Dünya enerji tüketimi

Biyoenerji

enerji, güneş ışığı, rüzgar, yağmur, gelgitler, dalgalar ve jeotermal ısı gibi karbon nötr doğal kaynaklardan elde edilebilen ve insan zaman ölçeğinde doğal olarak yenilenen kaynaklardan elde edilebilen enerjiye denir. Bu kaynaklar güneş enerjisi, rüzgâr enerjisi, dalga enerjisi, jeotermal enerji, hidrolik enerjisi, biyokütle enerjisi  olarak sıralanabilir. Bu tür bir enerji kaynağı, yenilenmekte olduklarından çok daha hızlı kullanılan fosil yakıtların tam tersidir.

Yenilene bilir enerji kaynakları, 2015 ve 2016 yıllarında insanların küresel enerji tüketimine % 19,3 ve elektrik üretimine % 24,5 katkıda bulundu. Bu enerji tüketimi % 8,9 geleneksel biyokütleden, % 4,2 ısı enerjisi (modern biyokütle, jeotermal ve güneş ısısı), % 3,9 hidroelektrikten ve kalan % 2,2 ise rüzgar, güneş, jeotermal ve diğer biyokütle türlerinden elde edilen elektriktir.

2015 yılı sonu itibarıyla, dünyada üretilen elektriğin yaklaşık % 23.7'si yenilenebilir enerji kaynakları kullanılarak üretilmiştir. Amerikan Enerji Bakanlığı'nın ön görülerine göre 2014'te 5288 TWh (terawatt.saat) olan yenilenilenebilir enerjiden elektrik üretimi 2040'lara gelindiğinde 10000 TWh'ın üzerinde olacak. 2014 yılında 273 milyar dolar; 2015 yılında 285.9 milyar dolar yenilenebilir güç ve yakıtlarına yatırım yapılmıştır. 2014 yılında 665 GW (gigawatt) olan hidroelektrik dışında yeni kurulan santral kapasitesi, 2015 yılında 785 GW'a çıkmıştır. Hidroelektrikle beraber 1,701 GW olan yeni kurulan kapasitesi 1,849 GW'a çıkmıştır.

Yenilenebilir teknolojilere yapılan dünya çapındaki yatırımlar 2015 yılında 286 milyar ABD Dolarını aştı. Yenilenebilir enerji sistemleri hızla daha verimli ve ucuz hale geliyor ve toplam enerji tüketimindeki payları artıyor. 2019 itibarıyla, dünya çapında yeni kurulan elektrik kapasitesinin üçte ikisinden fazlası yenilenebilirdi.

Dünyadaki en az 30 ülke halihazırda enerji arzlarının yüzde 20'sinden fazlasını sağlayan yenilenebilir enerjiye sahiptir. Ulusal yenilenebilir enerji piyasalarının önümüzdeki on yılda ve sonrasında güçlü bir şekilde büyümeye devam edeceği tahmin edilmektedir. İzlanda ve Norveç, tüm elektriğini halihazırda yenilenebilir enerjiyi kullanarak üretiyor ve diğer birçok ülke gelecekte % 100 yenilenebilir enerjiye ulaşmak için bir hedef belirledi. Dünyadaki en az 47 ülke halihazırda yenilenebilir kaynaklardan elde edilen elektriğin yüzde 50'sinden fazlasına sahip.

Yenilenebilir enerji ve enerji verimliliği teknolojilerinin hızlı yayılması, önemli ölçüde enerji güvenliği, iklim değişikliğini hafifletme ve ekonomik faydalarla sonuçlanmaktadır. Uluslararası kamuoyu araştırmalarında, güneş enerjisi ve rüzgar enerjisi gibi yenilenebilir kaynakların teşviki için güçlü bir destek var. Birçok yenilenebilir enerji projesi büyük ölçekli olsa da, yenilenebilir teknolojiler aynı zamanda enerjinin insani gelişme için genellikle çok önemli olduğu kırsal ve uzak bölgeler ve gelişmekte olan ülkeler için de uygundur.

Çeşitleri

Güneş enerjisi

Güneş enerjisi, ışıyan ışık ve güneşten gelen ısı, güneş enerjisiyle ısıtma, fotovoltaik, konsantre güneş enerjisi (CSP), yoğunlaştırıcı fotovoltaikler (CPV), güneş mimarisi ve yapay fotosentez gibi sürekli gelişen bir dizi teknoloji kullanılarak üretilir. Düzlemsel güneş kollektörleri, fotovoltaik (PV), konsantre güneş enerjisi (CSP), güneş mimarisi, yapay fotosentez teknolojilerinde yararlanılmaktadır.

2015 yılı sonu itibarıyla, dünyada üretilen elektriğin % 1.2'si PV paneller ile üretilmiştir; yenilenebilir enerjideki payı % 5'tir.

2019'un sonunda küresel kurulu güneş enerjisi kapasitesi 586 GW idi.

Bir fotovoltaik sistem, fotoelektrik etkiden yararlanarak ışığı elektriksel doğru akıma (DC) dönüştürür. Solar PV, milyarlarca dolarlık, hızla büyüyen bir endüstri haline geldi, maliyet etkinliğini artırmaya devam ediyor ve CSP ile birlikte tüm yenilenebilir teknolojiler arasında en yüksek potansiyele sahip. Konsantre güneş enerjisi (CSP) sistemleri, geniş bir güneş ışığı alanını küçük bir ışına odaklamak için lensler veya aynalar ve izleme sistemleri kullanır. Ticari yoğunlaştırılmış güneş enerjisi santralleri ilk olarak 1980'lerde geliştirildi. CSP-Stirling, tüm güneş enerjisi teknolojileri arasında açık ara en yüksek verimliliğe sahiptir.

2011 yılında Uluslararası Enerji Ajansı, "Uygun fiyatlı, tükenmez ve temiz güneş enerjisi teknolojilerinin geliştirilmesinin uzun vadede çok büyük faydaları olacağını, yerli, tükenmez ve çoğunlukla ithalattan bağımsız bir kaynağa güvenerek ülkelerin enerji güvenliğini artıracağını, Sürdürülebilirliği artırın, kirliliği azaltın, iklim değişikliğini hafifletme maliyetlerini azaltın ve fosil yakıt fiyatlarını diğerlerinden daha düşük tutun. Bu avantajlar küreseldir. Bu nedenle erken yayılmaya yönelik teşviklerin ek maliyetleri öğrenme yatırımları olarak düşünülmeli; akıllıca harcanmalı ve yaygın olarak paylaşılması gerekiyor ". İtalya dünyadaki en büyük güneş enerjisi oranına sahiptir; 2015 yılında, İtalya'daki elektrik talebinin% 7,7'sini güneş enerjisi sağladı. Bir başka hızlı büyümenin ardından 2017 yılında, güneş enerjisi küresel enerjinin yaklaşık % 2'sini veya 460 TWh'yi üretti.

Rüzgâr enerjisi

Güneş yüzeyindeki hava değişiminin atmosfere etki ederek havanın ısınması ve bu ısınma ile ısınan kütlenin genleşmesi ve harekete geçerek yükselmesine sebep olur. Bu yükselen hava kütlesi atmosfer dışına çıkamayacağı için önce dikey sonra ise yatay hareket eder, bu noktada havanın ısınıp kütlesel olarak yer değiştirmesi ile rüzgâr oluşur. Oluşan bu rüzgârın taşıdığı kinetik enerji binlerce yıldır yel değirmenleri ve yelkenli gemilerde kullanılmıştır, rüzgâr türbinleri sayesinde bu enerjiden elektrik elde edilmektedir.

2015 yılı sonu itibarıyla, dünyada üretilen elektriğin % 3.7'si rüzgâr gücü ile üretilmiştir; yenilenebilir enerjideki payı % 15.6'dır.

Jeotermal enerji

Jeotermal enerji yerkürenin iç ısısıdır. Dünyanın jeotermal enerjisi, gezegenin orijinal oluşumundan ve minerallerin radyoaktif bozunmasından kaynaklanmaktadır. Gezegenin çekirdeği ile yüzeyi arasındaki sıcaklık farkı olan jeotermal gradyan, çekirdekten yüzeye ısı şeklinde sürekli bir termal enerji iletimi sağlar. Bu ısı merkezdeki sıcak bölgeden yeryüzüne doğru yayılır, magma tabakasındaki sıcaklık ile yer altındaki suların ısınmasını sağlar. Jeotermal kelimesi, Yunanca köklerden yeryüzü anlamına gelen γη (gi) ve sıcak anlamına gelen θερμος (thermos) kelimelerinin birleşimidir. Jeotermal Enerji, ısıtmada ve elektrik üretiminde kullanılır.

2019'un sonunda küresel jeotermal kapasite 14 GW idi.

Jeotermal enerji için kullanılan ısı, Dünya'nın derinliklerinden Dünya'nın çekirdeğine kadar - 4.000 mil (6.400 km) aşağıda olabilir. Çekirdekte, sıcaklıklar 9.000 °F'nin (5.000 °C) üzerine çıkabilir. Isı, çekirdekten çevreleyen kayaya iletilir. Son derece yüksek sıcaklık ve basınç, genellikle magma olarak bilinen bazı kayaların erimesine neden olur. Magma, katı kayadan daha hafif olduğu için yukarı doğru kıvrılır. Bu magma daha sonra kabuktaki kayayı ve suyu bazen 700 °F'ye (371 °C) kadar ısıtır.

Hidrolik güç

Hidrolik güç ya da su gücü (Yunanca:hydro→su) düşen veya hızlı akan suyun enerjisinden elde edilen, faydalı bir amaç için kullanılabilecek güçtür. Antik çağlardan beri hidrolik güç bir yenilenebilir enerji kaynağı olarak birçok türde su değirmeninde, sulamada ve farklı türde mekanik cihazları; buğday değirmenleri, hızarları, dokuma fabrikalarını, liman vinçlerini, cevher ufalayıcılarını, büyük güçlü çekiçleri, asansörleri, endüstriyel merdaneleri ve tamburları çalıştırmak için kullanılmıştır. Basınçlı hava üretmek için düşen suyla çalışan pompalar, kimi zaman başka mekanizmalara belli mesafeden güç vermek için kullanılmıştır. Günümüzde dünyada üretilen elektriğin önemli bir kısmı hidroelektrik santrallerinde üretilmektedir.

2015 yılı sonu itibarıyla, dünyada üretilen elektriğin % 16.6'sı hidrolik güçle üretilmiştir; yenilenebilir enerjideki payı % 70'tir.

Biyokütle enerjisi

Doğa da yaşamını sürdüren hayvan ve bitkilerin atıkları ile üretilen enerji çeşididir. Çiftlik hayvanlarının dışkıları, ölü ağaçlar ile enerji üretilmektedir. Hayvan atıkları ile biyogaz, bitkilerden ise biyodizel de üretilmektedir.

2015 yılı sonu itibarıyla, dünyada üretilen elektriğin % 2'si biyokütle enerjisi ile üretilmiştir; yenilenebilir enerjideki payı % 8.4'tür.

Enerji depolama

Enerji depolama elektrik enerjisini elektrik güç şebekesine veya ondan bağımsız depolamak için kullanılan metotların bütününe denir. Elektrik enerjisi, üretim tüketimi aştığı zamanlarda depolanır (özellikle rüzgâr gücü, gelgit gücü, güneş gücü gibi yenilenebilir elektrik kaynakları kullanılan devamlı enerji üretemeyen güç santrallerinde)  ve üretim tüketimin altına düştüğü zaman tekrar şebekeye verilir. Bir hidroelektrik santraline su pompalamak güç depolamanın en büyük halidir.

% 100 yenilenebilir enerji
Elektrik ve ulaşım için hatta tek başına birincil enerji kaynağı olarak % 100 yenilenilir enerjiyi kullanmaktaki teşvik küresel ısınma, diğer ekolojik ve ekonomik kaygılar tarafından motive edilmektedir.
 Portekiz, 7-11 Mayıs 2016 tarihleri arasında sadece güneş, rüzgâr ve hidroelektrik santrallerinde üretilen enerjiyi kullanarak 4 gün boyunca sıfır emisyon üretti.
 Danimarka, 2015'te alışılmışın dışında yüksek rüzgârlı bir günde kendi elektrik ihtiyacının % 140 fazlasını üretti ve Almanya, İsveç ve Norveç'e ciddi miktarda ihraç etti.
 Kaynaklar kömür, petrol ve doğal gaz gibi fosil yakıtlara bağımlılığın azaltılmasında en önemli rolü oynamaktadır.
Enerji dönüşümü ile 42 milyon kişi istihdam edilebilir.

Yenilenebilir Enerji Projeleri
Yenilenebilir enerji, her zamankinden daha fazla finansman alan yenilenebilir enerji projeleri ile küresel olarak en hızlı büyüyen sektör olarak kabul ediliyor. Temiz, sürdürülebilir enerji ihtiyacı arttıkça ve yenilenebilir teknolojiler daha da geliştikçe, daha büyük boyutlarda ve karmaşıklıklarda daha fazla proje geliştiriliyor ve bu da onlarla birlikte yetenekli yenilenebilir enerji mühendisleri için büyük bir talep getiriyor.

