The Typhaceae () are a family of flowering plants, sometimes called the cattail family. The botanical name for the family has been recognized by most taxonomists.

Description
Members can be recognized as large marsh herbs with alternate two-ranked leaves and a brownish compact spike of unisexual flowers. The plants have creeping rhizomes.

The male flowers either lack a perianth or have six scales. They may also have club shaped threads or wedge or spatula shaped scales that are intermingled wit the flowers. They have between two and seven stamens.

The female flowers have a perianth of fine hairs or scales. These may be accompanied by slender bracteoles. The ovary is one chambered and contains a single pendulous ovule. The style is simple and the stigma simple and long.

The fruit may or may not be stalked and the pericarp may be thick or thin. The seeds are endospermous with a cylindric embryo.

Fossils
The earliest fossils, including pollen and flowers, have been recovered from late Cretaceous deposits.

Taxonomic history
The APG II system, of 2003 (unchanged from the APG system, 1998), also recognizes this family, and assigns it to the order Poales in the clade commelinids, in the monocots. The family then consisted of one genus (Typha), totalling a dozen species of perennial plants of wet habitats. More recently, the APG III system of 2009 included a second genus, Sparganium, in this family. The two genera together have a total of 51 known species.

The Cronquist system, of 1981, also recognized such a family and placed it in the order Typhales, in the subclass Commelinidae in class Liliopsida in division Magnoliophyta.

The Wettstein system, last updated in 1935, placed the family in order Pandanales.

References

External links

 links at CSDL

Poales families
Extant Maastrichtian first appearances

Typhaceae


Vous trouverez ci-dessous une liste de poètes indiens, poètes nés en Inde ou ayant la nationalité indien. Les poètes écrivant en langues Indiennes y sont aussi inclus.

A-D

 Javed Akhtar (né 1945)
 Agha Shahid Ali (1949-2001)
 Kumaran Asan (1873-1924)
 Kamala Das (née 1934)
 Ramdhari Singh Dinkar (1908-1974)

E-H
 Sunil Gangopadhyay ( 1934)
 Mirza Ghalib (1797-1869)
 Indira Goswami (1942-2011)
 Gulzar (né 1934)

I-L

 Jaayadeva (1170-1245)
 Kabir (1440-1518)
 Kazi Nazrul Islam (1899-1976)
 Humayun Kabir (1906-1969)
 Kâlidâsa ()
 Amir Khusrau (1253-1325)
 Kuvempu (IIe-Ve siècle BC)

M-P

 Akka Mahadevi (1130-1160)
  (né en 1928)
 Meera (1498-1540)
 Sarojini Naidu (1879-1949)
  Pampa (902-975)
 Tapan Kumar Pradhan (né en 1972)
 Amrita Pritam (1919-2005)

Q-T

 Vikram Seth (né 1952)
 Kamala Surayya (née 1934)
 Surdas (1467-1583)
 Rabindranath Tagore (1861-1941)
 Tulsidas (1532-1623)

U-Z

 Vâlmîki ()
 Mahadevi Varma (née en 1964)
 Vyāsa

Articles connexes
 Littérature indienne
 Poésie indienne

Bibliographie
  Rosinka Chaudhary, A History of Indian Poetry, Cambridge University Press, 2016
  Sisir Kumar Das, A History of Indian Literature, Sahitya Akademi, 2005

Inde

Liste de poètes indiens


Das Haus Hohe Straße 22 ist ein denkmalgeschütztes Gebäude in der Stadt Quedlinburg in Sachsen-Anhalt.

Lage
Es befindet sich im Stadtgebiet westlich des Quedlinburger Marktplatzes und gehört zum UNESCO-Weltkulturerbe. Im Quedlinburger Denkmalverzeichnis ist es als Wohnhaus eingetragen.

Architektur und Geschichte
Das dreigeschossige Fachwerkhaus wurde 1661 von Andreas Schröder errichtet. Auf ihn verweist die Inschrift ANDREAS SCHRODER. Das Gebäude verfügt über ein Zwischengeschoss. Die Zierelemente an den Schwellbalken sind typisch für die Bauzeit. Im 18. oder 19. Jahrhundert wurde die Fassade des Hauses umgebaut.

Ursprünglich war das Gebäude der südliche Teil eines Doppelhauses. Der nördliche Teil, die Hohe Straße 23, ist jedoch nicht erhalten. In den Jahren 1999/2000 wurde das erhaltene aber stark sanierungsbedürftige Haus Hohe Straße 22 umgebaut und saniert. Zeitgleich wurde das Grundstück Hohe Straße 23 in massiver Bauweise neu bebaut, wobei der Neubau die Proportionen des vorhandenen Gebäudes aufnimmt. Bauherr war die Gerdes Wohnprojekt GmbH. Die Planung erfolgte durch die Hahne + Saar Architekten GmbH aus Wernigerode. Es entstanden insgesamt 270 m² Wohnfläche und 115 m² Gewerbefläche. Die Baukosten betrugen 750.000 DM.
Jetziger Eigentümer ist die Gerhardt/Treffer GbR mit Sitz in Göttingen.

Literatur
 Landesamt für Denkmalpflege Sachsen-Anhalt (Hrsg.): Denkmalverzeichnis Sachsen-Anhalt. Band 7: Falko Grubitzsch, unter Mitwirkung von Alois Bursy, Mathias Köhler, Winfried Korf, Sabine Oszmer, Peter Seyfried und Mario Titze: Landkreis Quedlinburg. Teilband 1: Stadt Quedlinburg. Fliegenkopf, Halle 1998, ISBN 3-910147-67-4, S. 138.

Weblinks
 Informationen zur Sanierung des Hauses Hohe Straße 22

Einzelnachweise

Kulturdenkmal in Quedlinburg
Fachwerkhaus in Quedlinburg
Wohngebäude in Quedlinburg
Erbaut in den 1660er Jahren
Hohe Straße (Quedlinburg)

Hohe Straße 22 (Quedlinburg)


Ruhi Su'ya ait bir müzik albümü.

Şarkılar
 Sarı Tamburam
 Erzurum Dağları
 Nefes
 Akkuğular
 O Yar Gelir
 Varın Söylen Urfani'ye
 Drama Köprüsü
 Heyamol
 Habudiyar
 Gökte Yıldız
 Tekerleme

Ruhi Su albümleri
1986 albümleri

Pir Sultan'dan Levni'ye


Laguna Curlandei (sau Golful; în , în , în , în ) este separată de Marea Baltică de Cordonul litoral. Suprafața sa este 1.619 km2. Râul Neman furnizează aproximativ 90% din intrări; bazinul este format din aproximativ 100.450 kilometri pătrați în Lituania și Rusia, regiunea Kaliningrad din Rusia.

Istoria omenirii

În secolul al XII-lea, zona din jurul lagunei făcea parte din terenurile ancestrale ale curlandienilor și ale vechilor prusaci. Mai târziu s-a învecinat cu regiunea istorică Lituania Mică. La capătul de nord al cordonului, există o trecere spre Marea Baltică, locul fiind ales de către cavalerii teutoni în 1252 pentru a înființa castelul Memelburg și orașul Memel — numit oficial Klaipėda în 1923-39, când teritoriul Memel a fost separat de Germania, și, din nou după 1945, când a devenit parte a RSS Lituaniană.

Ca frontieră interbelică nouă a fost ales râul care se varsă în laguna Curlandei lângă Rusnė (în ). Partea de 120 km din Germania a fost numite die Memel de către Germani, în timp ce partea superioară situată în Lituania a fost cunoscută sub numele de Râul Nemunas. Granița a separat și peninsula din apropierea micuței stațiuni de vacanță Nida din Lituania (în ); partea de sud a cordonului și laguna au rămas în Germania până în 1945.

Această frontieră rămâne astăzi ca graniță între Lituania și Rusia, ca și după al doilea război mondial, partea de sud a cordonului și partea din zona germană de sud a râului — compenentă a Prusiei Răsăritene cu orașul Königsberg situat în Sambia — au devenit parte a exclavei Rusiei numită regiunea Kaliningrad.

