ලාශ්, ඔහු ජීවත්වූ නගරය මේරිලන්ඩ්හී  බැල්ටිමෝර්හී ප්‍රාදේශීය ළමා රූපවාහිනී වැඩසටහන් වල අභිවාහනය ඇරඹුවේ ගැටවරයෙක්ව සිටියදීය.  1980 ගණන් වල මුල් අවදියෙහිදී , ඔහු  කැප්ටන් කැන්ගරුහී අභිවාහනය අරඹා, 1984දී සෙසමි ස්ට්‍රීට්හී අභිවාහනය ඇරඹීය. එල්මෝ අභිවාහනය කල තෙවන රූකඩ ශිල්පියා වූ හෙතෙම, එම චරිතය නිසා මහත් ජනප්‍රියත්වයට පත්ව, වැඩ සටහන සඳහා විධායක නිෂ්පාදකවරයෙකු සහ අධ්‍යක්ෂකවරයෙකු බවට පත් විය.  ක්ලාශ් විවිධ ඉදිරිපත් කිරීම් වල ක්‍රීයාකළ අතර ඔහු සෙසමි ස්ට්‍රීට් යන රුකඩ චරිතය 2012 වර්ශය අග භාගයේදී අත්හැර දමන ලදී. මන්ද ඔහුට බාල වයස්කරුවන් හා ලිංගික හැසිරීම් පිළිබඳ චෝදනා එල්ල වීම නිසාය. නමුත්  ඔහු ඒවාට පිළිතුරු නොදුන්නේය.

2006 දී ක්ලාශ් "My Life as a Furry Red Monster" නමින් ස්වයං චරිතාපදානයක් ලියන ලදී. 2011 වර්ශයේදී "Being Elmo: A Puppeteer's Journey" යන වාර්ථා ච්ත්‍රපටය සඳහාද අදහස දක්වන ලදී.

ආරම්භක අඩවිය
කෙව්න් ක්ලාශ් උපත ලැබුවේ 1960 සැප් 17, බල්ටිමොර්, මර්ය්ලන්ඩ්. ඔහුගේ දෙමව්පියන් වූයේ ජෝජ් ක්ලාශ් හා ග්ලේඩ්ස් ක්ලාශ් යන අයය. ඔහු ළමයින් 4 ක් ඇති පවුලක 3 වැනි දරුවා විය. ක්ලාශ් කුඩා කල සිටම අත් රූකඩ ශිල්පය ගැන දැනුමක් තිබුණු අතර ඔහු කුඩා කල සිත් ගත් ළමා වැඩසටහන් වූයේ කුක්ල, ෆ්‍රන් සහ ඔල්ලී සහ සෙසමි ස්ට්රීට් ය. ඔහුගෙ පළමු රූකඩය වුයේ මිකී මවුස්ගේ පිටපතක් වන අතර ඔහු එය වයස අවුරුදු 10 දී නිර්මාණය කරන ලදී. ඔහුට වයස අවුරුදු 12 ක් වන විට ඔහුගෙ පියාගේ ලෝම වැස්මක් භාවිතා කරමින් වඳුරු රූකඩයක් නිර්මාණය කලේය. ඔහුගේ පළමු රඟ දැක්වීම ඔහුගේ මවගෙ දිවා සුරුකුම් මධයස්ථානයේ ඉදිරිපත් කරන ලදී.

නව යොවුන් වියට පිවිසෙන විට ඔහු වෙළඳ දැන්වීම්, ප්‍රචලිත සංගීතය හා ඔහුගේ මිතුරන් පිළිබඳව රූකඩ 90 කට ආසන්න ප්‍රමානයක් නිර්මාණය කරන ලදී. පාසල් කාලයේදීම බල්ටිමොරෙ නගරය පුරා තිබූ පාසල්, පල්ලි, අසරණයන්ට මුදල් එකතු කරන ස්ථාන සහ පොදු උත්සව වල තම දක්ෂතා ඉදිරිපත් කළේය. ක්ලාශ් උත්සව දිනයකට සහභාගි වෙමින් සිටියදී බල්ටිමොරෙ හි ප්‍රසිද්ධ රූපවාහිනී පුදුගලයෙකු වූ ස්ටු කෙර්‍ර ඔහුව හඳුනාගන්නා ලදී. ක්ලාශ්ගේ පළමු උපදේශකයා ස්ටු කෙර්‍ර වූ අතර ඔහු ක්ලාශ්ව චැනල් 2 හි ප්‍රදර්ශනය කරමින් තිබූ ළමා අංගයක් වන කබූස් රඟ දැක්වීම සඳහා තෝරා ගන්නා ලදී. ඔහු ඇමරිකාවේ රූපවාහිනී ළමා කථාවක් වූ රොම්පෙර් රූම් සඳහාද රූකඩ නිර්මාණය කරන ලදී. වයස අවුරුදු 17 දී ක්ලාශ්ට තවත් රූකඩ නටවන්නෙකු වූ කෙර්මිට් ලව් මුණගැසිනි. ක්ලාශ්ගේ මීළඟ මග පෙන්වන්නා වූයේ ඔහුය. 1979 දී  කෙර්මිට් ලව් ගේ නිර්දේශනය පරිදි සෙසමි ස්ට්රීට් කථාවේ කුකී මොන්ස්ටර් චරිතය නිරූපනය කලෙය. ක්ලාශ්ට මීළඟට මුණගැසුනේ  ජිම් හෙන්සම් ය. පසුව ජිම් හෙන්සම් ක්ලාශ්ගේ ප්‍රධානියා, උපදේශකයා මෙන්ම මිතුරා බවටද පත්විය.