 Wudongde Hidroelektrik Santrali / Çin
Proje tipi: Hidroelektrik | Maliyet: 15.4 milyar dolar
 Inga 3 / Demokratik Kongo Cumhuriyeti
Proje tipi: Hidroelektrik | Maliyet: 14 milyar dolar
 Keeyask Hidroelektrik Santrali / Kanada
Proje tipi: Hidroelektrik | Maliyet: 8,7 milyar dolar
 Hornsea 2 Yenilenebilir Enerji Projesi / Birleşik Krallık
Proje Tipi: Açık Deniz Rüzgarı | Maliyet: 7,8 milyar dolar
Gana Dalga Gücü Projesi, Gana
Proje Türü: Dalga | Maliyet: 7,5 milyar dolar
 Ulanqab Rüzgar Çiftliği / Çin
Proje Tipi: Kara Rüzgarı | Maliyet: 6.2 milyar dolar
 Triton Knoll / Birleşik Krallık
Proje tipi: Açık deniz rüzgarı | Maliyet: 6 milyar dolar
Leh ve Kargil Güneş Enerjisi Projeleri / Hindistan
Proje türü: Solar PV | Maliyet: 6 milyar dolar
Muhammed bin Rashid al-Maktoum Solar Park Faz IV / Dubai
Proje türü: Solar CSP | Maliyet: 4.295 milyar dolar
Atıklardan Gelen Şek Kwu Chau Enerjisi / Hong Kong
Proje türü: Atıklardan enerji | Maliyet: 4 milyar dolar

Galeri

Kaynakça

Yenilenebilir enerji teknolojisi
Düşük karbon ekonomisi
Teknolojik değişim
Parlak yeşil çevrecilik

Yenilenebilir enerji


es un videojuego de rol de acción, desarrollado por la empresa From Software para las plataformas PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360 y Microsoft Windows, distribuido por Namco Bandai Games. Anteriormente conocido como Project Souls, es el segundo videojuego de la serie Souls. Su lanzamiento fue el 22 de septiembre de 2011 en Japón, 4 de octubre en Norteamérica, 6 de octubre de 2011 en Australasia y 7 de octubre de 2011 en Europa. El 24 de agosto de 2012, se lanzó la edición Prepare to Die para PC, presentando contenido adicional previamente inaccesible para los usuarios de PlayStation 3 y Xbox 360. El 23 de octubre de 2012, el contenido adicional de la versión PC fue publicado como contenido descargable para consolas bajo el título Artorias of the Abyss.
Dark Souls tiene lugar en el reino ficticio de Lordran. Los jugadores toman el papel de un personaje humano no-muerto que ha sido elegido para realizar un peregrinaje para descubrir el destino de los no muertos. El argumento de Dark Souls se va contando fundamentalmente a través de descripciones de objetos del juego, y diálogos con personajes no jugables (PNJs). Los jugadores deben ir reuniendo pistas para poder entender la historia. Dark Souls se labró un gran reconocimiento por su extenuante dificultad e implacable desafío. El mundo de juego está lleno de armas, armaduras y objetos consumibles que tienen como objetivo ayudar al jugador durante su viaje.

Dark Souls recibió elogios por parte de la crítica por su profundo combate, su destacada pero justa dificultad, y su mitología profundamente arraigada. En abril de 2013, FromSoftware anunció que Dark Souls había vendido 2,37 millones de copias. La versión de PC fue el segundo título más jugado de Games for Windows Live en 2012. Dark Souls 2 fue anunciado el 7 de diciembre de 2012 y salió a la venta el 11 de marzo de 2014.

Se ha anunciado el lanzamiento de Dark Souls: Remastered, una versión remasterizada del videojuego que esta disponible a partir del 25 de mayo de 2018 para PlayStation 4, Xbox One y PC. Su lanzamiento para Nintendo Switch se realizó el 19 de octubre de 2018.

Descripción
Dark Souls es un RPG de acción en tercera persona, que se caracteriza por una atmósfera oscura y una dificultad muy por encima de los estándares actuales. El juego recibió excelentes críticas debido a su jugabilidad desafiante, su atmósfera absorbente, sus controles prácticos y a su innovador modo multijugador, la mayoría de estos aspectos importados de su predecesor espiritual Demon's Souls.

El juego tiene lugar en los últimos días de la Edad del Fuego, la cual comenzó tras la derrota de los Dragones de Piedra que anteriormente reinaban el mundo. Durante esta época el mundo era un lugar oscuro y lúgubre habitado solamente por una raza inmortal de dragones cuya capacidad de prolongar su vida eternamente provenía de sus escamas pétreas. En esta época aparentemente no existía aún ninguna llama, por lo que el mundo era un lugar completamente oscuro, amorfo y casi desierto. Así fue hasta que de la nada y sin nada que la provocase más que un ciclo natural, surgió la primera llama, un grupo de seres descubrieron en ella cuatro grandes almas, Nito el primer ser en morir, la bruja de Izalith y sus hijas del Caos, Gwyn el señor de la ceniza y portador del alma en teoría más poderosa, y por último el furtivo pigmeo portador de el Alma oscura y que desapareció poco después de hacerse con la misma. Con el poder adquirido, Gwyn y los otros grandes señores(Nito y la bruja de Izalith) desafiaron a los dragones con la ayuda de los humanos como es revelado en Dark Souls 3 y posteriormente la ayuda de Seath, que tenía cierta envidia a sus hermanos por este carecer de escamas eternas, y gracias a todo esto fue que Gwyn ganó aquella gran guerra. Con todos estos acontecimientos empieza la historia de Dark Souls, repleta de secretos y que hasta día de hoy realmente no se ha podido dar una respuesta definitiva a la misma, más que hay muchas teorías al respecto.

Los seres que lideraron esta guerra, como es relatado en la historia, son seres muy especiales, cuyas almas poseen un poder descomunal, estos son:

Gwyn, Señor de la Ceniza: Líder ganador de la guerra en contra de los Dragones, es de lejos el más poderoso de todos los seres provenientes del fuego. Su apariencia es la de un humano inusualmente alto y barbudo. Es el rey del decadente mundo de Dark souls. Sus cuatro hijos tienen también gran importancia en Lordran (Y reinos que lo suceden). y estos son: El Primogénito(También conocido posteriormente como El Rey Sin Nombre), que Gwyn exilió de Lordran, aparte de borrar cualquier rastro de el tras haber traicionado a su padre en la guerra contra los Dragones, Gwynevere, la diosa de la fertilidad, adorada por todo el reino, que abandonó el reino después de que la llama empezase a apagarse. Filianore, un regalo de Gwyn como muestra de aprecio a los humanos que posteriormente serviría como la guardiana de la ilusión de la ciudad anillada como vemos en el DLC La Ciudad Anillada (de Dark Souls 3), Gwyndolin, un hijo criado como mujer debido a su afinidad a la luna, lleva una corona que le cubre la cara que lleva grabado el signo del sol como referencia a la adoración al mismo y a su padre. Y se dice que Yorshka podría ser otra hija más de Gwyn debido a que dice ser la hermana de Gwyndolin y trata al propio Gwyn como su padre, pero debido a su aspecto y ciertas incongruencias en la historia, todavía no se ha confirmado que sea una hija del Gran Señor.

Luego de un tiempo la primera llama, que le proporcionaba vida a todo Lordran, se comenzó a extinguir, originando así la maldición de los no muertos. Gwyn , decidió primero dar fragmentos de su alma diversas deidades para que en su ausencia pudieran reinar y mantener la imponente imagen de Anor Londo, con esto hecho, Gwyn se trasladó hasta ella y utilizó todo su poder para mantenerla viva, pero fracasó en su cometido y ahora se encuentra débil y trastornado en el horno de la llama original.

La Bruja de Izalith: En el inicio de los tiempos (o, en algún punto muy antiguo en la historia) la bruja de Izalith reclamo una de las grandes almas, ella y sus Hijas del Caos dominaban la hechicería de fuego que se conoce como piromancia. Cuando la primera llama empezó a decaer, la bruja bajo la petición de Gwyn y de su propio ansia de saber hasta donde podía llegar su conocimiento, intentó replicar la primera llama para así cuando la original se apagase pudieran poder esta, experimento que salió terriblemente mal, deformando a la bruja y sus hijas en seres de fuego caóticos, dando así vida a todos los demonios. Fue cuando surgió aquel fuego del caos que surgió una rama peligrosa de la piromancia, que es la piromancia del caos. Ahora es un arte olvidado por muchos y solo los pirománticos del gran pantano conocen este arte.

Nito, el Rey del Cementerio: Nito, según cuenta la historia, fue el primer ser de todos en ser alcanzado por la muerte, como resultado de esto el alma que reclamó para si se convirtió en un alma muy especial cuyo propósito es administrar la muerte y la enfermedad a todos los seres vivos a su debido tiempo. Nito descansa en lo más profundo de la tumba de los gigantes en las profundidades de Lordran, y su apariencia es la de un gigante esqueleto con varios esqueletos pegados a su torso y cubierto con un manto negro que según teoriza es posiblemente humanidad que se le transfirió a el mientras era dueño del rito del avivado. Se encuentra asidiado por los clones de Molinete o nigromantes que su propósito es el contrario que el Nito, es decir, devolver la vida a aquellos que murieron.

Seath el Descamado: Seath es un gigantesco dragón albino sin escamas y ciego. El traicionó a sus semejantes cuando se alió con Gwyn, durante la guerra contra los Dragones Eternos. Gwyn le otorgó el título de Duque tras la victoria en la guerra y dándole a su vez como obsequio los Archivos del Duque para sus investigaciones relacionadas con la inmortalidad. Seath, ahora un no muerto gracias al cristal primigéneo que consiguió crear gracias a numerosos experimentos, y debido a todos esos experimentos y también en la búsqueda de la inmortalidad, enloqueció. Es considerado el padre de la magia hasta tal punto de que su alma perduró incontables años como sujeto de investigación y fascinación, como vemos en Dark Souls 2 en la zona de Ensenada Piedra Brillante de Tseldora.

Artorias of the Abyss: Artorias es un caballero oscuro que fue consumido por el abismo, tiene el brazo roto. Por lo cual pelea usando una mano en la cual posse una espada larga y poderosa. La leyenda de Artorias, cuyo nombre hace clara referencia al Rey Arturo (al igual que Gwynevere proviene de la Reina Ginebra), se forjó en el antiguo Municipio de Oolacile, logrando traspasar las eras hasta inspirar a una legión de valientes no muertos hasta el final de sus días. Sin embargo, esta fábula se encuentra basada en una trágica mentira que oculta una terrible verdad. Esta es la verdadera historia de Artorias, el caballero caído en desgracia.

Versión para PC
Se ha desarrollado una versión para PC del juego de rol Dark Souls, disponible hasta ahora sólo en PS3 y Xbox 360. El juego desarrollado por From Software y conocido por su extremo nivel de dificultad, ha aparecido en la portada de la revista alemana PC Action.

El juego de PC fue lanzado como Dark Souls: Prepare to Die Edition que incluye el contenido descargable Artorias of the Abyss. En él encontraremos nuevos jefes y locaciones como novedad destacada, manteniéndose el resto del juego idéntico a las versiones de consola. Su lanzamiento tuvo lugar el 24 de agosto de 2012.

Reconocimientos
En 2012 la revista Forbes incluyó a la banda sonora de Dark Souls en la lista de las doce mejores bandas sonoras de videojuegos de todos los tiempos, en el apartado de las menciones honorables y destacando en especial la canción «Gwyn, Lord of Cinder».
También ha sido reconocido como uno de los 100 mejores RPG de todos los tiempos, posicionándose en el puesto 18, según IGN.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial

Videojuegos de 2011
Videojuegos de Bandai Namco
Videojuegos desarrollados en Japón
Videojuegos de rol
Videojuegos para PlayStation 3
Videojuegos para Xbox 360
Videojuegos de fantasía oscura
Videojuegos para Windows
Videojuegos disponibles en Steam
Videojuegos con finales alternativos
Videojuegos con protagonistas de género seleccionable
Videojuegos con contenido descargable
Videojuegos de un solo jugador y de multijugador
Videojuegos de From Software
Videojuegos de Virtuos
Videojuegos compatibles con figuras amiibo
Videojuegos con motor Havok
Juegos de rol de fantasía oscura
Videojuegos con música de Motoi Sakuraba

Dark Souls (videojuego)


The list of rivers of Texas is a list of all named waterways, including rivers and streams that partially pass through or are entirely located within the U.S. state of Texas. Across the state, there are 3,700 named streams and 15 major rivers accounting for over  of waterways. All of the state's waterways drain towards the Mississippi River, the Texas Gulf Coast, or the Rio Grande, with mouths located in seven major estuaries.

Seasonal and restrictive waterways
Aransas River
Armand Bayou
Arroyo Colorado
Attoyac Bayou
Austin Bayou
Barton Creek
Bastrop Bayou
Bedias Creek
Beech Creek
Big Cow Creek
Big Cypress Bayou
Big Cypress Creek
Big Mineral Creek
Big Pine Creek
Big Sandy Creek
Bois D'Arc Creek
Buffalo Bayou
Caney Creek (Red River tributary)
Catfish Creek
Cedar Bayou
Chacon Creek
Cibolo Creek
Clear Creek
Coffee Mill Creek
Coleto Creek
Comal River
Buffalo Soldier Draw
Denton Creek
Dickinson Bayou
Double Bayou, East Fork
Garcitas Creek
Marcado Creek
Highland Bayou
Hurst Creek
Keechi Creek
Lake Charlotte Creek (Lake Pass)
Little Cypress Bayou
Navasota River
Onion Creek

Waterways by drainage basin
This list is arranged by drainage basin, with tributaries indented under each larger stream's name listed in order from mouth to source.

