නිවැරදි නාමය Faxian (337 – c. 422)  වන අතර Fa-hien ,Fa-hsien යන නාමයෙන්ද හදුන්වනු ලබන චීන ජාතික බෞද්ධ දේශාටක භික්ෂුවකි. කුං යනු ඔහුගේ ගිහි නාමයයි.පැවිදි වූ පසු පාහියන් නම වූ අතර ධර්මයේ බැබලීම යන්න එහි අරුතයි. උපසම්පදාවෙන් පසු විනය පිටකය සොයා වර්ෂ 15 තිස්සේ මධ්‍යම ආසියාවේ තුල රාජධානි 35 ක පමණ සංචාරය කල අතර ඉන්දියාවේදී සහ ලංකාවේදී සුත්‍ර සහ විනය පිටකයට අයත් ග්‍රන්ථ පිටපත් කරගෙන නැවතත් මුහුදු මාර්ග ඔස්සේ චීනයට ගියහ. එතුමන්ගේ  චාරිකා සටහන් වාර්තා   මගින් එවකට පැවතී මානව වංශ ක්‍රියාකාරකම්, භූගෝලීය සහ ඓතිහාසික ක්‍රියාකාරකම් ගෙනහැර පායි.
   (337 – c. 422) was a Chinese Buddhist monk who travelled by foot from China to India, visiting many sacred Buddhist sites in what are now Xinjiang, Pakistan, India, Nepal, Bangladesh and Sri Lanka between 399-412 to acquire Buddhist texts. His journey is described in his important travelogue, A Record of Buddhist Kingdoms, Being an Account by the Chinese Monk Fa-Xian of his Travels in India and Ceylon in Search of the Buddhist Books of Discipline. Antiquated transliterations of his name include Fa-Hien and Fa-hsien.

ජීවන චරිතය
පස්වන සියවසේ මුල් භාගයේදී ෆාහියන් ඉන්දියාවේ සංචාරය කළේය. ඔහු චීනයේ සිට අයිස් සහිත කාන්තාරය සහ රළු කඳුකරය හරහා ගමන් කළ බව කියනු ලැබේ. ඔහු වයඹ දෙසින් ඉන්දියාවට ඇතුළු වී පටලිපුත්‍රයට ළඟා විය. ඔහු බුද්ධාගමට පරිශුද්ධ වූ බෞද්ධ ග්‍රන්ථ සහ රූප නැවත රැගෙන ගියේය.

ෆාහියන් ඉන්දියානු සංචාරය සිදු වූයේ දෙවන චන්ද්‍රගුප්ත පාලන සමයේදී ය. ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ (නූතන නේපාලයේ) උපන් ස්ථානය වන ලුම්බිණි වන්දනා චාරිකාව සඳහා ද ඔහු ප්‍රසිද්ධය. ෆැක්සියන් කියා සිටියේ ශ්‍රී ලංකාවේ මුල් වැසියන් යක්ෂයන් සහ මකරුන් බවයි.

ෆාහියන් චීනයට ආපසු යන විට, වසර දෙකක ලංකාවේ නැවතී සිටීමෙන් පසු, දරුණු කුණාටුවක් ඔහුගේ නැව දිවයිනකට, (බොහෝ විට ජාවා දූපත විය යුතුය) වෙත ගෙන ගියේය.

එහි මාස පහකට පසු ෆැක්සියන් දකුණු චීනය සඳහා තවත් නැවක් රැගෙන ගියේය. එහෙත්, නැවතත්, එය කුණාටුවකට හසුවී ගසාගෙන ගිය අතර ලාඕ කන්ද අසල තොටුපොලකට ගොඩ බැස්සේය. මෙය උතුරු චීනයේ නූතන ෂැන්ඩොන්ග් පලාතේ කිංඩාඕ නගරයට කිලෝමීටර් 30 ක් (සැතපුම් 19) නැගෙනහිරින් වූ ප්‍රදේශයක් බව සැලකිය හැකිය. ඔහු තම ජීවිතයේ ඉතිරි කාලය ගත කළේ තමා එකතු කරගත් ශුද්ධ ලියවිලි පද පරිවර්තනය කිරීම හා සංස්කරණය කිරීමෙනි.

ෆැක්සියන් සිය සංචාරයන් පිළිබඳ පොතක් ලියා ඇති අතර, එය මුල් බුදු දහම පිළිබඳ විස්තරයන්ගෙන් ද, සේද මාවත්වල රටවල් ගණනාවක භූගෝල විද්‍යාව හා ඉතිහාසය ද  ක්‍රි.ව. 5 වන සියවස ආරම්භයේදී  පැවති ආකාරය විස්තර කර ඇත.

ෆා හිඑන් හිමිගේ ගේ ලංකා චාරිකා විස්තරය

බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික ජේම්ස් ලෙග් විසින් පරිවර්තනය කරන ලද "A RECORD OF BUDDHISTIC KINGDOMS" පොතෙහි ලංකාව පිලිබඳව විස්තර අඩංගු පරිච්ඡේද 37, පරිච්ඡේද 38 හා පරිච්ඡේද 39 පරිවර්තනයක් පහතින් ඇල අකුරුවලින් සටහන් කොට ඇති අතර උපුටා ගත් පරිවර්තන මූලාශ්‍රය දක්වා ඇත.

37වැනි පරිච්ඡේදය
CHAPTER XXXVII

TO CHAMPA AND TAMALIPTI. STAY AND LABOURS THERE FOR THREE YEARS. TAKES SHIP TO SINGHALA, OR CEYLON

චම්පා රාජධානියේ (නූතන චම්පානගර් විය යුතුය)බෞද්ධ සිද්ධස්ථානවල චාරිකා කල මා ඉන් පසු විශාල වරායක් සහිත තමලිප්ටි නගරයට ලඟාවුනේය. මෙහි විශාල ආරණ්‍ය සේනාසන 22ක් ඇති අතර විශාල භික්ෂු පිරිසක් ඒවායේ මහණදම් පුරයි. මෙහි වසර 3ක් නැවතී, ඉන්දියානු සංචාරයේදී ලබාගත් පුස්ථක චීනබසට හැරවීමේ කාර්යයේ නිරතවුනේය.

(තමලිප්ටි නගරය යනු නූතන බටහිර බෙංගාලයේ කල්කටා නුවර අසලින් ගලාබසින හූග්ලි නදිය මුහුදට වැටෙන තැන පිහිටි විශාල වරායක් සහිත වෙළඳ නගරයක් විය යුතුය. ඓතිහාසික වාර්තා අනුව ඉන්දියාවත්, ලංකාවත් අතර වෙළඳ සබඳතාවල කේන්ද්‍රස්ථානයක් බවට මෙම වරාය පත්ව තිබුණි)

වසර තුනක් තමලිප්ටි නගරයේ ගතකල ෆා සි යෙන් ශීත සෘතුව ආරම්භයේ විශාල වෙළඳ නෞකාවක නැගී සිංහල දේශය බලා යාත්‍රා කලේය. තමලිප්ටියේ සිට යොදුන් 700ක් ඈතින් පිහිටි සිංහල දේශයට ලඟාවීමට දින 14ක් ගතවිය. විශාල දූපතක් වූ මෙය නැගෙනහිර සිට බටහිරට යොදුන් පනහකුත්, උතුරේ සිට දකුණට යොදුන් තිහකුත් විශාලත්වයෙන් යුතුය.

මෙම දිවයින වටා කුඩා දූපත් ගණනාවක් ඇති අතර අනර්ඝ මුතු මේවායින් ලැබේ. රටෙහි රජු මේ මුතු ගොඩගැනීම රාජ පාලනයට යටත්කරගෙන ඇති අතර ලැබෙන මුතුකැට දහයකින් තුනක් බදු ලෙස රජුට ගෙවිය යුතුය.

(යොදුනක් යනු කිලෝමීටර් 14ක දුරක් බව විකිපීඩියාවේ දැක්වේ. ඒ අනුව ෆා සී යෙන්ගේ යාත්‍රාව ගමන්කොට ඇති දුර කිලෝමීටර් 8000ක් පමණ වේ. එහෙත් බටහිර බෙංගාලයේ හුග්ලි නදියේ මෝයකටෙහි සිට ත්‍රිකුණාමල වරායට ඇති දුර කිලෝමීටර් 1800 ගණකි - සිතියම බලන්න. ඒ අනුව එක්කෝ ෆා සී යෙන් ගේ භාවිතයට අනුව Yu-Yen යන්න යොදුන ලෙස ගැනීම පරිවර්තන දෝශයකි.

මෙහි ෆා සී යෙන් සිය විස්තරයේ "රජු" ලෙස හඳුන්වන්නේ ක්‍රි.ව 410-432 අතර අනුරාධපුරයේ රජකල මහානාම රජු විය යුතුය. ඔහුගේ පාලන කාලය ඉතා සාමකාමි, සමෘධිමත් කාලයක් විය. නැතහොත් ෆා සී යෙන්ට ලැබුණු තොරතුරු වැරදි විය යුතුය. එසේම ෆා සී යෙන් ලංකාවේ දිග පලලද පටලවා සටහන් කොට ඇතිවා පමණක් නොව එයද සැබෑවට වඩා විශාල ලෙස සටහන් කොට තිබේ. කෙසේ වෙතත් මේ සටහන් තබන විට ෆා සී යෙන් භික්ෂුව වයස 75ත් ඉක්මවා සිටි අතර මෙය ලියන ලද්දේ මීට වසර 1600කට පමණ පෙර බවද අප අවබෝධකරගත යුතුය.

තමන්ට වෙළඳුන්ගෙන් අසන්නට ලැබූ විස්තර ඔහු සටහන් කරන්නට ඇති අතර ඒවායේ නිරවද්‍යභාවය ගැන එතරම් උනන්දු නොවන්නට ඇත්තේ ඔහුගේ ගමනේ අරමුණ බුද්ධ ධර්මය අඩංගු ග්‍රන්ථ චීනයට ගෙන යාම මිස දේශගවේෂණය නොවූ නිසා වන්නට ඇත.)

38වැනි පරිච්ඡේදය
CHAPTER XXXVIII

AT CEYLON. RISE OF THE KINGDOM. FEATS OF BUDDHA. TOPES AND MONASTERIES. STATUE OF BUDDHA IN JADE. BO TREE. FESTIVAL OF BUDDHA'S TOOTH.

ඈත අතීතයේදී මෙම දිවයිනේ මිනිසුන් නොසිටි අතර නාගයින් හා භූතාත්ම පමණක් වාසය කොට ඇත. මොවුන් සමග වෙළඳුන් වෙළඳාම් කල අතර මෙම වෙළඳාම් සිදුවුනේ නාගයින් හෝ භූතාත්ම වෙළඳුන් හා හමුවීමෙන් නොවේ. නාගයින් හා භූතාත්ම තමන්ට විකිණීමට ඇති දෑ හා ඒවායේ මිළගණන්ද දක්වා සැඟව සිටින අතර එම මිළ තබා වෙළඳුන් බඩු රැගෙන ගියහ. කෙසේ වෙතත් කලක් යන විට මේ රටෙහි ඉතා හිතකර දේශගුණය හා සෞම්‍ය පරිසරය නිසා බොහෝ වෙළඳුන් මෙහි පැමිණ පැළපදියම් වූහ.

මෙලෙස අතිවිශාල වෙළඳ ප්‍රජාවක් පදිංචිවූ මේ දූපත සෞභාග්‍යමත් රාජ්‍යයක් බවට පත්වී ඇත. දේශගුණය ඉතා හිතකර අතර ශීත හා ග්‍රීෂ්ම සෘතු අතර වැඩි වෙනසක් නැත. වසරේ සෑම කාළයකම ඉතා හොඳින් ගහකොල වැඩේ. එනිසාම නිශ්චිත වගා කාලයක් නැති අතර රටවැසියන් කැමති කැමති කාලයට ගොවිතැන් කරති.

නාගයින් දමනය කිරීම සඳහා ගෞතම බුදුන් මෙරටට පැමිණ ඇති අතර, උන් වහන්සේ නාගයින්ට තම බළපරාක්‍රමය පෙන්වීම සඳහා එක් පයක් නාගයින්ගේ අගනගරයේද අනෙක් පය සමනොල කන්ද මුදුනේද තබා පෙලහරක් පෑහ. ඉන් නාගයින් බුදුන්ගේ අසමසම බලය අවබෝධකර ගත්හ. නාගයින්ගේ නගරයේ බුදු පාසටහන පිහිටි තැන රියන් 400ක් උස ස්ථූපයක් ගොඩ නගන ලදී (HERBEET A. GILES සිදුකල පරිවර්තනයේ මේ ස්ථූපය අඩි 400ක් උස බව දක්වා ඇත).

මෙම ස්ථූපය "Wu wei shan - no fear hill  - බිය නොමැති කන්ද" ලෙස ෆා සී යෙන් හඳුන්වයි. මෙම සුවිසල් ස්ථූපය අභයගිරි චෛත්‍යය විය යුත්තේ එම ස්ථූපය අසල අභයගිරි නම් සුවිසල් ආරණ්‍යයක් ඇති බවද ඔහු සඳහන් කොට ඇති නිසා මෙන්ම බිය නොමැති කන්ද, යනු අභයගිරි (මරණ බිය නොමැති කන්ද) ලෙස පහසුවෙන් අර්ථදක්වා ගත හැකි නිසාය.

අභයගිරි ආරණ්‍යයේ භික්ෂුන්වහන්සේ 5000ක් වැඩ විසූ බව ෆා සී යෙන් ලියා තබා ඇත. අභයගිරි විහාරයේ පිලිම ගෙය තුල කොළපැහැ පළිඟුවලින් (සර්පන්ටයින් නම් තද කොළපැහැ පාෂාණය)  නිමැවූ විශාල බුදුපිලිමයක් විය. අඩි විස්සක් පමණ උසවූ මෙම පිළිමයේ සුරත මත මිළකළ නොහැකි තරම් වටිනා විශාල මුතුකැටයක් තබා ඇත.

මෙම පිලිමගෙය තුලදී වරක් සේද වටාපතක් පළිඟු බුදුපිලිමයට පිලිගන්නවන චීන ජාතික වෙළෙන්දෙක් ෆා සී යෙන්ට හමුවිය. තම රට වැසියෙකු මෙම දුරු රටෙහි දැකීමෙන් තම සිත තුල දැඩි ප්‍රීතියක් ඇතිවූ බව ෆා සී යෙන් සටහන් කොට ඇතත් චීන වෙළෙන්දා පිලිබඳව විස්තරයක් නොමැත.

(කෙසේ වෙතත් ෆා සී යෙන් චීන වෙළෙන්දෙකු හමුවූ බවට පැවසීම සත්‍යයක් බව, අනුරාධපුරයෙන් චීන කාසි හමුවීමෙන් තහවුරු වේ., චීන වෙළඳුන් එකල ලංකාව වෙත විශාල ලෙස වෙලඳාම සඳහා පැමිණි බව මෙම චීන කාසි තහවුරු කරයි.)

ලංකාවේ රජු මධ්‍යම ඉන්දියාවෙන් ගෙන්වන ලද පූජනීය බෝ පැළයක් නගර මධ්‍යයේ සිටුවා ඇති අතර එය දැන් ඉතා විශාල ලෙස වැඩී ඇත. මෙම බෝ ගසේ සෙවන යට විහාර මන්දිරයක්ද ඇති අතර එය තුල ගෞතම බුදුන්ගේ හිඳි පිලිමයක් ඇත. බෞද්ධ භික්ෂූන් හා සාමාන්‍ය ජනතාව වැළ නොකැඩී මෙම බෝධි වෘක්ෂය වැඳපුදා ගැනීමට පැමිණෙති.