වයස අවුරුදු 19 දී ක්ලාශ් කැප්ටන් කැන්ගරු හි රූකඩ නටවන්නෙකු විය. කැප්ටන් කැන්ගරුහි නිශ්පාදකයා ක්ලාශ්ගේ රූකඩ නිර්මාණ තම කථාමාලාව සඳහා යොදාගත්තේය.1984 දී ක්ලාශ් රූපවාහිනී ප්‍රදර්ශන 2 ක වැඩ කරමින් සිටි බැවින් ජිම් හෙන්සම්, ද ඩර්ක් ක්රිස්ටල් චිත්‍රපටයන්ට කළ ආරාධනය අතහැර දැමීමටද සිදුවිය.

වෘත්තිය
1984 දී කැප්ටන් කැන්ගරු කථාමාලා 29 කින් පසුව අත්හරින ලදී. එමඟින් ක්ලාශ්ට තවත් ව්‍යාපෘති ගනනාවක වැඩකිරීමේ භාගය උදාවේ. ලබ්ය්‍රින්ත් චිත්‍රපටය හා සෙසමි ස්ට්රීට් ඒවා අතර වේ. ක්ලාශ් 1983 දී සෙසමි ස්ට්රීට් හි 10 වන පර්ච්ඡේදයට සම්බන්ධ විය. ඔහුගේ මුල් අවධියේ චරිත වූ " හුට්ස් ද අවුල්", "ද ඉන්ටෑන්ට් බේබි නටාෂා" සහ "ඉන්වෙන්ටර් ඩොක්ටර් නොබෙල් ප්රයිස්" සඳහා සැක්සෆෝන් සංගීතය යොදාගන්නා ලදී. එල්මො රඟ දැක්වූ ශිල්පීන් අතර  රිචර්ඩ් හන්ට් ද විය. නමුත් බොරු හඞක් යොදාගනිමින් ක්ලාශ් චරිතයට කල සංවර්ධනය චරිතය ජනතාව අතරට ගෙන යාමට සමත් විය. ඔහු එල්මො ගේ චරිතය සඳහා ඔහුගේ පෞරුෂය, ඔහුගේ දෙමව්පියන්ගේ පෞරුෂය මෙන්ම ඔහුගෙ මවගෙ පෙර පාසල් දරුවන්ගේ ක්‍රීයාකාරකම්ද යොදාගන්නා ලදී. ක්ලාශ්ගේ මිතුරෙකුවූ ෆ්‍රන්ක් ඔස් ක්ලාශ්ට ලබාදුන් උපදෙස නම් සෑම චරිතයකටම විශෙෂ යමක් සොයාගැනීම යන්නයි. එය පිළිපදිමින් ක්ලාශ් එල්මොගේ චරිතෙයෙ හරය සඳහා ආදරය යොදාගත්තේය.

1996 දී "ටිකී මී එල්මො" උන්මාදය සමඟම එල්මො හී ජනප්‍රීයතාව තවතවත් වැඩිවිය. එමෙන්ම සෙසමි ස්ට්රීට්හි ක්ලාශ්ගේ වගකීමද වැඩිවිය. ඔහු සෙසමි ස්ට්රීට් සඳහා නව පුද්ගලයින් බඳවා ගැනීමද, කුසලතා පරීක්ෂා කිරීම් හා එහි රූකඩ නටවන්නන් පුරුදු පුහුණු කිරීම් ද සිදු කළේය. පසුව ඔහු සෙසමි ස්ට්රීට් හි ජේෂ්ඪ රූකඩ නටවන්නන් සම්බන්ධීකාරක, ලේඛක, අධ්‍යක්ෂක සහ සම නිෂ්පාදක යන තනතුරුද හෙබවීය. එමෙන්ම ඔහු සෙසමි ස්ට්රීට්හි ජාත්‍යන්තර සම නිෂ්පාදන සඳහා රූකඩ නටවන්නන් පුරුදු පුහුණු කිරීම් ද සිදු කළේය. ඔහු 1985 දී ෆොල්ලොව් තට් බිර්ඩ් යන චිත්‍රපටයට තම දායකත්වය ලබා දුනි. 2007 දී සෙසමි ස්ට්රීට් කථාමාලාවේ ජේෂ්ඪ නිර්මාණ අනුශාසක තනතුරට පත් කරන ලදී.

