Kožna paprat (himenofilum, tankolist; lat. Hymenophyllum), biljni rod iz porodice tankolistovki (Hymenophyllaceae), dio je razreda Polypodiopsida ili papratnica.

Pripada mu 316 vrsta i dva hibrida raširenih poglavito u neotropskim krajevima širom svijeta.

Vrste

 Hymenophyllum abruptum Hook.
 Hymenophyllum acanthoides (Bosch) Rosenst.
 Hymenophyllum acutum (C. Presl) Ebihara & K. Iwats.
 Hymenophyllum adiantoides Bosch
 Hymenophyllum aeruginosum (Poir.) Carmich.
 Hymenophyllum alveolatum C. Chr.
 Hymenophyllum amabile Morton
 Hymenophyllum andinum Bosch
 Hymenophyllum angulosum Christ
 Hymenophyllum angustum Bosch
 Hymenophyllum antillense (Jenman) Jenman
 Hymenophyllum apiculatum Mett. ex Kuhn
 Hymenophyllum applanatum (A. M. Gray & R. G. Williams) Ebihara & K. Iwats.
 Hymenophyllum apteryx M. Kessler & Sundue
 Hymenophyllum archboldii (Copel.) C. V. Morton
 Hymenophyllum armstrongii (Baker) Kuhn
 Hymenophyllum asplenioides (Sw.) Sw.
 Hymenophyllum assurgens M. Kessler & A. R. Sm.
 Hymenophyllum australe Willd.
 Hymenophyllum axillare Sw.
 Hymenophyllum badium Hook. & Grev.
 Hymenophyllum baileyanum Domin
 Hymenophyllum balfourii Baker
 Hymenophyllum barbatum (Bosch) Baker
 Hymenophyllum bartlettii (Copel.) C. V. Morton
 Hymenophyllum batuense Rosenst.
 Hymenophyllum bicolanum Copel.
 Hymenophyllum bivalve (G. Forst.) Sw.
 Hymenophyllum blandum Racib.
 Hymenophyllum bontocense Copel.
 Hymenophyllum brachyglossum A. Braun ex Kunze
 Hymenophyllum brachypus Sodiro
 Hymenophyllum braithwaitei Ebihara & K. Iwats.
 Hymenophyllum brassii C. Chr.
 Hymenophyllum brevifrons Kunze
 Hymenophyllum brevistipes Liebm.
 Hymenophyllum bryoides C. W. Chen, Ebihara & K. Y. Cheng
 Hymenophyllum bryophilum C. Chr.
 Hymenophyllum caespitosum Gaudich.
 Hymenophyllum caparaoense Brade
 Hymenophyllum capense Schrad.
 Hymenophyllum capillaceum Roxb.
 Hymenophyllum capillare Desv.
 Hymenophyllum capurroi de la Sota
 Hymenophyllum cardunculus C. Chr.
 Hymenophyllum caudiculatum Mart.
 Hymenophyllum cocosense A. Rojas
 Hymenophyllum compactum Bonap.
 Hymenophyllum consanguineum C. V. Morton
 Hymenophyllum copelandii C. V. Morton
 Hymenophyllum cordobense (Hieron.) C. Larsen & Arana
 Hymenophyllum corrugatum Christ
 Hymenophyllum crassipetiolatum Stolze
 Hymenophyllum crispatoalatum Hayata
 Hymenophyllum crispatum Wall. ex Hook. & Grev.
 Hymenophyllum crispum Kunth
 Hymenophyllum cristatum Hook. & Grev.
 Hymenophyllum cruentum Cav.
 Hymenophyllum cuneatum Kunze
 Hymenophyllum cupressiforme Labill.
 Hymenophyllum darwinii Hook. fil.
 Hymenophyllum delicatulum Sehnem
 Hymenophyllum deltoideum C. Chr.
 Hymenophyllum demissum (G. Forst.) Sw.
 Hymenophyllum densipilosum A. Rojas
 Hymenophyllum dentatum Cav.
 Hymenophyllum denticulatum Sw.
 Hymenophyllum dependens C. V. Morton
 Hymenophyllum deplanchei Mett. ex Kuhn
 Hymenophyllum devolii M. J. Lai
 Hymenophyllum dicranotrichum (C. Presl) Sadeb.
 Hymenophyllum digitatum (Sw.) Fosberg
 Hymenophyllum dilatatum (G. Forst.) Sw.
 Hymenophyllum dimidiatum Mett. ex Kuhn
 Hymenophyllum diversilobum (C. Presl) Fée
 Hymenophyllum eboracense Croxall
 Hymenophyllum ectocarpon Fée
 Hymenophyllum edanoi (Copel.) C. V. Morton
 Hymenophyllum edentulum (Bosch) C. Chr.
 Hymenophyllum elbertii Rosenst.
 Hymenophyllum elegans Spreng.
 Hymenophyllum elongatum J. W. Grimes
 Hymenophyllum emarginatum Sw.
 Hymenophyllum exquisitum T. C. Hsu & Y. S. Chao
 Hymenophyllum exsertum Wall. ex Hook.
 Hymenophyllum falklandicum Baker
 Hymenophyllum farallonense Hieron.
 Hymenophyllum feejeense Brack.
 Hymenophyllum fendlerianum Sturm
 Hymenophyllum ferax Bosch
 Hymenophyllum ferrugineum Colla
 Hymenophyllum fimbriatum J. Sm.
 Hymenophyllum firmum Alderw.
 Hymenophyllum flabellatum Labill.
 Hymenophyllum flexuosum A. Cunn.
 Hymenophyllum foersteri Rosenst.
 Hymenophyllum foxworthyi Copel.
 Hymenophyllum fragile (Hedw.) Morton
 Hymenophyllum francii (Christ) Ebihara & K. Iwats.
 Hymenophyllum frankliniae Colenso
 Hymenophyllum fuciforme Sw.
 Hymenophyllum fucoides (Sw.) Sw.
 Hymenophyllum fujisanense Nakai
 Hymenophyllum fumarioides Bory ex Willd.
 Hymenophyllum fuscum (Blume) Bosch
 Hymenophyllum gardneri Bosch
 Hymenophyllum geluense Rosenst.
 Hymenophyllum glaziovii Baker
 Hymenophyllum gorgoneum Copel.
 Hymenophyllum gracilescens Domin
 Hymenophyllum hallieri Rosenst.
 Hymenophyllum hastatum A. Rojas
 Hymenophyllum heimii Tardieu
 Hymenophyllum helicoideum Sodiro
 Hymenophyllum hemidimorphum R. C. Moran & B. Øllg.
 Hymenophyllum hemipteron Rosenst.
 Hymenophyllum herzogii Rosenst.
 Hymenophyllum hieronymi (Brause) C. Chr.
 Hymenophyllum hirsutum (L.) Sw.
 Hymenophyllum hirtellum Sw.
 Hymenophyllum holochilum (Bosch) C. Chr.
 Hymenophyllum horizontale C. V. Morton
 Hymenophyllum hosei Copel.
 Hymenophyllum humbertii C. Chr.
 Hymenophyllum humboldtianum E. Fourn.
 Hymenophyllum hygrometricum (Poir.) Desv.
 Hymenophyllum imbricatum Blume
 Hymenophyllum inaequale (Poir.) Desv.
 Hymenophyllum integrivalvatum C. Sánchez
 Hymenophyllum interruptum Kunze
 Hymenophyllum involucratum Copel.
 Hymenophyllum ivohibense Tardieu
 Hymenophyllum jamesonii Hook.
 Hymenophyllum javanicum Spreng.
 Hymenophyllum jimenezii A. R. Sm. & M. Kessler
 Hymenophyllum johorense Holttum
 Hymenophyllum junghuhnii Bosch
 Hymenophyllum kaieteurum Jenman
 Hymenophyllum karstenianum J. W. Sturm
 Hymenophyllum kerianum Watts
 Hymenophyllum klabatense Christ
 Hymenophyllum krauseanum Phil.
 Hymenophyllum kuhnii C. Chr.
 Hymenophyllum lamellatum Stolze
 Hymenophyllum laminatum Copel.
 Hymenophyllum lanatum Fée
 Hymenophyllum lanceolatum Hook. & Arn.
 Hymenophyllum latifrons Bosch
 Hymenophyllum latisorum M. Kessler & A. R. Sm.
 Hymenophyllum laxum (Copel.) C. V. Morton
 Hymenophyllum ledermannii Brause
 Hymenophyllum lehmannii Hieron.
 Hymenophyllum leptocarpum Copel.
 Hymenophyllum leratii Rosenst.
 Hymenophyllum levingei C. B. Clarke
 Hymenophyllum lherminieri Mett. ex Kuhn
 Hymenophyllum lindenii Hook.
 Hymenophyllum lineare (Sw.) Sw.
 Hymenophyllum lobatoalatum Klotzsch
 Hymenophyllum lobbii Moore ex Bosch
 Hymenophyllum longifolium Alderw.
 Hymenophyllum longissimum (Ching & P. S. Chiu) K. Iwats.
 Hymenophyllum lyallii Hook. fil.
 Hymenophyllum macgillivrayi (Baker) Copel.
 Hymenophyllum macroglossum Bosch
 Hymenophyllum macrosorum Alderw.
 Hymenophyllum macrothecum Fée
 Hymenophyllum maderense Gibby & Lovis
 Hymenophyllum malingii (Hook.) Mett.
 Hymenophyllum marginatum Hook. & Grev.
 Hymenophyllum matthewsii Bosch
 Hymenophyllum maxonii Christ ex Morton
 Hymenophyllum megistocarpum (Copel.) C. V. Morton
 Hymenophyllum melanosorum (Copel.) C. V. Morton
 Hymenophyllum microcarpum Desv.
 Hymenophyllum microchilum (Baker) C. Chr.
 Hymenophyllum mikawanum (Seriz.) Seriz.
 Hymenophyllum minimum A. Rich.
 Hymenophyllum mirificum Morton
 Hymenophyllum mnioides Baker
 Hymenophyllum molle C. V. Morton
 Hymenophyllum mortonianum Lellinger
 Hymenophyllum mossambicense (Schelpe) Schippers
 Hymenophyllum multialatum C. V. Morton
 Hymenophyllum multicristatum A. Rojas
 Hymenophyllum multifidum (G. Forst.) Sw.
 Hymenophyllum myriocarpum Hook.
 Hymenophyllum nahuelhuapiense Diem & J. S. Licht.
 Hymenophyllum nanostellatum Lellinger
 Hymenophyllum nanum Sodiro
 Hymenophyllum neocaledonicum (C. Chr.) Rouhan & C. Del Rio
 Hymenophyllum nephrophyllum Ebihara & K. Iwats.
 Hymenophyllum nitiduloides Copel.
 Hymenophyllum nitidulum (Bosch) Ebihara & K. Iwats.
 Hymenophyllum novoguineense (Rosenst.) K. Iwats.
 Hymenophyllum nutantifolium Alderw.
 Hymenophyllum obtusum Hook. & Arn.
 Hymenophyllum okadai Masam.
 Hymenophyllum oligosorum Makino
 Hymenophyllum ooides F. Muell. & Baker ex Baker
 Hymenophyllum ovatum Copel.
 Hymenophyllum pachydermicum Ces.
 Hymenophyllum pallidum (Blume) Ebihara & K. Iwats.
 Hymenophyllum palmatifidum (Müll. Berol.) Ebihara & K. Iwats.
 Hymenophyllum paniculiflorum C. Presl
 Hymenophyllum paniense Ebihara & K. Iwats.
 Hymenophyllum pantotactum Alderw.
 Hymenophyllum parallelocarpum Hayata
 Hymenophyllum paucicarpum Jenman
 Hymenophyllum pectinatum Cav.
 Hymenophyllum peltatum (Poir.) Desv.
 Hymenophyllum penangianum Matthew & Christ ex Christ
 Hymenophyllum perparvulum Alderw.
 Hymenophyllum perrieri Tardieu
 Hymenophyllum pilosissimum C. Chr.
 Hymenophyllum pilosum Alderw.
 Hymenophyllum platylobum Bosch
 Hymenophyllum plicatum Kaulf.
 Hymenophyllum plumieri Hook. & Grev.
 Hymenophyllum plumosum Kaulf.
 Hymenophyllum pluviatile Perrie & Brownsey
 Hymenophyllum pollemonianum Rosenst.
 Hymenophyllum polyanthos (Sw.) Sw.
 Hymenophyllum poolii Baker
 Hymenophyllum praetervisum Christ
 Hymenophyllum prionema Kunze
 Hymenophyllum proctoris C. Sánchez
 Hymenophyllum productum Kunze
 Hymenophyllum protrusum Hook.
 Hymenophyllum pulchellum Schltdl. & Cham.
 Hymenophyllum pulcherrimum Colenso
 Hymenophyllum pumilio Rosenst.
 Hymenophyllum pumilum C. Moore
 Hymenophyllum punctisorum Rosenst.
 Hymenophyllum pyramidatum Desv.
 Hymenophyllum quetrihuense Diem & J. S. Licht.
 Hymenophyllum ramosii Copel.
 Hymenophyllum rarum R. Br.
 Hymenophyllum recurvum Gaudich.
 Hymenophyllum reinwardtii Bosch
 Hymenophyllum revolutum Colenso
 Hymenophyllum ridleyi (Copel.) comb. ined.
 Hymenophyllum ringens Christ
 Hymenophyllum riukiuense Christ
 Hymenophyllum rolandi-principis Rosenst.
 Hymenophyllum roraimense C. V. Morton
 Hymenophyllum rubellum Rosenst.
 Hymenophyllum rufescens Kirk
 Hymenophyllum rufifolium Alderw.
 Hymenophyllum rufifrons Alderw.
 Hymenophyllum rufum Fée
 Hymenophyllum rugosum C. Chr. & Skottsb.
 Hymenophyllum ruizianum (Klotzsch) Kunze
 Hymenophyllum saenzianum L. D. Gómez
 Hymenophyllum salakense Racib.
 Hymenophyllum sampaioanum Brade & Rosenst.
 Hymenophyllum sanguinolentum (G. Forst.) Sw.
 Hymenophyllum scabrum A. Rich.
 Hymenophyllum secundum Hook. & Grev.
 Hymenophyllum semialatum T. C. Hsu
 Hymenophyllum semiglabrum Rosenst.
 Hymenophyllum senterreanum Dubuisson & Deblauwe
 Hymenophyllum seramense K. Iwats., M. Kato & Ebihara
 Hymenophyllum sericeum (Sw.) Sw.
 Hymenophyllum serrulatum (C. Presl) C. Chr.
 Hymenophyllum seselifolium C. Presl
 Hymenophyllum sibthorpioides (Bory ex Willd.) Mett. ex Kuhn
 Hymenophyllum sieberi (C. Presl) Bosch
 Hymenophyllum silvaticum C. V. Morton
 Hymenophyllum silveirae Christ
 Hymenophyllum simonsianum Hook.
 Hymenophyllum simplex C. V. Morton
 Hymenophyllum sodiroi C. Chr.
 Hymenophyllum soriemersum Rouhan & C. Del Rio
 Hymenophyllum splendidum Bosch
 Hymenophyllum stenocladum (Ching & P. S. Chiu) K. Iwats.
 Hymenophyllum subdemissum Christ
 Hymenophyllum subobtusum Rosenst.
 Hymenophyllum subrigidum Christ
 Hymenophyllum superbum Morton
 Hymenophyllum taiwanense (Tagawa) C. V. Morton
 Hymenophyllum talamancanum A. Rojas
 Hymenophyllum taliabense Alderw.
 Hymenophyllum tarapotense Stolze
 Hymenophyllum tayloriae Farrar & Raine
 Hymenophyllum tegularis (Desv.) Proctor & Lourteig
 Hymenophyllum tenerum Bosch
 Hymenophyllum thuidium Harr.
 Hymenophyllum todjambuense Kjellb.
 Hymenophyllum tomaniiviense (Brownlie) Ebihara & K. Iwats.
 Hymenophyllum tomentosum Kunze
 Hymenophyllum tortuosum Hook. & Grev.
 Hymenophyllum trapezoidale Liebm.
 Hymenophyllum treubii Racib.
 Hymenophyllum triangulare Baker
 Hymenophyllum trichomanoides Bosch
 Hymenophyllum trichophorum (Alderw.) Ebihara & K. Iwats.
 Hymenophyllum trichophyllum Kunth
 Hymenophyllum trifoliatum (L.) Proctor & Lourteig
 Hymenophyllum tunbrigense (L.) Sm.
 Hymenophyllum turquinense C. Sánchez
 Hymenophyllum umbratile Diem & J. S. Licht.
 Hymenophyllum undulatum (Sw.) Sw.
 Hymenophyllum urbanii Brause
 Hymenophyllum valvatum Hook. & Grev.
 Hymenophyllum verecundum Morton
 Hymenophyllum veronicoides C. Chr.
 Hymenophyllum vestitum (C. Presl) Bosch
 Hymenophyllum viguieri Tardieu
 Hymenophyllum villosum Colenso
 Hymenophyllum vittatum Copel.
 Hymenophyllum walleri Maiden & Betche
 Hymenophyllum whitei Goy
 Hymenophyllum wilsonii Hook.
 Hymenophyllum wrightii Bosch
 Hymenophyllum zamboanganum (Copel.) comb. ined.
 Hymenophyllum × scopulorum Rumsey & F. J. Roberts
 Hymenophyllum × tucuchense (Jermy & T. G. Walker) C. D. Adams & Baksh.-Com.

