→ Bu madde timsahlar (crocodilia) takımının sadece crocodylidae familyası ile ilgilidir. Daha ayrıntılı bilgi için timsah maddesine ve timsah (anlam ayrımı) maddelerine bakınız.

Timsahgiller (Crocodylidae), sıcak bölgelerde bataklıklar ve su kenarlarında yaşayan vücudu kemiksi pullarla örtülü sürüngenleri içeren, timsahlar (Crocodilia) takımına dahil bir familya.

Timsah sözcüğünün kökeni
Timsah, köken olarak Arapça bir sözcüktür. Peçenekler, Kumanlar, Kıpçaklar, Basmıllar, Oğuzlar, Karluklar, Türgeşler, Hazarlar, Göktürkler, Uygurlar, Tuna Bulgarları, Kimekler  Kumanlar timsaha Alavan demişlerdir. Kâşgarlı Mahmud  tarafından Bağdat'ta 1072 - 1074 yılları arasında yazılan Türkçe - Arapça sözlük olan Divânu Lügati't-Türk'te de timsah sözcüğünün  Türkçesi Alavan olarak geçer.

Fizyoloji ve biyoloji

Timsah, sıcak bölgelerdeki akarsularda yaşayan, Timsahgiller familyasından iri yapılı, kalın ve kabuksu derili sürüngen türlerinin genel adı. Uzaktan bakıldığında kertenkeleye benzerler. Vücutlarının üzeri, sert kemiksi plakalarla örtülüdür. Ön ayaklarında beşer, arka ayaklarında dörder parmak bulunur. Parmak araları tamamen veya kısmen perdelidir. Uzun, yandan basık kuyrukları suda kürek vazifesi görür. Güçlü dişlerle bezenmiş, çok kuvvetli çeneleri vardır. Yalnız üst çene açılır. Etli dil, alt damağa yapışıktır. Gözleri, burunları ve kulakları başlarının üst kısmında bulunur. Suda yüzerken rahatça etraflarını görür, işitir ve solunum yaparlar. Karada vücutlarını zor taşımalarına rağmen, suda çok iyi yüzerler. Gündüzleri dinlenir, çoğunlukla gece avlanırlar. Gözbebekleri dikey olduğundan gece de iyi gören timsahlar renk körüdür.

Avlanma ve beslenme

Balık, kuş ve suya gelen memelilerle beslenirler. İnsanlara da saldıranları vardır. Avlarını güçlü çeneleri arasına sıkıştırıp suya çekerek boğarlar. Dişlerini avlarını parçalamada kullanırlar. Çiğnemeden parçalar halinde yutarlar. Sindirim için çakıl ve taş da yutarlar. Sonra dişlerinin arasındaki artıkları dışarı çıkarırlar.

Gözleri üç perdelidir. Suya daldıkları zaman burun ve kulak delikleri birer kapakla örtülür. Ağız gerisinde bulunan bir kıvrımı damaklarına yapıştırarak soluk ve yemek borularını birbirinden ayırabildiklerinden su altında bile ısırıp yiyebilirler. Konik yapılı dişler aşındıkça yenileri sürer. Derilerinden bavul, çanta iskarpin yapılır. Bu bakımdan bol miktarda avlanırlar.

Yürekleri dört gözlüdür. Aort kökleri Panizza kanalı vasıtasıyla birleştiklerinden vücutlarında kirli kan dolaşır. Diğer sürüngenler gibi soğukkanlı hayvanlardır. Vücut ısıları çevre ısısına göre değişir.

Üreme

Yumurtayla çoğalırlar. Çiftleşmeden sonra dişi, kıyıdaki bir kumlukta açtığı çukur içine kaz yumurtası iriliğinde 50 kadar yumurta yumurtlar. Yumurtaların üzerini kumla örterek yakınlarında nöbet bekler. Bazen bu süre üç ayı bulur. Dişi bu sürede hiçbir şey yemediğinden kilo kaybeder. Zaman zaman erkek de dişinin yakınına gelir. Ama dişisini beslemeyi akıl edemez. Yavrular, yumurta kabuğunu kırmaya hazır olunca 20 metre kadar uzaklıktan duyulan sesler çıkararak annelerini yardıma çağırırlar. Dişi, kumları açarak yumurtalardan yavruların çıkmasına yardım eder. İnce derili yavrular büyük bir titizlikle tek tek annenin ağzında su kıyısına taşınır. Bakıma muhtaç yavrular altı ile sekiz haftalık bir süre içinde anne ve baba tarafından dış tehlikelerden büyük bir dikkatle korunur. Yırtıcı kuşlar ve vahşi memeliler timsah yavrularına düşkündür. Yavrular kendilerine bakacak duruma gelince anne ve babalarından uzaklaşarak kendilerine av sahaları ararlar. Büyük timsahlardan uzak olmak zorundadırlar. Hatta bazen sonraki karşılaşmalarda anne ve babalar yavrularını tanıyamamakta, onlara av gözüyle bakmaktadır. Yavrular, balık yumurtaları, salyangoz ve su böcekleriyle beslenirler.

Coğrafi dağılım

Krokodillere çoğunlukla Amerika, Afrika, Madagaskar, Güney ve Doğu Asya ile Orta Avustralya'da rastlanmaktadır. Tuzlu sularda yaşayanları da vardır. Nil krokodilinin anayurdu Nil Irmağı olduğundan bu adla anılır. Eski Mısırlılar bunlardan korkar ve mukaddes sayarlardı. Bugün Nil kıyılarında bu timsahlar kalmamıştır. Afrika'da ve Madagaskar'da mevcuttur. Uzunluğu 7 metreye ulaşabilir. Bu timsahlar 1500 kg ye kadar ulaşabilirler. Bunların eskiden yaşamış onlarından bir tanesinin fosilinin boyu 15 metre civarında tahminen de 4000 kg kadardı.

Ayrıca bakınız

 Timsah
 Aligatör
 Gavyal

Dış bağlantılar

Georges Cuvier tarafından adlandırılmış taksonlar

Timsahgiller


Competiția din 2012 reprezintă a 45-a ediție a Trofeului Carpați la handbal feminin pentru senioare, turneu amical organizat anual de Federația Română de Handbal cu începere din anul 1959. Ediția din 2012, la care au luat parte patru echipe naționale, a fost găzduită de orașul Oradea și s-a desfășurat între 5-7 octombrie 2012.

Echipe participante
Pe data de 4 septembrie 2012, Federația Română de Handbal a anunțat cele patru echipe naționale care vor participa la competiție. Acestea au fost Ungaria, Ucraina și două selecționate ale României, denumite România A și România B.

România
România a participat cu 32 de handbaliste, care au fost împărțite în două selecționate, A și B. Unele jucătoare au făcut parte doar din echipa A, iar altele doar din echipa B, însă au existat și handbaliste care au jucat pe rând în ambele echipe, în funcție de meci. România A a fost antrenată de Gheorghe Tadici, iar România B de Bogdan Burcea și Florentin Pera.

Portari
 Andreea Mureșan (HC Zalău)
 Mirela Nichita (HC Dunărea Brăila)
 Mihaela Smedescu (HCM Baia Mare)
 Talida Tolnai (Üsküdar BSK)
 Paula Ungureanu (Oltchim Râmnicu Vâlcea)

Extreme stânga
 Iulia Curea (Oltchim Râmnicu Vâlcea)
 Nicoleta Dincă ("U" Jolidon Cluj)
 Camelia Hotea (Corona Brașov)
 Ana Maria Iuganu (HCM Roman)

Extreme dreapta
 Laura Chiper (Corona Brașov)
 Magdalena Paraschiv ("U" Jolidon Cluj)
 Aneta Pîrvuț (HCM Baia Mare)
 Andrada Trif (HC Zalău)

Pivoți
 Oana Apetrei (Corona Brașov)
 Raluca Agrigoroaiei (HCM Roman)
 Oana Manea (Oltchim Râmnicu Vâlcea)
 Crina Pintea (HC Zalău)

Coordonatori
 Ana Maria Apipie (SCM Craiova)
 Daniela Băbeanu (SCM Craiova)
 Luciana Marin (HCM Roman)

Intermediari stânga
 Eliza Buceschi (HCM Baia Mare)
 Carmen Cartaș ("U" Jolidon Cluj)
 Diana Druțu (Corona Brașov)
 Adina Meiroșu (Oltchim Râmnicu Vâlcea)
 Gabriela Mihalschi (CSM București)
 Gabriela Perianu (HC Dunărea Brăila)
 Bianca Tiron (LPS Iași)
 Clara Vădineanu ("U" Jolidon Cluj)

Intermediari dreapta
 Mihaela Briscan (SCM Craiova)
 Melinda Geiger (HCM Baia Mare)
 Adriana Țăcălie (Corona Brașov)
 Roxana Varga (HC Zalău)

Antrenor România A
  Gheorghe Tadici

Antrenori România B
  Bogdan Burcea
  Florentin Pera

Ungaria
Ungaria a participat cu o echipă formată din 15 handbaliste.

Portari
 Orsolya Herr (Győri Audi ETO KC)
 Éva Kiss (Fehérvár KC)

Extreme stânga
 Ivett Szepesi (Győri Audi ETO KC)
 Melinda Vincze (Érdi VSE)

Extreme dreapta
 Bernadett Bódi (Dunaújvárosi KKA)
 Adrienn Orbán (Győri Audi ETO KC)

Pivoți
 Valéria Szabó (Zvezda Zvenigorod)

Coordonatori
 Anita Görbicz (Győri Audi ETO KC)
 Anikó Kovacsics (Győri Audi ETO KC)

Intermediari stânga
 Anita Bulath (Viborg HK)
 Dóra Hornyák (Győri Audi ETO KC)
 Kinga Klivinyi
 Klára Szekeres (Érdi VSE)

Intermediari dreapta
 Szimonetta Planéta (Veszprém Barabás KC)
 Viktória Rédei Soós (Győri Audi ETO KC)

Antrenor
  Karl Erik Bøhn

Ucraina
Ucraina a participat cu o echipă formată din 15 handbaliste.

Portari
 Viktoriia Tymoshenkova (Dinamo Volgograd)
 Natalia Parhomenko (Kuban Krasnodar)
 Marina Vlasenko (GK Astrahanocika)

Extreme stânga
 Viktoria Borșcenko (Dinamo Volgograd)
 Irina Reznichenko

Extreme dreapta
 Iulia Managarova (Oltchim Râmnicu Vâlcea)
 Anna Redka (HC Gomel)

Pivoți
 Irina Șuțka (HC Dunărea Brăila)
 Olga Vașciuk (ŽRK Metalurg)

Coordonatori
 Natalia Turkalo (GK Karpatî Ujhorod)

Intermediari stânga
 Irina Glibko (HC Danubius Galați)
 Anastasia Pidpalova (Dinamo Volgograd)

Intermediari dreapta
 Olga Laiuk (Muratpaşa Belediyesi SK)
 Olga Nikolaenko (Békéscsabai ENKSE)
 Iulia Zaremba (HC Danubius Galați)

Antrenor
  Leonid Ratner

Partide

Partidele s-au desfășurat pe durata a trei zile, 5, 6 și 7 octombrie 2012, în Sala "Antonio Alexe" din Oradea. Biletele au fost puse în vânzare în rețeaua Eventim și la sala orădeană și au costat 10 lei/zi (două meciuri).

Această ediție a Trofeului Carpați s-a desfășurat pe principiul "fiecare cu fiecare" (fiecare echipă a jucat câte un meci împotriva celorlalte trei), iar câștigătoarea a fost desemnată pe baza punctajului și golaverajului obținut.

Clasament și statistici
Ediția a 45-a a Trofeului Carpați pentru senioare a fost câștigată de reprezentativa "România A", care a terminat pe primul loc cu 6 puncte.

|}

Clasamentul final

Clasamentul marcatoarelor

Premii
 Cea mai bună jucătoare:
 Cea mai bună marcatoare:  (19 goluri)
 Cel mai bun portar:

Note

Handbal în Cluj-Napoca
47
2015 în handbal

Trofeul Carpați (handbal feminin) - Ediția a 45-a


Bolşevik, çoğunluktan yana anlamına gelen Rusça kelime, 1903 yılında düzenlenen Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi'nin İkinci Kongresi'nde Vladimir Lenin ve Julius Martov arasında yeni kurulmakta olan partinin üyelik tanımı üzerine başlayan görüş ayrılığı sonucu yaşanan ayrışmadaki taraflardan Lenin yanlısı grup. Kongrede Lenin yanlıları çoğunlukta olduğu için Rusça çoğunluk anlamına gelen Bolşevik olarak, azınlıktaki Martov yanlıları da Menşevik olarak adlandırılacaktır.

