Poříčí (deutsch Porschitz, auch Pořitz) ist ein Ortsteil der Gemeinde Boršov nad Vltavou in Tschechien. Er liegt sechs Kilometer südlich von Budweis in Südböhmen und gehört zum Okres České Budějovice.

Geographie
Poříčí befindet sich am rechten Ufer der Moldau am Rande des Budweiser Beckens. Durch das Dorf führen die Straße I/3/E 55 zwischen České Budějovice und Velešín sowie die Bahnstrecke České Budějovice–Černý Kříž. Am östlichen Ortsrand verläuft die Bahnstrecke Linz Hbf–Summerau–České Budějovice. Nach Boršov nad Vltavou führen eine Straßen- und Eisenbahnbrücke über die Moldau.

Nachbarorte sind Homole und Plana im Norden, U Karla, U Krbů, Rožnov, Nové Roudné und Roudné im Nordosten, Stará Včelná und Včelná im Osten, Čtyři Chalupy und Na Dolech im Südosten, Kamenný Újezd, Sokolov und U Kotka im Süden, Březí und Zátkův Mlýn im Südwesten, Boršov nad Vltavou im Westen sowie Černý Dub und Nové Homole im Nordwesten.

Geschichte
Belege einer frühzeitlichen Besiedlung stellen die aus der mittleren Bronzezeit stammenden Hügelgräber in der Umgebung des Ortes dar.

Die erste schriftliche Erwähnung des Ortes erfolgte 1379, als Bussko de Porzieczie (Bušek z Poříčí) vom Kloster Hohenfurth eine Mühle pachtete. Anhand des Wappens der Vladiken von Poříčí – eines schrägen Pfeils – wird angenommen, dass sie wie auch die Ritter von Újezd von den Bavor von Strakonitz abstammen. Im Jahre 1405 verkaufte Aleš von Pořec dem Dominikanerkloster Budweis zwei Höfe in Pořec und Kukulowic. 1417 erbten Busskos Tochter Barbara und deren Mann Peter Svatomírov von Doudleby das Gut. Während der Hussitenkriege verstarb Peter Svatomírov, seine Witwe konnte in dieser Zeit das Gut erfolgreich verteidigen und brachte die beiden an das Kloster verkauften Höfe wieder an sich. Im Jahre 1453 kaufte Václav Talafous von Dobřany das Gut, ihm folgte Bernard Talafous. Im 16. Jahrhundert wechselten die Besitzer von Poříčí in rascher Folge, zu ihnen gehörten Markvart von Hřeben, Adam Sudek von Dluhá, Jan Krenauer von Křenov, um 1546 Blasius von Pyber (Blažej Pibr von Olešnice) und nach ihm sein gleichnamiger Sohn Blažej d. J. Dieser verkaufte Poříčí 1567 Johann Kalchrayter (Jan Kalkreiter z Kalkreitu). 1593 kauften die Spandeli von Griensing das Gut, dabei wurden für das Dorf Poříčí 14 untertänige Anwesen aufgeführt. Bereits 1596 erfolgte der Weiterverkauf an Ignaz Wambersky von Rohatec. 1617 erwarb Johann Georg Wrabsky Tluksa von Wraby (Jan Jiří Tluksov z Vrábí) das Gut. Er verlor wegen Beteiligung am Ständeaufstand von 1618 nach der Schlacht am Weißen Berg ein Drittel seines Vermögens, das Gut wurde konfisziert und 1621 auf Veranlassung der kaiserlichen Kommissäre Baltasar von Marradas und Zdeněk von Kolowrat dem Dominikanerkloster Budweis übereignet. Im Jahre 1683 klagte Ignaz Leopold Franz Wrabsky Tluksa von Wraby gegen die gänzliche Enteignung des väterlichen Gutes und machte Ansprüche auf zwei Drittel des Besitzes geltend. Diese wurden am 8. August 1690 durch Kaiser Leopold I. abgewiesen. Das Dominikanerkloster ließ die Feste zu einem barocken Schlösschen mit Mansarddach umgestalten. Durch Poříčí führte die Handelsstraße von Budweis nach Linz, an der oberhalb des Ortes die Ausspanne Zuckermantel stand. Um 1780 erfolgte der Bau der neuen Kaiserstraße, die nun östlich an Poříčí vorbei durch den Wald Rožnovský les führte. Nach der Aufhebung des Klosters im Zuge der Josephinischen Reformen fiel das Gut 1785 dem Religionsfond zu. An der Schneise der neuen Trasse hatte der Besitzer der Wirtschaft Zuckermantel (Cukmantl) ohne Genehmigung eine neue Ausspanne errichtet, neben der bis 1784 weitere Häuser entstanden. Diese Ansiedlung wurde später als Bienendorf bezeichnet. Im Jahre 1790 ersteigerte der Budweiser Bürger Wenzel Donner das Gut. Nachfolgender Besitzer war Karl Taschek aus Budweis, der Poříčí am 23. Mai 1804 an Joseph Ritter Pachner von Eggenstorf verkaufte. 1815 erwarb Pachner von Franz Lang aus Nettolitz das Gut Wrcow und vereinigte es mit Poříčí. Die Errichtung der Pferdeeisenbahn Budweis–Linz im Jahre 1827, an der in Poříčí eine Station zur Pferdefütterung entstand, begünstigte auch die Ansiedlung Gewerbetreibender. Am 1. Januar 1832 ließ die Gutsherrschaft ein Armen-Institut einrichten. Im Oktober 1839 verkaufte Pachner von Eggenstorf das Gut Poříč an den k.k. Schiffmeister Karl Adalbert Lanna, der es bis 1854 besaß. Im Jahr 1840 lebten auf dem Gebiet des Gutes Poříč 783 Menschen. Zum Gut gehörten die gemischtsprachigen Dörfer Poříč und Bienendorf sowie das tschechischsprachige Wrcow. Das Dorf Poříč hatte 190 Einwohner und bestand aus 26 verstreuten Häusern, dem Schloss, einem Meierhof mit Schäferei, einem Brauhaus, einer Brennerei, einer Mühle sowie dem einschichtigen Wirtshaus Zuckermantel. Gepfarrt war Poříč nach Bareschau. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb Poříč immer ein selbständiges Gut.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Poříč / Pořitsch mit dem Ortsteil Bienendorf / Včela ab 1850 eine Gemeinde in der Bezirkshauptmannschaft Budějovice/Budweis. 1871 entstand auf der Trasse der Pferdebahn die Eisenbahnstrecke Summerau–Budweis, hinter dem Dorf wurde 1872 eine Eisenbahnbrücke gebaut. Zwischen Pořičí und Březí errichten die Brüder Vlastimil und Dobroslav Zátka 1884 an der Getreidemühle an der Moldau oberhalb des Dorfes die größte Nudelfabrik in Österreich-Ungarn. In den 1890er Jahren entstand mit dem Bau der Bahnstrecke Budweis-Krummau die Eisenbahnbrücke über die Moldau. Im Jahre 1913 hatte die Gemeinde 1021 Einwohner. Davon lebten in Pořičí / Pořič 407 Personen (darunter 399 Tschechen und sieben Deutsche) und in Bienendorf 614 Personen (darunter ein Deutscher). Die Straßenbrücke über die Moldau nach Boršov entstand zwischen 1916 und 1917. Der Gutsbesitz umfasste in den 1920er Jahren 174 ha Grund mit dem Hof und einer Ziegelei sowie mehrere größere Kalksteinbrüche in der Umgebung.

Auf Initiative der Gemeinde Poříčí wurde Včelná/Bienendorf 1930 als eigene Gemeinde ausgegliedert. Die diesseits der in den 1970er Jahren abgebrochenen Eisenbahnbrücke am Ende der Straße Na Vyhlídce befindliche aus zwei Häusern (ehemals Včelná Nr. 1 und 2) bestehende Ortslage Stará Včelná wurde später von Včelná abgetrennt und Poříčí zugeschlagen. Während der deutschen Besetzung wurde das Maxmilián Polák gehörende Gut Poříčí 1939 von den Nationalsozialisten beschlagnahmt und die jüdische Familie Polák in Konzentrationslager abtransportiert. 1943 verlor Poříčí seine Eigenständigkeit und kam als Ortsteil zu Boršov nad Vltavou. Dies wurde nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges zunächst wieder aufgehoben. 1949 erfolgte jedoch die erneute Eingemeindung in das am gegenüberliegenden Moldauufer gelegene Boršov nad Vltavou. Da nach 1945 keiner aus der Familie Polák zurückkehrte, wurde das Gut verstaatlicht.

Im Jahre 1991 wurden in Poříčí 396 Einwohner gezählt. Beim Zensus von 2001 lebten in den 115 Wohnhäusern des Ortes 427 Personen.

Das Unternehmen Bratři Zátkové (Gebrüder Zátka) wurde 1948 verstaatlicht und ging nach 1990 wieder an die Familie Zátka zurück. Heute hält das Unternehmen Europasta SE Divize Bratři Zátkové einen Anteil von einem Fünftel des Nudelmarktes in Tschechien.

Sehenswürdigkeiten
 Schloss Poříčí am nördlichen Ortsausgang, der Bau entstand aus der alten Feste der Vladiken von Poříč und wurde im 18. Jahrhundert von den Budweiser Dominikanern zum Barockschloss umgestaltet. Ihr heutiges Aussehen erhielt die dreiflügelige eingeschossige Anlage mit Mansarddach und trapezförmigem Innenhof zu Beginn des 19. Jahrhunderts unter Joseph Ritter Pachner von Eggenstorf, der auch den englischen Landschaftsgarten um das Schloss anlegen ließ. Nachfolgender Schlossherr war Karl Adalbert Lanna. 1939 wurde das Maxmilián Polák gehörende Schloss als jüdisches Eigentum beschlagnahmt. Ab 1945 ging es in das Eigentum des tschechoslowakischen Staates über, der es der örtlichen JZD übertrug. Seit der Mitte des 20. Jahrhunderts ist das Bauwerk dem Verfall preisgegeben. Erhalten ist der Schlosspark mit seltenen Gehölzen.
 Kapelle des hl. Johannes von Nepomuk, errichtet 1719
 Marienkapelle
 Villa Nr. 48 in der Ortslage Sokolov, genannt Dračí zámeček bzw. Husarský zámeček, erbaut 1898, sie dient heute als Kinderheim
 Eisenbahnbrücke über die Moldau, Stahlkonstruktion aus den Jahren 1893–1894
 Ehemalige Seifenfabrik mit 1921 erbautem Wasserturm
 Turnhalle, errichtet 1921–1922
 Ehemalige Ausspanne Cukmantl

Weblinks
 Geschichte von Poříčí und Boršov

Einzelnachweise

Ortsteil in Tschechien
Ersterwähnung 1379
Boršov nad Vltavou

Poříčí (Boršov nad Vltavou)


Chris Violette (d. 29 Mayıs 1981, Mississauga, Ontario), Kanadalı oyuncu.

Filmografi

Sinema
Return to Sleepaway Camp (2008)
American Pie Presents Beta House (2007)
Diary of the Dead (2007)
Cheaters' Club (2006) (TV)
Labou (2006)
My Brother's Keeper (2004)
Natural Born Killers (1994)

Televizyon
"Power Rangers S.P.D." (2005)
"Degrassi: The Next Generation"
Ghost in the Machine: Part 1 (2004)
"Wild Card"
Wham Bam, Thank You Dan (2004)
"Show Me Yours"
If You Can't Take the Heat (2004)

1981 doğumlular
Kanadalı erkek dizi oyuncuları
Kanadalı erkek sinema oyuncuları
Ontario doğumlu oyuncular
Yaşayan insanlar

Chris Violette


İnternet protokol takımı (İngilizce: :en:Internet Protocol Suite), bilgisayarlar ve ağ cihazları arasında iletişimi sağlamak amacıyla standart olarak kabul edilmiş kurallar dizisidir. Bu kurallar dizisi temel olarak verinin ağ üzerinden ne şekilde paketleneceğini ve iletilen veride hata olup olmadığının nasıl denetleneceğini belirlemektedir.

Ağ kavramının ortaya çıkmasından günümüze kadar geçen sürede farklı amaçlar için birçok protokol geliştirilmiştir. Bu protokoller ilk zamanlar belli bir standarda uygun olarak geliştirilmemiş, genelde bilgisayar donanımlarına bağlı olacak şekilde tasarlanmışlardır. Bu dönemde ağ yapıları donanım üreticileri tarafından kendilerine has bir biçimde geliştirilmekteydi. Bu yapılara örnek olarak IBM'in SNA
 ve DEC'in DECnet
 ağları verilebilir. Farklı markalara ait donanımlara özel tanımlanan bu tür protokollerden dolayı farklı donanımlar arası iletişimde bir ortak nokta bulunamamıştır. Bu durum, ağlar arası yazılımların geliştirilmesinde sorun oluşturmuştur. Ortaya çıkan bu sorunun çözümüne yönelik 1984 yılında ISO (International Organization for Standardization - Uluslararası Standartlık Örgütü) tarafından, donanım ve ağ altyapısından bağımsız olarak geliştirilmiş OSI (Open Systems Interconnection) başvuru modeli ortaya konmuştur.