1990 දී ක්ලාශ් ටීනේජ් මුටන්ට් නින්ජ ටුර්ට්ලෙස් චිත්‍රපටය සඳහා නිර්මාණ දායකත්වය ලබාදුණි. ඔහු ජිම් හෙන්සොන් ප්‍රඩක්ෂන්ස් සමග නිශ්පාදන කිහිපයකම ක්‍රීයාකල අතර ක්ලිෆොර්ඩ් ඒවා අතර වේ. ඒමෙන්ම ෆ්‍රන්ක් ඔz ගේ මිස් පිගී, ෆොzzඊ බේර්, සෑම් ද ඊගල්, සහ ඈනිමල් වැනි චරිත තුලින් සඳහා තම දායකත්වය ලබාදුනි.
එමෙන්ම ඔහු මපට්ස් ෆ්‍රොම් ස්පේස්, ද මපට්ස්' විzඅර්ඩ් ඔෆ් ඔz  යන චිත්‍රපට වලද මපට්ස් ටුනයිට් යන රූපවාහිනීකථා මාලාවටද දායකත්වය ලබා දුනි.

ගැරී බ්‍රොෂෙක් විසින් හා ලුවී හෙන්රි මිෂෙල් විසින් සම-කතෘත්වය දැරූ හා මයි ලයිෆ් ඈස් අ ෆියුරි රෙඩ් මොන්ස්ටර්: වට් බීං එල්මෝ හෑස් ටෝට් මී අබවුට් ලයිෆ්, ලව් ඇන්ඩ් ලාෆිං අවුට් ලවුඩ් ලෙසින් නම් දැරූ, තම ස්වයං-චරිතාපදානය, 2006දී ක්ලාශ් විසින් ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණි.බීං එල්මෝ: අ පපටියර්ස් ජර්නි නමැති 2011 විචිත්‍රාංගයක් සඳහා ඔහුගේ ජීවිතය විෂය මාතෘකා ලෙස ගැණිනි.

සෙසමි වර්ක්ෂොප් වෙතින් ඉල්ලා අස්වීම
2012 නොවැම්බර් මාසයේදී, 23-වියැති ෂෙල්ඩන් ස්ටීවන්ස් විසින් කියා සිටියේ, ස්ටීවන් 16 වියැති වූ කල ක්ලාශ් විසින්ඇරඹූ, ක්ලාශ් හා සමගවූ ලිංගික සම්බන්ධතාවයක ඔහු යෙදී සිටි බවකි.  මුලින්ම ජූනි මාසයේදී මෙම චෝදනාව සෙසමි වර්ක්ෂොප් වෙත ඉදිරිපත් කෙරුණු අතර, එය පිළිබඳ විභාගයෙන්  පසුව ප්‍රමාණවත් කරුණු පදනම් කර නොගත් චෝදනාවක් බවට  නිර්ණය කෙරිණි. චෝදකයා සමග තමා සම්බන්ධතාවයක් පවත්වා ගෙන ගිය බවට ක්ලාශ් පිළිගත්තේය; කෙසේවෙතත්, ඔහු එම සම්බන්ධතාවය වර්ග කළේ සහමතිය දුන් වැඩිහිටියන් දෙදෙනෙකු අතර වූවක් ලෙසිනි.  ස්ටීවන්ස් විසින් ඔහුගේ චෝදනාව පසුව ඉල්ලා අස් කර ගත් මුත්, සති දෙකකට පසුව, සිසිල් සිංගල්ටන් සහ තවත් නම් නොකල මිනිසුන් දෙදෙනෙක් එවැනිම චෝදනා එල්ල කළ අතර ක්ලාශ්ට එරෙහිව අධිකරණයෙහි  නඩු පැවරිණි.

2012 නොවැම්බර් 20 වන දිනදී සෙසමි වර්ක්ෂොප් වෙතින් ක්ලාශ් ඉල්ලා අස්වූ අතර, මෙසේ ප්‍රකාශයක් නිකුත් කළේය, "පුද්ගලික කරුණු විසින්  'සෙසමි ස්ට්‍රීට්' විසින් සිදු කරන වැදගත් කර්තව්‍යයන් වෙතින් අවධානය වෙනතකට යොමු කරවන අතර එය එසේ තවදුරටත් සිදුවීමට මට ඉඩ දිය නොහැක. ඉවත්ව යෑම පිළිබඳ මම අතිශයින් කණගාටු වන අතර මෙම පුද්ගලික කරුණු පෞද්ගලික  මට්ටමෙන් විසඳා ගැනුමට බලාපොරොත්තු වෙමි."  සෙසමි වර්ක්ෂොප් විසින්ද ප්‍රකාශයක් නිකුත් කෙරිණි: "අවසානාවකටදෝ, කෙවින්ගේ පෞද්ගලික ජීවිතය හා බැඳි මතභේදය, අප සියළු දෙනට අනවශ්‍ය වියවුලක් බවට පක්ව ඇති අතර, ඔහු තවදුරටත් ඔහුගේ රැකියාව තුල කාර්යසාධක නොවන බවක් නිශ්චය කර ඇති හෙතෙම   'සෙසමි ස්ට්‍රීට්' වෙතින් ඉල්ලා අස්වී ඇත." ඔවුන් පැවසුවේ අනෙකුත් රූකඩ ශිල්පීන්, ක්ලාශ් යටතේ කටයුතු කිරීම මගින් ඔහුගේ කර්තව්‍යයන් උගෙන ගෙන ඒවා භාර ගැනීමට කටයුතු සිදු කර ඇති බවයි.