එමෙන්ම නගරයේ බුදුන්ගේ දන්ත ධාතුව තැම්පත් කල විහාරයක්ද ඇත. රජු සිල්වත් ජීවිතයක් ගත කරන අතර රටවාසීන්ද ඉතා භක්තිමත් පිරිසකි. මෙම රාජ්‍යය පිහිටවූ දා සිටම කිසිදු අහේනියක්, දුර්භික්ෂයක් හෝ කැරළි කෝළාහාලයක් හටගෙන නොමැති අතර රටවැසියන් සුඛිත-මුදිත ජීවිත ගත කරති.

නගරයේ වෙහෙර විහාරවල භාණ්ඩාගාරවල පරිත්‍යාග ලෙස ලැබුණු රන් රිදී මුතු මැණික් වලින් පිරී ඇති බව පැවසේ.

එක් රජෙකු (රජු කවුදැයි සඳහන් කොට නොමැත ) දිනක් මෙවැනි සඟ-සතු භාණ්ඩාගාරයකට ඇතුලුවූ අතර එහි හාත්පස දිස්වූ මහානර්ඝ වස්තුව දැක දැඩිලෙස ලෝභ සිත් ඔහුට පහලවූ බව පැවසේ. කෙසේ හෝ මෙම වස්තුව තමන් සතුකරගත යුතු බවට රජුට සිතුන මුත්, දින තුනකට පසු තමන් කරගන්නට හැදූ අකුසලය පිලිබඳව බලවත් ලෙස කම්පාවී තමන්ගේ අකුසල සිතුවිල්ල පිලිබඳව භික්ෂූන් වහන්සේට පවසා උන්වහන්සේලාගේ දෙපා මත හිස තබා සමාව ගත් බව පැවසෙනවා.

සංඝ භාණ්ඩාගාරවල ඇති මහානර්ඝ වස්තූන් දැකීමෙන් ඕනෑම අයෙකුට දැඩි ලෝභ සිතුවිලි පහලවන බව අවබෝධ කරගත් රජු, භික්ෂූන් වහන්සේ හමුවී සංඝාඥාවක් පමුණුව වන ලෙස ඉල්ලා සිටියා. එම සංඝාඥාව අනුව කිසිදු රජෙකුට සඟසතු භාණ්ඩාගාර වලට ඇතුලුවීම තහනම් කලයුතු අතර භික්ෂුවක් වුවද උපසම්පදාවෙන් සතලිස් වසරක් යනතුරු සංඝ භාණ්ඩාගාරවලට ඇතුලුවීම තහනම් කලයුතු වනවා.

ඉහල නිළතල දරන්නන්, ධනවත් වෙළෙන්දන් මෙන්ම අරාබි/පර්සියානු සම්භවයක් ඇති ධනවත් වෙළෙන්දන්ද නගරයේ වාසය කරති. ඔවුන්ගේ නිවාස ඉතා අලංකාරය. නගරයේ ප්‍රධාන වීථි හා අතුරු මාර්ග ඉතා හොඳින් සකසා නඩත්තු කොට තිබේ.

නගරයේ ප්‍රධාන වීථි සතරෙහිම ධර්මශාලා පිහිටුවා ඇති අතර සෑම මසකම 8වැනි, 14වැනි හා 15වැනි දිනවල මෙම ධර්මශාලාවල ධර්මාසන පිහිටුවා දහම් දෙසන අතර එම දහම් ඇසීම සඳහා ගිහිපැවැදි විශාල පිරිස් පැමිණේ.

සිංහල රාජ්‍යය පුරාම 60,000ක පමණ භික්ෂු පිරිසක් වාසය කරන බව පැවසෙනවා. මෙම භික්ෂූන් සඳහා රාජ්‍ය භාණ්ඩාගාරවලින් දන් භාණ්ඩ පිරිනැමෙන අතර රජු විසින් නගරයේ තැන් තැන් වල තවත් භික්ෂූන් 5000කට දිනපතා දන් පිලියෙල කරන දානශාලා ඇතිකොට තිබෙනවා.

සෑම වසරකම තුන්වැනි මාසයේ දන්ත ධාතුව ප්‍රදර්ශණය කරන අතර ඊට දින දහයකට පෙර අලංකාර ඇතෙකු පිට නැගි අණබෙරකරුවෙකු බෝධිසත්වයානන් වහන්සේ බුදුවීම සඳහා සිදුකරන ලද ඇස් ඉස් මස් දන්දීම පිලිබඳව අණබෙර ගසමින් නගරවාසීන්ට ඇසෙන්නට කියවනු ලැබේ. ඉන් පසු බුද්ධ දේශනාව හා බුද්ධ පරිනිර්වාණය පිලිබඳවද විස්තරයක් කියවනු ලබන අතර දින 10කින් බුදුන්ගේ පූජනීයවූ දන්තධාතුව අභයගිරියේදී ප්‍රදර්ශණය කරනබවත්, පින් කැමති අය මේ සඳහා වීථි මංමාවත් පිරිසිදුකොට අලංකාර සැරසිලි වලින් සරසා දළදා වඳින්නට යන පිරිස් සඳහා මල් හා සුවඳ කුඩු සැපැයීමට ස්ථාන සකස් කරන ලෙස නගරවාසීන්ට දැනුම් දෙනු ලැබේ.

මෙසේ දින 10ක් නගරය පුරා ඇතුපිට අණබෙර යැවීමෙන් පසුව රජු විසින් දළදා මාලිගාවේ (අනුරාධපුර රාජධානියේ දළදා මාළිගාව ) සිට අභයගිරියට යන මාර්ගය දෙපස බුදුන්වහන්සේ පෙරුම් පිරූ කාලයේ ඉපදුනු විවිධ ආත්මභවයන් පිලිඹිඹු කෙරෙන අලංකාර පිලිරූ 500ක් කරවා ප්‍රදර්ශණය කරන අතර මෙම පිලිරූ අතරින් දළදාව අභයගියට රැගෙන යයි.

දින 19ක් පුරාවටම දිවා රාත්‍රී නොකඩවා ගිහි පැවිදි දෙපිරිසම මල්, පහන් සුවඳදුම් පූජා කරමින් දළදා වඳින අතර  දින දහනවයකට පසු නැවතත් දළදාව, දළදා මාළිගාවට වඩම්මනු ලැබේ.

අභයගිරි විහාරයට නැගෙනහිරින් කඳුගැටයක් ඇති අතර මෙහි චෛත්‍යයක් ඇත. භික්ෂූන් වහන්සේ 2000ක් පමණ මෙම භූමියේ වාසය කරන බව පැවසෙනවා. මෙම ආරණයේ ධර්මගුප්ත නම් සුප්‍රකට තෙරනමක් සතලිස් වසරක් පුරා භාවනායෝගීව වාසය කරනවා. ධර්මධර සිල්වත් උතුමෙකුවූ ධර්මගුප්ත රටවැසියන් දැඩි භක්තියක් දක්වනවා. (ෆා සී යෙන් සඳහන් කරන චෛත්‍යය ඇති කඳුගැටය මිහින්තලාව බව බොහෝ විද්වතුන් පිලිගන්නවා)

39වැනි පරිච්ඡේදය
CHAPTER XXXIX

CREMATION OF AN ARHAT. SERMON OF A DEVOTEE.

නගරයේ දකුණට වන්නට මො-හො-පි-හො-ලෝ නම් විශාල විහාරයක් ඇත. (අනුරාධපුර මහා විහාරය). මෙහි භික්ෂූන් 3000ක් පමණ වැඩ වාසය කලහ. මින් එක් භික්ෂූන් වහන්සේනමක් ඉතාමත් ශ්‍රද්ධාවෙන් යුතුව, සියලුම විනයකර්ම අකුරට පිලිපදිමින් ඉමහත් පූජනීය පැවිදි දිවියක් ගතකලේය. එම තෙරණුවන්ගේ පූජනීය ගතිපැවතුම් නිසාම ඔහු රහතන්වහන්සේ නමක් බව නගරවාසීන් මෙන්ම රටවැසියන්ද විශ්වාස කලේය.

මෙම තෙරණුවන් වයෝවෘද්ධව මරණාසන්නව සිටින මොහොතේ උන්වහන්සේගේ අවසාන කටයුතු සැළසුම් කිරීම සඳහා රජු භික්ෂුන්වහන්සේලා හමුවට ගියේය. මෙහිදී රජු මේ තෙරණම රහතන්වහන්සේ නමක්දැයි භික්ෂූන්ගෙන් විචාල අතර එසේයයි පිලිතුරු ලැබුණි. ඒ අනුව රහතන්වහන්සේ නමකගේ පිරිණිවන් චාරිත්‍ර සිදුකලයුතු ආකාරය මහාවිහාර භික්ෂූන්වහන්සේගෙන් විචාල රජු නියමාකාරයෙන් අවසන් කටයුතු සංවිධානය කලේය.

මහාවිහාර භූමියේ තෝරාගත් ස්ථානයක සඳුන් ආදී සුවඳ දරයෙදූ දරසෑයක් පිලියෙලවූ අතර රහතන්වහන්සේගේ දේහය සුදෝසුදු රෙදිවලින් හොඳින් ඔතන ලදී. ඉන්පසු එය දෝලාවක තැන්පත්කොට චිතකය වෙත ගෙනියන ලදී. ආදාහන පූජෝත්සවය සඳහා රජු හා සියලු කුළවල රටවැසිය එක්වූ අතර මල් හා සුවඳ දුම් පුදමින් සිදුකරන ලද පූජාවලින් අනතුරුව සුවඳ තෙල් වත්කොට ගිණිදල්වන ලදී. චිතකය දැල්වෙද්දී බොහෝ ශ්‍රද්ධාවත් ජනය සිය උඩුකය වස්ත්‍රය ගලවා චිතකය වෙත චාරීත්‍රානුකූලව විසිකරන ලදී. අවසානයේ නොපිලිසුනු අස්ථි කොටස් එකතුකොට දාගැබක් තනවා නිධන්කරන ලදී.

(ෆා සී යෙන් සඳහන් කරන ආකාරයට ඔහු අනුරාධපුරයට ලඟාවන විට මෙම රහතන් වහන්සේ පිරිනිවන් පා තිබූ අතර එම උතුමාගේ අවසන් කටයුතුවලට සහභාගී  වන්නට හැකිවිය )

ධර්මානුකූලව දිවිගෙවූ රජු (මහානාම ) බොහෝ වෙහෙරවිහාර කරවූ අතර විහාරකර්මාණ්තයක් කරන්නට පලමු මහා සංඝයා රැස්කරවා දන් පිලිගන්වා ඉන් අණතුරුව රනින් සරසන ලද ගවයින් දෙදෙනෙකු ඇදි රන් නගුලක් මගින් භූමියේ සළකුණු ඇඳ විහාරකර්මාණ්තයේ සීමා සළකුණු කරන ලදී. මේ කටයුත්ත රජු විසින්ම සිදුකරන ලද අතර ඉන්පසු විහාරයේ පැවැත්ම හඳහා බදු හා රාජකාරි සඳහා ගම්වර ප්‍රකාශයට පත්කොට ඒ ගම්වර ප්‍රධානය පිලිබඳ රාජකීය විධානය ලෝහ පත් ඉරිවල ලියවා පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට මෙම බදු හා රාජකාරි සිදුවන ආකාරයට රාජ අණක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරනවා.

පරිශීලනය කල මූලාශ්‍ර

ග්‍රන්ථ නාමාවලිය
 Legge, James 1886. A Record of Buddhistic Kingdoms: Being an account by the Chinese Monk Fa-Hien of his travels in India and Ceylon (A.D. 399-414) in search of the Buddhist Books of Discipline. Oxford, Clarendon Press. Reprint: New York, Paragon Book Reprint Corp. 1965. ISBN 0-486-21344-7
 Beal, Samuel. 1884. Si-Yu-Ki: Buddhist Records of the Western World, by Hiuen Tsiang. 2 vols. Translated by Samuel Beal. London. 1884. Reprint: Delhi. Oriental Books Reprint Corporation. 1969. (Also contains a translation of Faxian's book on pp. xxiii-lxxxiii).
Hodge, Stephen (2009 & 2012), "The Textual Transmission of the Mahayana Mahaparinirvana-sutra", lecture at the University of Hamburg
 Rongxi, Li; Dalia, Albert A. (2002). The Lives of Great Monks and Nuns, Berkeley CA: Numata Center for Translation and Research
 Sen, T. (2006). The Travel Records of Chinese Pilgrims Faxian, Xuanzang, and Yijing, Education About Asia 11 (3), 24-33
 Weerawardane, Prasani (2009). Journey to the West: Dusty Roads, Stormy Seas and Transcendence, biblioasia 5 (2), 14-18

Chinese explorers
Translators to Chinese
Jin dynasty (265–420) Buddhists
Liu Song Buddhists
Pilgrimage accounts
337 උපත්
Chinese travel writers
Historiography of India
Explorers of India
422 deaths
Chinese Buddhist monks
Jin dynasty (265–420) translators
Liu Song translators
People from Changzhi
Writers from Shanxi
Sixteen Kingdoms people

ෆාහියන් හිමි


Jen Ledger (født 8. december 1989 i Coventry) er trommeslager i rockbandet Skillet og har været det, siden hun var 16. Hun er også den kvindelige vokal i bandet.

Trommeslagere fra England
Sangere fra England
Personer fra Coventry

Jen Ledger


පෘෂ්ඨික සතුන්:-පෘෂ්ඨික සතුන් යනු රොන් මඩ හෝ පස මතුපිට ජීවත්වෙන සතුන්ය.

අභ්‍යන්තර සතුන්:- අභ්‍යන්තර සත්වයින් යනු ජලය යට පිහිටි තට්ටුව තුළ (එය මත ජීවත් වනවාට වඩා) ජීවත් වන ජලජ සතුන්ය.බැක්ටීරියාත්, ක්ෂුද්‍ර ඇල්ගීත් පතුලෙහි ඇති අවසාදිතයන්ගේ සිදුරු තුළ ජීවත් වේ.පොදුවේ ගත්කල ජලයේ ගැඹුර සහ වෙරළේ සිට ඇති දුර වැඩිවන විට අභ්‍යන්තර සතුන් ක්‍රමයෙන් දුලබ වී යයි. බැක්ටීරියාවන්ගේ අන්තරාලීය මුහුදු ජලය එක් මිලි ලීටරයකට සෛල බිලියනයක් වශයෙන් සුලභතාවය ඒකාකාර ලෙස පවතී. ( අභ්‍යන්තර සත්වයින් යනු ජලය යටින් පිහිටි මඩෙහි සැඟැවී ජීවත් වන නිතල වාසීන්ය. )

විශාල සත්ත්වයින් :- විශාල ජීවීන් යනු අවම වශයෙන් මිලිමීටරයක්වත් දිගැති නිතල හෝ පාංශු ජීවීන්ය.

ඉතා විශාල සත්වයින්:-ඉතා විශාල සත්ත්වයින් යනු ඕනෑම විශේෂිත ප්‍රදේශයක හෝ කාලයක සිටින විශාල ජීවීන්ය.උදාහරණයක් ලෙස ඕස්ට්‍රේලියානු අති විශාල ජීවීන්.