Curlandieni

În timp ce astăzi curlandienii, de asemenea, cunoscuți sub numele de Kuršininkai, sunt un grup etnic baltic aproape pe cale de dispariție, care trăiesc de-a lungul Cordonului litoral al Curlandiei, în 1649 așezările Kuršininkai se întindeau de la Klaipėda până la Gdańsk. Kuršininkai au fost în cele din urmă asimilați de către germani, cu excepția cordonului litoral unde unii dintre ei trăiesc și astăzi. Kuršininkai au fost considerați letoni până după primul război mondial, când Letonia și-a câștigat independența față de Imperiul rus, considerație bazată pe argumente lingvistice. Acesta a fost motivul pentru care Letonia a cerut să intre în componența sa Coridorul litoralului, Klaipėda și alte teritorii din Prusia Răsăriteană, cereri la care a renunțat ulterior.

Istorie naturală și ecologie
Laguna, formată acum aproximativ 7.000 de ani Î. hr, este clasificată ca apă salmastră. Apa are o adâncime medie de 3,8 metri. Există o foarte mare biodiversitate în lagună, deși destul de afectată de poluarea apei. În anii 2000 a fost confirmată prezența algelor.

Referințe

Legături externe
 Kurische Nehrung (Germană)

Marea Baltică
Lagune

Laguna Curlandei


Kakerdaja raba (mose) er en mose i Albu Vald, Järvamaa i Estland. Den ligger Epu-Kakerdi vådområde og er omfattet af Kõrvemaa maastikukaitseala (Kõrvemaa landskabsbeskyttelsesområde).

I mosen findes talrige åbne vandhuller. Midt i mosen ligger Kakerdi järv (Karerdi sø), med et areal på 6,7 hektar. Mosen har navn efter søen, der i folkemunde kaldes Kakerdaja.

Kakerdaja raba tilhører Epu-Kakerdi tørvemose. I mosekomplekset forekommer tørveudvinding, men ikke Kakerdaja raba.

Galleri

Eksterne henvisninger

 "Üle Kakerdaja raba" Eesti Loodus, 2006/6

Estlands geografi
Moser

Kakerdaja mose


අමෙන්හොටෙප් III (හෙලනීකෘත අමෙනෝෆිස් III; ඊජිප්තු අමාන-හාට්ප; අරුත අමුන් තෘප්තියට පත් වන) හෙවත් විශිෂ්ට අමෙන්හොටෙප් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඊජිප්තුවේ දහඅටවන රාජවංශයේ නවවන පාරාවෝවරයායි. විවිධ කතුවරුන්ගේ වාර්තා අනුව, ඔහු විසින් ඊජිප්තුව පාලනය කොට ඇත්තේ ක්‍රි.පූ. 1386 ජූනි සිට 1349 දක්වා හෝ ක්‍රි.පූ. 1388 ජූනි සිට 1351/1350 දෙසැම්බර් දක්වා ය. ඔහු සිහසුනට පත්වූයේ ඔහුගේ පියා වූ IVවන තුත්මෝස්ගේ මරණයත් සමගයි. IIIවන අමෙන්හොටෙප්, තුත්මෝස්ගේ උපබිසවක වූ මුටෙම්වියාගේ පුත්‍රයායි.

ඔහුගේ රාජ්‍ය සමය පෙර නොපැවති සමෘද්ධිමත්භාවයකින් සහ කලාත්මක තේජසින් හෙබි යුගයක් විය. මෙකල ඊජිප්තුව කලාව සහ අන්තර්ජාතික බලය අතින් උච්චත්වයට පත්ව පැවතිණි. ඔහුගේ 38වන හෝ 39වන රාජ්‍ය වර්ෂයේ සිදු වූ ඔහුගේ මරණයත් සමග ඔහුගේ පුත්‍රයා, IVවන අමෙන්හොටෙප් යන නාමයෙන් සිහසුනට පත් විය. නමුත් පසුකලෙක ඔහු සිය රාජකීය නාමය අක්නාටන් ලෙස වෙනස් කරගත්තේ ය.

පවුල

IVවන තුත්මෝස් (IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ පුත්‍රයා) රජුට දාව ඔහුගේ සුළු භාර්යාවක වූ මුටෙම්වියා හට උපන් පුත්‍රයා වූ අමෙන්හොටෙප් ක්‍රි.පූ. 1388 අවට උපන්නේ යැයි සැලකේ. ඔහු Iවන තුත්මෝස් ගෙන් ඇරඹී වසර 150ක් පමණ ඊජිප්තුව පාලනය කළ තුත්මොසීය පවුලේ සාමාජිකයකු විය.

IIIවන අමෙන්හොටෙප්ට දාව ඔහුගේ මහා රාජකීය බිරිඳ වූ ටියේට පුතුන් දෙදෙනකු විය. ඔවුන්ගේ පළමු පුත්‍රයා වූ කිරුළහිමි තුත්මෝස් කුමරු සිය පියාට පෙර මියගිය අතර, දෙවන පුත්‍රයා වූ IVවන අමෙන්හොටෙප් (පසුව අක්නාටන් ලෙස හැඳින්විණි) අවසානයේ IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගෙන් පසු සිහසුනට පත් විය. ඇතැම් විට IIIවන අමෙන්හොටෙප්ට තුන්වන දරුවකු ද සිටින්නට ඇති අතර, අක්නාටන්ගෙන් පසු කෙටි කාලයක් පාරාවෝ ලෙස ඊජිප්තුව පාලනය කළ ස්මෙන්ඛ්කරේ ඔහුගේ දරුවකු විය හැකි යැයි පැවසේ.

IIIවන අමෙන්හොටෙප් සහ ටියේ හට දියණියන් සිව්දෙනකු සිට ඇති බව පෙනේ. ඔවුන් නම්: සිටාමුන්, හෙනුට්ටනෙබ්, අයිසිස් හෙවත් ඉසෙට් සහ නෙබෙටාහ් ය. ඔවුන් පිළිබඳ ඔවුන්ගේ පියාගේ රාජ්‍ය සමයයට අයත් ප්‍රතිමා සහ කැටයම්වල මෙන්ම කුඩා භාණ්ඩවල (නෙබෙටාහ් හැර) ද දක්නට ලැබේ. නෙබෙටාහ් පිළිබඳ සාක්ෂියක් ලෙස හමුවන්නේ මෙඩිනෙට් හබුහි පිහිටි දැවැන්ත හුනුගල් ප්‍රතිමා සමූහය පමණකි. මෙම දැවැන්ත ප්‍රතිමාව මීටර හතක් උසැති වන අතර, එහි IIIවන අමෙන්හොටෙප් සහ ටියේ එක්ව අසුන්ගෙන සිටින අයුරුත්, "ඔවුන්ගේ දියණියන් තිදෙනකු සිහසුන ඉදිරිපස සිටගෙන අයුරුත් නිරූපණය කොට ඇත. මින් වඩාත් සංරක්ෂිත සහ විශාලතම මධ්‍ය ප්‍රතිමාව හෙනුට්ටනෙබ්ට අයත් ය. නෙබෙටාහ් දකුණුපස වේ. වම් පස පිහිටි අනෙක් ප්‍රතිමාවේ නම විනාශ වී ඇත."

IIIවන අමෙන්හොටෙප් සිය රාජ්‍ය සමයේ අවසන් දශකයේ දියණියන් සිව්දෙනා අතුරින් දෙදෙනකු, එනම් සිටාමුන් සහ අයිසිස් ව "මහා රාජකීය බිරිඳ" ධුරයට පත්කොට තිබේ. සිටාමුන්ව ද ඔහුගේ 30වන රාජ්‍ය වර්ෂයේ මෙම ධුරයට ඔසවා තැබුණු බව මල්කටා රාජකීය මාලිගයෙන් සොයාගත් බඳුන් ලේබල කැටයමක සඳහන් වේ. ඊජිප්තුවේ දේව ධර්මය අනුව පිරිමි පාරාවෝවරයා හට විවිධ පරම්පරාවල කාන්තාවන් භාර්යාවන් ලෙස පත් කරගෙන රාජකීය උරුමය තහවුරු කරගැනීමට හැකියාව තිබූ බව පෙනේ. හාතොර් දෙවඟන රා දෙවිඳන්ට සම්බන්ධ වන්නේ පළමුව මෑණියන් ලෙසත්, පසුව ඔහු පුරාතන ඊජිප්තු ආගම අනුව ඊජිප්තු දේව සභාවේ ප්‍රමුඛතමයා බවට පත්වූ පසු බිරිය සහ දියණිය ලෙසත් ය. මේ නිසා, සමකාලීන විවාහ මතයන් හා සසඳා බැලීමේ දී IIIවන අමෙන්හොටෙප් සිය දියණියන් දෙදෙනකු සමග විවාහ වීම අසාමාන්‍ය බවක් නොපෙනේ.