İnternet iletişim kuralları, internet ve benzeri bilgisayar ağları üzerinde kullanılan iletişim kuralları ve bilgisayar ağ modeli ve kümesidir. Genel olarak TCP/IP olarak bilinir çünkü bunlar; İletim Kontrol Protokolü (TCP) ve Internet Protokolü (IP) olarak bu standartta tanımlanmış internet iletişim kurallarıdır. Bunun yanında bunlar, Amerika Birleşik Devletleri Savunma Bakanlığı'nın bir alt kolu olan DARPA'nın finanse ettiği ağ bağlantısının geliştirilmesi nedeniyle orijinal olarak DoD olarak bilinen internet modeli olarak da tanımlanır.

TCP/IP modeli ve ilgili iletişim kuralları Internet Engineering Task Force (IETF) tarafından yapılmaktadır.

Tarihçe

Önceki Araştırmalar
İnternet protokol takımı 1960'ların sonunda İleri Araştırma Projeleri Savunma Ajansı (Defense Advanced Research Projects Agency - DARPA) tarafından yapılan araştırma ve geliştirme sonucu ortaya çıkmıştır. 1969 yılında öncü olarak başlatılan ARPANET sonrasında DARPA diğer veri iletim teknolojileri ile ilgili bir dizi çalışma başlattı. Uydu paket ağları (satellite packet networks) ve karasal radyo paket ağları (radio packet networks) üzerine çalışan ve bu iki farklı ağ arasında iletişim kurabilmenin değerininin farkına varmış olan Robert E. Kahn 1972 yılında DARPA Bilgi İşleme Tekik Ofisi'ne katıldı. 1973 baharında, mevcut ARPANET Ağı Kontrol Programı (NCP) protokolünün geliştiricisi olan Vint Cerf, yeni nesil ARPANET protokolleri tasarımı amacıyla, açık mimari arabağlantı modelleri üzerinde çalışmak için Robert E. Kahn ile birlikte çalışmaya başladı.

1973 yazında Kahn ve Cerf ağlar arası iletişim protokollerinde yeni temel bir formül geliştirdiler. Bu yeni formülde iletişimin güvenilirliğinin (reliability) sorumluluğu ARPANET'tekinin aksine olarak, ağa değil de uçlara (host) veriliyordu. Cerf, CYCLADES ağının tasarımcıları olan Hubert Zimmermann ve Louis Pouzin'i bu yeni tasarımlarına yapmış oldukları katkılardan dolayı takdir etmiştir. Kahn ve Cerf'in yapmış oldukları bu tasarım Transmission Control Protocol adıyla kodlanmış ve 1974 yılında yayınlanmıştır.

Bu ağın tasarımının temelinde şu kabul vardı: Ağ, sadece uçlar (node) arasındaki trafiğin verimli bir şekilde iletilmesi ve yönlendirilmesini sağlamaktan sorumluydu. Bunun haricindeki diğer tüm bilgiler uçlarda (node) bulunacaktı. Bu tasarım "uçtan uca prensibi (end-to-end principle)" olarak bilinir. Bu tasarım ile ARPANET'e herhangi bir ağın bağlanması mümkün olabilecekti. ARPANET'e bağlanacak olan bir ağın, sadece kendisine has özelliklerinin bulunması bile ARPANET'e bağlanabilmesine engel olmayacaktı. Böylece Kahn'ın en başta karşılaşmış olduğu problem de çözülmüş oluyordu. Cerf ve Kahn'ın nihai ürünü olan TCP/IP böylece adeta "iki teneke kutu ve bir ip" ile çalışabilecek duruma gelmişti. Yıllar sonra -şaka yollu gibi gözükse de- "IP üzerinden güvercin haberleşmesi" kavramının protokol tanımlamaları D. Waitzman tarafından yapılmış ve RFC 1449 adıyla 1 Nisan 1990 yılında resmî  olarak yayınlanmıştır.

Tanımlama
Vint Cerf'in Stanford'daki ağ araştırma grubu, 1973'ten 1974'e kadar TCP'in ilk tanımlamarının yapılması üzerine çalıştı. TCP'nin bu ilk tanımlamaları, o tarihlerde yaygın olarak kullanılan ve Xerox PARC tarafından geliştirilmiş olan PARC Universal Suite ağ çalışmalarından teknik olarak önemli ölçüde etkilenmiştir.

DARPA, sonrasında TCP'nin, farklı donanımlar üzerinde çalışabilecek sürümlerinin geliştirilmesi amacıyla;  BBN, Stanford Üniversitesi ve University College London ile anlaştı. Bu çalışmalar sonrasında dört adet TCP versiyonu üretilmiştir: TCP v1, TCP v2, TCP v3 ve IP v3 ve TCP/IP v4. Son versiyon bugün hala kullanılmaktadır.

1975 yılında, Stanford Üniversitesi ve University College London tarafından iki ağdan oluşan bir TCP/IP haberleşme testi gerçekleştirilmiştir. 1977 yılının Kasım ayında ise; ABD, Birleşik Krallık ve Norveç'teki birimler arasında üç ağdan oluşan bir TCP/IP haberleşme testi yapılmıştır.

1978 ve 1983 yılları arasında birçok araştırma merkezinde bazı farklı TCP/IP prototipleri de geliştirilmiştir.

ARPANET'in TCP/IP'ye geçişi; 1 Ocak 1983 tarihinde, bir bayrak gününde tamamlanmıştır. Bu tarihten sonra ARPANET'te yeni protokoller kalıcı bir şekilde kullanılmaya başlanmıştır.

Yaygınlaşma

1982 yılının Mart ayında ABD Savunma Bakanlığı, TCP/IP'yi tüm askerî  bilgisayar ağları için standart olarak kabul ettiğini açıkladı.

1985 yılında, Dan Lynch Internet Danışma Kurulu (sonraki ismiyle Internet Mimarisi Kurulu), bilişim sektöründe TCP/IP'yi teşvik etmek ve ticari kullanımını artırmak amacıyla, 250 üretici firma temsilcisinin katıldığı, üç günlük bir atölye çalışması düzenledi.

TCP/IP'nin yaygın bir şekilde kullanılması üzerine 1985 yılında düzenlenen ilk Interop konferansı, bilgisayar ağlarında birlikte çalışabilme üzerinde yoğunlaştı. Dan Lynch 1988 yılında, ürünlerinde TCP/IP'yi destekleyen üreticilerle, San Jose (ABD) şehrinde ilk ticari Interop konferansını düzenledi. TCP/IP'nin nasıl çalıştığını ya da hangi şartlarda çalışamadığını görmek amacıyla, bu organizasyona 50 firma ve 5,000 ağ uzmanı katıldı.

SNA, XNS ve DECNET gibi kendilerine özel iletişim protokollerine sahip olmalarına rağmen; IBM, AT&T ve Digital Equipment Corporation gibi başlıca büyük firmalar, ürünlerinde TCP/IP'yi kullanmaya başladılar. 1984'ten sonra IBM'de Barry Appelman'ın grubu TCP/IP'yi geliştirdi. (Appelman sonra tüm kalkınma çabalarının başkanı olmak için AOL'a taşındı.) Bunlar çalışmalarına devam ederek MVS, VM ve OS / 2 dahil olmak üzere çeşitli IBM sistemlerinin, TCP / IP ürünlerinin akışı elde etmek için bir bağ kurdular. Aynı zamanda, FTP Yazılım ve Wollongong Grup gibi birkaç küçük şirket, DOS ve MS Windows için TCP / IP kümeleri sunmaya başladı. İlk VM / CMS TCP / IP kümesiWisconsin Üniversitesi'nden geldi.

O zamanlarda  bu TCP/IP yığınlarının çoğu, birkaç yetenekli programcı tarafından yazılmıştır. Örneğin, FTP Yazılımcısı olan John Romkey MIT PC / IP paketinin yazarıdır. John Romkey'nin PC / IP uygulaması ilk IBM PC TCP / IP yığını olmuştur. Jay Elinsky ve IBM Araştırmacısı Oleg Vishnepolsky TCP / IP VM / CMS ve sırasıyla OS / 2 için kümeler yazmıştır.

TCP / IP yayılması, AT & T'nin kamusal alana UNIX için geliştirilen bir TCP / IP kodunu yerleştirmek için anlaştığı zaman olan haziran 1989 yılında daha da hızlandı. IBM dahil olmak üzere çeşitli sunucular, bu kodu kendi TCP / IP kümelerinin içerisine dahil etti. Birçok şirket Microsoft Windows 95 yerli TCP / IP kümesi yayınlayana kadar Windows için TCP / IP kümelerini sattı. Bu süreç internetin evrimine kadar biraz geç kalsa da diğer internet iletişim kurallarının yok olduğdu gibi TCP/IP'nin sunuculuğuna eklenmiştir. Bu protokoller aynı zamanda IBM System's Ağ Mimarisi (SNA), Açık Sistem Arabağlantı (OSI), Microsoft'un yerli NetBIOS ve Xerox Ağ Sistemleri'ni de içermektedir.(XNS)

Temel Mimari Prensipler / Key Architectural Principles
İlk mimari belge olan RFC 1122, katman üzerinde mimari ilkeleri vurgular. End to End Principle; Bu prensip zamanla gelişmiştir. Orijinal açıklaması durumun devamlılığını sağlamak ve köşelerde bulunan bilginin bir uçtan bir uca transferi sağlamak, buna ek olarak internetin kenarlara hızını ve basitliğini etkilemeyecek bir şekilde bağlı olduğunu kabul etmektir. Dünya'nın bu prensipte güvenlik duvarları, ağ adresi çevirmenleri, web içeriği önbelleklerini ve benzeri zorunlu değişikliklerden dolayı ihtiyacı vardır.

Dayanıklılık Prensibi; "Genel anlamda bir uygulama göndericisine göre korunumlu ve alıcı tarafından özgür olmak zorundadır. Yani iyi biçimlenmiş datagram göndermek için dikkatli olmak gerekir, ama aynı zamanda yorumlayabileceği herhangi bir datagram kabul etmelidir. (teknik hatalardan dolayı açıklaması hala net değildir.) Ilkenin ikinci kısmı diğerleri kadar önemlidir: Diğer bilgisayarlar üzerindeki yazılım akılsızca yasal ama karanlık protokol özelliklerini istismar edebilecek eksiklikleri içerebilir."

Soyutlama Katmanları / Abstraction Layers
İnternet protokol takımı protokolleri ve hizmetlerin soyutlama sağlamak için kapsülleme kullanır. Encapsulation genellikle genel işlevsellik katmanlarına, protokol paketinin bölümü ile uyumludur. Genel olarak, bir uygulama (modelin en üst düzeyi) her seviyede daha fazla kapsülleme olmak, katmanlar aşağı veri göndermek için bir protokol kümesi kullanır.

Protokol paketinin katmanları, alt kısımdaki katmanların veri transferine yakın olmasına rağmen, kullanıcı uygulamasına mantıksal olarak yakındır. Katmanları hizmeti sağlayan veya tüketen olarak görmek soyutlama yöntemi üzerinde bit iletilmesi ve ayrıntıları üst katman protokolleri ile izole etmektir. Örneğin Ethener ve çarpışma algılaması, alt tabakaların her ayrıntılarını ve her uygulama ve protokol bilmek zorunda olmasından kaçınmasıdır.

Katmanlar, çeşitli mimari belgeler incelendiğinde bile -ISO 7498, Açık Sistemler Bağlantısı (OSI) modu gibi tek mimari model var- OSI modelinin daha az veya daha az katı olarak tanımlanan katmanları ve bu nedenle dünya protokolleri için daha kolay bir uyum sağlar. Sık başvurulan başka bir belge ise, RFC 1958, tabakalar yığınını içermemesidir. Tabakaların vurgu eksikliği IETF ve OSI yaklaşımlar arasındaki önemli bir farkdır. Sadece bu üst tabakalar, genel olarak iletişim tabakasının varlığını ifade eder; Aslında bu belge 1996 yılının anlık mimarisi olarak düşünülmüştü. "İnternet ve mimarisi oldukça görkemli bir plandan ve daha mütevazı başlangıçtan evrimsel biçimde büyüdü. Evrim bu sürecin teknolojisinin başarısı için ana nedenlerinden biri iken yine de internet mimarisinin mevcut ilkelerin bir anlık kaydetmek için yararlı olacaktır."

RFC 1122, Sunucu Gereksinimleri başlıklı, katmanlara atıfta olacak şekilde paragraflarda yapılandırılmıştır, ancak belge vurgulayan katmanlardan ziyade diğer pek çok mimari ilkelere hitap eder. Bahsi geçen RFC 1122 aşağıdaki gibi gevşek, katmanların sayılarını değil,  isimlerini, dört katmanlı bir model olarak tanımlar:

Uygulama katmanı uygulamaları kullanıcı verilerini oluşturmak ve başka diğer uygulamalar veya aynı ana bilgisayara bu verileri ileten bir katmandır. Uygulamalar veya işlemler, temel, alt tabakalar tarafından sağlanan hizmetlerin özellikle diğer işlemlere güvenilir veya güvenilmez komutları sağlayan taşıma katmanının kullanımını gerçekleştirir. Iletişim ortakları, istemci-sunucu modeli ve peer-to-peer network olarak, uygulama mimarisi ile karakterize edilebilir. Bu tür SMTP, FTP, SSH, HTTP gibi tüm yüksek seviyeli protokoller, faaliyet gösterdikleri tabakadır. Süreçler esas hizmeti temsil eden portlar üzerinden ele alınmaktadır.