අල්ප ප්‍රමාණයේ සත්ත්වයින්:ඌන සත්ත්වයින් යනු කරදිය හා මිරිදිය පරිසරවල නිතල වාසී අපෘෂ්ටවංශිකයන්ය.ඌන සත්වයින් යන යෙදුම ජීවී කාණ්ඩයක් වර්ගීකරණ විද්‍යාවට අනුව වර්ග කරනවාට වඩා ඔවුන්ගේ ප්‍රමාණය (ක්ෂුද්‍ර සත්ත්වයින් වඩා විශාල වන අතර විශාල සත්ත්වයින් වඩා කුඩාය. )විස්තර කරයි. ප්‍රායෝගිකව මොවුන් මිලිමීටර එකක දැලක් හරහා යැවිය හැකි අතර මයික්‍රොමීටර 45 ක දැලකින් රඳවා ගනි.නමුත් නිවැරදිම ප්‍රමාණය පරීක්ෂකයාගෙන් පරීක්ෂකයාට වෙනස් වේ.යම් සත්වයින් මිලිමීර 1 ක දැලක් හරහා යැවුවද වර්ග කරන විට සත්වයා ජීවත් වනවාද ,නැතහොත් මියගොස්ද යනවග මත රදා පවතී.

මධ්‍යම ප්‍රමණයේ සතුන්:- මධ්‍යම ප්‍රමණයේ සතුන් යනු ආර්ත්‍රොපෝඩාවන්, බිම් පණුවන් සහ නෙමටෝඩාවන් වැනි මහේක්ෂ පාංශු අපෘෂ්ඨවංශිකයන්ය.

ක්ෂුද්‍ර ප්‍රමණයේ සතුන්:- ක්ෂුද්‍ර ප්‍රමාණයේ සතුන් යනු අන්වීක්ෂීය හෝ ඉතාම කුඩා සතුන්ය (සාමාන්‍යයෙන් මෙයට ප්‍රොටොසෝවාවන් සහ, රොප්ටේරුවන් වැනි ඉතා කුඩා සතුන් අයත්වේ. )

වෙනත්:- ඇවිෆෝනා එනම් කුරුල්ලන් මත්ස්‍ය සත්ත්වයින් (හෝ ඉක්තියෝෆෝනා ), එනම් මසුන් වැනි යෙදුම් මෙයට අයත්වේ.

Other terms include avifauna, which means "bird fauna" and piscifauna (or ichthyofauna), which means "fish fauna".

සටහන්

{|

සත්ව වර්ගිකරණය


Iryna Kakujewa (; * 24. Juni 1973 in Podoserzi) ist eine ehemalige belarussische Biathletin.

Iryna Kakujewa lebt in Wizebsk. Sie arbeitet als Ausbilderin und begann 1988 mit dem Biathlonsport. Chancen auf internationale Einsätze ergaben sich erst mit dem Ende der Sowjetunion und der Herausbildung mehrerer neuer nationaler Verbände in den Nachfolgestaaten, darunter in Belarus. Ihre ersten Rennen im Weltcup bestritt sie zum Auftakt der Saison 1993/94 in Bad Gastein. Während sie als 53. im Einzel noch weit die Punkteränge verpasste, gewann die Belarussin schon im folgenden Sprint als 12. erstmals Punkte. Ihr bestes internationales Einzelresultat erreichte Kakujewa bei ihrem Karrierehöhepunkt, den Olympischen Winterspielen 1994, als sie im Sprintrennen Sechste wurde. Im Einzel wurde sie 28. und mit Natallja Permjakawa, Natallja Ryschankowa und Swjatlana Paramyhina als Startläuferin der Staffel ebenfalls Sechste. Den größten Erfolg erreichte sie bei den Weltmeisterschaften 1994 in Canmore, wo der nicht-olympische Mannschaftswettbewerb ausgetragen wurde. Kakujewa gewann dort mit Natallja Permjakowa, Natallja Ryschankowa und Swjatlana Paramyhina vor den Vertretungen Norwegens, Frankreichs und Deutschlands den Weltmeistertitel. Nach ihrer einzigen Saison, bei der sie 20. in der Gesamtwertung des Weltcups wurde, beendete sie ihre Karriere.

Biathlon-Weltcup-Platzierungen

Weblinks

 Statistik bei the-sports.org

Biathlet (Belarus)
Weltmeister (Biathlon)
Olympiateilnehmer (Belarus)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1994
Sowjetbürger
Belarusse
Geboren 1973
Frau

Iryna Kakujewa


Vjekoslav Bach (Rujevac, 1845. – klanac Ljupča kraj Plaškoga, 11. listopada 1871.), bio je hrvatski pravnik, novinar, publicist i političar.

Životopis
Vjekoslav Bach rođen je u Rujevcu 1845. godine. Otac mu je bio krajiški časnik. Osnovnu školu pohađao je u Jasenovcu i Ogulinu, a gimnaziju u Senju. U sedmome razredu gimnazije, školske godine 1862. – 1863., bio je isključen iz gimnazije nakon sukoba s profesorom zbog političkih razloga. Bio je odličan učenik te mu je tako dopušteno privatno položiti sedmi razred a redovito završio je osmi razred i maturirao u istoj gimnaziji 1864. godine. Studij prava pohađao je i svršio u Zagrebu na Kraljevskoj pravoslovnoj akademiji. Nakon studija prava, posvetio se je novinarstvu. Godine 1868. počeo je surađivati u pravaškom glasilu Hervatu, čijim nakladnikom i urednikom bio je Ivan Matok, a 1869. godine postao je urednikom lista Hervatska. Hervatsku su pokrenuli Ante Starčević i Eugen Kvaternik nakon razlaza s nakladnikom i urednikom Hervata Ivanom Matokom. Nije bilo prijekida sadržaja između ta dva lista, nastavile su se Kvaternikove serije članaka a Starčević je dopunjavao svoje misli iz Hervata. Godine 1869. bio je Bach osuđen kao urednik, "radi bunjenja", na četrnaest dana zatvora, zbog članka kojega je u listu napisao Ante Starčević (Ukinutje granice, Hervatska, br. 2, 1869.). U siječnju 1870. godine Hervatska je prestala izlaziti, ali obnovljena je kao tjednik početkom 1871. godine, nakon pada bana Levina Raucha, te je Bach iznova bio njezinim urednikom. Prvi broj izašao je u Zagrebu 1. siječnja 1871. godine. Tjednik Hervatska bile su jedne od prvih potpuno političkih novina u Hrvatskoj. Nakladnikom i vlasnikom Hervatske bio je Eugen Kvaternik. Do početka listopada 1871. godine uredio je Bach četrdeset brojeva Hervatske, a objavio je i dvije serije svojih političko-satiričkih članaka, Austrianske diple i Madjarske gusle (br. 1 - 13). Zajedno s Eugenom Kvaternikom napisao je monografiju Izvještaj o dopuštanju izlaženja lista "Hervatska" (Zagreb, 1870.).

Početkom listopada 1871. godine iz Zagreba otišao je u Rakovicu gdje je sudjelovao u narodnome ustanku protiv Austro-Ugarske i pokušaju uspostavljanja samostalne Hrvatske države.

Rakovički ustanak i smrt

Nešto prije izbijanja ustanka Vjekoslav Bach otišao je u Munjavu gdje mu je živjela tetka Emilija Paunović koja je tu bila poštaricom. Dne 6. listopada 1871. godine kada je ova ležala bolesna zamjenjivao ju je u pošti i tom prigodom za potrebe ustanka prisvojio je 15.000 forinti te ih donio u kuću isluženoga krajiškoga Feldwebela Rade Čuića u Broćancu gdje je bio glavni revolucionarni stožer. Nakon toga istoga dana poštanska služba Ogulinske regimente poslala je brzojavku Kraljevskoj Hrvatsko-slavonskoj poštanskoj direkciji u Zagreb da je Bach prisvojio 15.000 forinti i s njima pobjegao te mole neka ga se goni. Prisvojeni novac iskoristili su ustanici za kupnju oružja, konja i odijela koju su obavili u Bosni, u cazinskome kotaru.

Ustanak je počeo tri dana ranije od dogovorenoga dne 7. listopada 1871. godine, uvečer, kada su došli iz Karlovca Ante Rakijaš, Eugen Kvaternik i Rudolf Fabijani u Broćanac gdje je bila osnovana Privremena narodna hrvatska vlada. U toj vladi Eugen Kvaternik bio je regentom, Ante Rakijaš ministrom rata, Petar Vrdoljak ministrom unutarnjih poslova, Vjekoslav Bach ministrom financija, Rade Čuić glavnim vojnim zapovjednikom ustaničke vojske a Antun Turkalj velikim županom ogulinskim.

Ustanak se je ranom zorom 8. listopada 1871. godine proširio na Rakovicu gdje je došao Kvaternik s ustanicima i s razvitim hrvatskim barjakom. U Rakovici je u kući trgovca Ive Vučića bio određen glavni stan hrvatske vlade. Istoga dana Eugen Kvaternik objavio je Proglas narodne hrvatske vlade. Ustanku su se uz Rakovicu pridružila i sela Broćanac, Brezovac, Mašvina, Plavča Draga i Močila. Istoga dana u Drežnik pošli su Ante Rakijaš i Rade Čuić s tri stotine ustanika kako bi pridobili selo za ustanak, no nije im uspjelo. Dne 9. listopada pošao je Eugen Kvaternik s ovećom skupinom ustanika prijeko Plaškoga u Ogulin htijući povesti sa sobom cijelu tamošnju kompaniju s kojom bi ušli u Karlovac te odatle krenuli u Zagreb gdje bi proglasili slobodnu hrvatsku državu, no nije im uspjelo otići dalje od Plaškoga u koji su ušli 10. listopada 1871. godine, oko podne. Iz Plaškoga su se morali povući. Dne 10. listopada 1871. godine proglašen je prijeki sud, te su se ustanički redovi počeli osipati i od prvotnih 1.700 ustanika s Kvaternikom ostalo je njih oko 400.

Vjekoslav Bach ubijen je zajedno s Antom Rakijašem i Eugenom Kvaternikom, 11. listopada 1871. godine, u klancu Ljupča, u zasjedi koju su im postavili Miloš Kosanović i Maksim Momčilović zajedno s tridesetak ostalih izdajnika iz ustaničkih redova u dosluhu s c. kr. majorom Stankom Rašićem. Bili su na putu iz Plaškoga prijeko Ljupča klanca i Močila kada su se toga dana, u zoru, ostatci ustanika uputili prema granici kako bi prebjegli u Osmansko Carstvo.

Tijela ubijenih Ante Rakijaša, Eugena Kvaternika i Vjekoslava Bacha na mjestu ubojstva opljačkana su a potom bačena u jarak pokraj ceste. Nakon neke dobi njihova tijela prevezena su u Rakovicu i zakopana u zajedničku grobnicu pokraj ceste što vodi za Drežnik gdje su ostali 50 godina, u neobilježenome grobu. Godine 1921., o pedesetoj obljetnici Rakovičkoga ustanka, u organizaciji Družbe "Braća hrvatskoga zmaja", posmrtni ostatci Eugena Kvaternika, Ante Rakijaša i Vjekoslava Bacha preneseni su u Zagrebačku katedralu i pokopani uz Petra Zrinskoga i Franu Krstu Frankopana.

Spomen
 Zagrebački studenti, pravaši, objavili su Bachov životopis i njegovu fotografiju u svojemu almanahu Hrvatska, 1881. godine, a omladinska skupina Hrvatsko starčevićansko slobodoumno đaštvo, predvođeno Tinom Ujevićem, Krešimirom Kovačićem i drugima izdala je časopis Grabancijaš: glasilo starčevićanskog slobodoumnog djaštva (1/1910., izašao samo jedan broj u ožujku), čiji se naslov odnosi na Bacha.
 Antun Gustav Matoš objavio je u počast Kvaternika i Bacha pjesmu Epitaf bez trofeja (Stekliš, 1/1910., br. 2/3).
 1933.: Podignut je spomenik Eugenu Kvaterniku i ustanicima u Rakovici koji je izradio kipar Marijan Matijević.
 U Slavonskome Brodu jedna ulica nazvana je po njemu, Ulica Vjekoslava Bacha.
 Na mjestu gdje su bili zakopani Eugen Kvaternik, Ante Rakijaš i Vjekoslav Bach 8. listopada 2011. godine otkriveno im je spomen-obilježje, a postavili su ga članovi Družbe "Braća hrvatskoga zmaja".

Napomene

Bilješke
"(...) Rade Čuić bio je isluženi krajiški Feldwebel, ili po narodnu u loše kroatiziranom obliku feldbaba ili feljbaba (a to je bio čin današnjeg narednika) iz Broćanca, malog sela udaljenog 5-6 kilometara sjeverno od Rakovice, gdje je ustanak zapravo i začet, i to baš u kućama Čuićevih."
Nije bio prisutan na sjednici kojom je predsjedao Eugen Kvaternik kada je formirao svoju revolucionarnu, privremenu vladu.

Literatura
 Zvonimir Kulundžić, Odgonetavanje "Zagonetke Rakovica": zaboravljeni hrvatski seljački tribun Petar Vrdoljak - prethodnik Stjepana Radića za pola stoljeća, Naklada multigraf, Zagreb, 1994.,
 Anđelko Mijatović, Rakovički ustanak godine 1871., u: Rakovica: srce od Hrvata: povijest općine Rakovice, Općinsko poglavarstvo Rakovice - "Mato Lovrak" - "DoNeHa", Rakovica - Zagreb, 2003.,

Izvori

Hrvatski pravnici
Hrvatski novinari
Hrvatski publicisti
Hrvatski političari
Revolucionari
Rakovički ustanak

Vjekoslav Bach


Sklop kuća Ilić nalazi se u Sutivanu na Braču, na adresi Perića kala, Obala kralja Tomislava 10, ul. stivanskih antifašista 2 i 4, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Sklop kuća Ilić s prostranim vrtom u začelju nastao uz jezgru ljetnikovca splitskih plemića Natalisa Božičevića iz 1505. od kojeg je sačuvana dvokatna kula s renesansnim lučnim otvorima. Trokrilni sklop kuća je preoblikovan u 18. i 19. stoljeća, a donedavno je u njemu bio sačuvan inventar 19. stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom Z-5161 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Vanjske poveznice
 Ilić dvor (visitsutivan.com)

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Sutivanu

Sklop kuća Ilić u Sutivanu


Purworejo Klampok este un oraș din Indonezia. Populația orașului la recensământul din 2010 era de 40.015 locuitori. De asemenea, Purworejo Klampok este reședința districtului cu același nume.

Orașe din Indonezia

Purworejo Klampok


Daniel Brewster (født 23. november 1923, død 19. august 2007) var en amerikansk demokratisk politiker. Daniel Brewster repræsenterede delstaten Maryland i USA's senat fra 1963 til 1969. Før da var han medlem af Marylands parlaments underhus (Maryland House of Delegates) fra 1950 til 1958, og medlem af Repræsentanternes hus i USA fra 1959 til 1963.

Medlemmer af Senatet i USA
Medlemmer af Repræsentanternes Hus i USA

Daniel Brewster


Javier Laynez Potisek (Torreón, Coahuila, 2 de junio de 1959) es un abogado y jurista mexicano y actual ministro de la Suprema Corte de Justicia de la Nación desde el 10 de diciembre de 2015.