IIIවන අමෙන්හොටෙප් විදේශීය කාන්තාවන් කිහිප දෙනකු සමග ද විවාහ වී ඇති බව සඳහන් වේ. ඔවුන් පහත දැක්වේ:
 ගිලුක්හෙපා; මිටැනි රාජ්‍යයේ IIවන ෂුට්ටර්නාගේ දියණියයි. ඔහුගේ දසවන වර්ෂයේ දී විවාහ කරගැනිණි.
 ටඩුක්හෙපා; ඔහුගේ මිත්‍ර මිටැනියෙහි ටුෂ්රටාගේ දියණියයි. ඔහුගේ 36වන වර්ෂය අවට දී විවාහ කරගන්නා ලදී.
 බැබිලෝනියාවේ කුරිගල්සු රජුගේ දියණියක්.
 බැබිලෝනියාවේ කඩාෂ්මන්-එන්ලිල් රජුගේ දියණියක්.
 අර්සාවාහි පාලක ටර්හුන්ඩරාඩුගේ දියණියක්.
 ඇම්මියා (වර්තමාන සිරියාවේ) පාලකයාගේ දියණියක්.

දිවිය
IIIවන අමෙන්හොටෙප්ට සුවිශේෂී ස්ථානයක් හිමිව ඇත්තේ අනෙක් සෑම පාරාවෝවරයකුටම වඩා වැඩිම නිරුපද්‍රිත ප්‍රතිමා සංඛ්‍යාවකට හිමිකම් කීම නිසාවෙනි. ඔහුගේ ප්‍රතිමා 250කට අධික සංඛ්‍යාවක් සොයොගෙන සහ හඳනාගෙන ඇත. මෙම ප්‍රතිමා ඔහුගේ සම්පූර්ණ ජීවිත කාලය පුරමා නිර්මාණය වූ ඒවා බැවින්, මෙය ඔහුගේ රාජ්‍ය සමයේ දිග නිර්ණයට උපකාරී වේ.

IIIවන අමෙන්හොටෙප් සමයේ ඇති තවත් සුවිශේෂීත්වයක් නම් 200නට අධික විශාල අනුස්මරණ ශිලා ස්කැරබ් රූ ය. මේවා සිරියාවේ (රාස් ෂම්රා) සිට නූබියාවේ සොලෙබ් දක්වා වූ විශාල භූගෝලීය ප්‍රදේශයක් තුළ හමු වේ. මේවායේ ඇති දිගැති කැටයම් අක්ෂර මගින් පාරාවෝවරයාගේ සේවාවන් වර්ණනා කොට ඇත. උදාහරණයක් ලෙස, මෙම අනුස්මරණ ස්කැරබ් රූපවලින් 123කම සඳහන් වන්නේ IIIවන අමෙන්හොටෙප් සිය පළමු රාජ්‍ය වර්ෂයේ සිට දසවන වර්ෂය දක්වා කාලය තුළ ඔහු "තමන්ගේම ඊතලවලින්" විද මරාදැමූ සිංහයන් ගණනාවක (කියවීම මත පදනම්ව 102 හෝ 110ක්) තොරතුරු ය. මීට සමානව, වෙනත් ස්කැරබ් රූ පහක දැක්වෙන්නේ ගිලුක්හෙපා නැමැති විදේශ කුමරියක ඔහුගේ භාර්යාව වීමට පරිවාර කාන්තාවන් 317ක් සමග ඊජිප්තුවට පැමිණි බවයි. ඇය පාරාවෝගේ ගෘහය ඇතුළු වූ පළමු විදේශ කුමරියයි.

තවත් ස්කැරබ් රූ එකොළහක ඔහු සිය එකොළොස්වන රාජ්‍ය වර්ෂයේ සිය මහා රාජකීය භාර්යාව වූ ටියේ රැජින වෙනුවෙන් තැනවූ කෘත්‍රිම විලක් පිළිබඳ සඳහන් වේ.

ඇතැම්විට 6 සහ 12 වැනි වයසක දී, අමෙන්හොටෙප් සිංහාසනාරූඪ කර ඇත්තේ ළමා වියේ බව පෙනේ. ඔහු පාරාවෝ බවට පත් මුල් කාලයේ ඔහු වෙනුවෙන් රාජ්‍යාධිකාරිවරයකු සිටින්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ. ඔහු වසර දෙකකට පසු ටියේ සමග විවාහ විය. ඇය ඔහුගේ මරණින් පසු ද, වර්ෂ දොළහක් ජීවත් වූවා ය. ඔහුගේ දිගු රාජ්‍ය සමය පෙර නොපැවති සමෘද්ධිමත්භාවයකින්, කලාත්මක තේජසකින් සහ අන්තර්ජාතික බලය අතින් හෙබි යුගයක් විය. මේ බවට සාක්ෂි ඇසිරියාව, මිටැනිය, බැබිලෝනියාව සහ හැටි රාජ්‍ය සමග පැවැත්වූ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ලිපි හුවමාරු මගින් පෙනේ. මේවා අමර්ණ ලිපි තුළින් වටහාගත හැක; මෙම ලිපිවල නිරන්තරයෙන් පාරාවෝවරයාගෙන් සෙසු පාලකයින් රන් සහ ත්‍යාග ඉල්ලා කෙරුණු ඉල්ලීම් දක්නට ලැබෙයි. මෙම ලිපි මගින් IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ 30 වන වර්ෂයේ සිට අවම වශයෙන් අක්නාටන්ගේ රාජ්‍ය සමයේ අවසානය දක්වා වූ කාල පරිච්ඡේදය ආවරණය වේ. එක්තරා සුප්‍රකට ලිපියක—අමර්ණ ලිපිය EA 4— IIIවන අමෙන්හොටෙප්, පාරාවෝවරයාගේ දියණියකව විවාහ කරගැනීමට බැබිලෝනියානු රජ Iවන කඩාෂ්මන්-එන්ලිල් සිදු කළ ඉල්ලීම දැඩිව ප්‍රතික්ෂේප කර ඇත:

සිය දියණියන්ගෙන් අයකු බැබිලෝනියානු රජුට විවාහ කර දීමට IIIවන අමෙන්හොටෙප් ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට හේතුව රාජකීය කුමරියක විවාහ කරගැනීමෙන් සිහසුනට උරුමකම් කීමට අයිතියක් ඇති වන ඊජිප්තු සම්ප්‍රදායික ක්‍රමය වන්නට ඇත. නැතහොත් අන්තර්ජාතික ලෝකයේ ඊජිප්තුවේ තත්ත්වය උසස්කොට දැක්වීමට ගත් උත්සාහයක් වන්නට ද ඇත.

මෙම පාරාවෝවරයාගේ යුගය සාපේක්ෂව සාමකාමී, වැදගත් සිදුවීම් රහිත යුගයක් ලෙස පැවසේ. රජු විසින් සිදුකළ යුධ ක්‍රියාන්විතයක් පිළිබඳ ඇති එකම වාර්තාව ඔහුගේ පස්වන රාජ්‍ය වර්ෂයට අයත් අස්වාන් සහ නූබියාවේ සායි අසල තිබූ හමු වූ ශිලා ස්තම්භ ත්‍රිත්වය දැක්විය හැක. IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ යුධ විජයග්‍රහණ පිළිබඳ නිල වාර්තාවේ ඔහුගේ වීරත්වය සහ පාරාවෝවරුන්ට පොදු අතතිශයෝක්තිය මැනවින් දැකගත හැක.

