Warum hab' ich bloß 2× ja gesagt? ist eine deutsch-italienische Filmkomödie von Franz Antel aus dem Jahr 1969. Der Film lief auch unter dem Alternativtitel Der liebestolle Schlafwagenschaffner.

Handlung
Der Italiener Vittorio Coppa arbeitet als Schlafwagenschaffner und pendelt so regelmäßig zwischen München und Rom. Da er der Ansicht ist, dass wahre Liebe nur in Verbindung mit der Ehe existiert, ist er heimlich gleich zweimal verheiratet. In Rom lebt er mit Teresa zusammen, während in München Ehefrau Ingrid auf ihn wartet. Stets wechselt er auf dem Weg zur anderen Ehefrau seinen Ehering sowie das Porträtbild in seinem Kettenanhänger. Während der Fahrten wiederum widersteht er jeder Verführungskunst, unterstützt jedoch andere Liebende, darunter von Weiland, der eine heimliche Schlafwagenaffäre mit der Tochter des Verkehrsministers Mauro Carlotti, Marisa, hat.

Als er in Rom von seiner empörten Frau und zahlreichen klagenden Familienangehörigen empfangen wird, glaubt er, dass sein Geheimnis entdeckt wurde. Es ist jedoch sein Schwager Roberto, der mit einer Deutschen fremdgeht. Zum Schein klagt Vittorio Roberto an und lobt das heilige Ideal der Ehe. Teresa ist stolz auf ihn und näht ihm einen Knopf an seiner Jacke an, dessen Fehlen bereits Ingrid in München aufgefallen war. Ingrid reagiert daher auch irritiert, als der Knopf bei Vittorios Rückkehr sauber an der Jacke angenäht ist. Sie glaubt, dass ihr Mann bei seinem Aufenthalt in Rom regelmäßig im Schaffnerheim übernachtet, in dem nur Männer wohnen. Vittorio gibt vor, ausgezogen und nun privat bei einer Familie zu leben. Weil Vittorio aber auch eine Packung Antibabypillen bei sich hat – er verabreicht sie heimlich Teresa, um eine Schwangerschaft zu vermeiden, während Ingrid die Pille aus eigenem Antrieb nimmt – wird sie misstrauisch.

Vittorio muss seinen Geburtstag auf der Strecke München–Rom verbringen. Am Bahnhof in Rom wird er von Ingrid erwartet und glaubt sich zunächst in München. Ingrid jedoch wollte ihn überraschen und ist mit dem Flugzeug nach Rom geflogen. Da Teresa wiederum glaubt, den Geburtstag von Vittorio mit ihm feiern zu können, entspannt sich in den nächsten Stunden ein hektisches Treiben. Vittorio gelingt es zunächst, mit verschiedenen Ausflüchten Zeit mit beiden Frauen verbringen zu können. Bei einem Essen mit Ingrid trifft er Roberto, der ungläubig reagiert, als Ingrid ihm als Vittorios Ehefrau präsentiert wird.

Plötzlich erhält Vittorio die Nachricht, dass die Eisenbahner streiken und keine Züge mehr fahren. Einmal hat ein solcher Streik mehr als zwei Wochen gedauert, daher reagiert Vittorio schnell: Er wird zum aktiven Fürsprecher gegen den Streik und hält am Bahnhof so engagierte Reden gegen die Arbeitsniederlegung, dass die Gewerkschaft den Streik schließlich aufgibt. Die Züge fahren wieder, und Ingrid kehrt am nächsten Tag nach München zurück. Es ist schließlich Vittorios Arbeitgeber Weichbrodt, der das Geheimnis aufdeckt. Er ruft Teresa an und redet ihr ein, dass sie doch eigentlich in München wohne. Roberto berichtet Teresa, dass Vittorio eine zweite Frau in München hat, und Teresa fährt nun nach München. Ingrid hält sie für das neue Stubenmädchen. Wenig später erscheint Vittorio und sieht als erstes Teresa. Er glaubt, er sei in Rom, doch erscheint wenig später Ingrid, und Vittorio ist beruhigt, wirklich wie ursprünglich gedacht in München zu sein. Teresa offenbart Ingrid nun, dass auch sie eine Ehefrau von Vittorio ist. Beide Frauen erteilen Vittorio nun eine Lehre und verwirren ihn so sehr, dass er am Ende nicht mehr weiß, wo er ist.

Er verrichtet jedoch weiterhin seinen Dienst als Schlafwagenschaffner und wird bei seiner Ankunft in Rom zu Verkehrsminister Mauro Carlotti gerufen. Der will ihm danken, dass er den Streik gebrochen und damit auch die Regierung gerettet hat, doch Vittorino glaubt, er soll wegen seiner Doppelehe angeklagt werden. Er gesteht Mauro, mit zwei Frauen verheiratet zu sein. Kurz darauf wird gegen ihn vor Gericht verhandelt. Tatsächlich kann nicht festgestellt werden, welche der beiden Ehen gültig ist. Beide wurden am selben Tag geschlossen, und auf dem Trauschein steht keine Uhrzeit. Bevor der Richter beide Ehen für gültig erklären kann, erscheint Serafina, die eigentliche Frau Vittorios, die er lange vor Ingrid und Teresa geheiratet hatte. Vittorio wird zu einem Jahr Gefängnis verurteilt. Aus der Haft entlassen, ist seine neue Reisestrecke nun Rom–Paris. Wenig später sieht man Vittorio Arm in Arm mit seiner neuen, zweiten und nun Pariser Ehefrau.

Produktion
Die Meldung über einen Schlafwagenschaffner, der gleichzeitig mit zwei Frauen verheiratet war, sah Franz Antel als geeigneten Filmstoff an. Er wandte sich an Drehbuchautor Kurt Nachmann, der eine entsprechende Story erfinden sollte. Die Atelieraufnahmen entstanden in Budapest.

Die Außenaufnahmen wurden in München und Rom gedreht. Warum hab' ich bloß 2× ja gesagt erlebte am 5. September 1969 seine Kinopremiere. Ursprünglich ab 18 Jahren freigegeben, hat der Film inzwischen eine FSK 16. Er erschien unter anderem 2009 im Rahmen der DVD-Reihe Kult-Klassiker. Italienischer Titel ist Professione bigamo.

Die Bauten stammen von Ferry Windberger, die Kostüme schufen Mauro Vigheti und Helca Zaar. Die Produktionsleitung lag bei Kurt Kodal.

Kritik
Für den film-dienst war Warum hab' ich bloß 2× ja gesagt? ein "weithin schmuddeliger, nur stellenweise witziger Schwank." Der Evangelische Film-Beobachter zog folgendes Fazit: "Dieses groteske deutsch-italienische Farb-Lustspiel hätte amüsant werden können, wurde jedoch durch überflüssige Sex-Attribute und einen Tiefschlag gegen die Ehemoral nur geschmacklos und peinlich. Ohne jede Befürwortung."

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1969
Deutscher Film
Italienischer Film
Filmkomödie
Franz Antel

Warum hab’ ich bloß 2× ja gesagt?


An Poa meionectes in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joyce Winifred Vickery. An Poa meionectes in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Poa

Poa meionectes


Balsenmühle (auch: Rohrmühle) ist ein Gemeindeteil des Marktes Heidenheim im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen (Mittelfranken, Bayern).

Lage
Die Einöde liegt in der Fränkischen Alb südlich von Heidenheim im Tal der Rohrach etwas westlich der Staatsstraße 2384.

Geschichte
Erstmals wird die Mühle 1329 unter der Bezeichnung "Rormul", weil von der Rohrach angetrieben, in einer Teilungsurkunde der Burg Hohentrüdingen genannt. Diese Mühlenbezeichnung hält sich mit kleinen Abweichungen bis 1616. So ist sie in einem Salbuch des Klosters Heidenheim von 1400 unter dem Namen "Rormühl" verzeichnet; sie musste Abgaben in Form von Naturalien und Geld an das Kloster leisten. Die Vogtei übte die Herrschaft Hohentrüdingen aus; auch sie erhielt Abgaben aus der Mühle. Nach der Reformation und der Säkularisation des Klosters Heidenheim im Jahr 1537 gehörte die Mühle zum brandenburgisch-ansbachischen Kastenamt Hohentrüdingen.

Den neuen Namen "Palsenmühle", der 1616 erstmals Erwähnung findet, erhielt die Mühle wohl nach einem Besitzer namens Bals/Pals nach 1608; 1682 erscheint als Müller ein Leonhard Palß. Beide Mühlennamen wechseln sich in der Folge ab. 1732 wird die Balsenmühle zu den 141 bürgerlichen Häusern Heidenheims gezählt. 1775 ist der damalige Eigentümer auch ein "Schneidemeister", führte demnach wahrscheinlich neben der Mahlmühle bereits ein – später nachweisbares – Sägewerk. Zum Ende des Heiligen Römischen Reichs unterstand die "Balsen, oder Rohrmühl" dem markgräflichen Verwalteramt Heidenheim und hochgerichtlich dem markgräflichen Oberamt Hohentrüdingen; kirchlich gehörte sie zur evangelischen Pfarrei Heidenheim.

1791/92 wurde die Mühle mit dem Markgrafentum Ansbach königlich-preußisch und 1806 königlich-bayerisch. Als 1808 Steuerdistrikte gebildet wurden, kam die Balsenmühle mit weiteren Mühlen und Einöden zum Steuerdistrikt Heidenheim im Landgericht Heidenheim. 1810 wurde die Mühle aus dem Steuerdistrikt herausgelöst und der Gemeinde Hechlingen zugeteilt. Durch das Gemeindeedikt von 1818 wurde dies wieder rückgängig gemacht und die Balsenmühle der nunmehrigen Marktgemeinde Heidenheim einverleibt.

1824 wohnten in der Mühle zehn Personen. 1833 war die Mühle mit zwei Mahlgängen und einem Gerbgang ausgestattet; an Grund gehörten zu ihr 10,3 ha Acker und 4,1 ha Wiese. Seit 1872 ist das Anwesen, das nunmehr auch eine Sägemühle umfasst, in der Hand der heutigen Besitzerfamilie. 1930 wurde eine Wasserkraft- und Lichtanlage eingebaut. 1940 wurde die Mühle nur noch zum Schrotmahlen verwendet. 1950 hatte die Mühle fünf Bewohner, 1961 und 1979 sechs.

1862 ging das Landgericht Heidenheim, in dem die Rohrmühle seit 1808 lag, im Bezirksamt (dem späteren Landkreis) Gunzenhausen auf. Mit der Gebietsreform in Bayern kam die Mühle mit Heidenheim 1972 mit dem aufgelösten Landkreis Gunzenhausen in den neuen Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen. Heute ist sie Sitz eines Fuhrunternehmens.

Literatur
 1250 Jahre Heidenheim am Hahnenkamm. Heidenheim: Historischer Verein 2002.

Weblinks

 Geschichtliches

Einzelnachweise

Ortsteil von Heidenheim (Mittelfranken)
Ort im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen
Einzelsiedlung
Ersterwähnung 1329

Balsenmühle


Dead of Summer este un serial american supranatural horror creat de Adam Horowitz, Edward Kitsis și Ian Goldberg pentru canalul Freeform. Serialul este plasat în anii 80 la Camp Stillwater, o tabără din Vestul Mijlociu.

Serialul a început în data de 28 iunie 2016 și s-a încheiat în data de 30 august 2016. În 8 noiembrie 2016, Freeform a anulat derularea, după un singur sezon.

Filmat în anul 1989, școala este oprită de sosirea verii, iar consilierii taberei Stillwater - o tabără idilică din Vestul Mijlociu, unde au loc primele iubiri, primele prietenii, dar și.. primele morți- încep să se sfătuiască în privința organizării. Stillwater are o mitologie întunecată, iar ceea ce s-a presupus a fi o vară a distracțiilor, curând se va fi transformat într-o experiență terifiantă, plină de sânge și moarte la fiecare colț.

Note

Legături externe
 Anunțul ABC Family, publicat pe 18 noiembrie 2015. "Following the Announcement That ABC Family Is Becoming Freeform, Network Gives a Straight-to-Series Order Based on a Multiple-Script Commitment to "Dead of Summer"*

Seriale de televiziune americane
Filme horror americane

Dead of Summer (serial)


El virus sincitial respiratorio proteína G es una proteína producida por el virus sincitial respiratorio.

Se ha propuesto como objetivo de una vacuna.

Referencias

Proteína viral

Virus sincitial respiratorio proteína G


Laviana (asturisch San Xuan de Nieva) ist eine Parroquia und ein Ort in der Gemeinde Avilés, in der Autonomen Gemeinschaft Asturien im Norden Spaniens.Die 13 Einwohner (2011) leben auf einer Fläche von 0,22 km².

Sehenswürdigkeiten
 Pfarrkirche "Nuestra Señora del Carmen"

Quellen

 Bevölkerungszahlen siehe

Weblinks
 Infoseite im Tourismusportal vivirasturias en, es
 Karte von Asturien (PDF; 12,52 MB)

Ort in Asturien
Avilés

Laviana (Avilés)


An Satyrium trinerve in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Satyrium trinerve in nahilalakip ha genus nga Satyrium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Satyrium (Orchidaceae)

Satyrium trinerve


المحكمة العسكرية العليا الخاصة واسمها الرسمي محكمة الشعب او محكمة المهداوي، وهي محكمة أسست عام 1958م، بأمر من الزعيم عبد الكريم قاسم رئيس وزراء في العراق بموجب المرسوم الجمهوري المرقم (18) والمؤرخ في 20 تموز 1958، والمعدل في المرسوم الجمهوري المرقم (164) والمؤرخ في 15 آب 1958، والقاضي بتعيين العقيد فاضل عباس المهداوي رئيساً للمحكمة العسكرية العليا الخاصة، وبعضوية كل من السادة المقدم عبد الهادي الراوي، والمقدم فتاح الشالي، والمقدم شاكر محمود السلام، والرئيس الأول (الرائد) إبراهيم عباس اللامي، والرئيس الأول كامل الشماع، عضواً احتياط وشكلت المحكمة آنذاك لمحاكمة الوزراء والمسؤولين في النظام الملكي، أما المدعي العام فكان ماجد محمد أمين، وكانت تعقد جلساتها في قاعة الشعب في منطقة باب المعظم قرب مبنى وزارة الدفاع في بغداد، وهي باقية إلى الآن وكان يتم نقل وقائع جلساتها على الهواء مباشرةً في المذياع والتلفاز ومن ثم تم تغيير أعضاء المحكمة بحيث نقل المقدم عبد الهادي الراوي وأصبح خلفاً لهُ المقدم حسين خضر الدوري ومن ثم الرئيس الأول فاضل مصلح بدلاً من المقدم شاكر محمود السلام والرئيس الأول محمود جعفر الجلبي بدلاً من الرئيس الأول كامل الشماع. ولقد استمرت جلسات المحكمة حتى سقوط نظام الزعيم عبد الكريم قاسم في عام 1963م، وشهدت هذه المحكمة محاكمة رجال العهد الملكي في العراق، ورجال انقلاب الشواف في الموصل عام 1959م، ومحاكمة الرئيس الأسبق عبد السلام عارف بتهمة محاولة اغتيال عبد الكريم قاسم، وكذلك محاكمة عدد كبير من البعثيين والقوميين الذين اتهموا بمحاولة اغتيال قاسم عام 1959م.