Taşıma Katmanı ya aynı ya da farklı bilgisayarlar ve yerel ağ veya yönlendirici bulunan uzak ağlar ya da üzerinde host-to-host iletişimi gerçekleştirir Bu katman uygulamaların iletişim ihtiyaçları için bir kanal sağlar. UDP güvenilmez bir datagram hizmeti veren, basit bir temel taşıma katmanı protokolüdür. İletim Kontrol Protokolü akış kontrolü, bağlantı kurulması ve verilerin güvenilir biçimde iletilmesini sağlar.

Internet katmanı'nın ağ sınırları boyunca datagramları alışverişi görevi vardır. Bu temel ağ bağlantılarının gerçek topolojisini (düzenini) gizleyen bir üniforma ağ arabirimi sağlar. Bu nedenle, aynı zamanda internetworking'i kuran tabaka olarak adlandırılır. Aslında gerçekten de interneti kurar ve tanımlar. Bu katman, TCP / IP protokol takımı için kullanılan adresleme ve yönlendirme yapıları tanımlar. Bu kapsamda, öncelikli olan protokol IP adreslerini tanımlayan Internet Protokolü vardır. Bu protokolün amacı verileri final bağlantısına yönlendiren bir ağa sahip olan bir sonraki IP dağıtıcısına ulaştırmaktır.

Link katmanı iletişimin yerel ağ ağlantısı kapsamında ana yönlendiricilerin müdahale olmadığı ağ yöntemlerini tanımlar. Bu katman, yerel ağ topolojisini tanımlamak için kullanılan protokol ve sonraki komşu hosts internet tabakası datagramlarının iletimini gerçekleştirmek için gerekli arabirimler içerir.

İnternet İletişim kuralı ve katmanlı iletişim kuralları tasarımı OSI modeli kurulmadan önce kullanımdaydı. Bu süreçten beri TCP / IP modeli kitap ve dersliklerde, sonuç olarak karışıklık ile sonuçlanan OSI modeli ile karşılaştırılmıştır. Çünkü iki model de sıkı katman göreceli önemi de dahil olmak üzere farklı varsayımları ve amaçları kullanmaktaydı.

Bu soyutlama aynı zamanda alt tabakaların sağlayamadığı fakat üst katmanların sağladığı hizmetin sağlanmasına olanak tanır. Orijinal OSI modeli bağlantısız hizmetleri (OSI RM CL) kapsayacak şekilde genişletilmişken, IP güvenilir olarak tasarlanmamış fakat yine de en iyi veri teslimi için çaba gösteren bir protokoldür. Bu, tüm ulaşım katmanı uygulamalarının güvenirlik sağlayıp sağlayamayacağı yahut nasıl sağlayacağı konusunda seçim yapılması gerektiğini belirtir. UDP, sağlama yoluyla veri bütünlüğünü sağlar, ancak teslimini garanti etmez; bunun yanında TCP, alıcı paket alımını kabul edene kadar retransmitting üzerinde veri bütünlüğü ve dağıtım garantisini sağlar.

Bu model OSI modeli ve ilgili belgelerin formalizminden yoksundur ancak IETF bir model kullanmaz ve David D.Clark'ın bir yorumunda özetlediği gibi bunu bir sınırlama olarak da algılamaz" Bizler; kralları, başkanları ve oylamayı reddediyoruz. İnandığımız şey kabaca uzlaşma ve kod çalıştırmadır." OSI modeline göre yapılan bu modelin eleştirisi, bu modele göre ISO'nun sonraki geliştirmelerini hesaba katmamıştır.

Adresleme sistemlerinin kendi multiaccess bağlantıları için (örneğin Ethernet) bir adres eşleme protokolü gereklidir. Bu protokoller IP'nin altında, ancak mevcut bağlantı sistemi üzerinde olarak kabul edilebilir. IETF teminolojiyi kullanmaz iken, bu durum ağ katmanı (IONL) iç organizasyonu olan OSI modeli bir uzantısına göre bir alt ağ bağımlı yakınsama kolaylığıdır.

ICMP & IGMP IP üstünde çalışır ancak UDP veya TCP gibi veri transferi gerçekleştirmez. Yine de, bu işlevselliği kendi Yönetim Çerçevesinde (OSIRM MF)[, OSI modeli katman yönetimi uzantıları olarak var eder.

SSL/TLS Kütüphanesi ise yukarıda belirtilen ve TCP kullanan taşıyıcı katmanlarını aşağıda belirtilen uygulama protokolleri kapsamında kullanır. Yine, OSI mimarisine uymak için, bu protokollerin tasarımlarının parçalarının hiçbir amacı yoktur.

Bağlantıya karşı kara kutuya benzer bir davranış sergilenir. IETF açık bir şekilde, OSI modeline nazaran daha az akademik fakat pratik bir alternatif olan iletim sistemlerini tartışmak niyetinde değildir.

Katmanlar / Layers
TCP/IP modelinde, yollanan veriler her katmanda sarmallanır (encapsulation) ve bir alt katmana yollanır. Alıcı tarafında bu veriler teker teker açılıp (decapsulation) bir üst katmana gönderilir. Bu yöntemfarklı marka ve modellerdeki cihazların birlikte çalışmasını sağlar. Örneğin bir bilgisayarın ağ bağlantısınde Ethernet yerine Wi-fi kullanılması o bilgisayarın üzerinde başka bir web tarayıcı kullanılmasını gerektirmez.

OSI modelinde yedi ve TCP/IP modelinde ise dört katman bulunmaktadır. TCP/IP modelindeki katmanlar aşağıda verilmiştir:

 Uygulama: Bu katmanda veriyi göndermek isteyen uygulama ve kullandığı dosya formatı bulunur. Örneğin "HTTP üzerinden HTML formatında yazılmış Wikipedia ana sayfası". OSI modelindeki gibi ağa erişmek için gerekli uygulama protokollerini içerir. OSI modelindeki uygulama katmanından farkı sunum ve oturum katmanlarının uygulama katmanı içerisinde yer almasıdır. SMTP ve FTP protokolleri bu katmanda bulunur.
 Taşıma: Bu katmanda verinin ne şekilde gönderildiği gösterilir. Servis kalitesi (the quality of service), güvenli (reliable) veri aktarımı, veri akış kontrolü (flow control), hata kontrolü (error control) gibi işlemlerin yapıldığı katmandır. TCP veya UDP gibi protokoller bu katmandadır. TCP, bağlantı tabanlı (connection oriented) ve güvenilir (reliable) iletişim sağlayan bir protokoldür. Bağlantı tabanlı olması kaynak ve hedef arasında mantıksal bağlantı kurulması anlamına gelmektedir. Bu da iki bilgisayarın veri alışverişinde bulunmadan önce anlaşması demektir. Güvenilir olması; kurulan bağlantı üzerinden gönderilen verinin gönderildiği şekilde, veri kaybı olmadan ve sıralı biçimde iletimini garanti eder. UDP bağlantısız (connectionless) ve güvenilir olmayan bir iletişim sağlar. UDP'de ek bağlantı kontrolleri olmadığından dolayı UDP başlığı (header) TCP'nin başlığına göre daha kısadır. Bu nedenle UDP, TCP' ye göre daha hızlıdır.
 İnternet: Bazen IP katmanı olarak da anılan bu katman, IP adreslerinin veriye eklendiği ve yönlendirmenin yapıldığı katmandır. Paketin hedefe en iyi yoldan gönderilmesi de bu katmanın sorumluluğudur. Bu katmandaki uygulamalar IP veya IPv6 gibi iletişim protokolleri olabileceği gibi ICMP veya IGMP gibi durum bildirme ve katmanlar arası bağ protokolleri de olabilir.
 Veri Bağlantı: Bu katmanda Ethernet, Wi-fi, token ring, ATM gibi protokoller bulunur.

Uygulama Katmanı / Application Layer
Uygulama Katmanı, bünyesinde ağ yönlendirici protokolleri ve sunucu düzenleme protokolleri gibi basit ağ destekli servisleri içeren fakat düşük seviyedeki katmanlar tarafından kurulan ağ bağlantıları üzerindeki uygulama verilerinin değişimini yahut kullanıcılara servis sağlayan protokoller içerir. Uygulama katmanı protokolleri örnekleri Hypertext Transfer Protocol [Köprü Metni Aktarım Protokolü] (HTTP), the File Transfer Protocol [Dosya Transferi Protokolü] (FTP), the Simple Mail Transfer Protocol [Basit Mail Transfer Protokolü] (SMTP) ve the Dynamic Host Configuration Protocol [Aktif Sunucu Düzenleme Protokolü] (DHCP)'dür. Veri, protokol birimler halinde kapsüllü bir biçimde uygulama katmanı protokollerine göre taşıma katmanı yani gerçek veri transferi gerçekleştirilmesi için alt katman protokolleri halinde kodlanmıştır.

IP modeli biçimlendirme ve veri sunma özelliklerini dikkate almaz ve OSI modeli (Sunum ve oturum katmanları) gibi uygulama ve ulaşım katmanları arasında ilave katmanları tanımlamaz. Bu tür işlevler ise kütüphane bölümleri ve uygulama programları arayüzleridir.

Uygulama Katmanı protokolleri taşıyıcı katmana veya daha altındaki katmanlara, taşıyıcı katmanların özelliklerinden olan çıkmaz IP adresleri ve port numaraları gibi uygulamalara rağmen iletişim kurmaya yarayan ağ bağlatıları sağlayan siyah kutulara davrandığı gibi davranır. Uygulama katman protokolleri genel olarak sunucu server uygulamaları ile bağdaştırılır ve Internet Assigned Numbers Authority (IANA) tarafından rezerve edilmiş iyi bilinen port numaraları gibi servis görür. Örneğin; the HyperText Transfer Protokolü 80 numaralı portu ve Telnet ise 23 numaralı portu kullanır. Bir servise bağlanan istemciler ise genellikle bağlantı noktası numaralarının rastgele veya uygulama yapılandırılmış belirli bir mesafeden işlem süresince atanan kısa ömürlü bağlantı noktalarını kullanır.

Taşıma katmanı ve alt düzey katmanları uygulama katmanı protokolleri özellikleri ile ilgisizdir. Yönlendiriciler ve anahtarlar genellikle kapsüllü trafiği incelemek yerine sadece bir kanal sağlarlar. Yine de, bazı güvenlik duvarı ve bant genişliği daraltma uygulamaları, uygulama verilerini yorumlamak zorundadır. Bunun bir örneği Kaynak Rezervasyon Protokolüdür (RSVP). Bu uygulama yükü, ayrıca ağ adresi çeviricisi (NAT) geçişi için bazen gereklidir.

TCP/IP modelindeki uygulama katmanı, Open System Interconnection (OSI) modelinin beşinci (oturum), altıncı (sunum), ve yedinci (uygulama) katmanlarını kapsamaktadır.

Ayrıca, TCP/IP referans modeli kullanıcı protokolleri ve destek protokolleri arasında çeşitlere ayrılır. Destek protokolleri sisteme servis sağlar. Kullanıcı protokolleri ise kullanıcı uygulamaları için kullanılır. Örneğin, FTP bir kullanıcı protokolü ve DNS ise sistem protokolüdür.

Taşıma Katmanı / Transport Layer
Taşıma katmanı uygulama görevinin özel veri alışverişini kullanan bir temel veri kanalı kurar. Katman kullanıcı verisinin yapısından bağımsız olarak end-to-end servisinin sağlandığı ve herhangi belirli bir amaç için bilgi alışverişinin gerçekleştiği process-to-process bağlantısı kurar. Sorumluluğu kapsamında bağımsız temel ağın end-to-end mesaj transferini, hata kontrolünü, segmentasyonu, akış kontrolünü, tıkanma kontrolünü ve port numaraları ile birlikte uygulama adreslemesini içerir. Uçtan uca aktarım katmanındaki mesaj iletimi veya bağlantı uygulamaları bütün bunları ya TCP'de uygulanan bağlantı yönelimi ya da UDP'de uygulanan bağlantısız yönelimi olarak kategorize edebilir.

Uygulamalar için process-specific iletim kanallarını sağlamak amacıyla, katman port kavramını ortaya çıkarmıştır. Bu, bir uygulamanın ihtiyacı olan iletişim kanallarının her biri için özel olarak tahsis edilen numaralı bir mantıksal yapıdır.

TCP güvenilir bir veri akışı sağlayan güvenilirlik sorunlarını gideren bir bağlantı tabanlı (connection oriented) protokoldür:

·       Veri bir düzen içerisinde ulaşır

·       Veride minimum düzeyde hata vardır (Örneğin; hata düzeltme)

·       Kopya veri atılmıştır

·       Kayıp veya atılan paketler yok edilmiştir.

·       Trafik sıkışıklığı kontrolü içerir

Yeni olan Bağlantı Transferi Kontrol Protokolü de (SCTP: Stream Control Transmission Protocol) aynı zamanda güvenilir, bağlantı yönelimli taşıma mekanizmasıdır. Bu protokol mesaj bağlantı odaklı – TCP gibi bit bağlantı odaklı değil- ve  tek bir bağlantı üzerinden çoklu bağlantılar sağlayabilir. Aynı zamanda bir bağlantının kopması durumunda diğer bağlantının  otomatik olarak devreye girdiği çoklu IP'nin başlangıcı ile son bulan farklı bir bağlantı olan multi-homing desteği de sağlar. Bu, ilk başta telefon uygulamaları için geliştirilsede (IP üzerinden SS7'i transfer etmek için), farklı uygulamalar tarafından da kullanılabilmiştir.