Vanjske poveznice

Izvori

Tankolistovke

Kožna paprat


Austin Richard Post (Syracuse, New York, 4. srpnja 1995.), poznat pod imenom Post Malone, američki je reper, pjevač, tekstopisac i gitarist.
Prvi je put bio javno primijećen 2015. godine nakon izlaska njegovog prvog singla White Iverson. U kolovozu 2015., Malone je potpisao ugovor s izdavačkom kućom Republic Records. Objavio je pjesme Congratulations s Quavom i Rockstar s 21 Savageom, koje su se poimence našle na osmom i prvom mjestu top-ljestvice Billboard Hot 100.

Svoj prvi album Stoney objavio je 2016. godine, a drugi, Beerbongs and Bentleys, 2018. godine.

Životopis
Austin Richard Post rodio se 4. srpnja 1995. u Syracuseu. Odrastao je uz oca, Richa Posta, i maćehu, Jodie Post. Postov otac u svojoj je mladosti bio DJ i upoznao je sina s mnogo različitih žanrova glazbe kao što su hip hop, country i rock.

Kad je Post imao 9 godina, on i njegova obitelj preselili su se u Grapevine nakon što je njegov otac postao menadžer snack bara za Dallas Cowboyse. Post je počeo svirati gitaru i otišao je na audiciju za sastav Crown the Empire 2010. godine, ali su ga odbili nakon što su mu žice na gitari pukle usred audicije. S 16 godina, koristeći program Audacity, Post je napravio svoju prvu mix traku, Young and After Them Riches, i predstavio je u srednjoj školi.

Karijera
Kao svoje umjetničko ime izabrao je Post Malone u dobi od 14 ili 15 godina. Nakon što je u veljači 2015. dovršio skladbu "White Iverson", postavio ju je na svoj profil na SoundCloudu. Dana 19. srpnja 2015. objavio je glazbeni video za tu pjesmu, koji je prešao 526 milijuna pregleda na YouTubeu od svog objavljivanja.

Post Malone kasnije je svoj album prvijenac nazvao "osrednjim" usprkos uspjehu pjesme "Congratulations" s Quavom, koja je bila njegova prva pjesma koja je ušla u top 10 na ljestvici Billboard Hot 100. Stoney je također sadržavao top 100 hitove "I Fall Apart" i "Deja Vu", koju je pjevao s Justinom Bieberom. Albumu je Udruženje diskografske industrije Amerike u listopadu 2017. dodijelilo dvostruku platinastu nakladu.

Glazbeni stil
Postova glazba opisana je kao "ključajući lonac countryja, hip-hopa i R&B-a".

Kontroverze
U studenom 2017., u intervjuu s poljskim medijskim časopisom "NewOnce", izjavio je da vjeruje da modernoj hip-hop glazbi nedostaju "ljudi koji govore o stvarnim stvarima", dodajući da "ako želiš razmišljati o životu, ne slušaj hip-hop". Dobio je negativne komentare na socijalnim mrežama za svoje navode, čak i od repera kao što su Lil B i Vince Staples. Pojavio se u videu na Twitteru, u kojem je objasnio razlog svojih komentara, dodajući da on obožava hip-hop.

Osobni život
Post na ruci ima tetovažu američkog predsjednika Kennedyja te je izjavio da je John Kennedy bio jedini predsjednik koji je govorio o "ludoj korupciji koja se događa ovih dana". U prosincu 2016. je izjavio da, ako bi bio pozvan da nastupa na inauguraciji Donalda Trumpa, nastupao bi, iako ni Hillary Clinton ni Trump nisu sposobni da vrše dužnost predsjednika Sjedinjenih Američkih Država. Glasao je za Sandersa.

Diskografija

Studijski albumi
 Stoney (2016.)
 Beerbongs & Bentleys (2018.)
 Hollywood's Bleeding (2019.)
 Twelve Carat Toothache (2022.)

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica

Američki glazbenici
Američki ritam i blues glazbenici
Američki hip hop glazbenici
Američki pjevači

Post Malone


Diderot Media KG war ein aus dem Hörbuchbereich stammendes und primär in der digitalen Mediendistribution tätiges Unternehmen. Es wurde 1996 in Rottenburg am Neckar gegründet. Nach Verkauf des Downloadportals soforthoeren.de wurde 2011 die Geschäftstätigkeit eingestellt.

Geschichte
Diderot Media bot zunächst Multimediaservices an und verlegte im Jahr 2001 als Diderot Verlag den Schwerpunkt auf die Produktion von Hörbüchern. Im Jahr 2004 kamen Medienservice und Verlagsarbeit im ersten deutschen Downloadportal für Hörbücher soforthoeren.de zusammen. Seit 1. Januar 2007 firmiert man unter Diderot Media, eine KG mit drei Gesellschaftern. Diderot Media gilt als Downloadpionier im B2C, B2B und B2B2C-Bereich und hat für 2008 ein Umsatzwachstum von 60 % veröffentlicht. Anfang 2011 wurde bekanntgegeben, dass die ekz über ihre Tochterfirma "4Readers GmbH & Co. KG" die sofort-Portale der Diderot Media KG erworben hat.

Hörbuchproduktionen
Zu den bekanntesten Hörbüchern des Verlags zählt Victor Hugos Les Misérables. Die 2003 veröffentlichte DVD mit Gert Westphal als Sprecher ist mit 56 Stunden Spielzeit laut Verlagsangaben das längste Hörbuch der Welt. Die Navigation in die 360 Kapitel des Hörbuchs erfolgt wie bei einer Film-DVD.

Neben den Hörbüchern erschien 2008 gleichsam zu Ehren des Namensgebers das vom Philosophiehistoriker Werner Raupp verfasste Diderot-Lesebuch Weiß man je, wohin man geht?

Digitale Dienstleistungen
Seit 2007 bietet Diderot Media Händlern White-label-Portale im B2B-Bereich an. In diesem Bereich bezeichnet sich Diderot Media 2009 mit über 60 Verlags- und Händlershops als Marktführer. Für den Webauftritt von stationären Buchhandlungen hat Diderot Media in Zusammenarbeit mit dem  Barsortiment Umbreit individualisierbare Downloadshops entwickelt. Seit 2009 bietet Diderot Media Rechtegebern und Inhalteanbietern Dienstleistungen in Bereich digitaler Vertrieb (Upload, Konvertierung, Einbettung von Schutzmechanismen gegen Software-Piraterie) an.

Auszeichnungen
 2003 (für Victor Hugos Les Misérables) und 2007 (für Hans Magnus Enzensbergers Jakob und sein Herr) wurden  Veröffentlichungen des Verlages in die Hörbuchbestenliste des hr2 aufgenommen.

 2005 hat der Börsenverein des Deutschen Buchhandels Diderot für die Integration der digitalen Wasserzeichen bei soforthoeren.de mit dem Innovationspreis für elektronisches Publizieren AKEP-Award ausgezeichnet.

Einzelnachweise

Hörbuchverlag (Deutschland)
Download-Portal
Unternehmen (Rottenburg am Neckar)
Gegründet 1996
Verlag (Baden-Württemberg)

Diderot Media


Le président du Parlement national () préside les sessions du Parlement national des Îles Salomon. Cette fonction est établie par l' de la Constitution de 1978, entrée en vigueur lors de l'indépendance du pays. Elle est similaire à celle de président de la Chambre des communes du Royaume-Uni, les Îles Salomon étant un royaume du Commonwealth basé sur le système de Westminster.

Description
Le président est élu par les membres du Parlement national tous les quatre ans, conformément à l' du règlement intérieur du Parlement. Celui-ci stipule que . Le président n'est donc pas nécessairement choisi parmi les députés en exercice, contrairement au président de la Chambre des communes du Royaume-Uni. Ainsi, Peter Kenilorea n'était pas membre du Parlement lorsqu'il en a été élu président, en 2001, et Allan Kemakeza a été élu président après avoir échoué à conserver son siège au Parlement lors des élections législatives de 2010. La seule personne jusqu'à présent à avoir été un député en exercice lors de son élection à la présidence est Waita Ben Tabusasi, en 1989. Il a libéré son siège de député du nord-est de Guadalcanal pour assumer les fonctions de président ; l'élection partielle qui en a résulté a permis à Hilda Kari de devenir la première femme à siéger au Parlement national des Îles Salomon. Le rôle du président, conformément à l' de la Constitution salomonaise, est de . En outre, le président est chargé de .

Liste des présidents

Vice-président
La Constitution prévoit également un vice-président. Selon l', le vice-président est élu par le Parlement parmi ses membres, alors que le président peut être élu en dehors du Parlement. Alors que le président, s'il est un député lorsqu'il est élu à cette fonction, doit quitter son siège, le vice-président au contraire conserve son siège et quitte le poste de vice-président s'il cesse d'être membre du Parlement. Le chef d'un parti politique au Parlement ne peut exercer la fonction de vice-président.

Le vice-président remplit les fonctions du président si ce dernier est dans l'incapacité de les assumer. Cependant, selon l' de la Constitution, et contrairement au président, le vice-président, lorsqu'il préside le Parlement, .

Références

Politique aux Îles Salomon
Salomon

Président du Parlement national des Îles Salomon


Johann Riche, né le  à Gérardmer dans les Vosges, est un accordéoniste et compositeur français.

Biographie
Johann Riche commence la musique à 7 ans grâce à son grand-père René Riche, professeur d'accordéon à Bruyères.

À 19 ans, il débute au théâtre dans la pièce À tous ceux qui de Noëlle Renaude, mise en scène par Laurent Vacher à l'occasion du festival "La Mousson d'été", dirigé par Michel Didym.

Début 1998, il rejoint la Compagnie Boomerang de Michel Didym avec laquelle il travaille sur de nombreuses pièces. Il participe entre autres à la pièce Les animaux ne savent pas qu'ils vont mourir de Pierre Desproges, mise en scène par Michel Didym et Hélène Desproges, créée en 2002 au Théâtre de la Ville.

En 2001, il co-fonde le groupe Beltuner avec Nicolas Pautras et Pascal Müller et commence à sillonner les salles de concerts et les festivals.

En août 2004, il rencontre Jacques Higelin à l'occasion des Moussons d'été 2004 et donne un concert en duo avec ce dernier.

Le 7 avril 2005, Beltuner sort son  album chez ICI Label.

En 2015, il rencontre Christophe Miossec et enregistre l'album Mammifères. Il l'accompagne ensuite durant la tournée qui suit la sortie de l'album en 2016.

En 2017 il entame une collaboration avec Damien Saez autour du projet Le Manifeste et il participe aux tournées de 2017 et 2019.

Le quatrième album de Beltuner, Promis sort en avril 2019.

Discographie

Avec Johann Riche Trio

Avec Beltuner

Avec Tarab Orchestar

Avec Christophe Miossec

Avec Alice Botté

Avec Stag

Filmographie

Cinéma
 2010 : Ensemble, nous allons vivre une très, très grande histoire d'amour... de Pascal Thomas : accordéoniste
 2012 : Holy Motors de Leos Carax : accordéoniste dans l'église.

Télévision

Compositeur
 1998 : La Légende dorée de Saint Nicolas de Raymond Pinoteau
 1999 : Les Vilains de Xavier Durringer

Acteur
 2010 : Ensemble nous allons vivre une très très grande histoire d'amour... de Pascal Thomas : l'accordéoniste

Émissions de télévision
 2019 : Tête de l'art (ViàVosges) avec Beltuner
 2019 : Taratata  avec Christophe Miossec

Théâtre
 1996 : À tous ceux qui de Noëlle Renaude, mise en scène de Laurent Vacher
 1998 : Le Miracle de György Schwajda, mise en scène de Michel Didym, Théâtre national de la Colline : typographe
 1998 : Duo Solo, mise en scène de Hervé Haggaï
 1999 : La Carpe et le Lapin de Géraldine Bourgue, mise en scène de Géraldine Bourgue, Théâtre de la Commune
 1999 : Fric-Frac d'Édouard Bourdet, mise en scène de Aurore Prieto, Théâtre 13 : P'tit Louis
 2000 : Yaacobi et Leidental de Hanoch Levin, mise en scène de Michel Didym, Festival d'Avignon, Théâtre de la Manufacture, Comédie de Saint-Étienne, Théâtre Paris-Villette
 2003 : Les animaux ne savent pas qu'ils vont mourir de Pierre Desproges, mise en scène de Michel Didym et Hélène Desproges, Théâtre de la Manufacture, Nouveau théâtre d'Angers, Théâtre de la Croix-Rousse, Théâtre des Abbesses, Théâtre Varia : accordéoniste
 2006 : Pœub ! de Serge Valletti, mise en scène de Michel Didym, Théâtre des Célestins, Théâtre de la Criée, Théâtre national de la Colline
 2008 : Héros-Limite de Ghérasim Luca, mise en scène de Laurent Vacher, Maison de la Poésie
 2014 : Tranchées de Laurent Vacher, mise en scène de Laurent Vacher
 2015 : Paris, mon Amour d'Aurélie Billetdoux, mise en scène d'Aurélie Billetdoux.

Radio
 2000 : Paradis Médiomatrique de Armando Llamas, France Culture, réalisé par Claude Guerre
 2011 : Blaise Cendrars Du monde entier au cœur du monde, France Culture, réalisé par Sophie Nauleau et Cédric Aussir
 2011 : Saltimbanques, France Culture, réalisé par Cédric Aussir
 2012 : La Vignette de Aude Lavigne, France Culture
 2012 : Une histoire des romans d'amour au Théâtre de la Madeleine, France Culture, réalisé par Cédric Aussir et Alexandre Plank
 2014 : L'Europe des poètes, France Culture, réalisé par Alexandre Plank
 2014 : La Tigresse d'Alexandra Lazarescu, France Culture, réalisé par Laurence Courtois
 2014 : Déshonorée (un crime d'honneur en Calabre) de Saverio La Ruina, France Culture, réalisée par Laure Egoroff
 2014 : Les Mémoires de Maigret, adaptation de Pierre Assouline, France Culture, réalisé par Laurence Courtois
 2016 : Musiciens de rue, carte blanche à Miossec, France Inter
 2018 : Lettre à ma mère de Pierre Assouline, France Culture, réalisé par Laurence Courtois
 2018 : Georges Simenon, France Culture, réalisé par Laurence Courtois
 2018 : On est pas sérieux... de Blandine Masson, Emmanuel Demarcy-Mota et Christophe Lemaire, France Culture, réalisé par Cédric Aussir

Notes et références

Annexes

Liens externes

Accordéoniste français

Johann Riche


Russian Roulette este al treilea disc EP al grupului de fete sud-coreean Red Velvet. A fost lansat pe 7 septembrie 2016 de către S.M. Entertainment.