පෞද්ගලික ජීවිතය
ක්ලාශ් විවාහ ජීවිතයක් ගත කළ අතර විවාහයෙන් ඔහුට එක් දියණියක් සිටී. 2012 නොවැම්බර් වලදී ක්ලාශ් තමන් සම ලිංගිකයෙකු බව ප්‍රසිද්ධියේ පිළිගත්තේය. එය ඔහුට ගෙන ආ චෝදනවට පිලිතුරු වශයෙනි. එය ඔහුට සෙසමි ස්ට්රීට් වැඩසටහනෙන් ඉවත් වීමටද ප්‍රධාන හේතුවක් විය.

සම්මාන
1990 හා 2005 වර්ශ වලදී ක්ලාශ් සෙසමි ස්ට්රීට් කථාමාලාවේ එන එල්මො චරිතය සඳහා කැපී පෙනෙන රංග ශිල්පියා ලෙස "ඩේටයිම් එමී අ'වෝඩ්ස්" සම්මානය දිනා ගත්තේය. ඔහු ලැබූ Daytime Emmy සම්මාන සහ එක් Prime-time Emmy සම්මානය ඇතුලුව සම්පූර්ණ Emmy සම්මාන 23 ක් හිමි කරගෙන ඇත.

2007 දී පවුල් හා ළමයින් වෙනුවෙන් කරන ලද මෙහෙය වෙනුවෙන් මේරිලන්ඩ් පබ්ලික් ටෙලිවිෂන් මගින් ලබාදෙන "Miss Jean"  යන සම්මානය දිනාගත් ප්‍රථම පුද්ගලයාද ඔහුය.

මූලාශ්‍ර

අධෝසටහන්

1960 උපත්

කෙවින් ක්ලාශ්


ميسروب ماشدوتس (بالأرمنية: Մեսրոպ Մաշտոց) ولد عام 361 (أو 362) في منطقة طارون في أرمينيا التاريخية وتوفي عام 440 (أو 439) في فاغارشابات. هو راهب أرمني لاهوتي وعالم لغويات، يشتهر بكونه واضع الأبجدية الأرمنية، حيث قام في فترة حكم فرام شابوه (392 – 414) باختراع الأحرف الأرمنية وذلك بين عامي 392 و406 م.

نشأته وحياته

ينتسب ميسروب لفرع من فروع عائلة الجاثليق غريغوريوس المنور (257 – 331 م) مؤسس وشفيع الكنيسة الأرمنية الرسولية، وكان مقرباً من البلاط حيث شغل عدة مناصب إدارية وعسكرية في القنصلية الملكية، وبفضل اهتمامه الكبير باللغات اتقن ميسروب إضافة للغته الأم اللغات اليونانية والفارسية والسريانية.

عمله في حقل اللغة

بعد انخراطه في الحياة الرهبانية عكف ماشدوتس على التبشير في المناطق التي كانت لا تزال تدين بالوثنية في سيونيك (حالياً جنوب ارمينيا وقرة باغ)، وهناك أوجد فيها أحد أول أديرتها. انتقل بعد ذلك للتبشير في كوغته شرقي ناخيتشيفان، ولكنه واجه صعوبات بالوعظ بالأرمنية بسبب سوء ترجمة الكتب المقدسة في هذه اللغة مما دفعه لاستشارة بطريرك الكنيسة الأرمنية آنذاك ساهاك بارثيف في الموضوع. كانت حينها فكرة خلق أحرف أرمنية منتشرة في الأوساط الثقافية في البلاد.

وجد ميسروب لدى مطران سرياني اسمه دانيال وثائق كثيرة حول الأبجديات المختلفة، استنبطت بفضلها أحرف أرمنية أولية وبرعاية البطريرك ساهاك علمها لمجموعة من الأطفال خلال فترة عامين، ولكن منيت تلك التجربة بالفشل. تابع بعدها الراهب ميسروب أبحاثه في سوريا والرها ومن ثم في أميد، وهناك (أو في أنطاكية) تمكن أخيراً من تحديد المحتوى الصوتي لكل حرف، ثم قام بإعطاء الأحرف رسماً معيناً في ساموسات (قرية سامسات أو سميساط الحالية في تركيا) مستعيناً بخطاط يوناني خبير اسمه هروبانوس. ومع عودته إلى أرمينيا امتلك ميسروب كل العناصر اللازمة ليؤلف أبجدية من 36 حرفاً زيد عليها حرفين إضافيين في نهاية القرن الثاني عشر، وهكذا أخذت الأبجدية الأرمنية الكلاسيكية شكلها النهائي. وغدا ميسروب ماشدوتس من أبرز أعلام الشعب الأرمني.