الانتقادات الموجهة لها
يرى المعارضون لطريقة سير تلك المحكمة إنها وبسبب رئيس المحكمة العقيد فاضل المهداوي، فقد كانت منبراً وواجهة إعلامية للحكومة واستخدمت إسلوب إهانة الموقوفين أثناء البث المباشر للجلسات عبر شاشات التلفزيون.
وكان العقيد فاضل عباس المهداوي ابن خالة الزعيم عبد الكريم قاسم وهو منحاز لصالحهِ وجهته ولا يصلح أن يكون حاكما.

مصادر

العراق في 1959
الشيوعية في العراق
العراق في القرن 20
تاريخ العراق
ثورات عربية في العراق

محكمة المهداوي


BackBox est une distribution Linux basée sur Ubuntu et orientée vers les tests d' intrusion et l'évaluation de la sécurité, fournissant une boîte à outils d'analyse des réseaux et des systèmes informatiques. Il comprend un ensemble complet d'outils requis pour le piratage éthique et les tests de sécurité.

Contenu
L'objectif principal de BackBox est de fournir un système alternatif, hautement personnalisable et performant. BackBox utilise le gestionnaire de fenêtres léger Xfce. Il offre une expérience rapide, efficace, personnalisable et complète. Il a également une communauté très utile derrière lui.

Il comprend certains des outils Linux de sécurité et d'analyse les plus utilisés, visant un large éventail d'objectifs, allant de l'analyse d'applications Web à l'analyse de réseau, des tests de résistance au reniflage, y compris également l'évaluation de la vulnérabilité, forensic et des exploitations.

Une partie de la puissance de cette distribution provient de son noyau de référentiel Launchpad, constamment mis à jour vers la dernière version stable des outils de piratage éthique les plus connus et les plus utilisés. L'intégration et le développement de nouveaux outils dans la distribution suivent la communauté open source, en particulier les critères Debian Free Software Guidelines

Releases

Catégories
Les catégories BackBox Linux sont répertoriées comme suit :

 La collecte d'informations
 Évaluation de la vulnérabilité
 Exploitation
 Escalade des privilèges
 Maintenir l'accès
 Documentation et rapports
 Ingénierie inverse
 Ingénierie sociale
 Informatique légale
 Analyse VoIP
 Analyse sans fil
 Divers

Outils
Plus de 70 outils sont inclus dans BackBox :

 Metasploit
 Armitage
 NmapName
 OpenVAS
 W3af
 La boîte à outils d'ingénierie sociale
 Ettercap
 Scapy
 Wireshark
 Kismet
 Aircrack
 Ophcrack
 Sqlmap
 Jean l'éventreur

Références

Liens externes

 BackBox Linux sur la galerie OpenSourceFeed

Distribution Linux
Distribution dérivée de Debian
Distribution dérivée d'Ubuntu
Pages avec des traductions non relues

BackBox


Fazio Cardano (1444 – 28 August 1524) was an Italian jurist and mathematician.  He was a student of perspective.  Cardano was also a professor at the University of Pavia, and was devoted to hermetical science and the world of the occult.  He was a friend of Leonardo da Vinci.

It was said that Cardano was always in the company of a familiar spirit who talked to him.  This may be a rumour originating from a habit of speaking to himself.

Fazio Cardano was the father of Gerolamo Cardano.

References

External links
 Storia di Milano, Cronologia di Gerolamo Cardano (Italian)

15th-century Italian mathematicians
16th-century Italian mathematicians
1444 births
1524 deaths

Fazio Cardano


Ḍamma () (på dansk ofte gengivet damma) er et arabisk, diakritisk tegn (vokaltegn). Det skrives som en lille krølle og kan sættes over arabiske bogstaver for at tilføje den korte u-lyd /u/. For eksempel udtales  som . Sættes tegnet før det arabiske bogstav  (), udtales det som et langt . For eksempel udtales   som .

Tegnet udelades dog typisk, på linje med de tilsvarende diakritiske tegn kasra og fatḥa, i almindelig arabisk skrift.

Kilder

Arabisk skrift

Ḍamma


Football South es el ente regional del sur de la Isla Sur de Nueva Zelanda. Fue creado en el año 2000 y es supervisada por la Asociación de Fútbol de Nueva Zelanda, a su vez, se divide en cuatro organizaciones regionales, Central Otago Football, Otago Football, South Canterbury Football y Southland Football. Además, está encargado de administrar al Otago United.

Competiciones

La FootballSouth Premier League es el máximo campeonato futbolístico de esta asociación. Participan 10 equipos.

Football South

Football South


Nuri Bilge Ceylan (; n. Estambul, 26 de enero de 1959) es un fotógrafo, actor, guionista y director de cine turco que ha sido acreedor del Premio del Festival de Cannes al mejor director de 2008 por la película Üç maymun (Tres monos). Está casado con la cineasta, fotógrafa, y actriz Ebru Ceylan, su coestrella en İklimler (Climas). En el 2014 ganó la Palma de Oro del Festival de Cannes con su película "Winter Sleep" cuyo guion coescribió con su esposa. Dicha cinta, inspirada en relatos de Chejov, Leon Tolstói y Fedor Dostoievski fue la más larga en participar en la edición 2014 del Festival y la más larga en la historia del evento en alzarse con una Palma de Oro. Su proyecto más reciente es una cinta sobre la inmigración turca en América Latina, en particular en Colombia.

Filmografía

Premios y distinciones
Festival Internacional de Cine de Cannes

Festival Internacional de Cine de San Sebastián

Referencias

Directores de cine de Turquía
Nacidos en Estambul
Alumnado de la Universidad del Bósforo

Nuri Bilge Ceylan


Jean-Jacques Archambault (* 1919; † 23. Dezember 2001) war ein kanadischer Elektrotechniker und Ingenieur. Er entwickelte bei Hydro-Québec das weltweite erste Drehstromübertragungssystem mit Hochspannung von 735 kV.

Die kanadische Sektion des Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE) vergibt ihm zu Ehren das Stipendium  für Arbeiten im Bereich der elektrischen Energietechnik.

Arbeiten
Die Wasserkraftwerke der Hydro-Québec im Osten Kanadas liegen Hunderte von Kilometern von den großen Ballungszentren entfernt. Für eine möglichst wirtschaftliche Übertragung der produzierten elektrischen Energie über weite Strecken zu den Verbrauchern entwickelte er in den 1960er Jahren das weltweit erste Drehstromübertragungssystem, das mit Hochspannung von 735 kV statt der damals üblichen 315 kV arbeitet. Die weltweit erste 735-kV-Leitung vom Rivière Manicouagan nach Boucherville bei Montreal wurde am 29. November 1965 in Betrieb genommen.

Einzelnachweise

Persönlichkeit der Elektrotechnik
Kanadier
Geboren 1919
Gestorben 2001
Mann

Jean-Jacques Archambault


In Judaism, a minyan ( mīnyān ,  lit. (noun) count, number; pl.  mīnyānīm ) is the quorum of ten Jewish adults required for certain religious obligations. In more traditional streams of Judaism, only men 13 and older may constitute a minyan; in more liberal (non-Orthodox) streams women are also counted.

The minimum of 10 Jews needed for a meeting has its origin in Abraham's prayer to God in Genesis 18:20. In that prayer, Abraham asks the Almighty not to destroy Sodom if there are 50 believers and keeps asking Him until 10. God then promises Abraham that He will not destroy Sodom if there are 10 believers in Sodom.

The most common activity requiring a minyan is public prayer. Accordingly, the term minyan in contemporary Judaism has taken on the secondary meaning of referring to a prayer service.

Sources
The source for the requirement of minyan is recorded in the Talmud. The word minyan itself comes from the Hebrew root   meaning to count or to number. The word is related to the Aramaic word mene, numbered, appearing in the writing on the wall in .

Babylonian Talmud

The Babylonian Talmud (Megillah 23b) derives the requirement of a minyan of ten shomer Shabbat for Kiddush Hashem and Devarim she-Bikdusha, "matters of sanctity", by combining three scriptural verses using the rule of :

The word "midst" in the verse:

And I shall be sanctified in the midst of the children of Israel ()

also appears in the verse:

Separate yourselves from the midst of the congregation ()

The term "congregation" is also used in another verse that describes the ten spies (of a total of twelve) who brought back a negative report of the Land of Israel:

How long shall I bear with this evil congregation which murmur against me? ()

From this combination, the Talmud concludes that "sanctification" should occur in the "midst" of a "congregation" of ten.

Jerusalem Talmud

The Jerusalem Talmud (Megillah 4:4) offers two sources for the requirement, also using a :

The word "congregation" in the verse:

Speak to all the congregation of the children of Israel, and say to them: You shall be holy ()

is also used in another verse:

How long shall I bear with this evil congregation which murmur against me? ()

Since the term "congregation" in the later verse refers to the ten spies, so too in the former verse: "You shall be holy" refers to a "congregation" of ten.

The second source is based on the term "children of Israel" which appears in the following two verses:

And I shall be sanctified in the midst of the children of Israel ()

And the children of Israel came to buy among those that came ()

Just as the "children of Israel" in the later verse refers to the ten sons of Jacob who descended to Egypt to obtain food during the famine, so too the former verse refers to sanctification among the "children of Israel" in the presence of ten.

Rituals requiring a minyan
Some rituals require a minyan; the presence of a rabbi (a teacher, not a priest) is not essential—it is said that "nine rabbis do not constitute a minyan, but ten cobblers can".

The following instances which require a minyan are listed in the Mishnah in Megillah (4:3):

 Public worship, which consists of the additional readings of Kaddish, Barechu, Kedusha and the Repetition of the Amidah. The minor tractate Soferim contains a passage (10:7) often interpreted as asserting that in Land of Israel at that time seven men were allowed to hold public services. Correctly interpreted it refers to the repeating of "Kaddish" and "Barechu" at the synagogue for the benefit of late comers, and declares that in Israel such a repetition is permitted only when seven (according to others, when six) men are present who have not yet heard these responsive readings.
 The priestly blessing.
 Reading from the Torah and Prophets with the associated benedictions.
 Seven benedictions recited at a wedding, or at any meal of the bridegroom and bride within a week from the wedding. However, the last blessing (asher barah) may be recited in the presence of three men.
 Using the formulation "Let us bless our God, from whose wealth we have eaten," in preparing for Grace after meals.
 Ancient funeral ceremonies, no longer in use, which incorporated arranging the standing and sitting, reciting the benedictions of the mourners and the consolation of the mourners.

Other instances which require the presence of a minyan include:

 Recitation of the Thirteen Attributes of Mercy
 Recitation of Birkat ha-Gomel.

While the required quorum for most activities requiring a quorum is usually ten, it is not always so. For example, the Passover sacrifice or Korban Pesach (from the days of the Temple in Jerusalem) must be offered before a quorum of 30. (It must be performed in front of kahal adat yisrael, the assembly of the congregation of Israel. Ten are needed for the assembly, ten for the congregation, and ten for Israel.) According to some Talmudic authorities, women counted in the quorum of 30 for offering the Korban Pesach (e.g. Rav, Rav Kahana, Pesachim 79b).

Prayer with a minyan

It was the firm belief of the sages that wherever ten Israelites are assembled, either for worship or for the study of the Law, the Divine Presence dwells among them. In rabbinical literature, those who meet for study or prayer in smaller groups, even one who meditates or prays alone, are to be praised. However, the stress is put upon the merits and sacredness of the minyan of ten. The codifiers, such as Maimonides, his annotators, and the author of the Shulkhan Arukh, have unitedly given strength to this sentiment, and have thus, for more than a thousand years, made the daily attendance at public worship, morning and evening, to be conducted with a quorum of ten.

There is a disagreement between the medieval commentators on whether prayer with a minyan is preferable or obligatory. Rashi is of the view that an individual is obligated to pray with a minyan, while Nahmanides holds that only if ten adult males are present are they obliged to recite their prayer together, but an individual is not required to seek out a minyan.

Rashi and the Tosafot are both of the opinion that one is required to travel the distance of 4 mil to pray with a minyan (contemporary authorities differ as to whether this is a distance or a time that it would have taken to travel this distance and with modern technology one would need to travel a lot further).  The Mishnah Berurah writes that one who is sitting at home must travel up to one mil.

Eligibility

There is much discussion in rabbinic literature on the matter of who is eligible to be counted in a minyan. Some discussions revolve around whether or not a minyan should consist of individuals who are obligated in performance of that particular precept. Some authorities deduce who may constitute a minyan by drawing on the verses which are brought as the basis for minyan and their implication. For example, the verse, "How long shall I bear with this evil congregation which murmur against me?" is referring to the ten spies, a congregation comprising Jewish adult males. It is understood from this that a minyan must likewise comprise ten Jewish adult males. Other classical sources base their rulings on discussions brought in the Talmud. Contemporary rabbinical authorities deal with a plethora of questions relating to qualification for minyan.

Minors
Before a boy turns thirteen, he is considered a minor in Jewish law and is not obligated in the performance of religious precepts. However, if a child is over six years of age and has adequate comprehension of the significance of the precepts, his status may change. His inclusion in minyan is thus subject of Talmudic dispute. Based on the Talmudic passage in Berachot, Rabbeinu Tam states that a minor can act as the tenth person and according to the Baal Ha-Maor, up to four minors would be permitted. Rosh explains that those who permit the inclusion of a minor maintain that it is the Divine Presence which actually constitutes the tenth member, thereby validating the minyan — this may explain why some of these authorities require that the minor represent this fact by holding a chumash.  However the majority of poskim follow the conclusion of the Ri who holds that a minor can never be counted in a minyan under any circumstances. This is the stance taken by the Shulchan Aruch, who, although acknowledging some authorities do permit the inclusion of an astute six-year-old, writes that consensus rejects this view and only males over the age of thirteen may constitute a minyan. However, in extraordinary circumstances some are lenient and permit a minor over six years old holding a chumash or Sefer Torah to complete a minyan.  Rabbi Moshe Feinstein says that we can rely on this because most of the laws of Minyan are Rabbinical in nature, so one can conclude that when dealing with a Biblical law of Minyan (such as Sanctifying God's name in public) one would not be able to count a child.

Women
Although the issue of whether women are permitted to make up a minyan has been noted in early works, the matter has only come to the fore in the past few decades, a reaction to an enhanced role of women in modern society and to the demand for their inclusion in all areas of religious life.