IIIවන අමෙන්හොටෙප් විසින් සිය සෙඩ් ජයන්ති උත්සව තුනක් පිළිවෙලින් ඔහුගේ වර්ෂය 30, වර්ෂය 34 සහ වර්ෂය 37 යන දිනවල බටහිර තීබ්ස්හි මල්කටා ග්‍රීෂ්ම සාලිගයේ සමරා තිබේ. මෙම මාලිගය පුරාතන සමයේ පෙර්-හේයි හෙවත් "ප්‍රමුදිත ගෘහය" ලෙස හැඳන්විණි. මෙයට අමුන් දෙවොලක් සහ මෙම අවස්ථාව සඳහා විශේෂයෙන්ම නිර්මිත උත්සව ශාලාවක් ද අන්තර්ගත ය. රජුගේ වඩාත් ජනප්‍රිය විරුදයක් වූයේ ආටන්-ට්ජෙහෙන් යන්නයි. එහි අරුත "දිදුළන හිරු මඬල" යන්නයි. මෙය ලුක්සෝර් දේවස්ථානයේ ඔහුගේ පදවි නාම අතර බහුලව යොදා තිබේ. එසෙම එම විරුදය ඔහුගේ මාලිගා අතුරින් එකක් නාමය ලෙස භාවිත කෙරුණු අතර, 11වන වර්ෂයට අයත් රාජකීය පහුර මෙන්ම අමෙන්හොටෙප්ගේ හමුදාවේ මිනිස් සමාගම හැඳන්වීමට ද භාවිතා කොට තිබේ.

IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ දිව්‍යමය උපත පිළිබඳ පුරාණෝක්තිය ලුක්සෝර් දේවස්ථානයේ නිරූපණය කොට ඇත. එම පුරාණෝක්තිය අනුව, IIIවන අමෙන්හොටෙප් පිළිසිඳගන්නේ IVවන තුත්මොසිස්ගේ ස්වරූපය ගත් අමුන් දෙවිඳුන් මුටෙම්වියාව මුණගැසීමට යාම නිසායි.

අක්නාටන් සමග යෝජිත හවුල් පාලනය

IIIවන අමෙන්හොටෙප් සහ ඔහුගේ පුත් අක්නාටන් හවුල් පාලනයක් ගෙනගිය බවට නිශ්චිත සාක්ෂි හමු නොවේ. අමර්ණ මාලිග ලේඛනාගාරයට අයත් ලිපියක් අක්නාටන්ගේ 2වන වර්ෂයට—12වන වර්ෂයට අයත් නොවිය හැක— දින නිර්ණය කොට ඇත. මෙහි මිටැනියානු රජ, ටුෂ්රටා (අමර්ණ ලිපිය EA 27) අක්නාටන්ට පැමිණිලි කරන්නේ සිය දියණිය වූ ටඩුක්හෙපා පාරාවෝගේ ගෘහය වෙත එවීම වෙනුවෙන් දායාදය ලෙස දඹ රනින් නිමකළ ටුෂ්රටා ප්‍රතිමා ලබාදීමට අක්නාටන්ගේ පියා වූ පොරොන්දුව අක්නාටන් ඉටුනොකළ බව පවසමිනි. මෙම ලිපි හුවමාරුව මගින් පෙනෙන්නේ IIIවන අමෙන්හොටෙප් සහ අක්නාටන් අතර හවුල් පාලනයක් පැවතියේ නම එය වසරකට වඩා නොපැවතිය හැකි බවයි. ලෝරන්ස් බර්මන් IIIවන අමෙන්හොටෙප් පිළිබඳ 1998දී ප්‍රකාශිත චරිතාපදානයක මෙසේ දක්වයි:

 "හවුල් පාලනය කෙරෙහි මතයන් ඉදිරිපත් කරන යෝජකයන් කලා ඉතිහාසඥයන් [උදා., රේමන්ඩ් ජොන්සන්] බව පෙනේ. නමුත් ඉතිහාසඥයෝ [උදාහරණ ලෙස ඩොනල්ඩ් රෙඩ්ෆෝර්ඩ් සහ විලියම් මර්නේන් වැන්නවුන්] මෙය එතරම් විශ්වාස නොකරති. මෙම ගැටලුව හඳුනා ගැනීමෙන් පහසු පිළිතුරක් බලාපොරොත්තු විය හැකි නොවේ. වර්තමාන රචකයින් ක්‍රමයෙන් විශ්වාස කරන්නේ IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ රාජය සමයේ කලා නිර්මාණ පැහැදිළි කිරීමට හවුල් පාලන න්‍යායන් නොගැළපෙන බවයි. අනෙක් අතින්, මෙම ගැටලු පැනනගින්නේ මතකාගාර භාණ්ඩ අර්ථකථනයන් නිසා බව පෙනේ."

2014 පෙබරවාරි මස, ඊජිප්තු පුරාවස්තු අමාත්‍යාංශය නිවේදනය කළේ අක්නාටන් සිය පියා වශයෙන් අවම වශයෙන් වසර 8ක් වත් බලය හවුලේ භුක්ති විඳින්නට ඇති බවට 'ස්ථිර සාක්ෂි' හමුවී ඇති බවයි. මේ සඳහා පාදක කරගෙන ඇත්තේ අමෙන්හොටෙප්-හුයි අමාත්‍යවරයාගේ සොහොන්ගැබෙන් හමුවූ සොයාගැනීම් ය. මෙම සොහොන්ගැබ Instituto de Estudios del Antiguo Egipto de Madrid ආයතනය මගින් මෙහෙයවන බහු-ජාතික පර්යේෂ කණ්ඩායමක් සහ ආචාර්ය මාටින් වැ‍ලන්ටින් විසින් අධ්‍යයනය කෙරෙමින් පවතියි. මෙම සාක්ෂි අතරට, IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ සහ අක්නාටන්ගේ කාර්ටුෂයන් එක්ව කැටයම් කොට තිබීම දක්වා ඇත. නමුත් මෙමගින් නිගමනය කළ හැක්කේ IIIවන අමෙන්හොටෙප් සිය එකම ජීවත්වූ පුත්‍රයා වන අක්නාටන්ව සිය අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස නම් කර ඇති බවයි. එසේම මෙම රජවරුන් දෙදෙනාගේම රාජ්‍ය වර්ෂ දැක්වෙන කිසිදු වස්තුවක් හෝ ශිලා ලේඛනයක් හමු වී නොමැත.

ඊජිප්තුවේදියකු වන පීටර් ඩෝර්මන් මෙම රජවරුන් දෙදෙනා අතර හවුල් පාලනයක් පැවති බවට වූ තර්කය ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ ඛෙරුඑෆ්ගේ සොහොන්ගැබෙන් හමුවූ පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි අනුවයි.

අවසන් වර්ෂ

නූබියාවේ සොලෙබ් දේවස්ථානයේ ඇති බිතු කැටයම් සහ රජුගේ මහා බිරිඳ ටියේගේ ආරක්ෂකයකු වූ ඛෙරුඑෆ්ගේ තීබානු සොහොන්ගැබෙහි අමෙන්හොටෙප් රූපීයව දුබල සහ රෝගී අයුරින් නිරූපණය කොට ඇත. විද්‍යාඥයින් විශ්වාස කරන්නේ ඔහුගේ අවසන් වර්ෂවල ඔහු ආත්රයිටිස් රොගයෙන් පීඩා විඳඇති බවත්  තරබාරු වී ඇති බවත් ය. මේ බව ඇතැම් විද්වතුන් විශ්වාස කරන්නේ අමෙන්හොටෙප් මිටැනියෙහි සිය මාමණ්ඩිය වූ ටුෂ්රටාගෙන් සුවපත් කිරීමේ දෙවඟනක වූ නිනෙවේහි ඉෂ්තාර් දෙවඟනගේ ප්‍රතිමාවක් තමන් වෙත එවා සිය දත්වල වූ සැරව ගෙඩිය වැනි වේදනා‍වන්ගෙන් තමන් සුවපත් කරන ලෙස පවසා තිබීම නිසායි. ඔහුගේ මමියේ වෝහාරික විද්‍යා අධ්‍යයනයකින් පෙනී ගොස් ඇත්තේ ඔහු සිය ගෙවීගිය දත්වල වූ සිදුරු හේතුවෙන් නිරන්තර වේදනාවන්ගෙන් පෙළෙන්නට ඇති බවයි. කෙසේනමුත් විලියම් එල්. මොරාන් විසින් අමර්ණ ලිපිය EA 23හි සිදුකරන ලද මෑතකාලීන විශ්ලේෂණයකින් පෙනී ගොස් ඇත්තේ, දෙවඟනගේ ප්‍රතිමාවක් තීබ්ස් වෙත යැවීමේ සිද්ධිය මෙම මතයට සාක්ෂියක් කර ගත නොහැකි බවයි. මෙම ප්‍රතිමාව ගෙන්වීම සිදුකොට ඇත්තේ පාරාවෝගේ 36වන වර්ෂයේ ටුෂ්රටා‍ගේ දියණිය වූ ටඩුක්හෙපා සහ IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ විවාහය සිදු වූ සමයේ බවයි. EA 23 ලිපිය ඊජිප්තුව වෙත පැමිණි දිනය ලෙස දක්වා ඇත්තේ "රාජ්‍ය වර්ෂය 36, ශිශිර ඍතුවේ සිව්වන මාසය, දිනය 1" යන දිනයයි. එසේම EA 23 ලිපියෙහි ටුෂ්රටා සඳහන් කරන්නේ ප්‍රතිමාව එවීම යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ අමෙන්හොටෙප්ගේ රෝග සුව කිරීම බවයි. නමුත්, ටුෂ්රටා මෙසේ පමණක් ලියා ඇත,