Reprezintă al doilea album al grupului care să conțină atât imaginea 'Red', cât și 'Velvet', după lansarea Ice Cream Cake în 2015. Discul EP constă în 7 melodii, încluzând piesa de titlu "Russian Roulette".

Listare de melodii

Clasamente

Clasamente săptămânale

Clasamente lunare

Vezi și
 SM Entertainment
 Kpop

Referințe

Formații K-pop
Trupe feminine
Albume din 2016

Russian Roulette (EP)


Horná Mariková este o comună slovacă, aflată în districtul Považská Bystrica din regiunea Trenčín, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 593 de locuitori.

Istoric
Localitatea Horná Mariková este atestată documentar din 1321.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Horná Mariková


ඇමසෝනාස් යන්නෙන් මෙයද නිරූපණය විය හැකිය:

  ස්පාඤ්ඤ සහ පෘතුගීසි භාෂා වලින්   ඇමසෝනාස් ලෙසින් හැඳින්වෙන  ඇමසෝන් ගංගාව

ස්ථාන
ඇමසෝනාස් (බ්‍රසීලියානු ජනපදය), බ්‍රසීලය
ඇමසෝනාස් පරිපාලන පෙදෙස, කොලොම්බියාව
ඇමසෝනාස් පෙදෙස, පේරූ
ඇමසෝනාස් (වෙනිසියුලියානු ජනපදය), වෙනිසියුලියාව
ඇමසෝනාස් පෙදෙස, බොලිවියාව

මෙයද බලන්න
ඇමසෝන් (වක්‍රෝත්තිහරණය)
ඇමසෝන් ද්‍රෝණිය
ඇමසෝන් වැසි වනාන්තරය
ඇමසෝනාස් පළාත (වක්‍රෝත්තිහරණය)
ඇමසෝනාස් ජනපදය (වක්‍රෝත්තිහරණය)

ඇමසෝනාස්


Eddystone Svjetionik je svjetionik koji se nalazi na opasnim stijenama Eddystone, 14 km južno od Rame Heada u Cornwallu, u Engleskoj. Stijene su potopljene ispod površine mora i sastavljene su od prekambrijskog gnajsa.

Trenutna struktura četvrta je sagrađena na lokaciji. Prvu je uništila oluja, a drugu požar. Treći, poznat i kao Smeatonov toranj, najpoznatiji je zbog povijesne važnosti za dizajn svjetionika i važnosti u razvoju betona za gradnju. Njegovi gornji dijelovi ponovno su postavljeni u Plymouthu kao spomenik. Prvi svjetionik, dovršen 1699. godine, bio je prvi svjetionik na otvorenom oceanu, iako mu je Cordouanski svjetionik prethodio kao prvi svjetionik na moru.

Potreba za svjetlom
Stijene Eddystone su kompleks grebena otprilike 19 km JZ od Plymouth Sounda, jedne od najvažnijih pomorskih luka u Engleskoj, i na pola puta između Lizard Pointa u Cornwallu i Start Pointa u Devonu. U uvjetima jake plime su potpoljeni i slabo vidljivi, pa su ih se pomorci toliko plašili da su često plovili uz obalu Francuske kako bi izbjegli opasnost, što je rezultiralo bordolomima, ne samo lokalno, već na stijenama sjeverne obale Francuske i Kanalskih otoka. S obzirom na poteškoćama u gradnji temelja na stijenama, posebno u uvjetima plime, prošlo je puno vremena prije nego što je itko pokušao na njih postaviti svjetlosno upozorenje.

Winstanleyev svjetionik

Prvi svjetionik na Eddystone Rocksu bio je osmerokutna drvena građevina koju je sagradio Henry Winstanley. Svjetionik je ujedno i prvi zabilježeni primjerak pučinskog svjetionika. Izgradnja je započela 1696. godine, a prvo svjetlo je bilo upaljeno 14. studenog 1698. godine. Tijekom gradnje, francuski gusar oteo je Winstanleyja i uništio dotad postavljene temelje, zbog čega je Louis XIV naredio Winstanleyjevo puštanje riječima "Francuska ratuje s Engleskom, a ne s čovječanstvom".

Svjetionik je preživio svoju prvu zimu, ali mu je bio potreban popravak, a potom je predizajniran u dvanaesterokutni vanjski izgled obložen kamenom, na drvenoj uokvirenoj konstrukciji, s osmerokutnim gornjim dijelom, kao što se može vidjeti na kasnijim crtežima ili slikama. (To daje povoda za tvrdnje da je na Eddystone Rocku bilo pet svjetionika.) Osmerokutni gornji dio (ili 'lampion') bio je 4.6 m visok i 3.4 m u promjeru, a njegovih osam prozora sastojalo se od 36 pojedinačnih staklenih ploča.

Winstanleyev toranj trajao je dok ga Velika oluja 27. studenoga 1703. nije potpuno uništila, ne ostavljajući ni traga građevini. Winstanley je bio na svjetioniku, dovršavajući dogradnju konstrukcije. Ni njemu, kao ni preostaloj petorici muškaraca u svjetioniku, nije pronađen trag.

Troškovi izgradnje i petogodišnjeg održavanja iznosili su 7.814 £ 7s.6d, a za to vrijeme od prolaznih brodova prikupljene su pristojbe u iznosu od 4.721 £ 19s.3d.

Rudyardov svjetionik

Nakon uništenja prvog svjetionika, kapetan John Lovett uzeo je stijene u zakup, a aktom Parlamenta je dopušteno naplaćivati cestarinu prolaznim brodovima od jednog penije po toni. Naručio je od Johna Rudyarda (ili Rudyerda) projektiranje novog svjetionika u obliku stožaste drvene konstrukcije oko jezgre od cigle i betona. Okomite drvene daske koje su obložile konstrukciju postavila su dva majstora brodskih majstora i zasupala poput brodova; a cijela je konstrukcija usidrena na greben pomoću trideset i šest vijaka od kovanog željeza iskovanih kako bi se uklopile duboke rupe koje su u grebenu izrezane strojem. S tornja je prvi put zasjalo svjetlo 28. srpnja 1708. a radovi su završeni 1709. godine. Svjetlost su davale 24 svijeće. To se pokazalo trajnijim rješenjem, preživjevši gotovo pedeset godina.

U noći 2. prosinca 1755. godine zapalio se vrh fenjera, vjerojatno iskrom jedne od svijeća korištenih za osvjetljavanje svjetlosti, ili pak kroz pukotinu u dimnjaku koja je prolazila kroz fenjer iz peći u kuhinji ispod. Trojica čuvara bacali su vodu iz kante, ali su s pojačavanjem požara odvezeni na stijenu i spašeni brodom. Čuvar Henry Hall, koji je tada imao 94 godine, umro je nekoliko dana kasnije od rana zadobivenih rastaljenim olovom koje je padalo s krova. Izvještaj o ovom slučaju Kraljevskom je društvu podnio liječnik Edward Spry a olovo je sada u zbirkama Nacionalnih muzeja Škotske.

Smeatonov svjetionik

Treći svjetionik označio je veliki korak naprijed u dizajnu takvih građevina.

Preporučen od Kraljevskog društva, građevinski inženjer John Smeaton modelirao je oblik prema hrastu, temelje i vanjsku strukturu izgrađenu od lokalnog korniškog granita, a iznutra lakši zid od vapnenca iz Portlanda. On je pionir 'hidrauličnog vapna', betona koji se stvrdnjavao pod vodom, i razvio tehniku učvršćivanja blokova pomoću zglobova golubljih repova i mramornih tipli. Izgradnja je započela 1756. godine u Millbayu a svjetlo je prvi put upaljeno 16. listopada 1759.

Smeatonov svjetionik bio je visok 18 metara, a promjer baze mu je bio 8 metara, dok je na vrhu bio promjera 5 metara. Osvijetlio ga je luster od 24 velike svijeće od loja.

Godine 1807. istekao je 100-godišnji zakup svjetionika, nakon čega su vlasništvo i upravljanje prešli na Trinity House. Godine 1810. zamijenili su luster i svijeće s 24 Argandove svjetiljke i paraboličnim reflektorima.

Godine 1841. izvršena je velika obnova, pod vodstvom inženjera Henryja Norrisa, koja je uključivala cjelovito preusmjeravanje, zamjenske spremnike za vodu i punjenje velike šupljine u stijeni blizu temelja. Godine 1845. svjetionik je opremljen novom fiksnom katadioptrijskom optikom drugog reda, koju je proizveo Henry Lepaute iz Pariza, s uljnom lampom, koja je zamijenila stare svjetiljke i reflektore. Ovo je prvi put da je izgrađena potpuno katadioptrijska velika optika (koja koristi prizme, a ne zrcala iznad i ispod leće), i prva takva instalacija u bilo kojem svjetioniku.

Smeatonov svjetionik ostao je u upotrebi do 1877. godine kada ga je erozija na stijenama ispod svjetionika tresla s jedne na drugu stranu kad god bi udarili veliki valovi. Nakon razgradnje obnovljen je na Plymouth Hoe, u Plymouthu, kao spomen. William Tregarthen Douglass nadzirao je demontažu i uklanjanje Smeatonovog tornja.

Ponovno podignut toranj na Plymouth Hoe danas je turistička atrakcija. Temelji i ostaci tornja ostali su blizu novih i čvršćih temelja sadašnjeg svjetionika - temelji su se pokazali prejakima da bi se mogli rastaviti pa su ih ostavili tamo gdje su stajali.

Replika Smeatonovog svjetionika iz 1850. godine, spomenik Hoad, stoji iznad grada Ulverstona u državi Cumbria kao spomen na pomorskog administratora Sir Johna Barrowa.

Douglassov svjetionik

Sadašnji, četvrti, svjetionik dizajnirao je James Douglass, koristeći se razvojem Smeatonovih tehnika Roberta Stevensona. Do srpnja 1878. pripremala se nova lokacija na South Rocku (Južnoj stijeni) tijekom 3½ sata između oseke i plime ; kamen temeljac položio je 19. kolovoza sljedeće godine Nj.KV vojvoda od Edinburgha, gospodar Trinity Housea. Opskrbni brod Hercules imao je sjedište u Orestonu, sada predgrađu Plymoutha kamen je pripremljen u dvorištu Orestona i isporučen iz djela gospode Shearer, Smitha i Coa iz Wadebridgea. Toranj, koji je visok 49 metara, sadrži ukupno 1759m3 granita, s masom od 4.668 tona. Posljednji kamen postavljen je 1. lipnja 1881. godine, a svjetlost je prvi put upaljena 18. svibnja 1882. godine. Svjetionik je još uvijek u upotrebi.

Svjetionik je bio opremljen velikom (šestostranom) dvostranom rotirajućom optikom prvog reda (tj. Dvoslojnom), 12,8 12.5-foot (3.8 m) ukupno visoko, proizvela ga je Chance Brothers iz Smethwicka; svaka od šest strana optike bila je podijeljena u dvije Fresnelove ploče leća, koje su pružale karakteristiku svjetla od dva bljeska svakih trideset sekundi. Ukupno je uređaj bio visok preko 3 metra i težak preko sedam tona. U to vrijeme izuzetno visoke leće Eddystone bile su najveće koje su postojale; njihova superiorna visina postignuta je upotrebom izuzetno gustog kremenog stakla u gornjem i donjem dijelu svake ploče. Svjetionik je bio opremljen kalorijskim motorom od 0,5 KS za pogon rotacije optike. Osvjetljenje su osigurali par Douglassovih šest-fitilnih koncentričnih uljnih plamenika; Osamnaest cisterni u donjem dijelu tornja korišteno je za skladištenje do 2.660 tona (dovoljno za 9 mjeseci) ulja uljane repice, koje se koristilo kao gorivo za lampe. Za vedrih noći palila se samo svjetiljka u donjem sloju leća (proizvodila je svjetlost od 37 000 svijeća); u lošoj vidljivosti, (sudeći prema tome je li vidljiv Svjetionik na lukobranu u Plymouthu), obje su se svjetiljke koristile punom snagom, dajući svjetlost 159.600 svijeća.

Uz glavno svjetlo, iz prostorije na osmom katu tornja sjalo je i fiksno bijelo svjetlo (koristeći par Argandovih svjetiljki i reflektora) u smjeru opasnih plićina Hand Deeps. Svjetionik je također imao dva velika zvona, svaka teška po dvije tone, koja su bila obješena s obje strane galerije lampiona kako bi poslužila kao signal za maglu. Deset godina kasnije nadograđeni su upotrebom eksplozivnog signalnog uređaja za maglu, a zatim posve maknuti.

Godine 1904. lampe su zamijenjene užarenim plamenicima uljne pare. Nakon izuma sustava živine kupelji (omogućavajući da se svjetlosna optika okreće u koritu žive, a ne na valjcima), pijedestal leća je nadograđen i zamijenjen mu je pogonski mehanizam. Kasnije, 1959. godine, svjetlost je elektificirana i instalirana je trenutna manja (bi-ventil) optika četvrtog reda; istodobno je instaliran signal za maglu 'supertyfon', s kompresorima napajanim iz dizelskih generatora. Stara je optika uklonjena i donirana Pomorskom muzeju u Southamptonu (bila je izložena na Kraljevskom molu 1970-ih, ali je kasnije uklonjena u dvorište vijeća gdje su je uništili vandali).

Svjetionik je automatiziran 1982. godine, prvi svjetionik Trinity House-a na stijeni (ili dalkeo od obale) koji je preuređen. Dvije godine ranije toranj je promijenjen izgradnjom heliodroma iznad lampiona, kako bi se omogućilo pristup posadama za održavanje; helipad ima ograničenje težine od 3600 kg. Kao dio automatizacije svjetionika instaliran je novi električni signal za maglu, a metalna halogenidna žarulja za pražnjenje zamijenila je žarulju sa žarnom niti koja se ranije koristila. Svjetlost i drugi sustavi nadzirali su daljinski, u početku osoblje Trinity Housea u obližnjoj stanici za maglu Penlee Point. Od 1999. svjetionik radi na solarnu energiju.

Danas

Toranj je visok 49 metara, a njegovo bijelo svjetlo bljeska dva puta svakih 10 sekunde. Svjetlost je vidljiva na udaljenosti od 41 km, a nadopunjuje ga Sirena za maglu od 3 eksplozije svake 62 sekunde. Pomoćno crveno sektorsko svjetlo svijetli s prozora u tornju kako bi naglasilo opasnost od grebena Hand Deeps na zapadu-sjeverozapadu. Svjetionik se sada nadgleda i kontrolira iz Operativnog kontrolnog centra Trinity House u Harwichu u Essexu.