UDP (Kullanıcı Datagram Protokolü) bir bağlantı tabanlı olmayan (connectionless) bir protokolüdür. IP gibi, en iyi bir çabası, "güvenilmez" bir protokoldür. Güvenilirlik, zayıf sağlama algoritması kullanılarak hata tespiti yoluyla ele alınmaktadır. UDP tipik olarak akış ortamı gibi güvenilirlikten ziyade zamanında ulaşımın önemli olduğu ya da basit bir sorgu / DNS aramaları gibi güvenilir bağlantı kurma yükünün orantısızca fazla olduğu uygulamalar için kullanılır. (ses, video, vb.)  Real-time Transport Protocol (RTP) ise bu tür akışı ses ve video gibi gerçek zamanlı veriler için tasarlanmış bir datagram protokolüdür.

Herhangi bir ağ adresindeki uygulamalar kendi TCP veya UDP bağlantı noktası ile ayırt edilir. Geleneksel olarak belli bir şekilde tanınmış portlar özel uygulamalar ile ilişkilidir.

TCP/IP modelinin ulaşım ya da host-to-host katmanı OSI modelindeki dördüncü katmana karşılık gelmektedir.

İnternet Katmanı
İnternet katmanının,  potansiyel çoklu ağlar üzerinden paketleri gönderme sorumluluğu vardır. Internetworking hedef ağa kaynak ağdan veri göndermeyi gerektirir. Bu süreç yönlendirme işlemi olarak tanımlanır. Internet Protokolü iki temel işlevleri gerçekleştirir:

Host addressing and identification: Bu süreç hiyerarşik bir IP adresleme sistemi ile gerçekleştirilir

Paket Yönlendirme: Bu süreç veri paketlerinin kaynak üzerinden hedefe en yakın ağ yönlendiricisi üzerinden ulaştırılmasıdır.

İnternet katmanı sadece taşıma katmanında agnostik veri yapıları değil, bunun yanı sıra çeşitli ulaşım katmanı protokollerinin operasyonu arasında ayırım yapmaz. IP, farklı üst katman protokolleri için çeşitli veri taşır. Bu protokollerin her biri bünyesindeki benzersiz protokol sayısına göre tespit edilir. Örneğin; Internet Denetim İletisi Protokolü (ICMP) ve Internet Grup Yönetimi Protokolü (IGMP) sırasıyla 1 ve 2 numaralı iletişim kurallarıdır.

IP üzerinden taşınan bu protokollerin bazıları Tanı bilgilerini aktarmak için kullanılan ICMP gibi veya IP Multicast verileri yönetmek için kullanılan IGMP'dir. Bu, internet TCP / IP yığını ve OSI modelinin mimarisinde farklılıkları göstermektedir. TCP / IP modeli internet katmanı ağ katmanına hitap eden Açık Sistemler Bağlantısı (OSI)'nın üç katmanına tekabül eder.

Internet Katmanı potansiyel olarak aldığı verileri hedefine ulaştırmak üzere en yakınındaki yönlendiriciye gönderen ve  farklı IP'ler üzerinde yer alan sunucular arasında sadece güvenilmez bir datagram iletim tesisi sağlar. Bu işlevsellik ile internet katmanı temel olarak internet üzerine kurulu internetworking'i, farklı IP'ler üzerindeki internetworking'i mümkün kılar. Internet Protokolü İnternet katmanın başlıca bileşenidir ve ağ sunucuları bilgisayarlarını tanımlamak için iki adresleme sistemleri tanımlar ve onların ağ üzerindeki yerini belirler.  ARPANET'in orijinal adresleme sistemi ve onların arkasından gelenler ise; internet üzerindeki internet iletişim kuralları versiyon 4 (IPv4)'tür. 32 bit IP adresi kullandığından dolayı yaklaşık 4 milyar sunucuyu tanımlama kapasitesindedir. Bu sınırlama, 1998'de yayınlanan Internet Protokolü 6. sürüm standardizasyonu dahilinde elimine edildi ve 2006 yılında üretim çalışmaları başladı.

Veri Bağlantı Katmanı / Link Layer
Bağlantı katmanın, sunucunun bağlı olduğu yerel ağ bağlantısına ait bir ağ kapsamı vardır. Bu kapsama literatürde, TCP / IP bağlantısı denir. TCP / IP donanım bağımsız olacak şekilde tasarlandığından dolayı bu bağlantı internet protokolleri arasındaki en yavaş bağlantı olarak tanımlanır. Sonuç olarak TCP / IP hemen hemen herhangi bir donanım ağ teknolojisi ile birlikte uygulanabilir.

Bağlantı katmanı aynı linke iki farklı türdeki internet katman ara yüzleri arasındaki paketleri taşımak için kullanılır. Belirli bir bağlantıyı paketleri gönderme ve alma işlemleri hem ağ kartı için yazılım aygıt sürücüsünde hem de software veya özel yonga setinde kontrol edilebilir. Bunlar iletim için hazırlamak için bir paket başlığını ekleme sonrasında çerçeveyi fiziksel bir ortam üzerinde iletmek gibi veri bağlantısını çalıştırır. TCP/IP modeli,  İnternet iletişim kuralları kapsamındaki Media Access Control (MAC) gibi veri yönlendirme ağları içeren özellikler içermektedir. Bu düzeyin altındaki tüm diğer yönleri ise, örtülü bağlantı katmanı var varsayılır, fakat açıkça tanımlanmamıştır.

Bu da paketlerin bir sanal özel ağ ya da diğer ağ tüneli üzerinden gönderilmek üzere seçilebilir tabakadır. Bu senaryoda, bağlantı katmanı veri başka bir IP bağlantısı üzerinden iletimi ya da alımı için IP yığını başka örneğinin erişir uygulama verileri kabul edilebilir. Böyle bir bağlantı veya sanal bağlantı, protokol kümesinin bağlantı katmanında bir tünel olarak hizmet veren bir taşıma protokolü ya da bir uygulama kapsamı protokolü ile kurulabilir. Böylece, TCP / IP modeli sıkı bir hiyerarşik kapsülleme dizisi dikte etmez.

TCP/IP modelinin bağlantı katmanı fiziksel ve veri bağlantı katmanları olan Açık Sistemler- Interconnection (OSI) modeli, katmanlar tek ve OSI modeline tekabül etmektedir.

Örnek
Bilgisayarınız Wikipedia ana sayfasını alırken işlemler şu şekilde gerçekleşir;
 Wikipedia web sunucusu, HTML çıktısını yaratır ve üzerinde çalıştığı sisteme "şu veriyi şu adrese şu porttan(80-HTTP) yolla" komutu verir. Bu ilk veri, dördüncü katman olan uygulama katmanından gelen veridir.
 Sistem, bu çıktıya öncelikle üçüncü katman olan taşıma katmanının bilgilerini iliştirir, yani paketin başına port bilgisini ve paket boyunu yazar.
 Ardından, deminki pakete bu sefer de ağ katmanı bilgileri, başka bir deyişle yollayan bilgisayarın ve sizin bilgisayarınızın IP adresleri ve paketin toplam boyu, eklenir.
 Son olarak, paket fiziksel katmanın eline geçer ve o katman da fiziksel adresleri ve paketin yeni boyunu da yazarak paketi gönderir.
 Paket, dünya etrafında küçük bir tur attıktan sonra sizin bilgisayarınıza ulaşır. Yol boyunca değişik makineler paketi alır, açar, ihtiyaca ve ağ durumuna göre tekrar paketler. Paket sonunda sizin bilgisayarınıza ulaştığında sizin bilgisayarınız da önce fiziksel paketi, ardından ağ paketini, ardından taşıma paketini ve en son da uygulama paketini açar. Paketten çıkan veriyi web tarayıcınıza verir. Web tarayıcısı da size gösterir.

Katmanlama, her katmana özel donanımlar yapılmasına olanak sağlamıştır: fiziksel katmanda paket yönlendirmesi switch'ler, IP katmanında paket yönlendirmesi router'lar, taşıma katmanında paket yönlendirmesi ise NAT'lar tarafından yapılır. Bu sayede, basit donanımlarla yüksek TCP/IP performansları elde edilebilmektedir.

Katmanlama, uygulamalar arası uyumu kolaylaştırdığı gibi büyük bir dezavantaja da sahiptir: her katman veriye tekrarlanan (dolayısıyla gereksiz) veriler ekler. Örneğin her katman pakete ekstra bir boy bilgisi ekleyecektir. Çoğu katman verinin doğruluğundan emin olmak için muhtelif rakamlar da ekleyebilir. Bunun, dünya internet trafiğinin %15'ini oluşturduğu tahmin edilmektedir.

Katmanlama sistemindeki ilk üç katman (yani donanım, ağ ve taşıma katmanları) arasından:

 Donanım katmanı, bilgisayarın üzerindeki ağ donanımını tanıyabilmek için bir ağ kartı numarası. Bu kart numarası ağ kartına yazılı gelir (yani değiştirilemez (aslında bu yöne yönelik programlarla MAC adresini de değiştirmek mümkündür)) ve MAC adresi olarak anılır.
 Ağ katmanı, bilgisayara ulaşabilmesi için verilen IP adresini kullanır.
 Taşıma katmanı ise, aynı bilgisayarda çalışan değişik yazılımların aynı anda internete ulaşabilmesi için her yazılıma bir port numarası verir.

Bazı IP adresleri ve maskeleri bazı kullanımlar için ayrılmıştır. Bunlar şu şekildedir:

 Yerel ağlar için ayrılmış adresler:
 10.0.0.0 ile 10.255.255.255 arası adresler (maske olarak 255.0.0.0)
 172.16.0.0 ile 172.31.255.255 arası adresler (maske olarak 255.0.0.0)
 192.168.0.0 ile 192.168.255.255 arası adresler (maske olarak 255.255.0.0)
 169.254.0.0 ile 169.254.255.255 arası adresler (maske olarak 255.255.0.0)
 Bir makinenin kendisine konuşması (loopback) için ayrılmış adresler:
 127.0.0.0 ile 127.255.255.255 arası adresler (yani maske olarak 255.0.0.0)

Bu sayede, bir ağdaki IP adreslerini mantıksal olarak tasarlamak mümkündür. Buna ek olarak, kullanıcılara IP adresi, ağ maskesi ve varsayılan ağ geçidini otomatik atayabilmek için DHCP protokolü kullanılabilir.

 Öncelikle, bir önceki bölümde bahsedildiği gibi bir cihaz başka bir cihazla aynı ağda olup olmadığını kendi IP adresi ve diğer IP adresini kendi ağ maskesini kullanarak karşılaştırarak anlar. Yukarıda değinildiği gibi, ağ maskelerinin 255.255.255.0 olması durumunda 192.168.0.1 ile 192.168.0.2 IP adreslerine sahip olan cihazla aynı ağda yer alıyorlar demektir. Aynı maskeye sahip olan 192.168.1.1 IP adresi ise başka bir ağda yer almaktadır. Başka bir ağda yer alan bir cihaza ulaşmak için IP yönlendirmesi (IP routing) yeteneği olan bir cihaza ihtiyaç vardır. Yönlendiriciler, üçüncü katman anahtarlama cihazları yönlendirme yeteneğine sahip olan aktif cihazlardır.
 Öte yandan, her ağ geçidi dünyadaki tüm ağ geçitlerinin nerede olduğunu tabii ki tablosunda tutmaz. Dolayısıyla, çoğu ağ geçidinin bir de varsayılan geçit (yani "paket nereye gidiyor bilmediğinde pakedin verileceği yer") girdisi bulunur.

Bazı TCP/IP protokolleri

Veri bağlantı katmanındaki protokoller
 ARP (Address Resolution Protocol, yani Adres Çözümleme Protokolü) bir IP adresinin hangi ağ kartına (yani MAC adresine) ait olduğunu bulmaya yarar. TCP/IP'de veri gönderilecek bilgisayarın hangisi olduğunu bulmak için kullanılır. Ayrıca IP adresini yeni almış olan bir RARP, (yani Reverse ARP) protokolü ARP'ın tersi işlemi yapar, yani hangi MAC adresinin hangi IP adresini kullandığını bulur. Bir TCP/IP ağında RARP'ın çalışacağı garanti değildir, zira RARP bir RARP sunucusuna ihtiyaç duyar.

 İnternet katmanındaki bazı protokoller
 ICMP (Internet Control Message Protocol, yani Internet Yönetim Mesajlaşması Protokolü), hata ve türlü bilgi mesajlarını ileten protokoldür. Örneğin, ping programı ICMP'yi kullanır.
 RIP (Router Information Protocol, yani Router Bilgi Protokolü) router'ların yönlendirme tablolarını otomatik olarak üretebilmesi için yaratılmıştır.
 OSPF (Open Shortest Path First, yani İlk Açık Yöne Öncelik) aynı RIP gibi router'ların yönlendirme tablolarını otomatik olarak üretebilmesine yarar. OSPF, RIP'ten daha gelişmiş bir protokoldür.
 IGMP, (Internet Group Messaging Protocol, yani Internet Grup Mesajlaşma Protokolü) bir sistemin internet yayınlarına (multicast) abone olmasına ve aboneliği durdurmasına yarar. Bu yayınlar, UDP üzerinden yapılır ve genelde çoklu ortam (ses veya video) içerikli olurlar.
 DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol, yani Dinamik Cihaz Ayar Protokolü) bir TCP/IP ağına bağlanan bir cihaza otomatik olarak IP adresi, ağ maskesi, ağ geçidi ve DNS sunucusu atanmasına yarar.