The Talmud itself does not directly address the question of whether women may count as part of a minyan for devarim shebkdusha. Since the Talmud uses the same gezerah shavah for Kiddush Hashem as it uses for devarim shebkdusha, one may expect the laws for those two cases to be the same. Many authorities are of the opinion that women are included in the minyan for Kiddush Hashem and Hillul Hashem. However, traditional codifiers generally do not include women in the minyan for devarim shebkdusha.

The Talmud (Arakhin 3a) relates that women are required to recite zimmun of three participants, and Berakhot 45 says that women may recite the zimmun. However, the majority of scholars are of the opinion that ten women may not recite the additional form of zimun be-Shem, which is obligatory when ten men are present. The few authorities who do permit ten women to use the zimmun be-Shem formulation explain that the necessity for ten in this case is unique and cannot be compared to other instances requiring minyan. Only Rabbeinu Simcha among these authorities mentions the possibility of one woman's joining with nine men to form a minyan for prayer. This isolated opinion is rejected by the codifiers. There are a number of cases, including reading of the megillah, where a limited number of authorities count women towards the minyan. However, in these cases the reason why women are counted is not because they constitute a "congregation," but rather because a public audience is required.

A possible reason why it is men who were obligated to form a congregation in order to convene the Divine Presence is that women were individually considered sufficiently holy and did not require the combination of a group and special prayers to achieve added holiness deficient in men. Due to the righteousness of the women in the wilderness, they did not suffer the same deadly fate as their male counterparts, and despite the spies' negative report about the holy land, wished to enter it.
Others point to the sociological reality that women were traditionally expected to care for the house and children. The Jewish tradition did not require women to leave their social role to engage in public prayer.

Reform
In 1845, rabbis attending the Frankfort Synod of the emerging Reform Judaism declared that women count in a minyan, a formalization of a customary Reform practice dating back to 1811.

Conservative
In 1973, the Committee on Jewish Law and Standards of Conservative Judaism voted to count men and women equally as members of a minyan. In 2002, the Committee adapted a responsum by Rabbi David Fine which provides an official religious-law foundation for women counting in a minyan and explains the current Conservative approach to the role of women in prayer. This responsum holds that, although Jewish women do not traditionally have the same obligations as men, Conservative women have, as a collective whole, voluntarily undertaken them. Because of this collective undertaking, the Fine responsum holds that Conservative women are eligible to serve as agents and decision-makers for others.  The responsum also holds that traditionally-minded communities and individual women can opt out without being regarded by the Conservative movement as sinning.  By adopting this responsum, the CJLS found itself in a position to provide a considered Jewish-law justification for its egalitarian practices, without having to rely on potentially unconvincing arguments, undermine the religious importance of community and clergy, ask individual women intrusive questions, repudiate the halakhic tradition, or label women following traditional practices as sinners.

Transgressors
The question of whether a sinner can be counted for a minyan has become much more pertinent in recent generations, where a general malaise in religious observance among the majority of Jews has occurred.  The Shulchan Aruch states that though a person may be a notorious and habitual sinner and has even committed a capital offense unless a person has been placed under a religious ban due to his sinful behavior, he is counted among the ten. The source provided for this sentiment is from the incident with Achan who, despite having been put to death for his transgression, was still referred to as a Jew. However, the Pri Megadim explains that this is only true if he sins for self-satisfaction, but if a person sins to spite God or has openly severed their connection with the Jewish people by professing a hostile creed or by publicly desecrating the Shabbat, such a person is prohibited from constituting a minyan. Nevertheless, many contemporary authorities have been driven to adopt a lenient view in the face of widespread public non-observance of the Shabbat, on the presumption that it does not indicate a deliberate denial of faith, but is rather a result of ignorance and succumbing to the pressure of social and economic conditions.

Proselytes

Even though Tosafot deduce from the Talmud in Sukkah 38b that wherever the verse states "children of Israel" it comes to exclude a proselyte unless there is specific clause for inclusion, here with regard to minyan the sources state that there is no reasoning to exclude a full-fledged proselyte. Since such a person is permitted to act as a prayer leader, obviously they can count towards a minyan.

Those who are unable to respond
As long as a person is of sufficient intelligence, he can be included in the minyan, even if he is unable to respond to the prayers which make the presence of ten a necessity. According to some sources, this is because as long as ten are gathered the Divine Presence descends and it is feasible to pronounce a Dvar she'bekedusha.  This includes someone who is in the middle of his prayers but is precluded from responding to the hazzan's incantations and someone who is mute but can hear the prayers — someone who is deaf but has the ability and knows when to respond can also be included.  There is however a dispute regarding someone who is asleep or intoxicated. Such a person has sufficient intelligence, but at present can neither hear or respond.  Ideally he should be woken to the extent that he is dozing, but in extraneous circumstances where it impossible to arouse him, it is permitted to include the maximum of one sleeping person in the minyan.  In the case of a drunkard, the accepted view is that even if he has not reached the "drunkenness of Lot", he still cannot be included.  A minimum of six of those gathered in the minyan have a duty to listen attentively and respond appropriately to the additional prayers and that at least nine are required to respond for the repetition of the Amidah.

Arrangement
It is not just the status of the individual which dictates eligibility; the physical arrangement of the minyan is also a factor. Maimonides delineates the confines which are placed on the arrangement of the people making up a minyan. Ideally all the members of the minyan should be gathered in one room. However, if they are within hearing distance of one another, it is permitted for the ten to be distributed in two adjoining rooms. Later authorities limit the extent of this opinion and rule that even if there is an opening between the two rooms, the two groups are still considered separate entities. Only in unusual circumstances is it permitted, as long as some of the men in each room can see each other.

Ten-and-ten minyan (ten men and ten women)
Over the last decade or so, some very liberal Modern Orthodox communities have formed an attempt to combine commitment to traditional Jewish law with a push for increased participation and recognition of the role of women. While many are simply referred to as independent minyanim, the term used by the Jewish Orthodox Feminist Alliance for those groups that consider themselves part of the Modern Orthodox community is partnership minyan. Many of these groups have adopted the custom initially instituted by Shira Hadasha in Jerusalem to wait for a "ten-and-ten minyan", made up of ten men and ten women.

Shira Hadasha has based many of its decisions on the writings of rabbis like Mendel Shapiro and Daniel Sperber. Some also use the Guide for the Halakhic Minyan, a compendium of halakhic sources supporting increased participation by women in services, as a basis for discussions of practices like the ten-and-ten minyan.

See also
 Birkat HaMazon
 "Minyan Man"
 The Tenth Man
 Torah reading
 Tzadikim Nistarim

Footnotes

Bibliography

Further reading
Adler, Rachel. "Innovation and authority : a feminist reading of the "women's minyan" responsum"  In Gender Issues in Jewish Law (2001) 3–32
Broyde, Michael J.; Wolowelsky, Joel B. "Further on women as prayer leaders and their role in communal prayer; an exchange." Judaism. 42,4 (1993) 387–95.
Feinstein, Moses. "Splitting the worshipers into two minyanim for the sake of two mourners." (Heb.) Iggrot Moshe, Noble Press Book Corp. Brooklyn, New York (1982); Yoreh Deah vol. 4, ch. 61:4.
–––. "Including one who dwells in the Land of Israel for a minyan on second day yom-tov." (Heb.) Iggrot Moshe, Noble Press Book Corp. Brooklyn, New York (1982); Orach Chayim vol. 4, ch. 106, pp. 196–99.
–––. "Including a person who is praying a different prayer." (Heb.) Iggrot Moshe, Noble Press Book Corp. Brooklyn, New York (1982); Orach Chayim vol. 4, ch. 20, p. 31.
–––. "Including a minor in extraneous circumstances." (Heb.) Iggrot Moshe, Noble Press Book Corp. Brooklyn, New York (1982); Orach Chayim vol. 2, ch. 18, pp. 188–89.
–––. "Forming a minyan of minors for the purpose of religious instruction." (Heb.) Iggrot Moshe, Noble Press Book Corp. Brooklyn, New York (1982); Orach Chayim vol. 2 ch. 98, p. 290.
–––. "Is it sufficient for the minyan to contain a majority of those who have not already prayed?" (Heb.) Iggrot Moshe, Noble Press Book Corp. Brooklyn,  NY (1982); Orach Chayim vol. 1, ch. 28–30, pp. 72–76.
–––. "Including one who profanes the Sabbath." (Heb.) Iggrot Moshe, Noble Press Book Corp. Brooklyn, New York (1982); Orach Chayim vol. 1, ch. 23, pp. 66–67 & Orach Chayim vol. 1, ch. 19, p. 189.
–––. "Is praying with a minyan obligatory or just preferential?" (Heb.) Iggrot Moshe, Noble Press Book Corp. Brooklyn, New York (1982); Orach Chayim vol. 1, ch. 31, p. 77; Orach Chayim vol. 2, ch. 27, pp. 200–2; Orach Chayim vol. 3, ch. 7, p. 305 & Orach Chayim vol. 4, ch. 2, p. 27.

Hauptman, Judith. "Some thoughts on the nature of halakhic adjudication; women and "minyan"." in Judaism 42,4 (1993) 396–413.
 Oppenheimer, Steven. "The breakaway minyan" in Journal of Halacha and Contemporary Society 46 (2003) 41–59
 Safrai, Chana. "The "minyan" : gender and democracy" (Heb.) in  Men and Women; Gender, Judaism and Democracy. Ed.: Rachel Elior. Jerusalem: Van Leer Jerusalem Institute; Urim Publications, 2004
 Schachter, Zvi. Essay on women's minyan, "Bet Yitzhak" 17 (1985).
Sternbuch, Moishe. "Is it better to include someone who profanes the Sabbath or dissolve the minyan?" (Heb.) Teshuvos VeHanhagos, Frank Publishing, Jerusalem (1997); vol. 1, ch. 469.
–––. "Counting the Omer with a minyan" (Heb.) Teshuvos VeHanhagos, Frank Publishing, Jerusalem (1997); vol. 1, ch. 310.
–––. "Including a person whose hearing is assisted with a hearing aid" (Heb.) Teshuvos VeHanhagos, Frank Publishing, Jerusalem (1997); vol. 1, ch. 101.
–––. "Including someone who lives with a non-Jewish lady" (Heb.) Teshuvos VeHanhagos, Frank Publishing, Jerusalem (1997); vol. 1, ch. 113.
–––. "Including someone who has not yet finished the silent prayer" (Heb.) Teshuvos VeHanhagos, Frank Publishing, Jerusalem (1997); vol. 1, ch. 104.
–––. "Including worshipers who are praying outside the synagogue" (Heb.) Teshuvos VeHanhagos, Frank Publishing, Jerusalem (1997); vol. 1, ch. 163.
–––. "Sanctifying the new moon with a minyan" (Heb.) Teshuvos VeHanhagos, Frank Publishing, Jerusalem (1997); vol. 1, ch. 205.
–––. "Reciting Birkat ha-Gomel in the presence of ten people" (Heb.) Teshuvos VeHanhagos, Frank Publishing, Jerusalem (1997); vol. 2, ch. 143.
–––. "Going on holiday to place where there is no minyan" (Heb.) Teshuvos VeHanhagos, Frank Publishing, Jerusalem (1997); vol. 2, ch. 63.
Sternbuch, Moishe. "Leaving an exact minyan during prayer" (Heb.) Teshuvos VeHanhagos, Frank Publishing, Jerusalem (1997); vol. 2, ch. 62.
–––. "Including an Israeli for the Reading of the Law on second day yom-tov of the diaspora" (Heb.) Teshuvos VeHanhagos, Frank Publishing, Jerusalem (1997); vol. 2, ch. 89.
–––. "Including a despondent person with the worry that he may not respond" (Heb.) Teshuvos VeHanhagos, Frank Publishing, Jerusalem (1997); vol. 2, ch. 61.
–––. "Annulment of vows on New Year's eve with a minyan" (Heb.) Teshuvos VeHanhagos, Frank Publishing, Jerusalem (1997); vol. 3, ch. 161.
Weiss, Yitzchok Yaakov. "In an unenclosed area, how close together must people be to be considered part of the minyan?" (Heb.) Minchat Yitzchak, Minchat Yitzchak Publishing, Jerusalem (1991); vol. 2, ch. 44.
–––. "Can one person make up two separate minyanim simultaneously?" (Heb.) Minchat Yitzchak, Minchat Yitzchak Publishing, Jerusalem (1991); vol. 2, ch. 45.
–––. "Including a person who desecrates the Sabbath." (Heb.) Minchat Yitzchak, Minchat Yitzchak Publishing, Jerusalem (1991); vol. 3, ch. 26:4; vol. 6, ch. 9.
–––. "Including a person who married out" (Heb.) Minchat Yitzchak, Minchat Yitzchak Publishing, Jerusalem (1991); vol. 3, ch. 65.
–––. "Can people in a corridor be included in a minyan?" (Heb.) Minchat Yitzchak, Minchat Yitzchak Publishing, Jerusalem (1991); vol. 4, ch. 9.
–––. "Regarding a small congregation who need to hire out people to make up the minyan" (Heb.) Minchat Yitzchak, Minchat Yitzchak Publishing, Jerusalem (1991); vol. 9, ch. 1, pp. 17–18.
–––. "Can women make up their own minyan" (Heb.) Minchat Yitzchak, Minchat Yitzchak Publishing, Jerusalem (1991); vol. 9, ch. 11a, p. 17.

External links
 "Minyan" – Jewish Encyclopedia article.
 The Minyan Project by Mechon Hadar
 GoDaven.com Find an Orthodox Minyan anywhere in the world.
 "What is a Minyan?" on Ask Moses
  (jewishaction.com)
 Minyan in the Jewish Knowledge Base on Chabad.org
 Frimer, A., "Women and Minyan". Tradition 23:4, pp. 54–77 (1988) (Modern Orthodox view of women in minyan for various purposes)

Jewish life cycle
Quorum

Minyan


جي أو إس  أو greenOS كان مجموعة من توزيعات لينكس. أُنتج النظام من قِبل شركة Good OS LLC التي تتخذ من لوس أنجلوس مقراً لها. تضمنت التوزيعات تطبيقات ويب 2.0. الشركة المنتجة لنظام التشغيل سوقت للنظام على أنه «نظام تشغيل بديل مزود بجوجل أبس وتطبيقات ويب 2.0 أخرى للمستخدم المعاصر». أول إصدارة من النظام gOS 1.0.1_386 كانت مبنية على أوبونتو 7.10 وانليتمينت.

التصميم
توزيعة جي أو إس بنيت على توزيعة أوبونتو إلا أنها ادمجت بسمات تشبه شكل نظام ماك أو إس عشرة بالإضافة إلى تعديلات توحي بدمج بعض الخصائص السحابية والمنطقية في التوزيعة .