Kongreden sonra iki taraf arasında birleşme girişimleri olsa da birleşme gerçekleşmeyecek ve 1912 yılında kesin ayrım yaşanacaktır. Bolşevikler Ekim Devrimi ile iktidarı alacaklar ve Sovyetler Birliği'ni kuracaklardır.

Bölünmenin tarihçesi

Polis baskısı nedeniyle önce Brüksel sonra da Londra'da yapılan Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi RSDİP 2. Kongresi 1903 yılı Ağustos ayında toplanır. Toplantıda yeni partinin üyelik esasları ve tanımı üzerinden önemli bir ayrılma yaşanacak ve Rusya'daki devrimci hareketi derinden etkileyecektir. Vladimir İlyiç Ulyanov ya da takma adıyla Lenin parti üyelerinin dar ve aktif bir çevreden oluşmasını, sadece ceplerinde parti kimliği taşıyan ve zaman zaman partiye uğrayanlardan, hatta hiç uğramayanlardan oluşmamasını savunuyordu. Bu faal üyeler profesyonel devrimci kadrolar olarak Çarlık otokrasisine karşı işçi devrimi yapabilecek bir devrimci partinin yaratılabilmesi için zamanlarının çoğunu örgütlenmeyle geçireceklerdir. Bu modele göre sempatizanlar dışarıda bırakılmış olmaktaydı. Partinin iç işleyişinde de demokratik merkeziyetçilik benimsenecekti. Lenin'in bu fikirlerine karşıt olarak ise arkadaşı Julius Martov partinin merkezinde profesyonel devrimcilerin olmasına onay verse de parti üyeliğinin sempatizanlara, devrimci işçilere ve diğerlerine açık olmasını savunuyordu. İkili bu konuyu daha önce de tartışmış olsalar da, görüş ayrılıkları kongrede ayrılığa yol açacaktır. Ayrılık ufak bir konuda ve kişisel ayrımdan kaynaklanıyor görünse de ayrım derinleşecek ve bölünme kaçınılmaz hale gelecektir.

İsmin kökeni

Lenin ve Martov yandaşları kongredeki durumlarına göre Rusça "bolshinstvo" (çoğunluk) ve "menshinstvo" (azınlık) olarak adlandırılırlar. Kongredeki delegeler sürekli olarak saf değiştirdikleri için birleşim başarısız olacak ve parti fiilen ikiye bölünecektir.

1905 Devrimi

İki taraf da sürekli olarak yeni üyeler kazanıyor ve kaybediyordu. Rus marksizminin babası olarak adlandırılan Georgi Plehanov ilk başta Lenin ve Bolşeviklerden yana olacak ancak 1904'te ayrılacaktır. Menşeviklerden yana olan Leon Troçki ise Menşeviklerin Rus liberalleriyle uzlaşma girişimleri ve Bolşeviklerle birleşmeme tutumları yüzünden ayrılacaktır. İki taraf arasındaki ayrım Nisan 1905'te Bolşeviklerin ayrı yaptığı ve 3. Kongre olarak adlandıracakları kongre ile derinleşecektir. Menşevikler derhal alternatif bir kongre yapacaklardır. Rus İmparatorluğu Çarlık rejiminin 1905 Devrimi ile sarsıldığı dönemde Bolşevikler azınlıktadır. Ayaklanan halkın kendiliğinden kurduğu Sankt Petersburg İşçi Sovyetinde azınlıkta olsalar da Troçki tarafından etkili bir şekilde temsil edilmektedirler. Buna rağmen Moskova Sovyetinde çoğunluktadırlar. Moskova Sovyetinin Aralık 1905'te aldığı 1905 Moskova Ayaklanması olarak bilinen ayaklanma kararı sonucu kentte iktidar alınacak ancak ayaklanma yaklaşık bir ayda bastırılacaktır.

1906-1907

1905 Devrimi sürmekteyken Bolşevikler ile Menşevikler Stockholm'de Nisan 1906'da yapılan 4. Birleşim Kongresinde yeniden birleşmeye çalışırlar. Menşevikler Yahudiler arasında ayrı bir örgütlenmeyi savunan Genel Yahudi Emek Federasyonu ile ortak hareket edince Bolşevikler azınlıkta kalır. Kongrede birleşim yönünde karar alınsa da her grup kendi yönetimini koruyacaktır. Londra'da Mayıs 1907'de yapılan bir sonraki 5. Kongrede de bu durum değişmez.

Lenin ve Bogdanov arasında (1908–1909)

1905 Devriminin 1907 yılına girildiğinde tamamen yenilmesiyle beraber Bolşevikler, Çarlık rejiminin düzenlediği 3. Duma'ya katılıp katılmamayı tartışırlar. Lenin, Grigory Zinoviev ve Lev Kamenev Duma'ya katılmayı savunurken, filozof Aleksandr Bogdanov, Anatoli Lunaçarski ve Mihail Pokrovski Duma'daki vekillerin geri çağrılmasını savunurlar. Bu grup Rusça geri çağırmak fiilinden türetilen Otzovistler olarak anılacaktır. Diğer bir grup ise Duma'da bulunan Bolşevik vekillerin parti yönetiminden bağımsız hareket etmelerinden dolayı ültimatomla uyarılmasını savunurlar. Bu gruba da Ultimatomcular denilecektir. Bolşevikler arasındaki Bogdanov yandaşlığı ve kararsızlık 1908 yılına doğru gelişince Lenin, Bogdanov'un filozof yanına saldırmaya başlar. 1909 yılında yayınladığı Materyalizm ve Ampiryokritisizm adlı eserde Bogdanov'u idealizm felsefesini savunmakla itham eder. Haziran 1909'da Paris'de Bolşevik yayın organı Proletary tarafından düzenlenen Bolşevik Konferansında Bogdanov eleştirilir ve Bolşevik saflarından atılır.

1910

Partinin ikiye bölünmüş olması ve Çarlık rejiminin yoğun baskısı, güçleri yeniden birleştirme yanlılarını harekete geçirir. Ocak 1910'da Bolşevikler, Otozovistler ve çok sayıda Menşevik grup Paris'de Merkez Komite toplantısı yaparlar. Kamenev ve Zinoviev birleşme gündemine karşı olsalar da Viktor Nogin gibi arabulucu Bolşeviklerin ısrarına boyun eğerler. Lenin birleşmeye şiddetle karşı çıksa da Bolşevik liderlik arasında yapılan oylamada azınlıkta kalır. Menşeviklerle yapılan anlaşmaya göre birleşik partinin yayın organı Troçki'nin Viyana'da çıkarttığı Pravda olacaktır. Ancak Pravda yayın kurulundaki Bolşevik temsilcisi Kamenev Ağustos 1910'da kuruldan istifa edince birlik çabaları sona erer.

1912 ayrı parti

İki grup arasında ilişkiler 1912 yılında kopacaktır. Bu yılın Ocak ayında Bolşevikler sadece kendi örgütüyle topladıkları Prag Konferansında Menşevikler ve Otzovistler partiden resmen atılacaklardır. Bu kongreden sonra Bolşevikler artık kendilerini RSDİP'in hizibi olarak değil ayrı bir parti olarak RSDİP (Bolşevik) olarak tanımlayacaklardır.
Bolşevik önderliği ayrı bir parti olmaya karar verse de Bolşevik yanlısı taban örgütü ve işçiler bu hattı izlemekte zorlanacaktır. Ayrıca Duma'daki 6 Bolşevik vekil de parti yönetiminin bu kararını kabul etmez. Sadece Matvei Muranov ayrı bir parti kurulmasından yana olur. Ancak buna rağmen Bolşevik önderlik duruma hakim olacak ve Eylül 1913'te ise ayrı bir Duma grubu kurulacaktır.

İdeolojisi
Bolşevikler Çarlık rejimini kitlesel bir işçi devrimiyle devirecek merkezi ve disiplinli bir partiyi örgütlemeye çalışmıştır. Bolşevikler Rus işçilerine bir ayaklanmada önderlik edebilecek kitlesel ve sınıfın öncüsü militan işçilerin partisini oluşturmaya çalışmıştır. Bolşevik parti lider partisi olmamasına rağmen merkez komitesinde cisimleşmiş olan parti yönetimine demokratik merkeziyetçilik çerçevesinde sıkı sıkıya bağlı bir yapıdaydı. Menşeviklerin uyguladığı parti üyeliği daha esnekti ve diğer siyasi partilerle daha kolay iş birliği yapıyorlardı. Bolşevikler ise özellikle liberal partilerle iş birliği yapmayacak, diğer sosyalist partilerle de tanımlı ittifaklara girecektir.

Bununla birlikte Lenin, Uluslararası Kadınlar Konseyi'nde yaptığı konuşmada bolşevizmi "Burjuva demokrasisinin yalancılığını, ikiyüzlülüğünü açığa çıkaran; toprağın, fabrika ve tesislerin özel mülkiyetini kaldırmasında tüm devlet iktidarını, ezilen ve sömürülen kitlelerin elinde toplayan bir ideoloji" şeklinde tanımlamıştır.

Yeniden isim değişikliği
1952 yılında yapılan 19. Kongre sırasında Genel Sekreter Stalin'in önerisiyle isim değişikliği gündeme gelir:

Stalin'in önerisi kongrede kabul edilir ve Bolşevik Partisinin adı Sovyetler Birliği Komünist Partisi olur. Bundan sonra Bolşevik adlandırması Ekim Devrimi ve Rus İç Savaşı dönemlerine ait olarak kalacaktır.

Kaynakça

Sovyetler Birliği Komünist Partisi
Rusya tarihi
Rus Devrimi
Rusya'daki eski siyasi partiler
Eski komünist partiler
1903'te kurulan siyasi partiler

Bolşevizm


Desulo (sardisk: Dèsulu) er en by og en kommune (comune) i provinsen Nuoro i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 888 meters højde og har 2.350 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 74,50 km² og grænser til kommunerne Aritzo, Arzana, Belvì, Fonni, Ovodda, Tiana, Tonara og Villagrande Strisaili.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Nuoro

Desulo


François Chapelain-Midy est un sculpteur  français né à  Neuilly sur Seine le  et mort à Paris  le . Spécialisé dans la sculpture animalière, connu pour ses sculptures stylisées d'insectes et son engagement pour la défense de l'environnement, son travail lui a valu d'être lauréat de plusieurs prix, dont le prix Édouard-Marcel-Sandoz (prix offert par la Fondation Sandoz et décerné à un sculpteur) au  Salon national des artistes animaliers de Bry-sur-Marne en 2003. Il est le fils du peintre Roger Chapelain-Midy.

Biographie
Toute son enfance, son père féru d'entomologie l'éveille à l'observation des insectes. Diplômé de l'École Boulle (promotion 69, section gravure), il exerce de nombreux métiers dont celui de taxidermiste, puis de sculpteur intermittent du spectacle pour le cinéma et l'opéra. Il est également décorateur sculpteur pour le Parc Océanique Cousteau, et  concepteur et réalisateur de l'aquarium de la Cité des Sciences et de l'Industrie de la Villette à Paris.
En 1998, il rencontre la Galerie Pierre Dumonteil et participe jusqu'en 2006 à de nombreux salons en France et à l'étranger.

Œuvres

Influencé par le monde des insectes, son travail est immédiatement reconnaissable par son choix d'accéder à la forme pure en extrayant les éléments saillants du sujet : pattes, crochets, pinces et dards. La stylisation par le travail d'un poli des surfaces du bronze donne un rendu très proche du modèle, mais n'aboutit en rien à une sculpture réaliste. Dans son œuvre la plus connue, le Grand Mormolyce, un bronze de 2m50 de hauteur, il transpose son modèle de l'insecte vivant à celle d'une statuaire monumentale. En cela il se rapproche du travail de François Pompon .

Expositions personnelles
 2020 : «Carapaces et Sortilèges». Grandes serres du Jardin des Plantes, Museum d'histoire naturelle, Paris .
 2017 : «Carapaces et Sortilèges». Au Harmas de Jean-Henri Fabre, Sérignan du Comtat.
 2016 : «Carapaces et Sortilèges». Palais Rumine. Lausanne.
 2016 : «Insectomania». Jardin Botanique. Monaco.
 2014 : «Les Bronzes de François Chapelain-Midy». Jardins de la Muette, Largny sur Automne.
 2013 : «Les Bronzes de François Chapelain-Midy». Orangerie du Sénat. Paris.
 2011 : «Pas Vu, Pas Pris». Muséum d'Histoire Naturelle. Le Havre.
 2010 : «Naturalia». Muséum d'histoire naturelle. Orléans.
 2009 :  «Hommage à François Chapelain-Midy». Muséum d'histoire naturelle de Bordeaux.
 2007 : «Hommage à Pierre-André Latreille, prince de l'entomologie».Musée Labenche. Brive la Gaillarde.