Reference u medijima
 Svjetionik je nadahnuo radnu pjesmicu, koji započinje s "My father was the keeper of the Eddystone light / And he slept with a mermaid one fine night / From this union there came three / A porpoise and a porgy and the other was me!". Druga verzija ima četvrti stih kao "Two of them were fishes and the other was me." Postoji nekoliko verzija stihova.
 Svjetionik je korišten kao metafora stabilnosti.
 U epizodi Goon Showa Deset snježnih kuglica koje su potresle svijet (1958.), Neddie Seagoon je poslan u Svjetionik Eddystone kako bi upozorio stanovnike da je Sterling s F-oštrine pao u E-stan.
 Svjetionik se slavi u pokretima otvaranja i zatvaranja apartmana Drake 400 Rona Goodwina. Glavna tema pokreta bila je izravno nadahnuta jedinstvenom svjetlosnom karakteristikom svjetionika.
 Roman zasnovan na zgradi Smeatonovog svjetionika, koji sadrži mnoge detalje o gradnji, objavljen je 2005.
 Svjetionik je dva puta naveden u epskom romanu Hermana Melvillea Moby Dick ; na početku 14. poglavlja, "Nantucket": "Kako stoji tamo, daleko od obale, usamljeniji od svjetionika Eddystone.", a u poglavlju 133, "Potjera - prvi dan": "Dakle, u oluji, ali napola zbunjeni Kanali samo se odmiču od podnožja Eddystonea, pobjedonosno prelazeći svojim vrhom svojim vrhom."
 Svjetionik je spomenut u kanadskom bendu Stringband "Daddy was a Ballplayer", a prati sličnu liniju kao morski krhotina.
 "Najpoznatiji od svih svjetionika", treće poglavlje Priče o svjetionicima (Norton 1965) autorice Mary Ellen Chase, posvećeno je Svjetioniku Eddystone.
 Svjetionik Eddystone korišten je za mnoge vanjske snimke filma The Phantom Light, filma iz 1935. u režiji Michaela Powella.

Počast
Dana 14. studenog 2019. Google je Google doodle logotipom proslavio 321. obljetnicu prvog osvjetljenja svjetionika Eddystone.

Galerija

Povezzani članci
 Dodatak:Popis svjetionika u Engleskoj
 Eddystone, Googleov Bluetooth niskoenergijski svjetionik
 Svjetionik Hook, drugi najstariji svjetionik na svijetu i najstariji na Britanskom otočju

Bilješke

Izvori

Daljnje čitanje

 John Smeaton (1793). A Narrative of the Building and Description of the Eddystone Lighthouse with Stone. London
 Palmer, Mike; Eddystone, The Finger of Light. Palmridge Publishing, 1998 – Revised edition, 2005 by Seafarer Books & Globe Pequot Press / Sheridan House
 Eddystone (2016). The Finger of Light, revised Kindle ebook edition

Vanjske poveznice

 Trinity House
 Charles Harrison-Wallace webpage
 Captain L Edye – The Eddystone Lighthouse, 1887
 A local's view of Smeaton's Tower, on the Hoe, 2005

Eddystone

Svjetionik Eddystone


Cochylimorpha pirizanica je vrsta moljaca iz porodice Tortricidae. Rasprostranjen je u Kirgistanu i Iranu (pokrajina Fars).

Izvori

 Moljci

Cochylimorpha pirizanica


القوات المسلحة الفرنسية (بالفرنسية: Forces armées françaises) تشمل الجيش الفرنسي والقوات البحرية والقوات الجوية والفضائية والحرس الوطني وقوات الدرك للجمهورية الفرنسية. يرأس الرئيس الفرنسي القوات المسلحة بصفته القائد الأعلى للقوات المسلحة.

تمتلك فرنسا سادس أكبر ميزانية دفاعية في العالم والأولى في الاتحاد الأوروبي. ولديها أكبر القوات المسلحة حجماً في الاتحاد الأوروبي. وفقاً لكريدي سويس، تُصنّف القوات المسلحة الفرنسية على أنها سادس أقوى جيش في العالم.

تاريخها

يضم التاريخ العسكري لفرنسا نطاق هائل من النزاعات والصراعات التي تمتد لأكثر من 2000 عام عبر مناطق بما في ذلك فرنسا الحديثة وأوروبا الكبرى والممتلكات الإقليمية الفرنسية فيما وراء البحار. وفقاً للمؤرخ البريطاني نيال فيرغسون، شارك الفرنسيون في 50 من أصل 125 حرباً أوروبية كبرى اندلعت منذ 1495؛ أكثر من أي دولة أوروبية أخرى. يليهم النمساويون الذين قاتلوا في 47 منها والإسبان في 44 والإنجليز (ولاحقاً البريطانيون) الذين شاركوا في 43. بالإضافة إلى ذلك، من بين جميع النزاعات المسجلة التي حدثت منذ 387 ق.م، خاضت فرنسا 168 منها، انتصرت في 109، خسرت 49 وتعادلت في 10؛ مما جعل فرنسا أكثر قوة عسكرية نجاحاً في تاريخ أوروبا.

امتدّ الصراع الغالي-الروماني من 60 ق.م إلى 50 ق.م، بخروج الرومان منتصرين عندما غزا يوليوس قيصر بلاد الغال. بعد انهيار الإمبراطورية الرومانية، سيطرت قبيلة جرمانية تعرف باسم الفرنجة على بلاد الغال بعدما غلبت القبائل المتصارعة. شهدت «أرض فرنجيا»، التي اشتقت منها فرنسا اسمها، درجات توسع عالية تحت حكم الملكين كلوفيس الأول وشارلمان. خلال العصور الوسطى، أدى التناحر مع إنجلترا والإمبراطورية الرومانية المقدسة إلى صراعات كبرى مثل الغزو النورماني وحرب المائة عام. بوجود نظام ملكي أكثر مركزية وأول جيش نظامي منذ العصر الروماني واستخدامها المدفعية، طردت فرنسا الإنجليز من أراضيها وخرجت من العصور الوسطى كأقوى دولة في أوروبا، إلا أنها فقدت هذا الوضع لصالح إسبانيا بعد الهزيمة في الحروب الإيطالية. أصابت الحروب الدينية فرنسا بالشلل في أواخر القرن السادس عشر، لكن الانتصار الكبير على إسبانيا في حرب الثلاثين عاماً جعلها أقوى دولة في القارة مرة أخرى. وفي نفس الوقت، شيدّت فرنسا إمبراطوريتها الاستعمارية الأولى في آسيا وإفريقيا والأمريكتين. في عهد لويس الرابع عشر، حققت فرنسا تفوقاً عسكرياً على منافسيها، لكن تصاعد الصراعات ضد تحالفات العدو القوية المتزايدة كبح الطموحات الفرنسية وخلفّ المملكة مفلسة في بداية القرن الثامن عشر.

نجحت الجيوش الفرنسية المتنامية في تحقيق انتصارات خلال صراعات الأسر الحاكمة، ضد التيجان الإسبانية والبولندية والنمساوية. في الوقت نفسه، كانت فرنسا تصد الهجمات على مستعمراتها. مع تقدم القرن الثامن عشر، أدت المنافسة العالمية مع بريطانيا العظمى إلى حرب السنوات السبع، حيث فقدت فرنسا ممتلكاتها في أمريكا الشمالية. جاء العزاء في شكل الهيمنة على أوروبا والحرب الثورية الأمريكية، حيث أدت المساعدات الفرنسية المكثفة في شكل أموال وأسلحة، إضافة إلى المشاركة المباشرة لجيشها وقواتها البحرية إلى استقلال أمريكا. أدت الاضطرابات السياسية الداخلية في النهاية إلى 23 عاماً من الصراع المستمر تقريباً خلال الحروب الثورية الفرنسية والحروب النابليونية. وصلت فرنسا إلى أوج قوتها خلال هذه الفترة وسيطرت على القارة الأوروبية بطريقة غير مسبوقة في عهد نابليون بونابرت ولكن بحلول 1815، عادت إلى حدود ما قبل الثورة. شَهَدّ ما تبقى من القرن التاسع عشر نمو الإمبراطورية الاستعمارية الفرنسية الثانية بالإضافة إلى التدخلات الفرنسية في بلجيكا وإسبانيا والمكسيك. كما خاضت حروب كبرى أخرى ضد روسيا في القرم والنمسا في إيطاليا وبروسيا داخل فرنسا نفسها.

بعد الهزيمة في الحرب الفرنسية البروسية، اندلع التنافس الفرنسي الألماني مرة أخرى في الحرب العالمية الأولى. انتصرت فرنسا وحلفاؤها هذه المرة. أدى الاضطراب الاجتماعي والسياسي والاقتصادي في أعقاب الصراع إلى الحرب العالمية الثانية، حيث انهزم الحلفاء في معركة فرنسا واستسلمت الحكومة الفرنسية واستُبدلّت بنظام استبدادي. انتصر الحلفاء، بما في ذلك حكومة قوات فرنسا الحرة في المنفى، لاحقاً خرجت الأمة الفرنسية المحررة في النهاية منتصرة على قوى المحور. نتيجة لذلك، ضمنت فرنسا منطقة احتلال في ألمانيا ومقعد دائم في مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة. مهدت ضرورة تجنب صراع فرنسي ألماني ثالث بحجم حربين عالميتين الطريق أمام التكامل الأوروبي بدءاً من الخمسينيات. أصبحت فرنسا قوة نووية، ومنذ التسعينيات يُلاحظ أن عملها العسكري غالباً ما يجري بالتعاون مع الناتو وشركائه الأوروبيين.

الموقف الدولي
وتستند العقيدة العسكرية الفرنسية على مفاهيم الاستقلال الوطني، والردع النووي والاكتفاء الذاتي. فرنسا عضو ميثاق منظمة حلف شمال الأطلسي، وعملت بنشاط مع حلفائها على التكيف مع حلف شمال الأطلسي—داخليا وخارجيا—إلى ما بعد الحرب الباردة البيئة. في ديسمبر 1995، أعلنت فرنسا أنها تعتزم زيادة مشاركتها في الجناح العسكري لحلف الناتو، بما في ذلك اللجنة العسكرية (فرنسا انسحبت من الهيئات العسكرية لحلف الناتو في عام 1966 في حين تبقى المشاركة الكاملة في المجالس السياسية للمنظمة). فرنسا لا تزال مؤيدا قويا للمنظمة الأمن والتعاون في أوروبا وغيرها من الجهود التعاونية. باريس استضافت مايو 1997 بين الناتو وروسيا قمة الذي يسعى للتوقيع على الوثيقة التأسيسية للعلاقات المتبادلة والتعاون والأمن.

خارج حلف شمال الأطلسي وفرنسا وشاركت بنشاط وبشكل كبير في كل من التحالف وجهود حفظ السلام من جانب واحد في أفريقيا، والشرق الأوسط، والبلقان، مع الأخذ في كثير من الأحيان بدور قيادي في هذه العمليات. وقد تعهدت فرنسا إعادة هيكلة كبرى لتطوير المهنية العسكرية التي ستكون أصغر حجما وأكثر الانتشار السريع، ومصممة على نحو أفضل لعمليات خارج البر الرئيسى فرنسا. العناصر الرئيسية لاعادة الهيكلة تشمل ما يلي : الحد من أفراد وقواعدها والمقر، وrationalistion المعدات وصناعة الأسلحة.

منذ نهاية الحرب الباردة، وفرنسا قد وضعت أولوية عالية للحد من التسلح وعدم الانتشار. التجارب النووية الفرنسية في المحيط الهادي، وإغراق السفينة رينبو واريور العلاقات الفرنسية المتوترة مع حلفائها، وجنوب المحيط الهادئ الدول (أي نيوزيلندا)، والرأي العام العالمي. وافقت فرنسا على عدم انتشار الأسلحة النووية معاهدة في عام 1992 وأيد التمديد لأجل غير مسمى في عام 1995. وبعد إجراء سلسلة من جدل النهائية ست تجارب نووية في موروروا في جنوب المحيط الهادئ، والفرنسية وقعت على معاهدة الحظر الشامل للتجارب في عام 1996. منذ ذلك الحين، وقد نفذت فرنسا وقفا على تصدير وإنتاج واستخدام الألغام المضادة للأفراد الألغام الأرضية وتدعم المفاوضات المؤدية نحو فرض حظر عالمي. الفرنسيين هم اللاعبين الرئيسيين في تكييف معاهدة القوات المسلحة التقليدية في أوروبا مع البيئة الاستراتيجية الجديدة.

فرنسا لا تزال شريكا نشطا في :- البرامج الرئيسية لتقييد نقل التكنولوجيات التي يمكن أن تؤدي إلى انتشار أسلحة الدمار الشامل :- مجموعة موردي المواد النووية، ومجموعة أستراليا (على الأسلحة الكيماوية والبيولوجية)، ونظام مراقبة تكنولوجيا الصواريخ. وقد وقعت فرنسا أيضا وصدقت على اتفاقية حظر الأسلحة الكيميائية.

إصلاحات 2008
في 31 تموز 2007، أمر الرئيس الفرنسي نيكولا ساركوزي M. جان كلود ماليه، وهو عضو في مجلس الدولة، ورئيس لجنة 35 عضوا المكلفة بمراجعة واسعة النطاق في الدفاع الفرنسية. أصدرت لجنة الكتاب الأبيض في مطلع عام 2008. بالوكالة على توصياتها، بدأ الرئيس ساركوزي إجراء تغييرات جذرية في السياسة الدفاعية الفرنسية والهياكل التي تبدأ في صيف عام 2008. تمشيا مع التغيرات ما بعد الحرب الباردة في السياسة الأوروبية وهياكل السلطة، سيتم إعادة توجيه تركيز الجيش الفرنسي التقليدي على الدفاع عن الأرض لمواجهة تحديات بيئة التهديد العالمي. في إطار إعادة التنظيم، وتحديد وتدمير الشبكات الإرهابية سواء في فرنسا وأفريقيا الناطقة بالفرنسية في أن تكون المهمة الأساسية للقوات المسلحة الفرنسية. سيتم إغلاق القواعد العسكرية الزائدة عن الحاجة ونظم أسلحة جديدة مشاريع وضعت على عقد لتمويل إعادة الهيكلة والانتشار العالمي للقوات التدخل. في التغيير التاريخي، وعلاوة على ذلك أعلن ساركوزي ان فرنسا «لن تشارك الآن بشكل كامل في حلف شمال الأطلسي» بعد أربعة عقود من الرئيس الفرنسي السابق الجنرال شارل ديغول انسحب من هيكل قيادة الحلف، وأمرت القوات الأميركية قبالة الأراضي الفرنسية.

العمليات الأخيرة

- Operation Licorne in ساحل العاج (under UN mandate)
- Contribution to the بعثة الأمم المتحدة لتحقيق الاستقرار في هايتي
- قوات المساعدة الدولية لإرساء الأمن في أفغانستان in أفغانستان (under UN mandate)
- Contribution to the قوة الأمم المتحدة المؤقتة في لبنان؛ عملية المنجنيق
- التدخل العسكري في ليبيا؛ عملية هارماتان

يوجد حاليا 36000 جندي فرنسي ينتشرون في الأراضي الأجنبية—معروفة مثل هذه العمليات بأنها «النفقات التشغيلية» للExtérieures العمليات («العمليات الخارجية»).

جنبا إلى جنب مع الولايات المتحدة وبلدان أخرى، تقدم فرنسا قوات للمشاركة في قوة الأمم المتحدة المتمركزة في هايتي في أعقاب تمرد هايتي عام 2004. وارسلت فرنسا قوات، والقوات الخاصة بشكل خاص، إلى أفغانستان لمساعدة الولايات المتحدة وقوات حلف شمال الأطلسي محاربة ما تبقى من حركة طالبان وتنظيم القاعدة. في عملية ليكورن تتمركز فيها قوة قوامها ألف جندي قليلة الفرنسية في كوت ديفوار (ساحل العاج) في مهمة حفظ السلام للامم المتحدة. في البداية تم إرسال هذه القوات وفقا لأحكام اتفاق الحماية المتبادلة بين فرنسا وكوت ديفوار، ولكن المهمة قد تطورت منذ بدء العملية الحالية لحفظ السلام للامم المتحدة. وقد لعبت القوات المسلحة الفرنسية أيضا بدور قيادي في مهمة حفظ السلام الدولية المستمرة على طول الحدود بين لبنان وإسرائيل كجزء من اتفاق وقف إطلاق النار التي أتت حرب لبنان عام 2006 على نهايته. حاليا، لدى فرنسا 2000 من افراد الجيش المنتشرة على طول الحدود، بما في ذلك المشاة المدفعية والمدرعات والدفاع الجوي. هناك أيضا من أفراد البحرية والجوية المنتشرة في الخارج.