වඩාත් ප්‍රචලිත පැහැදිළි කිරීම නම් ප්‍රතිමාව ඊජිප්තුව වෙත ගෙනගියේ "IIIවන අමෙන්හොටෙප් සහ ටඩුක්හෙපාගේ විවාහයට ආශිර්වාද පැතිරවීමයි. නමුත් ඇයව මීට පෙර IIIවන අමෙන්හොටෙප් සහ ගිලුක්හෙපා වෙනුවෙන් එහි යවා තිබිණි." මොරාන් ලියන්නේ: "දෙවඟනගේ ප්‍රතිමාව සංචාරයට ගෙනයාම පිළිබඳඑක් පැහැදිළි කිරීමක් නම්, ඇයව වියපත් පාරාවෝවරයාගේ ආබාධ සුව කිරීමට රැගෙන ගිය බවකි. නමුත් මෙම පැහැදිළි කිරීම හුදෙක් මතුපිටින් සලකා දක්වා ඇති අතර, ලිපියෙන් ඊට ඉඟියක් නො‍ලැබේ... බොහෝ විට, මින් පෙනෙන්නේ ටුස්රටාගේ දියණියගේ විවාහය හා සම්බන්ධ ගාම්භීරත්වය විය හැක; පෙර චාරිකාව පිළිබඳ 18f පේළිවල සඳහන් කර ඇත. ඇතැම්විට මෙය කෙලු-හෙබා [එනම්, ගිලුක්හෙපා] ගේ විවාහය සම්බන්ධ සිද්ධියක් විය හැකියි...එසේම ඉන් පෙනෙන්නේ සවුස්කා සහ අමන්ගේ සංයෝගයෙන් ටඩු-හෙබා විසින් රජුගේ ආශාවන්ට පිළිතුරු දීමක් විය හැකියි."

ටුෂ්රට්ටා සිය "සොයුරු" IIIවන අමෙන්හොටෙප් වෙත යැවූ EA21 අමර්ණ ලිපියෙහි අන්තර්ගතය මේ බව ප්‍රබලව සනාථ කරයි. මෙම ලිපි හුවමාරුවේ දී, ටුෂ්රට්ටා පැහැදිළිව මෙසේ පවසයි,

මරණය

IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ ඉහළම රාජ්‍ය වර්ෂය වර්ෂය 38ට අයත් ය. මෙය මල්කටාහි වයින් බඳුන් ලේබල සටහන්වලින් ලැබේ. ඔහු වාර්තාගත නොවූ 39වන වර්ෂයක වයින් අස්වැන්න නෙළීමට ප්‍රථම කෙටි කාලයක් ජීවත්ව මියගොස් ඇත.

IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ දේහය රජුන්ගේ නිම්නයේ බටහිර නිම්නයේ, WV22 සොහොන්ගැබෙහි භූමදානය කරන ලදී. තෙවන අන්තර්මධ්‍ය යුගයේ දී ඔහුගේ මමිය KV35හි පැති කුටීරයකට රැගෙන යන ලදී. මෙම කුටිය වෙත දහඅටවන සහ දහනවවන රාජවංශයේ ඇතැම් පාරාවෝවරුන්ගේ මමී ද රැගෙන ගොස් තිබිණි. මෙය අනාවරණය කරගන්නා ලද්දේ 1898දී වික්ටර් ලොරෙට් විසිනි.

ඕස්ට්‍රේලියානු කායික විද්‍යාඥ ග්‍රැෆ්ටන් එලියට ස්මිත් විසින් සිදුකළ පරීක්ෂණයකින් පෙනී ගොස් ඇත්තේ මෙම පාරාවෝවරයා මියයන විට හතළිහ සහ පනහ යන වයස් අතර සීමාවේ පසුවන්නට ඇති බවයි. ඔහුගේ අගබිසව වූ ටියේ රැජින ඔහුගේ මරණින් පසු අවම වශයෙන් වසර දොළහක්වත් ජීවත් වී ඇති බව පෙනේ. එයට හේතුව ඇගේ පුත්‍රයාගේ සමයේ ඇතැම් අමර්ණ ලිපිවල මෙන්ම, ඇගේ පුත්‍රයාගේ 9වන සහ 12වන වර්ෂ අතර නිමැවුණු හුයාගේ සොහොන්ගැබේ ඇය අක්නාටන් සහ රාජකීය පවුල සමග රාත්‍රී භෝජන මේසයක සිටිනු නිරූපණය කර තිබීමයි.

පාරාවෝවරයාගේ මරණය අසා විදේශ නායකයන් පවා සිය ශෝකය ප්‍රකාශ කර ඇත. ටුෂ්රට්ටා මෙසේ පවසා ඇත:

IIIවන අමෙන්හොටෙප් මියගියේ, බලය සහ ආධිපත්‍යය අතින් ඉතා උච්චස්ථානයක පැවති රාජ්‍යයක් දායාද කරමිනි. එකල අන්තර්ජාතික ලෝකයේ අති විශාල ගෞරවයක් ඔහුට හිමි විය. කෙසේ නමුත්, ඔහු අමුන් පූජකවරය යටතේ ඊජිප්තුවට එහි සම්ප්‍රදායික දේශපාලන සහ ආගමික පිළිවෙත් උරුම කර තිබිණි.

ඔහුගේ පුත් අක්නාටන් විසින් සිදුකළ ප්‍රතිසංස්කරණ විප්ලවය හේතුවෙන් මෙම පැරණි සම්ප්‍රදායයන් බිඳහෙළුණු අතර, පැවති සම්ප්‍රදාය අනුව බලවත්ව සිටි අමුන් පූජකවරුන් සහ ඔවුන්ගේ සිද්ධස්ථානවලට වඩා පාරාවෝවරයා බොහෝ බලවත් වන්නට විය. අක්නාටන් විසින් අගනුරව තීබ්ස් සිට වෙනත් ස්ථානයකට ගෙනගියේ එම බලවත් දේවස්ථානවල බලපෑමෙන් මිදී, සිය තේරීම වූ ආටන් දේව වන්දනාව ප්‍රචලිත කිරීමටයි. අක්නාටන් ඊජිප්තුවේ අගනුවර වර්තමාන අමර්ණ (මුලින් හැඳන්වුණේ අක්ටාටන් යනුවෙනි. එහි අරුත 'ආටන්ගේ ක්ෂිතිජය' යන්නයි) පෙදෙසට ගෙනගිය අතර, ක්‍රමයෙන් අමුන් වන්දනාව යටපත් කළේ ය.