Expositions collectives
 2018 : « Beauté Animale, de la Taxidermie à la Sculpture ». Musée d'Histoire des Sciences et Muséum d'Histoire Naturelle, Genève .
 2017 : « Septembre Animalier Bruxelles ». SAB Expo. Bruxelles.
 2015 : COP 21. Paris.
 2014 : « La Sculpture Animalière de Barye à César ». Musée Brayer. Les Baux de Provence.
 2012 : « Beauté Animale ». Galerie du Grand Palais. Paris.
 2004 : « 7 Lieux. 7 Matières ». Conseil Général des Bouches du Rhône.
 2002 : « Animal Fantastique ». Donjon de Vez.
 2002 : Salon National des Beaux-Arts. Carrousel du Louvre. Paris.
 2001 à 2006 : Salon National des Animaliers. Bry sur Marne.
 1999 : « Les Sculpteurs et l'Animal dans l'Art du XXème siècle ». Monnaie de Paris.
 1999 : « Salon des Artistes Naturalistes ». Muséum national d'histoire naturelle, Paris.

Distinctions
 2001 : Prix Henri Mori.
 2002 : Prix Rumsay.
 2003 : Prix Sandoz.
 2004 : Prix Taylor.

Citations

Citations de l'auteur
 "

Critique
 . Emmanuelle Héran, conservatrice en chef du patrimoine.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Ouvrages
 Jean-Charles Hachet, Dictionnaire des sculpteurs animaliers et des fondeurs, de l'antiquité à nos jours, Editions Argus Valentines.
L'Insecte dans tous ses Etats. Sous la direction d'Alain Montandon -Pages 78-79-80-81 Presses Universitaires Blaise-Pascal 2022 – .
Les Sculpteurs et l'animal dans l'Art du XXème siècle – Monnaie de Paris. Mai 1999. . Page 36.
Les Matériaux de la sculpture- Conseil Général des Bouches du Rhone : Le Bronze – Images en Manœuvre Editions- – Distribution le seuil -Page 243.
Beauté Animale – Paris Grand Palais . Galeries  Nationales-2012 Page 92.  DVD Arte Editions.

Liens externes

 Site officiel
 Jean-Pierre Delarge, Dictionnaire des arts plastiques modernes et contemporains, Gründ, 2001 en ligne).

Sculpteur français du XXe siècle
Sculpteur animalier
Élève de l'École Boulle
Naissance en mars 1937
Naissance à Neuilly-sur-Seine
Décès en février 2007
Décès dans le 15e arrondissement de Paris
Décès à 69 ans

François Chapelain-Midy


Une société Centrales Villageoises est une société qui finance, développe et exploite des projets énergétique à une maille très locale. Sa gouvernance coopérative, est principalement pilotée par les citoyens, et ses capitaux sont apportés par la population et les acteurs locaux du territoire sur lequel elle intervient. L'ensemble des Centrales Villageoises est construit sur un modèle commun, correspondant au respect d'une charte, et est fédéré par une association nationale.

Historique

Fondement du projet (2010)
Le concept des Centrales Villageoises est né en 2010 pour mettre en œuvre une approche territoriale de l'énergie, fondée sur l'implication citoyenne et la prise en compte du territoire autour de la production d'énergie renouvelable et la maîtrise de l'énergie. Ce concept est expérimenté sur 8 territoires pilotes situés dans 5 parcs naturels régionaux (PNR) de l'ancienne région Rhône-Alpes. L'expérimentation est portée par Auvergne-Rhône-Alpes Énergie Environnement, en partenariat avec les PNR abouti à la construction d'un modèle reproductible de société locale. Les premiers projets de production d'énergie solaire, portés par de telles sociétés, voient le jour en 2014. Depuis, ce modèle essaime dans d'autres territoires et d'autres régions. En 2018, une association nationale est créée pour porter l'animation du réseau des Centrales Villageoises et poursuivre le développement du modèle.

Emergence
L'essor de l'énergie solaire photovoltaïque à la fin des années 2000, notamment dû à un très fort tarif d'achat accordé en soutien à l'électricité produite, conduit rapidement à un certain nombre de dérives : comportements spéculatifs, forte pression foncière pour pouvoir équiper les terrains et toitures, défaut de professionnalisation des intervenants, etc. Sur le Vercors, un projet de parc au sol amène plusieurs controverses du fait de ses impacts paysagers et environnementaux. Le projet est finalement abandonné. Alors que le développement incontrôlé du solaire se poursuit, un groupe d'habitants de la Gervanne, au sud-est du PNR du Vercors, interpelle le PNR: leur idée est de pouvoir proposer une façon alternative de développer le solaire dans les territoires, en associant mieux la population et en recherchant un partage local des bénéfices générés. Le PNR du Vercors se rapproche de RAEE (Rhônalpénergie-Environnement devenu depuis Auvergne-Rhône-Alpes Énergie Environnement) et d'autres PNR sont associés. Ils conviennent de monter une expérimentation régionale afin d'imaginer un nouveau modèle de production d'énergies renouvelables, plus respectueux du patrimoine naturel et des paysages, associant étroitement les citoyens et les collectivités locales et susceptibles de générer des ressources partagées sur le territoire. En pratique, des financements européens et régionaux sont mobilisés pour mener un travail exploratoire sur 8 territoires pilotes: la communauté de communes de la région de Condrieu dans le PNR du Pilat, la communauté de communes d'Eyrieux-aux-Serres dans le PNR des Monts d'Ardèche, le Rosanais, dans le PNR des Baronnies provençales, le plateau de la Leysse, dans le PNR du massif des Bauges, la Gervanne Raye, le Trièves, la communauté  de  communes  du  Vercors et la communauté de communes du massif  du  Vercors  (Quatre  Montagnes), dans le PNR du Vercors. Il s'agit sur chacun de ces territoires d'engager une mobilisation locale pour faire émerger des collectifs citoyens volontaires et de mener des études techniques et paysagères autour d'une première opération photovoltaïque. En parallèle, des études juridiques et financières sont réalisées pour imaginer les schémas de portage des projets.

Expérimentation (2011 - 2014)
Dans chaque territoire pilote des équipes projets sont mises en place, de format à chaque fois différent, mais avec un objectif similaire: mobiliser des habitants et faire émerger une première opération photovoltaïque. L'idée est d'identifier des toitures, de les mettre en commun et de financer collectivement des installations photovoltaïques dessus puis d'en partager les bénéfices. Progressivement des collectifs citoyens se constituent et s'investissent dans la recherche de toitures sur leur territoire, puis dans le suivi des études techniques et paysagères qui sont confiées à des prestataires. L'approche paysagère et architecturale est très présente, l'objectif étant de déployer des installations parfaitement intégrées dans leur environnement, et respectueuses des identités patrimoniales locales.

En parallèle, les études juridiques et financières menées par RAEE explorent différents modes de portage. Le choix se porte sur la définition de sociétés locales à gouvernance coopérative sous forme de SAS (société par actions simplifiée) ou de SCIC (société coopérative d'intérêt collectif) dont les citoyens pilotent majoritairement la gouvernance, et qui ont pour objet de porter des projets de production d'énergie renouvelable ou de maîtrise de l'énergie à la maille d'un territoire donné. Ce dernier doit être défini dans les statuts, commune par commune, afin de garantir l'assise territoriale. Les premiers plans d'affaires prévisionnels des projets photovoltaïques envisagés sont également travaillés ainsi que les modèles de bail pour l'occupation des toits. Ces outils sont ensuite versés aux groupes projets pour être déclinés localement.

Toutes les orientations qui fondent la construction du modèle sont co-construites au sein d'un comité de pilotage régional, auquel participe l'ensemble des groupes locaux, de leurs accompagnateurs et des structures régionales partenaires. Ce comité se réunit une à deux fois par an et acte collectivement les choix clés tels que les statuts types des sociétés locales ou encore les exigences de qualité requises sur les opérations photovoltaïques.

Les premières sociétés locales sont créées en 2013 et le premier projet photovoltaïque est mis en service à l'été 2014 par la SAS Centrales Villageoises de la région de Condrieu (groupement de 8 installations solaires).

Modélisation et essaimage (2015 - 2018)
Sur la base des premières sociétés constituées et des premières opérations de production photovoltaïque mises en service, un travail de consolidation est entamé pour capitaliser l'expérience acquise et modéliser chaque étape d'un projet afin d'en faciliter la reproduction. Une série d'outils techniques (guides d'aide à la création de société, à la sélection de toitures, aux démarches de raccordement, etc. mais aussi statuts et baux types, tableurs de simulation financière, etc.) est progressivement mis en place et partagé au sein d'un site web commun: www.centralesvillageoises.fr. Des partenariats sont également mis en place avec un certain nombre de structures pour mutualiser les ressources (expert-comptable, solution de monitoring photovoltaïque, raccordement au réseau avec Enedis..)

De 2014 à 2016, de nouveaux financements européens permettent de tester un premier essaimage du modèle en région PACA, sur 3 sites pilotes situés dans les PNR du Luberon et du Queyras. L'expérience est concluante puisque sur ces 3 sites des collectifs citoyens émergeront rapidement et mettront également en service plusieurs grappes d'installations photovoltaïques en moins de 2 ans. A fin 2017, la SAS Centrales Villageoises du Pays d'Aigues, dans le Sud Luberon, exploite ainsi 11 installations photovoltaïques.

D'autres territoires s'emparent alors du modèle qui émerge, et mettent en place de nouvelles Centrales Villageoises, cette fois sur des territoires qui ne sont plus forcément rattachés à des parcs naturels régionaux. C'est le cas par exemple des dynamiques lancées sur le Pays Mornantais, le Grésivaudan, le Nord Isère...puis en Alsace avec par exemple les Centrales Villageoises de la Weiss créées en 2017 ou encore celles du Pays de Saverne (octobre 2017).

Création de l'association nationale (depuis 2018)
Le 17 mars 2018, l'association des Centrales Villageoises est créée lors du rassemblement d'un comité de pilotage du réseau des Centrales Villageoises à Saint-Just-de-Claix (38), pour animer le réseau jusqu'alors portée par AURA-EE, essaimer au niveau national, poursuivre les actions de mutualisation entre sociétés locales, renforcer la professionnalisation de celles-ci, de mieux faire connaître le modèle des Centrales Villageoises et d'accompagner son évolution et sa diversification.

Les statuts prévoient 4 collèges (sociétés Centrales Villageoises, collectivités, autres personnes de droit privé, membres fondateurs) avec une majorité de sièges réservée aux Centrales Villageoises.

L'Association est financée par ses adhérents, des financements publics et des fondations privées. Depuis début 2020, elle dispose d'un salarié à temps plein.

Modèle

Les fondements et la Charte
La Charte des Centrales Villageoises, débattue par l'ensemble des parties prenantes lors des comités de pilotage du mouvement, fixe les valeurs clés sur lesquelles repose le modèle.

Au premier rang de ces valeurs, la logique territoriale inscrit les sociétés locales dans un territoire précis, cohérent en termes de bassin de vie, d'objectifs énergétiques, de projet de territoire. Les sociétés locales s'engagent à intervenir en lien étroit avec les collectivités sur ce territoire et plus globalement à œuvrer en proximité avec les acteurs locaux. Elles portent des projets prioritairement sur les communes dont la liste est fournie dans leurs statuts.

La gouvernance est partagée et principalement citoyenne, elle repose sur un mode de décision coopératif, avec une prépondérance des citoyens dans l'actionnariat et les organes de gestion

Les retombées économiques locales sont privilégiées : l'objectif est que l'activité économique des sociétés locales profite au maximum aux acteurs locaux. Que ce soit par le versement de dividendes aux actionnaires, de loyers aux propriétaires de toitures ou en recourant exclusivement à des entreprises locales pour les travaux, les Centrales Villageoises contribuent au développement économique local des territoires.