Es Licenciado en Derecho por la Universidad Regiomontana y Maestro en Administración Fiscal, Maestro en Derecho Público y Doctor en Derecho Público por la Universidad de París IX Dauphine.

Ha sido profesor de Derecho Administrativo, Derecho y Regulación, y Estructura Jurídica del Estado Mexicano, a nivel licenciatura y maestría, en el Colegio de México y en el Centro de Investigación y Docencia Económicas (CIDE), y ponente en distintos seminarios, cursos y conferencias en instituciones académicas, foros internacionales, e instituciones públicas.

Es autor de diversas publicaciones en las materias de Derecho Constitucional y Administración Pública.

Ha realizado y participado activamente en una serie de estudios en materia de Derecho Comparado, entre los que se destacan el Sistema Jurídicos Inglés, Francés, Norteamericano, Argentino y Chileno, relacionados con la implementación del nuevo Sistema Penal Acusatorio, lo que ha permitido poner sobre la mesa diversas reformas a la legislación penal en nuestro País con el objeto de crear una plataforma jurídica sólida que opere de manera práctica para el tratamiento de los delitos en materia fiscal y financiera.

El 10 de diciembre de 2015 es ratificado por el Senado de la República como Ministro de la Suprema Corte de Justicia de la Nación con 81 votos a favor.

Trayectoria
 Inició su carrera en el año de 1983, dentro de la Procuraduría Fiscal de la Federación, desempeñándose en aquel entonces como Abogado Hacendario, dando seguimiento a los juicios contenciosos ante el entonces Tribunal Fiscal de la Federación. Posteriormente pasó los siguientes cinco años en la ciudad de París, Francia, realizando sus estudios de Maestría y Doctorado.

 Ingresó como Director de Legislación y Normatividad en la otrora Secretaría de Programación y Presupuesto en el año de 1990; dentro de sus principales funciones estuvieron la elaboración de proyectos de iniciativas de ley, decretos y reglamentos en el ámbito de competencia de la Secretaría.

 En 1992, asumió el cargo de Director de Normatividad dentro de la Secretaría de Educación Pública, en el cual desempeño funciones hasta el año de 1994, destacándose entre ellas, la preparación e implementación del sistema de descentralización de la educación básica en el país.

 En mayo de 2005 ingresó como titular de la Subprocuraduría Jurídica y Asuntos Internacionales de la Procuraduría General de la República, en donde como principales aciertos tuvo el litigar frente a la Suprema Corte de Justicia de la Nación los criterios necesarios para la implementación y respeto de los acuerdos internacionales bilaterales en materia de extradición, la promoción y seguimiento de juicios federales interpuestos por la Procuraduría General de la República en representación de la Federación, presidir el Comité de Profesionalización, encargado de la carrera policial y ministerial, con especial énfasis en capacitación y educación en materia de derechos humanos a agentes policiacos, así como participar en la elaboración y negociación de la Reforma Constitucional y Legal en materia de Narcomenudeo.

 El Doctor Javier Laynez Potisek fue Consejero Jurídico Adjunto del Ejecutivo Federal durante los sexenios de los Presidentes: Ernesto Zedillo Ponce de León y Vicente Fox Quezada en donde tuvo entre sus principales funciones ser miembro redactor de las iniciativas de reformas constitucionales y legales, en particular en materia de reforma integral al sistema de seguridad pública y de justicia, creación del Consejo de la Judicatura Federal y la implementación de controversias y acciones de inconstitucionalidad, así como participar en la redacción y negociaciones de la reforma constitucional para el reconocimiento de la jurisdicción de la Corte Penal Internacional.

Procuraduría Fiscal de la Federación

En la parte legislativa destaca, fundamentalmente, la reforma energética así como la participación decisiva en la reforma de la Administración Pública, que propuso el Presidente Felipe Calderón, compactando las estructuras administrativas.

Bajo su gestión, se obtuvieron sentencias favorables en la Ley del Issste, teniendo más de 100,000 amparos ganados. En cuanto a la Ley del IETU, se obtuvo sentencia favorable en la primera instancia.

En el caso de investigaciones en la parte penal, se incrementó el número de órdenes de aprehensión por delitos cometidos en contra del fisco dentro del ámbito de las atribuciones de dicha Procuraduría, al tiempo que le ha tocado litigar los asuntos penales financieros derivados de la crisis financiera internacional de 2008.

Docencia

El Dr. Javier Laynez Potisek ha sido catedrático en distintas universidades de Derecho e Instituciones Académicas en México dentro de las que destacan:
 Profesor de Derecho Administrativo I. Centro de Investigación y Docencia Económica (CIDE).
 Profesor de la Maestría en Gerencia Pública. Centro de Investigación y Docencia Económica (CIDE).
 Profesor de Estructura Jurídica del Estado Mexicano en la Maestría en Administración Pública. Centro de Investigación y Docencia Económica (CIDE).
 Profesor del Curso de Derecho Administrativo. Programa de Capacitación de Abogados Hacendarios del Servicio de Administración Tributaria (SAT).
 Profesor de Derecho Administrativo y Tributario. El Colegio de México.
 Profesor de Impuesto sobre la Renta. Colegio Nacional para la Educación Profesional.
 Profesor de Derecho Fiscal I (parte general) y Derecho Fiscal II (contencioso fiscal). Universidad Regiomontana, Facultad de Contaduría.
 Miembro del Consejo Asesor de la Maestría en Derecho Administrativo. Instituto Tecnológico Autónomo de México (ITAM).
 Miembro del Consejo Académico de la Carrera de Licenciatura en Derecho. Centro de Investigación y Docencia Económicas (CIDE).
 Ponente en distintos foros, seminarios, cursos y conferencias. : Universidad Nacional Autónoma de México (UNAM), Cámara de Diputados, Senado, Instituto Tecnológico Autónomo de México (ITAM), Servicio de Administración Tributaria (SAT), Departamento del Distrito Federal (DDF), Universidad Anáhuac.

Distinciones
El Doctor Javier Laynez Potisek a lo largo de su trayectoria se ha hecho acreedor a distintos merecimientos dentro de los que destacan:
 Presea Isidro Fabela al Mérito Público; otorgada por la Federación Nacional de Abogados al Servicio de México, en julio de 1997.
 La Condecoración de Honor, en Plata, otorgada por el Gobierno de la República de Austria, en agosto de 2005.
 La Condecoración de San Raymundo de Peña Fort, otorgada por el Reino de España.

Algunas publicaciones
 "No utilizar el amparo como instrumento de planeación fiscal", mayo de 2009, Núm. 166, Vol. XXV.
 "Entre la reforma energética y el amparo fiscal", Revista El Mundo del Abogado, Núm. 112, agosto de 2008.
 "Equilibrio entre los Poderes Ejecutivo y Legislativo. Gobernabilidad: nuevos actores, nuevos desafíos", IBERGOB-MEXICO, Ed. Porrúa, Vol. II, México 2002.
 "La Suprema Corte de Justicia como Tribunal Constitucional: su impacto en la Administración Pública Federal". Seminario: La Justicia Mexicana hacia el . UNAM-Senado de la República, México 1997.
 "La Justicia Constitucional en materia Político-Electoral". Seminario sobre Defensa y Protección de la Constitución. UNAM 1997.
 "La Consejería Jurídica del Ejecutivo Federal". En la publicación Fortalecimiento del Estado de Derecho. FENASEM, México 1996.
 "La Desincorporación de Entidades Paraestatales: ¿Un retorno al Estado mínimo?" Memoria del Seminario Internacional sobre Redimensionamiento del Estado. INAP 1987.

Enlaces externos
 Los 300, Líderes Mexicanos
 Es constitucional eliminar fuero: Ministro Javier Laynez
 Javier Laynez Potisek será nuevo ministro de la SCJN
 ¿Un lagunero a la Suprema corte?
 "Envía Presidencia ternas al Senado para la SCJN":
 "Entrevista al Procurador Fiscal de la Federación, Javier Laynez potisek, por Adriana Pérez Cañedo, conductora de la emisión de medio día del Noticiaro enfoque, en el 100.1 de fm." : .
 "Designan a Laynez Potisek procurador fiscal de la Federación": .
 "Laynez Potisek fue designado procurador fiscal":  .

Nacidos en Torreón
Abogados de Coahuila
Ministros en funciones de la Suprema Corte de Justicia de la Nación
Académicos e investigadores del CIDE

Javier Laynez Potisek


Os cruzadores da classe Kirov (Projeto 26) eram uma classe de seis cruzadores construídos no final da década de 1930 para a Marinha Soviética. Após os dois primeiros navios, a proteção da blindagem foi aumentada e os navios subsequentes às vezes são chamados de classe Maxim Gorky. Estes foram os primeiros grandes navios construídos pelos soviéticos a partir da quilha após a Guerra Civil Russa, e foram derivados do cruzador italiano Raimondo Montecuccoli, sendo projetados com a ajuda da empresa italiana Ansaldo. Dois navios foram implantados nos mares Negro e Báltico durante a Segunda Guerra Mundial, enquanto o último par ainda estava em construção no Extremo Oriente Russo e não entrou em combate durante a guerra. Os primeiros quatro navios bombardearam as tropas e instalações do Eixo depois que os alemães invadiram a União Soviética em junho de 1941. Todos os seis navios sobreviveram à guerra e permaneceram em treinamento e outras funções secundárias, com três sendo descartados no início dos anos 1960 e os outros três uma década depois.

Desenvolvimento
Após a Revolução de Outubro e a subsequente Guerra Civil Russa, a indústria soviética não era capaz de projetar navios de guerra grandes e complexos por conta própria e buscou ajuda estrangeira. A empresa Ansaldo forneceu planos para os cruzadores contemporâneos da classe Raimondo Montecuccoli e um projeto de deslocamento de 7.200 toneladas e armado com seis canhões de 180 milímetros em torres gêmeas foi produzido em 1933. Os italianos garantiram que o cruzador poderia fazer 37 nós (69 km / h) em testes se o tamanho fosse mantido abaixo do limite de 7.200 toneladas. O projetista da nova torre conseguiu persuadir seus superiores de que poderia encaixar torres triplas no navio, mantendo-o dentro do limite especificado, e esse projeto foi aprovado em novembro de 1934 como o Projeto 26.

Os soviéticos compraram um exemplar e planejaram o maquinário dos posteriores cruzadores da classe Duca d'Aosta e tiveram alguma dificuldade em adaptar o casco menor para o maquinário maior e mais potente, tanto que atrasou o início do construção. Outro problema foi que o projeto italiano teve que ser adaptado para usar a preferência soviética por uma mistura de enquadramento longitudinal para o enquadramento do casco no meio do navio e enquadramento transversal para as extremidades, além de reforçar a estrutura do casco para suportar as condições climáticas mais severas que o Soviéticos comumente encontrados.

Os Kirovs foram construídos em pares, cada par incorporando algumas melhorias em relação ao par anterior. Esses pares foram designados como Projeto 26, Projeto 26bis e Projeto 26bis2 em sequência. As diferenças entre os pares geralmente estão relacionadas ao tamanho, blindagem, armamento e aeronave.

Projeto

Características
Os navios da classe Projeto 26 tinham 191,3 m de comprimento total. Eles tinham uma boca de 17,66 m e com carga total um calado de 6,15 m. Eles deslocaram 7.890 toneladas com carga padrão e 9.436 toneladas em carga total. Seu único leme significava que eles não eram muito manobráveis. Kirov e Voroshilov foram equipados com um enorme mastro dianteiro tetrápode, mas isso provou restringir a visão da torre de comando, bem como os campos de tiro dos canhões antiaéreos de 100 mm e aumentou muito sua silhueta. Foi reduzido a um mastro simples nos navios posteriores e a superestrutura ampliada para acomodar as instalações de controle de incêndio anteriormente alojadas no mastro dianteiro.

Pouco depois de Kirov ser lançado em 1936, os dois navios do Projeto 26bis foram lançados. Eles incorporaram uma série de mudanças em relação ao primeiro lote, entre as quais o fato de serem maiores. Eles deslocaram 8.177 toneladas métricas em carga padrão e 9.728 toneladas métricas em carga total. Eles eram apenas um pouco mais longos, com 191,4 m no total e tinham um calado profundo de 6,30 m com carga total. Nos testes, eles provaram ser os navios mais rápidos da classe, com velocidade de 36,72 nós (68,01 km/h). Seu armamento era praticamente o mesmo dos navios anteriores, embora nove canhões antiaéreos 61-K de 45 mm fossem montados em vez dos seis no primeiro par e eles fossem equipados para transportar 150 minas Modelo 1908/39 no lugar das minas Modelo 1912.

O par do Projeto 26bis2 era ainda maior e deslocou 8.400 toneladas em carga padrão e 10.400 toneladas em carga total. Eles eram um décimo de metro mais curtos do que os navios do Projeto 26, embora o comprimento da linha d'água não mudasse entre nenhum dos pares. Suas turbinas provaram ser um pouco mais potentes do que as dos navios do Projeto 26bis e os impulsionaram a 36 nós (67 km) nos testes. Atrasos na produção dos canhões de duplo propósito B-34 de 100 mm os forçaram, em vez disso, a usar canhões 90-K de 85 mm e dez canhões antiaéreos 70-K de 37 mm. As minas mudaram mais uma vez, pois podiam carregar 100 KB ou 106 minas Modelo 1926.

Propulsão
Os navios tinham um layout de máquinas de eixo duplo com salas de caldeiras e casas de máquinas alternadas. O maquinário para Kirov foi enviado da Itália (sendo desviado do contrato do cruzador italiano Eugenio di Savoia). A maquinaria para o resto foi construída em Kharkiv para planos italianos. As turbinas de engrenagens soviéticas TB-7 provaram ser mais potentes e econômicas do que as originais. Kirov queimou 0,8 kg de óleo combustível por unidade de potência em comparação com 0,623 kg de Kalinin. Além disso, Kirov produziu apenas 113.500 cavalos de potência (84.600 kW) em testes, enquanto Voroshilov produziu 122.500 cavalos (91.300 kW) e foi quase um nó completo mais rápido. Seis caldeiras de tubos de água do tipo Yarrow-Normand construídas sob licença alimentavam as turbinas com uma capacidade nominal de 106 toneladas/hora de vapor superaquecido a uma pressão de 25 kg/cm2 e uma temperatura de 325 °C. Cada eixo acionava uma hélice de bronze de 4,7 metros de três pás para uma velocidade projetada de 36 nós (67 km), embora variasse de navio para navio. A capacidade normal de óleo era entre 600 a 650 toneladas, mas os navios variavam muito na quantidade de óleo transportado a plena carga; isso variou de 1.150 a 1.660 toneladas. Os números de resistência também variaram amplamente com carga total, de 2.140 a 4.220 milhas náuticas (3.960 a 7.820 km) a 18 nós (33 km). A quantidade máxima de combustível que pode ser transportada variou de 1.430 a 1.750 toneladas.