فلاش يو إس بي الحي
فلاش يو إس بي الحي لتوزيعة جي أو إس من الممكن تثبيته بصورة يدوية عن طريق تحميل ملف القرص المخصص للإقلاع عن طريق الفلاش يو إس بي ، مع ذلك من الممكن أن تكون التوزيعة مثبتة مسبقاً على بعض الأجهزة .

مراجع

وصلات خارجية
 الصفحة الرئيسية لموقع ثينك جي أو إس

توزيعات لينكس
توزيعات لينكس اندثرت
مشتقات أوبونتو

جي أو إس


حي العنابس أحد أحياء المدينة المنورة، يقع في الاتجاه الغربي منها، تبلغ مساحة هذا الحي حوالي 1183815.2 متر مربع.

انظر أيضًا
 الحرة الشرقية
 الحرة الغربية

مراجع

عنابس

العنابس


Robert Radovanović (Gdinj, 7. lipnja 1897. — Split, 17. kolovoza 1980.), hrvatski prosvjetar i zavičajni povjesničar. Zapažen kao vrijedan profesor slikar, pedagoški pisac i organizator naprednog učiteljskog pokreta u Dalmaciji.

Životopis
Rodio se je u Gdinju na Hvaru, u poznatoj obitelji koja je dala više prosvjetnih radnika, od kojih se ističe njegov stric Ivko Radovanović. U rodnom selu pohađao je osnovnu školu, kao i u Vrboskoj gdje je bio kod strica. Upisao je Muški preparandij (učiteljsku školu) u Arbanasima kod Zadra. Godine 1915 u prvome svjetskom ratu ga je mobiliziralo pa se kao vojnik spremao te na dopustu kao privatist maturirao na arbanaškom preparandiju. Službovao je kao učitelj u više mjesta. Odmah poslije rata godinu dana službovao je u Kućištu na Pelješcu, pa potom pet godina u rodnom Gdinju.

Odlučio je nastaviti školovanje te je upisao studij biologije, kemije i zemljopisa geografije na Višoj pedagoškoj školi u Zagrebu. U Zagrebu je diplomirao te je u svojstvu nastavnika dobio namještenje u makarskoj Građanskoj školi 1927. godine. Istaknut po radu u nastavi, odgoju i javnom društvenom djelovanju, nakon devet godina postao je upraviteljem škole. Dužnost je obnašao sve do premještaja u Građansku školu u Mostar 1940. godine. Na novu je dužnost premješten po službenoj potrebi odlukom nadležnog Ministarstva prosvjete u Zagrebu U Mostaru je ostao na tom radnom mjestu cijeli rat. Preživio je i sve ratne i poratne obračune i ostao je u Mostaru, ovog puta na novom radnom mjestu. Dobio je mjesto profesora u Učiteljskoj školi. Na njegovu molbu 1950. je premješten na dužnost u NR Hrvatsku. Ministarstvo prosvjete NRH stavilo ga je na dužnost upravitelja IV. osnovne osmogodišnje škole na Manušu u Splitu, gdje je ostao pet godina sve do mirovine. No, budući da mu je kći pošla studirati u Ljubljanu, vrlo brzo se je opet uključio u aktivan prosvjetni rad. Obnašao je dužnost prosvjetnog inspektora (savjetnika) za srednje i stručne škole u NO-u kotara Mostar naredne tri godine, pa je 1958. opet otišao u mirovinu i vratio se u Split, gdje mu je živjela obitelj.

Istakao se je borbom za prava prosvjetnih radnika i razvitak školstva. Napisao je mnoštvo djela o nastavnim i odgojnim pitanjima, najviše u svezi s organizacijom i unapređenjem odgojno-obrazovnog procesa u osnovnoj nastavi (bivših građanskih i osnovnih škola). Objavio ih je u Građanskoj školi, Novom dobu, Jadranskoj pošti, Novostima, Jadranskom dnevniku, Školskom vjesniku, Prirodi, Slobodnoj Dalmaciji i dr.

U mirovini se je dao u proučavanje zavičajne povijesti, prije svega rodnog Gdinja i otoka Hvara. Brojne podatke je sabrao, zabilježio i sredio u 22 knjige, od kojih su 10 o zavičaju. Ukupno je to 5000 stranica teksta. Centar za zaštitu kulturne baštine iz Hvara objavio mu je dvije knjige, a ostale su još u rukopisu i sređivao ih je Niko Duboković Nadalini.

Pedagoško društvo u Splitu ga je za njegove zasluge na unapređenju pedagoške teorije i prakse i u školstvu izabralo ga je za svog počasnog člana na osnivačkoj skupštini 6. travnja 1976. godine.

Umro je u Splitu 17. kolovoza 1980. godine, a pokopan je u Hvaru 20. kolovoza 1980. godine. Časopis Prilozi povijesti otoka Hvara predložio je da se na Radovanovićevu rodnu kuću postavi spomen-obilježje.

Djela
Uz brojne članke, napisao je ove knjige. U deset svezaka su Zapisi o Gdinju i otoku Hvaru sa sadržajem iz zemljopisa, povijesti, biologije, etnografije, narodnih običaja, folklora, prirodnih ljepota, starina, statistike, zanimanja, rada i inog. Tu je još Dnevnik iz I. svjetskog rata 1914-1918., vrlo važan za hrvatsku povijest, jer je vrlo malo hrvatskih pisaca obradilo kroz zapise ratna iskustva vojnika iz Kraljevine Dalmacije po ratištima u Prvome svjetskom ratu. Zatim tu je Zbirka pedagoških zapisa 1928-1958., Moje slike svijeta, Otok Hvar i Gdinj kroz novine u Hrvatskoj 1896-1926., Otok Hvar kroz zadarski list "Nacionale" 1862-1884., Otok Hvar kroz "Narodni list" u Zadru 1885-1900. i 1901-1908., Gdinj i Gdinjani, Plemstvo otoka Hvara i Grbovi dalmatinskog plemstva.

Izvori

Životopisi, Gdinj
Odgoj i obrazovanje u Hrvatskoj
Hrvatski povjesničari

Robert Radovanović


مونتيفلترو أسرة إيطالية نبيلة من ماركي حكمت أوربينو أولا ثم دوقية أوربينو وهي دولة كبيرة تشمل الجزء الشمالي من ماركي وأومبريا العليا.

مراجع

مونتيفلترو
دوقية أوربينو
عائلات مالكة أوروبية

مونتيفلترو


Byggaranti er en organisation, der fungerer som et sikkerhedsnet for private forbrugere i forbindelse med håndværksarbejde, der er aftalt med en byggevirksomhed i Dansk Byggeri.  Som virksomhed er man automatisk medlem af Byggaranti, hvis man er medlem af Dansk Byggeri .

Private

For private fungerer Byggaranti både som en organisation, hvor forbrugere kan søge rådgivning før, under og efter et byggearbejde samt som et økonomisk sikkerhedsnet for kunder der har haft et tab som følge af fejl og mangler ved et håndværksarbejde, hvis et medlem af Dansk Byggeri har tabt en sag ved Byggeriets Ankenævn, men ikke kan efterleve afgørelsen.
Der har været en del sager i Danmark hvor virksomheder har benyttet sig uretmæssigt har markedsført sig medlemmer af Byggaranti. Private forbrugere kan benytte sig af Byggarantis hjemmeside til at finde en håndværker, der er dækket af Byggarantis vedtægter.

Virksomheder

Virksomheder, der er medlem af Dansk Byggeri, er automatisk medlem af Byggaranti.

Hvad dækker Byggaranti

 Én- eller to-familieboliger
 Ejerlejlighed eller andelsbolig
 Sommerhus
 Privatbolig i forbindelse med blandet bolig- og erhvervsejendomme, herunder stuehuse til landbrug
 Lejeboliger, hvis arbejdet bestilles og betales af lejeren selv

Efter arbejdet er færdigt, dækker garantien i op til tre år for synlige fejl og op til ti år for skjulte fejl og mangler. Dog under forudsætning af, at virksomheden er medlem af Dansk Byggeri, når aftalen indgås.

Referencer

Organisationer

Byggaranti


Berith, dvadeset i osmi duh ili demon Goecije, moćni i veliki knez pakla, crveni vitez koji zapovijeda nad dvadeset i šest legija demona. Prizvati ga se može uz pomoć magičnog prstena, a pred čarobnjakom se pojavljuje kao vojnik u crvenoj odjeći koji nosi zlatnu krunu na glavi i jaše crvenog konja.

Mora ga se prizvati uz pomoć magičnog prstena radi zaštite od demonova gorućeg daha, a prizvan daje prizivatelju istinite odgovore na pitanja koja se tiču prošlosti, sadašnjosti i budućnosti, a može podijeljivati i časti. Poznat je i pod imenima Bael, Beruth, Bofry ili Bolfry. Može dati dostojanstva i učvrstiti ih u čovjeku. Govori vrlo razgovjetnim i suptilnim glasom.

Prema djelu Dictionnaire Infernal Collina de Plancyja (1793. – 1881.), Berith između ostalog može pomoći u jačanju pjevačkih sposobnosti i poznat je kao demon alkemičara, zbog svoje žudnje za pretvaranjem metala u zlato.

Bilješke

Literatura

 Crowley, Aleister i Mathers, S. L. MacGregor, Goecija, Manji ključ kralja Salomona, Studio Tahuti, Velika Gorica

Vanjske poveznice

 Berith - deliriumsrealm.com
 Berith - occult-world.com

Demoni
Pali anđeli

Berith


An Carex phyllostachys in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Anton von Meyer. An Carex phyllostachys in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex phyllostachys


Kurtlar Vadisi Terör, Pana Film imzalı, ilk bölümü 8 Şubat 2007 tarihinde yayımlanan, daha sonra yayından kaldırılan terör, aksiyon ve politik konulu Türk televizyon dizisidir.

Kurtlar Vadisi isimli ilk dizide Türkiye'deki mafya faaliyetleri ve derin devlet konuları ele alınmıştı.

Yayımlanan ilk bölüm 22,40 reytingle birinci oldu.

Show TV'de yayımlanan dizi, gösterime girmeden eleştiriler nedeniyle ve yayımlanmaması için tepki mesajları aldığı iddiasıyla RTÜK tarafından birinci bölümünden sonra yayından kaldırtılmıştır. 2. bölümü dizi yayından kaldırıldıktan 8 ay sonra 18 Ekim 2007 tarihinde yayımlanmıştır.

Yayından kaldırılması
Yayına girmeden tepkiler alan Kurtlar Vadisi Terör dizisinin birinci bölümünden sonra yayından kaldırılması gündeme gelmiştir. Yayıncı kuruluşun RTÜK tarafından 18 Ekim 2007 tarihinde toplantıya davet edildiği basına yansımıştır. RTÜK'e gelen başvuruların 13 bin 953'ü dizinin yayınlanmaması, 2 bin 609'u ise yayınlanması istenmiştir.

Gazetelerin internet sitelerinde de konu hakkında anketler düzenlenmiştir. Dizinin yapımcı kuruluşu Pana Film diziyi televizyon olmazsa sinemada, dijital platformlarda veya internette yayınlayabileceklerini Show TV'de 15 Şubat 2007 tarihinde dizinin ikinci bölümünün normal yayınlanma saati olan 21.45'te yaptığı açıklamayla belirtti.

Kaldırılmasının arkasında, o zamanlar sıkça konuşulmuş Çözüm süreci yatmaktadır. Hükûmetin anlaşma yapmaya bu kadar yakın olduğu bir noktada, toplumu etkisi altına alıp fikirlerini değiştirecek bir dizinin yayımlanması uygun görülmemiştir.

Oyuncu kadrosu ve karakterler

Yayın takvimi

Kaynakça

Show TV dizileri
2007'de başlayan Türk televizyon dizileri
2007'de sona eren Türk televizyon dizileri
Terör
Türk aksiyon televizyon  dizileri
Türk politik televizyon dizileri
Pana Film dizileri
İstanbul'da çekilmiş televizyon dizileri
Yayından kaldırılan Türk televizyon dizileri
2000'lerde Türkçe televizyon dizileri

Kurtlar Vadisi Terör


بلدية توريموتشا ، هي بلدية تقع في مقاطعة قصرش والتي تقع في منطقة إكستريمادورا، غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.227 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 ماجدالينا فاليريو

مراجع

أماكن مأهولة في قصرش
بلديات قصرش

توريموتشا (قصرش)


Sydlig karminbiæder (latin: Merops nubicoides) er en skrigefugl, der lever i akacie-savanne i det centrale og sydlige Afrika.

Kilder
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Biædere
Fugle fra Centralafrika
Fugle fra det sydlige Afrika

Sydlig karminbiæder


Leon Jan Wyczółkowski (Wola Miastkowska, Garwolin, 11 de abril de 1852 - Varsovia, Polonia, 27 de diciembre de 1936) fue un pintor polaco, uno de los principales exponentes del movimiento Joven Polonia  así como el principal representante de su tiempo del realismo polaco.

En 1935 fue galardonado con el Laurel de Oro de la Academia Polaca de Literatura. En la actualidad, muchas de sus obras se exhiben en el Museo Nacional de Varsovia, en el Museo Nacional de Cracovia y en el Museo Regional de Leon Wyczółkowski, en Bydgoszcz.

Obra

Algunas de sus obras más conocidas son:

 Trabajos en los campos de Ucrania (1892)
 Cosecha de remolachas (1895)
 El croquet (1895)
 Retrato de Zofia Cybulska-Sokołowska (1903)
 El monje en Morskie Oko (1904)
 Begonias y euonymus (1931)

Referencias

Enlaces externos

Pintores de Polonia del siglo XIX
Pintores de Polonia del siglo XX
Nobles de Polonia del siglo XIX
Nobles de Polonia del siglo XX
Fallecidos en Varsovia

Leon Wyczółkowski


Herradura (spanisch für 'Hufeisen') bezeichnet:

 Herradura (Formosa), Ort in Argentinien
 Herradura (Kuba), Ort auf Kuba
 La Herradura, Ort in Spanien (Provinz Granada)
 La Herradura (Almería), Ort in Spanien
 Playa La Herradura, Strandort und frühere Hafenbucht bei Coquimbo, Chile
 Tequila Herradura, eine Spirituosenmarke

Herradura


Christian Philipp Stumm, ab 1815 Christian Philipp Freiherr von Stumm (* 30. Juni 1760 in Asbach; † 30. April 1826 in Mannheim) war kurpfalz-bayerischer Hofrat, Hofbankier und Mitbegründer der Montanfirma Gebrüder Stumm.

Leben und Wirken
Christian Philipp Stumm war ein Sohn von Johann Heinrich Stumm (1710–1783), Besitzer der Abentheuerer Hütte sowie der Asbacherhütte, sowie dessen Ehefrau Maria Barbara Gienanth (1724–1781), die einer pfälzischen Montanindustriellenfamilie entstammte.