Mississippi River

Mississippi River (LA, AR)
Red River
Cross Bayou
Twelvemile Bayou (LA)
Black Bayou
Big Cypress Bayou
Little Cypress Bayou
Black Cypress Bayou
Big Cypress Creek
Sulphur River
White Oak Creek
North Sulphur River
South Sulphur River
Pecan Bayou
Big Pine Creek
Sanders Creek
Bois D'Arc Creek
Coffee Mill Creek
Caney Creek (Red River tributary)
Washita River
Big Mineral Creek
Little Wichita River
Wichita River
Holliday Creek
Beaver Creek
North Wichita River
Middle Fork Wichita River
South Wichita River
Pease River
Catfish Creek
North Pease River
Quitaque Creek
Middle Pease River
Tongue River
Wanderers Creek
Groesbeck Creek
North Fork Red River
Elm Fork Red River
Sweetwater Creek
McClellan Creek
Salt Fork Red River
Prairie Dog Town Fork Red River
Buck Creek
Mulberry Creek
Tule Creek
Little Red River (Texas)
Palo Duro Creek
Tierra Blanca Creek
Arkansas River (AR, OK)
Canadian River
North Canadian River
Beaver River
Kiowa Creek
Palo Duro Creek
Coldwater Creek
Wolf Creek
Punta de Agua Creek
Rita Blanca Creek
Carrizo Creek (New Mexico/Texas)

Gulf of Mexico Coastal

Sabine River
Big Cow Creek
Big Sandy Creek
Lake Fork Creek
Rainwater Creek
Neches River
Pine Island Bayou
Village Creek
Beech Creek
Big Sandy Creek
Angelina River
Ayish Bayou
Attoyac Bayou
Mud Creek
Piney Creek
Taylor Bayou
Oyster Bayou
Double Bayou
Double Bayou, East Fork
West Fork Double Bayou

Trinity River
Lake Charlotte Creek (Lake Pass)
Bedias Creek
Keechi Creek
Tehuacana Creek
Richland Creek
Chambers Creek
Cedar Creek
Kings Creek
Red Oak Creek
East Fork Trinity River
White Rock Creek
Turtle Creek
Elm Fork Trinity River
Bachman Branch
Denton Creek
Clear Creek
Furneaux Creek
Isle du Bois Creek
Range Creek
West Fork Trinity River
Johnson Creek
Clear Fork Trinity River
Big Sandy Creek
Cedar Bayou

San Jacinto River
Buffalo Bayou
Vince Bayou
Whiteoak Bayou
Brays Bayou
East Fork San Jacinto River
Peach Creek
Caney Creek (San Jacinto River tributary)
West Fork San Jacinto River
Spring Creek
Cypress Creek
Lake Creek
Clear Creek
Armand Bayou
Dickinson Bayou
Highland Bayou
Chocolate Bayou
Bastrop Bayou
Cow Bayou
Austin Bayou
Oyster Creek

Brazos River
Mill Creek
Navasota River
Yegua Creek
Nolan River
Little Brazos River
Little River
San Gabriel River
Brushy Creek
Leon River
Lampasas River
Cowhouse Creek
Sabana River
Tehuacana Creek
Bosque River
North Bosque River
East Bosque River
Mustang Creek
South Bosque River
Middle Bosque River
Aquilla Creek
Paluxy River
Palo Pinto Creek
Clear Fork Brazos River
Hubbard Creek
Paint Creek
Elm Creek
Sweetwater Creek
Elm Creek
Millers Creek
Double Mountain Fork Brazos River
North Fork Double Mountain Fork Brazos River
Blackwater Draw
Yellow House Draw
Yellow House Canyon
Salt Fork Brazos River
Croton Creek
Duck Creek
White River
Running Water Draw
San Bernard River
Caney Creek (Matagorda Bay)

Colorado River
Cummins Creek
Bull Creek
Onion Creek
Barton Creek
Pedernales River
Llano River
Gentry Creek
North Llano River
South Llano River
San Saba River
Brady Creek
Pecan Bayou
Jim Ned Creek
Home Creek
Loss Creek
Concho River
Kickapoo Creek
North Concho River
South Concho River
Spring Creek (Tom Green County, Texas)
Middle Concho River
Beals Creek
Mustang Draw
Johnson Draw
McKenzie Draw
Monument Draw
Seminole Draw
Sulphur Springs Draw
Tres Palacios Creek
Garancahua Creek
Lavaca River
Navidad River
Sandy Creek
Garcitas Creek

Guadalupe River
San Antonio River
Cibolo Creek
Martinez Creek
Woman Hollering Creek
Kicaster Creek
Calaveras Creek
Medina River
Coker Creek
Salado Creek
Rosillo Creek
Coleto Creek
Sandies Creek
Peach Creek
San Marcos River
Blanco River
Comal River
Capano Creek
Mission River
Blanco Creek
Medio Creek
Aransas River

Nueces River
Frio River
Atascosa River
San Miguel Creek
Leona River
Hondo Creek
Tehuacana Creek
Sabinal River
Blanco Creek
Turkey Creek
West Nueces River
Rincon Bayou
Oso Creek
Petronila Creek
San Fernando Creek
Santa Gertrudis Creek
Carreta Creek
Los Olmos Creek
Arroyo Colorado

Rio Grande

Rio Grande
Brownsville Ship Channel
Devils River
Dry Devils River
Pecos River
Howard Draw
Independence Creek
Tunas Creek
Coyansa Draw
Toyah Creek
Barilla Draw
Salt Draw
Delaware River
San Francisco Creek
Maravillas Creek
Terlingua Creek
Calamity Creek
Alamito Creek
Chacon Creek
San Ygnacio Creek
Zacate Creek
San Ildefonso Creek
Sombrerillito Creek
Santa Isabel Creek

10 longest rivers
The following 10 rivers empty into the Gulf of Mexico. Four of the rivers are tributaries: The Pecos flows into the Rio Grande, the Red into the Mississippi River, and the Sabine and Neches flow into Sabine Lake which is connected to the Gulf of Mexico by Sabine Pass. The Canadian is a tributary of a tributary and flows into the Arkansas River which is itself a tributary of the Mississippi.

Rio Grande – ,  of which are in Texas (although technically on the border between Texas and Mexico)
Red River –  of which  are in Texas
Brazos River –  of which  are in Texas, making it the longest section of river in Texas
Pecos River –  most of which is in New Mexico
Colorado River –  almost entirely in Texas of which  are not dry
Canadian River –  of which  are in Texas
Trinity River –  entirely in Texas
Sabine River –  of which  are in Texas
Neches River –  entirely in Texas
Nueces River –  entirely in Texas

The Trinity River is the longest river with its entire drainage basin in Texas. The Colorado is the longest river with both its source based on river name and its mouth in the state. The longest source of the Colorado of any kind is in New Mexico.

Shortest river
The Comal River is the shortest river in the state of Texas and the fifth-shortest river in the United States. Located entirely within the city limits of New Braunfels in Central Texas, its spring-fed waters run a distance of 2.5 miles (4 kilometers).

See also

List of rivers in the United States
List of geographical regions in Texas

External links
The Handbook of Texas Online: Texas History Quiz -- Texas Rivers

References

USGS Geographic Names Information Service
USGS Hydrologic Unit Map - State of Texas (1974)

Texas rivers

Rivers
Drainage basins of the Gulf of Mexico
Texas

List of rivers of Texas


This list has been split between:
List of words having different meanings in American and British English (A–L)
List of words having different meanings in American and British English (M–Z)

See also
 List of English homographs
 Lists of English words
 List of works with different titles in the United Kingdom and United States
 Pseudo-anglicism
 Glossary of American terms not widely used in the United Kingdom
 Glossary of British terms not widely used in the United States

Lists of words having different meanings in American and British English


Filip Mladenović (    ;Čačak -15 de agosto de 1991) é um futebolista profissional sérvio que joga como lateral-esquerdo do . Mladenović estreou-se pela seleção da Sérvia em 2012.

Carreira no clube

Borac Čačak
Ele se tornou um membro da equipe sênior do Borac na temporada 2010-11, fazendo 18 jogos na liga naquela temporada. Ele jogou como lateral-esquerdo .

Estrela Vermelha de Belgrado
Mladenović assinou um contrato de quatro anos com o Red Star Belgrado em 17 de dezembro de 2011. Durante o verão de 2013, o Red Star participou da Uhrencup na Suíça, onde perdeu a final contra o FC Basel por 2–1. Mladenović marcou pelo Red Star e foi eleito o melhor jogador do jogo, pelo qual deveria receber um relógio como prêmio, mas rejeitou por decepção com a derrota. No final de 2013, a situação financeira do Red Star tornou-se muito instável, pois os jogadores e a equipe não estavam sendo pagos após vários meses de espera. Apesar dos gols frequentes e do corpo esguio, Mladenović foi jogado principalmente como lateral-esquerdo sob o comando do técnico Ricardo Sá Pinto, que disse que o estilo de jogo de Mladenović o lembrava de Fábio Coentrão . Um êxodo começou quando Sá Pinto anunciou em coletiva de imprensa emocionada ao dizer que não poderia mais trabalhar no Red Star devido a instabilidades na administração da equipe. Em 5 de outubro de 2013, Mladenović entrou com um pedido de rescisão de seu contrato com o Red Star. O Comitê de Arbitragem do FSS decidiu a favor de Mladenović em 23 de novembro, dando-lhe o status de agente livre . Após a decisão sobre Mladenović e Marko Vešović, o técnico Slaviša Stojanovič tirou os dois jogadores do time principal, mas legalmente ainda eram membros do Red Star até a janela de transferências do inverno de 2013–14.

1. FC Köln
Em 5 de janeiro de 2016, Mladenović assinou um contrato de três anos e meio com o 1. FC Köln .

carreira internacional
Fez sua estreia pela seleção nacional de futebol da Sérvia sob o comando do técnico Siniša Mihajlović em 31 de maio de 2012, na derrota por 2 a 0 para a França .

Futebolistas da Sérvia
Futebolistas do Legia Warszawa
Futebolistas do Spółka Akcyjna Lechia Gdańsk
Futebolistas do Standard de Liège
Futebolistas do 1. FC Köln
Futebolistas do FC BATE Borisov
Futebolistas do Estrela Vermelha de Belgrado
Futebolistas do FK Borac Čačak
Sérvios expatriados na Grécia
Jogadores da Seleção Sérvia de Futebol
Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022

Filip Mladenović


Sveti Josip Kalasancijski (Kalasancije) (španj. San José de Calasanz, tal. San Giuseppe Calasanzio; Peralta de la Sal, Španjolska, 31. srpnja 1556. - Rim, 25. kolovoza 1648.) bio je španjolski katolički svećenik i odgojitelj mladeži. Osnivač je reda pijarista.

Životopis

Mladost i obrazovanje
Rodio se u malenom aragonskom mjestu Peralta de la Sal u prilično imućnoj obitelji i od djetinjstva se isticao pobožnošću. Školovao se na sveučilištima u Valenciji i Alcali. Za svećenika je zaređen 1583. godine.

Svećenićka služba
Kao svećenik uspješno je obavljao razne službe te je postao i generalni vikar biskupije Urgel. No, osjećajući kako karijera crkvenog velikodostojnika nije za njega, razdijelio je gotovo sve svoje bogato imanje koje je baštinio od oca, zahvalio se na službi generalnog vikara i pošao u Rim. Tamo je vodio je intenzivan molitveni život i pomagao je siromasima i bolesnicima. Kad je Rim godine 1595. pogodila kuga istakao se u dvorenju bolesnika. Tada je surađivao i sprijateljio se s Kamilom de Lellisom.

Pijaristi
Prolazeći rimskim ulicama Kalasancije je zapažao mnoštvo siromašne i nezbrinute djece. Razmišljajući kako školovanje omogućiti i siromašnima svoju je brigu iznio pred župnika rimske crkve Sv. Doroteje. On mu je na raspolaganje stavio dvije prostorije i obećao mu dodatnu pomoć. Tako je u studenome 1597. godine otvorena prva besplatna pučka škola. U tome pothvatu imao je uza se kao suradnike još dva svećenika. Bio je to i početak Družbe siromašnih redovničkih klerika Majke Božje za crkvene škole ili pijarista. Broj korisnika se povećavao pa je uslijedilo otvaranje novih škola po Italiji i drugim zemljama Europe. Družba pijarista kao crkveni red službeno je odobrena 1621. godine. Josip Kalasancijski umro je na glasu svetosti u Rimu, 25. kolovoza 1648. godine.

Štovanje

Papa Benedikt XIV. 1748. godine proglasio ga je blaženim, a Klement XIII. 1767. godine svetim. Papa Pio XII. ga je 1948. godine proglasio zaštitnikom svih pučkih kršćanskih škola svijeta. Središte pobožnosti prema svetom Josipu Kalasancijskom u kući je i crkvi Sv. Pantaleona u Rimu, gdje je živio 36 godina i gdje se čuvaju njegove relikvije.

Izvori
Bilješke i literatura

 pijaristi, Hrvatska enciklopedija
 Papa Franjo, Savjetovati i poučavati, kateheza 23. studenoga 2016., www.vatican.va, pristupljeno 29. rujna 2020.

Vanjske poveznice
Ostali projekti

Mrežna mjesta
 Sveti Josip iz Calasanze, sveci.net
 Papa pijaristima o potrebi evangelizacijske pedagogije, laudato.hr

Španjolski katolički svećenici
Španjolski pedagozi
Španjolski sveci

Josip Kalasancijski


Koferdam je struktura izgrađena unutar tijela vode, ili u paru preko vode kako bi se određeni prostor mogao ispumpati, u svrhu stvaranja suhog i sigurnog radnog okruženja. Zatvoreni koferdami se obično se koriste za izgradnju ili popravak trajnih brana, naftnih platformi, stupova mostova itd., izgrađenih ispod ili iznad vode.

Ovi koferdami obično su zavarene čelične konstrukcije, s dijelovima koji se sastoje od limova i drva i poprečnih učvršćenja. Takve se konstrukcije obično demontiraju nakon završetka građevinskih radova.