Une démarche de qualité est recherchée : la Charte prévoit que les sociétés locales respectent un certain nombre de critères clés qui sont des garanties de la qualité des projets. Les statuts des sociétés locales doivent ainsi respecter les statuts types (vérification faite par le comité d'engagement), les projets doivent être accompagnés par des assistants à maîtrise d'ouvrage et la production d'énergie doit faire l'objet d'un suivi rigoureux (monitoring). Les projets portés doivent également faire l'objet d'un maintenance régulière et être couverts par des assurances multi-risques.

Le fonctionnement des sociétés locales Centrales Villageoises
Les Centrales Villageoises sont des sociétés dans lesquelles les habitants, mais aussi les collectivités et entreprises locales, sont actionnaires. Sur un territoire donné, elles financent, réalisent et exploitent des installations de production d'énergie renouvelable et peuvent également porter des projets liés à aux économies d'énergie. Les premiers projets réalisés sont photovoltaïques: la société locale loue les toitures à des particuliers, des entreprises ou des collectivités pour y installer des panneaux solaires. La rentabilité recherchée est modeste mais réelle. La production d'énergie génère des bénéfices qui peuvent être mis en réserve pour être investis dans de nouveaux projets ou reversés sous forme de dividendes.

L'équilibre économique des projets repose sur une mutualisation des coûts: les premières installations photovoltaïques sont réalisées par "grappes" afin de grouper les études, démarches et travaux et de mieux absorber les frais fixes de la société locale. La mutualisation se fait aussi à la maille du réseau des Centrales Villageoises, puisqu'un certain nombre de services est négocié a cette échelle (monitoring, comptabilité, etc.).

Les sociétés sont administrées par des conseils de gestion constitués de bénévoles qui pilotent l'activité quotidienne. Elles ne disposent pas de salariés mais ont pour objectif de pouvoir en recruter progressivement.

L'outillage du réseau
Le fonctionnement du modèle repose sur un panel d'outils clé-en-mains remis aux collectifs pour les accompagner dans la structuration de leurs projets: statuts types, supports d'animation, guides de démarches, plan d'affaires, site web, etc. Cet outillage est alimenté en permanence par les retours d'expérience ou le développement d'outils pour couvrir de nouveaux champs d'intervention.

La contribution du modèle des Centrales Villageoises à l'évolution du cadre législatif français
Lors de la phase d'expérimentation des Centrales Villageoises, le cadre juridique et réglementaire ne permettait pas aisément de lever de l'épargne auprès des particuliers pour capitaliser des sociétés locales, notamment dans le format SAS. Ce frein majeur a limité la taille des premiers projets portés. Avec la démultiplication des projets de Centrales Villageoises et d'autres projets citoyens qui s'en sont inspiré, la loi a évolué. En 2015 la loi relative à la transition énergétique et à la croissance verte introduit pour la première fois une section "investissement participatif" dans le code de l'énergie. Les décrets qui suivent aménagent les conditions de levée d'épargne pour le cas spécifique des projets de production d'énergie renouvelable. Les conditions de participation des collectivités sont également facilitées.

Projets

Les projets photovoltaïques
Les projets photovoltaïques sont effectués en tiers - investissement: les sociétés Centrales Villageoises louent des toitures pour y installer et exploiter des installations. Ces toitures peuvent être publiques ou privées, résidentielles, tertiaires, industrielles, etc. Les membres de la société locale identifient ces toitures, prennent contact avec les propriétaires et font une première évaluation des contraintes. Les études techniques sont ensuite confiées à des bureaux d'étude (études des charpentes et dimensionnement des équipements de production) et des démarches administratives sont entamées (demande préalable, demande de raccordement). Des actions de communication et de mobilisation sont menées pour capitaliser la société locale et lever les fonds nécessaires au financement du projet. La société locale souscrit également une police d'assurance dédiée. Lorsque le projet est dimensionné et son équilibre économique stabilisé, les installateurs sont consultés. Les travaux de pose et de raccordement sont ensuite réalisés et les installations mises en service. À partir de là, l'électricité est injectée et vendue sur le réseau. La facturation se fait ensuite tous les 6 mois ou 1 an selon la taille de l'installation. Depuis 2021, les Centrales Villageoises étudient la possibilité de réaliser des installations en autoconsommation pour qu'une partie de l'électricité produite puisse être directement consommée par le bâtiment hébergeant l'installation.

Les projets innovants
Initiés d'abord en milieu rural, les projets photovoltaïques portés par les Centrales Villageoises se sont rapidement heurtés à des difficultés de raccordement au réseau électrique. En effet, l'injection d'électricité sur le réseau basse tension, à un endroit où les lignes sont moins robustes, conduit à des hausses de tension qu'il faut pouvoir contenir dans le plan de tension. Les solutions proposées sont souvent des renforcements ou des créations d'ouvrage onéreux, qui ont plusieurs fois conduit à abandonner les projets. Le projet de smart-grid SMAP, conduit entre 2016 et 2019, a permis de tester un certain nombre de solutions alternatives. Copiloté par AURA-EE et Enedis, en partenariat avec 8 autres structures, ce projet s'est adossé aux Centrales Villageoises de la région de Condrieu (69) pour engager une expérimentation sur le village des Haies. Des solutions telles que le pilotage des onduleurs photovoltaïques, la pose d'un transformateur régleur en charge ont pu être testées et/ou simulées et un travail d'animation locale a également permis de sensibiliser les habitants aux liens entre consommation et production locale.

Dans le Val de Quint, en Drôme, les Centrales Villageoises ACOPREV Val de Quint ont été pionnières dans le développement de l'autoconsommation collective. À la suite d'une étude réalisée dans le cadre d'un projet européen (PEGASUS) un premier projet a vu le jour pour fournir de l'électricité aux habitants de Saint-Julien-en-Quint à partir d'une installation photovoltaïque de 30 kWc. Le collectif local a ensuite sollicité France Expérimentation pour élargir le périmètre de leur projet, ce qui a par la suite débouché sur une évolution de la réglementation nationale (l'autoconsommation collective pouvant désormais se faire dans un rayon de 10 km et non plus 2 km, sur justification). Désormais la société locale vend de l'électivité à des consommateurs issus des 6 communes du Val de Quint.

Références et notes

Notes

Références

Annexes

Article connexe
 Coopérative citoyenne d'énergie

Liens externes

Association ou organisme lié à l'énergie
Association ou organisme ayant son siège en Auvergne-Rhône-Alpes

Centrales Villageoises


Cea de-a șasea generație (Generația VI) a francizei Pokémon prezintă 72 de specii fictive de creaturi introduse în seria jocurilor video de bază în 2013 Nintendo 3DS jocuri Pokémon X and Y. Unele Pokémon din această generație au fost introduse în adaptările animate ale francizei înainte de X și Y. Această generație a reprezentat cea mai mare revizie grafică a seriei: o trecere de la sprite bidimensionale la poligoane tridimensionale. Un nou tip (Zână) a fost introdus pentru prima dată de la Gold and Silver în 1999, ajungând la un total de 18 persoane. Un accent mai mare a fost pus pe faptul că specia Pokémon este mai unică și mai intimă cu cultura și fauna Europei, și anume Franța.

Toate Pokémon au fost create de o echipă de aproximativ 20 de artiști, condusă de Ken Sugimori și Hironobu Yoshida. Pentru prima dată în franciză, Legendarul Pokémon al generației - în special Xerneas și Yveltal - nu au fost proiectate doar de Sugimori; el a cerut ajutorul lui Atsuko Nishida pentru a-și muta mișcările înainte.

Următoarea listă detaliază cele 72 de Pokémoni din Generația VI, în ordinea descoperirii Pokédex-ului național - o enciclopedie electronică în joc care oferă diverse informații despre numărul de Pokémon. Primul Pokémon, Chespin, este numărul 650, iar ultima, Volcanion, este numărul 721. Formele alternative care au ca rezultat schimbări de tip și Mega Evolutions sunt incluse pentru comoditate.

Design și dezvoltare
Dezvoltarea jocurilor Pokémon X și Y a început în 2010, iar jocurile au fost lansate la nivel mondial în 12 octombrie 2013. Directorul Junichi Masuda a dezvăluit că cele trei teme principale ale Pokémon X și Y sunt frumusețea, legăturile și evoluția. Frumusețea a fost centrul atenției și Masuda a simțit Franța ca un prim exemplu al acestora; el a adus o echipă în țară pentru studiu în 2011. Odată cu jocurile care au loc într-o regiune bazată pe Franța (numită Kalos), inspirația de design a provenit mai mult din cultura europeană. Trio-ul legendar al lui Xerneas, Yveltal și Zygarde își are rădăcinile în mitologia norvegiană, de exemplu. Mai multă concentrare decât de obicei a fost pusă pe oferirea de noi elemente Pokémon unice pentru această generație.

O schimbare majoră de proiectare pentru franciză a fost trecerea de la sprite bidimensionale la poligoane tridimensionale. Aceasta a necesitat o echipă de dezvoltare mai mare decât jocurile din trecut, cu mai mult de 500 de persoane implicate în dezvoltarea jocurilor, inclusiv în echipele de localizare. Accentul a fost pus pe păstrarea stilului iconic al regizorului de artă Pokémon, Ken Sugimori, care a proiectat Pokémon și a creat opera de artă oficială a francizei de la Red and Green în 1996. Un nou tip a fost adăugat, de asemenea, în joc pentru prima dată de la Gold and Silver în 1999: tip Zână. Acest tip a fost introdus pentru a echilibra tipurile de Dragon, Luptător, Otravă și Oțel. Dragon a fost anterior doar slab față de el însuși și de Gheață, și a rezistat doar împotriva Oțel. Luptător înainte a fost super-eficientă împotriva a cinci tipuri diferite (Normal, Gheață, Piatră, Întuneric și Oțel) și numai slabă împotriva tipurilor Zburător și Psihic. Otravă a fost anterior doar super-eficient împotriva Iarbă, a rezistat împotriva lui, Piatră, Pământ și Fantomă și ineficiente împotriva Oțel. Oțel anterior a fost doar super-eficient împotriva tipurilor de Gheață și Piatră și a rezistat împotriva tipurilor Foc, Apă și Electric. În afară de aceasta, Fantomă și Întuneric sunt acum neutre față de Oțel, îmbunătățind utilitatea ofensivă a ambelor tipuri. Mai mulți Pokémoni din generațiile anterioare, cum ar fi Jigglypuff, Gardevoir și Marill, i-au fost atribuite retroactiv noul tip, în timp ce 13 noi Pokémoni, mai ales Sylveon, au îmbrăcat tipul. O nouă mecanică numită Mega Evolution - o schimbare temporară de formă asemănătoare cu evoluția normală - a fost adăugată, de asemenea, pentru bătălii mai dinamice și a derivat din conceptele legăturilor și evoluției.  Un nou mecanic numit Mega Evolution—o schimbare temporară a formei asemănătoare evoluției normale - a fost adăugată și pentru bătălii mai dinamice și a derivat din conceptele legăturilor și ale evoluției. Mega Evolutions "proiecte rafinate la o nouă extremă", potrivit lui Yoshida, și a necesitat un efort considerabil. Acestea au fost făcute temporar pentru a păstra echilibrul în bătălii și au devenit posibile numai atunci când un Pokemon își păstrează propriul Mega Stone pentru a împiedica jucătorii să le dea un alt element avantajos. Singurul Pokémon din generatia VI capabil de Mega Evolution este Diancie.

Titlurile X și Y, reprezentând axa x și axa y - reflectând de asemenea diferite forme de gândire - au fost alese la începutul dezvoltării. Simplitatea numelor a fost, de asemenea, legată de eliberarea simultană la nivel mondial a jocurilor [10]. În plus, designerii au încercat să facă numele Pokemonului la fel în fiecare țară ori de câte ori este posibil. Masuda a arătat că acest efort sa dovedit a fi extrem de dificil, deoarece numele trebuie să se potrivească aspectului fizic și să nu încalce niciun drept..

La cererea lui Masuda, formele "X" și "Y" au fost folosite ca cadru pentru legendarul Pokemon boxart: Xernas și Yveltal. În mod normal, Sugimori desenează legendarul Pokémon singur; totuși, el a cerut asistență din partea designerului Atsuko Nishida pentru a crea Xerneas și Yveltal. Finalizarea proiectelor lor a durat aproximativ 18 luni, de 3 ori mai mult decât în mod normal.Artistul Manga Hitoshi Ariga a fost invitat să asiste în crearea Pokémonului pentru X și Y; Ariga a proiectat în cele din urmă zece specii pentru jocuri. Este speculat de fani că desenele pentru liniile evolutive Chespin, Fennekin și Froakie provin din clasele caracteristice tipice de jocuri de rol, cum ar fi cele din Final Fantasy. Chespin reprezintă clasele cavaler, paladin și luptător; Fennekin reprezintă clasele de vrăjitoare, mage și magicieni; și Froakie reprezintă clasele de hoț și de necinstiți.