Der Junge wurde Jurist und heiratete Friederike Auguste Schmalz, die Alleinerbin des gleichnamigen Mannheimer Handels- bzw. Bankhauses. Dieses hatte quasi den Status einer kurpfälzischen Hausbank. Schon 1799 avancierte er zum pfalz-bayerischen Hofbankier, später wurde er Hofrat. Mit seiner Familie bewohnte Christian Philipp Stumm das vornehme Handels- und Bankhaus der Schwiegereltern in Mannheim, heute O 4, 4. Die Fassade dieses Hauses existiert noch (2012), sie wurde dem Original entsprechend wiedererrichtet, nachdem das historische Gebäude in den 1970er Jahren wegen schlechten Zustandes abgetragen worden war.

Zusammen mit seinen Brüdern Friedrich Philipp und Ferdinand gründete Christian Philipp Stumm 1806 die offene Handelsgesellschaft Gebrüder Stumm, worin die Eisenwerke der Familie an der Saar und im Hunsrück vereinigt waren. 1808 erwarben sie das Neunkircher Eisenwerk, 1809 große Anteile der Halberger- und der Fischbacher Hütte. Aus dem Lothringer Salzgebiet betrieb Christian Philipp zudem einen regen Salz-Importhandel.

Am 13. Juni 1815 wurde Stumm als erstes Mitglied der Gesamtfamilie nobilitiert und  als Freiherr von Stumm in den erblichen Adelsstand des Königreichs Bayern erhoben. Anlässlich der Standeserhebung wurde ein Wappen verliehen.

Seine beiden Töchter Friederike (1793–1829) und Auguste (1796–1876) heirateten in zwei uralte elsässische Adelshäuser ein. Auguste ehelichte Christian Friedrich von Berckheim, Friederike den Grafen Theodor Waldner von Freundstein. Nachdem sowohl Christian Friedrich von Berckheim als auch Friederike von Stumm frühzeitig starben, verbanden sich die beiden jeweils überlebenden Ehepartner Auguste von Stumm verwitwete Berckheim und Theodor Graf Waldner von Freundstein in einer zweiten Ehe miteinander.

Christian Philipp Stumm verstarb als sehr angesehener Mannheimer Bürger 1826. In der Zeitschrift Didaskalia – Blätter für Geist, Gemüth und Publizität erschien ein zeitgenössisches Gedicht auf seinen Tod, das u. a. seine Mildtätigkeit gegen Arme hervorhebt. Seine Frau starb 1834 im Mannheimer Nobel-Gasthof Zum Goldenen Hirsch.

Das Ehepaar fand seine letzte Ruhestätte auf dem Hauptfriedhof Mannheim, wo ihm Tochter und Schwiegersohn ein aufwändiges Grabmal in der Gestalt eines Scheinmausoleums errichten ließen, ein Werk des Mannheimer Hofbildhauers Maximilian Joseph Pozzi (1770–1842), welches leider sehr heruntergekommen ist (2012).

Der Bruder von Christian Philipp Stumms Großvater Johann Nikolaus war Johann Michael Stumm (1683–1747), Begründer der Orgelbaudynastie Stumm.

Literatur
 Ralf Banken: Die Industrialisierung der Saarregion. 1815-1914. Bd.1. Die Frühindustrialisierung 1815-1850. Stuttgart, 2000 ISBN 3-515-07324-8
 Heinrich Schnee: Die Hoffinanz und der moderne Staat: Geschichte und System der Hoffaktoren an deutschen Fürstenhöfen im Zeitalter des Absolutismus, nach archivalischen Quellen, Duncker & Humblot, 1963, Seite 222 Ausschnitt aus der Quelle

Weblinks

Familiengeschichte des Hauses Stumm, im Portal "Rheinische Geschichte"

Einzelnachweise

Christian Philipp
Freiherr
Bankier
Unternehmer (Montanindustrie)
Unternehmer (18. Jahrhundert)
Unternehmer (19. Jahrhundert)
Person (Mannheim)
Geschichte (Mannheim)
Deutscher
Geboren 1760
Gestorben 1826
Mann
Christian Philipp

Christian Philipp Stumm


Van Eeden (în ) este o stație a premetroului din Antwerpen, care face parte din rețeaua de tramvai din Antwerpen. Stația a fost inaugurată pe 21 septembrie 1990, odată cu Tunelul Brabotunnel, sub numele de Frederik van Eeden, și este situată sub Piața Frederik van Eeden din cartierul Linkeroever.

Caracteristici
Van Eeden este singura stație a premetroului localizată pe malul stâng al Scheldei. Este poziționată la capătul Brabotunnelului, la doar câțiva metri de malul râului, și este construită la mare adâncime.

Stația are 65 de metri lungime și este în întregime placată cu cărămidă. Una din intrări este situată lângă stația de autobuz de deasupra.

La nivelul -1 se găsește o sală spațioasă pentru bilete, iar la nivelul -2 se află două peroane poziționate la adâncimi diferite. Conceptul clasic al stațiilor de pe malul drept a fost abandonat aici, deoarece sala de bilete este întreruptă pe circa 50% din suprafață. Acest lucru creează o conexiune vizuală cu peroanele. În sala de bilete se găsește o lucrare în teracotă a lui May Claerhout, în ton cu decorația în colțuri a tavanului. Tunelul și rampa de acces la suprafață în strada Blancefloerlaan au împreună 442 de metri lungime.

Stația asigură alimentarea cu electricitate pentru întreaga rețea de tramvai până la punctul terminus din Linkeroever. Deși stația este echipată cu sisteme de pompare a aerului de mare putere, totuși suferă de acumulări de condens deasupra peroanelor.

Din 1 septembrie 2012, tramvaiul  care circula prin stație a fost înlocuit de tramvaiul . În total, stația este deservită de tramvaiele liniilor, ,  și .

Note

Vezi și
Premetroul din Antwerpen

Imagini

Stații de premetrou din Antwerpen

Van Eeden (stație de premetrou din Antwerpen)


සංඛ්‍යාමය විශ්ලේෂණය යනු සන්තතික ගණිතයේ ප්‍රශ්න සඳහා ඇල්ගොරිතම පිළිබඳ අධ්‍යයනයයි. (විභින්න ගණිතයෙන් වෙන්කොට හඳුනාගත හැකි නිසා)

ඒකක වර්ගඵලයක විකර්ණයක දිග වන   හි පාශ්ඨීක සංඛ්‍යාමය ආසන්න කිරීමක් දෙන බැබිලෝනියානු පුවරුව YBC 7289 මුල් කාලිනම ගණිතමය ලියවිල්ලකි. ත්‍රිකෝණයක පැති ගණනය කිරීමට හැකිවීම (මේ නිසා වර්ග මූල ගණනය කිරීමට හැකිවීම) අතිශයින් වැදගත් වේ. උදාහරණයක් ලෙස වඩු ශිල්පය හා ඉදිකිරීම් ශිල්පය දැක්විය හැක. මීටර දෙක බැගින් වන හතරැස් බිත්ති කොටසක විකිරණ බාල්කයක් මීටර   දිග විය යුතුය.

සංඛ්‍යාමය විශ්ලේෂණය මෙම ප්‍රායෝගික ගණිතමය ගණිතමය ගණනය කිරීමේ දීර්ඝ සම්ප්‍රදාය ඉදිරියට ගෙන යයි. බැබිලෝනියානු   ආසන්න කිරීමට සමාන ලෙසට නූතන සංඛ්‍යාමය විශ්ලේෂණය නිවැරදිම පිළිතුර බලාපොරොත්තු නොවෙයි. මන්දයත් භාවිතයේදී නිවැරදි පිළිතුරු ලබා ගැනීම සිදු කළ නොහැකි බැවිනි. ඒ වෙනුවට සංඛ්‍යාමය විශ්ලේශණය ආසන්න පිළිතුරු ලබා ගැනීම සැලකිල්ලට ගන්නා අතර දෝශද අවම ප්‍රමාණයක තබා ගනී.

සංඛ්‍යාමය විශ්ලේෂණයට ඉංජිනේරු හා භෞතික විද්‍යාවල සියලුම ක්ෂේත්‍ර වල යෙදීම් ඇත. නමුත් 21 වන සියවසේදී ජීවන විද්‍යාව හා කලාවද විද්‍යාත්මක ගණනයේ කොටස් භාවිතයට ගෙන ඇත. සාමාන්‍ය අනුකල සමීකරණ දැවැන්ත වස්තු වල චලිතයේදී භාවිතා වේ. (ග්‍රහලෝක, තාරකා හා ගැලැක්සි) සංඛ්‍යාමය රේඛීය විහ්ලේෂණය ප්‍රමාණාත්මක මනෝ විද්‍යාවේදී අත්‍යවශ්‍ය වෙයි. ආනුමතික අවකලන සමීකරණ හා මාර්කෝව්දාට වෛද්‍ය විද්‍යාව හා ජීව විද්‍යාව සඳහා ජිවී සෛල උත්තේජනය කිරීමේදී වැදගත් වේ.

නූතන පරිගණක හදුන්වාදීමට පෙර සංඛ්‍යාමය විශ්ලේෂණ ක්‍රම නිරන්තරයෙන් රඳා පැවතුනේ විශාල මුද්‍රිත අන්තර් නිවේශණය මතයි. වර්ථමානයේ (20 වන සියවසේ මැද භාගයට පසු) මෙම වගු භාවිතයෙන් ඉවත්විය. එයට හේතුව පරිගණක වලට අවශ්‍ය ශ්‍රිත ගණනය කිරීමට හැකි බැවිනි. කෙසේ නමුත් අන්තර් නිවේශන ඇල්ගොරිතම අවකලන සමීකරණ හා ඒවැනි දේ විසඳීමට අවශ්‍ය මෘදුකාංගයේ කොටසක් ලෙස භාවිතා කළ හැක.

ගණිතය
සංඛ්‍යාමය විශ්ලේෂණය
ඇල්ගොරිතම
ජීව විද්‍යාව

සංඛ්‍යාමය විශ්ලේෂණය


Petronia, serçegiller (Passeridae) familyasından kaya serçelerini içeren kuş cinsi.

Türler
 Sarı benekli kaya serçesi (Petronia pyrgita)
 Sarı gerdanlı serçe (Petronia xanthocollis) Türkiye.
 Sarı boğazlı kaya serçesi (Petronia superciliaris)
 Çalı kaya serçesi (Petronia dentata)
 Kaya serçesi (Petronia petronia) Türkiye.

Petronia


Cecil Forsyth, né le  à Greenwich et mort le  à New York, est un musicologue, altiste et compositeur britannique.

Biographie
Cecil Forsyth étudie à l'université d'Édimbourg et au Royal College of Music (avec Charles Villiers Stanford et Hubert Parry), et joue du violon dans divers orchestres londoniens. On compte parmi ses compositions le Concerto pour violon en sol mineur (dont la première a lieu aux Proms en 1903 avec Émile Férir en soliste et qui a été enregistré en 2004 par Lawrence Power pour Hyperion), les opéras Westward Ho! et Cinderella, la ballade chorale Tinker, Tailor, et un morceau pour violon et piano intitulé Chanson celtique.

Cecil Forsyth est l'auteur de livres de musicologie comme Music and Nationalism: A Study of English Opera (1911), Choral Orchestration (1920), A History of Music (1916, avec Stanford) et A Digest of Music History (1923).

Forsyth est connu pour son Orchestration publiée en 1914 et revue en 1935. Dover publie une édition révisée en 1983 avec un nouvel avant-propos du compositeur William Bolcom qui loue le travail de Forsyth en particulier sur sa vision de la culture instrumentale et son esprit. Le chef d'orchestre Adrian Boult rapporte dans Adrian Boult on Music comment Forsyth a pu conseiller Ralph Vaughan Williams  à propos de l'orchestration  de sa Symphonie n° 2.

Bibliographie
 Orchestration, Cecil Forsyth
 Grove Dictionary of Music, "Cecil Forsyth".
 The Concise Oxford Dictionary of Music, "Cecil Forsyth".
 Bynog, David M. "Cecil Forsyth: The Forgotten Composer?" Journal of the American Viola Society 24, n° 1 (printemps 2008): 13-19.
 Bynog, David M. "The Vocal Music of Cecil Forsyth." British Music 30 (2008): 6-15.

Liens externes

Compositeur britannique de musique classique
Violoniste britannique
Naissance en novembre 1870
Décès en décembre 1941
Décès à New York
Décès à 71 ans

Cecil Forsyth


Hakkı Devrim (1929, Eskişehir - 15 Haziran 2016, İstanbul), Türk gazeteci ve yayımcı.

1947 yılında Kabataş Erkek Lisesini bitirdi ve 1951 yılında İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinden mezun oldu. 1950-1954 yılları arasında İstanbul Radyosu söz ve temsil yayınlarında reji asistanı olarak çalıştı.

Gazeteciliğe, 1952 yılında Son Saatte röportaj yazarı olarak başladı. Daha sonraları Tercüman, Havadis, Yeni Sabah, Ege Ekspres ve Tasvir gazetelerinde çeşitli görevlerde bulundu. Yeni Sabah'ta genel yayın yönetmenliği yaptı; "Fısıltı" köşesinin yazarıydı.

1965'te Meydan Dergisi'nin kurucuları arasında yer aldı. Meydan Larousse ansiklopedisinin genel yayın müdürlüğünü yaptı. 1973 yılında, arkadaşlarıyla birlikte Kaynak Kitaplar Yayınevi'''ni kurdu.

Bir süre basın-yayın dünyasından uzaklaştıktan sonra 1990'da Doğan Yayın Grubu'nda gazeteciliğe döndü ve tanıtım (promosyon) programlarında yer alan ansiklopedilerin hazırlanmasına katıldı. Daha sonraları, AD Kitapçılık'ta Genel Yayın Yönetmeni olarak çalıştı.

1995'te Postada Telaynak köşesini yazdı. CNN Türk'te "Hakkıyla Sohbet" ve "Günbegün" adıyla sohbet programları yaptı. 2005-2011 yılları arası Erol Günaydın ile beraber Okan Bayülgen'in birçok programlarında daimî konuk olmuştur. 1996'dan ölümüne kadar Radikal''de köşe yazarlığı (Cihannüma) yapmıştır.

26 Nisan 2008'de eşi Gülseren Devrim'i toprağa verdi.

Bir süredir kanser tedavisi gören Hakkı Devrim, yaşının da verdiği sorunlardan kaynaklı olarak 15 Haziran 2016'da evinde öldü.