 Taşıma katmanındaki protokoller
 UDP (User Datagram Protocol, yani Kullanıcı Veri Protokolü), IP üzerinden veri yollamaya yarar. Verilerin ulaşacağını garanti etmez ve UDP paketlerinin maksimum boy sınırları vardır. Öte yandan, UDP son derece basit ve bağlantı gerektirmeyen (connectionless) bir protokoldür.
 TCP (Transmission Control Protocol, yani Gönderim Kontrol Protokolü), IP üzerinden ulaşma garantili ve herhangi bir boyda veri gönderilmesine imkân tanıyan bir protokoldür. UDP'den farklı olarak, TCP'de iki cihazın iletişim kurabilmesi için önce birbirlerine bağlanmaları gerekmektedir.

 Uygulama katmanındaki bazı protokoller
 DNS (Domain Name System, yani Alan Adı Sistemi) alan adı verilen isimler (mesela www.wikipedia.org) ile IP adreslerini birbirine bağlayan sistemdir. Paylaştırılmış bir veritabanı olarak çalışır. UDP 53. veya TCP 53. portları üzerinden çalışabilir.
 HTTP (HyperText Transfer Protocol, yani HiperMetin Yollama Protokolü) ilk başta HTML sayfaları yollamak için yaratılmış olan bir protokol olup günümüzde her türlü verinin gönderimi için kullanılır. TCP 80. port üzerinden çalışır.
 çalışır.
 POP3 (Post Office Protocol 3, yani Postane Protokolü 3) e-posta almak için kullanılan bir protokoldür. TCP 110. port üzerinden çalışır.
 SMTP (Simple Mail Transfer Protocol, yani Basit Mektup Gönderme Protokolü) e-posta göndermek için kullanılır. TCP 25. port üzerinden çalışır.
 FTP (File Transfer Protocol, yani Dosya Gönderme Protokolü'') dosya göndermek ve almak için kullanılır. HTTP'den değişik olarak kullanıcının illaki sisteme giriş yapmasını gerektirir. Veri (TCP 20) ve komut (TCP 21) alışverişi için iki ayrı port kullanır.
 nır.

Tüm bu protokoller (ve dahası) sayesinde TCP/IP her geçen gün daha da popülerleşen bir protokol olmuştur.

TCP/IP ve OSI Modellerinin Karşılaştırılması
OSI modelindeki en üst katman olan; uygulama katmanı, sunucu katmanı ve oturum katmanı, taşıcıyı katmanı üzerinde sadece uygulama katmanı bulunan TCP/IP gibi ayrı ayrı çeşitlenmez. OSI uygulama protokollerini birbirine bağlayan X.400 gibi, TCP/IP'de, taşıyıcı katmanı üzerinde kurulu monolitik mimariyi impoze etmeyi gerektirecek bir zorunluluk yoktur. Örneğin, NFS uygulama protokolleri Remote Procedure Call (RPC) gibi bir protokol çalıştıran External Data Representation (XDR) sunucu protokolleri üzerinde çalışır. RPC güvenilir kayıt iletimini sağlar ve en iyi eforu verecek UDP taşıyıcısını güvenlice kullanabilir.

Değişik yazarlar TCP/IP'yi farklı bir şekilde yorumlamıştır ve bağlantı katmanının yahut tüm TCP/IP modelinin OSI 1. Katmanını kapsayıp kapsamadığının yahut donanım katmanının bağlantı katmanı altında farzedilip edilmediği konusunda anlaşamamışlardır.

Birkaç yazar, OSI modelinin katmanlarının bir yahut ikisini modern standartlara atfettiğinden dolayı  TCP/IP modelinde birleştirmeye çalışmıştır. (Örneğin; IEEE ve ITU). Bu da ağlardan birinin OSI Modeli'nin katmanlarından birinci ve ikinciye bağlı beş katmanlı bir modelin ortaya çıkması ile sonuçlanmıştır.

Bazı protokolleri, OSI'nin katman numaralarını kullansa ve RFC bazen buna atfetse bile, OSI modele uyum sağlayamayabilir. IETF defalarca Internet protokolü ve mimari gelişimini değil OSI ile uyumlu olmasını amaçladığını ifade etmiştir. RFC 3439 Internet mimarisini şu şekilde başlıklı bir bölüm içerir. "Zararlı olarak değerlendirildiğinde Katmanlama"

Örneğin, OSI paketinin oturumu ve sunum katmanları, TCP/IP paketinin uygulama katmanına dahil olarak kabul edilirler.  Bu oturumun katman işlevselliği HTTP ve SMTP gibi protokollerde bulunabilir ve Telnet ve Oturum Başlatma Protokolü (SIP) gibi protokollerden daha belirgindir. Oturum katmanı işlevselliği TCP ve UDP protokolleri, TCP/IP modelinin taşıyıcı katmanını kaplayan port numaralandırma ile gerçekleştirilmektedir. TCP/IP uygulamalarındaki Sunum katmanı fonksiyonları MIME standartındaki veri alışverişi ile gerçekleştirilmektedir.

Orijinal OSI modelinde ISO 7498/4 Management Framework yahut ISO 8648 Internal Organization of the Network layer (IONL) gibi ekler bu model için göz önüne alınmadığonda özellikle ISO7498'de çatışmalar daha belirgindir. IONL ve Management Framework belgeleri dikkate alındığında, ICMP ve IGMP, ağ katmanı için katman yönetimi protokolleri olarak tanımlanırlar. Benzer şekilde, ARP ve RARP gibi IONL ekleri  "alt ağ bağımlı yakınsama imkanları" için bir yapı sunmaktadır.

Generic Routing Encapsulation (GRE) gibi tünel protokolleri tarafından gösterildiği için IETF protokolleri ardışık bir şekilde sarmalanabilir. GRE,  OSI'nin ağ katmanında tünel için kullandığı aynı mekanizmayı kullanır.

Uygulamalar / Implementations
İnternet iletişim kuralları herhangi bir donanım veya yazılım ortamı varsaymaz. Sadece bilgisayar ağı üzerinde gönderme ve alma kapasitesine sahip olan donanım ve yazılım katmanlarına gerek duymaktadır. En küçük TCP/IP uygulamaları şunları içermektedir: Internet Protocol (IP), Address Resolution Protocol (ARP), Internet Control Message Protocol (ICMP), Transmission Control Protocol (TCP), User Datagram Protocol (UDP), ve IGMP. IP ye ek olarak ICMP, CP, UDP, Internet Protocol versiyon 6 Neighbour Discovery Protocol (NDP), ICMPv6 ve IGMPv' ye ihtiyaç duyar ve genellikle entegre edilmiş IPSec koruma katmanı tarafından eşlik edilir.

Alt katmanlar yönetici sistemindeki sıkışmış TCP/IP tarafından desteklenirken, uygulama programcıları genellikle taşıma katmanında yalnızca uygulama katmanında arayüzleri ile ilgilidir. IP'lerin çoğu soketler ve API gibi programlar sayesinde ulaşılabilirdir.

Benzersiz uygulamalar, gömülü sistemler için tasarlanmış açık kaynak yığını olan Lightweight TCP/IP ve amatör paket radyo sistemleri ve seri hatlar üzerinden bağlanan kişisel bilgisayarlar ile ilgili protokollere sahip olan KA9Q NOS içerir.

Ağ adaptöründeki mikro kontrolcü işletim sistemindeki sürücü yazılım tarafından desteklenerek yazılım üzerinde tipik olarak bağlantı sorunları ile ilgilenir. Programlanamaz analog ve dijital elektronikler tipik olarak her bir ağ arayüzü veya fiziksel standart için yongaseti olarak application-specific integrated circuit (ASIC)'i kullanarak, normal olarak bağlantı katmanının altındaki fiziksel parçalardan sorumludur. Yüksek performanslı yönlendiriciler büyük ölçüde bağlantı düzeyi geçişini ortaya koyan ve programlanamayan hızlı dijital elektronik üzerine kuruludur.

Kaynakça

Bilgisayar Ağları ve İletişim - Abdullah Kuzu

Requirements for Internet Hosts – Communication Layers, R. Braden (October 1989)

Computer Networks, Vinton G. Cerf and Edward Cain (1983)

Specification of Internet Transmission Control Protocol, V. Cerf et al. (December 1974)

İletişim kuralları dizisi
İletişim kuralları dizisi
Ağ mimarisi
Hacker terimleri

İnternet iletişim kuralları dizisi


Im Fadenkreuz der Angst (Originaltitel: Point of Impact) ist ein Roman von Stephen Hunter aus dem Jahre 1993. Die deutschsprachige Übersetzung stammt von Bernhard Josef und erschien erstmals 1994 im Paul List Verlag. Eine Taschenbuchausgabe erfolgte 1996 im Goldmann Verlag.

Idee
Die Geschichte handelt von einem früheren Vietnamveteranen. Diese Figur bezieht sich lose auf einen tatsächlichen Scharfschützen im Marine Corps namens Carlos Hathcock. Es gibt eine direkte Referenz im Buch unter einem leicht geänderten Pseudonym als Carl Hitchcock.

Handlung

Bob Lee Swagger, genannt Bob der Knipser, wird in eine Intrige von undurchsichtigen Geheimdienstmitarbeitern verwickelt, die ihn für ihre zweifelhaften Zwecke benutzen wollen.

Swagger ist der geborene Scharfschütze. Im Vietnamkrieg konnte er 87 registrierte Abschüsse verzeichnen, ehe er selbst Opfer eines gegnerischen Scharfschützen wurde. Er scheidet aus dem Marine Corps aus und kehrt in sein Heimatdorf Blue Eye im ländlichen West-Arkansas zurück. Der Krieg hat tiefe Spuren bei ihm hinterlassen. Er lebt zurückgezogen am Rande der Gesellschaft und widmet sich seiner einzigen Leidenschaft, dem Schießen.

Hier wird er von einem Vertreter von RamDyne kontaktiert, einer undurchsichtigen Regierungs- bzw. Geheimdienstorganisation. Mit einigen psychologischen Kniffen erwecken sie sein Interesse und können ihn für einen Auftrag gewinnen. Er soll ein Attentat auf den Präsidenten der Vereinigten Staaten verhindern, indem er mögliche Plätze für ein Attentat auskundschaftet.

Das Attentat geschieht trotzdem, wobei nicht der Präsident, sondern ein Erzbischof aus San Salvador getötet wird. Swagger ist in der Nähe des Tatortes und wird von seinen Auftraggebern angeschossen, um ihn als vermeintlichen Attentäter der Polizei auszuliefern.

Er kann fliehen und wird nun vom gesamten Polizeiapparat und den Killern von RamDyne verfolgt. Er kann Kontakt zu einem FBI-Beamten aufnehmen und ihn von seiner Unschuld überzeugen. Zusammen gelingt es ihnen die immer zahlreicheren Verfolger unschädlich zu machen und den tatsächlichen Attentäter ausfindig zu machen. Hierbei wird auch der tatsächliche Hintergrund von RamDyne und deren Beweggründe aufgedeckt.

Swagger kann schließlich seine Unschuld beweisen und gewinnt die Liebe einer lange verehrten Frau.

Verfilmung
2006 wurde der Roman von Regisseur Antoine Fuqua mit Mark Wahlberg als Bob Lee Swagger unter dem Titel Shooter verfilmt. Die Handlung wurde im Film leicht abgewandelt. Premiere war am 23. März 2007.

Der Film Im Fadenkreuz der Angst (Originaltitel Striking Poses, 1999) mit Shannen Doherty, Joseph Griffin und Tamara Gorski hat nichts mit diesem Buch zu tun.

Einzelnachweise

Literarisches Werk
Literatur (Englisch)
Literatur (Vereinigte Staaten)
Literatur (20. Jahrhundert)
Roman, Epik

Im Fadenkreuz der Angst


La maison, 68 rue Colbert est une ancienne maison particulière à pans de bois dans la ville de Tours, dans le département français d'Indre-et-Loire.

Construite au , sa façade sur rue et sa toiture sont inscrites comme monuments historiques en 1946.

Localisation
La maison est située dans le Vieux-Tours, dans la rue Colbert. Cette rue, reprenant le tracé d'une voie antique, est jusqu'au  la principale rue de Tours, reliant les quartiers proches de la basilique Saint-Martin à l'ouest au secteur de la cathédrale Saint-Gatien à l'est.

Histoire
La maison est construite au .

La façade sur la rue Colbert et la toiture sont inscrites comme monuments historiques par arrêté du .

Description
Le bâtiment se compose d'un rez-de-chaussée en maçonnerie surmonté de deux étages et d'un comble à pans de bois. Les balcons en fer forgé des baies au premier étage sont un ajout récent, peut-être du .

Le pignon sur rue de la maison est, dans les années 1940, revêtu d'un essentage d'ardoises déposé lors d'une restauration ultérieure.