وفاته

زار ماشدوتس عام 417 مملكة جورجيا حيث حل ضيفاً على ملك البلاد، وهناك انكب على دراسة اللغة الجورجية وألف لها أبجدية مشتقة من الأحرف الأرمنية. في أخر سنين حياته سقط حكم الأسرة الأرشاخونية في أرمينيا فطلب جاثليق الأرمن إسحق من إمبراطور الساسانيين بتعيين أرداشيس الرابع ملكاً على البلاد. تسبب ذلك الحدث بخلق الفوضى في أرمينيا ومهد لعزل إسحق من مهامه حتى توفي عام 438، فرُشِح ميسروب لمنصب الجاثليق ولكنه توفي في العام التالي.

مواضيع ذات صلة

 كنيسة الأرمن الأرثوذكس
 اللغة الأرمنية

روابط خارجية

مصادر

أبجدية أرمنية
أرمن في القرن 4
أرمن في القرن 5
أشخاص من الإمبراطورية الساسانية من أصل أرمني
أشخاص من موش (محافظة)
دارسون أرمن
رهبان
رهبان أرمن
قديسون أرمن
قديسون في القرن 4
قديسون في القرن 5
قديسون في الكنائس الأرثوذكسية المشرقية
كتاب القرن 4
كتاب القرن 5
لاهوتيون مسيحيون في القرن 4
لاهوتيون مسيحيون في القرن 5
لغويون
مبتكرو أنظمة الكتابة
مبشرون
مترجمو القرن 4 م
مترجمو القرن 5 م
مترجمون أرمن
مترجمون من الكتاب المقدس إلى الأرمنية
مسيحيو الإمبراطورية الساسانية
مواليد 360
وفيات 440
وفيات في فاغارشابات
خطاطون في القرن 4
خطاطون في القرن 5

ميسروب ماشدوتس


An Lymania spiculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme ngan Rafaela Campostrini Forzza. An Lymania spiculata in nahilalakip ha genus nga Lymania, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lymania

Lymania spiculata


Jenetina (penstemon, "bradasta nit"; lat. Penstemon),  rod od 280 vrsta jednogodišnjeg, dvogodišnjeg i višegodišnjeg zeljastog bilja iz porodice trpučevki smješten u tribus Cheloneae.

Stabljike narastu od 10 do 90 cm., ali neke vrste su i grmovi visoki do 3 metra. Cvjetovi su dvospolni, raznih boja (ljubičasti, crveni, bijeli). Karakteristično im je da imaju pet prašnika, pa i naziv roda penstemon dolazi od grčkih riječi pente (pet) i stemon (prašnik). Cvjetovi su skupljeni u cvatove. Cvatu od lipnja do listopada. Plodovi su kapsule sasjemenkama.

Domovina im je Sjeverna Amerika, a u Europu su uvezene od početka 19. stoljeća.