Yayımladığı eserler
 Türkiye 1923-1973 Ansiklopedisi (4 c., 1974; 1 ek c., 1981),
 Başlangıcından Bugüne Dünya Tarihi (3. c., 1974),
 Elörgüsü ansiklopedisi (3. c., 1975).
 Meydan Larousse (12 c.,1969-1973)

Hazırlanmasında katkıda bulunduğu eserler
 Memo Larousse,
 Théma Larousse,
 Dictionnaire Larousse,
 Büyük Larousse,
 Demokrasinin 50 Yılı,
 Axis 2000

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Hürriyet 26.4.2008
 Dilimiz - Kim kimdir

Kabataş Erkek Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Türk köşe yazarları
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
1929 doğumlular
Eskişehir doğumlu gazeteciler
Burhan Felek Basın Hizmet Ödülü sahipleri
2016 yılında ölenler
Kilyos Mezarlığı'na defnedilenler
Türk ansiklopedistler

Hakkı Devrim


Ufa har flere betydninger:
 Ufa (flod), en flod i Rusland
 Ufa (by), en by i den russiske republik Basjkortostan i Den Russiske Føderation
 UFA (filmselskab), et tysk film. og tv-produktionsselskab

Se også
 Ufa-Arena, en ishockeyarena

Ufa


Hook es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Hart, en el condado de Hampshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Hook tiene una superficie de 9,42 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Hook tenía 6824 habitantes (49,88% varones, 50,12% mujeres) y una densidad de población de 724,42 hab/km². El 22,27% eran menores de 16 años, el 72,58% tenían entre 16 y 74 y el 5,14% eran mayores de 74. La media de edad era de 36,39 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 24,4% estaban solteros, el 62,03% casados y el 13,57% divorciados o viudos.

El 91,71% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 2,56% de la población, mientras que el 5,73% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 97,07% eran blancos, el 0,84% mestizos, el 1,17% asiáticos, el 0,25% negros, el 0,41% chinos y el 0,22% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 76,52%, el budismo por el 0,09%, el hinduismo por el 0,29%, el islam por el 0,94%, el sijismo por el 0,04% y cualquier otra religión, salvo el judaísmo, por el 0,43%. El 15,9% no eran religiosos y el 5,79% no marcaron ninguna opción en el censo.

3748 habitantes eran económicamente activos, 3653 de ellos (97,47%) empleados y 95 (2,53%) desempleados. Había 2669 hogares con residentes, 45 vacíos y 6 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Hampshire
Parroquias civiles de Hampshire

Hook (Hart)


Pietro Caprano ( nascido em 28 de fevereiro  de 1759 em Roma , † 24 de fevereiro de 1834 ibid ) foi um cardeal da Igreja Romana .

vida
Caprano foi ordenado sacerdote em 23 de fevereiro de 1782 . Em 8 de março de 1816, tornou-se arcebispo titular de Icônio . A consagração episcopal doou-o em 17 de março de 1816 na igreja de San Ignazio em Roma, o Cardeal Grande Penitenciária Michele Di Pietro ; Co -consagradores foram os arcebispos da cúria Candido Maria Frattini e Giovanni Marchetti . Ele era secretário da Congregação para a Doutrina da Fé desde 1824 . Caprano era membro da Cúria e foi em 2 de outubro de 1826   pelo Papa Leão XII. in pectore elevado a cardeal, que foi publicado em 15 de dezembro de 1828 , ao mesmo tempo em que era cardeal sacerdote da igreja titular de Santi Nereo ed Achilleo. Ele participou do conclave de 1829 que elegeu o Papa Pio VIII e do conclave de 1830-1831 que elegeu Gregório XVI. emergiu como papa.

O cardeal Caprano morreu em 1834 e foi colocado na igreja de San Marcello e enterrado em San Ignazio de acordo com sua vontade em seu testamento .

Conclaves papais
Barberini participou de 3 conclaves papais:

Conclave de 1829 que elegeu o Papa Pio VIII.
Conclave de 1830-1831 que elegeu o Papa Gregório XVI.

Cardeais da Itália
Cardeais nomeados pelo papa Leão XII

Pietro Caprano


Esta é uma lista dos aeroportos mais movimentados da região sul do Brasil de acordo com a Agência Nacional de Aviação Civil (ANAC) no ano de 2021.

Movimento em 2021

Aeroportos do Brasil

Lista de aeroportos da Região Sul do Brasil por movimento


Aldebaran (α Tauri) je najsjajnija zvijezda u zviježđu Bik. Zvijezda je narančasti div glavnog niza s prividnom magnitudom 0,85. Svjetlost mu varira oko 0,2 magnitude, tako da pripada pulsarima. Tradicionalno ime Aldebaran potječe od arapskog izraza pratilac (Al dabaran) jer slijedi Plejade. Aldebaran je crveni div, hladniji od Sunca s površinskom temperaturom od 3,900 K, ali njegov polumjer je oko 44 puta veći od sunčevog, pa je preko 400 puta svjetliji. Okreće se polako i treba mu 520 dana za rotaciju oko sebe. 1997. astronomi Artie P.Hatzes i William D. Cochran otkrili su da je Aldebaran dvostruka zvijezda (α Tauri A i α Tauri B). Mjerenjem svjetline utvrđeno je da je α Tauri B crveni patuljak. Oko zvijezde orbitira egzoplanet Aldebaran b, otkriven 1993., ali je smatran sumnjivim sve do 2015. godine, kada su istraživači zaključili da postoji vjerojatnost da egzoplanet orbitira Aldebaranom, u skladu s izvornim proračunima, ali i kompatibilna sa zvjezdanom aktivnošću. U pravcu Aldebrana kreće se svemirska letjelica Pioneer 10, do koje će doći za otprilike 2 milijuna godina.

Opažanje na noćnom nebu
Aldebaran je jedan od najlakše uočljivih zvijezda na noćnom nebu, dijelom zbog svoje svjetline, a dijelom zbog neposredne blizine jednog od izraženijih asterizama na nebu. Nakon tri zvijezde Orionovog pojasa u suprotnom smjeru od Siriusa, prva svijetla zvijezda na putu je Aldebaran.

Zvijezda se slučajno nalazi u liniji vida između Zemlje i Hijada, pa ima izgled da je najsjajniji član otvorenog skupa, ali skup koji tvori asterizam u obliku bikove glave je dvostruko udaljeniji od Zemlje, na oko 150 svjetlosnih godina.

Aldebaran je 5,47 stupnjeva južno od ekliptike i tako ga Mjesec može zakloniti (okultirati). Do takvih okultacija dolazi kada je Mjesečev uzlazni čvor u blizini jesenske ravnodnevnice. Niz od 49 okultacija dogodio se od 29. siječnja 2015. i završio 3. rujna 2018. Svaki je događaj bio vidljiv na sjevernoj hemisferi ili blizu ekvatora ; ljudi u npr. Australiji ili Južnoj Africi nikada ne mogu primijetiti aldebaransku okultaciju jer je predaleko južno od ekliptike. Razmjerno točna procjena promjera Aldebarana dobivena je tijekom okultacije 22. rujna 1978.  Aldebaran je u konjukciji sa Suncem oko 1. lipnja svake godine.

Izvori

Vidi također

Johann Bayer
 Zvjezdana jata
Promjenjive zvijezde
Bik (zviježđe)

Aldebaran


Kristelig Folkeparti (KrF) este un partid creștin-democrat din Norvegia.

Personalități
 Kjell Magne Bondevik, premier al Norvegiei între 2001-2005

Lista liderilor partidului
 Ingebrigt Bjørø (1933–1938)
 Nils Lavik (1938–1951)
 Erling Wikborg (1951–1955)
 Einar Hareide (1955–1967)
 Lars Korvald (1967–1975)
 Kåre Kristiansen (1975–1977)
 Lars Korvald (1977–1979)
 Kåre Kristiansen (1979–1983)
 Kjell Magne Bondevik (1983–1995)
 Valgerd Svarstad Haugland (1995–2004)
 Dagfinn Høybråten (2004–2011)
 Knut Arild Hareide (2011–2019)
Kjell Ingolf Ropstad (2019–prezent)

Note

Bibliografie

Fondări în 1933
Creștin-Democrat
Norvegia

Partidul Creștin-Democrat (Norvegia)


ماكسيمليون بيغاسوس هو شخصية خيالية في أنمي يوغي يو!. ظهر ماكسيمليون في الفصل الأول من الموسم الأول. كان بيغاسوس أحد مكتشفي الأثار، وهو مخترع لعبة مبارزة الوحوش ومالك شركة الأوهام ومالك عين الألفية السابق إلى أن سرقها ريو باكورا منه. ورقته المفضلة هي عالم التوون.

مراجع

يوغي
أصحاب أعمال خياليون
مخترعون خياليون
قراصنة حاسوب خياليون
مستكشفون خياليون

ماكسيمليون بيغاسوس


Óbundin kosning eða óhlutbundin kosning er kosningafyrirkomulag sem notað hefur verið við sveitarstjórnarkosningar á Íslandi og áður Alþingiskosningar í einmennings- og tvímenningskjördæmum. Í sveitarstjórnarkosningum er aðferðin enn notuð í þeim tilfellum þar sem enginn framboðslisti berst fyrir lok framboðsfrests í sveitarfélagi eða ef of fá nöfn eru á þeim framboðslistum sem berast til að sveitarstjórn verði fullskipuð. Í óbundnum kosningum eru í raun allir kjósendur á kjörskrá í framboði fyrir utan þá sem eru löglega undanþegnir skyldu til að taka kjöri og hafa fyrir fram skorast undan því. Óbundnar kosningar fara fyrst og fremst fram í fámennunustu sveitarfélögum landsins og þær hafa vikið fyrir hlutbundnum listakosningum eftir því sem sveitarfélögum tók að fækka með sameiningum eftir 9. áratug 20. aldar. Í sveitarstjórnarkosningum 2022 voru 13 af 64 sveitarstjórnum kjörnar í óbundnum kosningum.

Óbundnar kosningar fara þannig fram að kjósandinn skrifar fullt nafn og heimilisfang þeirra aðila sem hann vill kjósa í sveitarstjórn á kjörseðilinn, þó ekki fleiri en sem nemur fjölda aðalmanna í sveitarstjórn. Á neðri hluta kjörseðils skrifar kjósandinn nöfn þeirra sem hann vill kjósa sem varamenn í sveitarstjórn í tölusettri röð. Þeir aðilar ná kjöri í sveitarstjórn sem fá flest atkvæði sem aðalmenn.

Tenglar
Bundnar hlutfallskosningar og óbundnar kosningar

Kosningar á Íslandi

Óbundin kosning


Tratatul de la Chaumont a fost o serie de înțelegeri semnate separat, dar având texte identice, dintre Imperiul Austriac, Regatul Prusiei, Imperiul Rus și  Regatul Unit datată pe 1 martie 1814, dar semnate în fapt pe 9 sau 19 martie. Tratatul s-a dorit să aducă puterile  celei de-a Șasea Coaliții într-o alianță mai strânsă în cazul în care Imperiul Francez ar fi respins termenii de pace care îi fuseseră oferiți. Fiecare dintre părțile semnatare a fost de acord să mobilizeze pe câmpul de luptă câte 150.000 de soldați și, după obținerea păcii în lupta cu Franța, să mențină pacea pentru următorii douăzeci de ani.

În urma discuțiilor de la sfârșitul lunii februarie 1814, reprezentanții austrieci, prusaci, ruși și britanici au căzut de acord asupra organizării unei întâlniri la Chaumont, Haute-Marne pe 1 martie 1814. Documentul rezultat, Tratatul de Chaumont, a fost semnat pe 9 sau 19 martie (deși documentul a fost datat 1 martie) de către împăratul  Alexandru I, împăratul Francisc al II-lea (cu Metternich), regele  Frederic Wilhelm al III-lea și ministrul de externe britanic Robert Stewart. Tratatul îi cerea lui Napoleon să retrocedeze toate cuceririle făcute, Franța urmând astfel să revină la frontierele prerevoluționare în schimbul încetării războiului. Dacă Napoleon ar fi respins propunerea semnatarilor tratatului, aliații se angajau să continue războiul. A doua zi după ce i-a fost prezentat documentul, Napoleon a respins oferta de pace, refuzând ultima șansă pentru aranjamente negociate.

Deciziile au fost ratificate și puse în practică de Congresul de la Viena din 1814–1815. Termenii tratatului au fost puși pe hârtie în cea mai mare parte de Robert Stewart (Lord Castlereagh), ministrul de externe britanic, care s-a oferit să îi sprijine cu bani pe aliați, pentru ca aceștia să își păstreze armatele mobilizate împotriva lui Napoleon. Cele mai importante puncte prevedeau formarea unui stat confederat german, împărțirea în state independente, restaurarea dinastiei de Bourbon în Spania și lărgirea granițelor Olandei cu teritoriul care în 1830 avea să devină Belgia. Tratatul de la Chaumont a devenit baza a alianței europene care a asigurat echilibrul puterii pentru mai multe decenii.

Note

Bibliografie

 — istoria diplomatică avansată online

Chaumont
Chaumont
Chaumont
Chaumont
Chaumont
Chaumont

Tratatul de la Chaumont


كولمباريوم هو مقبرة وثنية رومانية قديمة، فيها كوى (جمع كوة) يُحفظ بداخلها رماد الموتى.

تقع هذه المقبرة على يسار الطريق الموصلة ما بين وادي السير وعراق الأمير، ويعتقد السكان المحليون أنها كانت تستعمل لتربية الحمام تبعاً لشكلها بينما هي في الواقع عبارة عن مقبرة.

انظر أيضا
 عمّان

المراجع

 عمّان: أوجه التطور الحضاري في صور. أمانة عمان الكبرى. طباعة: مطابع الدستور التجارية.