Lista Pokémonilor

Forme Mega

Note

Referințe

Listă de Pokémon

Lista generației VI de Pokémon


Garma is the sixth and final studio album by Australian band, Yothu Yindi that was released in August 2000 via Mushroom Records. The album peaked at number 66 on the ARIA Charts.

Track listing
 "Macassan Crew" (Mandawuy Yunupingu, Stuart Kellaway, Jodie Cockatoo Creed, Andrew Farriss)
 "Fire" (Mandawuy Yunupingu, Kellaway, Cockatoo Creed, Farriss)
 "Surfin' The Log" (Mandawuy Yunupingu, Kellaway, Cockatoo Creed, Farriss)
 "Community Life" (Mandawuy Yunupingu, Kellaway, Cockatoo Creed, Farriss)
 "Bush" (Mandawuy Yunupingu, Farriss)
 "Ghost Spirits" (Kellaway, Makuma Yunupingu, Mandawuy Yunupingu, Lamar Lowder)
 "Romance at Garma" (Mandawuy Yunupingu, Kellaway, Cockatoo Creed, Farriss)
 "Good Medicine" (Cockatoo Creed, Farriss)
 "Calling Every Nation" (Mandawuy Yunupingu, Cockatoo Creed, Farriss)
 "Wirrkul Girl" (Mandawuy Yunupingu, Farriss)
 "Lonely Tree" (Mandawuy Yunupingu, Kellaway, Cockatoo Creed, Farriss)
 "Gone Is The Land" (Mandawuy Yunupingu, Gurrumul Yunupingu, Farriss)
 "Silver Owl" (Mandawuy Yunupingu, Kellaway)
 "Gawulny (Silver Light)" (Traditional song, arranged by Mandawuy Yunupingu)

Personnel
 Mandawuy Yunupingu – lead and backing vocals, clapsticks
 Jodie Cockatoo Creed – lead and backing bocals
 Makuma Yunupingu – lead vocals
 Rrawun Maymuru – backing vocals, didgeridoo, clapsticks
 Gapanbulu Yunupingu Mununggurr – didgeridoo
 Yomunu Yunupingu – didgeridoo
 Stuart Kellaway – clapsticks, bass, guitars, backing vocals
 Cal Williams – electric/acoustic guitars
 Gurrumul Yunupingu – electric/acoustic guitars
 Ben Hakalitz – drums
 Scott Saunders – keyboards
 Andrew Farriss – keyboards, guitars, bass, harmonica
 Joe Accaria – drums
 Nick Cicere – drums
 Anja Tait – violin
 Michele Rose – pedal steel
 Mark Williams – backing vocals
 Tina Harrod – backing vocals

Charts

Release history

References

Yothu Yindi albums
Mushroom Records albums
2000 albums

Garma (album)


أديلتون مارتينز بولزان (بالبرتغالية:Adaílton Martins Bolzan) الشهير باسم أديلتون (مواليد 24 يناير 1977 في سانتياغو - البرازيل) لاعب كرة قدم برازيلي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى بولونيا الإيطالي منذ 2007 في مركز المهاجم كما يجيد اللعب في مركز الجناح الأيمن والأيسر .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في رومانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية برازيليون مغتربون
لاعبو كرة القدم البرازيليون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ريو غراندي دو سول
إيطاليون متجنسون
برازيليون مهاجرون إلى إيطاليا
رياضيون برازيليون مغتربون في إيطاليا
رياضيون برازيليون مغتربون في رومانيا
رياضيون برازيليون مغتربون في فرنسا
رياضيون من ريو غراندي دو سول
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري البرازيلي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو بارما
لاعبو باريس سان جيرمان
لاعبو بولونيا
لاعبو جنوى
لاعبو دوري الدرجة الأولى الروماني
لاعبو غواراني
لاعبو كرة قدم برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في رومانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو منتخب البرازيل تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو نادي فاسلوي
لاعبو نادي يوفنتود
لاعبو هيلاس فيرونا
مدربو الدوري البرازيلي الدرجة الرابعة
مدربو كرة قدم برازيليون
مدربو نادي جوفنتودي
مدربو نادي غاما
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1977
لاعبو كرة قدم من ريو غراندي دو سول

أديلتون مارتينز بولزان


بلدية سولانا دي ريوالمار (بالإسبانية: Solana de Rioalmar) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية سولانا دي ريوالمار 217 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية سولانا دي ريوالمار

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

سولانا دي ريوالمار


4. armija može značiti:

 4. armija (Njemačko Carstvo)
 4. armija (Austro-Ugarska)
 4. armija (Wehrmacht)
 4. oklopna armija
 4. armija (Ujedinjeno Kraljevstvo)
 sovjetska i kasnije ruska 4. zračna armija
 4. armija (Osmansko Carstvo)
 4. armija (Bugarska)
 4. armija (Kraljevina Rumunjska)
 4. armija (Francuska)
 4. armija (Sovjetski Savez)
 4. armija (SAD)
 4. armija (Kraljevina Jugoslavija)

4. armija


Riba de Ave Portekiz'de Vila Nova de Famalicão belediyesine bağlı olan, 2,83 km² yüzölçümüne sahip, 3.396 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Nova de Famalicão

Riba de Ave


Lysica este o comună slovacă, aflată în districtul Žilina din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 834 de locuitori.

Istoric
Localitatea Lysica este atestată documentar din 1475.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Lysica


Orallo is a river in northern Spain, in the province of León. It runs through a narrow valley just to the west of Orallo, a locality in Villablino municipality.

References

Rivers of Castile and León
Rivers of Spain

Orallo River


An Comanthera imbricata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich August Körnicke, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni L.R.Parra och Ana Maria Giulietti. An Comanthera imbricata in nahilalakip ha genus nga Comanthera, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Comanthera

Comanthera imbricata


Teti (sardinski: Tèti) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 714 metara i ima 674 stanovnika. Prostire se na 43,91 km². Gustoća naseljenosti je 15 st/km².Susjedne općine su: Austis, Ollolai, Olzai, Ovodda i Tiana.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Teti (Italija)


Parodija (lat. Parodia), rod južnoameričkih kaktusa, pordica Cactaceae. Trajnice. Postoji šezdesetak vrsta.

Vrste

 Parodia alacriportana Backeb. & Voll
 Parodia allosiphon (Marchesi) N.P.Taylor
 Parodia aureicentra Backeb.
 Parodia ayopayana Cárdenas
 Parodia buiningii (Buxb.) N.P.Taylor
 Parodia calvescens (N.Gerloff & A.D.Nilson) Anceschi & Magli
 Parodia carambeiensis (Buining & Brederoo) Hofacker
 Parodia chrysacanthion (K.Schum.) Backeb.
 Parodia claviceps (F.Ritter) F.H.Brandt
 Parodia columnaris Cárdenas
 Parodia comarapana Cárdenas
 Parodia commutans F.Ritter
 Parodia concinna (Monv.) N.P.Taylor
 Parodia crassigibba (F.Ritter) N.P.Taylor
 Parodia curvispina (F.Ritter) D.R.Hunt
 Parodia erinacea (Haw.) N.P.Taylor
 Parodia × erubescens (Osten) D.R.Hunt
 Parodia formosa F.Ritter
 Parodia fusca (F.Ritter) Hofacker & P.J.Braun
 Parodia gaucha M.Machado & Larocca
 Parodia gibbulosoides F.H.Brandt
 Parodia haselbergii (Haage ex Rümpler) F.H.Brandt
 Parodia hausteiniana Rausch
 Parodia hegeri Diers, Krahn & Beckert
 Parodia herteri (Werderm.) N.P.Taylor
 Parodia horrida F.H.Brandt
 Parodia horstii (F.Ritter) N.P.Taylor
 Parodia ibicuiensis (Prestlé) Anceschi & Magli
 Parodia langsdorfii (Lehm.) D.R.Hunt
 Parodia larapuntensis Diers & Jucker
 Parodia lenninghausii (F.Haage) F.H.Brandt ex Eggli & Hofacker
 Parodia linkii (Lehm.) R.Kiesling
 Parodia maassii (Heese) A.Berger
 Parodia magnifica (F.Ritter) F.H.Brandt
 Parodia mairanana Cárdenas
 Parodia mammulosa (Lem.) N.P.Taylor
 Parodia microsperma (F.A.C.Weber) Speg.
 Parodia mueller-melchersii (Fric ex Backeb.) N.P.Taylor
 Parodia muricata (Link & Otto ex Pfeiff.) Hofacker
 Parodia neoarechavaletae (Havlícek) D.R.Hunt
 Parodia neobuenekeri (F.Ritter) Anceschi & Magli
 Parodia neohorstii N.P.Taylor
 Parodia nigrispina (K.Schum.) F.H.Brandt
 Parodia nivosa Backeb.
 Parodia nothorauschii D.R.Hunt
 Parodia ocampoi Cárdenas
 Parodia otaviana Cárdenas
 Parodia ottonis (Lehm.) N.P.Taylor
 Parodia oxycostata (Buining & Brederoo) Hofacker
 Parodia prestoensis F.H.Brandt
 Parodia procera F.Ritter
 Parodia rechensis (Buining) F.H.Brandt
 Parodia ritteri Buining
 Parodia schumanniana (Nicolai) F.H.Brandt
 Parodia schwebsiana (Werderm.) Backeb.
 Parodia scopa (Spreng.) N.P.Taylor
 Parodia stockingeri (Prestlé) Hofacker & P.J.Braun
 Parodia stuemeri (Werderm.) Backeb.
 Parodia subterranea F.Ritter
 Parodia taratensis Cárdenas
 Parodia tenuicylindrica (F.Ritter) D.R.Hunt
 Parodia tuberculata Cárdenas
 Parodia warasii (F.Ritter) F.H.Brandt
 Parodia werdermanniana (Herter) N.P.Taylor

Vanjske poveznice

Izvori

Cactoideae

Parodija (biljni rod)


Clarence Aaron Robbins – menționat C.A. Robbins și mai bine cunoscut sub numele de Tod Robbins, () a fost un autor american de groază și ficțiune de mister, în special romane și colecții de povestiri.

Biografie
Robbins a studiat la Universitatea Washington și Lee (din Lexington, Virginia) și, împreună cu Mark W. Sheafe (1884 -1949?) și Thornton Whitney Allen – -a scris piesa de colegiu "Washington și Lee Swing." Sheafe i-a scris melodia în 1905, Allen a așternut-o pe hârtie în 1909, iar Robbins a creat cuvintele. Versiunea completă a fost publicată în 1910.

Robbins a scris două colecții de povestiri și mai multe romane. Opera sa conține adesea povestiri bizare și înfricoșătoare, uneori influențate de scriitori precum Oscar Wilde ("Portretul viu" al lui Robbins este un omagiu adus lucrării Portretul lui Dorian Gray) și Robert W. Chambers. Mysterious Martin (1912) este un roman timpuriu despre un criminal în serie. Romanul său The Unholy Three (1917) a fost de două ori adaptat pentru ecran, o versiune mută regizată de Tod Browning în 1925 și o versiune cu sunet regizată de Jack Conway în 1930; în ambele adaptări a jucat vedeta Lon Chaney. Robbins a fost, de asemenea, autorul povestirii scurte "Spurs", pe care Browning a folosit-o ca bază pentru Freaks (1932), care mai târziu a dezvoltat un film cult. Unele dintre lucrările lui Robbins au fost reproduse mai târziu în seria "Creeps" de antologii de groază editate de Charles Birkin.

Romanul Fighting Mad, a câștigat concursul de 3.000 $ organizat în 1922 de revista Physical Culture, care a publicat ca foileton romanul începând cu numărul său din ianuarie 1922.

E. F. Bleile a descris Who Wants A Green Bottle? ca pe o "ficțiune comercială excelentă, cu câteva atingeri bune".

Emigrare
Robbins a emigrat pe Riviera Franceză din New York și a refuzat să plece în timpul ocupației naziste a Franței. A petrecut războiul într-un lagăr de concentrare și a murit la Saint-Jean-Cap-Ferrat în 1949.