Armamento

O armamento principal consistia em três torres triplas MK-3-180 movidas eletricamente com três canhões B-1-P de 180 mm de calibre 57. As torres eram muito pequenas para caber no espaço disponível no casco e eram tão apertadas que sua cadência de tiro era muito menor do que o projetado (apenas dois tiros por minuto em vez de seis). Os canhões foram montados em um único berço para minimizar o espaço e estavam tão próximos que sua dispersão era muito alta porque a explosão dos canhões adjacentes afetava cada canhão. As torres pesavam aproximadamente 236 a 247 toneladas, e os canhões podiam ser pressionados a -4° e elevados a 48°. As armas dispararam projéteis de 97,55 kg a uma velocidade de saída de 900–920 m/s ; isso fornecia um alcance máximo de cerca de 38.000 m, dependendo da munição e do tipo de arma. Normalmente, 100 cartuchos por canhão eram carregados, embora quatro cartuchos adicionais por canhão pudessem ser carregados em sobrecarga apenas pelos navios do Projeto 26.

O armamento secundário consistia em seis canhões antiaéreos B-34 de calibre 56 e 100 milímetros com 325 cartuchos por canhão montados em cada lado do funil traseiro em todos os navios, exceto o Projeto 26bis2, que usava oito canhões simples de 52 calibre 85 milímetros, canhões 90-K com 300 tiros por canhão quando o tipo B-34 teve problemas. Os canhões AA leves inicialmente consistiam em seis canhões AA 21-K semiautomáticos de 45 mm com 600 cartuchos por canhão e quatro metralhadoras DShK de 12,7 milímetros, Com 12.500 cartuchos por canhão, mas foram significativamente aumentados em serviço. Os navios do Projeto 26bis carregavam nove montagens 21-K e o Projeto 26bis foi construído com dez canhões AA 70-K totalmente automáticos de 37 milímetros com mil cartuchos por canhão. Ao longo da Segunda Guerra Mundial, a maioria, se não todos, os canhões de 45 mm foram substituídos por canhões de 37 mm e um ou dois suportes de metralhadora quádrupla Vickers .50 Lend-Lease MK III foram instalados nos navios nos mares Báltico e no Negro, embora cada navio variasse em sua suíte antiaérea.

Seis tubos de torpedo 39-Yu de 533 milímetros foram montados em duas montagens triplas; esses tubos podem ser ajustados individualmente para espalhar suas salvas. Molotov e Kaganovich substituíram seus lançadores pela montagem 1-N mais moderna durante a guerra. Um total de 96 KB ou 164 minas Modelo 1912 poderiam ser transportadas pelo primeiro par de naves. Um par de racks de carga de profundidade foi montado, bem como quatro lançadores de carga de profundidade BMB-1. Vinte grandes BB-1 e trinta pequenas cargas de profundidade BM-1 foram transportadas, embora nenhum sonar tenha sido instalado nos navios do Projeto 26 e do Projeto 26bis. Eles montaram o sistema de comunicação acústica subaquática Arktur. Kalinin e Kaganovich receberam o sistema Lend-Lease ASDIC-132, que os soviéticos chamavam de Drakon-132, bem como o sistema de sonar experimental soviético Mars-72.

Os navios do Projeto 26 foram equipados com o sistema de controle de disparo Molniya para seus canhões principais, que incluía o computador mecânico TsAS-2 e o diretor KDP3-6. Cada torre e o diretor tinham telêmetros DM-6 que permitiam que vários alvos fossem engajados usando uma combinação de controle de tiro local e central. Os quatro navios posteriores tinham um sistema de controle de disparo Molniya-AT aprimorado que podia aceitar dados de aeronaves observadoras. O armamento antiaéreo era controlado pelo sistema Gorizont-1 com um computador SO-26, giroscópio vertical Gazon e um par de diretores SPN-100 em cada lado da superestrutura. Cada diretor tinha um telêmetro totalmente estabilizado de 3 m. Voroshilov tinha diretores SPN-200, mas os navios do Projeto 26bis usavam o sistema Gorizont-2. Este tinha um computador Gorizont-2 mais avançado e um giroscópio vertical Shar.

O primeiro navio soviético a transportar um radar foi o Molotov, que recebeu um sistema de alerta aéreo Redut-K em 1940, que ela usou durante toda a guerra. Os radares Lend-Lease equiparam a maioria das outras naves. Os radares britânicos Types 281, 291 e o americano SG foram usados para busca aérea. Os principais radares de controle de fogo da bateria eram os britânicos Tipos 284 e 285, enquanto o controle de fogo antiaéreo era fornecido pelo radar Tipo 282. Os radares de artilharia Yupiter-1 e Mars-1 projetados pelos soviéticos foram instalados em Molotov e Kalinin em 1944.

Blindagem
O esquema de blindagem formava uma jangada em torno dos pontos vitais, protegida por um cinturão de linha d'água, convés e anteparas transversais uniformemente de 50 mm de espessura. A blindagem da torre e da barbeta também tinha 50 mm de espessura. Os lados da torre de comando tinham 150 mm com um teto de 100 mm. Uma caixa de 20 milímetros protegia o leme e várias posições de controle eram protegidas contra estilhaços: 14 mm para a estação de controle de torpedos, 8 milímetros para controle de disparo da bateria principal e escudo de armas secundárias, 7 mm para a posição de controle da bateria secundária e a estação de comando auxiliar tinham laterais e teto de 25 mm.

O cinturão estendeu-se por 121 m ou 64,5% do comprimento do navio. Sua altura total era de 3,4 m, Dos quais 1,33 m estava abaixo da linha d'água projetada. Um fundo duplo estendido além das anteparas transversais blindadas e uma antepara longitudinal fina forneciam alguma medida de proteção contra inundações. Foi considerado muito fino para resistir à detonação de um torpedo, mas possivelmente a antepara do outro lado pode sobreviver intacta, o que causaria uma inclinação de inundação assimétrica.

A blindagem dos navios do Projeto 26 era vulnerável até mesmo a armas da classe contratorpedeiro em distâncias inferiores a 10 km e os últimos quatro navios receberam blindagem adicional. As espessuras do cinturão, anteparos transversais, barbettes e face da torre foram aumentadas para 70 mm e a caixa que protege o mecanismo de direção foi aumentada para 30 mm. Uma estranheza do esquema de blindagem dos navios posteriores era a junção entre o convés de blindagem e o cinturão. As bordas superior e inferior do cinturão foram afuniladas, a superfície externa inclinada em 200 mm da borda para uma espessura de 45 mm. Da mesma forma, a borda do convés também foi afunilada para cerca de 25 mm em seus 200 mm mais externos. Especula-se que "Esta costura na proteção, representando uma pequena área alvo, pode ter servido simplesmente para economizar peso e simplificar a construção."

Aeronaves

Os Kirovs foram projetados para transportar duas aeronaves, mas as catapultas alemãs tiveram que ser importadas. Duas catapultas Heinkel K-12 foram compradas em 1937 para Kirov e Voroshilov. Eles podiam percorrer 360° e lançar uma aeronave pesando 2.750 kg a uma velocidade de 125 km/h, embora nenhuma aeronave adequada estivesse em serviço até que o hidroavião KOR-1 entrou em serviço em setembro de 1939. Eles provaram considerados inadequados para desembarques em mau tempo e foram desembarcados quando a Operação Barbarossa começou. Gorky e Molotov montaram catapultas ZK-1 de construção soviética de desempenho aproximadamente comparável, mas estavam destinados a nunca usá-las por falta de aeronaves adequadas.

Os navios do Projeto 26 pousaram sua catapulta durante 1941 para abrir espaço para mais canhões AA, assim como Molotov em 1942. Uma catapulta ZK-1a foi instalada a bordo de Molotov em 1943, e ela conduziu experimentos bem-sucedidos com um caça Supermarine Spitfire lançado por catapulta. Os navios do Projeto 26bis2 não receberam uma catapulta até o final da guerra, quando um ZK-2b foi instalado. As catapultas, no entanto, foram removidas de todos os navios em 1947.

Construção

Enquanto Voroshilov foi estabelecido primeiro, Kirov foi o protótipo para a classe e foi concluído primeiro. Seus testes foram uma decepção, pois suas turbinas de fabricação italiana inicialmente apresentavam pequenos defeitos e ela era 1 nó (1,9 km) mais lenta do que o garantido. Os italianos apontaram que a garantia só se aplicava se ela deslocasse 7.200 toneladas ou menos e estivesse acima do peso em mais de 500 toneladas. Suas torres tiveram vários problemas de dentição e infligiram mais danos de explosão do que o previsto, o que mostrou que seu plano de soldagem não havia sido seguido. Seus arcos de tiro foram reduzidos na tentativa de mitigar o problema. As turbinas soviéticas de Voroshilov eram mais potentes do que o previsto, e ela quase alcançou sua velocidade de projeto.

Componentes para os navios do Projeto 26bis2 foram fabricados no Ocidente (Ordzhonikidze construiu aqueles para Kalinin e Marti aqueles para Kaganovich) e enviados para Komsomolsk-on-Amur para montagem. Eles foram lançados de docas secas e rebocados incompletos para Vladivostok para adaptação.

Navios

Bibliografia

Kirov
Relações entre Itália e União Soviética

Classe Kirov (cruzadores pesados)


Os Glockenwise são uma banda de rock originária de Barcelos. No ativo desde 2006, a banda é atualmente composta por Nuno Rodrigues (voz), Rafael Ferreira (guitarra), Rui Fiusa (baixo) e Cláudio Tavares (bateria).

História

O início: concertos, EP de estreia e mais concertos (2006-2010)
Rodrigues, Ferreira e Fiusa começaram a tocar juntos ainda adolescentes, em 2006, com cerca de 15 ou 16 anos. Em entrevista, Ferreira afirmou que começaram a fazê-lo para porque não queriam só "papar sono numa terra pequenina". Com a chegada de Cristiano Veloso, que ocupou a posição de baterista, o trio tornou-se quarteto. Neste período, assinalaram a influência de outras bandas nacionais no seu trabalho, nomeando os Vicious Five, Black Bombaim e os Wraygunn como exemplos de bom rock produzido em Portugal.

Começaram a tocar ao vivo desde o início. Logo no seu ano de formação, integraram o alinhamento do festival Barcelos On The Rocks, promovido pela Honeysound em colaboração com uma série de agentes locais, como a Câmara Municipal de Barcelos e a Lovers & Lollipops. Em 2008, participaram no concurso de bandas Rockstratu's, onde arrecadaram os prémios para melhor vocalista e presença em palco, mas perderam o galardão final para os seus conterrâneos GoDoT.

A estreia do grupo nos discos chegou com o EP "The Glockenwise", lançado em 2009 pela independente Lovers & Lollipops. O registo alavancou mais uma série de concertos da banda, que passou por palcos como: o Armazém do Chá (Porto), o Cabaret Maxime (Lisboa), o festival Milhões de Festa, entre muitos outros. Ainda em 2010, estiveram em destaque ao serem incluídos na compilação anual Novos Talentos FNAC e, também, numa peça do jornal Público sobre a cena rock de Barcelos.

Building Waves: os primeiros álbuns (2011-2015)
O álbum de estreia do grupo chegou em janeiro de 2011. Construído sobre uma base de rock e punk, Building Waves foi genericamente bem recebido pela crítica. O jornalista Mário Lopes considerou-o um dos melhores álbuns portugueses desse ano. O disco foi reconhecido também fora de Portugal, com a nomeação para o prémio de melhor álbum europeu independente atribuído pela Impala (associação de editora independentes), ao lado de artistas como Adele, M83 ou Sigur Rós. Nesse verão, estrearam-se num palco de um grande festival de música, inaugurando o palco secundário do Super Bock Super Rock, e tocando antes de Tame Impala.

Os trabalhos seguintes sucederam-se em intervalos de dois anos: em 2013, lançaram Leeches e, em 2015, Heat. Ambos mantiveram o inglês como idioma primordial das suas canções e o selo da Lovers & Lollipops.

Plástico, Calor e Gótico Português: os álbuns em português e o regresso à independência (2018 - atualidade)
Em 2018, a música dos Glockenwise surgiu reinventada com o lançamento de Plástico. Ao quarto álbum, o agora trio passou a cantar em português, colecionando rasgados elogios da crítica especializada e integrando as listas de melhores álbuns nacionais do ano para publicações como o jornal Público, o Observador, a Time Out, bem como para as rádios Radar, SBSR FM e Antena 3 (esta última, incluiu o disco na lista dos melhores de 2019).

Sem novo álbum à vista, em 2020, colaboraram com Rui Reininho no single "Calor", uma revisão em português de "Heat", tema extraído do terceiro álbum da banda.

Cinco anos depois de Plástico, a banda regressou ao formato longa-duração em 2023, com Gótico Português.

Discografia

 The Glockenwise EP (Lovers & Lollipops, 2009)
 Building Waves (Lovers & Lollipops, 2011)
 Leeches (Lovers & Lollipops, 2013)
 Heat (Lovers & Lollipops, 2015)
 Plástico (Valentim de Carvalho, 2018)
 Gótico Português (edição independente, 2023)

Referências

Ligações externas

 Glockenwise no Bandcamp

Fundações em Portugal em 2006
Bandas de rock alternativo de Portugal

Glockenwise


Scheggia e Pascelupo ist eine italienische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Perugia in der Region Umbrien.

Geografie

Die Gemeinde erstreckt sich über rund 64 km². Die Gemeinde liegt etwa 40 Kilometer nordöstlich der Provinz- und Regionalhauptstadt Perugia an der Grenze zu der Region Marken in der klimatischen Einordnung italienischer Gemeinden in der Zone E, 2 416 GR/G. Der Ort liegt nahe den Bergen Monte Catria () und Monte Cucco () an der historischen Via Flaminia sowie der heutigen Strada Statale 3 Via Flaminia und ist Teil der Comunità montana dell'Alto Chiascio. Hauptort und Verwaltungssitz ist Scheggia mit ca. 700 Einwohnern. Namensgebend ist zudem der Ortsteil Pascelupo, der bei  liegt und im Jahr 2001 12 Einwohner hatte. Größter Ortsteil ist Isola Fossara (, 152 Einwohnern).

Zu den Ortsteilen (Frazioni) gehören Aiale (), Belvedere (), Buotano (), Campitello (), Casacce, Casequattro, Coldipeccio (), Fossarave, Isola Fossara (), Montebollo (), Monte Fiume, Pascelupo, Perticano (, gehört südlich und östlich des Flusses Rio Freddo zu Sassoferrato), Pezza (), Ponte Calcara (), Serra () und Valdorbia.

Die Nachbargemeinden sind Cantiano (PU), Costacciaro, Frontone (PU), Gubbio, Sassoferrato (AN) und Serra Sant'Abbondio (PU).

Geschichte
In der Tabula Peutingeriana wurde der heutige Ort Scheggia als ad Ensem erwähnt. Im Gotenkrieg wurde der Ort fast vollständig zerstört. 927 wurde die ehemalige römische Station Statio Romana Ad Ensem (auch Mutatio ad Haesis) zur Burg ausgebaut. Friedrich I. unterstellte 1155 den Ort an Gubbio. Mit Gubbio gelangte Scheggia zunächst 1384 an die Familie der Montefeltro, die den Grafen aus Urbino nahestanden. Von 1508 bis 1631 regierte die Familie der Della Rovere die Gegend, danach wurde sie und Scheggia Teil des Kirchenstaates.

Die bis dahin eigenständigen Gemeinden Scheggia und Pascelupo wurden 1878 zusammengelegt. Zu diesem Zeitpunkt lebten ca. 2700 Einwohner im Ort. Bis 1921 fand ein Bevölkerungswachstum auf ca. 3800 Einwohner statt, danach fiel die Einwohnerzahl stetig bis auf ca. 1400 Einwohner im Jahre 2010.