آثار مدينة عمان
آثار وهياكل مدافن
عادات الموت
مواقع أثرية في الأردن

كولمباريوم


භාෂාව උපයෝග කර ගනිමින් රසය ජනනය කරන කලාව, සාහිත්‍යය ලෙස හැඳින්වෙයි."සමාන හදවත" යන්න සාහිත්‍යය යන වචනයෙන් අදහස් වෙයි. එය හුදෙක් භාෂා වික්‍රමයක් පමණක් නොව මානව ජීවිතයේ විවිධ පැතිකඩ නිරූපණය කරන මාධ්‍යයකි. සාහිත්‍යය නිර්මාණය, රස වින්දනය හා විචාරය යන ක්ෂේත්‍ර තුනකින් සමන්විත බව ඇතැම් විචාරකයෝ පවසති. රස වින්දනය සාහිත්‍යය පරිශීලනයෙන් ලැබිය හැකි ප්‍රතිලාභයකි. සාහිත්‍යය යන්නට නොයෙකුත් විවරණ ඇත. එම විවරණ සාහිත්‍යය භාවිතා කරන්නන් මත හා එහි අන්තර්ගතය මත රඳා පවතී. එය පුළුල් ලෙස සලකා බලන විට ඕනෑම රූ සටහනක සිට අක්ෂර දක්වා ඕනෑම සංකේතයක් අඩංගු වන වාර්තාවක් ලෙස දැක්විය හැක. පටු දැක්මකින් යුතුව බලන කළ එය අක්ෂර පමණක් හෝ අක්ෂර සංකේත වශයෙන් ඇති ඕනෑම ලිඛිත භාෂාවකින් යුත් වාර්තාවක් ලෙස පෙනිය හැකිය. (උදාහරණ ලෙස ඊජිප්තු) එසේම පටු දෘෂ්ඨියකින් සලකා බලන කළ සාහිත්‍යමය කෘතියක් යන්න භෞතිකමය ස්වභාවයක් සහිත වන්නක් බව සැලකේ. මුස්ලිම් දාර්ශනික ඉමාම් ජෆා අල් සදික්ගේ (ක්‍රි. ව. 702 - 756) අර්ථ දැක්විම් වලට අනුව සාහිත්‍යය යන්න පහත පරිදි වේ. සාහිත්‍යය යනු යමෙකු විසින් අඳිනු ලබන වස්ත්‍රයක් වැනිය. යමකු පවසන හෝ ලියා දක්වන දෙයින් එය තවත් සිත්ගන්නා සුළු වේ. ෆැගිලියෝ මුයිගි පවසන පරිදි සාහිත්‍යය යනු යම් මඟ පෙන්වීමක් සහ අර්ථයක් කැටි කළ ජීවිතයේ එක් පැතිකඩකි. එය අර්ථ දක්වන්නන්ගේ දැකීමට අනුව ලෝකය පිළිබඳ අර්ථ දැක්වීමකි. එහෙත් සාහිත්‍යයට අඩංගු වන්නා වූ ලියවිලි නිරතුරුවම මෙම සීමා පසු කරයි.

රුසියානූ රෝමන් ජැකොබ්සන් අර්ථ දක්වන පරිදි සාහිත්‍ය යනු සාමාන්‍ය කතා මත ක්‍රියාකරන්නාවූ සංවිධානාත්මක ප්‍රචණ්ඩත්වයකි. එය සාහිත්‍ය එදිනෙදා දිවියෙන් හා සාකච්ඡා වලින් වෙනස් වන අයුරු විදහා දක්වයි.

විදහා දක්වන ලද කතන්තර, ගුහා වල ඇඳි සිතුවම් හා සිහිවටන ආදිය සාහිත්‍යයේ සීමාවන් පුළුල් කර ඇත.

ඉතිහාසය
වෙනත් ඓතිහාසික සමයන්හිදි සාහිත්‍යයේ විවිධ මුහුණුවරයන් අවධාරණය කරනු ලබති. ආරම්භක කෘතින් හි බොහෝ විට විවෘත හෝ සැගවුණු උපදේශාත්මක අරමුණක් විය. සදාචාරයන් මත හෝ විධානාත්මක සාහිත්‍යයන් මතුවි ඇත්තේ එවැනි මුලාශ්‍රයන් ගෙනි. මාධ්‍යතන යුගයේ සිට ප්‍රේම වෘතාන්තයන්හි අපුරුව ස්වභාවය ඉහලින් වැජඹුණු අතර නර්ථනය පිළිබද යුගය තුලදී ජාතිකත්වය පිලිබද වීර කාව්‍ය හා දර්ශණාත්මක ප්‍රබන්ධයන් නිර්මාණය විය.රෝමැන්තික වාදය ජනප්‍රිය ජනසාහිත්‍යය සහ චිත්තවේගී සම්බන්ධතා අවධාරණය කල අතර 10 වෙනි ශත වර්ෂයේ දි බටහිර තාත්වික වාදය ස්වභාවිකබව සහ නාට්‍යය ස්වභාවය පිළිබද ගවේෂණයන්ට ද යොමු විය. 20 වන සියවසේ දි නිරූපනය හා සංර්ධනයේ දී සංස්කේත වාදයේ හා මනෝවිද්‍යාත්මක දෘශ්ටින් සදහා ඉල්ලුමක් ඇති විය.

දේශීය සාහිත්‍යයන්

ජාතීන් හට සාහිත්‍යයන් ඇත්තේ සංවිධාන දාර්ශනික අධ්‍යාපන ආයතන හා ඓතිහාසික කාල වකවානු ඇත්තාක් සේය. සාමාන්‍ය පිළිගත් අදහස වනුයේ ජාතියක සාහිත්‍යය එනම් සාහිත්‍යමය කෘතිවල එකතුවෙන් එම ජාතිය සම්පුර්ණ පරිපුර්ණත්වයක් ලබන බවය.

මාතෘකාමය සාහිත්‍යයන්

සාමාන්‍යයෙන්  සාහිත්‍යය මාතෘකාවක් වටා ගෙතුණු කතා කාව්‍ය හා කෘතියකට සමනා කළ හැක. මේ අනුව මෙම සාහිත්‍ය අංගයන්ට දේශීයත්වයේ අංග අඩංගු නොවේ.

ගුණාත්මක භාවයේ ඇති වෙනස්කම්

සාහිත්‍යයේ හා වෙනත් ලිඛිත කෘතිවල වෙනස්කම් විදහා දැක්විය හැක. සාහිත්‍යමය රචනා හා සාහිත්‍යමය වටිනාකම් මගින් මෙම වෙනස පෙන්විය හැක. උදාහරණයක් ලෙස ඇතමෙක් චාර්ලිස් ඩිකන්ස්ගේ කෘති සාහිත්‍යය යටතේ අඩංගු කළ ද තවත් සමහරෙක් (යම් විචාරකයන්) ජෙෆ්රි ආචර්ගේ කෘති අව‍තක්සේරු කරති. එයට හේතුව වැරදි ව්‍යාකරණ, වැරදි පද ගැලපීම නොගැලපෙන ලෙස එක්කල කථා මාලාවන් හා පදනමක් රහිත චරිත මේ නවකතා ද මෙලෙස සාහිත්‍යය යන තේමාවට අඩංගු නොවිය හැක.

සාහිත්‍ය තාක්ෂණික ක්‍රම
සාහිත්‍ය තාක්ෂණික ක්‍රම හෝ සාහිත්‍ය උපකරණ පාඨකයා මත විශේෂිත බලපෑමක් ඇති කිරීමට යොදා ගන්නා සාහිත්‍යමය කාර්යයන් විය හැක. යුධමය ක්‍රියාවලි වලින් යුධෝපායන් වෙනස් වන්නාක් මෙන්ම සාහිත්‍ය වර්ග වලින් සාහිත්‍ය තාක්ෂණික ක්‍රම වෙනස් වෙයි.එමනිසා David Copperfield හි සමහරක් අවස්ථා වලදි හාස්‍ය යොදා ගෙන තිබුණත් එය අයත් වන්නේ හාස්‍ය වර්ගයේ නවකතා වකට නොව විකට නව කතාවකටය. Bleak House නවකතාවෙහි ඉතාමත් බහුල ලෙස හාස්‍යය යොදා ගෙන ඇති අතර එමනිසා එය හාස්‍ය නව කතා කාණ්ඩයට ඇතුළත් වෙයි. මේ ආකාරයට තාක්ෂණික ක්‍රම භාවිතය නව සාහිත්‍ය වර්ගයක බිහිවීමට හේතු විය හැකිය. නූතන නවකතා වල ප්‍රථම කතා වලින් එකක් වු සැමුවෙල් රිචඩ්සන්ගේ පැමෙලා මෙයට උදාහරණයක් වන අතර එය ලේඛ්‍යක සිද්ධාන්තය යොදා ගනිමින් ලේඛ්‍යක සම්ප්‍රදාය ශක්තිමත් කරන ලදී. මෙම සම්ප්‍රදාය යම්කාලයක් පුරාවට භාවිතයේ යොදා ගැනුනු නමුත් එම කාලය තුළදී එතරම් පිලිගැනීමක් මෙයට නොලැබුණි.

ආශ්‍රිත ලිපි

 Outline of literature
 Index of literature articles

සටහන්
සාහිත්‍ය ගද්‍ය හා පද්‍ය යනුවෙන් කොටස් දෙකකට වර්ග කළ හැකිය

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 Project Gutenberg Online Library
 Internet Book List similar to IMDb but for books (archived 7 February 2007)
 Digital eBook Collection – Internet Archive

කැබලි ලිපි

සාහිත්‍යය


La fée Urgèle, ou Ce qui plaît aux dames (título original en francés; en español, El hada Urgèle, o Lo que place a las damas) es una opéra-comique en cuatro actos con música de Egidio Romualdo Duni y libreto de Charles-Simon Favart, basado en la obra Ce qui plaît aux dames ("Lo que place a las damas") de Voltaire y The Wife of Bath's Tale ("El cuento de la mujer de Bath") de Geoffrey Chaucer. Se estrenó el 26 de octubre de 1765 en el Théâtre Royal de la Cour en Fontainebleau.

El elaborado decorado del estreno costó la suma de 20.000 libras tornesas según la Correspondance littéraire de Melchior Grimm. Se adaptó para la Comédie-Italienne el 4 de diciembre de 1765, luego interpretado más de un centenar de veces en los años posteriores, abriendo la vía a otras óperas medievales, como Richard Coeur-de-lion y Aucassin et Nicolette.

Personajes

Referencias
 Libreto original: La fée Urgele, ou Ce qui plait aux dames, Comédie en quatre actes mêlée d'ariettes, Paris, Veuve Duchesne, 1766 (disponible en línea en books Google).
 Elisabeth  Cook, « Fee Urgèle, La » en The New Grove Dictionary of Opera, Londres: Stanley Sadie, 1992. ISBN 0-333-73432-7

Enlaces externos

Óperas de Egidio Romualdo Duni
Óperas de 1765
Óperas en francés
Óperas estrenadas en Fontainebleau
Obras basadas en Los cuentos de Canterbury

La fée Urgèle


III. Napoléon (1852'ye değin Louis-Napoléon, tam adı: Charles Louis Napoléon Bonaparte, d. 20 Nisan 1808, Paris - ö. 9 Ocak 1873, Chislehurst, İngiltere), 1848-1852 yılları arasında Fransa Cumhurbaşkanlığı yapmış, sonrasında tertiplediği darbeyle cumhuriyeti yıkarak imparatorluğunu ilan etmiştir. Son Fransa İmparatoru olarak 1870'e kadar hüküm sürmüştür. 1870 yılında II. Dünya Savaşı'ndaki Alman işgaline kadar sürecek Üçüncü Fransa Cumhuriyeti'ni kuracak olan hareketle devrilmiştir. Fransa'nın doğrudan halkoyuyla seçilen ilk devlet başkanı, aynı zamanda son hükümdarıdır.

Gençliği
20 Nisan 1808'de Paris'te doğdu. I. Napoléon'un (Napoléon Bonaparte) erkek kardeşi ve 1806-10 arasında Hollanda kralı olan Louis Bonaparte ile I. Napoléon'un üvey kızı Hortense'ın üçüncü oğluydu. Amcası Napoléon Bonaparte'ın Waterloo'da yenilgiye uğraması ve tahttan indirilmesinden sonra Bonaparte'ların tümü gibi annesiyle birlikte 1815'te ülkeden sürüldü. Önce Almanya'ya daha sonra İsviçre'ye sığındılar.

1830'da Papalık yönetimine karşı başarısızlıkla sonuçlanan bir darbe girişimine, 1831'de de Orta İtalya'da kardeşinin öldüğü bir ayaklanmaya katıldı.

I. Napoléon'un tek oğlu olan Reichstadt dükünün ölümünden (1832) sonra Louis-Napoléon kendisini ailesi adına Fransız tahtının varisi olarak görmeye başladı. "Rêveries politiques" (1832; Siyasal Düşler) adlıyla yayımladığı kitapçıkta Fransa'ya zafer ve özgürlüğü ancak bir imparatorun verebileceğini ileri sürdü. Napoléon'un yeğeni olarak Fransız ordusunun desteğini alacağı inancıyla 30 Ekim 1836'da bir hükûmet darbesi gerçekleştirmek üzere Strazburg garnizonunu ayaklandırma girişimi başarısızlıkla sonuçlandı. Kral Louis-Philippe tarafından Amerika Birleşik Devletleri'ne sürgüne gönderildiyse de 1837'de ölüm döşeğindeki annesinin yanına çağrıldı. 1838'de Fransa'nın baskısı sonucunda İsviçre'den sınır dışı edilince İngiltere'ye yerleşti.

Louis-Napoléon 1839'da "Des idées napoléoniennes"i (Napoléonca Düşünceler) yayımladı ve o sırada ancak romantik bir efsane olan Bonaparte'çılığı siyasi bir ideolojiye dönüştürmeye çalıştı. Ona göre ideoloji ve siyaset, mantıksal düşüncenin olduğu kadar inancın da bir ürünüydü. Tarihin gelişmesini, Tanrı'nın gönderdiği ve ilerlemeyi temsil eden büyük insanlar gerçekleştiriyordu. I. Napoléon bunlardan biriydi, ama görevini tamamlamasına izin verilmemişti. Düzen ve özgürlüğü, halkın hakları ile otoritenin ilkelerini uyum içinde yaşatacak olan Napoléoncu görüş aynı zamanda sanayi ve ticareti de özendirecekti. 6 Ağustos 1840'ta 56 yandaşıyla birlikte Fransa'da, Boulogne-sur-Mer yakınlarında gene başarısızlıkla sonuçlanan yeni bir darbe girişiminde bulundu. Tutuklanarak mahkemeye çıkartıldı ve Ham Şatosu'nda sürekli ikamet cezasına çarptırıldı. Bu dönemde yazdığı birçok kitapçıktan "Extinction du paupérisme" (1844; Yoksulluğun Kökünü Kazımak) kendisine solda da bazı yandaşlar kazandırdı. 25 Mayıs 1846'da, Duvarcı Badinguet'nin giysileriyle buradan kaçmayı başararak İngiltere'ye geçti (Badinguet lakabı buradan gelir).

Cumhurbaşkanlığı

Şubat 1848 Devrimi'nin patlak vermesi üzerine Paris'e hareket eden Louis-Napoléon geçici hükûmet tarafından geri gönderildi. Bu arada Geçici hükûmet, bir yandan büyük burjuvazinin dolaplarına kurban giderken, öte yandan gizli örgütler içinde faaliyet gösteren aşırıların baskısı altında kaldı ve çalışamadı; Fransa tarihinde en geniş seçmen kitlesinin desteğini sağlayan bu yeni cumhuriyet girişimine karşı cephe almakla aşırılar, tutucu bir tepkinin oluşmasına yol açtılar. Barikatlarda savaşma ve şiddetli darbe geleneği, parlamenter hükûmet kurumlarına karşı çevrilmiş ve Fransa'daki cumhuriyetçi güçler zayıflamıştı. Bu da tutucu tepkilere kapıyı sonuna dek açacaktı. Fransız halkının Terör Dönemi (1793-1794) sırasındaki baskı ve karışıklık ortamında cumhuriyetçiliğe karşı duyduğu tepki henüz küllenmemişti. Yeniden bu acı günlere dönmemek için, işleri düzene koyacak ve barış ortamını kuracak "dürüst bir otokrat"ta kurtuluşun bulunması güç olmadı.