القوة الفرنسية المشتركة ومقر التدريب (L' الذي وقع لواء فرقة دي Interarmees آخرون Entrainment ديفوار) في القاعدة الجوية قرب 110 كريل يحافظ على قدرته على قيادة عملية متوسطة أو كبيرة الحجم الدولية، ويدير تدريبات.

في عام 2011، في الفترة من 19 مارس، وشاركت فرنسا، وتشارك حاليا في تنفيذ منطقة حظر الطيران فوق شمال ليبيا، خلال الحرب الأهلية الليبية 2011 من أجل منع القوات الموالية معمر القذافي من القيام بهجمات جوية على مكافحة القذافي القوات. كان يعرف هذه العملية بوصفها عملية Harmattan وكانت جزءا من مشاركة فرنسا في النزاع في التحالف بقيادة حلف شمال الأطلسي، وإنفاذ قرار مجلس الأمن رقم 1973.

التنظيم
والرئيس الفخري للقوات المسلحة الفرنسية هو رئيس الجمهورية، بصفته الشيف قصر المسلحة—رئيس وهكذا القائد العام للقوات رئيس الفرنسي. ومع ذلك، فإن الدستور يضع القوات الحكومية المدنية والعسكرية تحت تصرف الحكومة (مجلس الوزراء التنفيذى للوزراء، الذين ليسوا بالضرورة من الجانب السياسي نفسه رئيسا). في وزير الدفاع (اعتبارا من عام 2007، ) تشرف على تمويل الجيش، والمشتريات والعمليات.

في الفرنسية القوات المسلحة وتنقسم إلى أربعة فروع :
 الجيش (Armée دي تير)، بما في ذلك :
 المشاة (Infanterie)
 Chasseurs Alpins (جبل المشاة)
 الفرسان المدرع (Arme Blindée Cavalerie)
 المدفعية (Artillerie)
 رتبة فارس Étrangère (فيلق الخارجية) (المشاة والفرسان، والمهندسين)
 دي فرق مشاة البحرية ('لا Coloniale') (المارينز بقوات) (المشاة والفرسان والمظليين والمدفعية)
 جيش الطيران الخفيفة (الطيران Légére DE L' Armée دي تير -- ناقلة أمين الألانين)
 المهندسين (جني) بما في ذلك باريس الحريق اللواء
 إشارات (الإرسال)
 النقل والخدمات اللوجستية (تدريب)
 التموين (العتاد)
 القوة البحرية (البحرية الوطنية)، بما في ذلك :
 الجوية البحرية
  (بحار الرماة) (القوات البرية البحرية) وكوماندوس البحرية بما في ذلك [الكتيبة مرسيليا [حريق البحرية]]
 سلاح الجو (Armée DE L' الجوية) بما في ذلك
 الإقليمية الدفاع الجوي
 الهواء fusilier ق (القوة البرية القوات الجوية)
 الكوماندوس parachutiste DE L' الهواء (CPA 10 «القوة الخاصة»، CPA 20 "TACP" اتفاق السلام الشامل و30 «برنامج Resco») المتخصصة القوات البرية للقوات الجوية، واتفاق السلام الشامل فقط هو 10 من القوات الخاصة.
 الدرك (الدرك الوطني)، وهي قوة الشرطة العسكرية التي تعمل في معظم الأحيان باعتبارها قوة الشرطة في المناطق الريفية والغرض العام، بما في ذلك :
 الدرك Départementale (GD) (الشرطة الإقليمية، والتحقيق الجنائي...)
 الدرك المتنقلة (جنرال موتورز) (وحدات مكافحة الشغب ومكافحة الإرهاب مجموعة (القوات الخاصة الفرنسية) الشرطة الأجنبية، والمساعدة...)
 غارد républicaine
 الدرك قصر النقل Aériens (المطارات الأمن، ومراقبة حركة المرور...)
 الدرك DE L' الجوية (سلاح الجو الأمني والجامعات :...)
 الدرك البحري (حرس السواحل والبحرية الجامعات :...)

كما تشمل أيضا الخدمات التالية :
 SGA (انكلترا : الأمانة العامة DE L' الإدارة = الإدارة والبناء).
 جنرال اتجاه DE L' Armement (انكلترا : المديرية العامة السلاح) هي وكالة المشتريات الدفاعية الفرنسية (خدمة عسكرية مختلطة / المدنية) الذي يتضمن السابق أوغستان بيرام دو كندول. وتدير عددا من المدارس الهندسية : في مدرسة الفنون التطبيقية، المدرسة الوطنية العليا لتقنيات Avancées دي، المعهد العالي للملاحة الجوية والفضاء، وENSICA (المعهد العالي للملاحة الجوية والفضاء واندمجت ENSICA في عام 2007 لإنشاء ISAE) و ؛
 الخدمات الصحية للجيوش (انكلترا : خدمة دي سانتي قصر المسلحة) تعمل على عدد من المستشفيات العسكرية.
خدمات الوقود * (المهندس : خدمة قصر خلاصات قصر المسلحة'' = خدمة وقود الجيش).

الموظفين

مجموع عدد الأفراد العسكريين 357139، ومع ذلك، 105389 (2006) (2006)  تنتمي إلى الدرك الوطني، وبالتالي استخدامها في عمليات إنفاذ القانون اليومية داخل فرنسا (عناصر من الدرك، ولكن، موجودة في جميع العمليات الخارجية الفرنسية، وتوفير القوات المتخصصة إنفاذ القانون / الشرطة العسكرية). هذا يترك الجسم الرئيسي للقوات المسلحة الفرنسية مع ما مجموعه 219000 32750 احتياطي النظامي والمدنية، موزعة على النحو التالي ؛
 العادية القوات المسلحة الفرنسية :-
 سلاح الجو الأساسيين 51500
 القوة البحرية الأساسيين 37000
 الجيش الفرنسي 123100 النظامي و7400 الفيلق الاجنبي
 احتياطيات المدنية للقوات المسلحة الفرنسية :-
 سلاح الجو 7400 الاحتياطيات المدنيين
 القوة البحرية 7000 الاحتياطيات المدنيين
 الجيش الفرنسي 18350 احتياطيات المدنيين
بالإضافة إلى القوات المسلحة الفرنسية قد تقريبا. 419000 الاحتياطيات.

تاريخيا، اعتمدت فرنسا إلى حد كبير على التجنيد لتوفير الأيدي العاملة لقواتها العسكرية، بالإضافة إلى أقلية من الجنود الحياة المهنية. في أعقاب الحرب الجزائرية، وانتهت استخدام غير المتطوعين المجندين في العمليات الخارجية، وإذا كان يسمى وحدتهم حتى للعمل في مناطق الحرب، وعرضت المجندين الاختيار بين طلب نقل إلى وحدة أخرى أو التطوع للبعثة نشطة. في عام 1996، أعلنت حكومة الرئيس جاك شيراك في نهاية عام 2001، والتجنيد، والتجنيد وانتهى رسميا. يجب أن الشباب لا يزال، مع ذلك، يسجل للتجنيد ممكن (وينبغي أن الحالة تستدعي ذلك). صدر مؤخرا] متى؟ التغيير هو أن النساء يجب أن تسجل الآن كذلك.

المعدات

 بندقية هجومية المعيار هو FAMAS.
 المسدس هو معيار للPAMAS، نسخة من بيريتا 92 المنتجة بموجب ترخيص.
 Nexter يوفر المدرعات الثقيلة، بينما داسو للطيران هي مصدر للطائرات العسكرية.
 كما ويمتلك الجيش صواريخ نووية حيث تعد فرنسا واحدة من أكثر دول العالم صنع وامتلاك للصواريخ النووية

مناورات تدريبية
تشارك القوات المسلحة الفرنسية بفروعها المختلفة في العديد من المناورات العسكرية التدريبية لرفع مستوى الإستعداد القتالي وكفاءة القوات ومنها :
 مناورات التمساح الجرئ
 مناورات الحافة البارزة
 مناورات الدرع الأخضر
 مناورات الريك
 مناورات الصداقة (تونس - فرنسا)
 مناورات المحارب المشترك
 مناورات النجم الساطع
 مناورات بالتوبس
 مناورات بيتش بلاك
 مناورات خليج
 مناورات فارونا
 مناورات فلينتلوك
 مناورات كليوباترا
 مناورات كنال
 مناورات لؤلؤة الغرب
 مناورات نمر

المراجع

وصلات خارجية
 Official site of the French Ministry of Defence
 French Military Strategy and NATO Reintegration - Council on Foreign Relations

تأسيسات سنة 1792 في فرنسا
عسكرية فرنسا

القوات المسلحة الفرنسية


Newtontoppen (Pico Newton en español) es la montaña y punto más alto en Svalbard, con 1.713 m. se encuentra en la esquina noreste de la isla de Spitsbergen. La montaña está compuesto principalmente de rocas silúricas y granito. La montaña fue nombrada en honor a Isaac Newton en 1898. Las montañas circundantes poseen también nombres de otros famosos astrónomos y matemáticos desde el mismo año.

Ascenso a la cima
La montaña fue alcanzada por vez primera el 4 de agosto de 1900 por Helge Backlund.

Referencias

Enlaces externos

Montañas de Svalbard
Picos ultraprominentes de Europa
Puntos culminantes de una isla
Puntos más altos de territorios dependientes

Newtontoppen


කිතුල්ගල, සබරගමු පළාතේ, යටියන්තොට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයේ ගමකි. එක් පසෙකින් නුවරඑලිය දිස්ත්‍රික්කයට මායිම් වන අතර කඳු පන්ති වලින් වටවී ඇත. කොළඹ හැටන් A7 මාර්ගය දිවෙන්නේ කිතුල්ගල හරහායි. එමෙන්ම කැළණි ගඟ ගලා යන්නේද කිතුල්ගල හරහායි.

සංචාරක කර්මාන්තයටද සම්භන්ද කිතුල්ගල වඩාත් ජනප්‍රිය වන්නේ සැඩ දියෙහි ඔරු පැදීම නිසායි.
කිතුල්ගල ගැන සදහන් කිරිමේදි තවත් විශේෂ කරුනක් ඇත. එනම් මාකන්දාව රක්ෂිතය නම් ප්‍රදේශයයි. බංඩාර කැලය නමින්ද හදුන්වන මෙම ප්‍රදේශය තුල විවිද ආවේනික මෙන්ම සංචාරක පක්ෂීන්ද දැකගත හැකී. බෙලිලෙන නම් ආදි මානවයා විසූ ස්ථානය පිහිටා ඇත්තේද කිතුලගල වන අතර වසර 16000කට කාල නිර්ණය කළ හැකි පුරා විද්‍යා වටිනාකමක් ඇති ප්‍රෙදේශයකි.

ඇකඩමි සම්මාන දිනූ ක්වායි ගඟේ පාලම (The Bridge on the River Kwai) නම් වූ චිත්‍රපටිය නිපදවන ලද්දේ, කිතුල්ගල ආසන්නයේ කැළණි ගඟ ආශ්‍රිතවය.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

කිතුල්ගල


An Oncidium brownii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Leslie Andrew Garay, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark W. Chase och Norris Hagan Williams. An Oncidium brownii in nahilalakip ha genus nga Oncidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oncidium

Oncidium brownii


تقع خربة داريا على بعد حوالي 17كم جنوب إربد و300م جنوب شرق قرية الزعترة على طريق اربد- عجلون، وعلى بعد 5كم جنوب شرق بلدة صمد.
و لم يعرف سبب التسمية ولكن هنالك قرية في دمشق بالغوطة يطلق عليها اسم داريا، وذكر الموقع أثناء المسح الذي قام به نلسون كلوك، وترتفع خربة داريا الموقع 900م عن مستوى سطح بحر (كراسنة 1995: 21).

كنيسة داريا (خربة داريا)

أنشئ البناء ويبلغ أبعاده (7.50*11.40م)، وعلى مخطط كنيسة بصالتين (Bb) وهو يشكل صالتين، ويفصل بينهما دعامات بقي منها اثنتان، ويتشكل الهيكل من محراب داخلي نصف دائري وغرفة جانبية، وللكنيسة بابان في الجدار الغربي، وتم استخدام الحجر الكلسي في البناء الكبير الحجم والأبيض اللون، وكانت القصارة الداخلية ناعمة والخارجية خشنة ومن ملحقات الكنيسة غرف جانبية ربما كانت أماكن سكن رجال الدين.
تم العثور على أرضية الكنيسة على ثريتين من معدن البرونز، أما الأرضيات الفسيفسائية فعثر عليها في الصالة الرئيسية وكانت تحمل أشكال زخرفية نباتية وهندسية ومنها ما كان يحمل شكل الصليب ودوائر، وفي وسط الصالة الرئيسية عثر على دائرة كبيرة تشكل من دوائر متداخلة، ولكنها تعرضت لحرب الأيقونات (كراسنة 1995: 28- 29).

كما وجدت كتابة باليونانية الأولى تقع عند نهاية المحراب وجاء فيها «أيها القديسان» كوزمس «و» دميانوس«لذكرى أمتك» ماريا""، وفي الجزء الأوسط من المحراب دائرة بداخلها كتب «أيها الرب إله القديس» كوزمس«و» دميانوس «اذكر عبدك» ثيودورس""، ولكن كتابة الأهداء والتكريس في الصحن غير مكتملة، ويبدو من خلال كتابة الأهداء أن الكنيسة كانت مكرسة للقديسين «كوزمس«و» دميانوس»، وتؤرخ إلى القرن السادس الميلادي مقارنة مع أرضيات فسيفسائية متشابه مع الأرضيات في كنيسة داريا (قاقيش 2007: 325- 326).
و لكن من خلال المخطط تم تحويل الكنيسة إلى مسجد (كراسنة 1995: 24)،

قائمة المصادر والمراجع العربية

 كراسنة، وجيه. 1997؛ حفرية كنيسة خربة داريا لعام 1995: الزعتره- صمد، حولية دائرة الآثار العامة 1997، المجلد 41: الصفحات: 21- 36.
 قاقيش، رندة. 2007؛ عمارة الكنائس وملحقاتها في الأردن في العهدين البيزنطي والأموي، عمان: دار ورد.

كنائس في الأردن
مواقع أثرية في الأردن

خربة داريا


Smotrič (ukrajinski: Смотрич, poljski: Smotrycz) je lijeva pritoka rijeke Dnjestar u Ukrajini duga 168 km.

Zemljopis
Rijeka izvire i protiče kroz Podolje (Hmeljnička oblast). Korito Smotriča gotovo čitavim tokom ne prelazi širinu od 10 do 15 metara, osim u jednom dijelu gdje ima i 40 metara. Kod grada Kamjanec-Podiljskyj rijeka ima vrlo pitoreskni kanjon.
Slijev rijeke velik je oko 1800 km², prosječni istjek iznosi 4 m3/s.

Na rijeci je podignuto 7 manjih hidroelektrana s akumulacijskim jezerima.

Izvori

Vanjske poveznice

 Smotrych River na portalu Internet Encyclopedia of Ukraine

Rijeke u Ukrajini
Pritoke Dnjestra

Smotrič


Die Geschichte der Eisenbahn in Bayreuth begann nach intensivem Bemühen mit dem Anschluss Bayreuths durch die erste bayerische Pachtbahn an das Eisenbahnnetz 1854. Der entstandene Bahnhof entwickelte sich schnell zu einem Eisenbahnknoten im Norden Bayerns. Mit der fortschreitenden Rationalisierung im Güterverkehr hat der Knoten Bayreuth seine zentrale Bedeutung eingebüßt.