Vrste

 Penstemon abietinus Pennell
 Penstemon absarokensis Evert
 Penstemon acaulis L.O.Williams
 Penstemon acuminatus Douglas ex Lindl.
 Penstemon alamosensis Pennell & Nisbet
 Penstemon albertinus Greene
 Penstemon albidus Nutt.
 Penstemon albomarginatus M.E.Jones
 Penstemon ambiguus Torr.
 Penstemon ammophilus N.H.Holmgren & L.M.Schultz
 Penstemon amphorellae Crosswh.
 Penstemon angelicus (I.M.Johnst.) Moran
 Penstemon anguineus Eastw.
 Penstemon angustifolius Nutt. ex Pursh
 Penstemon arenarius Greene
 Penstemon arenicola A.Nelson
 Penstemon aridus Rydb.
 Penstemon arkansanus Pennell
 Penstemon atropurpureus (Sweet) G.Don
 Penstemon attenuatus Douglas
 Penstemon atwoodii S.L.Welsh
 Penstemon auriberbis Pennell
 Penstemon australis Small
 Penstemon azureus Benth.
 Penstemon baccharifolius Hook.
 Penstemon barbatus (Cav.) Roth
 Penstemon barnebyi N.H.Holmgren
 Penstemon barrettiae A.Gray
 Penstemon bicolor (Brandegee) Clokey & D.D.Keck
 Penstemon bleaklyi O'Kane & K.D.Heil
 Penstemon bolanius Straw
 Penstemon bracteatus D.D.Keck
 Penstemon bradburyi Pursh
 Penstemon breviculus (D.D.Keck) G.T.Nisbet & R.C.Jacks.
 Penstemon brevisepalus Pennell
 Penstemon buckleyi Pennell
 Penstemon caesius A.Gray
 Penstemon caespitosus Nutt. ex A.Gray
 Penstemon calcareus Brandegee
 Penstemon californicus (Munz & I.M.Johnst.) D.D.Keck
 Penstemon calycosus Small
 Penstemon campanulatus (Cav.) Willd.
 Penstemon canescens Britton
 Penstemon cardinalis Wooton & Standl.
 Penstemon cardwellii Howell
 Penstemon carnosus Pennell
 Penstemon caryi Pennell
 Penstemon cedrosensis Krautter
 Penstemon centranthifolius (Benth.) Benth.
 Penstemon cinicola D.D.Keck
 Penstemon clevelandii A.Gray
 Penstemon clutei A.Nelson
 Penstemon cobaea Nutt.
 Penstemon comarrhenus A.Gray
 Penstemon concinnus D.D.Keck
 Penstemon confertus Douglas
 Penstemon confusus M.E.Jones
 Penstemon crandallii A.Nelson
 Penstemon × crideri A.Nelson
 Penstemon curtiflorus (D.D.Keck) N.H.Holmgren
 Penstemon cusickii A.Gray
 Penstemon cyananthus Hook.
 Penstemon cyaneus Pennell
 Penstemon cyanocaulis Payson
 Penstemon cyathophorus Rydb.
 Penstemon dasyphyllus A.Gray
 Penstemon davidsonii Greene
 Penstemon deamii Pennell
 Penstemon deaveri Crosswh.
 Penstemon debilis O'Kane & J.L.Anderson
 Penstemon degeneri Crosswh.
 Penstemon deustus Douglas
 Penstemon digitalis Nutt. ex Sims
 Penstemon diphyllus Rydb.
 Penstemon discolor D.D.Keck
 Penstemon dissectus Elliott
 Penstemon distans N.H.Holmgren
 Penstemon dolius M.E.Jones
 Penstemon × dubius Davidson
 Penstemon duchesnensis (N.H.Holmgren) Neese
 Penstemon dugesii Pérez-Calix & Zacarías
 Penstemon eatonii A.Gray
 Penstemon elegantulus Pennell
 Penstemon ellipticus J.M.Coult. & Fisher
 Penstemon eriantherus Nutt. ex Pursh
 Penstemon euglaucus English
 Penstemon eximius D.D.Keck
 Penstemon fasciculatus A.Gray
 Penstemon fendleri Torr. & A.Gray
 Penstemon filiformis (D.D.Keck) D.D.Keck
 Penstemon filisepalis Straw
 Penstemon flavescens Pennell
 Penstemon floribundus Danley
 Penstemon floridus Brandegee
 Penstemon flowersii Neese & S.L.Welsh
 Penstemon franklinii S.L.Welsh
 Penstemon fremontii Torr. & A.Gray
 Penstemon fruticiformis Coville
 Penstemon fruticosus (Pursh) Greene
 Penstemon gairdneri Hook.
 Penstemon galloensis G.L.Nesom
 Penstemon gentianoides (Kunth) Poir.
 Penstemon gentryi Standl.
 Penstemon gibbensii Dorn
 Penstemon glaber Pursh
 Penstemon glandulosus Douglas ex Lindl.
 Penstemon glaucinus Pennell
 Penstemon globosus (Piper) Pennell & D.D.Keck
 Penstemon goodrichii N.H.Holmgren
 Penstemon gormanii Greene
 Penstemon gracilentus A.Gray
 Penstemon gracilis Nutt.
 Penstemon grahamii D.D.Keck
 Penstemon griffinii A.Nelson
 Penstemon grinnellii Eastw.
 Penstemon guadalupensis A.Heller
 Penstemon hallii A.Gray
 Penstemon harbourii A.Gray
 Penstemon harringtonii Penland
 Penstemon hartwegii Benth.
 Penstemon havardii A.Gray
 Penstemon haydenii S.Watson ex J.M.Coult.
 Penstemon henricksonii Straw
 Penstemon hesperius M.E.Peck
 Penstemon heterodoxus A.Gray
 Penstemon heterophyllus Lindl.
 Penstemon hidalgensis Straw
 Penstemon hirsutus (L.) Willd.
 Penstemon humilis Nutt. ex A.Gray
 Penstemon idahoensis N.D.Atwood & S.L.Welsh
 Penstemon imberbis (Kunth) Trautv.
 Penstemon immanifestus N.H.Holmgren
 Penstemon incertus Brandegee
 Penstemon inflatus Crosswh.
 Penstemon isophyllus B.L.Rob.
 Penstemon jamesii Benth.
 Penstemon janishiae N.H.Holmgren
 Penstemon × jonesii Pennell
 Penstemon kingii S.Watson
 Penstemon kralii D.Estes
 Penstemon labrosus (A.Gray) Mast. ex Hook.f.
 Penstemon laetus A.Gray