Napoléon'un bazı yandaşları küçük bir Bonaparte'çı parti kurarak kendisini Kurucu Meclis'e aday gösterdiler. 4 Temmuz'da dört ilde (département) seçimi kazanmasına karşın daha uygun koşulları bekleyerek meclis üyeliğine kabul etmedi. Eylüldeki seçimlerde ise beş ilde seçimi kazandı. Paris'e dönüşünden sonra hiç zaman kaybetmeden cumhurbaşkanlığı seçimlerine hazırlanmaya başladı.

Ulusal zafer anılarıyla Napoléon efsanesini canlandıran Louis-Napoléon, İkinci Cumhuriyet döneminde kendisini düzenin koruyucusu olarak göstererek ve toplumun her kesimine onların çıkarlarını gözetme vaadiyle kendini kabul ettirmeyi başardı. Orta sınıfa ve çiftçilere "düzen" ve "refah", yoksullara yardım sözü verdi. Geçici Hükûmet tarafından, biriken borçlarının hemen tasfiye edilmesi istenen köylüler de, kendisinin de gırtlağına kadar borcu olan ve köylülerin borçlarına bu açıdan bakacak olan "büyük isimli" Louis Napoléon'u başlarında görmek istiyorlardı. Katoliklerle, Bourbon hanedanının ve Louis-Philippe'in yandaşlarının kurduğu tutucu Düzen Partisi de Napoléon gibi bir otokratı destekledi. Napoléon, Aralık 1848'de yedi buçuk milyon oyun beş buçuk milyonunun oyunu alarak cumhurbaşkanı oldu.

Kısa sürede orduda ve yönetimde bütün kilit noktalara kendi adamlarını getirmeyi başardı. 31 Ekim'de, ilk kez Ulusal Meclis'ten çok kendisine sadık kişilerden oluşan bir hükûmet atadı.

Anayasa dört yılını tamamlayan bir cumhurbaşkanının yeniden seçilmesini önlüyordu. Anayasayı değiştirmek için gereken dörtte üç çoğunluğu elde edemeyeceğini anlayan Louis-Napoléon'un 2 Aralık'ta gerçekleştirdiği darbeye yalnız Cumhuriyetçiler karşı çıktı. 4 Aralık'ta, ülkenin pek çok yerinde olduğu gibi Paris'te de sokak çatışmalarında Cumhuriyetçiler yenilgiye uğramıştı. Louis-Napoléon Yasama Meclisi'ni dağıttı, buna karşılık genel oy hakkı tanıyan yeni bir anayasa ilan etti. Yeni anayasanın referandumla kabul edilmesinden cesaret alarak Kasım 1852'de yeni bir referandum yaptı ve Senato'nun imparatorluğun yeniden kurulmasını öngören kararının ardından III. Napoléon adıyla imparator ilan edildi (2 Aralık 1852). Ocak 1853'te Kontes Eugénie de Montijo'yle yaptığı evlilikten, "imparatorluk prensi" Louis-Napoléon Bonaparte doğdu (1856).

İmparatorluğu

III. Napoléon, finans ve sanayi burjuvalarının birbirleri arasındaki savaş nedeniyle yükselen işçi hareketine karşı zamanında önlem alamamasını değerlendirerek ve onların bu karmaşık dönemde, güçlü bir diktatoryaya olan ihtiyaçlarını kullanarak hükûmet darbesi yapmış ve zaten proleterler karşısında yeterince bunalmış olan Fransız burjuvazisi, Napoléon Bonaparte'ın kardeşinin oğlunun iktidarını kabullenmiştir.

Napoléon, "makul ölçüde özgürlük" sözü vermiş olmasına karşın, polis devleti yöntemlerini uygulamaya koydu. Buna rağmen 1852-1870 arasındaki rejimde değişiklikler yaşanmıştı. İlkin otoriter imparatorluk (1852-1860) olarak, Napoléon Bonaparte'ın otoriterliğini anımsatmakla beraber, iktisadi refaha elverişli bir düzen sağlayan sert bir diktatörlük rejimi uygulandı. 1860'tan sonra ise iç politikada hoşnutsuzluk ve muhalefet arttı; Katolikler, sanayiciler ve liberaller rejimde bir yumuşama istemeye başladılar. Bunun üzerine liberal imparatorluk dönemine (1860-1870) geçildi.

Bayındırlık yatırımlarını, demiryolu yapımını, kredi kurumlarının kurulmasını, tarım ve sanayinin gelişmesi için gereken öbür etkinlikleri hızlandırdı. Büyük teknik projeleri hararetle destekledi, mucitleri özendirdi ve modern Paris'in yeniden inşa edilmesine kişisel bir ilgi gösterdi. Öte yandan ekmek fiyatının düşük tutulmasını sağladı, işçiler için sağlık ocaklarının yapımını hızlandırdı ve işçilerle işverenler arasında hakem kurulları oluşturdu. Buna karşılık orta sınıf Louis-Napoléon'u, kendisini sosyalizm tehlikesinden koruyacak biri olarak değerlendirdi.

Napoléon, kitlesel destek arayışını fakir köylülerde somutlaştırdı. Bu dönemde köylü topraksızdı ve krediye ihtiyacı vardı. 19. yüzyıl Fransa'sının yüzde elli nüfusunu oluşturan köylüleri kendine bağlamak isteyen III. Napolyon, köylünün kredi ihtiyacını karşılayabilmek için finans burjuvazisinin desteğini aradı. Bunu sağlamak içinse finansörleri kayırıcı bir politika izledi. Sonuç olarak sanayi burjuvazisiyle arası açıldı ve bu kez kendisini tahttan edecek olan finans-sanayi burjuvaları çekişmesi tekrar başladı.

İmparator iç politikada olduğu gibi dışişlerinde de bütün yetkileri hemen kendi elinde topladı. 1815 Viyana Kongresi'yle oluşturulan ve Fransa'yı küçük düşüren Avrupa sistemini yıkmayı ve Fransa'nın bir kez daha büyük bir güç durumuna gelmesini istiyordu. Milliyetçilik ilkesi doğrultusunda "Avrupa dengesini daha adaletli ve sağlam temeller" üzerinde yeniden kuracak uluslararası bir kongre toplamayı amaçlıyordu.

İmparator, Britanya ile ortak hareket ederek ve Kırım Savaşı'nda Osmanlı İmparatorluğu'yla ittifak yaparak Akdeniz'e yayılmasını önlemek için Rusya'ya karşı savaşa katıldı. Barış koşullarının belirlendiği Paris Kongresi'nin ardından Napoléon bir bakıma Avrupa'nın hakemi olmuştu. İtalyan devrimci Felice Orsini'nin suikast girişiminin (Ocak 1858) ardından Avusturya'yı İtalya'dan çıkarmak üzere Piemonte-Sardinya ile birlikte savaşa katıldı. Solferino Çarpışması'nı (Haziran 1859) zaferle sonuçlandırdı, ama Alman Konfederasyonu'nun müdahalesinden çekinerek hemen barış imzaladı. Camillo Cavour, zayıf bir federasyon yerine İtalyan birliği talebiyle karşısına çıkınca bunun karşılığında Nice ve Savoie'yı aldı. Öte yandan Çinhindi'nde ve Batı Afrika'da Fransız gücünün yayılmasını hızlandırdı, Süveyş Kanalı'nın yapımını destekledi.

1856'dan sonra sağlık durumu kötüleşen imparator, gruplar halinde birbirlerine karşı entrikalar çeviren yakın çevresine bağımlı bir biçimde yaşamını sürdürmeye başladı. 1863'te otoriter eğilimli Eugène Rouher başbakan oldu. Buna karşılık Napoléon, demokratik bir Bonaparte'çılık yanlısı olan amcası Jérôme Bonaparte'ın yardımıyla işçileri kazanmayı denedi.

1861'de Avusturya arşidükü Maximilian'ı Meksika imparatoru olarak önerdiği Latin Amerika serüvenine girişti (Meksika'ya Fransız müdahalesi). Kurulacak And Krallığı'yla Amerika Birleşik Devletleri'nin Latin Amerika üzerinde artan etkisini dizginlemeyi umuyordu. Ama ABD, İç Savaş biter bitmez Fransa'yı çekilmeye zorladı. 1863'te Avrupa'da büyük devletler, III. Napoléon'un Avrupa'nın yeniden düzenlenmesine ilişkin bir konferans düzenleme önerisini reddettiler.

Esir Düşmesi, Sürgünü ve Ölümü

1864'te Danimarka'yı, 1866'da da Avusturya'yı yenerek Avrupa'daki güç dengesini değiştiren Bismarck yönetimindeki Prusya, Fransa için ciddi bir tehdit durumuna gelmişti. 2 Temmuz 1870'te Prusya kralının akrabası olan bir Hohenzollern prensinin İspanya tahtına aday olduğu duyuldu. Paris bunu, Prusya'nın Fransa nüfuz alanına bir müdahalesi ve ülke güvenliğine yönelik bir tehdit olarak değerlendirdi. III. Napoléon çok sevdiği gizli diplomasi yollarını kullanarak, Hohenzollern prensinin adaylıktan vazgeçmesinde önemli rol oynadı. Ama savaş yanlılarının etkisinde kalarak, Hohenzollern prensinin adaylığının bir daha asla gündeme gelmemesini talep ederek Prusya'yı küçük düşürmeye çalıştı. Sonunda 19 Temmuz'da savaş patlak verdi. Ancak ileriyi görmeden girişilen Fransız-Alman Savaşı felaketle sonuçlandı; Sedan Muharebesi'nde hantal Fransız ordusunu yenilgiye uğratan Prusya kuvvetleri, hasta imparatorun birlikleri arasında can verme arzusuna erişmesine izin vermeyerek 2 Eylül'de onu teslim aldılar ve Fransa içlerine ilerlemeye başladı. Yenilgi haberinin Paris'e ulaşması üzerine 4 Eylül'de kansız gösteriler arasında imparator tahttan indirildi ve cumhuriyet ilan edildi.

Almanlar tarafından serbest bırakılan Napoléon İngiltere'ye gitti. Orada teknolojik ve toplumsal sorunları inceledi, çeşitli yayınlarla siyasi çizgisini savundu, hatta yeniden tahta çıkmak için Fransa'ya dönmeyi bile düşündü. Geçirdiği bir ameliyattan sonra öldü. Chislehurst'deki Katolik Kilisesi'nde defnedildi. 1879'da Britanya ordusunda, Güney Afrika'da Zululara karşı savaşan oğlunun ölmesinden sonra karısı Eugénie ikisinin anısına bir manastır ve şapel yaptırdı. İkisinin cenazesi 1888'de buraya taşındı. 1920'de ölen Eugénie de ikilinin yanına defnedildi.

Kaynakça

1808 doğumlular
1873 yılında ölenler
Bonaparte Hanedanı
19. yüzyıl hükümdarları
Fransa imparatorları
Fransa cumhurbaşkanları
Kırım Savaşı'nda Fransızlar
Fransa-Prusya Savaşı'nda kişiler
İkinci Fransa İmparatorluğu
Meksika'ya Fransız müdahalesi
Sepsisten ölenler
İngiltere'de defnedilenler
İspanya Altın Post Nişanı şövalyeleri
Darbe ile iktidara gelenler

III. Napolyon


An Pinellia integrifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicholas Edward Brown. An Pinellia integrifolia in nahilalakip ha genus nga Pinellia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pinellia

Pinellia integrifolia


Logi Már Einarsson (født 21. august 1964 i Akureyri) er en islandsk politiker og arkitekt, der har været formand for det socialdemokratiske parti Alliancen siden 2016.

Barndom og uddannelse
Logi voksede op i Akureyri og tog stúdentspróf from Menntaskólinn á Akureyri i 1985. Han studerede arkitektur ved Arkitektur- og designhøgskolen i Oslo 1986–92 og tog en kandidateksamen i arkitektur.

Professionelt liv
Efter at have afsluttet sin uddannelse vendte Logi tilbage til Akureyri, hvor han arbejdede som landskabsarkitekt ved H.J. teiknistofa 1992–94 og for tekniske forvaltning og plankontoret ved Akureyri kommune 1994–96, før han vendte tilbage til den private sektor, hvor han arbejdede for Form 1996-97, Úti og Inni 1997–2003 og Arkitektúr.is 2003–04. Sidst i 2003 grundlagde han arkitekt- og designfirmaet Kollgáta sammen med den industrielle designer Ingólfur Freyr Guðmundsson. Fra 2010–12 underviste han også ved Reykjavik Universitet. Logi har desuden været formand for den islandske arkitektforening, Arkitektafélags Íslands.

Politisk karriere
Logi stillede uden held op til Altinget i Nordøstkredsen ved altingsvalget i 2009 for Alliancen, men var indkaldt som suppleant fem gange i valgperioden 2009-2013. Han indvalgtes i Akureyri byråd ved kommunalvalget i 2010,. I 2016 blev han valgt til næstformand for Alliancen på partiets årsmøde.
Logi stillede atter op for sit parti i Nordøstkredsen ved altingsvalget i 2016 og vandt partiets eneste kredsmandat. Alliancen led det værste nederlag i partiets historie, hvilket efterfølgende fik partiformanden Oddný G. Harðardóttir til at træde tilbage, og bestyrelsen udnævnte Logi til formand ved et møde den 31. oktober 2016. Han forlod kort efter byrådet i Akureyri for at koncentrere sig om landspolitikken.

Privatliv
Logi er gift med advokaten og fløjtenisten Arnbjörg Sigurðardóttir. De har to børn, Úlf og Hrefna.

Noter

Eksterne henvisninger
 Biografi af Logi Már Einarsson på Altingets hjemmeside

Arkitekter fra Island
Altingsmedlemmer
Socialdemokrater fra Island
Personer fra Akureyri

Logi Már Einarsson


Indisk gråtoko () er en næsehornsfugl, der lever på det indiske subkontinent.

Kilder
 Avibase - the world bird database

Næsehornsfugle

Indisk gråtoko


Uzunkol (en kazajo Ұзынкөл ауданы, en ruso Uzunkol'skiy) es uno de los 16 distritos en los que se divide la provincia de Kostanay, Kazajistán.

Población

Según el Censo de 1999, tenía 31.332 habitantes. Para el Censo de 2009 se había dado un importante descenso de la población y se registraron 25.480 habitantes.

Referencias

Provincia de Kostanay

Uzunkol