Sehenswürdigkeiten

 Abbazia di Santa Maria di Sitria, (), vom hl. Romuald 1014 gegründetes Abtei, die zur Abtei Fonte Avellana gehörte und die im Naturpark Parco naturale del Monte Cucco liegt.
 Abbazia di Sant'Emiliano in Congiuntoli, Abtei am Berg Monte Aguzzo und am Zusammenfluss der Flüsse Rio Freddo und Sentino. Die zugehörige Kirche entstand 1286.
 Chiesa di Sant'Antonio Abate, 1665 entstandene Kirche im Hauptort Scheggia.
 Chiesa dei Santi Filippo e Giacomo, 1535 entstandene Parochialkirche im Hauptort Scheggia, die 1790 restauriert und umgebaut wurde.
 Chiesa della Madonna della Neve, Kirche im Ortsteil Belvedere
 Chiesa della Madonna Assunta, Kirche aus dem 13. Jahrhundert im Ortsteil Campitello.
 Chiesa di San Michele Arcangelo, Kirche im Ortsteil Coldipeccio
 Chiesa di Sant'Antonio, Kirche im Ortsteil Isola Fossara
 Chiesa della Madonna del Carmelo (auch Madonna del Fiume genannt), Kirche aus dem 16. Jahrhundert im Ortsteil Monte Fiume, die erstmals 1816 dokumentiert wurde.
 Chiesa di San Bernardino, Kirche im Ortsteil Pascelupo, die am Ende des 12. Jahrhunderts entstand und am Anfang des 16. Jahrhunderts verändert wurde.
 Chiesa della Madonna del Buon Consiglio, Kirche aus dem Jahr 1661 im Ortsteil Ponte Calcara.
 Chiesa della Madonnella, Kirche in Perticano. An der Fassade wurden die Gedenktafeln für die Gefallenen der beiden Weltkriege angebracht.
 Eremo di San Girolamo, Eremitage im Ortsteil Pascelupo aus dem 11. Jahrhundert. Wurde 1925 von Papst Pius XI. geschlossen und ist seit 1981 durch Initiative der Kamaldulenser von Monte Corona wieder aktiv.
 Parco naturale del Monte Cucco, Naturpark am Berg Monte Cucco.
 Santuario di Monte Calvario, von 1682 bis 1729 am gleichnamigen Berg errichtetes Sanktuarium oberhalb von Scheggia.

Gemeindepartnerschaften
 Treppo Grande, Provinz Udine, Region Friaul-Julisch Venetien, seit 1997.

Literatur
 TCI: Umbria, Mailand 1999, ISBN 88-365-2542-3, S. 260.

Weblinks

 Offizielle Website der Gemeinde Scheggia e Pascelupo (italienisch)
 Daten und Informationen zu Scheggia e Pascelupo bei Comuni Italiani (italienisch)
 Website der Associazione Pascelupo zum Ortsteil Pascelupo

Einzelnachweise

Ort in Umbrien

Scheggia e Pascelupo


USS Searaven (SS-196), a , was the only ship of the United States Navy to be named for the sea raven, a sculpin of the northern Atlantic coast of America.

Construction and commissioning
Searaven′s keel was aid down on 9 August 1938 by the Portsmouth Navy Yard in Kittery, Maine. She was launched on 21 June 1939, sponsored by Mrs. Julianna B. Cole, wife of Cyrus W. Cole, Commandant of the Portsmouth Navy Yard, and commissioned on 2 October 1939, with Lieutenant Thomas G. Reamy in command.

World War II
In the two years preceding the United States's entry into World War II, Searaven operated in Philippine waters conducting training and maneuvers. At the outbreak of war between the United States and the Japanese Empire, the submarine was at the Cavite Navy Yard in Manila Bay. During her first two war patrols in December 1941 and the spring of 1942, she ran supplies to the American and Filipino troops besieged on the Bataan Peninsula and Corregidor Island. In a night action in the Molucca Strait on 3 February 1942, Searaven engaged a Japanese destroyer with Mark 14 torpedoes. Two official sources conflict, regarding the results of this engagement. If confirmed it would have been Searavens first kill of the war.

Searaven conducted her third war patrol in the vicinity of Timor Island of the Netherlands East Indies, from 2 April to 25 April 1942. On 18 April, she rescued 32 Royal Australian Air Force men from enemy-held Timor, an act for which two of her officers were awarded the Navy Cross. Five days later, fire broke out in her main power cubicle, immobilizing Searaven completely.  assisted her into port in Australia.

Searavens fourth war patrol was a quiet one and returning from her fifth patrol, she claimed 23,400 tons sunk and 6,853 damaged. This tally, however, went unconfirmed. She ended her fifth patrol on 24 November 1942 at Fremantle, Australia, where she underwent refit. On 18 December, she got underway from Fremantle, bound for the Banda Sea, Ceram Sea, and the Palau Islands. In the Banda Sea, she welcomed the New Year by loosing a spread of three torpedoes at the minelayer . Again, the sinking claimed by Searaven went unconfirmed. Two weeks later, on 14 January 1943, the submarine pumped four torpedoes into the freighter Siraha Maru and collected her first confirmed victory. On 10 February, she sailed into Pearl Harbor and, two days later, she set out for overhaul at Mare Island, California.

She completed overhaul on 7 May 1943 and returned to Pearl Harbor on 25 May. On 7 June, Searaven departed from Pearl Harbor for her seventh patrol, this time in the Mariana Islands area. During this patrol, she reconnoitered Marcus Island, but encountered no enemy shipping. She put into Midway Island on 29 July for refit.

Her eighth war patrol began at Midway on 23 August 1943. She plied the waters off the northeastern coast of Honshū, Japan, but found no enemy ship worth a torpedo. After a month and one-half at sea, the submarine made Pearl Harbor on 6 October.

A month later, she stood out for her ninth patrol. She patrolled the Eastern Caroline Islands and, for a three-day period, operated with a coordinated attack group ("wolfpack") of submarines which was used as part of the defensive screen for the Gilbert Islands operation. On 25 November, she got her second confirmed kill, sending the 10,052-ton tanker  to the bottom with four torpedoes. She sailed back into Pearl Harbor on 6 December.

Searavens tenth war patrol, from 17 January to 3 March 1944, was occupied by photographic reconnaissance of Eniwetok Atoll and lifeguard duty for the air strikes on the Marshall Islands, Mariana Islands, and Truk. She was involved in two friendly fire incidents during the patrol. While she was on the surface near Engebi Island on 13 February, she sighted four U.S. Navy planes she mistook for Japanese aircraft and crash-dived. The planes mistook her for a Japanese submarine, and attacked her as she submerged. Searaven′s crew heard four depth charges detonate by the time she passed a depth of . Off Eniwetok on 17 February, she submerged in accordance with instructions when she sighted an approaching U.S. Navy task force of battleships and destroyers, As the task force passed over her while she was at a depth of , one of the destroyers dropped a depth charge targeting her. She suffered no damage or casualties in either incident. She rescued three airmen during her patrol, but put into Midway on 3 March 1944 with no additional sinkings to her credit.

On 26 March, Searaven embarked upon her 11th war patrol. Her assigned area was the southern islands of the Nanpō Islands, the Bonin Islands. She made two attacks during this patrol, claimed two more sinkings, but was officially credited with none.

After a complete overhaul at Pearl Harbor, Searaven set course for the Kuril Islands area. Twelve enemy vessels were sunk during this patrol. On 21 September 1944, in a night surface attack, the submarine torpedoed and sank an unescorted Japanese freighter, Rizan Maru which had dropped behind her convoy. On the night of 25 September, Searaven engaged two trawlers, four large sampans, and four 50-ton sampans. Searaven passed down the column of eight sampans and two trawlers,  abeam, engaging from one to three at a time at practically point blank range. Those that did not sink on the first pass were given another dose of the same treatment until all were destroyed.

On 1 November 1944, Searaven sailed on her final war patrol as part of a coordinated attack group which also included the submarines , , and . Operating in the South China Sea, east of Hainan Island, the submarine closed out her combat career by sinking one Heinan Maru-class transport and an Omurosan Maru-type oiler. With combat ended, Searaven was assigned target and training duties for the remainder of the war.

Post-War
Searaven was one of the target ships in the 1946 atomic bomb test, Operation Crossroads, at Bikini Atoll. She escaped the tests with negligible damage. The submarine was decommissioned on 11 December 1946, sunk as a target on 11 September 1948, and struck from the Naval Vessel Register on 21 October 1948.

Awards
 Asiatic-Pacific Campaign Medal with 10 battle stars for World War II service

References

Citations

Bibliography
 Hinman, Charles R., and Douglas E. Campbell. The Submarine Has No Friends: Friendly Fire Incidents Involving U.S. Submarines During World War II. Syneca Research Group, Inc., 2019. .

Sargo-class submarines
World War II submarines of the United States
Ships built in Kittery, Maine
1939 ships
Ships involved in Operation Crossroads
Ships sunk as targets
Friendly fire incidents of World War II
Maritime incidents in February 1944
Maritime incidents in 1946
Maritime incidents in 1948

USS Searaven


Desert ili dezert (engleski: dessert) završno je jelo kao dio ručka ili večere. Obično su slatki. Među deserte spadaju razna jela, poput biskvita, kolača, keksa, sladoleda, peciva, pita, pudinga, itd.

Etimologija
Riječ desert dolazi od francuske riječi dessert.

Izvori

Vanjske poveznice

Hrana

Desert


NGC 5597 est une galaxie spirale barrée située dans la constellation de la Balance. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5597 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1784.

La classe de luminosité de NGC 5597 est III-IV et elle présente une large raie HI. Elle renferme également des régions d'hydrogène ionisé.

À ce jour, une mesure non basée sur le décalage vers le rouge (redshift) donne une distance d'. Cette valeur est légèrement à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 5597 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

NGC 5595 et NGC 5597 sont des voisines sur la sphère céleste et elles sont à peu près à la même distance de la Voie lactée. Elles apparaissent toutes deux dans l'atlas des galaxies en interaction de Boris Vorontsov-Velyaminov, R.I. Noskova et de Vera Arkhipova.

Supernova
La supernova SN 2012es a été découverte le 12 août dans NGC 5597 par l'astronome amateur sud africain Berto Monard. Cette supernova était de type IIb.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5597 sur le site du professeur C. Seligman

5597
Constellation de la Balance
Galaxie spirale
Galaxie spirale barrée
Galaxie en interaction
Objet céleste découvert en 1784
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5597


ඇමසෝනියා හෝ ඇමසෝන් වනය ලෙසින්ද හැඳින්වෙන, ඇමසෝන් වැසි වනාන්තරය    යනු, දකුණු ඇමරිකාවෙහි ඇමසෝන් ද්‍රෝණියෙහි බොහෝ පෙදෙසක් පුරා පැතිර ඇති  ඇමසෝන් පරිසර පෙදෙසෙහි පිහිටි    තෙත් පළල් පත්‍ර නිවර්තන වැසි වනාන්තරයකි. මෙම ද්‍රෝණිය සමන්විත වන්නේ  සරියකින් වන අතර එයින්  පෙදෙසක් අයත් වන්නේ වැසි වනාන්තරයටය. මෙම පෙදෙසට ජාතීන් නවයකට අයත් බල ප්‍රදේශ අඩංගු වෙයි.

වනාන්තරයෙන් වැඩි කොටසක් එනම් වැසි වනාන්තරයෙන් 60%ක්  පිහිටන්නේ බ්‍රසීලය තුල වන අතර, ඉන් පසු 13%ක් පේරූ රාජ්‍යය තුලද, 10%ක්  කොලොම්බියාව තුලද වන අතර ඉතිරි කුඩා කොටස් වෙනිසියුලාව, ඉක්වදෝරය, බොලිවියාව, ගයනාව, සුරිනාමය සහ ප්‍රංශ ගයනාව අතර බෙදී යයි. ජාතීන් හතරක් විසින් ඔවුන්ගේ පළමු-පෙළ පරිපාලන පෙදෙස් හැඳින්වීමට  "ඇමසෝනාස්" යන නම භාවිතා කරන අතර ප්‍රංශය විසින් එහි වැසි වනාන්තර ආරක්ෂිත ප්‍රදේශය හැඳින්වීමට  "ගයනා ඇමසෝනියන් පාක්" යන නම භාවිතා කරයි.

සටහන් සහ ආශ්‍රිත

ඇමසෝන් වැසි වනාන්තරය


L'unité urbaine de Bailly-Romainvilliers est une unité urbaine française centrée sur Bailly-Romainvilliers, commune de Seine-et-Marne en région Île-de-France.

Données générales
En 2010, selon l'INSEE, l'unité urbaine de Bailly-Romainvilliers était composée de deux communes, situées dans le département de Seine-et-Marne, plus précisément dans l'arrondissement de Torcy.

Dans le nouveau zonage de 2020, elle est composée de quatorze communes du fait de sa fusion avec l'ancienne unité urbaine d'Esbly.

En , avec , elle constitue la troisième unité urbaine du département de Seine-et-Marne après l'unité urbaine de Paris (partie Seine-et-Marne) et l'unité urbaine de Meaux et devant l'unité urbaine de Fontainebleau et occupe le  dans la région Île-de-France.

En 2019, sa densité de population s'élève à . Par sa superficie, elle ne représente que 1,6 % du territoire départemental mais, par sa population, elle regroupe 3,7 % de la population du département de Seine-et-Marne.

Composition de l'unité urbaine en 2020

Elle est composée des quatorze communes suivantes :

Évolution démographique

Voir aussi

Articles connexes

Données générales
 Unité urbaine
 Aire d'attraction d'une ville
 Aire urbaine (France)
 Liste des unités urbaines de France

Données démographiques en rapport avec l'unité urbaine de Bailly-Romainvilliers
 Aire d'attraction de Paris
 Arrondissement de Torcy

Données en rapport avec la Seine-et-Marne
 Démographie de Seine-et-Marne

Liens externes
 Données statistiques (dossier complet) de l'INSEE concernant l'unité urbaine de Bailly-Romainvilliers sur le site de l'Insee

Références

Bailly-Romainvilliers

Unité urbaine de Bailly-Romainvilliers


Zona operațională de la poalele Alpilor (germană: Operationszone Alpenvorland (OZAV), italiană: Zona d'operazione Prealpi) a fost un teritoriu administrat de Germania între 1943 și 1945, condus de la Bolzano (numit Bozen de germani).

Acesta a fost instaurat pe 10 septembrie 1943 ca urmare a Armistițiului dintre Italia și forțele armate Aliate.

Germania nazistă
Fondări în 1943
Desființări în 1945

Zona operațională de la poalele Alpilor


An Haworthia parksiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl von Poellnitz. An Haworthia parksiana in nahilalakip ha genus nga Haworthia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Haworthia

Haworthia parksiana


Nina Serrano (born 1934) is an American poet, writer, storyteller, and independent media producer who lives in Vallejo, California. She is the author of Heart Songs: The Collected Poems of Nina Serrano (1980) and Pass it on!: How to start your own senior storytelling program in the schools (Stagebridge). Her poems are widely anthologized, including the literary anthology, Under the Fifth Sun: Latino Writers from California (Heyday Books), and three anthologies of peace poems edited by Mary Rudge from Estuary Press. She has also translated two chapbooks from Peruvian poet Adrian Arias. She currently leads storytelling workshops at senior centers and elementary schools through Stagebridge.org. She is the former director of the San Francisco Poetry in the Schools program and the Bay Area's Storytellers in the Schools program. A Latina activist for social justice, women's rights, and the arts.