Anfänge
Der Eisenbahnpionier Friedrich List hatte bereits am 5. September 1828 vorgeschlagen, Bayreuth an eine Bahnstrecke anzuschließen. Am 11. Februar 1836 hatte ein Nürnberger Komitee die Genehmigung für den Bau einer Eisenbahn von Nürnberg über Bamberg bis zur nördlichen Grenze des Königreichs Bayern erhalten. Bereits am 18. März 1836 – keine vier Monate nachdem in Deutschland der erste Eisenbahnzug gefahren war – richtete der Stadtmagistrat Bayreuth ein Gesuch an den bayerischen König, eine Eisenbahn von Nürnberg über Bayreuth nach Hof anzulegen. Da besagtes Nürnberger Komitee an Finanzproblemen scheiterte, nahm der bayerische Staat den Bahnbau selbst in die Hand. Entgegen den Bayreuther Wünschen wurde der Trassenvariante über Bamberg und Lichtenfels nach Hof der Vorzug gegeben. Der Staatsvertrag mit dem Königreich Sachsen über die Weiterführung nach Norden stammt vom 14. Januar 1841.

In einem Schreiben an den König vom 19. März 1841 bat die Stadtverwaltung darum, "von der Eisenbahnlinie nicht ausgeschlossen zu werden". In einem Brief vom 12. Juli 1841 führte der Stadtmagistrat Bayreuth weitere Argumente für eine Führung über Bayreuth an. Am 15. Juni 1843 genehmigte der König die Bayreuth ausschließende Route, ohne dies jedoch zunächst zu veröffentlichen. In dem Bescheid, der der Stadt erst Mitte des Jahres 1844 zuging, wurde allerdings der Bau einer Zweigbahn nach Bayreuth angeregt. Ein entsprechender Antrag wurde umgehend gestellt.

Pachtbahn
In den Folgejahren dankte König Ludwig I. ab und übergab die Macht an seinen Sohn. Vermutlich spielte das eine Rolle bei der Verzögerung der Planumsetzung. Eine "Königliche Entschließung" vom 25. Juli 1850 ermöglichte die "Pachtung des Betriebs von Privat-Eisenbahnen" durch den bayerischen Staat und führte zur Lösung des Problems: Am 28. September 1850 bat die Stadt um die Genehmigung zum Bau einer Eisenbahn nach Neuenmarkt und zu ihrer Einführung in den dortigen Staatsbahnhof, des Weiteren um die anschließende Betriebsführung durch die "Königliche General-Verwaltung der Eisenbahnen" und die Gewährung eines, schon vorher zu bestimmenden, Pachtgelds, um das erforderliche Kapital bereitstellen zu können. Der Vertrag wurde am 6. Januar 1852 mit einer Pachtdauer von 50 Jahren geschlossen. König Maximilian II. unterzeichnete die Konzessionsurkunde am 29. Juli 1852. Mit dieser ersten bayerischen Pachtbahn wurde Bayreuth, als eine der ersten bayerischen Städte, an das im Entstehen begriffene deutsche Eisenbahnnetz angeschlossen.

Die Frage nach dem Standort des künftigen Bayreuther Bahnhofs wurde lebhaft diskutiert. Bedenken bezüglich Hochwassergefahren und die Vermeidung unnötiger Steigungen führten zur Wahl des Geländes am Brandenburger Tor. Im Oktober 1852 wurde mit den Bauarbeiten begonnen. Sie schritten rasch voran und konnten nach nur 14 Monaten beendet werden. Die feierliche Eröffnung der ersten Bayreuther Eisenbahn fand, nach Probefahrten ab Mitte des Monats, am 18. November 1853 statt. Aufgrund der langen Standortdiskussion gab es vorerst noch kein adäquates Bahnhofsgebäude – mit dessen Bau wurde sogar erst im August 1856 begonnen.

Ostbahn
Zehn Jahre lang blieb der Bayreuther Bahnhof Endstation. Am 1. Dezember 1863 hatte die private Königlich Bayerische Ostbahn von Weiden her die Stadt erreicht. Das Bahnhofsgebäude wurde fortan von beiden Bahnen gemeinsam genutzt, die Gleisanlagen blieben jedoch, mit Verbindungen untereinander, vorerst getrennt. Der so entstandene Durchgangsbahnhof kannte dennoch keine durchgehenden Züge. In beiden Richtungen musste in Bayreuth umgestiegen werden, wobei die Anschlüsse aufeinander kaum abgestimmt waren. Die Ostbahn blieb bis heute eingleisig, jedoch wurden Bahnkörper und Brücken von vornherein für den nachträglichen Bau eines zweiten Streckengleises konzipiert.

Fichtelgebirgsbahn

Am 15. Juli 1877 kam, von Schnabelwaid kommend, aus Richtung Nürnberg Bayreuths dritte Hauptstrecke dazu. Die sogenannte Fichtelgebirgsbahn war die erste Bahn in die Stadt, die der Staat Bayern selbst bauen ließ. In Höhe der späteren Abzweigstelle Kreuzstein traf sie auf die Strecke der Ostbahn und verläuft noch heute, auf 1,6 Kilometer Länge, parallel zu jener durch das Stadtgebiet bis zum Hauptbahnhof. Das nunmehr zu klein gewordene Bahnhofsgebäude wurde 1879 durch einen größeren und repräsentativeren Neubau ersetzt; das alte Gebäude wurde unter anderem von der Eisenbahn-Betriebs- und Bauinspektion und der Königlich Bayerischen Post weitergenutzt.

Aus Bayreuther Sicht war der Bau dieser Strecke eine Enttäuschung. Sie war von vornherein nur eingleisig konzipiert, die bedeutenden Strecken führten weit an der Stadt vorbei. Der örtliche Verkehrsexperte Fritz Alexander Streit nannte diesen Umstand den "Gipfel der Bosheit". Die Stadt sei "künstlich in den Eisenbahnwinkel verlagert, die Geographie auf den Kopf gestellt" worden. Die drei umliegenden Bahnhöfe Neuenmarkt, Kirchenlaibach und Schnabelwaid wurden zum Inbegriff des verkehrsmäßigen Stillstands und Rückschritts. Oberbürgermeister Theodor von Muncker kommentierte 1899: "Wer diese Sünden zu verantworten hat, dem wünsche ich einen gnädigen Richter".

Nebenbahnen
Die erste von Bayreuth ausgehende Nebenbahn wurde am 15. August 1896 eröffnet. Sie verließ den Bahnhof in nördlicher Richtung und bog bald darauf nach Osten ab. Hier wurde, im Stadtteil Sankt Georgen, der zweite Bayreuther Bahnhof errichtet. Über den mittlerweile eingemeindeten Vorort Laineck und die Marktgemeinde Weidenberg erschloss sie bis nach Warmensteinach das südwestliche Fichtelgebirge. Vor allem zur Wintersportsaison wurde diese Bahn so stark genutzt, dass die Kapazitäten des Endbahnhofs kaum ausreichten. Seit dem 1. Januar 1993 wird der Abschnitt von Weidenberg nach Warmensteinach "aus technischen Gründen" nicht mehr befahren. Bis Weidenberg wurde die Strecke ertüchtigt und ist seit 2008 Teil des BEG-Konzessionsgebiets Dieselnetz Oberfranken.

Zweite Nebenbahn wurde die nach Hollfeld. Am 12. März 1904 wurde die Bahn, die bis zur Abzweigstelle Kreuzstein das Gleis der Bahn nach Schnabelwaid mitnutzte, dem Verkehr übergeben. Sie verband den ländlichen Raum der Fränkischen Schweiz mit der Stadt und ermöglichte den Städtern Ausflüge in diese herrliche Landschaft. Im Stadtgebiet entstanden zunächst drei neue Bahnstationen. Der Bahnhof Bayreuth Altstadt, der weit außerhalb des Zentrums lag, wurde bald darauf zum Abzweigbahnhof für die am 26. September 1909 eröffnete Nebenbahn nach Thurnau. Deren Züge begannen und endeten ebenfalls im Hauptbahnhof. Einen durchgehenden Personenverkehr über Thurnau hinaus nach Kulmbach gab es nicht, er wurde in Thurnau gebrochen. Von Bayreuth nach Kulmbach und zurück fuhr man die schnellere Hauptstrecke über Neuenmarkt(-Wirsberg).

Stilllegungen
Am 1. Januar 1983 wurde die Thurnauer Bahn endgültig stillgelegt, nachdem sie seit dem 3. Juni 1973 nur noch im Güterzugverkehr betrieben wurde. Jenseits des Bahnhofs Bayreuth Altstadt ereilte die Hollfelder Strecke am 28. September 1975 das gleiche Schicksal. Lediglich bis dorthin wurde der Güterverkehr noch bis zum 14. Oktober 1994 aufrechterhalten. Mittlerweile wurden beide Strecken abgebaut, die Anschlussstelle Kreuzstein existiert nicht mehr.

Siehe auch
 Bahnstationen im Stadtgebiet von Bayreuth

Literatur

Belege

Verkehr (Bayreuth)
Verkehrsgeschichte (Bayern)
Bayreuth
Geschichte (Bayreuth)

Geschichte der Eisenbahn in Bayreuth


ساماسي أبو  (4 أبريل 1973 في غاغنوا) لاعب كرة قدم عاجي معتزل كان يجيد اللعب في مركز المهاجم .

بدأ أبو مسيرته الرياضية في نادي مارتيغ الفرنسي ثم انتقل إلى نادي ليون . في أكتوبر 1997 بعدما قضى فترة إعارة في نادي كان انتقل إلى الملاعب الإنجليزية حيث انضم إلى نادي وست هام يونايتد مقابل 250 ألف جنيه إسترليني . خلال 31 مباراة استطاع تسجيل 6 أهداف ولكنه تمت إعارته إلى أندية إيبسويتش تاون ، والسول، تروا ، وكيلمارنوك . عاد إلى الملاعب الفرنسية حيث انضم إلى نادي أجاكسيو ثم إلى لوريان حيث اعتزل نهائيا كرة القدم سنة 2003 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من غانيوا
إيفواريون مهاجرون إلى فرنسا
فرنسيون متجنسون
لاعبو الدوري الإسكتلندي الممتاز
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو أجاكسيو
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو إيبسويتش تاون
لاعبو تروا
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو كان
لاعبو كرة قدم إيفواريون
لاعبو كرة قدم إيفواريون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو لوريان
لاعبو مارتيغ
لاعبو منتخب فرنسا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو نادي كيلمارنوك
لاعبو نادي والسول
لاعبو وست هام يونايتد
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1973
مواليد في غاغنوا

ساماسي أبو


Mason County is the name of several counties in the United States:

 Mason County, Illinois
 Mason County, Kentucky, originally Mason County, Virginia (1788–1792)
 Mason County, Michigan
 Mason County, Texas
 Mason County, Washington
 Mason County, West Virginia, originally Mason County, Virginia (1804–1863)

Mason County


Alexis von Hagemeister (* 31. Dezember 1926 in Reval, Estland) ist ein deutscher Schauspieler.

Leben
Von Hagemeister absolvierte in München eine Schauspielausbildung und debütierte Würzburg als Theaterschauspieler. Es folgten Theaterengagements in Köln, Schleswig, Coburg und Kaiserslautern.

Daneben übernahm er regelmäßig Rollen in Film- und Fernsehproduktionen. Er spielte unter der Regie von Wolfgang Petersen in den Dramen Die Konsequenz und Schwarz und weiß wie Tage und Nächte, in Rainer Erlers Thriller Die letzten Ferien sowie in der Komödie Car-napping – bestellt – geklaut – geliefert. In der Vorabendserie Der Nachtkurier meldet verkörperte er 19 Folgen lang den Redakteur "Karl von Siblitz". Außerdem spielte er Gastrollen in verschiedenen Fernsehserien und -reihen wie Tatort, Derrick, Graf Yoster gibt sich die Ehre, Das blaue Palais

Darüber hinaus arbeitete von Hagemeister auch als Sprecher für Hörspielproduktionen wie beispielsweise für Rolf Ells zweiteilige Historienbearbeitung Caesar – Ein Feldherr macht Geschichte und Caesar – Das Spiel der Feinde.

Filmografie (Auswahl)

Weblinks

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Deutscher
Geboren 1926
Mann

Alexis von Hagemeister


Guðni Thorlacius Jóhannesson (født 26 juni 1968 i Reykjavík) er en islandsk historiker, der blev valgt til Islands sjette præsident ved præsidentvalget i Island 2016. og tiltrådte embedet 1. august 2016.

Uddannelse
Guðni blev student fra Menntaskólinn í Reykjavík i 1987 og tog derefter en bachelor i historie og statskundskab ved Warwick University i England i 1991 og blev magister i historie fra Islands Universitet i 1997. To år senere bestod han en MSt grad i historie fra University of Oxford I 2003 afsluttede han en ph.d. i historie fra Queen Mary, University of London.

Karriere
Guðni har undervist ved Bifröst Universitet og University of London. I dag er han lektor i historie ved Islands Universitet. Hans forskningsfelt er moderne islandsk historie. Han har bl.a. skrevet en biografi om Gunnar Thoroddsen og en bog om tidligere præsident Kristján Eldjárns håndtering af regeringsdannelser og politiske kriser.

Præsidentkandidat
Guðni er ekspert i det islandske præsidentembede og dets funktion, og har i den forbindelse ofte optrådt som kommentator på islandsk fjernsyn, hvilket gjorde ham til et kendt ansigt. Da det så ud som om, at den siddende præsident Olafur Ragnar Grimsson ville blive genvalgt uden problemer, modtog Guðni et større antal henvendelser om at stille op som en samlende, upolitisk modkandidat. I maj 2016 besluttede han sig til at stille op til præsidentvalget i Island. Han er tilhænger af at indføre mulighed for folkeafstemning efter borgerinitiativer i forfatningen.

Familie
Han er søn af læreren og journalisten Margrét Thorlacius og idrætslæreren og håndboldtræneren Jóhannes Sæmundsson. Hans far døde af kræft, da han var 42 år. Guðni har to brødre; den tidligere islandske landsholdspiller i håndbold og nuværende landstræner for Østrig Patrekur Jóhannesson, samt Jóhannes, der er systemanalytiker.

Han er gift med canadieren Eliza Klein, og de har fire børn sammen. Derudover har han en voksen datter fra et tidligere ægteskab.

Dekorationer
 : Ridder af Elefantordenen (R.E.)  (2017)
 : Storkors af Sankt Olavs Orden (No.St.O.1.)  (2017)
 : Ridder af Kungl. Maj:ts Orden (Serafimerordenen)  (2018)

Bibliografi
 Kári í jötunmóð. Saga Íslenskrar erfðagreiningar og Kára Stefánssonar. Reykjavík: Nýja bókafélagið, 1999.
 Völundarhús valdsins. Stjórnarmyndanir, stjórnarslit og staða forseta Íslands í embættistíð Kristjáns Eldjárns, 1968-1980. Reykjavík: Mál og menning, 2005.
 Óvinir ríkisins. Ógnir og innra öryggi í kalda stríðinu á Íslandi. Reykjavík: Mál og menning, 2006.
 Þorskastríðin þrjú. Saga landhelgismálsins 1948-1976. Reykjavík: Hafréttarstofnun Íslands, 2006.
 Hrunið. Ísland á barmi gjaldþrots og upplausnar. Reykjavík: JPV, 2009.
 Gunnar Thoroddsen. Ævisaga. Reykjavík: JPV, 2010.

Noter

Historikere fra Island
Personer fra Reykjavik
Præsidenter fra Island
Nuværende statsoverhoveder
Storkors med kæde af Den Islandske Falkeorden
Storkors af Sankt Olavs Orden
Riddere af Serafimerordenen

Guðni Th. Jóhannesson


María Elena Galiano (25 de febrero de 1928– 30 de octubre de 2000) fue una naturalista, y aracnóloga argentina. Destacada líder en taxonomía de arañas saltadoras de ecozonas neotropicales.

El género Galianora de arañas ecuatorianas fue nombrado en su honor.