Uporaba
Za izgradnju brane obično se grade dva kofernama, jedan uzvodno i jedan nizvodno od predložene brane, nakon što je izgrađen alternativni preusmjeravajući tunel ili kanal za riječni tok koji će zaobići temeljno područje brane. Ti su koferdami obično konvencionalna nasipna brana od zemlje i od kamena, ali također se mogu koristiti beton ili lim. Obično se po završetku brane i pripadajućih građevina uklanja nizvodna kasa, a uzvodna kasa plavi kad se preusmjeravanje zatvori i rezervoar počne puniti. Ovisno o zemljopisnom položaju brane, u nekim se primjenama koferdam u obliku slova "U" koristi za izgradnju polovine brane. Po završetku koferdam se uklanja i stvara se sličan na suprotnoj strani rijeke za izgradnju druge polovice brane.

Cofferdam se povremeno koristi i u brodogradnji i brodskoj industriji, kada nije praktično staviti brod u suhi dok za popravak ili modernizaciju. Primjer takve primjene je produljenje brodova. U nekim se slučajevima brod zapravo prereže na dva dijela dok je još uvijek u vodi, a novi dio broda dopluta kako bi ga produžio. Rezanje trupa vrši se unutar koferdama pričvršćenog izravno na trup broda; koferdam se zatim odvaja prije nego što se dijelovi trupa razdvoje. Kasnije se koferdam zamjenjuje dok se dijelovi trupa ponovno zavaruju. Koliko god ovo skupo bilo postići, upotreba suhog doka mogla bi biti još skuplja.

Otvoreni keson od 100 tona koji je spušten više od milje na morsko dno u pokušajima da zaustavi protok nafte tijekom izlijevanja nafte Deep water Horizon također se nazivao koferdamom. Operacija nije uspjela, jer su se metanski klatrati smrzli u gornjim razinama.

Pomorska arhitektura

Koferdam se također može odnositi na izolacijski prostor između dvije vodonepropusne pregrade ili palube unutar broda. Koferdam može biti prazan (prazan) prostor ili balastni prostor. Koferdami se obično koriste kako bi se osiguralo da ulje ili druge kemikalije ne iscure u spremnike slatke vode što bi rezultiralo kontaminacijom opskrbe pitkom vodom na brodu. Cofferdam bi bio prazan cijelo vrijeme i brod bi mogao imati senzore u koferdamu koji upozoravaju ako je koferdam počeo primati tekućinu. Ako se na istom plovilu prevoze dva različita tereta koji međusobno opasno reagiraju, između prostora za teret obično se postavlja jedan ili više koferdama.

Prijenosni koferdami
Prijenosni koferdami mogu biti na napuhavanje ili koferdami s okvirom i tkaninom, te se mogu koristiti više puta. Koferdami na napuhavanje rastežu se po mjestu, a zatim se pune vodom iz predviđenog suhog područja. Koferdami s okvirom i tkaninom podižu se u vodi i prekrivaju vodonepropusnom tkaninom. Nakon što se područje osuši, voda preostala u suhom području može se sipati na mokro područje.

Poveznice
 Keson, slična vodonepropusna struktura

Izvori

Vanjske poveznice

 Nautical Terms at phrontistery.info
 Portable Cofferdam at phrontistery.info
 Temporary Cofferdam

Arhitektura

Koferdam


An Panicum impeditum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Oskar Edmund Launert. An Panicum impeditum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum impeditum


Stéphane Javelle (Lyon, 16. studenoga 1864. - Nice, 3. kolovoza 1917.), francuski astronom

Životopis
Rođen u Lyonu. Od 1888. je radio u Opservatoriju u Nici kao pomoćnik Henrija Josepha Perrotina. Otkrio je 1364 objekta Indeksnog kataloga.

Bilješke

Literatura
 Stéphane Javelle. In: The Observatory, sv. 41 (1918), str. 70 (engleski)

Vanjske poveznice
 Stéphane Javelle na stranicama Wolfganga Steinickea
 Objavljeni radovi S. Javellea na Astrophysics Data Systemu
 GND
 VIAF

Životopisi, Lyon
Francuski astronomi

Stéphane Javelle


Un sacellum est, dans la religion romaine antique, un petit sanctuaire, dont l'usage autant que la forme sont mal connus. Le mot est un diminutif de sacer, désignant quelque chose dédié à un dieu. Les nombreux sacella de la Rome antique comprenaient à la fois des sanctuaires situés sur des propriétés privées et des sanctuaires publics. Un sacellum pouvait être carré ou rond.

Forme et usage
Varron et Verrius Flaccus décrivent les sacella d'une manière qui semble contradictoire, le premier définissant un sacellum dans son intégralité comme équivalent à une cella, qui est spécifiquement un espace clos, tandis que le deuxième insiste sur le fait qu'un sacellum n'avait pas de toit.

Un sacellum était cependant systématiquement enclos, avec ou sans toit. Jörg Rüpke note que "Le sacellum était à la fois moins complexe et moins élaboré qu'un temple proprement dit".

Le sacellum peut s'apparenter au sacrarium, un lieu où les objets sacrés (sacra) étaient stockés ou déposés pour être mis en sécurité. Les sacella des Argei, par exemple, sont également appelés sacraria. Dans les maisons privées, le sacrarium était la partie de la maison où étaient conservées les images des Penates: le lararium était une forme de sacrarium pour les Lares. Le sacellum et le sacrarium sont passés dans l'usage chrétien par la suite, donnant notamment les sacello, en Italie (de petites chapelles, ayant un toit, cependant).

Chaque curie avait son propre sacellum supervisé par les celeres, à l'origine les gardes du corps du roi, qui ont conservé une fonction religieuse dans les périodes plus tardives. Ils étaient liés au rituel des Argei (une fête au sens obscur même à l'époque d'Auguste), mais il y avait probablement d'autres rites liés à ces sacella.

Une affaire jugée en septembre 50 avant J.-C. indique qu'un sacellum public pouvait être inséré dans une propriété privée, tout en restant ouvert au public. Il était justement reproché à Appius Claudius Pulcher, un censeur de l'époque, d'avoir empêché l'accès à un sacellum sur sa propriété.

Liste de sacella connus
Voici une liste non-exhaustive des divinités ou groupes de divinités qui avaient un sacellum ou sacrarium connu dans la ville de Rome.

    sacellum de Janus: supposé avoir été construit par Romulus, il était carré, contenait l'image du dieu, et avait deux portes, d'après Ovide.
    sacellum des Lares, l'un des quatre points de la frontière sacrée de Rome (pomerium) établie par Romulus.
    sacrarium de Mars, qui contenait la lance de Mars, dans la Regia.
    sacellum ou aedes d'Hercule, dans le Forum Boarium.
    sacellum de Caca, la sœur de Cacus qu'Hercule vainquit.
    sacella ou sacraria des Argei.
    sacellum de Diane, sur la colline de Caelius, où un certain nombre de sénateurs offraient des sacrifices annuels.
    sacellum ou delubrum de Minerva capta ("Minerve captive"), un sanctuaire sur la colline Caelius qui contenait une statue de Minerve pillée à Faléries lorsque cette ville fut prise par les Romains en 241 avant J.-C.
    sacellum de Jupiter Fagutalis, dans le Lucus Fagutalis ("hêtraie") sur l'Esquilin.
    sacellum de Naenia.
    sacellum de Pudicitia Patricia.
    sacellum de Dea Murcia, au pied de la colline de l'Aventin.

Références

Temple de la Rome antique

Sacellum


Peter Lindbergh (Leszno, 23. studenog 1944.), njemački fotograf, publicist i filmski umjetnik, poznat po portetima slavnih glazbenika, glumaca i modela.

Životopis
Rođen je u poljskom gradu Leszno (njem. Lissa) u vrijeme završetka Drugog svjetskog rata. Djetinjstvo je proveo u Duisburgu na zapadu Njemačke. Otac mu je bio prodavač slatkiša, a majka domaćica. Bio je jedno od troje djece u obitelji.

Industrijska prošlost Duisburga utjecala je na njegov rad nakon preseljenja u Berlin i upisa na Umjetničku akademiju. Tijekom obrazovanja najvećim uzorom smatrao je Van Gogha zbog čega je nekoliko mjeseci proveo u Arlesu. Nakon Arlesa, dvije godine putovao je Maroko i Španjolskom.

Povratkom u Njemačku, studirao je apstraktnu umjetnost u Krefeldu, nakon čega je stvarao i u duhu konceptualne umjetnosti i avangarde. Godine 1971. seli se u Düsseldorf gdje dvije godine radi kao pomoćnik prije nego što otvori vlastiti studio.

Ženio se dva puta i otac je četvorice sinova.

Fotografija

Prvi angažman dobiva u njemačkom tjedniku Stern, gdje svoj uratke objavljuje zajedno s Helmutov Newtonom, Guyom Bourdinom i Hansom Feurerom. Na njegovo rano stvaralaštvo uvelike su utjecali dokumentarni, ulični i novinski fotografi Dorothea Lange, Henri Cartier-Bresson i Garry Winogrand.

Godine 1988. snimio je seriju fotografija tada još nepoznatih modela Linda Evangelista, Naomi Campbell, Tatjana Patitz, Cindy Crawford i Christy Turlington te ga je zajednička fotografija svih modela proslavila. Dvije godine kasnije, pojavile su se naslovnici britanskog izdanja Voguea, u videospotu pjesme Freedom 90 Georga Michaela i zimskoj modnoj reviji Giannija Versacea krajem 1991. godine.

Dvaput je fotografirao za Pirellijev kalendar, 1996. i 2002. godine, kada je fotografije supremodela snimio u studiju filmske kuće Paramount Pictures. Godine 2017. postao je prvi fotograf u povijesti koji je tri puta snimao za Pirrelijev kalendar.

Izložbe
 Shots of Style (Snimci stila), Victoria and Albert Museum u Londonu (1985.)
 Centar Georges Pompidou u Parizu
 serija izložbi Smoking Women (Pušačice) održana u Parizu (1992.), Tokiju (1994.) i Frankfurtu (1996.)
 Peter Lindbergh: Images of Women, prvo na Željezničkom kolodvoru u Hamburgu, potom 1998. u Rimu, Beču i Milanu, na Međunarodnom fotografskom festivalu u Japanu 1999. i 2000. te Puškinovom muzeju u Moskvi 2002. godine
 Models as Muse (Modeli kao muze), Muzej umjetnosti Metropolitan u New Yorku 2009.
 The Unknown (Nepoznati), Centar suvremene umjetnosti "Ulliens" u Pekingu 2011. (70 000 posjeitelja i prva izložba u Kini)
 The Unknown and Images of Women, Meštrovićev paviljon u Zagrebu 2014.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice
 Popis djela u katalogu Njemačke narodne knjižnice

Njemački likovni umjetnici
Fotografi
Filmski umjetnici
Njemački publicisti

Peter Lindbergh


Maxime Do Couto Teixeira, né le  à Neuilly-sur-Seine, est un footballeur français, qui joue au poste d'ailier gauche à l'Amiens SC.

Biographie

En club
D'origine portugaise par sa mère et camerounaise par son père, Maxime Do Couto Teixeira est formé à l'Olympique Paris 15, puis au FC Mantois, où il se lie d'amitié avec Ferland Mendy. En 2009, il intègre l'INF Clairefontaine, pour deux ans de préformation. Il rejoint le Tours FC en 2014.

Lors de la saison 2013-2014, il fait ses débuts avec l'équipe réserve du Tours FC. La même saison, Do Couto est sacré champion de France des moins de 19 ans. Il signe alors son premier contrat professionnel, et fait ses débuts avec l'équipe première le  face à l'Angers SCO en Ligue 2. Lors de cette défaite 1-2, il rentre en jeu à dix minutes du terme de la rencontre à la place de Billy Ketkeophomphone.

Par la suite, Do Couto ne parvient pas à s'imposer comme titulaire avec le club tourangeau. Arrivé en fin de contrat en 2017, après avoir refusé les avances du CS Sedan Ardennes, il fait des essais non concluants à Sedan, à Nîmes, Lorient et Laval, mais aussi à l'étranger, à Getafe et Guimarães.

Finalement, il rejoint au mois d'octobre l'Avoine Olympique Chinon Cinais, club de National 3. Le , lors d'un match de Coupe de France face à La Berrichonne de Châteauroux, il inscrit le but de l'ouverture du score, mais ne peut empêcher la défaite finale 3-2. Lors de la saison 2017-2018, Do Couto dispute 20 matchs de championnat, inscrivant 10 buts et distillant 10 passes décisives.

Le , il paraphe un contrat de trois saisons en faveur de l'Olimpik Donetsk. Lors de son premier match face au Karpaty Lviv, il permet en fin de match à son nouveau club d'arracher le match nul 2-2.

Le , en fin contrat avec l'Olimpik Donetsk relégué en seconde division, il rejoint pour deux saisons le FC Sochaux-Montbéliard. Il fait ses débuts avec le FCSM le  lors de la première journée de Ligue 2 sur la pelouse de Dijon (victoire 3-1). Do Couto inscrit son premier but sous les couleurs sochaliennes le  contre l'US Quevilly Rouen Métropole (match nul 1-1). Le 17 mai 2022, il est l'auteur d'un but qualifié d' « exceptionnel » : servi sur la gauche, il repique sur sa droite avant d'envelopper une frappe du pied droit à l'entrée de la surface et de trouver la lucarne opposée. Ce but inscrit dans le temps additionnel qualifie Sochaux pour le deuxième match de playoffs qualificatif pour le barrage d'accession à la Ligue 1.