Bibliografie

Romane
The Spirit of the Town: A Novel Presentation in Fiction Form of the Impulse and Desire Which Mould the Lives of Men (1912)
Mysterious Martin: A Fiction Narrative Setting Forth the Development of Character Along Unusual Lines (1912)
The Unholy Three (1917; republicat ca The Three Freaks în 1935)
In the Shadow (1929)
The Master of Murders (1933)
Close Their Eyes Tenderly (1949)
To Hell and Home Again (i s-a făcut publicitate pentru lansare în 1950, dar nepublicată)

Povestiri scurte
Silent, White and Beautiful and Other Stories (1920)Include:
"Silent, White and Beautiful"
"Who Wants a Green Bottle?"
"Wild Wullie, the Waster"
"For Art's Sake" (revised version of Mysterious Martin)
Who Wants a Green Bottle? and Other Uneasy Tales (1926)Include:
"Silent, White and Beautiful"
"Who Wants a Green Bottle?"
"Wild Wullie, the Waster"
"Toys" (aka "The Toys of Fate")
"A Bit of Banshee"
"The Son of Shaemas O'Shea"
"Cockcrow Inn"
"Spurs"
Freaks and Fantasies (2007)Include:
"Crimson Flowers"
"Silent, White and Beautiful"
"Who Wants a Green Bottle?"
"The Bibulous Baby"
"Wild Wullie, the Waster"
"The Toys of Fate"
"An Eccentric"
"The Whimpus"
"A Bit of Banshee"
"The Son of Shaemas O'Shea"
"A Voice from Beyond"
"Cock-crow Inn"
"The Confession"
"Spurs"

Culegeri de poezie
The Scales of Justice and Other Poems (1915)

Apariții în reviste de literatură de consum
Parisienne,  ("Married")
All-Story Weekly,  ("The Terrible Three", i.e., The Unholy Three)
The Smart Set,  ("Silent, White and Beautiful")
All-Story Weekly,  ("The Living Portrait")
The Thrill Book,  ("Fragments")
All-Story Weekly,  ("The Whimpus")
Munsey's Magazine,  ("The Toys of Fate")
Munsey's Magazine,  ("Spurs")
Everybody's Magazine,  ("For His Lady Friend")
The Forum, 1925 ("The Child and the Man")
Famous Fantastic Mysteries,  ("The Whimpus")
Famous Fantastic Mysteries,  ("Wild Wullie, the Waster")
Super Science and Fantastic Stories,  ("The Toys of Fate")
Fantastic Novels Magazine,  ("The Terrible Three")
Fantastic Novels Magazine,  ("The Toys of Fate")
Fantastic Novels Magazine,  ("The Living Portrait")
Zoetrope: All-Story, toamna 2002 ("Spurs")

Apariții în antologii
Creeps (1932), ed. Charles Birkin ("Silent, White and Beautiful", "Spurs" and "Cockcrow Inn")
Shudders (1932), ed. Charles Birkin ("Toys")
Shivers (1933), ed. Charles Birkin ("Wild Wullie, the Waster" and "Who Wants a Green Bottle?")
Nightmares (1933), ed. Charles Birkin ("The Whimpus")
Thrills (1935), ed. Charles Birkin ("The Confession")
The Freak Show: Tales of Fantasy and Horror (1970), ed. Peter Haining ("Spurs")
The Ghouls (1971), ed. Peter Haining ("Freaks", i.e., "Spurs")
Hallowe'en Hauntings: Stories About the Most Ghostly Night of the Year (1984), ed. Peter Haining ("Cockcrow Inn")
Famous Fantastic Mysteries (1991), ed. Stefan R. Dziemanozicz, Robert Weinberg &  Martin N. Greenburg ("The Toys of Fate")
The People of the Pit (2010), ed. Gene Christie, ("The Living Portrait")
The Best American Noir of the Century (2010), ed. James Ellroy,  Otto Penzler

Referințe

Legături externe
 Tod Robbins la Baza de date de ficțiune supranaturală
 Tod Robbins la Fantastic Fantastic

 Versiunea Ebook a "Spurs" (în format PDF)

Nașteri în 1888
Decese în 1949
Scriitori de povestiri americani
Nuveliști americani
Scriitori americani de literatură de groază
Pages with unreviewed translations

Tod Robbins


Eduardo Darnauchans Miralles (* 15. November 1953 in Montevideo, Uruguay; † 5. März 2007 ebenda) war ein uruguayischer Musiker und Liedermacher.

Leben
Darnauchans, genannt el Darno, verbrachte seine ersten 17 Lebensjahre in Tacuarembó und im riverianischen Minas de Corrales. Darnauchans gehörte der sogenannten Grupo de Tacuarembó an, zu deren Mitgliedern Künstler wie beispielsweise Washington Benavides, Carlos Benavídes, Numa Moraes, Circe Maia, Víctor Cunha und Eduardo Larbanois zählten. Nachdem er 1971 sein erstes Konzert mit dem Namen Concierto de la rosa II im ehemaligen Theater Stella D'Italia in Montevideo gab, erschien mit Canción de muchacho 1972 seine erste Platte. In der Folge nahm er weitere auf und trat anlässlich zahlreicher Konzerte und Gewerkschaftsveranstaltungen auf. Zudem nahm er in Montevideo an Shows teil, bei denen beispielsweise auch Paul Simon und Bob Dylan auftraten. Während der zivil-militärischen Diktatur in Uruguay hatte er aufgrund seiner Nähe zur Kommunistischen Partei Nachteile zu erleiden. Markante Eckdaten seiner Karriere waren zum Beispiel seine vielbeachtete, 1977 veröffentlichte Platte Sansueña und 1984 und 1989 die beiden Konzerte im Teatro del Notariado. Des Weiteren sein 1991 unter dem Titel Noches Blancas  veröffentlichter Live-Mitschnitt seines ersten Solo-Konzerts im Teatro Solís. Jeweils 1990 und 1994 trat er an der Seite Fernando Cabreras im Teatro Solís auf. Die beiden Konzerte trugen den Namen Ambitos bzw. Ambitos II.

Gegen Ende seines Lebens hatte er nach einer Hüftoperation im Jahr 2006 und insbesondere nach dem Tod seiner Frau Patricia, die nur zwei Wochen vor ihm, im Februar 2007, verstarb, mit starken gesundheitlichen Problemen sowie mit Alkoholismus zu kämpfen.

Darnauchans wurde auf dem Zentralfriedhof Montevideo beigesetzt.

Diskographie
 1972: Canción de muchacho
 1974: Las quemas
 1977: Sansueña
 1980: Zurcidor
 1984: Nieblas & neblinas
 1988: El trigo de la luna
 1991: Noches Blancas
 2001: Entre el micrófono y la penumbra, Live-Aufnahme
 2003: Raras & Casuales
 2004: Canciones sefaradíes, Live-Aufnahme
 2006: El Ángel Azul, erschienen bei Ayuí

Konzerte (Auswahl)
 1984: Nieblas & neblinas im Teatro del Notariado
 1989: El trigo de la luna Teatro del Notariado
 1990: Ambitos im Teatro Solís, gemeinsam mit Fernando Cabrera
 1992: Canciones de amor, Solo-Konzert im Teatro Solís
 1994: Ambitos II im Teatro Solís, gemeinsam mit Fernando Cabrera

Auszeichnungen
 1990: Premio Municipal de Música Edita für El trigo de la luna

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 98

Weblinks

 EL LEGISLATIVO DEPARTAMENTAL EN HOMENAJE A EDUARDO DARNAUCHANS (spanisch) auf www.tacuarembo2030.com vom 21. Mai 2012, abgerufen am 23. Mai 2012
 El ángel azul, su primer disco de estudio y su último trabajo (spanisch) – Nachruf auf www.observa.com.uy vom 7. März 2007, abgerufen am 23. Mai 2012

Einzelnachweise

Komponist (Uruguay)
Liedermacher
Sänger
Gitarrist
Uruguayer
Geboren 1953
Gestorben 2007
Mann

Eduardo Darnauchans


The list of games for the TurboGrafx-16, known as the PC Engine outside North America, covers  commercial releases spanning the system's launch on October 10, 1987, until June 3, 1999. It is a home video game console created by NEC, released in Japan as the PC Engine in 1987 and North America as the TurboGrafx-16 in 1989.

Classification
Listed here are  games released commercially for the console between its launch on October 10, 1987, until June 3, 1999. This includes the TurboGrafx-16 in North America and the PC Engine in Japan. About 121 of those games are localized from the PC Engine library, 18 of those games are exclusive to the U.S. market, and the remainder are exclusive to Japan.

TurboGrafx-16 and PC Engine games were released in two types of storage formats, HuCards (also known as TurboChips) and CD-ROMs, with varying level of compatibility depending on the hardware configurations and options available. Specifically, there are two types of HuCard formats (the standard HuCards that comprised the majority of the PC Engine's library and a few games that are playable only on the PC Engine SuperGrafx) and three types of CD-ROM formats (CD-ROM², Super CD-ROM², and Arcade CD-ROM², each requiring the console to be equipped with a CD drive and the corresponding System Card if needed). There were also dual-compatible games that were designed to run in an older hardware specifications, but are programmed to take advantage of a newer one (such as reduced loading times). Out of the 389 games that were released on CD-ROM² formats, only 45 were released in North America. 213 games supported multiplayer options through the Turbotap, yet only 51 of these games were released in North America.

List of games

Other software

Non-game software and demodiscs

Unlicensed games
The following games were released without the approval of NEC nor TTI.

Notes

References

External links
PC Engine Software Bible – catalog of PC Engine games
PCECP – PC Engine Catalog Project – complete catalog of PC Engine games

TurboGrafx-16

List of TurboGrafx-16 games


An Oplismenus fujianensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Shou Liang Chen ngan Y.X.Jin. An Oplismenus fujianensis in nahilalakip ha genus nga Oplismenus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oplismenus

Oplismenus fujianensis


Katusha (), "Katûša", "Katusha", "Katjuscha", "Katiusha" veya "Katjusha" olarak da tercüme edilen (Rusça: Екатерина, Ekaterina - Katherine), Sovyet halk temelli bir şarkı ve askeri marştır. Genelde halk şarkısı olarak bilinse de 1938 yılında Matvey İsaakoviç Blanter tarafından bestelenmiş sözleri ise Mikhail Isakovsky tarafından yazılmıştır. Şarkı ilk kez 28 Kasım 1938'de Vera Krasovitskaya, Georgy Vinogradov, Vsevolod Tyutyunnik tarafından ve Knushevitsky tarafından yürütülen bir orkestra ile seslendirilmiştir. Valentina Batishcheva tarafından yapılan şarkının ilk kaydı 1939'da yapılmıştır. Daha sonra şarkı Lidiya Ruslanova, George Vinogradov, Eduard Gil, Anna German, Dmitry Hvorostovsky ve diğer şarkıcılar tarafından seslendirildi. Bazı eleştirmenler Katyuşanın, İgor Stravinsky'nin 1937 yılında Chanson Russe şekline adapte ettiği Mavra (1922) adlı operasına benzer tonlar taşıması nedeniyle Blanter'in kompozisyonu olmadığını ifade ederler.  1938'de Matvey Blanter tarafından bestelenen Katyuşa, II. Dünya Savaşı sırasında vatansever bir şarkı olarak ün kazandı. Şarkı Sovyet halkı açısından savaş çabalarında topraklarına hizmet etmeleri ve savunmaları için ilham verdi. Rusya'da şarkı 1995'ten beri hala popülerliğini korumaktadır. Ayrıca şarkı, II. Dünya Savaşı'nda Kızıl Ordu tarafından kullanılan BM-8, BM-13 ve BM-31 "Katyusha" roketatarlarının takma adının kaynağıdır. Russian Reporter dergisi tarafından 2015 yılında yapılan bir sosyolojik çalışmanın sonucu olarak, Katyusha şarkısının, Rusya ve dünya klasikleri de dahil olmak üzere Rusya'daki en popüler şiirsel eserlerin popülerliği sıralamasında 13. sırada yer aldığı belirtilmiştir.

Şarkı
Şarkı Katyuşa adında bir kadını anlatmaktadır. Katyuşa  sarp bir nehir kıyısında dururken, şarkısını uzaklarda vatanı için hizmet eden asker sevgilisine adamaktadır. Şarkının ana teması, asker sevgilisinin vatanını ve halkını koruyacağı ve bunun için kendisine minnettar olan Katyuşa'nın daima ona sadık kalacağı üzerinedir. Şarkının sözleri, birçok Sovyet erkeğinin Rusya'da Büyük Vatanseverlik Savaşı olarak anılan II. Dünya Savaşı'nda hizmet etmek için evini ve ailesini bıraktığı II. Dünya Savaşı sırasında savaş cephesinde yer aldığı süreç ile popüler bir vaziyet almıştır. Zira savaşa giden birçok Rus geri dönememiştir.