 Penstemon laevigatus Aiton
 Penstemon laevis Pennell
 Penstemon lanceolatus Benth.
 Penstemon laricifolius Hook. & Arn.
 Penstemon laxiflorus Pennell
 Penstemon laxus A.Nelson
 Penstemon leiophyllus Pennell
 Penstemon lemhiensis (D.D.Keck) D.D.Keck & Cronquist
 Penstemon lentus Pennell
 Penstemon leonardii Rydb.
 Penstemon leonensis Straw
 Penstemon linarioides A.Gray
 Penstemon longiflorus (Pennell) S.L.Clark
 Penstemon luteus G.L.Nesom
 Penstemon lyallii (A.Gray) A.Gray
 Penstemon marcusii (D.D.Keck) N.H.Holmgren
 Penstemon mensarum Pennell
 Penstemon metcalfei Wooton & Standl.
 Penstemon miniatus Lindl.
 Penstemon × mirus A.Nelson
 Penstemon miser A.Gray
 Penstemon moffatii Eastw.
 Penstemon mohinoranus Straw
 Penstemon monoensis A.Heller
 Penstemon montanus Greene
 Penstemon moriahensis N.H.Holmgren
 Penstemon × moronensis Crosswh.
 Penstemon mucronatus N.H.Holmgren
 Penstemon multiflorus (Benth.) Chapm. ex Small
 Penstemon murrayanus Hook.
 Penstemon nanus D.D.Keck
 Penstemon navajoa N.H.Holmgren
 Penstemon neomexicanus Wooton & Standl.
 Penstemon neotericus D.D.Keck
 Penstemon newberryi A.Gray
 Penstemon nitidus Douglas ex Benth.
 Penstemon nudiflorus A.Gray
 Penstemon occiduus Straw
 Penstemon oklahomensis Pennell
 Penstemon oliganthus Wooton & Standl.
 Penstemon ophianthus Pennell
 Penstemon osterhoutii Pennell
 Penstemon ovatus Douglas
 Penstemon pachyphyllus A.Gray ex Rydb.
 Penstemon pahutensis N.H.Holmgren
 Penstemon pallidus Small
 Penstemon palmeri A.Gray
 Penstemon papillatus J.T.Howell
 Penstemon × parishii A.Gray
 Penstemon parryi A.Gray
 Penstemon parvulus (A.Gray) Krautter
 Penstemon parvus Pennell
 Penstemon patens (M.E.Jones) N.H.Holmgren
 Penstemon payettensis A.Nelson & J.F.Macbr.
 Penstemon paysoniorum D.D.Keck
 Penstemon peckii Pennell
 Penstemon × peirsonii Munz & I.M.Johnst.
 Penstemon penlandii W.A.Weber
 Penstemon pennellianus D.D.Keck
 Penstemon perfoliatus Al.Brongn.
 Penstemon perpulcher A.Nelson
 Penstemon personatus D.D.Keck
 Penstemon petiolatus Brandegee
 Penstemon pinifolius Greene
 Penstemon pinorum L.M.Shultz & J.S.Shultz
 Penstemon plagapineus Straw
 Penstemon platyphyllus Rydb.
 Penstemon potosinus Straw
 Penstemon pratensis Greene
 Penstemon procerus Douglas ex Graham
 Penstemon pruinosus Douglas
 Penstemon pseudoparvus Crosswh.
 Penstemon pseudoputus (Crosswh.) N.H.Holmgren
 Penstemon pseudospectabilis M.E.Jones
 Penstemon pudicus Reveal & Beatley
 Penstemon pumilus Nutt.
 Penstemon punctatus Brandegee
 Penstemon purpusii Brandegee
 Penstemon putus A.Nelson
 Penstemon radicosus A.Nelson
 Penstemon rattanii A.Gray
 Penstemon reidmoranii Zacarías & A.Wolfe
 Penstemon retrorsus Payson
 Penstemon rhizomatosus N.H.Holmgren
 Penstemon richardsonii Douglas ex Lindl.
 Penstemon roezlii Regel
 Penstemon roseus (Cerv. ex Sweet) G.Don
 Penstemon rostriflorus Kellogg
 Penstemon rotundifolius A.Gray
 Penstemon rubicundus D.D.Keck
 Penstemon rupicola (Piper) Howell
 Penstemon rydbergii A.Nelson
 Penstemon salmonensis N.H.Holmgren
 Penstemon saltarius Crosswh.
 Penstemon saxosorum Pennell
 Penstemon scapoides D.D.Keck
 Penstemon scariosus Pennell
 Penstemon schaffneri (Hemsl.) Straw
 Penstemon secundiflorus Benth.
 Penstemon seorsus (A.Nelson) D.D.Keck
 Penstemon sepalulus A.Nelson
 Penstemon serrulatus Menzies ex Sm.
 Penstemon smallii A.Heller
 Penstemon spatulatus Pennell
 Penstemon speciosus Douglas
 Penstemon spectabilis Thurb. ex A.Gray
 Penstemon stenophyllus A.Gray
 Penstemon stephensii Brandegee
 Penstemon strictiformis Rydb.
 Penstemon strictus Benth.
 Penstemon subglaber Rydb.
 Penstemon subserratus Pennell
 Penstemon subulatus M.E.Jones
 Penstemon sudans M.E.Jones
 Penstemon superbus A.Nelson
 Penstemon tenuiflorus Pennell
 Penstemon tenuifolius Benth.
 Penstemon tenuis Small
 Penstemon tepicensis Straw
 Penstemon teucrioides Greene
 Penstemon thompsoniae (A.Gray) Rydb.
 Penstemon thurberi Torr.
 Penstemon tidestromii Pennell
 Penstemon tiehmii N.H.Holmgren
 Penstemon tracyi D.D.Keck
 Penstemon triflorus A.Heller
 Penstemon triphyllus Douglas
 Penstemon tubaeflorus Nutt.
 Penstemon uintahensis Pennell
 Penstemon utahensis Eastw.
 Penstemon venustus Douglas
 Penstemon virens Pennell ex Rydb.
 Penstemon virgatus A.Gray
 Penstemon vizcainensis Moran
 Penstemon vulcanellus Crosswh.
 Penstemon wardii A.Gray
 Penstemon washingtonensis D.D.Keck
 Penstemon watsonii A.Gray
 Penstemon wendtiorum B.L.Turner
 Penstemon whippleanus A.Gray
 Penstemon wilcoxii Rydb.
 Penstemon wislizeni (A.Gray) Straw
 Penstemon wrightii Hook.
 Penstemon xylus A.Nelson
 Penstemon yampaensis Penland