Le , libre de tout contrat, il s'engage pour une saison en faveur de l'Amiens SC.

En sélection
En , Maxime Do Couto dispute trois matchs amicaux avec l'équipe de France des moins de 19 ans. Il dispute son premier match le  face à la Grèce, en remplaçant Jérémie Boga à la  minute de jeu (match nul 0-0). Deux jours plus tard, Do Couto inscrit le but de la réduction du score lors d'une défaite 5-1 contre l'Espagne. Le  face à l'Allemagne (victoire 5-0), il rentre en jeu à le  minute de jeu à la place de Samed Kiliç.

Vie personnelle
Il est le frère de Lisa Do Couto Teixeira, actrice française ayant joué dans les séries Skam France/Belgique et O.P.J. (saison 4), ainsi que dans le film Barbaque.

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Joueur du Tours Football Club
Joueur de l'Olimpik Donetsk
Joueur du FC Sochaux-Montbéliard
Joueur de l'Amiens SC
Naissance en décembre 1996
Naissance à Neuilly-sur-Seine
Footballeur préformé à l'INF Clairefontaine

Maxime Do Couto Teixeira


An Dichaea humilis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Célestin Alfred Cogniaux. An Dichaea humilis in nahilalakip ha genus nga Dichaea, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dichaea

Dichaea humilis


El Valle de Korangal está localizado en el país asiático de Afganistán, se encuentra al sur del río Pech en el distrito del mismo nombre de la provincia de Kunar, en el noreste de Afganistán. Al este se encuentra Asadabad, capital de la provincia de Kunar, en el oeste el distrito de Chapa, y al sur se encuentra el Distrito Chawkay.
En el lugar se estableció una base militar para combatir a las milicias locales. Después de años de lucha sostenida y bajas con un progreso poco evidente, los militares de EE.UU. cerraron el puesto de Korangal el 14 de abril de 2010.

Véase también
 Geografía de Afganistán
 Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización

Valles de Afganistán

Valle de Korangal


Belfast (İrlandaca: Béal Feirste), Birleşik Krallık'ta bir şehir. Kuzey İrlanda'nın hem en büyük şehri, hem de başkentidir. Aynı zamanda güneydeki Dublin'den sonra İrlanda adasındaki en büyük ikinci şehirdir. 2019 Birleşik Krallık nüfus sayımına göre şehirsel alan nüfusu 341.877 kişiyken, 671.559 kişi de Belfast Metropolitan Yerleşim Alanı'nda yaşamaktadır.

Şehir gemi ticareti için çok uygun olan Belfast Halici'nin güneybatısında, Lagan Nehri'nin ağzı yakınında kurulmuştur. Güneyinde Castlereagh Tepeleri, kuzeyinde Antrim Tepeleri ile çevrili olan Belfast, Antrim ve Down kontlukları arasındadır.

Belfast isminin kaynağı İrlanda dilinde 'Farset nehrinin ağzı' anlamındaki Béal Feirste'dir.

Kardeş şehirler

Belfast şehrinin şu resmî kardeş şehir anlaşmaları vardır:

İklim

Resimler

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kuzey İrlanda'daki şehirler

Belfast


ද්‍රව ස්ඵටික සංදර්ශක රූපවාහිනී

ද්‍රව ස්ඵටික සංදර්හක රූපවාහිනී (LCD TV) යනු LCD තාක්ෂණය යොදාගන්නා දෘෂ්ටි ප්‍රතිදානය (රූප නිර්මාණය කරන) රූපවාහිනී වේ. ශක්ති පරිභෝජනය අඩුකිරීම, ප්‍රමාණය හා ගැඹුර අඩුකිරීම වැනි කාරණ නිසා TFT තාක්ෂණය මෙටය යොදාගනනී. මෙම LCD තිර (screens) කොම්පියුටර් මොනිටර වලට ද භාවිතා කරයි.

සාම්ප්‍රදායික රූප සංදර්ශක වලට සාපේක්ෂව කලින් පරපුරට අයත් LCD රූපවාහිනී වල අවාසි තිබිණ. වේගයෙන්-චලනය වන ක්‍රියාදාම දර්ශන දෝෂ සහිත වූ අතර එම සංදර්ශකය කල නිසා පැහැදිලි දර්ශන නැරඹීමට නම් සංදර්ශකය ඉදිරියෙන්ම සිටිය යුතු විය. මෑත වසර වල වර්ධනයන් මේ බොහෝ ප්‍රශ්න විසදා ඇති අතර LCD රූපවාහිනී හා ප්ලාස්මා සංදර්ශක කැතෝඩ් කිරණ සංදර්ශක රූපවාහිනී හා ප්ලාස්මා සංදර්ශක කැතෝඩ් තිරණ සංදර්ශක රූපවාහිනී වලට වඩා ලොව පුරා ජනප්‍රිය වී ඇත. ශක්ති භාවිතයේ කාර්යක්ෂමතාව වැඩි වීම නිසා සාම්ප්‍රදායික CRT මොනිටර වලට තිබූ වෙළඳ පොලෙන් විශාල කොටසක් 2000 වසර මුල්භාගයේදී සමතල-රාමු (Flat - panels) වලට අල්ලා ගැනීමට හැකිය. අඛණ්ඩ LCD TV තාක්ෂණ වර්ධනයන් නිසා එයට ප්‍රතිවාදී තරඟකරුවන් වන ප්ලාස්මා සමතල-රාමු හා පිටුපසින්-ප්‍රක්ෂේප රූපවාහිනී (DLP හා LCD තාක්ෂණයේ වර්ග දෙකක් වන LCD හා LCOS) සමඟ හොඳින් තරඟ කිරීමට හැකිවිය.

LCD හි අඛණ්ඩව වෙළඳ පල රැදී සිටි කාලය තුල එය වඩා සුදුසුවන්නේ අංශක 40 හෝ ඊට වඩා අඩු කුඩා ප්‍රමාණයේ සමතල-රාමු රූපවාහින වලට බව විශාල ලෙස විශ්වාස කෙරේ. ප්ලාස්මා තාක්ෂණය ක්‍රියාකාරීත්වයෙන් හා මිලෙන් ඉදිරියෙන් සිටි නිසා එම ප්‍රමාණයට වඩා තිර වලින් LCD තාක්ෂණයට ප්ලාස්මා තාක්ෂණයට අභියෝග කල නොහැකි  විය. කෙසේවුවත් දැන් LCD තාක්ෂණයට ප්ලාස්මා තාක්ෂණයට සමාන ක්‍රියාකාරීත්වයක නිරූපණය කල හැක.

මෙය හත්වන - පරපුරේ ප්‍රධාන නිෂ්පාදකයන් වන සැම්සුන්ග්, සෝනි, එල්ජී, ෆිලිප්ස් LCD හා ෂාප් සමාගමේ නිවේදන වලින් පිළිඹිඹු වේ.

2004 ඔක්තෝම්බර් හිදී 40" හා 45" රූපවාහිනී විශාල වශයෙන් භාවිතයේ තිබු අත ෂාප් 65" තිරයක් සාර්ථක ලෙස නිවේදනය කලේය.
2005 මාර්තු මාසයේදී සැම්සුන්ග් ආයතනය 82" LCD තිරය සාර්ථක ලෙස නිවේදනය කලේය.
2006 අගෝස්තු මාසයේදී එල්.ජී පාරිභෝගික ඉලෙක්ට්‍රොනික් ආයතනය 100" LCD රූපවාහිනී නිවේදනය කලේය.
2007 ජනවාරි මාසයේදී, ෂාප් 106 LCD තිරය AQ005 වර්ග නාමය යටතේ ප්‍රදර්ශනය කලේය.

නිෂ්පාදකයන් ඩොලර් බිලියනක ගණනක මුදල් සම්භාරයක් LCD නිෂ්පාදන සඳහා අයෝජනය කිරීමට සැලසුම් කර ඇත. රූපවාහිනි ප්‍රධාන වෙළඳපළක් බවට පත්වීමට ඉඩ ඇත. (LCD වලට අනිකුත් වෙළඳපල වන්නේ කොම්පියුටර් මොනිටරය)

LCD තාක්ෂණයේ වර්ධනයත් තාක්ෂණික පරතරය අඩුකිරීමට විදුලි පරිභෝජනයේ අඩුවකට, වැඩි විභේදනයකට (HDTV වටල අත්‍යාවශ්‍යය) හා මිල අඩුකිරීමට හේතු වී ඇත. මෙය ප්ලාස්මා සංදර්ශක රූපවාහිනී යන්ත්‍ර වෙළඳපල සමඟ ඇති තරඟකාරීත්වය අඩු කිරීමට මෙය ඉවහල් වී තිබේ.
2006 අගභාගයේදී වි‍ශ්ලේෂකයන් කියා සිටියේ කලින් වසර වල 40" හා ඊට වැඩි ප්ලාස්ම තිර වලට වෙළඳපලේ තිබු ආධිපත්‍යය LCD තිර මඟින්

ද්‍රව ස්ඵටික සංදර්ශක රූපවාහිනී


قد تشير الصيغة الكيميائية C7H8 إلى المركبات المتصاوغة التالية:

 تولوين : مركب كيميائي
 حلقي الهبتاتريين : مركب كيميائي
 نوربورناديين : مركب كيميائي

صيغ جزيئية

C7H8


Transkraniyal Manyetik Uyarım (TMU), psikiyatride ve nörolojik hastalıklarda kullanılan yeni bir tedavi yöntemidir. Son 15 yılda kaydedilen teknolojik ilerlemeler beyinde hücresel elektrik akımını ölçmek ve değiştirmek konusunda bazı cihazların geliştirilmesini sağladı. Bu cihazlardan biri Transkraniyal Manyetik Uyarım (TMU) sistemidir.

TMU'da saçlı kafa derisinin üzerine elektro manyetik bir bobin (coil) yerleştirilir. Kapasitörler de tutulan enerji ile manyetik alan oluşturulur. Bu manyetik alan 100-200 mikro-saniyede artıp azalma özelliğindedir. Bölgesel uygulanır. Dünyayı saran manyetik alanın 40,000 katı yüksekliğindedir. MR görüntülemede uygulanan manyetik alanla aynı şiddettedir. MR'daki manyetik alan statiktir, TMU'da değişkendir.

Elektriksiz uyarımdır.

Bir tel bobinden akım geçirildiğinde bobine dikey manyetik alan oluşur. Karşı tarafta iletken ortam varsa o bölgede bir akım indüklenir. İndüklenen akım bobindeki akıma paralel fakat ters yöndedir. TMU uygulanmasında, dışarıdan elektrik akımı verilmeden güçlü ama kısa bir manyetik alan oluşturularak beyin aktivitesi değiştirilmekte ve tedavi etkisi oluşmaktadır.

Beyne etkisi
Beyinde hedeflenen alanda "nöronal depolarizasyon" dediğimiz değişim oluşur. Beyindeki hücrelerin elektriksel iletisine müdahale edilmiş olur. Beynin elektriksel ve kimyasal ileti ile çalıştığı düşünülürse beynin yeterli çalışmayan doğal süreçlerini harekete geçirici etkisi olduğu anlaşılır. Dışarıdan elektrik akımı vermeden, güçlü ama kısa bir manyetik alan oluşturarak tedavi etkisini oluşturur.

Elektrokonvülsif terapiden (EKT) farkı
EKT beyine doğrudan elektrik akımı verilerek uygulanır. Hastane ortamında ve genel anestezi altında yapılması gereklidir. TMU tedavisi ise ayaktan uygulanabilir, anestezi ya da analjezik gerektirmez. Çoğu kez hasta hafif baş ağrısı ve uyarım uygulanan yerde hafif bir rahatsızlık dışında herhangi bir olumsuz etki hissetmez.

Seansın süresi
Seansın süresi, hastanın bireysel ihtiyacına göre belirlenir. 5-30 dakika süre ile belirlenen sıklıkta, belirlenen frekans ve şiddette ritmik uygulama yapılır.

Yan etkisi
1985 yılından beri yapılan çalışmalarda hafif baş ağrısı dışında bir yan etkisine rastlanılmamıştır. Avrupa ve Kanada da resmen onaylanmış ve klinik uygulamaya girmiştir. (Tubitak Bilim Teknik, Eylül 2002)

Hastalıklardaki etkisi
Şu anda öncelikle önerilen tedavi alanları; Tedaviye Dirençli Depresyon, Şizofreni ve Obsesif Kompulsif Bozukluk ve Şizofreni ruhsal bozukluklarıdır. Gebelikte, emziren annelerde ve kalp hastalarında kullanılabilmesi, ilaç tedavisine bir üstünlüğü olarak dikkat çekmektedir. (Arch. Gec - Psychiatry. 1999; 56:300-311)

Nörolojide kullanımı
Konuşma Bozuklukları, Epilepsi, Parkinson, Bunam, Migren ve bazı felçlerde kullanılmaktadır.

Çocuklarda kullanımı
Otizm ve hiperaktivite'de kullanım ile ilgili bilimsel çalışmalar sürmektedir.