Şarkının popülerleşmesi
Sovyetler Birliği'nin II. Dünya Savaşı'na katılımı, Hitler'in Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktı'na rağmen Polonya üzerine saldırı başlatması üzerine oldu. Ancak şarkının popülaritesi, Almanya'nın Sovyetler Birliği'ne karşı başlattığı Barbarossa Harekâtı'nın başlamasıyla artmaya başladı. Şarkı, Moskova'daki bir Sovyet sanayi okulundan kız öğrenciler tarafından, Nazi Almanyası'na karşı savaş cephesine giden askerlere atıfta bulunmak için söylendi. Şarkının ilk resmi performansı, Moskova Birlikler Evi Sütun Salonu'nda, 1938 sonbaharında Devlet Caz Orkestrası konserinde Valentina Batishcheva tarafından yapıldı. Şarkı o zamandan beri Lidiya Ruslanova, Georgi Vinogradov, Eduard Khil, Anna German, Ivan Rebroff, Dmitri Hvorostovsky, Iosif Kobzon, kontravör Vitas, Marina Devyatova ve Katya Ryabova, Elena Vaenga'nın düeti ve diğer ünlü şarkıcılar tarafından birçok kez söylenmiştir. Ayrıca "Katyusha" şarkısı Kızıl Ordu Korosu repertuvarının bir parçasıdır.

Şarkının Sözleri

(Çeviri Attila Tokatlı)

Ayrıca bakınız
 Katyuşa (silah)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 "Katyusha"'nın MP3 kaydı
 http://www.sovmusic.ru/download.php?fname=katyush2  [Geleneksel Sovyet şarkılarının geniş bir arşivi, İngilizce ve Rusça]
 https://web.archive.org/web/20050813075332/http://russia-in-us.com/Music/Collections/Ofman/russianestrada/
 Dinle  (Lidiya Ruslanova) / Dinle  (The Tolmachevy Twins) / Dinle  (Kızıl Ordu Korosu)

Rusça şarkılar
Sovyetler Birliği şarkıları
Lidya Ruslanova
1938 şarkıları
Savaş şarkıları

Katusha (şarkı)


The Vision of the Anointed (1995) is a book by economist and political columnist Thomas Sowell which brands the anointed as promoters of a worldview concocted out of fantasy impervious to any real-world considerations.
Sowell asserts that these thinkers, writers, and activists continue to be revered even in the face of evidence disproving their positions.

Sowell argues that American thought is dominated by a "prevailing vision" which seals itself off from any empirical evidence that is inconsistent with that vision.

The book challenges people Sowell refers to as "Teflon prophets," who predict that there will be future social, economic, or environmental problems in the absence of government intervention (Ralph Nader is one of his foremost examples).

The book was initially published in 1995 by Basic Books. It was described as a "masterpiece" by Nick Cater.

References

1995 non-fiction books
Basic Books books
Books by Thomas Sowell
Books in political philosophy

The Vision of the Anointed


Sarayköy, Denizli'nin bir ilçesi.

Tarihçe
Sarayköy ilçesinin kuruluş tarihi kesin olarak bilinmemesine rağmen, 14. yüzyılın sonlarına doğru Türkmen aşiret Reisi Sarıbey tarafından kurulduğu tahmin edilmektedir. Sarıbey'in kendi adı ile kurduğu köyün adı, daha sonraları çeşitli değişikliklere uğrayarak günümüzde Sarayköy'e dönüşmüştür. 1763 yılına kadar köy olan Sarayköy, bu tarihte Aydın iline bağlı bucak olmuştur. 1867 yılında Denizli livasının kazaya çevrilmesi üzerine, Denizli'ye bağlı bir nahiye olarak statüsünü korumuş, 26 Şubat 1882 yılında Denizli'nin sancak olması üzerine bu tarihten itibaren Denizli Sancağı'na bağlı bir kaza olmuştur.
15 Mayıs 1919'da Yunanların İzmir'i işgal ederek Aydın, Nazilli ve Sarayköy'e doğru ilerlemeleri karşısında Sarayköy Heyet-i Milliyesi zaman kaybetmeden harekete geçti. Müftü Ahmet Şükrü Yavuzyılmaz, Sarayköy ve civarında eli silah tutabilen herkesi topladı. Bu girişim sayesinde toplanan gönüllü kuvvet Menderes köprüsünü ve havalisini koruyarak, düşmanın ilerlemesini ve  Denizli'ye girmesini engellemiştir. Bu günün anısı ve Sarayköylü vatanseverlerin gösterdiği kahramanlık nedeniyle bir efe heykeli yaptırılmış, bu heykel Sarayköy'ün sembolü olmuştur. Her yıl 24 Mayıs gününde bu anlamlı ve coşkulu olay tüm ilçede "Sarayköy'ün Millî Mücadeleye Katılım Günü" olarak şenliklerle kutlanmaktadır.

Coğrafi yapı
Denizli merkeze 20 km mesafedeki Sarayköy'ün kuzeyinde Buldan, doğusunda Denizli, güneyinde Babadağ, batısında Buharkent, Kuyucak ilçeleri ile çevrilidir.
Aydın Dağları ile Menteşe Dağları arasında akan Büyük Menderes akarsuyu nedeniyle, aynı adı alan ovada yerleşilmiş, ancak bazı köyler çevredeki dağ eteklerinde sıralanmışlardır. Yüzölçümü 470 km²'dir. İlçenin kuzeyinden Büyük Menderes akarsuyu geçmektedir. Ayrıca yazın suyunu kaybeden küçük çaylarda bulunmaktadır.

Akdeniz ikliminin özelliklerinin görüldüğü ilçede, yazlar sıcak ve kurak, kışlar ise çok soğuk olmamakla beraber yağışlı geçmektedir. Sarayköy'ün Sazak dağı ise genelde çıplak, ancak dağın ve çevresinin ağaçlandırılması için Denizli Orman Bölge Müdürlüğü'nce yoğun çalışmalar sürdürülmekte ve bu nedenle birçok fidan dikilmiş bulunmaktadır.

İdari yapı
Sarayköy'e bağlı 32 mahalle vardır.

Ekonomik durum
Sarayköy ve çevresinde en gelişmiş sanayi dalı dokumacılıktır. Eskiden beri Babadağ ve köylerinde yürütülen dokumacılık son yıllarda Sarayköy'ün çevre köylerine de girmiştir. Buralarda çoğunlukla tüccar için fason dokunan ham bezler daha sonra işlenerek ve desen baskıları yapılarak çarşaf ve nevresim halinde piyasaya sunulmaktadır. Köprübaşı köyündeki iki tekstil fabrikası bu yöntemle ürettiği tekstil mamullerini yurt dışına ihraç etmektedir. Sarayköy'de bulunan meşrubat fabrikasında gazoz ve kola gibi içecekler üretilmektedir. Ayrıca Sarayköy-İzmir yolu üzerinde Sarayköy'e 3 km uzaklıkta Menderes Tekstil Fabrikası,  Sarayköy nüfusuyla birlikte, Manisa, Aydın ve ilçeleri olmak üzere birçok aileye iş imkânı sunmuş, 8 bine yakın çalışanı ile büyük istihdamı başta Sarayköy halkı olmak üzere çevre illere bu imkânı sunmuştur. Sarayköy'de bahçe kültürüde oldukça yaygındır; şeftali, erik, kayısı başta olmak üzere çok sayıda meyve yetiştiriciliği yapılmaktadır. Ayrıca Sarayköy iklimi elverişli olması nedeniyle kendi kendine yetebilen bir ilçemiz olduğu kadar çevre ilçelere, illere ve dış ülkelere de ihraç etmektedir. Çiftçiliğin geçim kaynağı olduğu Sarayköy'de pamuk üretimi ve bağcılık verimli ovasında yetiştirilmektedir. İlçenin Hasköy köyünde 1 adet tavuk çiftliği bulunmakla beraber Tekke hamamları civarında seracılık oldukça yaygındır. Sarayköy'ün Denizli'ye uzaklığı 22 km olması ulaşımı kolaylaştırmış, sanayi ürünlerinin maliyetini düşürmüş, piyasaya sunulmasını kolaylaştırmıştır. Denizli-Sarayköy güzergâhı üzerinde 300'e yakın sanayi tesisi bulunmaktadır.

Kızıldere jeotermal santralinden dışarıya atılan atık sıcak su kullanılarak, merkezî ısıtma yöntemi ile Sarayköy ilçe merkezinde yaklaşık 5.000 konut ısıtılmaktadır.

Kızıldere jeotermal santraline ek olarak yapılan bir tesiste santralden dışarıya atılan atık sudan kurubuz ve sıvı karbondioksit üretilmektedir. Tesisin işletme kapasitesi yurdumuzun bu ihtiyacını karşılayabilecek düzeydedir. Üretilen bu ürünler yurdumuzda meşrubat sanayiinde, gıdaları dondurma ve şoklama işlemlerinde ayrıca endüstride de kullanılmaya başlanmıştır.

Büyük Menderes akarsuyunun suladığı Sarayköy ovası sulu tarımın yapıldığı çok verimli bir arazidir. Kanal ve kanaletler sistemi ile ekili alanların büyük bir bölümü sulanmaktadır. 105.000 dekarlık pamuk ekili alanı toplam arazinin %68'ini oluşturmakta, ardından sebze ile erik, kayısı şeftali üretimi gelmektedir. Bunların dışında çok olmamakla birlikte zeytin üretimi de yapılmaktadır.

İlçe yer altı kaynakları yönünden zengindir. Yeşilyurt köyü çevresinde alçıtaşı ocakları bulunmaktadır. Sazak dağında ve Kabaağaç alanında kalorisi çok yüksek fakat damar olarak az olan linyit ocakları bulunur

Yakın çevrede Kızıldere, Tekke, Yenice ılıcaları olmak üzere bu şifalı sular Büyük Menderes akarsuyu çevresinde bulunmaktadırlar. İlçe sınırları içinde ayrıca in hamamı ılıcaları da vardır.

Kızıldere Jeotermal Santrali: Denizli Sarayköy ilçesi Karataş köyü sınırları içerisindedir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 T.C. Sarayköy Kaymakamlığı
 T.C. Sarayköy Belediyesi

Sarayköy


Marijan Čabraja (Pula, 25. veljače 1997.) hrvatski je nogometaš koji igra na poziciji lijevog beka. Trenutačno igra za Rijeku.

Klupska karijera

GNK Dinamo Zagreb II
Dana 10. rujna 2010. godine prešao je u Dinamo Zagreb iz Jadran Poreča. Za Dinamo Zagreb II debitirao je 7. listopada 2015. u utakmici 2. HNL protiv Sesveta koju su Sesvete dobile 1:0.

Gorica
Dana 1. kolovoza 2018. godine prešao je u Goricu bez odštete. Za Goricu je debitirao deset dana kasnije u utakmici 1. HNL protiv Inter Zaprešića koju je Gorica izgubila 3:2. Svoj prvi gol za Goricu postigao je 14. prosinca 2018. u ligaškoj utakmici protiv Lokomotive (2:2). U Hrvatskom nogometnom kupu debitirao je 30. listopada 2019. kada je Gorica pobijedila Hajduk Split 2:1.

Dinamo Zagreb
Dana 1. veljače 2021. prešao je u Dinamo Zagreb za nepoznati iznos, no poznato je da je to tada bio drugi najveći izlazni transfer u povijesti Gorice (tada je najveći izlazni tansfer bio transfer Iyayija Atiemwena, također u Dinamo). Za Dinamo je debitirao šest dana kasnije u utakmici 1. HNL protiv Istre 1961 koju je Dinamo pobijedio s minmalnih 1:0. U kupu je debitirao 3. ožujka u utakmici četvrtfinala protiv Slaven Belupa koji je poražen 2:0.

Ferencváros (posudba)
Čabaraju je Dinamo 29. srpnja 2021. posudio Ferencvárosu. Za Ferencváros je debitirao 16. rujna u utakmici UEFA Europske lige u kojoj je Bayer Leverkusen pobijedio Ferencváros rezultatom 2:1. Svoj kupski debi ostvario je tri dana kasnije protiv Hatvana koji je poražen s visokih 0:9. U ligi je debitirao 16. listopada kada je Ferencváros izgubio rezultatom 1:2 od ZTE-a. S posudbe se vratio u veljači 2022.