Sinonimi
 Apentostera Raf.
 Bartramia Salisb.
 Dasanthera Raf.
 Elmigera Rchb. ex Spach
 Leiostemon Raf.
 Lepteiris Raf.

Izvori

Trpučevke

Jenetina


Azerbajdžanski nogometni savez (azerski: Azərbaycan Futbol Federasiyaları Assosiasiyası, AFFA) je najviša nogometna organizacija Azerbajdžana.

Povijest
Azerbajdžanski nogometni savez je osnovan 26. ožujka 1992. Azerbajdžanski nogometni savez je postao članom FIFA-e i UEFA-e 1994. godine.

Natjecanja
Azerbajdžanski nogometni savez organizira sljedeća natjecanja:
 Azerbajdžanska Premier liga
 Azerbajdžanska prva liga
 Azerbajdžanski nogometni kup
 Azerbajdžanska malonogometna Premier liga
 Azerbajdžanska amaterska liga

Reprezentacije

Muške reprezentacije
 Azerbajdžanska nogometna reprezentacija
 Azerbajdžanska nogometna reprezentacija do 21 godine
 Azerbajdžanska nogometna reprezentacija do 19 godine
 Azerbajdžanska nogometna reprezentacija do 17 godine
 Azerbajdžanska nogometna reprezentacija do 16 godine
 Azerbajdžanska nogometna reprezentacija do 15 godine

Ženske reprezentacije
 Azerbajdžanska ženska nogometna reprezentacija

Malonogometne reprezentacije
 Azerbajdžanska malonogometna reprezentacija

Reprezentacije u nogometu na pijesku
 Azerbajdžanska reprezentacija u nogometu na pijesku

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena web stranica
 Azerbajdžanski nogometni savez na službenoj stranici FIFA-e
 Azerbajdžanski nogometni savez na službenoj stranici UEFA-e

Nogomet u Azerbajdžanu
Nacionalni nogometni savezi

Azerbajdžanski nogometni savez


Beringstedt Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 14,29 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2003 itibarıyla yaklaşık 752 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hans-Christian Wendell tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amthohenwestedt-land.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Beringstedt


An Eltroplectris dalessandroi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson. An Eltroplectris dalessandroi in nahilalakip ha genus nga Eltroplectris, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eltroplectris

Eltroplectris dalessandroi


The Kwanza River, also known as the Coanza, the Quanza, and the Cuanza, is one of the longest rivers in Angola. It empties into the Atlantic Ocean just south of the national capital Luanda.

Geography
The river is navigable for about  from its mouth, located  south of Luanda. Its tributaries include the Cutato and Lucala.

History
The river's navigable lower course was the original route of Portugal invasion into northern Angola.

The Capanda Dam in Malanje Province was finished in 2004, providing hydroelectric power to the region and assisting its irrigation. The  Cambambe Dam and the Lauca Dam were also constructed on the river. The Caculo Cabaça Hydroelectric Power StationCaculo Cabaça Dam is under construction with estimated completion in 2024. The Barra do Kwanza, the mouth of the river is gradually being developed for tourism, including a golf course.

The Church of Nossa Senhora da Victoria stands near the banks of the Kwanza River in Massanganu, Province of Cuanza-Norte, Angola.

Wildlife
Rich biodiversity has been found in the Angolan river, according to research reported on the Science and Development Network website. Angola's first biodiversity tally of the Kwanza River has so far found 50 fish species. Researchers from the National Fishing Research Institute and the South African Institute for Aquatic Biodiversity say genetic testing may reveal new species. Sportfishing includes tarpon.

Legacy
Angola's currency, the kwanza, is named after the river. The river is also the namesake of the provinces of Cuanza Norte ("Cuanza North") and Cuanza Sul ("Cuanza South").

See also
 Quissama National Park, to the south of the river

References

Citations

Bibliography
 .

External links
 Map of the Cuanza River basin at Water Resources eAtlas

Rivers of Angola

Cuanza River