Uygulanışı
Beynin işlevsel olarak fonksiyonel MRI veya Kantitatif EEG ile görüntülenmesinden sonra uygun görülen alanın belirlenmesi ve o bölgeye uygulanması önerilir. Depresyonda genelde sol ön alın bölgesine bobin yerleştirilir. Ritmik uyarılar verilir. 10-30 dakikalık seanslar halinde 10 seanstan az olmamak üzere uygulanır. Saçların temiz olması dışında bir ön hazırlığa gerek yoktur.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Depresyona manyetik şok
 Clinical Trials
 Columbia University TMS Facility
 Schitzophrenia treatment study info
 Belci M, et al. (2004) Magnetic brain stimulation can improve clinical outcome in incomplete spinal cord injured patients. Spinal Cord. 42(7):417-9 PMID 15111994
 A. W. Snyder et al. (2003) Savant-like skills exposed in normal people by suppressing the left frontotemporal lobe
 New York Times article on rTMS
 Transcranial magnetic stimulation in psychiatry
 CPA-APC Transcranial Magnetic Stimulation for the Treatment of Mood Disorder: A Possible Alternative to ECT
 JLR Martin and others, "Transcranial magnetic stimulation for treating depression (Cochrane Review)" , The Cochrane Library, 2005.
 BioMag Laboratory, Helsinki
 Discover Magazine on rTMS
 Repetitive transcranial magnetic stimulation activates specific regions in rat brain
 Open-rTMS Project for individuals
 Magstim - TMS Equipment

Nörofizyoloji
Nöropsikoloji
Manyetik aletler
Elektroterapi
Bipolar bozukluk tedavisi

Manyetik Uyarım Tedavisi


Kočeva je lijeva pritoka rijeke Bosne u zeničkoj kotlini.
Izvire kod Milike i teče nestalnim vodotokom prema sjeveroistoku prema Šušnju i Poratju gdje je sutoka, pa kroz Pojske skreće na jugoistok. Protječe kroz Rebrovac, gdje se sa sjevera ulijeva Pošćanska rijeka, i od tog dijela je stalni vodotok, pa kroz Konjeviće, između Bukove Glave i Zahrašća ulijeva se sa sjevera Vrseljska rijeka, kroz Stranjane odakle teče ka istoku pa kroz Dolac, kod Jagodića skreće ka jugoistoku, a od Obrenovaca i Kozaraca teče prema jugu, kod Lokvina se u nju sa zapada ulijeva Janjački potok. kod Grma skreće ka istoku, kod Donjeg Čajdraša u nju se s juga ulijeva potok, s južne strane obilazi brdo Zmajevac protječući kroz Veliku i Malu Brodu, obilazeći sa sjeverne strane Golubak te tečući kroz urbani dio Zenice ulijeva se u Bosnu. Lokalna cesta R603/R413a prati tok rijeke.
Preko Kočeve vodi Kameni most

Rijeke u Bosni i Hercegovini
Pritoke Bosne
Zenica

Kočeva


هنا قائمة بالبطولات الأسترالية لكرة المضرب، المعروفة الآن باسم أستراليا المفتوحة لسنة 1965:

الكبار

فردي رجال

 روي إيمرسون هزم فريد ستول 7-9 2-6 6-4 7-5 6-1

فردي سيدات

 مارغريت كورت هزم  ماريا بيونو 5-7, 6-4, 5-2 انسحبت

مراجع

أحداث فبراير 1965 الرياضية
أحداث فبراير 1965 الرياضية في أستراليا
أحداث يناير 1965 الرياضية
أحداث يناير 1965 الرياضية في أستراليا
البطولات الأسترالية حسب السنة
بطولة أستراليا لكرة المضرب حسب السنة
ملبورن في عقد 1960
كرة المضرب في فيكتوريا (أستراليا)
كرة مضرب أسترالية في 1965
منافسات رياضية في ملبورن

البطولات الأسترالية 1965 (كرة مضرب)


Mill Hill East é uma estação do Metropolitano de Londres em Mill Hill, no borough londrino de Barnet, no Norte de Londres. A estação é o terminal e a única estação de um ramal de via única da Northern line da estação Finchley Central e está na Zona 4 do Travelcard. É a estação menos utilizada da linha Northern com 0.76 milhões de passageiros em 2021.

A estação foi inaugurada em 1867 como parte da linha da Great Northern Railway entre as estações Finsbury Park e Edgware. Como parte do plano Northern Heights parcialmente concluído do Metrô de Londres, os serviços de passageiros da linha principal terminaram em 1939 e os trens da linha Northern começaram a servir a estação em 1941.

História

Linha principal

A estação Mill Hill East foi construída pela Edgware, Highgate and London Railway (EH&LR) em sua linha da estação Finsbury Park até a estação Edgware. Antes da linha ser inaugurada, ela foi comprada em julho de 1867 pela maior Great Northern Railway (GNR), cuja linha principal de King's Cross passava por Finsbury Park em seu caminho para Potters Bar e o norte. A estação, originalmente chamada de Mill Hill, foi inaugurada junto com a ferrovia para Edgware em 22 de agosto de 1867 no que era então a zona rural de Middlesex.

A linha foi construída como uma formação de via dupla, mas apenas uma via única foi construída, com a intenção de dobrar a via quando o tráfego aumentasse. Quando a GNR abriu uma ramificação de Finchley Central para High Barnet em abril de 1872, o tráfego naquela seção era maior e a segunda linha entre Finchley Central e Edgware nunca foi construída. Durante a maior parte de sua história, o serviço entre essas duas estações foi operado como uma ligação.

Depois que a Lei das Ferrovias de 1921 criou as empresas ferroviárias Big Four, a GNR tornou-se parte da London and North Eastern Railway (LNER) em 1923. A estação recebeu seu nome atual em 1 de março de 1928.

Projeto Northern Heights
Em 1935, o London Passenger Transport Board (LPTB) anunciou uma proposta, que ficou conhecida como o projeto Northern Heights, para assumir as linhas LNER de Finsbury Park para Edgware, High Barnet e Alexandra Palace, e ligá-los tanto à linha Northern em East Finchley e para a Northern City Line em Finsbury Park. A reconstrução da linha de Finchley Central para Edgware com vias duplas começou em 1938. A linha e a estação Mill Hill East foram fechadas para eletrificação em 11 de setembro de 1939.

Após a eclosão da Segunda Guerra Mundial em 3 de setembro de 1939, a conclusão das obras na linha foi retardada. A fim de fornecer um serviço para o vizinho Inglis Barracks, as obras continuaram entre Finchley Central e Mill Hill East. A estação foi reaberta com serviços elétricos da linha Northern em 18 de maio de 1941. A segunda plataforma planejada em Mill Hill East não foi construída e o serviço continuou a operar na linha de via única como antes.

Pós-guerra

Hoje

A reforma da estação foi realizada e concluída em 2007. As obras incluíram reparos estruturais na estação e plataformas, a redecoração e a reladrilhagem de paredes e pisos, um novo sistema de sonorização, bem como câmeras de CFTV e pontos de ajuda.

A estação tornou-se acessível em 2020 por meio de um novo elevador e ponte de ligação, que foi pré-fabricada fora do local e colocada em posição por guindaste em agosto de 2019. O elevador finalmente foi inaugurado em fevereiro de 2020, tornando-se a 79ª estação sem degraus do metrô.

Serviços
A estação fica na Zona 4 do Travelcard. Com 0.76 milhão de passageiros em 2021, é a 248ª estação mais movimentada da rede.

Desde outubro de 2006, um serviço da Northern Line era um serviço de transporte na via única entre Finchley Central e Mill Hill East, com exceção dos serviços nos horários de pico. Os trens diretos de fim de semana foram descontinuados em 20 de maio de 2007. Desde 2014, os trens diretos em horário de pico operavam para Kennington (via Charing Cross) ou Morden (via Bank).

As frequências dos trens variam ao longo do dia, mas geralmente são a cada 11–15 minutos entre 05h44 e 00h56 para Finchley Central, Kennington ou East Finchley. Durante os horários de pico, os serviços de trem são estendidos para Morden.

Os serviços diretos para Nine Elms e Battersea Power Station funcionam durante a maior parte do dia (sem a necessidade de mudar em Finchley Central).

Conexões
As linhas de ônibus de Londres 221, 240 e 382 atendem a estação.

Mill Hill East também atende o Saracens FC em dias de jogo, quando os ônibus vão da estação até uma curta distância a pé de seu estádio, o Allianz Park.

Ligações externas
 Informações da estação da Transport for London
 Arquivo Fotográfico do Museu dos Transportes de Londres Estação Mill Hill em 1944.

Estações do Metro de Londres

Mill Hill East (Metropolitano de Londres)


An Arisarum vulgare in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ottaviano Targioni Tozzetti. An Arisarum vulgare in nahilalakip ha genus nga Arisarum, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. v. clusii
 A. v. hastatum
 A. v. vulgare

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Arisarum

Arisarum vulgare


Halid Ahmed Şevki el-İslâmbûlî (خالد أحمد شوقي الإسلامبولي; 15 Ocak 1955 –  15 Nisan 1982), 6 Ekim 1981 tarihinde yıllık 6 Ekim zafer geçit töreni sırasında Mısır Cumhurbaşkanı Enver Sedat'ın suikastini planlayan ve katılan Mısırlı bir ordu subayıydı. İslâmbûlî, suikast için öncelikli motivasyonunun, Sedat'ın İsrail Devleti ile Camp David Antlaşması'nı imzalaması ve Sedat'ın daha ilerici bir Mısır planı olduğunu belirtti. İslambouli, Mısır'da bir askeri mahkeme tarafından yargılandı, suçlu bulundu ve kurşuna dizilmek suretiyle ölüm cezasına çarptırıldı. İnfazından sonra, İslam dünyasında birçok radikal tarafından bir şehit ilan edildi ve İslam'ın ilk "modern şehitlerinden" biri olarak radikal İslami hareketlerin ilham kaynağı oldu.

İlk yılları ve Kariyeri
Babası Mısır hukuk danışmanıydı ve annesi Türk kökenliydi. Mısır Askeri Akademisi'nden mezun olduktan sonra, asteğmen rütbesiyle Mısır Ordusu Topçu Kuvvetleri'nde subay olarak görev yapmaya başladı. Göreve başladıktan bir süre sonra, yasaklanan Mısır İslami Cihad hareketine katıldı. 1976 ve 1980 yılları arasında, çeşitli topçu bataryaları, taburları ve alayları için çoğunlukla bir personel subayı ya da ateş subayı olarak görev yaptı. 1980 yılının Mart ayında, Kahire'de bulunan 116. Topçu Tugayı'ndaki bir topçu birliğinde ilk saha komutasını aldı. Emri altında, üç 'aktif' obüs, bir obüs, beş ila altı taşıma aracı, yedi cip, sinyal ekipmanı, saldırı tüfekleri, orta makineli tüfekler, anti-tank roketleri, hafif harçlar ve keskin nişancı tüfekleri gibi hafif piyade silahları vardı. Bunun yanında savunma için ve asteğmen ve sırasıyla ikinci ve üçüncü sırada çalışan bir çavuş ile birlikte yaklaşık 45 asker emri altındaydı. Görevi, Topçu karargahından ateş etme görevleri ve emirleri almaktı. Görünüşe göre, Aralık 1981'e kadar yüzbaşı rütbesine terfi etmesi ve bir Tugay Karargahında Personel Görevlisi-III olarak görevlendirilmesi onaylanmıştır.

Enver Sedat suikastı
Aslında İslâmbûlî ve askerlerinin Ekim geçit törenine katılmaması gerekiyordu, ancak görünüşe göre bazı rutin testler ve kontrollerden başarısız olan ancak Albay Abbud el-Zümar komutasında İslamcı sempatizanların bulunduğu 133. Topçu Taburu'ndan bir müfreze yerine Askeri İstihbarat tarafından geçit törenine seçildiler. M-46 alan toplarını çeken üç ağır kamyon içeren müfrezesi, Devlet Başkanlığı platformunun önünde İslâmbûlî ile birlikte Genç Çavuş Abdülhamid Abdül Selam, 31, Onbaşı Ata Tayil Hameeda Rahil, 21 ve Onbaşı Hüseyin Abbas, 21 kamyondan atladı ve Cumhurbaşkanı'nın diğer Mısırlı ve yabancı kişilerle birlikte durduğu yere doğru el bombalarını atararak platforma doğru koştu. İslâmbûlî tribünlere girdi ve saldırı tüfeğini Sedat'ın vücuduna boşaltarak öldürdü.

İdam
Suikasttan hemen sonra İslâmbûlî yakalandı. O ve sekiz askeri personel de dahil olmak üzere yirmi üç komplocu, bir Mısır askeri mahkemesinde yargılandı. Suçlu bulunan, 27 yaşındaki İslâmbûlî ve diğer üç komplocu 15 Nisan 1982'de kurşuna dizilerek idam edildi. İslâmbûlî'nin idamını takiben İran Yüksek Dini Lideri Ruhullah Humeyni onu şehit ilan etti.

İlişkileri
İslâmbûlî'nin küçük kardeşi Muhammed Şevki el-İslâmbûlî, Mısır Cumhurbaşkanı ve Sedat'ın halefi Hüsnü Mübarek'i 22 Haziran 1995 tarihinde, Addis Ababa Uluslararası Havalimanı'ndan şehirdeki bir Afrika zirvesine giderken öldürmeye yaklaştı. Şevki ve ortakları, eskort araçlarının çoğunu tahrip eden zırh kaplı limuzine ateş açtı. Ancak Mübarek, şoförünün yetenekleriyle kurtarılarak başkanlık uçağının beklediği havalimanına geri döndü.

İslâmbûlî, terörist gruplar da dahil olmak üzere dünyadaki İslamcı hareketler için ilham verici bir simge olmaya devam etmektedir. 1982'de İran onun şerefine, meydan okurcasına parmaklıkların arkasından bağırdığını gösteren fotoğrafı pul bastı.

31 Temmuz 2004 tarihinde, "El Kaide'nin El-İslâmbûlî Tugayları", Pakistan Başbakanı adayı olan Şevket Aziz'e yapılan suikast girişiminin sorumluluğunu üstlendi. 24 Ağustos 2004 tarihinde, "El İslâmbûlî Tugayları" olarak adlandırılan bir Çeçen grup, iki Rus yolcu uçağının bombalanmasından sorumlu olduğunu açıklayan bir bildiri yayınladı.