Biography

Early life
Serrano was born in 1934 in Weehawken, New Jersey to Ida and Joseph Serrano. She grew up in Latino and other immigrant communities in New York City. She trained in theater, studied anthropology at the University of Wisconsin-Madison, and traveled with student peace groups to Soviet Russia and revolutionary China in the 1950s.

While raising her family and teaching, Nina has worked in theater, radio, and film. She helped make movies about Fidel Castro's Cuba, about Salvador Allende's Chile and Sandinista Nicaragua. In Cuba, in 1968, she met Salvadorean exiled poet Roque Dalton and they co-authored a TV drama about the folkloric Dalton Gang and saw it produced on Cuban television. This instantly made her a writer.

Returning to San Francisco, journalism, playwriting and poetry filled the early years of her development as an activist writer. She wrote a series of articles on the Los Siete trial and wrote poetry published in the San Francisco Good Times. In 1969, she joined Editorial Pocho Che, an activist publishing group of Latino poets. She wrote her first book of poetry, Heart Songs, during this period, and it was published in 1980. During the next three decades, she published her next books, Heart's Journey: Selected Poems, 1980-1999 and Heart Strong: Selected Poems 2000-2012, as well as appeared in many poetry anthologies. Through her friendships with Cuban poets, Nina began translating poetry, including her translations of Peruvian poet Adrian Arias. In 1982, she helped translate the Nicaraguan economic program of 1980, available as a bilingual edition from Estuary Press.

In 1972, she joined Communicacion Aztlan, writing and producing radio programs for KPFA. Over the next 20 years, in addition to her on-going radio work, she wrote and produced several stage plays, including The Story of the Chicken Made of Rags, The Story of Ethel and Julius Rosenberg and Weavings. She also wrote and produced film scripts, including Que Hacer? (What is to Be Done?), Después del terremoto (After the Earthquake), and Back from Nicaragua.

Works

Poetry

 The Heart Suite Series
 Heart Songs: The Collected Poems of Nina Serrano (1969–1979)
 Heart's Journey: Selected Poems (1980–1999)
 Heart Strong: Selected Poems (2000–2012)
 Stop Monsanto!
 To Die of Joy in the River
 A Poem for You: Learning to See in Darkness
 On New Years Day Unicorns Fly
 A Poem for You: A Sudden Warm Day in Winter
 Love Passed Over Us Like a Cloud
 Traces of Love
 Poems in the Redwoods
 Poems in Balmy Alley
 Welcome Immigrant Children, Bienvenidos
 Tribute to Ralph Maradiaga
 A Winter Solstice Poem for You
 Women I Know
 I am So Visible

Films

 Que Hacer: What is to Be Done?
 Después del terremoto
 Back from Nicaragua
 La Cantata de Santa Marie de Iquique

Other writings

 Education for Storytelling
 Assassinations of a Poet: Memories of Roque Dalton
 The Story of Ethel and Julius Rosenberg
 The Story of the Chicken Made of Rags
 Program of Economic Reactivation for the Benefit of the People: 1980
 Nicaragua Way

Awards
Serrano has won several international film awards, including the XXXIII Mostra internazionale D'Arte Cinematografica award for Que Hacer: What is to Be Done?; and the Kraków, Poland International Film Festival award for After the Earthquake: Despues del terremoto.

Nina Serrano was awarded Oakland Magazine's "Best Local Poet" award in 2010.

 Personal life
Serrano served as an Alameda County Arts Commissioner, and is a former director of San Francisco's Poetry in the Schools program. She was a co-founder of the Mission Cultural Center for Latino Arts in San Francisco's Mission District, where she is still actively involved. In addition, she is a long-time producer of radio programs on Pacifica Radio station KPFA (94.1 FM) in Berkeley, California, currently hosting La Raza Chronicles on Tuesdays at 7:00 p.m. PT and Open Book'' the first and second Wednesday of each month at 3:30 pm PT. Her programs also air on KZCT in Vallejo.

Nina Serrano appears in the video "Frida en El Espejo/Frida in the Mirror" by Adrian Arias and music by Greg Landau which screened at the SF Film Festival in April 2009. She is a great fan of the band Carne Cruda and their song "Oakland's Tight." She is consultant for Round World Media and Fig Leaf Technologies.

References

External links

Activists from the San Francisco Bay Area
American activists
American radio producers
American anti–Vietnam War activists
Hispanic and Latino American writers
Writers from Oakland, California
Radio personalities from San Francisco
1934 births
Living people
American women poets
Writers from Vallejo, California
20th-century American women
21st-century American women
Women radio producers

Nina Serrano


Bertram Wagstaff Mills (August 1873 – 16 April 1938) was a British circus owner originally from Paddington, London, who ran the Bertram Mills Circus. His circus became famous in the UK for its Christmas shows at Olympia in West London televised in 1938, 1946 and 1947. His troupe was the last to perform with live animals on the Drury Lane Theatre stage.

Early life
Born in August 1873, Bertram was the son of Halford Mills of Paddington, London, an undertaker and the owner of the Reformed Funeral Company, a coach-building works, and the Undertakers Journal. Halford Mills was described as a "pioneer of embalming". Bertram was brought up on two small farms at Chalfont St. Giles (which his father owned for the purpose of sending his horses there to rest), where he developed his passion for horseback riding.

He left school aged 15 and started washing down the coaches for the family business, which was started by his grandfather (who used to be an evangelical preacher). Within a year, he was driving a four-in-hand from London to Oxford wearing a cornflower in his morning coat, for which he later became recognised.

Career
He continued working for the family firm until the outbreak of World War I, when he joined and served with the Royal Army Medical Corps, rising to the rank of captain.

On leaving the army, he became interested in the "Wilkins and Young Circus". He made a wager with a friend that he could form a circus company and within a year be as good as they were. He did just that, thus the "Bertram Mills International Circus" was formed.

The circus very quickly became a household name, and the annual Christmas event became especially well-known. He made a point of inviting orphans to see the shows free. By 1930 (its heyday would last for the next 30 years, when it was the best and most famous live show), he had inaugurated a touring circus, which became unique amongst British circuses, always appearing at Olympia for the Christmas season. VistaScreen released three different series of stereoviews featuring the circus.

The guest lists indicate the show's renown; the royal family, who were great supporters, attended every year, and Winston Churchill and similar dignitaries were also annual guests.

Personal life and family
Bertram Mills married his wife, Ethel (d. 1960), in 1901. They were parents of a daughter and two sons, Bernard Notley and Cyril Bertram Mills. After their father's death on 16 April 1938 aged 64, both Bernard and Cyril took over running the Bertram Mills Circus, sustaining its success until the early 1960s, when it was finally disbanded due to widespread television viewing. Cyril Mills served with MI5 during World War II and was the spymaster who controlled Juan Pujol Garcia, codenamed "Garbo".

Bertram Mills was cremated (his father had been one of the first three undertakers to offer this service in London) and is buried with his wife at Chalfont St Giles in Buckinghamshire, England.

References

External links
Full Biography of Bertram Mills
Edward Bell's review of Bertram Mills Circus in April 1939 in Aldershot

The Great International Circus at Olympia(archived), PeoplePlay UK
Halford Mills in the Encyclopedia of Cremation
Halford Mills & The History of Smarden

1873 births
1938 deaths
Circus owners
Members of London County Council
Municipal Reform Party politicians
British Army personnel of World War I
Royal Army Medical Corps officers

Bertram Mills


Synchytriomycetes é uma classe monotípica de fungos do grupo dos quitrídios, pertencente à divisão Chytridiomycota, cuja única ordem é Synchytriales, com duas famílias.

Descrição
Talo endobiótico, holocárpico, em forma de esporo ou soro em repouso envolto por membrana, colonial em alguns estágios de desenvolvimento; zoósporos posteriores, uniflagelados; com um único glóbulo lipídico circundado por cisternas de retículo endoplasmático e microcorpos; vesículas do tipo gama presentes; falta de tampa nuclear; dois cinetossomas quase paralelos, estriados transversalmente; dictiossoma solitário, associado ao rumpossoma posterior; o aparelho flagelar compreende o cinetossoma e o centríolo secundário; placa terminal flagelar bicôncava se presente. Principalmente patógenos de plantas terrestres.

Classificação
Na sua presente circunscrição taxonómica o grupo apresenta a seguinte estrutura:

 Synchytriomycetes
 Synchytriales
 Chrysophlyctaceae
 Synchytriaceae

Referências

Chytridiomycota

Synchytriomycetes


Voskressenske (, ) est une commune urbaine de l'oblast de Mykolaïv, en Ukraine. Elle compte  en 2021.

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Mykolaïv
Lieu d'exécution de la Shoah en Ukraine

Voskressenske


Clayton kan henvise til:

Steder

Canada
 Clayton, Ontario
 Clayton No. 333, Saskatchewan

Australien
 Clayton, Victoria
 Clayton Bay, en by i South Australia tidligere kendt som Clayton

Storbritannien
 Clayton, Manchester
 Clayton, South Yorkshire
 Clayton, Staffordshire, i Newcastle-under-Lyme
 Clayton, West Sussex
 Clayton, West Yorkshire
 Clayton-le-Dale, Lancashire
 Clayton-le-Moors, Lancashire
 Clayton-le-Woods, Lancashire

USA

Lokaliteter
 Clayton, Alabama
 Clayton, Californien, in Contra Costa County
 Clayton, Los Angeles County, Californien
 Clayton, Placer County, Californien
 Clayton, Delaware
 Clayton, Georgia
 Clayton, Idaho
 Clayton, Illinois
 Clayton, Indiana
 Clayton, Iowa
 Clayton, Kansas
 Clayton, Louisiana
 Clayton, Maryland
 Clayton, Massachusetts
 Clayton, Michigan, village in Lenawee County
 Clayton Township, Arenac County, Michigan
 Clayton Township, Genesee County, Michigan
 Clayton, Minnesota, in Faribault County
 Clayton Township, Mower County, Minnesota
 Clayton, Mississippi
 Clayton, Missouri
 Clayton, New Jersey
 Clayton, New Mexico
 Clayton (town), New York
 Clayton (village), New York
 Clayton, North Carolina
 Clayton, Ohio
 Clayton, Oklahoma
 Clayton, Pennsylvania
 Clayton, South Dakota
 Clayton, Texas
 Clayton, Washington
 Clayton, West Virginia
 Clayton, Wisconsin (flertydig), flere lokationer

Counties
 Clayton County, Georgia
 Clayton County, Iowa
 Clay County, Iowa
 Clay County, Arkansas, tidligere "Clayton County"

Andet
 Clayton (Tarzan) – fiktiv karakter fra The Walt Disney Companys film Tarzan
 Clayton (One Tree Hill) – fiktiv karakter i One Tree Hill spilllet af Robert Buckley

Clayton


بوسمغون مدينة وبلدية تابعة إقليميا إلى دائرة بوسمغون ولاية البيض الجزائرية.

أصل التسمية
.

الجغرافيا
يحد بوسمغون كل من:

 شمالا:الشلالة
 جنوبا:البنود
 شرقا:الأبيض سيدي الشيخ
 غربا:عسلة

التضاريس

التاريخ

المنشآت القاعدية

النشاط الرياضي

الاقتصاد

الفلاحة

الصناعة

طالع أيضا

وصلات خارجية
 إذاعة البيض الجهوية: الموقع الرسمي.
 الموقع الرسمي لولاية البيض.
 البوابة الإلكترونية لمدينة بوسمغون.

المصادر

بلديات ولاية البيض

بوسمغون


O Assassinato de Rafic Hariri ocorreu em 14 de fevereiro de 2005, quando o ex-primeiro-ministro do Líbano Rafic Hariri foi morto junto com outras 21 pessoas em uma explosão em Beirute, Líbano. Explosivos equivalentes a cerca de 1.000 kg (2.200 libras) de TNT foram detonados enquanto sua carreata passava perto do St. George Hotel. Entre os mortos estavam vários guarda-costas de Hariri e o ex-ministro da Economia, Bassel Fleihan.

Hariri fazia parte da oposição anti-síria no Líbano. Seu assassinato desencadeou a Revolução dos Cedros, um movimento popular que forçou a Síria a retirar todas as suas tropas no Líbano em abril de 2005. O crime também levou as Nações Unidas a estabelecer o Tribunal Especial para o Líbano para investigar o assassinato. O Tribunal Especial, juntamente com uma investigação independente realizada pelo general de brigada libanês Wissam Al-Hassan, encontrou provas convincentes da responsabilidade do grupo libanês Hezbollah. Um dos investigadores, Wissam Eid, foi assassinado em 2008.

Em agosto de 2020, juízes do Tribunal Especial para o Líbano consideraram Salim Ayyash, um agente de nível médio no Hezbollah, culpado à revelia de cinco acusações, incluindo o assassinato intencional de Hariri com premeditação usando materiais explosivos. Outros três réus foram absolvidos. O painel de juízes concluiu que "não há evidência de que a liderança do Hezbollah tenha qualquer envolvimento no assassinato de Hariri e não há evidência direta de envolvimento sírio." O Hezbollah negou qualquer envolvimento e seu líder, Hassan Nasrallah, recusou-se a permitir a prisão de Ayyash.

O ataque

Na manhã de 14 de fevereiro, Hariri visitou o parlamento e depois o Café de l'Etoile por cerca de vinte minutos. Ele deixou o café em um comboio de seis carros e seguiu uma rota que foi mantida em segredo até o último minuto. Seis minutos e meio depois de sair do café, quando o comboio se aproximava do St. George Hotel na Corniche, um caminhão-bomba explodiu, destruindo o comboio.

A explosão deixou uma cratera de dez metros de largura na Corniche. Um total de 22 pessoas, incluindo Hariri, foram mortas e outras 220 ficaram feridas. Dezenas de carros foram incendiados, vários prédios foram derrubados e janelas rebentaram.

Hariri foi enterrado, junto com os guarda-costas que morreram no ataque bombista, em um local perto da Mesquita Mohammad Al-Amin.

Uma fita de vídeo encontrada pendurada em uma árvore reivindicou a responsabilidade pela explosão pelo "Grupo Nusra e Jihad na Grande Síria". Esse grupo era desconhecido até então. Uma fita transmitida pela Al Jazeera mostrou um homem barbudo, que se acredita ser um palestino chamado Ahmad Abu Adas, reivindicando o ataque. A casa de Adas foi invadida, mas ele permanece desaparecido. Um relatório da ONU de 2012 sobre o assassinato especulou que ele poderia ser o homem-bomba, mas também cita uma testemunha que disse que Adas não estava envolvido com o atentado. Um relatório de 2015 do The New York Times afirma que a evidência de DNA mostra que Adas não era o bombista, mas foi induzido a fazer o vídeo para culpar os sunitas, e provavelmente foi morto.

O relatório da ONU determinou que a bomba havia sido colocada em um caminhão branco da Mitsubishi Canter, com base em filmagens de circuito interno de televisão de um banco do HSBC  nas proximidades. Provavelmente foi detonado por um bombista suicida no veículo, que teria evadido dos dispositivos de interferência eletrônica do comboio de Hariri. Os investigadores determinaram que o caminhão Mitsubishi havia sido roubado de Sagamihara, Japão, em 12 de outubro de 2004.