මාලිගය
IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ මාලිගයේ වැදගත් පුද්‍රලයින් රැසක් විය. ඒ අතර අමාත්‍යවරුන් වූ රාමෝස්, අමෙන්හොටෙප්, අපෙරෙල් සහ ප්ටාහ්මෝස් වැන්නවුන් විය. ඔවුන් වඩාත් ප්‍රකට වූයේ තීබ්ස්හි රාමෝස්ගේ සොහොන්ගැබ ඇතුළු ස්මාරක ගණනාව නිසා ය. භාණ්ඩාගාරිකයන් ලෙස වෙනත් ප්ටාහ්මෝස් කෙනකු සහ මෙරිරේ ද විය. ප්‍රධාන ආරක්ෂකයන් වූයේ අමනෙම්හාට් සුරර් සහ අමෙන්හොටෙප් (හුයි) යන පුද්ගලයින් ය. කුෂ්හි ප්‍රතිරාජයා ලෙස මෙරිමෝස් කටයුතු කළේ ය. ඔහු නූබියාවේ දී, රජුගේ යුධ ව්‍යාපාරවල ප්‍රධානියකු විය. ඇතැම්විට රජුගේ වඩාත් ප්‍රකට නිලධාරියා ලෙස හාපුගේ පුත්, අමෙන්හොටෙප් සැලකේ. ඔහුට කිසිදින උසස් තනතුරු හිමිනොවූවත්, පසුකලෙක දේවත්වයට පත්කොට වන්දනාමාන කෙරිණි. ඔහු රජුගේ ඇතැම් ප්‍රධාන දේවස්ථානවල වාස්තු විද්‍යාඥයා වේ. රජු යටතේ වූ අමුන් පූජකවරුන් අතර, රජුගේ මස්සිනා වූ අනෙන් සහ සිමුට් යන අය ද විය.

ස්මාරක

IIIවන අමෙන්හොටෙප් රජු කාර්නැක්හි දේවස්ථානය පුළුල් කළ අතර, ලුක්සෝර් දේවස්ථානය ඉදිකළේ ය. මෙම දේවස්ථානය අටලු දෙකකින් සමන්විත වූ අතර, නව දේවස්ථාන ප්‍රවේශයට පිටුපසින් ස්තම්භාවලියක් ඉදිකළේ ය. එසේම මා'අ‍ට් දෙවඟනට නව දේවස්ථානයක් ඉදිවීම ද සිදු විය. තෙවන අටලුව නම් වූ නව අටලුවක් ඉදි කිරීමට IIIවන අමෙන්හොටෙප් කාර්නැක්හි අමුන් දේවස්ථානයේ සිව්වන අටලුව ගලවා ඉවත් කළේ ය. මෙම ව්‍යූහයට ඔහු නව ප්‍රවේශ මාර්ගයක් තැනවූ අතර, නව අංගණයේ මධ්‍යයට පහළින් "විවෘත පැපිරස් කුළුණු හිස් සහිත ස්තම්භ පේළි දෙකක්" ඉදිකළේ ය. ඊජිප්තුවේ තෙවන සහ සිව්වන අටලුව අතර අංගණය ඇතැම්විට ඔබලිස්ක අංගණයක් ලෙස හඳන්වයි. මෙය අමුන්, මුට් සහ ඛොන්සු දෙවිවරුන්ගේ පූජනීය ඔරු, අවමංගල බෝට්ටු මත නංවාගෙන අයුරු නිරූපිත රූ වලින් විසිතුරු කොට ඇත. එසේම රජු විසින් එහි අමුන් දේවස්ථානයේ දසවන අටලුවේ වැඩ කටයුතු ද ආරම්භ කළේ ය. රජු ලෙස IIIවන අමේනහොටෙප්ගේ ප්‍රථම වාර්තාගත කාර්යය වන්නේ ඔහුගේ 1 හා 2වන වර්ෂවල කයිරෝවට මඳක් දකුණින් පිහිටි ටුරා සහ මධ්‍ය ඊජිප්තුවේ ඩේර් අල්-බර්ෂා යන ප්‍රදේශවල නව හුනුගල් වැඩපළවල් ආරම්භ කිරීමයි. මෙය ඔහුගේ මහා ගෘහනිර්මාණ කටයුතු සඳහා අධාර වන්නට ඇත. එසේම ඔහු විසින් ලුක්සෝර්හි මා'අට් දේවතාවා සඳහා නව දෙවොලක් ද, නූබියාවේ ස්මාරක ගණනාවක් ද ඉදිකරන ලදී.

"...මේ අතරට එලිෆන්ටයින්හි ඉදි කළ ස්තම්භාවලියක් (IIIවන තුත්මෝස් වෙනුවෙන් පුද කළ)වැඩි එස්-සෙබුවාම්හි අමුන් 'මාර්ගයන්ට අධිපති' වෙනුවෙන් ඉදිකළ ශෛලමය දෙවොල, අනිබාහි මියාම් පෙදෙසේ ඉදිකළ හොරස් දේවස්ථානය ද අයත් ය...[එසේම] කවා සහ සෙසෙබි ස්ථානවල නව දේවස්ථානයන් [ඇරඹීම] ද සිදු විය."

නයිල්හි බටහිර ඉවුරේ පිහිටා තිබූ ඔහුගේ දැවැන්ත මතකාගාර දේවස්ථානය එකල තීබ්ස්හි පිහිටා තිබූ විශාලතම ආගමික ගොඩනැගිලි සංකීර්ණය විය. නමුත් රජු විසින් එය ඉදිකිරීමට තෝරාගත් භූමිය පිටාර තැන්නට ආසන්නව පිහිටීම නිසා එය සියවස් දෙකකට අඩු කාලයක දී නටබුන් වන්නට විය. මෙහි වූ බොහෝ ශෛගමය නිර්මාණ මෙර්නෙප්ටාහ් සහ පසුකාලීන පාරාවෝවරුන් සිය ඉදිකිරීම් කටයුතු සඳහා භාවිතා කර තිබේ. මෙම්නන්හි දැවැන්ත ප්‍රතිමා යනුවෙන් හැඳින්වෙන් දැවැන්ත ශෛලමය ප්‍රතිමා ද්විත්වය මීටර දහඅටක් උසැති විය. අමෙන්හොටෙප්ගේ මෙම ප්‍රතිමා ඔහුගේ මතාකාගාර දේවස්ථානයට ඇතුළු වන ස්ථානය දෙපස පිහිටියේ ය. මෙම ප්‍රතිමා ද්විත්වය මෙම දේවස්ථාන සංකීර්ණයේ ස්ථාවරව පවත්නා එකම නිර්මාණයයි. මීට අමතරව IIIවන අමේනහොටෙප් විසින් කාර්නැක්හි තෙවන අටලුව ඉදිකළ අතර, කාර්නැක්හි දකුණින් වූ මුට් දෙවොලේ සෙඛ්මෙට් දෙවඟප්‍රතිමා 600ක් පිහිටුවාලී ය. ඊජිප්තුවේ නව රාජධානි යුගයේ වඩාත් විශිෂ්ටතම නිර්මාණ සමහරක් ඔහුගේ යුගයට අයත් ඒවා ය. මේ අතර "නූබියාවේ සොලේබ් දේවස්ථානය ඉදිරිපිට මුලින් පිහිටවා තිබූ විශිෂ්ට රෝස ග්‍රැනයිට් සිංහ රූ" මෙන්ම රාජකීය ප්‍රතිමා ගණනාවක් ද අයත් වේ. මෙම්නන් ප්‍රතිමාවලට පිටුපසින් සිදු කළ කැනීම්වලින් සහ ඩෙල්ටාවේ ටැනිස් ප්‍රදේශයෙන් නෙමෙස් ශීර්ෂාවරණය පැළඳ සිටින අමෙන්හොටෙප්ගේ අලංකෘත හිඳි කළු ග්‍රැනයිට් ප්‍රතිමා හමු වී ඇත. 2014දී, ක්‍රි.පූ. 1,200දී භූමිකම්පාවක් හේතුවෙන් ඇද වැටී කැබලි 200කට අධික සංඛාවකට කැඩී තිබූ IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ දැවැන්ත ප්‍රතිමා යුගලක්, ප්‍රතිසංස්කරණය කොට රජුගේ මතකාගාර දේවස්ථානයේ උතුරු දොරටුව අසල පිහිටුවන ලදී.