Dış bağlantılar
 Tahran'da Halid İslambuli Gösterisi

Kaynakça

1955 doğumlular
1982 yılında ölenler
Mısırlı askerler
Mısırlı suikastçılar
Türk asıllı Mısırlılar
Enver Sedat
1981'de suçlar
Kurşuna dizilerek idam edilmiş kişiler
İdam edilmiş askerler
Mısır'da ölenler
Ateşli silahtan ölenler

Halid el-İslâmbûlî


Bodhidharma (Sanskritçe: बोधिधर्म, Çince: Damo 達摩, Japonca: Daruma だるま) yaklaşık 440-528 yılları arasında yaşadığı tahmin edilen Zen okulunun Çin'deki kurucusu. Zen Budizmin ilk piri olarak kabul edilir; bu nedenle geleneksel olarak Zen'in tarihi Bodhidharma'nın Çin'e geldiği 520 yılından başlatılır.

6. yüzyıl filozofları
Hint filozoflar
Budist misyonerler
Zen

Bodhidharma


A flor de piel fue una telenovela mexicana producida por Víctor Hugo O'Farrill y su empresa O'Farrill y Asociados en 1994, esta telenovela, al igual que El peñón del amaranto fue vendida a Telemundo y TV Azteca, además de ser la última producción O'Farrill y su empresa.

Protagonizada por Mariana Garza y Gerardo Acuña, con la participación antagónica de Anna Ciocchetti.

Elenco
 Mariana Garza - Mariana Bravo
 Gerardo Acuña - Daniel
 Anna Ciocchetti - Ángela
 Carlos Monden - Don Julián
 Roberto Sosa - Ricardo
 María Barbosa - Sofía
 José Luis Franco - Héctor
 Marisa De Lille - Isabel
 Carlos Alejandro Díaz - Chacho
 Nubia Martí - Virginia
 Alfredo Sevilla - Nico
 Alicia Bonet - Carlota
 Ana Silvia Garza - Margarita / Daisy
 Dunia Saldívar - Chole
 Lorena Rivero - Yolanda
 Carmen Delgado - Silvia
 Mauricio Ferrari - Juan
 Graciela Orozco - Toña
 Oscar Narváez - Álvarez
 Roberto Montiel - Alfredo
 Miguel Couturier - Miguel
 Josefo Rodríguez - Trapaga
 Gerardo Paz - Jorge
 Bianca Susana - Irma
 María Cristina Michaus - Aurora
 Verónica Terán - Raquel
 Lucy Reina - Irene
 Juan Pablo Garcíadiego - Andrés
 César Arias - Don Cuco
 José María Negri - Anselmo
 Adolfo Ceballos - Sebastián

Equipo de producción
 Original de: Ángela Carrillo
 Edición Literaria: Gabriela Gómez-Junco
 Musicalización: Jorge Larios
 Tema Musical: "A flor de piel"
 Letra: Samuel Cazes
 Arreglos: Alberto Gutiérrez
 Intérpretes: Mariana Garza y Juan Pablo Garcíadiego
 Música Incidental: Juan Pablo Garcíadiego
 Dirección de Arte: Carlos Brown
 Ambientación: Pedro Fernández
 Diseño de Vestuario: Tere Téllez
 Gerente de Producción: Edith Molina
 Jefe de Producción: Socorro Lemus
 Coordinador de Administración: C.P. Carlos Nájar Benítez
 Director de Diálogos: Rafael Sandoval
 Director de Cámaras: Francisco Medina
 Director de Post-Producción: Poncho Molina
 Director de Escena: Rafael Baledón hijo
 Productora Asociada: Rocío Gómez-Junco
 Productor: Víctor Hugo O'Farrill Ávila

Referencias

Enlaces externos

Telenovelas de México
Telenovelas de 1994
Telenovelas de TV Azteca

A flor de piel (telenovela)


Hash Browns [] (din engl. hash "zdrobit" și brown "brun") sau Hashed Brown Potatoes este un preparat din cartofi din bucătăria Americii de Nord.

Pentru acest fel de mâncare, cartofii se fierb, nu prea mult, se scurg complet de apă, apoi se zdrobesc. Se condimentează și se adaugă unt de masă. Într-o tigaie se prăjesc pe ambele părți, ca și clătitele din cartofi. Spre deosebire de clătitele din cartofi, Hash Browns nu conțin nici ouă, nici făină. Legarea este realizată exclusiv de amidonul din cartofi. Hash Browns este aproape identică cu plăcinta de cartofi elvețiană Rösti.

Legături externe

Bucătărie americană

Hash Browns


Yaprak Dökümü, Reşat Nuri Güntekin'in 1930'da yazdığı romandır. Ayrıca romandan uyarlanan yapımlar da bulunmaktadır:

Televizyon
 Yaprak Dökümü, 1988'de TRT'de yayınlanan dizi uyarlaması.
 Yaprak Dökümü, 2006-2010 yılları arasında Kanal D'de yayınlanan dizi uyarlaması.

Sinema
 Yaprak Dökümü, 1958 yapımı film uyarlaması
 Yaprak Dökümü, 1967 yapımı film uyarlaması

Müzik
 Yaprak Dökümü

Tiyatro
 Yaprak Dökümü, İlk kez 1943, sonra 1973 yıllarında İstanbul Şehir Tiyatroları tarafından sahnelendi. Reşat Nuri Güntekin'in romanından uyarlandı.

Yaprak Dökümü (anlam ayrımı)


Kannikegade kan henvise til flere emner:

 Kannikegade (Grenaa) - en gade i Grenaa
 Kannikegade (Hillerød) - en gade i Hillerød
 Kannikegade (Aarhus) - en gade i Aarhus

Kannikegade


Bic or BIC may refer to:

Places
 Le Bic, Rimouski, Quebec, Canada, a community merged into Rimouski in 2009
 Bic National Park, near Le Bic
 Bîc River, Moldova
 Bîc, a village in Bubuieci commune of the Chișinău municipality, Moldova
 Bic, a village administered by Șimleu Silvaniei town, Sălaj County, Romania
 Bić, a mountain in Serbia

People
 Bic Runga, stage name of New Zealand musician Briolette Kah Bic Runga (born 1976)
 Blue Ivy Carter (born 2012), stage name B.I.C., daughter of musicians Beyoncé and Jay-Z
 Christian Hayes (born 1964), British musician also known as Bic Hayes

BIC
 Bahá'í International Community, an international non-governmental organization for the Bahá'í faith
 Bayesian information criterion, a statistical measure for choosing between models
 Bournemouth International Centre, commonly known as the BIC
 Bahrain International Circuit, motor-racing circuit
 Buddh International Circuit, Indian motor-racing circuit
 Business Identifier Code, a unique identifier for business institutions
 Bien de Interés Cultural, a category of the Spanish heritage register
 Brachium of inferior colliculus, a neural pathway
 Bureau International des Containers, responsible for the reporting mark on ISO-Containers
 Bound state in the continuum, an eigenstate of quantum systems

Other uses
 Bic Camera, Japanese electronics retailer
 Bic cycling team
 Société Bic, French manufacturer of pens, cigarette lighters, razors, and watersports equipment
 Bic Cristal, ballpoint pen, more commonly known as a Bic pen
 BIC lighter, disposable lighter
 Burroughs Interchange Code, BIC (character encoding), a derivative of the BCD character encoding
 Business Identifier Code or Bank Identifier Code (also known as ISO 9362 code), an identification code for financial and other institutions

See also
 Bik (disambiguation)
 Bick (disambiguation)

BIC


An Telipogon fortunae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Louis Dressler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Norris Hagan Williams och Robert Louis Dressler. An Telipogon fortunae in nahilalakip ha genus nga Telipogon, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Telipogon

Telipogon fortunae


Servia () is one of the main towns in the Kozani regional unit, West Macedonia, Greece. It is one of the most historical places in the region, with a 6th-century Byzantine castle and the Kamvounia mountain dominating the landscape. There are also a number of 10th century Byzantine cave hermitages and small churches located nearby, which add to the Byzantine atmosphere of the area.

Since the local government reform of 2019, it is the seat of the extended municipality of Servia. From 2011 to 2019, the town was the seat of the Municipality of Servia-Velventos. The town itself has a population of 3,540 people (2011 census). The municipal unit Servia has an area of 400.116 km2, the community (the town proper) has an area of 51.603 km2.

Etymology
Its name derives from the Latin verb servo, meaning "to watch over" or from the ethnonym "Serb", replacing what is thought to be the ancient name of the town Phylacae () from the Greek verb  () "to watch over".
The ancient name of the town of Servia is also mentioned by Roman writer Pliny the Elder as well as on an Ancient Greek inscription found at the city of Veroia which reads: "" (), i.e. "Parmenion son of Glauceas from Phylacae winner at Doliche".

History

Prehistoric period
Servia has given its name to the prehistoric settlement site beside the former bridge across the Haliakmon river to the west and now submerged deep below the surface of Lake Polyphytos. This was first reported by Alan John Bayard Wace and first excavated by the British School at Athens under the direction of Walter Heurtley in 1930. Renewed excavations were jointly conducted by the Greek Archaeological Service and the British School at Athens under the direction of Aikaterina Rhomiopoulou and Cressida Ridley between 1971 and 1973; in advance before the completion of the Polyphytos hydro-electric dam and the flooding of the valley, to create Polyphytos lake.

The site is a low mound created by the debris of successive phases of human occupation, starting in the Middle Neolithic period before 5000 BCE. The square or rectangular buildings, one or two storeys in height, were framed with massive oak posts and the walls were created with wattle and daub. The 'classic' red on cream ceramic repertoire of this phase is closely related to that of Thessaly at such sites as Sesklo and Achilleion. Typical shapes are fruitstands, shallow bowls and beakers. Bone and stone tools are frequent while ornaments of stone and sea shell (Spondylus gaederopus and Glycimeris) are quite frequent. Occupation continued for a thousand years until the early stages of the Late Neolithic period, characterised by black burnished and grey-on-grey pottery. Occasional fragments of pottery of other styles, together with occasional pieces of obsidian from Melos show that long distance 'trade' links had been established with coastal Thessaly and Eastern Macedonia. After a long interval, occupation resumed in the Early Bronze Age (3rd millennium BC)when the ceramic repertoire suggests a cultural orientation towards Central Macedonia rather than Thessaly.

Palaeobotanical studies of seeds and other plant remains recovered from all periods at the site and studied by R. Housely and R. Hubbard provide important information about early Greek agricultural practices.

Ancient period
During ancient times, Servia served as a fort for the passageway between Macedonia and Thessaly, hence its name. As time passed people settled around the area and the town of Phylacae was created. People that have passed through the then town of Servia, include Alexander the Great, on his way to Thebes in 335 B.C., and Apostle Paul during his journey to Macedonia in the first century A.D.

Byzantine period
Servia reached its peak as part of the Eastern Roman Empire when it developed as a strong castle-city (Greek: καστροπολιτεία) guarding the ancient passage from Macedonia to Thessaly. In October 1256,  Theodoros II Laskaris, emperor of Nicaea, married his daughter Maria to Nicephorus Angelos, son of the despot of Epirus  Michael II Komnenos. As a wedding gift, Theodoros was given the cities of Servia and Dyrrachium. As Servia was a prosperous Byzantine town due to trade, it is mentioned in a large number of medieval texts, by writers such as emperor Constantine VII in the mid 10th century, and by Emperor John VI in the 14th century. Servia is also mentioned in the Chronicle of the Morea.

Ottoman period
The Ottoman Turks captured Servia in 1393. In 1519 (Hijri 925) the town had 49 Muslim and 646 Christian households; it was a zeamet of Mevlana Ahmet Çelebi. In 1745 the seat of the Bishop of Servia was moved to the nearby city of Kozani being renamed as the Holy Diocese of Servia and Kozani. At the start of the Greek revolution in 1821, the Ottomans ordered Turkish and Albanian irregular military to plunder the region and prevent the formation of links with Greek revolutionaries of the Olympus and Vermio regions. After the collapse of the Greek revolution in Macedonia, revolutionaries of the region moved to the South, where they joined fforces with Greeks in the Peloponnese. A prominent revolutionary from the town was Zisis Sotiriou. In 1864, the town became the seat of the Sanjak of Serfiğe in the Manastir Vilayet, and the town was known as  (also written as Serfidze) in Ottoman Turkish.

20th century
The Greek army entered Servia on 10 October 1912, during the First Balkan War, after its victory against the Ottoman army in the Battle of Sarantaporo. On the same day, 117 prominent citizens of Servia were gathered and executed by the Ottomans who were leaving the city, 75 to 90 severed human heads were lined up on either side of one of its streets. From then on the main road of the town leading to the Town Hall is called "117 Εθνομαρτύρων" (117 ethnomartyron), i.e. "Of the 117 National martyrs", in remembrance of this dreadful event. Servia was granted to the Kingdom of Greece by the Treaty of Bucharest in 1913.

During the Second World War, on 6 March 1943, Italian troops set the town on fire in response to the defeat and capture of an Italian battalion at the Battle of Fardykambos by the Greek Resistance. After this fire the whole town was left in ruins and most of Greek neoclassical architecture was lost apart from 3 houses which remain until today. One of them was turned into the Folk Museum of Servia.

Recent history

Today Servia stands as one of the main towns and agricultural centres of the surrounding region, with its extended Servia-Velventos municipality having a population of 14,830 people (2011 census). Main road access into Servia is provided by Greek National Road 3, which passes through the town and is part of the European route E65, connecting the cities of Florina and Kozani with Larissa.