Consequências
Duas semanas após o assassinato, em 28 de fevereiro, o primeiro-ministro Omar Karami entregou a renúncia de seu governo durante um tempestuoso debate parlamentar. A influência da irmã do ex-primeiro-ministro assassinado, Bahiyya Hariri, a crescente pressão estrangeira (particularmente dos Estados Unidos e da França) e os protestos em massa que ocorreram ao mesmo tempo na Praça dos Mártires, perto do Parlamento, podem ter dado uma contribuição decisiva.
Os protestos no Líbano continuariam com a chamada Revolução dos Cedros, onde milhares de pessoas se manifestaram pacificamente contra a ocupação síria do país, o que acabou forçando a Síria a fazer concessões e, sobretudo, a retirar suas tropas do Líbano.

Hariri era bem visto entre os líderes internacionais; por exemplo, era um amigo próximo do presidente francês Jacques Chirac. Poucos o consideravam uma ameaça, devido aos seus laços com a União Europeia (UE) e o Ocidente. Chirac foi um dos primeiros dignitários estrangeiros a oferecer condolências à viúva de Hariri pessoalmente em sua casa em Beirute. O Tribunal Especial para o Líbano também foi criado por sua instigação.

Após a morte de Hariri, houve vários outros ataques bombistas e assassinatos contra figuras anti-sírias. Estes incluíram Samir Kassir, George Hawi, Gebran Tueni, Pierre Amine Gemayel e Walid Eido. Tentativas de assassinato foram feitas contra Elias Murr, May Chidiac e Samir Shehade (que estava investigando a morte de Hariri).

Bibliografia
Jürgen Cain Külbel: Mordakte Hariri: Unterdrückte Spuren im Libanon, 2006,
Jürgen Cain Külbel: Ietail Al-Hariri. Adellah Machfiyyah, 2006,
Nicholas Blanford: Killing Mr. Lebanon: The Assassination of Rafiq Hariri and Its Impact On the Middle East, 2006,

Assassinatos
História de Beirute
2005 no Líbano
Atentados terroristas no Líbano
Atentados terroristas de 2005

Assassinato de Rafik Hariri


An Ponthieva vasqueziae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Becerra. An Ponthieva vasqueziae in nahilalakip ha genus nga Ponthieva, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ponthieva

Ponthieva vasqueziae


An Aloe volkensii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Aloe volkensii in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. v. multicaulis
 A. v. volkensii

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe volkensii


El número 79 de "Vampirella", en su versión estadounidense, se publicó en julio de 1979, con el siguiente contenido:

Portada de Jordi Peñalva
Vampirella: Shanghaied, 12 p. de Bill DuBay/Gonzalo Mayo
Edward & Griselda, 10 p. de Cary Bates/Val Mayerik & Joe Rubenstein
En "Creo que la retendré"" (I Think I'll Keep Her), 8 p. de Cary Bates/Rafael Auraleón, el rico Dean Hypes regresa en barco a Nueva York con su esposa Alisha convertida en zombi, pues no había encontrado otra forma de salvarla de la muerte que recurrir al ritual de una bruja en Haití.
"La noche del calamar" ("Night of the Squid"), 9 p. de Michael Fleischer/José Ortiz, muestra una estructura de rescate en el último minuto en torno a los intentos de una mente humana alojada en el cuerpo de un calamar por volver a ser transferida a su cuerpo original antes de que el proceso se vuelva irreversible.
Fungus, 11 p. de Archie Goodwin/Leopoldo Duranona, con fotos del segundo y Hilda Lizarazu

Bibliografía

Enlaces externos
 The Warren Magazines Index por Richard J. Arndt. (en inglés)

79

Vampirella número 79


Larry McMurtry (3 Haziran 1936, Teksas - 25 Mart 2021) Amerikalı yazardır.

Pulitzer Ödülü'nün yanı sıra, 2006 yılında "Brokeback Dağı" filminin senaryosu ile Oscar ödülü kazanmıştır.

1936 doğumlular
Teksas doğumlu yazarlar
2021 yılında ölenler
20. yüzyıl Amerikalı roman yazarları
21. yüzyıl Amerikalı roman yazarları
20. yüzyıl Amerikalı senaristleri
21. yüzyıl Amerikalı senaristleri
Amerikalı askerî tarihçiler
Kurgu dalında Pulitzer Ödülü sahipleri
Rice Üniversitesinde öğrenim görenler
En İyi Uyarlama Senaryo Akademi Ödülü sahipleri
En İyi Senaryo Altın Küre sahipleri
National Humanities Medal sahipleri
Kurgu dalında PEN/Faulkner Ödülü sahipleri
Western yazarları
Writers Guild of America Ödülü sahipleri
Altın Küre Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Senaryo Ödülü sahipleri
Pulitzer Ödülü alan yazarlar
BAFTA Ödülü sahipleri
BAFTA En İyi Senaryo Ödülü sahipleri
BAFTA En İyi Uyarlama Senaryo Ödülü sahipleri
En İyi Uyarlama Senaryo Writers Guild of America Ödülü sahipleri

Larry McMurtry


Hensmania, biljni rod od tri vrste geofita iz porodice čepljezovki. Sve tri su endemi iz Zapadne Australije

Rod je opisan 1903.

Vrste
 Hensmania chapmanii Keighery
 Hensmania stoniella Keighery
 Hensmania turbinata (Endl.) W.Fitzg.

Sinonimi
 Chamaecrinum Diels

Izvori

Hemerocallidoideae

Hensmania


بلدية لا جارجانتا ، هي بلدية تقع في مقاطعة قصرش والتي تقع في منطقة إكستريمادورا، غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 593 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في قصرش
بلديات قصرش

لا جارجانتا


Avtomobilist () er en professionel ishockeyklub fra Jekaterinburg i Rusland, etableret i 2006, som siden 2009 har spillet i den Kontinentale Hockey-Liga (KHL). Holdet spiller sine hjemmekampe i Arena Uralets, som har en kapacitet på 5.570 tilskuere.

Avtomobilist debuterede i Vyssjaja Liga i sæsonen 2006-07, og allerede i 2007-08 var klubben at finde blandt ligaens tophold. Og efter lukningen af Dinamo-Energija Jekaterinburg var Avtomobilist Jekaterinburgs eneste repræsentant i ligaen. Klubben blev sammen med Barys Astana som de eneste to VL-hold efter sæsonen optaget i den nyoprettede Kontinentale Hockey-Liga. På grund af økonomiske problemer måtte klubben imidlertid i juli 2008 opgive sin plads i KHL. Den ledige plads blev overtaget af Khimik Voskresensk, som Avtomobilist havde tabt til i slutspilsfinalen i 2007-08. Avtomobilist forblev derfor i Vyssjaja Liga, hvor holdet i grundspillet opnåede en førsteplads i øst-gruppen, men hvor holdet i slutspillet tabte til MHK Krylja Sovjetov Moskva i kvartfinale. Til gengæld fik man i løbet af sæsonen finansieringen af et KHL-hold på plads. Og da Khimik Voskresensk selv kom i økonomisk uføre og måtte forlade KHL, overtog Avtomobilist den ledige plads i ligaen fra sæsonen 2009-10.

I sæsonen 2018-19 vandt klubben Kharlamov-divisionen i KHL, hvilket var holdets første divisionssejr i KHL. I slutspillet nåede holdet konferencesemifinalen, hvilket var dets bedste resultat indtil da.

Eksterne henvisninger
 HK Avtomobilist

Ishockeyklubber i Rusland
Ishockeyklubber i KHL
Etableret i 2006
Sport i Jekaterinburg

Avtomobilist Jekaterinburg


This article is a list of pharmacies (also known as chemists and drugstores) by country.

Australia

Pharmacies in Australia are mostly independently owned by pharmacists, often operated as franchises of retail brands offered by the three major pharmaceutical wholesalers in Australia: Australian Pharmaceutical Industries (API), Sigma Pharmaceuticals and EBOS Group. A minority of pharmacies are owned by friendly societies, particularly in Victoria and South Australia.

 Chemist Warehouse
 TerryWhite Chemmart
 Priceline Pharmacies
 Amcal

Canada

 Brunet
 Costco
 DRUGStore Pharmacy
 Familiprix
 Jean Coutu
 Lawtons
 London Drugs
 PharmaChoice
 Pharmasave
 Proxim (merger of Essaim and Santé Services)
 Rexall
 Shoppers Drug Mart (Pharmaprix in Quebec)
 Uniprix
 Value Drug Mart
 Walmart

Online pharmacies
 Canadian International Pharmacy Association

Defunct chains

 Cadieux (acquired by Jean Coutu in 1987)
 Cumberland Drugs (acquired by Uniprix 53 and Jean Coutu 19 in 1997)

China

The key players in the drugstore industry in China are:
 China Nepstar – Shenzhen-based; China's largest
 Super-Pharm – Israeli company; had about 65 stores in China as of 2007
 Watsons  – owned by HK-based Hutchison Whampoa

Denmark

In Denmark, all pharmacies are owned by the Association of Danish Pharmacies and controlled by the state. There are two pharmaceutically trained groups with a higher education in the Danish pharmacies: pharmaconomists () and pharmacists (). There are also pharmacy technicians () who have a vocational training and unskilled laborers/workers () who perform manual labour.

Germany

In Germany, pharmacies are known as Apotheken. As in France, they are all independently owned by pharmacists, and as in France, there are no pharmacy chains.

Online pharmacy
 Celesio
 dm-drogerie markt

Hong Kong

 Mannings
 Watsons

India

 MedPlus
 Apollo Pharmacy

Online Pharmacies
 Pharmeasy
 TATA 1MG
 Netmeds

Ireland

 Lloyds Pharmacy

Israel

 Super-Pharm

Macau

 Watsons

Malaysia

 Guardian Pharmacy
 Watsons

Mexico

 Farmacias Benavides
 Farmacias Guadalajara

Netherlands

Pharmacies in the Netherlands are mostly independently owned by pharmacists. In 2011, 31% of all pharmacies were part of one of the following chains:
 Alliance Healthcare
 Dio Drogist
 Mediq

New Zealand

 Unichem
 Life Pharmacy
 Chemist Warehouse

Norway

 Alliance Boots (opened in 2008 under the name Boots Apotek, using the same logos and products as in the UK)
 Apotek 1
 Central Norway Pharmaceutical Trust
 Ditt Apotek
 Northern Norway Pharmaceutical Trust
 Southern and Eastern Norway Pharmaceutical Trust
 Vitusapotek
 Western Norway Pharmaceutical Trust

Philippines

 Mercury Drug
 South Star Drug
 Watsons

Poland

 Super-Pharm

Puerto Rico

 CVS
 Walgreens

Defunct chains

 Farmacias El Amal

Singapore

 Guardian Pharmacy
 Watsons Pharmacy

Sweden

 Apoteket
 Doc Morris

Switzerland

 Pharmacy of the Eastern Vaud Hospitals

Taiwan

 COSMED
 Tomod's
 Wellcare
 Watsons
 Don Don Donki

Japan
 Tomod's
 Matsumoto Kiyoshi
 Welcia
 Tsuruha

Thailand

 Alliance Boots
 GNC
 Watsons

United Arab Emirates

 Aster DM Healthcare

United Kingdom

 Asda Pharmacy
 Boots Pharmacy
 Lloyds Pharmacy
 Morrisons Pharmacy
 Superdrug Pharmacy
 Tesco Pharmacy
 Waitrose Pharmacy
 Well Pharmacy

Other pharmacies

 Numarkbuying group of over 2,000 independently owned pharmacies in the UK

Internet pharmacies

 Pharmacy2U – online mail-order pharmacy located in the UK
 Medexpress – online mail-order pharmacy located in the UK

United States

Many pharmacy chains in the United States are owned and operated by regional supermarket brands, or national big-box store brands such as Walmart. These pharmacies are located within their larger chain stores. The three largest free-standing pharmacy chains in the United States are Walgreens, CVS, and Rite Aid.

Stand-alone pharmacy chains

 Bartell Drugs (subsidiary of RiteAid since 2020; operates as separate brand name)
 Boone Drug
 CVS Pharmacy
 Discount Drug Mart
 Duane Reade (subsidiary of Walgreens since 2010; operates as separate brand name)
 Family Pharmacy
 Good Neighbor Pharmacy
 Hartig Drug
 Health Mart
 Kinney Drugs
 Leader Drug Stores
 Lewis Drug
 Longs Drugs (subsidiary of CVS since 2008)
 Medicine Shoppe Pharmacy
 Navarro Discount Pharmacies (subsidiary of CVS since 2015)
 Rite Aid
 Thrifty White
 Valu-Rite
 Walgreens

Defunct chains

 Arbor Drugs (acquired by CVS in 1998)
 Big B Drugs (acquired by Revco in 1996; rebranded as CVS in 1997)
 Brooks Pharmacy (acquired by Rite Aid in 2007)
 Cunningham Drug (acquired by Walgreens in 1991)
 Dart Drug (bankrupt in 1990)
 Drug Emporium
 Drug Fair (company liquidated in 2009, assets purchased by Walgreens)
 Eckerd (acquired by Rite Aid in 2007)
 Fay's Drug (purchased by JC Penney and rebranded as Eckerd in 1997)
 Farmacias El Amal
 Fred's (company liquidated in 2019)
 GO Guy (purchased by Pay'n'Save in 1987)
 Genovese Drug Stores (acquired by Eckerd parent JC Penney in 1998; rebranded in 2003)
 Gray Drug (Bought by Rite Aid in 1987)
 Happy Harry's (bought by Walgreens in 2006; rebranded in 2011)
 Hook's Drug Stores (acquired by Revco in 1994)
 IDL Drug Stores
 Jean Coutu (US stores acquired by Rite Aid in 2004)
 K&B (Acquired by Rite Aid in 1997)
 Kerr Drug (acquired by Walgreens in 2013)
 Lane Drug (purchased by Rite Aid in 1989)
 LaVerdiere's (purchased by Rite Aid in 1994)
 Medi Mart (sold to Walgreens in 1980s)
 Osco Drug (freestanding stores acquired by and converted to CVS in 2006)
 Pay 'n Save (acquired by Thirfty Corp. in 1988, rebranded as PayLess Drug)
 PayLess Drug Stores (purchased by Rite Aid in 1996)
 Peoples Drug (acquired by CVS in 1990; rebranded in 1994)
 Perry Drug Stores (acquired by Rite Aid in 1995)
 Phar-Mor (bankrupt in 2002)
 Revco (bought by CVS in 1997, rebranded in 1998)
 Rexall
 Sav-on (freestanding stores acquired by and converted to CVS in 2006)
 Snyder Drug (acquired by Walgreens in 2003)
 Standard Drug (purchased by CVS in 1993; rebranded in 1994)
 Thrift Drug (purchased by JC Penney and rebranded as Eckerd in 1997)
 Thrifty Drugs (purchased by Rite Aid in 1996)
 Treasury Drug (rebranded as Eckerd in 1997)
 USA Drug (bought by Walgreens in 2012)
 Wellby Super Drug (bought by Rite Aid in 1992)

Vatican City

 Vatican Pharmacy

See also
 History of pharmacy
 List of pharmaceutical companies

References

Lists of retailers

Lists by country
Lists of medical and health organizations

List of pharmacies