ඔහුගේ සමයයට අයත් වැදගත් ප්‍රතිමා සොයාගැනීමක් 1989දී IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ ලුක්සෝර් දේවස්ථානයේ ස්තම්භාවලි අංගණය අසලින් සිදුවිය. එහි ප්‍රතිමා ගබඩාවක් පැවති අතර, මේ අතර අඩි 6ක් (මීටර් 1.8) උසැති ද්විත්ව කිරුළ පැළඳි රෝස ක්වාට්සයිට් රජ ප්‍රතිමාවක් ද විය. මෙය ඉතා අනර්ඝ තත්ත්වයෙන් පැවතිණි. මෙය ආසනයක නංවා තිබූ හෙයින් ඇතැම්විට වන්දනා ප්‍රතිමාවක් වන්නට ඇතැයි සැලකේ. මෙයට සිදු වී තිබූ එකම හානිය නම්, පාරාවෝවරයාගේ කාර්ටුෂයෙහි වූ අමුන් දෙවියන්ගේ නාමය විකෘති කර තිබීමයි. මෙය ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තික අක්නාටන්ගේ සමයේ සිදු වන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ.

පෙළපත

</center>

මේවාත් බලන්න

IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ දැවැන්ත රතු ග්‍රැනයිට් ප්‍රතිමාව
IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ දැවැන්ත ක්වාට්සයිට් ප්‍රතිමාව
පුරාතන ඊජිප්තුවේ ඉතිහාසය
ඊජිප්තුවේ දහඅටවන රාජවංශයේ පවුල් ගස
මිටැනි
ස්ෆින්ක්ස් රූ සහිත වේදිකා
IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ රාජ්‍ය සමයේ පළමු වර්ෂ දහය තුළ සිදු වූ සිංහ දඩයම්

පාදක සටහන්

ග්‍රන්ථාවලිය

ක්‍රි.පූ. 1350 දශකයේ මරණ
ඊජිප්තුවේ දහඅටවන රාජවංශයේ පාරාවෝවරුන්
ඊජිප්තු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෝ
පුරාතන ළමා පාලකයෝ
පුරාතන ඊජිප්තු මමී
අමර්ණ යුගය
උපන් වර්ෂ නොදන්නා පුද්ගලයින්
අමෙන්හොටෙප් III
තුත්මෝස් IV

අමෙන්හොටෙප් III


Long Island, en français l'« île longue », également connue sous son nom maori Hamote, est une île des Marlborough Sounds, situé en partie aval de la baie de Tōtaranui, au nord-ouest de l'île Arapaoa, en Nouvelle-Zélande.

Toponymie
Le nom maori de l'île est Hamote ; le nom anglais est une référence à la forme allongée de l'île et lui a été conféré par le navigateur James Cook en 1770.

Situation
Long Island est située dans la partie aval de la baie de Tōtaranui, ou . Elle est située à 1,9 kilomètre de l'Île du Sud, un kilomètre et demi de l'île Arapaoa, trois kilomètres et demi de l'île Blumine et 1,4 kilomètre de l'île Motuara.

Topographie et géologie

L'île mesure , soit un peu plus d'un kilomètre carré ; mais, comme son nom l'indique, elle est de forme très allongée, mesurant à peu près quatre kilomètres du sud-ouest au nord-est, pour une largeur maximale de trois cents à cinq cents mètres. Son point culminant, sans nom, culmine à 152 mètres d'altitude.

L'île est prolongée au nord-est par quelques îlots, appelés îles Kokomuhoa.

Climat

Faune et flore
Les kiwis d'Owen sont une espèce endémique vivant sur Long Island avant la colonisation. On trouve également des puffins volages en grand nombre, des râles wékas jusqu'en 1983. Le Miro rubisole n'est pas originellement observé mais se réimplante à partir des années 1980, depuis les îles voisines.

Histoire
Dès avant la colonisation britannique, l'île était occupée par les Maoris, qui y avaient construit un Pa, c'est-à-dire un village fortifié. L'emplacement de ce dernier a totalement disparu et n'est pas connu avec certitude. En effet, les colons britanniques incendient les forêts pour en faire des pâtures à moutons. Cette conversion est un échec économique et écologique et le site est abandonné dès le début du , la végétation locale se régénérant à partir de cette date.

Malgré la protection mise en place en 1925, des bâtiments sont construits sur Long Island durant la Seconde Guerre mondiale, par précaution contre une éventuelle invasion japonaise.

Protection du site et réintroductions
Dès 1925, un garde forestier plaide pour que Long Island devienne une réserve naturelle, ce qui est accepté l'année suivante. Les espèces invasives sont éradiquées et les kiwis réintroduits. En 1982, trois kiwis d'Owen sont réintroduits sur Long Island, avec un certain succès : la population est estimée à dix oiseaux en 1995, vingt en 2002, et peut-être cinquante en 2007.

En 1991, plusieurs plongeurs interpellent les autorités sur la décroissance rapide des populations de poissons aux alentours de l'île et se restreignent volontairement de pêcher dans l'attente d'un cadre formel de protection. Après des négociations, le , un périmètre d'un quart de mille marin, soit 463 mètres, est créé autour de l'île, ainsi que des îles Kokomuoha ; dans ce périmètre, long de 6,5 kilomètres et couvrant 619 hectares, la pêche et toute forme d'exploitation humaine sont interdites.

En 2001, la perruche à tête d'or est réintroduite sur Long Island, avec une population initiale de vingt-sept oiseaux ; dès 2007, la population est si importante qu'un cheptel de quarante-cinq individus est prélevé pour effectuer une autre réintroduction. En 2006, une tentative d'introduction de la grenouille de Maud, Leiopelma pakeka, est effectuée. Mais les prédateurs de ces amphibiens sont trop nombreux et la tentative est un semi-échec.

Le créadion rounoir, après une première tentative infructueuse en 2002, est réintroduit dans Long Island en 2005, avec succès bien qu'une visite de contrôle en 2007 montre que certains individus sont malades.

Enfin, le sphenodon, une espèce de reptile endémique la Nouvelle-Zélande, est réintroduite sous forme de dix-sept œufs en 2007 ; mais, l'espèce étant concurrente des râles wékas, ceux-ci sont d'abord transférés dans d'autres îles.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Bibliographie

Île des Marlborough Sounds

Long Island (Marlborough)


Bernhard Fucik (* 26. September 1990 in Wiener Neustadt) ist ein österreichischer Fußballspieler.

Karriere
Fucik begann seine Karriere in der Jugendmannschaft des SVg Breitenau/Schwarzau in Niederösterreich. Insgesamt spielte er, ausgenommen von einem kleinen Abstecher als Kooperationsspieler beim SV Weikersdorf, beim Klub und kam zuletzt in dessen Herrenmannschaft mit Spielbetrieb in der achtklassigen 2. Klasse Wechsel zum Einsatz. Mit der Mannschaft wurde er am Ende der Saison 2007/08 Meister und stieg in die 1. Klasse Süd auf. Noch vor dem Aufstieg wechselte Fucik zum SC Neudörfl in die viertklassige Burgenlandliga. Insgesamt blieb er eineinhalb Saisonen in Neudörfl, ehe er zum Ligarivalen UFC Purbach wechselte. Dort konnte er in seiner zweiten Saison positiv auf sich aufmerksam machen, indem er in 13 Spielen neun Tore erzielte, weswegen er umgehend vom Regionalliga-Ost-Klub 1. SC Sollenau verpflichtet wurde. Sollenau blieb ebenfalls eine Zwischenstation. Nach wiederum eineinhalb Saisonen wechselte er in der Winterpause 2012 zum Bundesligaaufsteiger FC Admira Wacker Mödling.

Anfangs wurde Fucik in der Amateurmannschaft eingesetzt, ehe er vom Trainer Dietmar Kühbauer in die erste Mannschaft geholt wurde. Der Stürmer gab sein Debüt in der höchsten österreichischen Spielklasse am 3. März 2012 gegen den SC Wiener Neustadt, als er 81. Minute für den Tschechen Patrik Ježek eingewechselt wurde. Das Spiel in Maria Enzersdorf wurde 2:0 gewonnen. Insgesamt kam er in dieser Bundesligasaison auf drei weitere Einsätze.

Im Jänner 2013 wechselte Fucik leihweise zu First Vienna FC.