Notes et références

Pour en savoir plus

Bibliographie
 .
 .
 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Tours

Liens externes

Maison – 68 rue Colbert, Partours - Université de Tours

Monument historique inscrit en 1946
Patrimoine du XVe siècle
Monument historique à Tours

Maison (68 rue Colbert, Tours)


The Yukon Party () is a conservative political party in Yukon, Canada. It is the successor to the Yukon Progressive Conservative Party.

Formation
With Prime Minister Brian Mulroney's Progressive Conservative federal government's decreasing popularity, the Yukon Progressive Conservatives decided to sever its relations with the federal Conservatives, and renamed itself the "Yukon Party" in 1991.

The party's first leadership convention in June 1991 was won by Chris Young, a 21-year-old former president of the Yukon Progressive Conservatives' youth chapter. However, two Progressive Conservative MLAs, Bea Firth and Alan Nordling, quit the party within days of his victory, and formed the Independent Alliance Party.

By August, however, Young resigned as leader on the grounds that he felt the voters of Yukon were not prepared to support a party whose leader was so young and politically inexperienced, and John Ostashek was acclaimed as his successor in November after his sole challenger, Daniel Lang, dropped out of the race.

The Yukon Party won the 1992 election, and Ostashek became Premier of Yukon. He won only a minority government, and Nordling, Firth and Willard Phelps were all reelected as independents, but all three opted to support the Yukon Party on confidence and supply. Ostashek's government became very unpopular by increasing taxes and cutting services. The party was defeated in the 1996 election, winning only three seats and falling to third place for the first time behind the Yukon Liberal Party.

In the 1996 election Nordling returned to the party, and was defeated as a Yukon Party candidate, while Firth retired from politics.

Since 2000
The party's fortunes continued to decline at the 2000 general election. The Yukon Party was reduced to a single seat in the legislature as the right wing vote moved to the Yukon Liberal Party, putting the Liberals in power for the first time in the territory's history.

Liberal Premier Pat Duncan's government was plagued with internal dissent, however, and despite having won an outright majority of seats in the general election, defections and resignations reduced the Liberals to a minority government within two years. Premier Duncan called a snap election for 4 November 2002, in an effort to regain her majority, but the early election call backfired.

The Yukon Party had elected Dennis Fentie, a rural Member of the Yukon Legislative Assembly (MLA), who had defected from the Yukon New Democratic Party (NDP), as its new leader in June 2002. Despite being caught by surprise by the election call, the party was able to win a majority government with 12 seats compared to five for the NDP. The Liberals were reduced to a single seat. Fentie became the second Yukon Premier from a rural riding.

On 10 October 2006, the Yukon Party was re-elected, holding 10 seats in the Legislative Assembly. The Yukon Liberals won five seats and the Yukon New Democrats won three.

The party was defeated in the 2016 Yukon general election and served as the Official Opposition.

Currie Dixon led the party into the 2021 territorial election, the Yukon Party won 8 seats and won the popular vote overall. Dixon was personally elected in the district of Copperbelt North. On April 23, the incumbent Liberals were sworn in with a minority government. On April 28, the NDP announced that they had entered into a formal confidence and supply agreement with the Liberals.

Leadership elections

2011 leadership election
On May 28, 2011, a leadership election was held to replace Dennis Fentie. Darrell Pasloski was chosen after only one ballot.

2020 leadership election

On November 20, 2019, the party announced that it would hold a leadership election on May 23, 2020. On March 25, party president Mark Beese announced that the voting will take place over phone and online due to the COVID-19 pandemic. Currie Dixon was elected with 50.44% of the vote on the second ballot. Dixon took 752 votes to 682 for Brad Cathers. On the first ballot, Dixon fell short of a majority, with 694 votes to Cathers' 637. Longtime party staffer Linda Benoit finished third with 160 votes.

Election results

Leaders
Chris Young - 1991
John Ostashek - 1991–2000
Peter Jenkins - 2000–2002
Dennis Fentie - 2002–2011
Darrell Pasloski - 2011–2016
Stacey Hassard - 2016–2020
Currie Dixon - 2020–present

See also
List of premiers of Yukon
List of Yukon Leaders of Opposition
Yukon Progressive Conservative Party
Yukon Freedom Party

References

External links
Yukon Party

Territorial political parties in Yukon
Political parties established in 1991
Conservative parties in Canada
1991 establishments in Yukon

Yukon Party


كسوف الشمس في 22 يوليو، 2009 هو أطول كسوف للشمس في القرن الواحد والعشرين، وقد دام الكسوف لمدة 6 دقائق و39 ثانية. وقد رفع هذا الكسوف من النشاط السياحي والتجاري في جنوب الصين، ونيبال، والهند.

مدة
هذا الكسوف الشمسي هو أطول كسوف شمسي سيحدث في القرن الواحد والعشرين، ولن يكون هناك أطول منه مدة إلا كسوف سيحدث في 13 يوليو 2132. الكسوف الشمسي دام 6 دقائق و39 ثانية، وقد كان أطول كسوف فوق المحيط في 02:35:21 ت.ع.م حوالي 100 كم جنوبًا من جزر أوغاساوارا جنوب شرق اليابان.

تفاعل
راقب العلماء الهنود كسوف الشمس من مقاتلات نفاثة، واستخدمت الحكومة الصينية الكسوف لأغراض تعليمية، ولتبرهن على عدم صحة الخرافات المتعلقة بالكسوف.

معرض صور

مراجع

الصين في 2009
الهند في 2009
نيبال في 2009
أحداث يوليو 2009
العلم في 2009
2009
كسوفات شمسية في القرن 21

كسوف الشمس في 22 يوليو 2009


Fashionable Nonsense: Postmodern Intellectuals' Abuse of Science (1998; UK: Intellectual Impostures), first published in French in 1997 as , is a book by physicists Alan Sokal and Jean Bricmont. As part of the so-called science wars, Sokal and Bricmont criticize postmodernism in academia for the misuse of scientific and mathematical concepts in postmodern writing.

The book was published in English in 1998, with revisions to the original 1997 French edition for greater relevance to debates in the English-speaking world. According to some reports, the response within the humanities was "polarized"; critics of Sokal and Bricmont charged that they lacked understanding of the writing they were scrutinizing. By contrast, responses from the scientific community were more supportive.

Similar to the subject matter of the book, Sokal is best known for his eponymous 1996 hoaxing affair, whereby he was able to get published a deliberately absurd article that he submitted to Social Text, a critical theory journal. The article itself is included in Fashionable Nonsense as an appendix.

Summary
Fashionable Nonsense examines two related topics:

 the allegedly incompetent and pretentious usage of scientific concepts by a small group of influential philosophers and intellectuals; and
 the problems of cognitive relativism—the idea that "modern science is nothing more than a 'myth', a 'narration' or a 'social construction' among many others"—as found in the Strong programme in the sociology of science.

Incorrect use of scientific concepts versus scientific metaphors
The stated goal of the book is not to attack "philosophy, the humanities or the social sciences in general", but rather "to warn those who work in them (especially students) against some manifest cases of charlatanism." In particular, the authors aim to "deconstruct" the notion that some books and writers are difficult because they deal with profound and complicated ideas: "If the texts seem incomprehensible, it is for the excellent reason that they mean precisely nothing."

Set out to show how numerous key intellectuals have used concepts from the physical sciences and mathematics incorrectly, Sokal and Bricmont intentionally provide considerably lengthy extracts in order to avoid accusations of taking sentences out of context. Such extracts pull from such works as those of Jacques Lacan, Julia Kristeva, Paul Virilio, Gilles Deleuze, Félix Guattari, Luce Irigaray, Bruno Latour, and Jean Baudrillard, who—in terms of the quantity of published works, invited presentations, and of citations received—were some of the leading academics of continental philosophy, critical theory, psychoanalysis, and/or the social sciences at the time of publication.

The book provides a chapter to each of the above-mentioned authors, "the tip of the iceberg" of a group of intellectual practices that can be described as "mystification, deliberately obscure language, confused thinking and the misuse of scientific concepts." For example, Luce Irigaray is criticised for asserting that E=mc2 is a "sexed equation" because "it privileges the speed of light over other speeds that are vitally necessary to us"; and for asserting that fluid mechanics is unfairly neglected because it deals with "feminine" fluids in contrast to "masculine" rigid mechanics. Similarly, Lacan is criticized for drawing an analogy between topology and mental illness that, in Sokal and Bricmont's view, is unsupported by any argument and is "not just false: it is gibberish."

Sokal and Bricmont claim that they do not intend to analyze postmodernist thought in general. Rather, they aim to draw attention to the abuse of concepts from mathematics and physics, their areas of specialty. Sokal and Bricmont define this abuse as any of the following behaviors:
 Using scientific or pseudoscientific terminology without bothering much about technical meanings.
 Importing concepts from the natural sciences into the humanities without justification for their use.
 Displaying superficial erudition by using technical terms where they are irrelevant, presumably to impress and intimidate non-specialist readers.
 Manipulating meaningless words and phrases.
 Self-assurance on topics far beyond the competence of the author and exploiting the prestige of science to give discourses a veneer of rigor.

The postmodernist conception of science

Sokal and Bricmont highlight the rising tide of what they call cognitive relativism, the belief that there are no objective truths but only local beliefs. They argue that this view is held by a number of people, including people who the authors label "postmodernists" and the Strong programme in the sociology of science, and that it is illogical, impractical, and dangerous. Their aim is "not to criticize the left, but to help defend it from a trendy segment of itself." Quoting Michael Albert, [T]here is nothing truthful, wise, humane, or strategic about confusing hostility to injustice and oppression, which is leftist, with hostility to science and rationality, which is nonsense.

Reception

According to New York Review of Books editor Barbara Epstein, who was delighted by Sokal's hoax, the response to the book within the humanities was bitterly divided, with some delighted and some enraged; in some reading groups, reaction was polarized between impassioned supporters and equally impassioned opponents of Sokal.

Support

Philosopher Thomas Nagel has supported Sokal and Bricmont, describing their book as consisting largely of "extensive quotations of scientific gibberish from name-brand French intellectuals, together with eerily patient explanations of why it is gibberish," and agreeing that "there does seem to be something about the Parisian scene that is particularly hospitable to reckless verbosity."

Several scientists have expressed similar sentiments. Richard Dawkins, in a review of this book, said regarding the discussion of Lacan:We do not need the mathematical expertise of Sokal and Bricmont to assure us that the author of this stuff is a fake. Perhaps he is genuine when he speaks of non-scientific subjects? But a philosopher who is caught equating the erectile organ to the square root of minus one has, for my money, blown his credentials when it comes to things that I don't know anything about.Noam Chomsky called the book "very important", and said that "a lot of the so-called 'left' criticism [of science] seems to be pure nonsense."

Criticism

Limiting her considerations to physics, science historian Mara Beller maintained that it was not entirely fair to blame contemporary postmodern philosophers for drawing nonsensical conclusions from quantum physics, since many such conclusions were drawn by some of the leading quantum physicists themselves, such as Bohr or Heisenberg when they ventured into philosophy.

Regarding Lacan
Bruce Fink offers a critique in his book Lacan to the Letter, in which he accuses Sokal and Bricmont of demanding that "serious writing" do nothing other than "convey clear meanings". Fink asserts that some concepts which Sokal and Bricmont consider arbitrary or meaningless do have roots in the history of linguistics, and that Lacan is explicitly using mathematical concepts in a metaphoric way, not claiming that his concepts are mathematically founded. He takes Sokal and Bricmont to task for elevating a disagreement with Lacan's choice of writing styles to an attack on his thought, which, in Fink's assessment, they fail to understand. Fink says that "Lacan could easily assume that his faithful seminar public...would go to the library or the bookstore and 'bone up' on at least some of his passing allusions."

Similar to Fink, a review by John Sturrock in the London Review of Books accuses Sokal and Bricmont of "linguistic reductionism", claiming that they misunderstood the genres and language uses of their intended quarries.

This point has been disputed by Arkady Plotnitsky (one of the authors mentioned by Sokal in his original hoax). Plotnitsky says that "some of their claims concerning mathematical objects in question and specifically complex numbers are incorrect", specifically attacking their statement that complex numbers and irrational numbers "have nothing to do with one another". Plotnitsky here defends Lacan's view "of imaginary numbers as an extension of the idea of rational numbers—both in the general conceptual sense, extending to its ancient mathematical and philosophical origins...and in the sense of modern algebra." The first of these two senses refers to the fact that the extension of real numbers to complex numbers mirrors the extension of rationals to reals, as Plotnitsky points out with a quote from Leibniz: "From the irrationals are born the impossible or imaginary quantities whose nature is very strange but whose usefulness is not to be despised."

Plotnitsky nevertheless agrees with Sokal and Bricmont that the "square root of −1" which Lacan discusses (and for which Plotnitsky introduces the symbol ) is not, in spite of its identical name, "identical, directly linked, or even metaphorized via the mathematical square root of −1", and that the latter "is not the erectile organ".