Carrera
María Elena Galiano fue maestra Normal Nacional y profesora de Enseñanza Secundaria, Normal y Especial en Biología del Instituto Superior del Profesorado Secundario Joaquín V. González. Dio clases en diversos establecimientos secundarios durante su juventud. A partir de 1951, se dedicó con exclusividad a la investigación científica en el Instituto Carlos Malbrán y en el Museo Argentino de Ciencias Naturales en Buenos Aires, donde ingresó ad honorem. En el Museo Argentino se dedicó hasta su fallecimiento al estudio de las arañas neotropicales. En 1958 obtuvo una de las primeras becas externas de perfeccionamiento del CONICET, con la cual realizó estudios en París, Francia.

Fue una de los primeros investigadores en ingresar a la Carrera de Investigador Científico del Conicet. En 1977, alcanzó la categoría de Investigador Principal. Poco antes de fallecer había sido designada jefa de la División de Aracnología del Museo Argentino de Ciencias Naturales.

Falleció en un accidente en su propio domicilio, el 30 de octubre de 2000.

Algunas publicaciones
 . 1984. Description de Wedoquella nuevo género (Araneae, Salticidae). J. Arachnol., 11 :343-352 artículo en archivo PDF en línea

 -------------------------. 1978. Revisión del género Phiale Koch, C.L., 1846 (Araneae, Salticidae). I. Redescripción de Phiale gratiosa, P. mimica y P. rufoguttata. Physis Sec . C, 37 (93) :161-167

 -------------------------. 1963. Las especies americanas de arañas de la familia Salticidae, descriptas por Eugene Simon. Redescripciones basadas en los ejemplares tipicos. Physis, Buenos Aires, 23 (66): 451-452, t. 37, ff. 12-14

 -------------------------. 1961. Revisión del género Chira Peckham, 1896 (Araneae, Salticidae). Comun . Mus. Argent. Cienc. Nat. Zool. 3(6): 159-188

Libros
 . 2001. Revisión de las especies de Freya del grupo Decorata (Araneae, Salticidae) - PDF

 -------------------------. 1981a. Revisión del género Aphirape C.L. Koch, 1851 (Araneae, Salticidae). Volumen 1, Número 7 de Comunicaciones del Museo Argentino de Ciencias Naturales "Bernardino Rivadavia" e Instituto Nacional de Investigación de las Ciencias Naturales: Entomología. Editor	Museo Argentino de Ciencias Naturales "Bernardino Rivadavia" e Instituto Nacional de Investigación

 -------------------------. 1981. Revisión del género Phiale C.L.Koch, 1846 (Araneae, Salticidae) III. Las especies polimórficas del grupo Mimica 1981 -J . Arachnol ., 9 :61-85 artículo en archivo PDF en línea

 -------------------------. 1980. Revisión del género Lyssomanes Hentz, 1845 (Araneae, Salticidae). Volumen 30 de Opera Lilloana. Editor Ministerio de Cultura y Educación, Fundación Miguel Lillo, 104 pp.

 -------------------------. 1979a. Revisión del género Eustiromastix Simon, 1902 (Araneae, Salticidae) artículo en archivo PDF en línea

 -------------------------, . 1979b. Lista de los ejemplares típicos de "Arachnida" (Araneae, Opiliones, Scorpiones y Solifugae) depositados en el Museo Argentino de Ciencias Naturales "Bernardino Rivadavia". Volumen 5, Número 11 de Revista del Museo Argentino de Ciencias Naturales "Bernardino Rivadavia" e Instituto Nacional de Investigación de las Ciencias Naturales: Entomología. Editor Museo Argentino de Ciencias Naturales "Bernardino Rivadavia", 334 pp.

 -------------------------. 1976. Comentarios sobre la categoría sistemática del Taxon "Lyssomanidae" ("Araneae"). Volumen 5, Número 3 de Revista : Entomología, Museo Argentino de Ciencias Naturales "Bernardino Rivadavia." Instituto Nacional de Investigación de las Ciencias Naturales. Editor Impr. Coni, 70 pp.

 -------------------------. 1972. Revisión del género "Chirothecia" Taczanowski, 1878 (Araneae, Salticidae). Volumen 4, Número 1 de Revista: Entomología, Buenos Aires Museo Argentino de Ciencias Naturales Bernardino Rivadavia. Editor Museo Argentino de Ciencias Naturales Bernardino Rivadavia, 42 pp.

 -------------------------. 1968. Revisión de los géneros Acragas, Amycus, Encolpius, Hypaeus, Mago y Noegus (Salticidae, Araneae). Volumen 2, Número 3 de Revista del Museo Argentino de Ciencias Naturales "Bernardino Rivadavia" e Instituto Nacional de Investigación de las Ciencias Naturales: Entomología. Editor Casa Editora Coni, 93 pp.

 -------------------------. 1966. Attus obscurus Taczanowski, 1872 (Araneae) ; proposed suppression under the Plenary Powers in favour of Cyrene bulbosa Cambridge, 1901. Bull. zool. Nomencl. 23 (5) :255

 -------------------------. 1966b. Salticidae (Araneae) Formiciformes: V. Revisión del género "Synemosyna" Hentz, 1846. Volumen 1, Número 6 de Revista: Entomología, Buenos Aires Museo Argentino de Ciencias Naturales Bernardino Rivadavia e Instituto Nacional de Investigación de las Ciencias Naturales. Editor	Impr. y Casa Editora Coni, 380 pp.

 -------------------------. 1963. Las especies americanas de arañas de la familia Salticidae descriptas por Eugen y Simon. Redescripciones basadas en los ejemplares típicos. Physis, 23 (66) :273-470

 -------------------------. 1961. Revisión del género Chira Peckham 1896 - (Araneae - Salticidae). Buenos Aires, Imp. Coni, 1ª edición, 53 pp.

 Honores
 Epónimos
Zoología
 (Araneae) GalianoraBotánica
 (Asteraceae) Centaurea galianoi Fern.Casas & Susanna
 (Dipsacaceae) Scabiosa galianoi Devesa, Ortega-Olivencia & J.López, 2003
 (Fabaceae) Cytisus galianoi Talavera & P.E.Gibbs
 (Orchidaceae) Oncidium galianoi  (Dalström & P.Nuñez) M.W.Chase & N.H.Williams
 (Orchidaceae) Solenidiopsis galianoi Dalström & P.Nuñez
 (Orchidaceae) Solenidiopsis galianoi Dalström & P.Nuñez</small>

Taxones descriptos
Galiano describió numerosas especies y géneros de arañas, siendo autoridad de los siguientes géneros:
 Admesturius Galiano, 1988
 Hisukattus Galiano, 1987
 Kalcerrytus Galiano, 2000
 Nycerella Galiano, 1982
 Simonurius Galiano, 1988
 Sumampattus Galiano, 1983
 Trydarssus Galiano, 1995
 Wedoquella Galiano, 1984
 Yepoella Galiano, 1970

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de Argentina
Aracnólogos de Argentina
Escritores en español
Escritores en inglés
Porteños

María Elena Galiano


Nilfisk- og Nimbusfabrikkerne som Skole er en film med ukendt instruktør.

Handling
Hen mod krigens afslutning i april 1945 vælter flygtninge ind over de danske grænser og indlogeres på skoler, bl.a. Søndermarksskolen. Derfor stiller Nilfisk- og Nimbusfabrikkerne på Peter Bangsvej 30 lokaler til rådighed for Folkeskolen. Vi er både med til undervisning og på legepladsen sammen med børnene. Så lyder luftalarmen og børnene må i kælderen. Til slut billeder fra befrielsen 5. maj 1945.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1945
Film om Besættelsen
Dokumentariske optagelser
Flygtninge

Nilfisk- og Nimbusfabrikkerne som Skole


Morgan Freeman (d. 1 Haziran 1937), Amerikalı oyuncu, yapımcı ve seslendirme sanatçısı. Freeman 2005 yılında Milyonluk Bebek filmiyle En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Akademi Ödülü'nü kazandı. Street Smart, Bayan Daisy'nin Şoförü, Esaretin Bedeli ve Yenilmez filmleriyle Akademi adaylığı elde etti.

Freeman kendine has düzgün, derin sesiyle ve anlatımdaki becerisi ile tanınır.

Yaşamı

Erken yılları
Morgan Freeman, 1 Haziran 1937'de Memphis, Tennessee'de doğdu. Berber Morgan Porterfield Freeman ve öğretmen Mayme Edna'nın oğlu olarak dünyaya geldi. Freeman'ın kendinden büyük üç kardeşi vardır. DNA tahlillerine göre atalarının bir kısmı Nijer'dendir.

Freeman dokuz yaşındayken okuldaki bir oyunda başrolde oynayarak oyunculuk hayatına başlamış oldu. 12 yaşındayken eyalet çapında bir drama yarışması kazandı. 1955'te Broad Street Lisesi'nden mezun oldu ve Jackson State Üniversitesi'nden gelen kısmi drama bursunu reddederek Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri'ne katılmayı tercih etti.

Orduya katıldıktan dört yıl sonra Los Angeles, Kaliforniya'ya taşındı. 1960'ların başında Pasadena Playhouse'da oyunculuk dersleri ve San Francisco'da dans dersleri aldı. Bu dönemde New York'ta da yaşadı ve 1964 Dünya Fuarı'nda dansçı olarak çalıştı. Aynı sene The Pawnbroker filminde figüran olarak oynayarak sinema hayatına başlamış oldu.

Kariyeri

Oyunculuk kariyeri
İlk itibarlı filmi 1971'de çekilen Who Says I Can't Ride a Rainbow? olmasına rağmen, Amerikan medyası tarafından daha önceleri pembe dizi Another World ve daha sonraları çok daha önce ayrılması gerektiğini söylediği PBS'in çocuklar için çektiği The Electric Company'deki rolleri sayesinde tanındı. 1980 yılının ortalarında Freeman kendisine babacan karakteri kazandıran önemli sinema filmlerinde rol almaya başladı. 1994 yılında The Shawshank Redemption filminde oynadığı rolle alkış topladı. Aynı yıl 44. Berlin Uluslararası Film Festivalinde jüri üyesi olarak görev aldı.
Aynı zamanda Robin Hood: Prince Of Thieves, Unforgiven, Seven ve Deep Impact gibi filmlerde baş rolleri oynadı. 1997 yılında Lori McCreary ile birlikte Revelations Entertainment adlı prodüksiyon şirketini ve kız kardeşi ile birlikte eş başkan oldukları ClickStar adlı online film dağıtım şirketini kurdu.

Aday olarak gösterildiği üç ödülden sonra (En iyi yardımcı oyuncu olarak Street Smart ve en iyi oyuncu olarak Driving Miss Daisy ve The Shawshank Redemption) Million Dollar Baby filmindeki rolüyle 77. Akademi Ödül Töreninde En Yardımcı oyuncu Ödülünü kazandı. Freeman belirgin ses tonuyla aranan bir seslendirme sanatçısı haline geldi. 2005 yılında tek başına iki filmin, War of the Worlds ve Akademi Ödülü sahibi belgesel film olan March of the Penguins'in seslendirmesini gerçekleştirdi.

Freeman Bruce Almighty adlı filmde Tanrı olarak karşımıza çıktı ve eleştirmenlerden tam not alan ve gişede büyük başarı sağlayan Batman Begins ve 2008 yapımı The Dark Knight filmindeki Lucius Fox rolü kadar başarılı bir performans sergiledi. 2007 yılında Rob Reiner'ın yönettiği The Bucket List filminde Jack Nicholson ile birlikte kamera karşısına geçti. 2008 yılında Freeman, Frances McDormand ve Peter Gallagher ile birlikte başrolü paylaştığı, Mike Nichols tarafında yönetilen  Country Girl ile Broadway'e döndü.

Zaman zaman Nelson Mandela'yı konu alan bir film yapmak istedi. İlk girişiminde Mandela'nın otobiyografisi olan Long Walk To Freedom eserini senaryolaştırmak istedi fakat neticelendiremedi. 2008 yılında piyasaya sürülen John Carlin'in Düşmanla Oynamak: Nelson Mandela ve Bir Ulusu Meydana Getiren Oyun isimli kitabının haklarını satın aldı. Clint Eastwood yönetmenliğinde Matt Damon ile birlikte kamera karşısına geçti. Filmde Freeman Nelson Mandela'yı canlandırırken Matt Damon ise rugby takımı kaptanı Francois Pienaar'ı Keller canlandırdı.

Diğer çalışmaları
2009 yılının temmuz ayında New York'taki Radio City Music Hall'deki Nelson Mandela anısına düzenlenen konserinin sunucularından biriydi.

Freeman 65 yaşında özel pilot lisansı elde etti. Aralarında Cessna Citation 501 ve çift motorlu Cessna 414  uçaklarının bulunduğu üç adet özel uçağı vardır. 2007 yılında uzun mesafeli Emivest SJ30 satın aldı ve 2009 Aralık ayında siparişini teslim aldı. Sahip olduğu tüm uçakları uçuracak lisans yeterliliğine sahiptir.
4 Ocak 2004'ten itibaren Freeman Walter Cronkiye'ın yerine CBS Evening Newste tanıtımını üstlendi.
2010 yılında Freeman Discovery Channel'ın Through the Wormhole isimli televizyon şovunun sunucusu oldu.

Özel yaşamı

Ailesi
Freeman 22 Ekim 1967'den 1979 yılına kadar Jeanette Adair Bradshaw ile evli kaldı. Myrna Colley-Lee ile 16 Haziran 1984'te evlendi. Freeman'ın iş ortağı ve avukatı olan Bill Luckett 2008 yılının Ağustos ayında ikilinin boşanmak üzeri olduğunu açıkladı. 15 Eylül 2010'da ikili Mississippi'de boşandı. İlk eşinin kızını evlatlık edindi ve aynı zamanda ikilinin 4 çocuğu daha oldu. 2008 yılında African American Live 2 adlı Tv dizisi Freeman'ın büyük büyük atalarının köle olduklarını ve Kuzey Carolina'dan Mississippi'ye göç ettiklerini ortaya çıkardı. Freeman aynı zamanda anne tarafından Kafkas kökenli büyük büyük babasının yakıldığını ve ayrıca African-American kökenli büyük büyük annesiyle beraber yaşadığını öğrendi.(İkisi o zamanlar Güney'de yasal olarak evlenemezlerdi.)

Özel işleri
Freeman Charleston, Mississippi'de ve New York'da hayatını sürdürmektedir. Ortağı olduğu ve yönettiği Madidi isimli bir restoranı ve Ground Zero isimli blues kulübü vardır ve ikisi de Clarksdale, Mississippi'de bulunmaktadır.

Araba kazası
3 Ağustos 2008'de Ruleville, Mississippi yakınlarında bir trafik kazasında yaralandı. Seyahat ettiği araba (1997 model Nissan Maxima) otoyoldan çıkarak birkaç takla attı. Kendisi ve yanındaki arkadaşı, Demaris Meyer, Jaws of Life adlı hidrolik kurtarma aleti yardımıyla araçtan çıkarıldı ve helikopter ambulans ile Memphis'deki The Regional Medical Center (The Med) hastanesine kaldırıldı. Polis kazada alkolün etkisinin olmadığına hüküm getirdi. Kazada omzunu, kolunu ve dirseğini kırdı ve 5 Ağustos günü ameliyata alındı. Doktorlar 4 saatlik bir operasyon sonucunda omzunda ve kolundaki sinir hücrelerinde oluşan hasarı onardılar. CNN kanalında yayınlanan, Piers Morgan Tonight şovunda solak olduğunu fakat henüz sol elindeki parmakları oynatamadığını belirtti. Sol elindeki kasları kıpırdatamamasından dolayı oluşabilecek kan akışının durmasını engellemek için özel bir eldiven giyiyordu. Basın sözcüsü Freeman'ın tam olarak iyileşmeyi beklediğini açıkladı. Meyer, kazada yanındaki yolcu, Freeman'ı kazadaki ihmalinden dolayı dava etti. Meyer Morgan Freeman'ın olay gecesi içki içtiğini iddia etmişti.