A recent historical event that occurred in Servia, was a holy liturgy, celebrated by Metropolitan Paulos of Servia and Kozani at the 7th century Metropolitan Church of St. Demetrius (now in ruins). The event which took place during the summer of 2008 was the first liturgy at the site after 600 years. On Thursday 28 June 2012, the Ecumenical Patriarch Bartholomew visited Servia taking part in Great Vespers at the Church of Agia Kyriake and afterwards visited the old Basilica of Agios Demetrios and the Byzantine castle-city of Servia. The patron Saint of the town is Agia Kyriake.

Administration

The municipality of Servia consists of three municipal units:
Kamvounia
Livadero
Servia

The municipal unit of Servia is subdivided into the following communities:

 Avles
 Goules
 Imera
 Kastania
 Kranidia
 Lefkara
 Mesiani
 Metaxas
 Neraida
 Platanorrevma
 Polyrracho
 Roditis
 Servia
 Trigoniko
 Vathylakkos

Sights of interest
 Byzantine castle built in the 6th century by Justinian. Unfortunately only one of its four towers remain in full as it was bombed by the Germans during World War II.
 The high bridge of lake Polyphytos.
 The Servia gorge.
 The Noktaria geological formations at the village of Mikrovalto.
 The Folk Museum of Servia.
 Various Byzantine cave-churches, most famous the church of Agios Antonios Kremastos.

Notable people
St. Theodora (13th century), Queen of Epirus.
Georgios Kontaris (17th century), scholar.
Eugenios Pateras (19th century), Bishop of Servia and Kozani.
Zisis Sotiriou (19th century), revolutionary of the Greek War of Independence.
Georgios Zorbas, (1867–1941), the main hero of the novel by Nikos Kazantzakis, "Zorba the Greek".
John Zizioulas (born 1931), theologian and chairman of the Academy of Athens.
Apostolos Gkountoulas (born 1985), Olympic rower
Nikolaos Gkountoulas (born 1985), Olympic rower

Culture and sports
The Philharmonic band of the town, established in 1928, is run by the "Morphotikos Omilos Servion", which is the main Cultural Society of the town. It organises a wide range of cultural events and supports teaching classes for children and adults in painting, dance, choir, and chess. Hang gliding is prominent in the area as national championships are held at the cliffs near Kastania. The Servia cycling competition is held annually, with cyclists from all over the country completing one round of the Polyphytos lake; the cycling tour is about 60 km long at 1000 m altitude. Rowing and other water sports at the lake are also established, via the Kozani nautical club. The town's football team is "Titan" (Τιτάν), founded in 1927, and the basketball team is "Anagennisi" (Αναγέννηση).

See also
The Archeological Museum of Aeani
Lake Polyfytos Bridge
Noktaria Geological Park
Velventos
Aeani

Gallery

References

External links
 Municipality of Servia (official website)

Populated places in Kozani (regional unit)
Municipalities of Western Macedonia
Servia, Greece
Neolithic settlements in Macedonia (region)

Servia, Greece


The 2000 United States census, conducted by the Census Bureau, determined the resident population of the United States on April 1, 2000, to be 281,421,906, an increase of 13.2 percent over the 248,709,873 people enumerated during the 1990 census. This was the twenty-second federal census and was at the time the largest civilly administered peacetime effort in the United States.

Approximately 16 percent of households received a "long form" of the 2000 census, which contained over 100 questions. Full documentation on the 2000 census, including census forms and a procedural history, is available from  the Integrated Public Use Microdata Series.

This was the first census in which a stateCaliforniarecorded a population of over 30 million, as well as the first in which two statesCalifornia and Texasrecorded populations of more than 20 million.

Data availability
Microdata from the 2000 census is freely available through the Integrated Public Use Microdata Series. Aggregate data for small areas, together with electronic boundary files, can be downloaded from the National Historical Geographic Information System.
Personally identifiable information will be available in 2072.

State rankings

City rankings

Top 100

Population profile

The U.S. resident population includes the total number of people in the 50 states and the District of Columbia. The Bureau also enumerated the residents of the U.S. territory of Puerto Rico; its population was 3,808,610, an 8.1% increase over the number from a decade earlier.

In an introduction to a more detailed population profile (see references below), the Census Bureau highlighted the following facts about U.S. population dynamics:
 75% of respondents said they were White or Caucasian and no other race;
 Hispanics accounted for 12.5% of the U.S. population, up from 9% in 1990;
 12.4% (34.5 million Americans) were of German descent;
 12.3% were of Black or African American descent;
 3.6% of respondents were Asian;
 2.4% (6.8 million Americans) of respondents were multiracial (2 or more races). The 2000 census was the first time survey options for multiracial Americans were provided.
 Between 1990 and 2000, the population aged 45 to 54 grew by 49% and those aged 85 and older grew 38%;
 Women outnumbered men two to one among those aged 85 and older;
 Almost one in five adults had some type of disability in 1997 and the likelihood of having a disability increased with age;
 Families (as opposed to men or women living alone) still dominated American households, but less so than they did thirty years ago;
 Since 1993, both families and non-families have seen median household incomes rise, with "households headed by a woman without a spouse present" growing the fastest;
 People in married-couple families had the lowest poverty rates;
 The poor of any age were more likely than others to lack health insurance coverage;
 The number of elementary and high school students in 2000 fell just short of the all-time high of 49 million reached in 1970;
 Improvements in educational attainment cross racial and ethnic lines; and
 The majority (51%) of U.S. households had access to computers; 42% had Internet access.

Changes in population

Regionally, the South and West experienced the bulk of the nation's population increase: 14,790,890 and 10,411,850, respectively. This meant that the mean center of U.S. population moved to Phelps County, Missouri. The Northeastern United States grew by 2,785,149; the Midwest by 4,724,144.

(maps not to scale)

Reapportionment

The results of the census are used to determine how many congressional districts each state is apportioned. Congress defines the formula, in accordance with Title 2 of the U.S. Code, to reapportion among the states the 435 seats in the United States House of Representatives. The apportionment population consists of the resident population of the fifty states, plus the overseas military and federal civilian employees and their dependents living with them who could be allocated to a state. Each member of the House represents a population of about 647,000. The populations of the District of Columbia and Puerto Rico are excluded from the apportionment population because they do not have voting seats in the U. S. House of Representatives.

Since the first census in 1790, the decennial count has been the basis for the United States representative form of government. Article I, Section II specifies that "The Number of Representatives shall not exceed one for every thirty Thousand, but each State shall have at Least one Representative." In 1790, each member of the House represented about 34,000 residents. Since then, the House more than quadrupled in size, and in 1911 the number of representatives was fixed at 435. Today, each member represents about 20 times as many constituents.

Adjustment controversy

In the years leading up to the 2000 census, there was substantial controversy over whether the Bureau should adjust census figures based on a follow-up survey, called the post-enumeration survey, of a sample of blocks. (In 1999, the Supreme Court ruled 5–4 that the Constitution prohibits the use of such figures for apportionment purposes, but it may be permissible for other purposes where feasible.) The controversy was partly technical, but also partly political, since based on data from the 1990 census both parties believed that adjustment would likely have the effect, after redistricting, of slightly increasing Democratic representation in legislative bodies, but would also give Utah an additional, probably Republican, representative to Congress.

Following the census, discrepancies between the adjusted census figures and demographic estimates of population change could not be resolved in time to meet legal deadlines for the provision of redistricting data, and the Census Bureau therefore recommended that the unadjusted results be used for this purpose. This recommendation was followed by the Secretary of Commerce (the official in charge of making the determination).

Utah controversy
After the census was tabulated, Utah challenged the results in two different ways. Utah was extremely close to gaining a fourth congressional seat, falling 857 people short, which in turn was allocated to North Carolina. The margin was later shortened to 80 people, after the federal government discovered that it overcounted the population of North Carolina by 2,673 residents. The Census Bureau counted members of the military and other federal civilian employees serving abroad as residents of their home state but did not count other people living outside the United States. Utah claimed that people traveling abroad as religious missionaries should be counted as residents and that the failure to do so imposed a burden on Mormon religious practice. Almost half of all Mormon missionaries, more than 11,000 people, were from Utah; only 102 came from North Carolina. If this policy were changed, then Utah would have received an additional seat instead of North Carolina. On November 26, 2002, the Supreme Court affirmed the lower court ruling that rejected Utah's efforts to have Mormon missionaries counted.

The state of Utah then filed another lawsuit alleging that the statistical methods used in computing the state populations were improper and cost Utah the seat. The Bureau uses a method called imputation to assign a number of residents to addresses where residents cannot be reached after multiple efforts. While nationwide the imputation method added 0.4% to the population, the rate in Utah was 0.2%. The state challenged that the use of imputation violates the Census Act of 1957 and that it also fails the Constitution's requirement in Article I, Section 2 that an "actual enumeration" be used for apportionment. This case, Utah v. Evans, made it to the Supreme Court, but Utah was again defeated.

Gay and lesbian controversy

The census forms did not include any questions regarding sexual orientation, making it impossible to compile data comparing heterosexual and homosexual populations. However, two questions were asked that allowed same-sex partnerships to be counted. The questionnaires asked the sex of each person in a household and they asked what the relationship was between each of the members of the household. Respondents could check "Husband/wife" or "unmarried partner" or a number of other relationships. Responses were tabulated and the Census Bureau reported that there were more than 658,000 same-sex couples heading households in the United States. However, only about 25% of gay men and 40% of lesbians are in shared-household partnerships at any one time, according to non-census surveys. For every same-sex couple tallied in the census, there could be three to six more homosexual un-partnered individuals who would not be counted as gay. The census reported that same-sex male couples numbered 336,001 and female same-sex couples numbered 329,522. Extrapolating from those figures and the surveyed partnering habits of homosexuals, as many as 4.3 million homosexual adults could have been living in the U.S. in 2000. The exact number cannot be known because the census did not count them specifically. Bisexual and transgender populations were not counted, either, because there were no questions regarding this information. Also unavailable is the number of additional same-sex couples living under the same roof as the first, though this applies to additional heterosexual couples as well. The lack of accurate numbers makes it difficult for lawmakers who are considering legislation on hate crimes or social services for gay families with children. It also makes for less accuracy when predicting the fertility of a population.

Another issue that concerned gay rights advocates involved the automatic changing of data during the tabulation process. This automatic software data compiling method, called allocation, was designed to counteract mistakes and discrepancies in returned questionnaires. Forms that were filled out by two same-sex persons who checked the "Husband/wife" relationship box were treated as a discrepancy. The Census Bureau explained that same-sex "Husband/wife" data samples were changed to "unmarried partner" by computer processing methods in 99% of the cases. In the remaining 1%, computer systems used one of two possibilities: a) one of the two listed sexes was changed, making the partnership appear heterosexual, or b) if the two partners were more than 15 years apart in age, they might have been reassigned into a familial parent/child relationship. The process of automatic reassignment of same-sex marriage data was initiated so that the Census Bureau would not contravene the Defense of Marriage Act passed in 1996. The Act states:

With allocation moving married same-sex couples to the unmarried partner category, social scientists lost information that could have been extracted relating to the social stability of a same-gender couple who identify themselves as married.

References

Sources

 Constitution Article I Section II re Enumeration and Apportionment

Further reading
 .

External links

United States Census Bureau
 Census 2000 gateway
 Population Profile of the United States: 2000
 Population Profile Introductory slide show, in MS Powerpoint format
 State and County QuickFacts, the most requested information
 American FactFinder, for population, housing, economic, and geographic data
 2000 United States Census Form
 2001 U.S Census Report Contains 2000 census results

Other 2000 census websites
 MLA Language Map from the Modern Language Association
 How the Census Works via Howstuffworks.com

Census 2000
United States census
United States

2000 United States census


Edward Evan Evans-Pritchard (E. E. Evans-Pritchard) (d. 21 Eylül 1902 – ö. 11 Eylül 1973, Oxford). İngiliz antropolog.

İngiltere'de sosyal antropolojinin gelişimi açısından önemli bir isim olan Evans-Pritchard, birçok ünlü üniversitede sosyal antropoloji profesörlüğü yapmıştır. Sudan'daki Azandi topluluğa dair yaptığı araştırmayla ünlenmiştir. Özellikle bu toplumun tıbbî gelenek, anlayış ve uygulamalarına dair yaptığı araştırmalar ve tespitler onu tıbbî antropoloji dalında da önemli bir isim kılmıştır. Azandi hakkındaki çalışmasını yayımladığı monograf hâlâ dalında ünlü bir eser olarak kabul edilir. Daha sonra yaptığı çalışmalarda klasikleşmiştir.

Evans-Pritchard, Oxford Üniversitesi'nde tarih okuduktan sonra, 1927'de Londra Üniversitesi'nde doktorasını tamamlamıştır. 1926'dan 1930'a kadar Sudan'da bulunan Azandi topluluğunu, 1930'dan 1935'e kadar da yine Sudan'da bulunan Nuer topluluğunu incelemiştir. Ayrıca kısa süreliğine farklı Doğu Afrika topluluklarını da incelediği olmuştur; Luo gibi. 1944'te Roma Katolik Kilisesi'ne katılan Evans-Pritchard, ileriki yıllarında Cambridge Üniversitesi ve Oxford Üniversitesi'nde ders vermiştir. 1970 yılında emekli olmuş, bir yıl sonra şövalyelik payesiyle ödüllendirilmiştir.

1902 doğumlular
1973 yılında ölenler
İngiliz antropologlar
Oxford Üniversitesinde öğrenim görenler
Oxford Üniversitesi öğretim üyeleri
Cambridge Üniversitesi öğretim üyeleri

E. E. Evans-Pritchard