Regarding Irigaray
While Fink and Plotnitsky question Sokal and Bricmont's right to say what definitions of scientific terms are correct, cultural theorists and literary critics Andrew Milner and Jeff Browitt acknowledge that right, seeing it as "defend[ing] their disciplines against what they saw as a misappropriation of key terms and concepts" by writers such as Jacques Lacan and Luce Irigaray. However, they point out that Irigaray might still be correct in asserting that  is a "masculinist" equation, since "the social genealogy of a proposition has no logical bearing on its truth value." In other words, gender factors may influence which of many possible scientific truths are discovered. They also suggest that, in criticising Irigaray, Sokal and Bricmont sometimes go beyond their area of expertise in the sciences and simply express a differing position on gender politics.

Derrida
In his response, first published in Le Monde as "Sokal and Bricmont Aren't Serious", Jacques Derrida writes that the Sokal hoax is rather "sad", not only because Alan Sokal's name is now linked primarily to a hoax rather than science, but also because the chance to reflect seriously on this issue has been ruined for a broad public forum that deserves better. Derrida reminds his readers that science and philosophy have long debated their likenesses and differences in the discipline of epistemology, but certainly not with such an emphasis on the nationality of the philosophers or scientists. He calls it ridiculous and weird that there are intensities of treatment by the scientists, in particular, that he was "much less badly treated", when in fact he was the main target of the US press.

Derrida then proceeds to question the validity of their attacks against a few words he made in an off-the-cuff response during a conference that took place thirty years prior to their publication. He suggests there are plenty of scientists who have pointed out the difficulty of attacking his response. He also writes that there is no "relativism" or a critique of Reason and the Enlightenment in his works. He then writes of his hope that in the future this work is pursued more seriously and with dignity at the level of the issues involved.

See also

 Beyond the Hoax
 Cargo cult science
 List of scientific metaphors
 Nonscience
 Not even wrong
 Postmodernism Generator
 Pseudoscience
 Science wars
 The Dictionary of Fashionable Nonsense

References

Further reading

 Richard Dawkins, "Postmodernism Disrobed. Review of Intellectual Impostures by Alan Sokal and Jean Bricmont", reprinted in The Devil's Chaplain: Selected Essays, Phoenix, 2003 ().

External links
 Review by Matthew Benacquista
 "I know what you mean!" , review by Michael Harris
 Alan Sokal Articles on the Social Text Affair, including the original article
 Review of Intellectual Impostures in Nature, 1998 by Richard Dawkins

1997 non-fiction books
Books by Jean Bricmont
French non-fiction books
Scientific skepticism mass media
Sociology books
Works about postmodernism
Works by Alan Sokal

Fashionable Nonsense


Georg Baselitz (born 23 January 1938) is a German painter, sculptor and graphic artist. In the 1960s he became well known for his figurative, expressive paintings. In 1969 he began painting his subjects upside down in an effort to overcome the representational, content-driven character of his earlier work and stress the artifice of painting. Drawing from myriad influences, including art of Soviet era illustration art, the Mannerist period and African sculptures, he developed his own, distinct artistic language.

He was born as Hans-Georg Kern in , Upper Lusatia, Germany. He grew up amongst the suffering and demolition of World War II, and the concept of destruction plays a significant role in his life and work. These biographical circumstances are recurring aspects of his entire oeuvre. In this context, the artist stated in an interview: "I was born into a destroyed order, a destroyed landscape, a destroyed people, a destroyed society. And I didn't want to reestablish an order: I had seen enough of so-called order. I was forced to question everything, to be 'naive', to start again." By disrupting any given orders and breaking the common conventions of perception, Baselitz has formed his personal circumstances into his guiding artistic principles. To this day, he still inverts all his paintings, which has become the unique and most defining feature of his work.

Life
Baselitz was born on 23 January 1938, in Deutschbaselitz (now a part of Kamenz, Saxony), in what was later East Germany. His father was an elementary school teacher, and the family lived in the local school building.

Baselitz attended the local school in Kamenz. In its assembly hall hung a reproduction of the painting Wermsdorfer Wald (1859) by Louis-Ferdinand von Rayski, an artist whose grasp of Realism was a formative influence on Baselitz. Baselitz also became interested in the writings of Jakob Böhme. By the age of 15, he had already painted portraits, religious subjects, still lifes, and landscapes, some in a futuristic style.

In 1955, he applied to study at the Kunstakademie in Dresden but was rejected. In 1956, he successfully enrolled at the Hochschule für Bildende und Angewandte Kunst in East Berlin. There he studied under professors Walter Womacka and Herbert Behrens-Hangler and befriended Peter Graf and Ralf Winkler (later known as A. R. Penck). After two semesters, however, he was expelled for "sociopolitical immaturity" because he did not comply with the socialist ideas of the DDR.

In 1957, he resumed his studies at the Hochschule der Künste in West Berlin, where he settled down and met his future wife, Johanna Elke Kretzschmar. In 1961, he attended Hann Trier's master class and completed his studies the following year. Trier's classes were described as a creative environment largely dominated by the gestural abstraction of Tachism and Art Informel. At the Hochschule der Künste, Baselitz immersed himself in the theories of Ernst Wilhelm Nay, Wassily Kandinsky, and Kasimir Malevich. During this time he became friends with Eugen Schönebeck and Benjamin Katz. Art historian Andreas Franzke describes Baselitz's primary artistic influences at this time as Jackson Pollock and Philip Guston.

In 1961, he adopted the name Georg Baselitz as a tribute to his home town.

Since 2013, he and his wife have lived in Salzburg in Austria and both obtained also Austrian citizenship in 2015. He married Kretzschmar in 1962 and is the father of two sons, Daniel Blau and Anton Kern, both gallerists.

Work

1957–1969

At the turn of 1959 to 1960, Baselitz began to produce his first original works in a distinct style of his own, among them the Rayski-Head (Rayski-Kopf) series and the painting G. Head (G. Kopf).

In 1963, Baselitz's first solo exhibition in West Berlin, at Galerie Werner & Katz, caused a public scandal. Two of the pictures, The Big Night Down The Drain (Die große Nacht im Eimer) (1962/63) and The Naked Man (Der Nackte Mann) (1962), were seized two days after the opening of the show by the public prosecutor on the ground of their lewd and obscene content, after likely a friend of the Galerist Michael Werner had already reported their being seized via German News Agency in the local newspaper B.Z. – a self-fulfilling prophecy and intentional scandal. The ensuing court case did not end until October 1965.

Baselitz spent the spring of 1964 at Schloß Wolfsburg and produced his first etchings in the printing shop there, which were exhibited later that year. Printmaking, a medium which he describes as having "symbolic power which has nothing to do with a painting", has since become an intrinsic part of his artistic repertoire. The next year, he won a six-month scholarship to study at the Villa Romana in Florence. While there, he studied Mannerist graphics and produced the Animal Piece (Tierstück) pictures. In general, Baselitz' greatest inspiration stems from writers and artists such as Antonin Artaud, Samuel Beckett, Edvard Munch, Jean Dubuffet, Willem de Kooning, Joseph Beuys, as well as from the expressionist artist association Die Brücke.

Series of Heroes and Fractures
After returning from Florence to West Berlin, Baselitz created the series of Heroes (Helden, also known as Neue Typen), between 1965 and 1966, which, among others, includes the large-format composition The Great Friends (Die großen Freunde, Museum Ludwig, Cologne). These figures represent a metaphorical image of a man who, having neither nationality nor an affiliation to a place, throws the illusory and megalomaniacal ideals of the Third Reich and East Germany overboard with his desolate, broken, ragged appearance (for example, Rebel, held by the Tate Modern). Baselitz' Helden typically appear alone in a barren landscape with naked arms and legs, and hands opened in a summoning gestures. At times they bear attributes associated with the biography of the artist, who refers to his own childhood in the countryside and identifies himself with all of them. Through early 1969, he produced further large-format pictures, such as Woodsmen (Waldarbeiter) as part of a group of pictures known as Fracture Pictures (Frakturbilder).

Inverted paintings
On the basis of his Fractures, Baselitz used a painting by Louis-Ferdinand von Rayski, Wermsdorf Woods (Wermsdorfer Wald), ca 1959, from his childhood at his elementary-school as a model, in order to paint his first picture with an inverted motif: The Wood On Its Head (Der Wald auf dem Kopf) (1969). By inverting his paintings, the artist is able to emphasize the organisation of colours and form and confront the viewer with the picture's surface rather than the personal content of the image. In this sense, the paintings are empty and not subject to interpretation. Instead, one can only look at them.

1970–1975
In the 1970s, Baselitz regularly exhibited at Munich's Galerie Heiner Friedrich. Most of the works he produced during this time were landscapes themed as pictures-within-a-picture. In 1970, at the Kunstmuseum Basel, Dieter Koepplin staged the first retrospective of drawings and graphic works by Baselitz. At the Galeriehaus in Cologne's Lindenstraße, Franz Dahlem put on the first exhibition of pictures with upside-down motifs. In 1971, the Baselitz family once again moved, relocating to Forst an der Weinstraße. He used the old village school as studio and started painting pictures featuring bird motifs. He exhibited several times in the next few years around Germany and also participated in the 1972 documenta 5 in Kassel, where again his work would generate harsh cristism. This same year he began using a fingerpainting technique. He painted landscapes until 1975, often based on motifs he would find in publications such as the ″Mitteilungen des Landesvereins Sächsischer Heimatschutz e. V.″. In 1975, the family moved to Derneburg, near Hildesheim. Baselitz visited New York for the first time and worked there for two weeks. He also visited Brazil, participating in the 13th Biennale in São Paulo.

1976–1980
In 1976, Baselitz rented a studio in Florence, which he used until 1981. In 1977, he began working on large-format linocuts. He began teaching at the Staatliche Akademie der Bildenden Künste in Karlsruhe, where he was appointed professor in 1978. From 1978 until 1980, he worked on diptychs using the tempera painting technique (combinations of motifs), multipart pictures (series of motifs), and large-format individual works such as The Gleaner (Die Ährenleserin), Rubble Woman (Trümmerfrau), Eagle (Adler) and Boy Reading (Der lesende Knabe). The works became more abstract, with scriptural elements predominating. In 1980, he showed his first sculpture at the Venice Biennale.

1981–1989
In 1981, Georg Baselitz set up an addition study in Castiglion Florentino, near Arezzo, which he used until 1987. His work was exhibited in New York for the first time in 1981. By 1982, he began devoting more time to sculpture, in addition to several exhibitions. In 1983, he began using Christian motifs in much of his artwork, and completed the major composition Dinner in Dresden (Nachtessen in Dresden). In the same year, he took up a new professorship at the Hochschule der Künste Berlin. In 1986, in recognition of Baselitz's achievements, he was awarded the Goslarer Kaiserring by the city of Goslar. Through the 1980s, Baselitz's work was exhibited frEquently in Germany. In 1989, the title Chevalier dans l'Ordre des Arts et des Lettres was conferred upon Baselitz by French Minister of Arts Jack Lang.

1990–2009
In 1990, at the Nationalgalerie im Alten Museum in Berlin, the first major exhibition of Baselitz's works in East Germany was staged. In 1992, he resigned from the Akademie der Künste in Berlin. In 1993, he designed the set for Harrison Birtwistle's opera Punch and Judy, staged under the direction of Pierre Audi at the Dutch Opera in Amsterdam. He also took part in the International Pavilion at the Venice Biennale with the Male Torso (Männlicher Torso) sculpture, accompanied by oversized drawings. In 1994, Baselitz designed a stamp for the French postal service. He also produced his first ground gold picture that year. In 1995, the first major retrospective of Baselitz's work in the US was staged at the Guggenheim in New York City. This retrospective was also exhibited in Washington, D.C., and Los Angeles. Throughout the 1990s, his work was exhibited frequently throughout Europe. In 2002, a retrospective of Baselitz's work was shown in Art Gallery of Yapı Kredi Bank in Istanbul.

During this time, Baselitz lived and worked near Hildesheim (Schloß Derneburg), from 2006 on near Munich, and in Imperia in Italy.

His work was exhibited in London, at the Royal Academy of Arts in late 2007, and in the White Cube gallery in 2009.

2010–2013
From 21 November 2009, to 14 March 2010, the Museum Frieder Burda and Baden-Baden's Staatliche Kunsthalle exhibited a comprehensive survey of the artist, featuring approximately 140 works. Baselitz. A Retrospective was presented at the two neighbouring museums, with the Museum Frieder Burda displaying 50 years of painting, the Staatliche Kunsthalle 30 years of sculpture.

In a 2013 interview, Baselitz was quoted as saying, "women don't paint very well. It's a fact. There are, of course, exceptions." Citing the comparative lack of commercial success of work by women painters in the most expensive markets as proof, he stated, "Women simply don't pass the test. (...) The market test, the value test".

Baselitz's statements elicited rebuttals from art critics like Sarah Thornton, author of Seven Days in the Art World, who countered, "[t]he market gets it wrong all the time. To see the market as a mark of quality is going down a delusional path. I'm shocked Baselitz does. His work doesn't go for so much." The record then for a painting by Baselitz was £3.2 million, while the record for a painting by Yayoi Kusama, a female artist, was £3.8 million.

Since 2014
To this day, Baselitz is still an active, yet controversial artist and highly critical of German politics.  Over the past years, Baselitz has been working on a series of quiet portraits of both he and his wife, Elke, painted with dark washes of blue and black, somber tones that point to a mediation on mortality and aging.