İnançları
CNN ile yapılan bir röportajında kendisi hakkındaki "Tanrının adamı" olduğu iddialarını yalandı ve inancın üzerinde bilimsel bir pozisyon varsayımı oluşturdu. Freeman "inanç konusundaki soru aslında gerçekte neye inandığınızdır, biz bilimde ortaya bir teori atarız ve aksi ispatlanana kadar onun doğru olduğuna inanırız." dedi.

Aktivizm

Hayırseverlik çalışmaları
2004 yılında Grenada Relief Fund üyeleri ile beraber Grenada adasında Hurricane Kasırgasından etkilenen insanlara yardım etti.
One Earth gibi ulusal organizasyonların kliplerinde seslendirmelerde bulundu (Grubun amacı çevresel farkındalık gibi konularda bilinci arttırmaktır). One Earth's  İnternet sitesinden izlenebilen "Why Are We Here (Niçin Buradayız)" adlı klibin seslendirmesinde bulundu. Freeman Starville, Mississippi'de bulunan Mississippi Horse Park'a bağışta bulundu. The Horse Park Mississippi Eyalet Üniversitesinin bir parçasıdır ve Freeman'nın orada bulunan birden fazla atı vardır.

Irk üzerine yorumları
Freeman açıkça Black History Month kutlamalarını eleştirmiş ve buna benzer herhangi bir aktiviteye katılmamıştır. Freeman "Ben Black History Month istemiyorum çünkü o Amerikan tarihidir" demiştir. Kendisine göre ırkçılığa son vermenin tek yolunun onun hakkında konuşmamak olduğunu ve "white history month" olmadığına dikkat çekmiştir. Freeman Mike Wallace ile 60 dakika programında yapılan bir röportajda "ben size beyaz adam demekten vazgeçeceğim ve sizden de bana siyah adam demekten vazgeçmenizi istiyorum" demiştir. Freeman aynı zamanda Mississippi Eyalet bayrağının Konfederasyon savaş bayrağını içerdiği gerekçesiyle değiştirilmesini desteklemiştir.

Siyasi görüşü
Freeman 2008 yılındaki başkanlık seçimleri için Obama'nın kampanyasına katılmayacağını belirtmesine rağmen Barack Obama'nın adaylığını desteklemiştir. Freeman 1 Aralık 2010'da Zürih'te 2022 FIFA WORLD CUP organizasyonun son sunumu için Başkan Clinton'a, USA Bid Committee Başkanı Sunil Gulati ve USMNT futbolcusu Landon Donovan'a katılmıştır.

Aldığı ödüller

28 Ekim 2006'da Freeman Mississippi'nin En İyileri ödülleri Töreninde Ömür Boyu Başarı Ödülü kazandı. Delata Eyalet Üniversitesinden Sanat ve Edebiyat Dalında Doktoraya layık görüldü.
2008 yılında aile tarihi PBS şovu olan African American Lives 2' de yayınlandı ve DNA testleri sonucunda Nijer'deki Songhai ve Tuareg insanlarından geldiğini öğrendi.
1978  yılında The Mighty Cents filmindeki rolüyle Tony Ödüllerine aday gösterildi.
1997 yılında Rhodes College'inde fahri mezun unvanı  verildi.
2003 yılında Karlovy Vary Uluslararası Film Festivalinde dünya sinemasına yaptığı katkılardan dolayı Kristal Küre Ödülüne aday gösterildi.
2006 yılında Cairo Uluslararası Film Festivaline onur konuğu olarak katıldı.
2007 yılında kendisi ve eşi Mississippi Edebiyat ve Sanat Enstitüsü'nden ömür boyu başarı ödülü kazandı.
2007 yılında Screen Nation Film and TV ödül töreninde film ve televizyona yaptığı katkılardan dolayı onur nişanı aldı.
2008 Kennedy Center Honnors
2010 yılında Brown Üniversitesinden fahri doktora aldı.
2011 yılında Amerikan Film Enstitüsü tarafından Yaşam Boyu Ödülüne layık görüldü.
2012 yılında People's Choice Awards tarafından En Gözde Film İkonu ödülüne layık görüldü.
2012 Cecil Bç Demille Ödülü.

Filmografi

Filmler

Televizyon filmleri

Tiyatro

Ödüller ve adaylıklar

 1987 Street Smart filmiyle Oscar adaylığı-En iyi yardımcı erkek oyuncu
 1989 Driving Miss Daisy filmiyle Oscar adaylığı-En iyi erkek oyuncu
 1994 Esaretin bedeli filmiyle Oscar Adaylığı-En İyi erkek oyuncu
 2004 Million Dollar Baby filmiyle Oscar kazandı-En iyi yardımcı erkek oyuncu

Kaynakça

Dış bağlantılar

 ClickStar headed by Morgan Freeman and Lori McCreary
 Revelations Entertainment Production company co-founded by Freeman
 A detailed biography of his history as an actor

Yaşayan insanlar
1937 doğumlular
Tennessee doğumlu erkek oyuncular
20. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Afrikalı Amerikalı erkek oyuncular
Afrikalı Amerikalı film yönetmenleri
Afrikalı Amerikalı film yapımcıları
Afrikalı Amerikalı televizyon yapımcıları
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek tiyatro oyuncuları
Amerikalı skeç oyuncuları
Amerikalı erkek seslendirme sanatçıları
Amerikalı film yönetmenleri
Amerikalı film yapımcıları
Amerikalı hayırseverler
Amerikalı savaş pilotları
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahipleri
En İyi Erkek Müzikal veya Komedi Filmi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Bağımsız Ruh Ödülü sahipleri
Cecil B. DeMille Onur Ödülü sahipleri
En İyi Erkek Oyuncu National Board of Review Ödülü sahipleri
Ekran Oyuncuları Derneği Yaşam Başarı Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
Yardımcı Rolde Erkek Oyuncu Tarafından Üstün Performans Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü sahipleri
Kennedy Center Onur Ödülü sahipleri
Afrikalı Amerikalı agnostikler
İnsani yardımlarda bulunan Amerikalılar

Morgan Freeman


An Chasmopodium caudatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Otto Stapf. An Chasmopodium caudatum in nahilalakip ha genus nga Chasmopodium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chasmopodium

Chasmopodium caudatum


Aceasta este o listă de filme produse în Rusia în 2015:

Legături externe

Filme din 2015
2015 în Rusia
rus
2015

Listă de filme rusești din 2015


Le  du Parti populaire () est un congrès du Parti populaire (PP) espagnol, organisé du  au  à Madrid, afin d'élire le comité exécutif et d'adopter les motions politiques et les nouveaux statuts.

José María Aznar, président du PP depuis 1990, est largement réélu pour un cinquième mandat, qu'il confirme être son dernier. Ouvrant officieusement la course à sa succession, il ne donne aucune indication sur le nom de son futur remplaçant.

Contexte

Comité d'organisation
Au cours de sa réunion du , le comité directeur national approuve la composition du comité d'organisation du congrès. Il est coordonné par le sénateur Pío García-Escudero, l'adjointe au maire de Madrid Mercedes de la Merced, les députés Rafael Hernando et Juan José Matarí, et le directeur général du parti Luis Bárcenas.

Candidat à la présidence

Déroulement
Le congrès est convoqué les ,  et .

Quatre motions sont débattues au cours du congrès, rédigées par autant de groupes de travail :
 Motion , coordonnée par Josep Piqué et María San Gil ;
 Motion , coordonnée par Pilar del Castillo et Gabriel Elorriaga ;
 Motion , coordonnée par Elvira Rodríguez et José Manuel Soria ;
 Motion statutaire, coordonnée par Ángel Acebes et Ana Mato.

Souhaitant donner l'image d'un parti plus ouvert qu'il ne le laisse penser, José María Aznar choisit de ne reconduire aucun des coordonnateurs de motion du congrès précédent. Il confie à ses quatre potentiels successeurs un rôle plus institutionnel : au secrétaire général Javier Arenas le rapport de gestion de la direction sortante ; aux trois vice-secrétaires généraux, un discours politique thématique,  pour Rodrigo Rato,  pour Mariano Rajoy, et  pour Jaime Mayor Oreja. La désignation des coordonnateurs est l'occasion d'annoncer les adhésions au PP de la ministre Pilar del Castillo et de la secrétaire d'État Elvira Rodríguez.

Les quatre motions sont adoptées à l'unanimité, à l'exception de celle sur les statuts qui reçoit un vote contre. Cette dernière fait l'objet d'un amendement de consensus, négocié entre Ángel Acebes et le ministre de l'Équipement Francisco Álvarez-Cascos, pour introduire dans les statuts la possibilité pour le congrès du PP d'envisager la limitation des mandats au sein des organes du parti dans le temps.

Résultats
Le , José María Aznar est réélu président du PP : sa liste pour le comité exécutif national reçoit le soutien de 99,6 % des suffrages exprimés, tandis que celle pour le comité directeur national obtient 99,5 %.

Élection du comité exécutif national

Élection du comité directeur national

Composition du comité exécutif
À la suite de sa victoire, José María Aznar annonce le nom des membres qu'il a choisi pour entrer dans la direction nationale du parti. Le secrétaire général reconduit Javier Arenas parvient à placer plusieurs de ses proches au sein de l'équipe dirigeante, mais échoue à faire remplacer le coordonnateur à l'Organisation Pío García-Escudero, qui entretient une relation directe avec le président du PP. Outre le rôle accordé à Javier Arenas, Rodrigo Rato, Mariano Rajoy et Jaime Mayor Oreja, José María Aznar salue le travail d'Ángel Acebes, laissant l'impression que son dauphin se trouve parmi ces cinq personnalités, mais en annoncer davantage.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Élections générales espagnoles de 2000
 Congrès

Liens externes

14

XIVe congrès du Parti populaire


An Paphiopedilum hangianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Holger Perner ngan Olaf Gruss. An Paphiopedilum hangianum in nahilalakip ha genus nga Paphiopedilum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paphiopedilum

Paphiopedilum hangianum


Jonathan Franzen (født 17. august 1959 i Western Springs, Illinois, USA) er en amerikansk romanforfatter og essayist. Hans internationale gennembrud kom i 2001 med Corrections (da. Korrektioner, 2002).

Franzen har norske og svenske aner; hans far indvandrede til Minnesota fra Sverige. En del af sin universitetsuddannelse har han taget i München hhv. Berlin, og han taler flydende tysk.

Udgivelser på dansk

Romanforfattere fra USA
Personer fra Illinois
Novelleforfattere fra USA
Essayister fra USA

Jonathan Franzen


Æthelstan, im modernen Englisch auch Athelstan (altenglisch: Æþelstan, Æþelstān oder Æðelstān), bedeutet Edelstein.

Æthelstan war ein im Mittelalter im angelsächsischen Raum verbreiteter Name, insbesondere unter Adligen und im Klerus.
 Æthelstan (England) (Athelstan), König von Wessex (924–927) und erster König des Königreichs England ab dessen Gründung am 12. Juli 927 und bis zu seinem Tod 939
 Athelstan (Bischof), Bischof von Hereford von 1012 bis 1056

Athelstan oder Athelstane bezeichnet außerdem mehrere Orte:
 Athelstane (Wisconsin), Stadt im Marinette County, Wisconsin, USA
 Athelstane (Gemeinde), von obiger Stadt unabhängige Gemeinde im Marinette County, Wisconsin, USA
 Athelstane Range, Klippen nahe Rockhampton, Queensland, Australien
 Athelstane (Kansas), Ortschaft im Clay County (Kansas), USA
 Athelstan (Arkansas), Ort in Arkansas, USA
 Athelstan (Iowa), Gemeinde in Iowa, USA
 Athelstan (Quebec), Kleinstadt südlich von Huntingdon (Québec), Kanada

Athelstan


Ilja Antonov ()

Note

Nașteri în 1992
Mijlocași
Fotbaliști internaționali estoni
Fotbaliști estoni
Estoni în viață
Nașteri pe 5 decembrie

Ilja Antonov


Silje Torp (født Silje Torp Færavaag 19. oktober 1974 i Oslo) er en norsk skuespiller og komiker kendt fra flere film og tv-serier.

Filmografi
  Vikingane (tv-serie), Frøya
  Underholdningsavdelingen sæson 2
  Lilyhammer 2 Mette Hansen, lensmann
  Halvbroren (tv-serie) Danselærer Svae
 2010-13 Dag ses. 1 & 3 (tv-serie) Marianne Refsnes, Dags søster
  En ganske snill mann forulempet kvinde
  Knerten (film) Carolina
  Null-null (Kortfilm)
  Mars og Venus, (film) Camilla
  Etaten (tv-serie) journalist
  Gymnaslærer Pedersen Anne Britt Bru
  Thomas Hylland Eriksen og historien om Origamijenta Eva Larsen
  Hawaii, Oslo Milla, mor til hjertesygt barn
  Mot Moskva (film) Rosa
  Glimt (kortfilm) lærerinde
  Mia (tv-serie) Tina
  Sejer (tv-serie) politibetjent Tviberg

Kilder

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Norge

Silje Torp


Jeg elsker dig er en dansk dramafilm fra 1987, instrueret af Li Vilstrup

Medvirkende

 Peter Hesse Overgaard som Jens
 Pernille Hansen som Janne
 Ulla Henningsen som Psykologen
 Sonja Oppenhagen som Bitten, Jannes mor
 Egon Stoldt
 Jørgen Bing
 Gurli Wiethøfft-Hansen
 Malene Krogh
 Bodil Lassen
 Henrik Moltzen
 Sissel Brandi-Hansen
 Rolf Munkholm-Jensen
 Finn Clausen

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1987
Dramafilm fra Danmark

Jeg elsker dig (film fra 1987)


Le tunnel de Santa Marina – ou túnel de Santa Marina en espagnol – est un tunnel ferroviaire espagnol entre Cañaveral et Casas de Millán, dans la province de Cáceres, en Estrémadure. Long de , il fait partie de la LGV Madrid - Estrémadure.

Situation ferroviaire

Histoire

Caractéristiques

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 LGV Madrid - Estrémadure

Liens externes

Santa Marina
Santa Marina
LGV Madrid - Estrémadure
Transport ferroviaire en Estrémadure
Province de Cáceres

Tunnel de Santa Marina


Obuzierul "Krupp" de 120 mm, model 1901 a fost un obuzier cu "tragere accelerată", de fabricație germană.

Obuzierul s-a aflat în înzestrarea regimentelor de artilerie de câmp din Armata României, la începutul campaniei din anul 1916 din timpul Primului Război Mondial, fiind în evidență un număr de 31 de bucăți.

Principii constructive
Obuzierul era destinat în principal pentru distrugerea fortificațiilor pasagere și a forței vii adăpostite a inamicului pe câmpul de luptă. Țeava era ghintuită, fiind construită din oțel forjat. Proiectilele erau explozive sau încărcate cu șrapnele. Pentru atenuarea reculului era folosit un sistem cu "sapă elastică". Obuzierul era montat pe un afet mobil cu două roți cu spițe din lemn, pentru transport montându-se un antetren cu roți identice.

Dezvoltarea

Primul Război Mondial

Note

Bibliografie
 Stroea, Adrian (colonel); Băjenaru Gheorghe (lt. col.), Artileria română în date și imagini, Editura Centrului Tehnic-Editorial al Armatei, București, 2010. ISBN 978-606-524-080-3

Vezi și
 Armamentul Armatei României în Primul Război Mondial

Legături externe

Krupp 120mm field howitzer M. 1901

Armata României
Armamentul de artilerie al Armatei României din Primul Război Mondial
 Arme din Primul Război Mondial
Cioturi din proiectul România în Primul Război Mondial
Obuziere

Obuzier „Krupp” de 120 mm, model 1901