Olimpija Ljubljana (posudba)
Dana 15. veljače 2022. Dinamo je posudio Čabraju Olimpiji Ljubljani. Debitirao je pet dana kasnije u ligaškoj utakmici u kojoj je Tabor Sežana poražena 1:2.

Hibernian
Dana 13. srpnja 2022. Čabraja je prešao iz Dinama u Hibernian bez odštete uz 40 % iznosa sljedećeg transfera. Za Hibernian je debitirao 30. srpnja u utakmici škotskog Premiershipa u kojoj je St Johnstone poražen s minimalnih 0:1.

Rijeka
Čabraja je 14. lipnja 2023. potpisao za Rijeku.

Reprezentativna karijera
Čabraja je nastupao za Hrvatsku do 14, 15, 16, 17, 18, 19 i 21 godine. Na Europskom prvenstvu do 19 godina održanog u Njemačkoj 2016. godine odigrao je utakmice grupne faze protiv Nizozemske koju je Hrvatska izgubila 3:1 te protiv Francuske koju je Hrvatska izgubila 2:0. Na Europskom prvenstvu do 21 godine održanog u Italiji i San Marinu 2019. godine odigrao je utakmicu grupne faze protiv Engleske koja je završila 3:3.

Priznanja

Klupska
Dinamo Zagreb
 1. HNL (1): 2020./21.
 Hrvatski nogometni kup (1): 2020./21.
 Hrvatski nogometni superkup (1): 2022.

Izvori

Vanjske poveznice

 Marijan Čabraja, Soccerway
 Marijan Čabraja, Transfermarkt

Životopisi, Pula
Hrvatski nogometaši
Nogometaši Dinama
Nogometaši HNK Gorice
Nogometaši HNK Rijeke
Aktivni nogometaši

Marijan Čabraja


Sica a fost o sabie scurtă sau un pumnal lung (unii cercetători precum Cătălin Borangic fac distincție între "pumnal" și "sabie"), folosit de tracii, dacii și ilirii antici, dar și în Roma Antică. Arma aparține culturii Halstatt. În cele mai vechi imagini care s-au păstrat, sica apare ca o sabie curbată (vedeți și Mozaicul din Zliten). Numeroase arme "sica" au fost găsite pe teritoriul mai multor țări – Albania, România, Bosnia, Bulgaria și Serbia. Imaginea sabiei sica apare pe Columna lui Traian, inclusiv pe metopa în care Decebal se sinucide.

Tipuri
Deși a existat o tendință puternică pentru standardizarea armei, săbiile sica pot fi împărțite în trei mari tipuri, care diferă din punct de vedere al aspectului, nu și din punct de vedere funcțional.

În studiul său "Sica. Tipologie și funcționalitate", Cătălin Borangic afirmă:

1. Primul tip este caracterizat prin masivitate, uneori cu aspect frânt imediat după jumătatea lamei, vârf scurt și ascuțit, cu o curbură ușoară, tija mânerului scurtă, de regulă de formă triunghiulară, prevăzută cu un orificiu pentru nitul necesar fixării mânerului, situat în apropierea lamei. Lama prezintă ornamente incizate și un șanț de scurgere a sângelui puternic profilat. Aceste caracteristici nu sunt generale, singurele argumente pentru delimitarea acestui tip fiind dimensiunea și forma aproximativ asemănătoare. De asemenea, nu la toate piesele a putut fi stabilită cronologia exactă, în special pentru unele pumnale publicate în literatura de specialitate din Bulgaria. Aspectul robust și alura aparent grosolană, alături de datarea majorității pieselor în orizontul cronologic cuprins între secolele III-I î.d.Hr, permit ipoteza că din acest tip a evoluat pumnalul sica în forma sa clasică, pe care o regăsim în următoarea categorie.

2. Cel de al doilea tip, nu foarte diferit morfologic, dar care prezintă unele particularități notabile, se conturează în jurul a trei pumnale descoperite în localitatea Padea din Oltenia, locație eponimă pentru aspectul cultural Padea-Panagjurski Kolonii. Aceste pumnale nu mai prezintă aspectul robust al tipului prim, ci au o lamă prelungă, cu șanț pentru scurgerea sângelui, dar păstrează, cel mai adesea, limba de mâner triunghiulară scurtă. Doar două exemplare au apărut, până la această dată, la sud de Dunăre, la Teteven, alte două fiind identificate în nordul fluviului, la Slatina și Zimnicea și unul în Transilvania, la Siliva. Tot acestei categorii pare să îi aparțină și cel mai lung exemplar cunoscut…

3. Al treilea tip, mai numeros, subsumează o serie de piese răspândite în nordul și vestul Bulgariei, sud-vestul și centrul României. Aceste pumnale sunt caracterizate prin lama prelungă, execuția elegantă în majoritatea cazurilor, ornamentarea cu incizii circulare și/sau linii de-a lungul lamei, existența șanțului de scurgere a sângelui, limba de mâner continuată pe lungimea acestuia și manșon de gardă. Aceste elemente distinctive se regăsesc fie toate împreună, fie unele exemplare prezintă una sau mai multe astfel de particularități. Dimensiunile arată o relativă standardizare, situată în jurul a 30-40 cm lungime și cca 3 cm lățime, unele piese depășind cu puțin aceste cote. … Din punct de vedere cronologic, acest tip de pumnal este datat cu preponderență în secolele II-I î.d.Hr.

Importanță
Sica avea o forma curbată, arma fiind destinată lovirii inamicului pe lângă marginea scutului și tăierea sau înjunghierea acestuia în spate. În Imperiul Roman, în luptele de gladiatori, oponentul obișnuit al thraex era murmillo, înarmat cu gladius și scut mare, iar înarmarea primului cu sica era considerată necesară pentru echilibrarea șanselor și pentru creșterea spectaculozității luptei.

Sica reprezintă un artefact istoric important care, datorită rolului jucat în lumea tracică, contribuie la înțelegerea mecanismelor sociale și militare ale acestei societăți și, datorită dimensiunii spirituale speciale, la înțelegerea unei noi fațete a mozaicului religios al acestei populații. Dintre toate armele curbate folosite în epoca tracică, sica este singura care face legătura dintre tracii de la sud de Dunăre și cei de la nord, arma fiind răspândită în mod egal pe ambele maluri ale fluviului.

Origini ale numelui

Conform "Dictionnaire des Antiquités Grecques et Romaines", tomul 4, volumul 2 (R–S), Paris, 1926, p. 1300, numele Sica vine din rădăcina proto-indo-europeană sek-, care înseamnă "a tăia. Autorul roman Valerius Maximus, III, 2.12, amintea că sica este numele dac al acestui tip de sabie curbată. În limba albaneză, cuvântul "cuțit" este "thika", foarte similar cu "sica".

În limba latină, sica (pumnal încovoiat) face parte din aceeași familie de cuvinte cu sicilis (seceră) și sicilicula (cosor), cuvinte care desemnează mai degrabă unelte, nu arme.

Ilirii
Romanii considerau sica ca fiind o arma specifică ilirilor. Principala armă pentru lupta corp-la-corp a ilirilor a fost sica. Istoricul John Wilkes:

 Deși o sabie scurtă curbată fusese utilizată de mai multe popoare din jurul Mediteranei, romanii au considerat sica ca fiind o armă distinctivă a ilirilor, utilizată de 'asasinii' (sicarius).

Vezi și
 Armata dacică
 Războaiele daco-romane
 Falx
 Rhomphaia
 Ludus Dacicus

Note

Legături externe
 https://www.scribd.com/document/33875732/Borangic-C-Sica-Tipologie-Si-Functional-It-Ate-NEMVS-IV-7-8-2009
 www.enciclopedia-dacica.ro http://enciclopedia-dacica.ro/index.php?option=com_content&view=article&id=709&Itemid=377
 Dictionnaire des Antiquités Grecques et Romaines, tom 4, vol. 2 (R–S), Paris, 1926, p. 1300, s.v. sica

Arme albe
Arme antice
Arme cu lamă
Dacia
Războaie dacice

Sica


Uma plataforma de desenvolvimento de baixo código ou low-code (LCDP) fornece um ambiente de desenvolvimento usado para criar software de aplicativo por meio de uma interface gráfica de usuário. Uma plataforma de baixa codificação pode produzir aplicativos totalmente operacionais ou exigir codificação adicional para situações específicas. As plataformas de desenvolvimento low-code podem reduzir a quantidade de tempo tradicional gasto, permitindo a entrega acelerada de aplicativos de negócios. Um benefício comum é que uma gama mais ampla de pessoas pode contribuir para o desenvolvimento do aplicativo – não apenas aqueles com habilidades de codificação, mas que exigem uma boa governança para poder aderir a regras e regulamentos comuns. Os LCDPs também podem reduzir o custo inicial de configuração, treinamento, implantação e manutenção.

As plataformas de desenvolvimento low-code têm suas raízes na linguagem de programação de quarta geração e nas ferramentas de desenvolvimento rápido de aplicativos dos anos 1990 e início dos anos 2000. Semelhante a esses ambientes de desenvolvimento predecessores, os LCDPs são baseados nos princípios de design orientado a modelos, geração automática de código e programação visual. O conceito de desenvolvimento de usuário final também existia anteriormente, embora os LCDPs trouxessem algumas novas maneiras de abordar esse desenvolvimento. O mercado de plataformas de desenvolvimento low-code remonta a 2011. O nome específico "low-code" não foi apresentado até 9 de junho de 2014, quando foi usado pelo analista da indústria Forrester Research. Juntamente com as plataformas de desenvolvimento sem código, o low-code foi descrito como "extraordinariamente disruptivo" na revista Forbes em 2017.

Uso
Como resultado da revolução dos microcomputadores, as empresas implantaram computadores amplamente em suas bases de funcionários, permitindo uma ampla automação de processos de negócios usando software. A necessidade de automação de software e novos aplicativos para processos de negócios exige que os desenvolvedores de software criem aplicativos personalizados em volume, adaptando-os às necessidades exclusivas das organizações. As plataformas de desenvolvimento low-code foram desenvolvidas como um meio para permitir a criação e o uso rápidos de aplicativos de trabalho que podem atender às necessidades específicas de processos e dados da organização.

Recepção
A empresa de pesquisa Forrester estimou em 2016 que o mercado total de plataformas de desenvolvimento low-code cresceria para US$ 15,5 bilhões até 2020. Os segmentos de mercado incluem banco de dados, manipulação de solicitações, plataformas móveis, de processo e de uso geral de baixo código.

O crescimento do mercado de desenvolvimento de código baixo pode ser atribuído à sua flexibilidade e facilidade. As plataformas de desenvolvimento low-code estão mudando o foco para o propósito geral dos aplicativos, com a capacidade de adicionar código personalizado quando necessário ou desejado.

A acessibilidade móvel é um dos fatores determinantes do uso de plataformas de desenvolvimento low-code. Em vez de os desenvolvedores terem que gastar tempo criando software para vários dispositivos, os pacotes Low-code geralmente vêm com esse padrão de recurso.

Como eles exigem menos conhecimento de codificação, praticamente qualquer pessoa em um ambiente de desenvolvimento de software pode aprender a usar uma plataforma de desenvolvimento de baixo código. Recursos como interfaces de arrastar e soltar ajudam os usuários a visualizar e construir o aplicativo.

Preocupações de segurança e conformidade
As preocupações com a segurança e a conformidade da plataforma de desenvolvimento de baixo código estão crescendo, especialmente para aplicativos que usam dados do consumidor. Pode haver preocupações com a segurança dos aplicativos criados tão rapidamente e a possível falta de governança adequada, levando a problemas de conformidade. No entanto, aplicativos de baixo código também alimentam inovações de segurança. Com o desenvolvimento contínuo de aplicativos em mente, fica mais fácil criar fluxos de trabalho de dados seguros. Ainda assim, permanece o fato de que plataformas de desenvolvimento low-code que não se aplicam e aderem estritamente à Teoria de Sistemas Normalizados não resolvem o desafio de aumentar a complexidade devido a mudanças.

Críticas
Alguns profissionais de TI questionam se as plataformas de desenvolvimento low-code são adequadas para aplicativos corporativos de grande escala e de missão crítica. Outros questionaram se essas plataformas realmente tornam o desenvolvimento mais barato ou mais fácil. Além disso, alguns CIOs expressaram preocupação de que a adoção de plataformas de desenvolvimento low-code internamente poderia levar a um aumento de aplicativos não suportados criados por shadow IT.

Referências

Desenvolvimento de software

Plataforma de desenvolvimento de baixo código