Due to his 80th birthday on 23 January 2018, several retrospectives were held in his honor; for instance at Pinakothek der Moderne in Munich, Fondation Beyeler and Kunstmuseum in Basel, as well as in the U.S. at the Hirshhorn Museum in Washington, D.C. With over 100 works highlighting six decades, the Hirshhorn's exhibition was the first major U.S. retrospective of Baselitz in more than twenty years.

Devotion, an exhibition of paintings and works on paper by Baselitz inspired by self-portraits of artists he admires or is influenced by, was exhibited at Gagosian gallery in New York in early 2019. The same year, Alan Cristea Gallery also published a series of 32 etchings by the artist of the same title.

In 2019 a retrospective curated by Kosme de Barañano was held at the Gallerie dell'Accademia in Venice, Italy, to coincide with the 58th Venice Biennale, the first exhibition by a living artist in the museum gallery. He also curated a special exhibition celebrating the life and work of his friend and fellow artist, Emilio Vedova, at the Fondazione Emilio e Annabianca Vedova, entitled Vedova di/by Baselitz.
In October 2021 a major retrospective opened at the Centre Pompidou including paintings, sculptures, drawings and prints, as well display cases with archival and documentary material. The exhibition was the last one curated by Bernard Blistène as director of the museum.

Style
In the 1970s, Baselitz became famous for his upside-down images. He is seen as a revolutionary painter as he draws the viewer's attention to his works by making them think and sparking their interest. The subjects of the paintings do not seem to be as significant as the work's visual insight. Throughout his career, Baselitz has varied his style, ranging from layering substances to his style, since the 1990s, which focuses more on lucidity and smooth changes. His drawings and paintings of the past ten years show the artist revisiting, correcting, and varying his earlier work. Self-reflection goes hand in hand with an insouciant and surprisingly unfettered graphic style.

Controversy
Baselitz's disparaging remarks about women artists have earned him a reputation as a sexist, and he has been accused of reinforcing gender bias in the art world.

Honours and awards
 1964: Villa Romana Prize
 1968: ars viva prize of the Cultural Committee of German Business
 1984–92: Member of the Academy of the Arts, Berlin
 1986: Goslarer Kaiserring
 1987: Chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres
 1992: Officier de l'Ordre des Arts et des Lettres
 1999: Honorary member at the Royal Academy of Arts, London
 1999: Art Prize Rhenus Mönchengladbach
 2001: Julio González Prize Valencia
 2002: Commandeur de l'Ordre des Arts et des Lettres
 2003: Lower Saxony State Prize
 2004: Praemium Imperiale
 2004: Honorary Professor at the Accademia delle Arti del Disegno in Florence
 2005: Austrian Decoration for Science and Art
 2006: Honorary Citizen of the city of Imperia
 2008: B.Z. Culture Prize
 2009: Full member of the Bavarian Academy of Fine Arts
 2009: Cologne-Fine-Art Award of the Association of German Galleries and Editions
 2012: Chevalier de la Légion d'Honneur
 2019: Foreign associate member Académie des Beaux-Arts

Works
See List of works by Georg Baselitz

Bibliography
 Georg Baselitz: Collected Writings and Interviews, edited by Detlev Gretenkort. Ridinghouse, London 2010.
 Georg Baselitz. Bilder, die den Kopf verdrehen. Seemann, Leipzig 2004.
 Georg Baselitz. Paintings 1962–2001, edited by Detlev Gretenkort, mit einem Essay von Michael Auping, Milano 2002
 Georg Baselitz. Retrospektive 1964–1991, edited by Siegfried Gohr. Hirmer, Munich 1992.
 Ich will es noch einmal schaffen Interview with Georg Baselitz, in art magazin 3/2006, S. 36–43
 Christian Malycha, Das Motiv ohne Inhalt. Malerei bei Georg Baselitz 1959–1969. Bielefeld 2008. Kerber Artbooks.

See also
 List of German painters

References

External links
 Georg Baselitz Museum für Moderne Kunst Frankfurt
 Georg Baselitz Royal Academy, London
 Georg Baselitz  Galerie Thaddaeus Ropac
 Georg Baselitz White Cube
 Georg Baselitz Gagosian Gallery
 Georg Baselitz  Galerie Sabine Knust

 actual exhibitions with Georg Baselitz on Artfacts  Georg Baselitz works are still widely at present in various shows and permanent collections in museums or galleries throughout the world.
 Georg Baselitz Tate, London, works in the collection
 Georg Baselitz The British Museum, works in the collection
 Georg Baselitz National Galleries of Scotland, Edinburgh, works in the collection
 Georg Baselitz Fondation Beyeler, Riehen/Basel, works in the collections
 Georg Baselitz at the DASMAXIMUM KunstGegenwart, Germany

1938 births
Living people
People from Kamenz
20th-century German painters
20th-century German male artists
German male painters
21st-century German painters
21st-century German male artists
Modern painters
Members of the Academy of Arts, Berlin
Commandeurs of the Ordre des Arts et des Lettres
Recipients of the Praemium Imperiale
Recipients of the Austrian Decoration for Science and Art
German contemporary artists
20th-century German printmakers
Honorary Members of the Royal Academy
Neo-expressionist artists

Georg Baselitz


Throughout history, various groups of people have considered themselves to be the chosen people of a deity, for a particular purpose. The phenomenon of a "chosen people" is well known among the Israelites and Jews, where the term () originally referred to the Israelites as being selected by Yahweh to worship only him and to fulfill the mission of proclaiming his truth throughout the world. Some claims of chosenness are based on parallel claims of Israelite ancestry, as is the case for the Christian Identity and Black Hebrew sects—both which claim themselves (and not Jews) to be the "true Israel". Others claim that the concept is spiritual, where individuals who genuinely believe in God are considered to be the "true" chosen people. This view is common among most Christian denominations, who historically believed that the church replaced Israel as the people of God.

Anthropologists commonly regard claims of chosenness as a form of ethnocentrism.

Judaism

In Judaism, "chosenness" is the belief that the Jews, via descent from the ancient Israelites, are the chosen people, i.e., chosen to be in a covenant with God. The idea of the Israelites being chosen by God is found most directly in the Book of Deuteronomy, where it is applied to Israel at Mount Sinai upon the condition of their acceptance of the Mosaic covenant between themselves and the LORD God.  The decalogue immediately follows, and the seventh day sabbath is given as the sign of the covenant, with a requirement that Israel keep it, or else be cut off.   The verb 'bahar  (), and is alluded to elsewhere in the Hebrew Bible using other terms such as "holy people". Much is written about these topics in rabbinic literature. The three largest Jewish denominations—Orthodox Judaism, Conservative Judaism and Reform Judaism—maintain the belief that the Jews have been chosen by God for a purpose. Sometimes this choice is seen as charging the Jewish people with a specific mission—to be a light unto the nations, and to exemplify the covenant with God as described in the Torah. This is first prominently outlined in Genesis 12:2.

While the concept of "choseness" may be understood by some to connote ethnic supremacy, Conservative Judaism denies this, as it claims that as a result of being chosen, Jews also bear the greatest responsibility, which incurs the most severe punishment upon disobedience. "Few beliefs have been subject to as much misunderstanding as the 'Chosen People' doctrine.  The Torah and the Prophets clearly stated that this does not imply any innate Jewish superiority.  In the words of Amos (3:2) 'You alone have I singled out of all the families of the earth—that is why I will call you to account for your iniquities.' The Torah tells us that we are to be "a kingdom of priests and a holy nation" with obligations and duties which flowed from our willingness to accept this status. Far from being a license for special privilege, it entailed additional responsibilities not only toward God but to our fellow human beings. As expressed in the blessing at the reading of the Torah, our people have always felt it to be a privilege to be selected for such a purpose. For the modern traditional Jew, the doctrine of the election and the covenant of Israel offers a purpose for Jewish existence which transcends its own self interests. It suggests that because of our special history and unique heritage we are in a position to demonstrate that a people that takes seriously the idea of being covenanted with God can not only thrive in the face of oppression, but can be a source of blessing to its children and its neighbors. It obligates us to build a just and compassionate society throughout the world and especially in the land of Israel where we may teach by example what it means to be a 'covenant people, a light unto the nations.'"Likewise, Rabbi Lord Immanuel Jakobovits views the concept of "choseness" as God choosing different nations, and by extension individuals, to perform unique contributions to the world, similar to the concept of division of labor.   "Yes, I do believe that the chosen people concept as affirmed by Judaism in its holy writ, its prayers, and its millennial tradition. In fact, I believe that every people—and indeed, in a more limited way, every individual—is "chosen" or destined for some distinct purpose in advancing the designs of Providence. Only, some fulfill their mission and others do not. Maybe the Greeks were chosen for their unique contributions to art and philosophy, the Romans for their pioneering services in law and government, the British for bringing parliamentary rule into the world, and the Americans for piloting democracy in a pluralistic society. The Jews were chosen by God to be 'peculiar unto Me' as the pioneers of religion and morality; that was and is their national purpose."

Christianity and derivatives

Seventh-day Adventism

Mormonism

In Mormonism, all Latter Day Saints are viewed as covenant, or chosen, people because they have accepted the name of Jesus Christ through the ordinance of baptism. In contrast to supersessionism, Latter Day Saints do not dispute the "chosen" status of the Jewish people. Most practicing Mormons receive a patriarchal blessing that reveals their lineage in the House of Israel. This lineage may be blood related or through "adoption;" therefore, a child may not necessarily share the lineage of her parents (but will still be a member of the tribes of Israel). It is a widely held belief that most members of the faith are in the tribe of Ephraim or the tribe of Manasseh.

Christian Identity

Christian Identity is a belief which holds the view that only either Germanic, Anglo-Saxon, Celtic, Nordic, or Aryan people and those of kindred blood are the descendants of Abraham, Isaac and Jacob and hence the descendants of the ancient Israelites.

Independently practiced by individuals, independent congregations, and some prison gangs, it is not an organized religion, nor is it connected with specific Christian denominations. Its theology promotes a racial interpretation of Christianity. Christian Identity beliefs were primarily developed and promoted by American authors who regarded Europeans as the "chosen people" and Jews as the cursed offspring of Cain, the "serpent hybrid" or serpent seed, a belief known as the two-seedline doctrine. White supremacist sects and gangs later adopted many of these teachings.

Christian Identity holds that all non-whites (people not of wholly European descent) will either be exterminated or enslaved in order to serve the white race in the new Heavenly Kingdom on Earth under the reign of Jesus Christ. Its doctrine states that only "Adamic" (white) people can achieve salvation and paradise.

Mandaeism

Mandaeans formally refer to themselves as Nasurai (Nasoraeans) meaning guardians or possessors of secret rites and knowledge. Another early self-appellation is bhiri zidqa meaning 'elect of righteousness' or 'the chosen righteous', a term found in the Book of Enoch and Genesis Apocryphon II, 4.

Rastafari

Based on Jewish biblical tradition and Ethiopian legend via Kebra Nagast, Rastas believe that Israel's King Solomon, together with Ethiopian Queen of Sheba, conceived a child which began the Solomonic line of kings in Ethiopia, rendering the Ethiopian people as the true children of Israel, and thereby chosen. Reinforcement of this belief occurred when Beta Israel, Ethiopia's ancient Israelite First Temple community, were rescued from Sudanese famine and brought to Israel during Operation Moses in 1985.

Unification Church

Sun Myung Moon taught that Korea is the chosen nation, selected to serve a divine mission and was "chosen by God to be the birthplace of the leading figure of the age" and was the birthplace of "Heavenly Tradition", ushering in God's kingdom.

Nation of Islam

The Nation of Islam teaches that black people constitute a nation and that through the institution of the Atlantic slave trade they were systematically denied knowledge of their history, language, culture, and religion and, in effect, lost control of their lives. Although not the Founder of The Nation of Islam, Elijah Muhammad was outspoken and called for the establishment of a separate nation for black Americans and the adoption of a religion based on the worship of Allah and on the belief that blacks were his chosen people.

Maasai religion
The traditional religion of the Maasai people from East Africa maintains that the Supreme God Ngai has chosen them to herd all cattle in the world, and this belief has been used to justify stealing from other tribes.

See also
 144,000
 Christ of Europe
 Exceptionalism
 Religiocentrism
 The Chosen One (trope)
 Theocracy

References

Further reading

Ethnocentrism
Racism
Religious practices
Religious belief and doctrine
Religious terminology
Christianity and Judaism related controversies

Chosen people


Cepken, Osmanlı zamanında giyilen çapraz iki sıra düğmeli ve harçlı bir tür kısa kolsuz yelek. Kadife veya çuhadan yapılırdı. Kolları dikişli olanlara camadan denirdi. Kol ve yakaları işlemelidir. Potur üstüne giyilirdi.
Günümüzde takım elbise içine giyilir. Dış giyim olarak kullanılır.önü ait olduğu takım elbisenin kumaşından dikilmiş, ceket altına giyilen düğmeli, yakasız ve kolsuz giysi.

Ayrıca bakınız
 Yelek

Üst giyim
Osmanlı kültürü
Tekstil terimleri
Yöresel tekstil kültürleri

Cepken


Aceasta este o listă de filme românești din 1987:

Lista

Note

Legături externe
Filme românești din 1987 la IMDb.com
Filme românești din 1987 la Cinemagia.ro

Filme din 1987Filme românești
România
Liste de filme românești

Listă de filme românești din 1987


Shuto Yamamoto (født 1. juni 1985) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2017||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shuto Yamamoto