Nach seiner Rückkehr zur Admira kam er weder für die Profis noch für die Amateure zum Einsatz. Im Jänner 2014 schloss er sich dem Zweitligisten SKN St. Pölten an. Nach eineinhalb Jahren in der niederösterreichischen Landeshauptstadt kehrte er zur inzwischen nur noch drittklassig spielenden Vienna zurück.

Zur Saison 2016/17 wechselte er zum Regionalliga-Mitte-Vertreter SK Austria Klagenfurt. Nach einem Jahr bei den Kärntnern wechselte er im Juli 2017 zum Zweitligisten Floridsdorfer AC. Zur Saison 2018/19 wechselte er zum Regionalligisten FCM Traiskirchen. Nachdem die Vienna zwischenzeitlich zwangsabsteigen musste, heuerte Fucik in der Winterpause 2018/19 erneut beim Klub an und stieg am Ende der Saison von 2. Landesliga in die Wiener Stadtliga auf. Danach war er dort bis zur Unterbrechung und dem nachfolgenden Abbruch des Spielbetriebes aufgrund der COVID-19-Pandemie im Einsatz und wechselte im Sommer 2020 zum Ligakonkurrenten Favoritner AC. Wiederum ein Jahr später schloss er sich seinem Heimatverein SVg Breitenau/Schwarzau (2. Landesliga Ost) an, wo zudem sein Vater Trainer war, um hier seine Karriere als Aktiver ausklingen zu lassen. Nach einer Trainingskontroverse mit einem Mitspieler wurde sein Vertrag am 11. Oktober 2022 aufgelöst.

In der Winterpause 2022/23 schloss er sich dem Ligakonkurrenten Katzelsdorf SC an.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (UFC Purbach)
Fußballspieler (1. SC Sollenau)
Fußballspieler (FC Admira Wacker Mödling)
Fußballspieler (First Vienna FC)
Fußballspieler (SKN St. Pölten)
Fußballspieler (SK Austria Klagenfurt)
Fußballspieler (Floridsdorfer AC)
Fußballspieler (FCM Traiskirchen)
Fußballspieler (Favoritner AC)
Österreicher
Geboren 1990
Mann

Bernhard Fucik


مدينة غرب رومانيا,(بالرومانية: Arad) عاصمة محافظة اراد في إقليم بانات وتقع على نهر موريش. تشكل محافظة اراد الحدود الغربية مع هنغاريا (المجر) تبعد 563 كم عن بوخارست العاصمة وعن تيميشوارا 42 كم وعن بودابست عاصمة المجر 270 كم، عدد سكانها عام 2002 حوالي 172.827 نسمة.

التقسيم السكاني
 الرومان : 84.6%.
 المجريين : 10.9%.
 الألمان : 1.7%.
 الصرب : 0.3%.

النقل

تعتبر مدينة اراد أهم مدينة للنقل في غرب رومانيا والتي تربط دول أوروبا الشرقية مع الغربية، وعلى بعد 3كم يوجد مطار دولي، ويوجد في المدينة محطتي قطار.

توأمة
لأراد اتفاقيات توأمة مع كل من:

 بيتش
 عتليت
 فوشون
 جيولا ، المجر
 هدمزوفازارهلي
 جفعاتايم
 زرنجانین

أعلام

 شتيفان باربو
 كولومان براون بوغدان
 ماريوس كوبيل
 ألكسندرو كويدان
 ستيفان هيل
 أوفيديو هاتسيغان
 ساندور روزنبرغ
 إشتيفان أفار
 ارتور فلبس

انظر أيضا
 موترو

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة أراد
بلدات رومانيا
مستوطنات محصنة
مقاطعات عواصم الرومانية

أراد


Mithoon Sharma (nacido el 11 de enero de 1985 en Bombay) es un compositor de música de cine y cantante indio. Es el hijo de Naresh Sharma, que compuso la música de fondo para más de 200 películas.

Carrera
Como todo un director musical, Mithoon hizo su debut cantando en un tren: Algunas líneas que nunca se deben cruzar. Mucha gente pensó que él había cantado solo un tema musical para su álbum "Woh Ajnabee". "Mausam" fue esta canción que había sido escrita, compuesta y cantada por Mithoon. Varios remixes de estas canciones también se han reeditado.

Su álbum The Train's ha tenido mejor aceptación ya que las canciones cantadas por Mithoon son grandes éxitos. En la siguiente película, la música fue muy bien recibida por la fusión de nuevos estilos vocales y musicales. La canción "Ke Bin Tere" fue un éxito.

Filmografía como director musical
 Bas Ek Pal (2006)
 Anwar (2007)
 The Train : Some Lines Should Never Be Crossed (2007)
 Aggar (2007)
 Tuhi Mere Rab Ki Tarah Hai (2009)
 Lamhaa (2010)
 Murder 2 (2011)
 Raaz 3D (2012)
 Traffic (2012)
 Shab (2012)
"Tum hi ho" (2013)

Referencias

Compositores de bandas sonoras
Cantautores de India
Nacidos en Bombay

Mithoon


William Mitchell may refer to:

People

Media and the arts

 William Mitchell (sculptor) (1925–2020), English sculptor and muralist
 William Frederick Mitchell (1845–1914), British naval artist
 William M. Mitchell, American writer, minister and abolitionist
 W. O. Mitchell (1914–1998), Canadian writer
 W. R. Mitchell (William Reginald Mitchell, 1928–2015), British writer
 William Mitchell, former alias of actor Peter Finch
 William Paul Mitchell, known as Large Professor (born 1973), American hip hop producer

Politics and the law
William Mitchell (MP for City of London) (died 1426)
 William Mitchell (1742–1823), Member of Parliament for Plympton Erle, 1796–1799
 William Mitchell (Australian politician) (1850–1923), member of the Queensland Legislative Assembly
 William Mitchell (barrister) (died 1937), Scottish Advocate and Liberal  politician
 William Mitchell (Burnley MP) (1838–1914), Conservative MP for Burnley, 1900–1905
 William Mitchell (Canadian politician) (1851–1926), Canadian senator
 William Mitchell (congressman) (1807–1865), congressman from Indiana
 William Mitchell (Huntingdonshire MP) (c. 1703–1745), Member of Parliament for Huntingdonshire, 1741–1745
 William Mitchell (North Dakota) (1830–1890), North Dakota Superintendent of Public Instruction
 William B. Mitchell (1832–1900), Justice of the Minnesota Supreme Court
 William D. Mitchell (1874–1955), U.S. Attorney General
 William F. Mitchell (Wisconsin politician), Republican member of the Wisconsin State Assembly
 William Foot Mitchell (1859–1947), Conservative Party politician in England, MP 1910 and 1922–1929
 W. Franklin Mitchell, Republican politician from North Carolina, USA
 William Henry Mitchell (1834–1919), Washington state politician and businessman
 William Henry Fancourt Mitchell (1811–1884), Australian politician
 William W. Mitchell Sr. (1880–1969), American politician and businessman

Military
 William Mitchell (RAF officer) (1888–1944), senior Royal Air Force commander and Black Rod
 William Mitchell (Royal Navy officer) (c. 1745–1816), Royal Navy admiral
 Billy Mitchell (William Lendrum Mitchell, 1879–1936), American general and airpower advocate

Science and engineering
 William Mitchell (mathematician), set theorist, see Jónsson cardinal
 William Mitchell (physicist) (1925–2002), Oxford physicist who helped pioneer neutron scattering
 William A. Mitchell (1911–2004), corporate chemist responsible for Tang and Pop Rocks
 Bill Mitchell (automobile designer) (William L. Mitchell, 1912–1988), American automobile designer
 William McGregor Mitchell (1888–1970), Scottish veterinary surgeon

Sports
 William Mitchell (cricketer, born 1859) (1859–1929), English cricketer
 William Grant Mitchell (1865–1905), English international rugby union player
 John Mitchell (cricketer) (William John Mitchell, born 1947), Northern Districts cricketer

Other
 Bill Mitchell (economist) (William Francis Mitchell, born 1952), Australian economist
 William J. Mitchell (1944–2010), Australian-born American urban designer and architect
 W. J. T. Mitchell (born 1942), American historian
 William Mitchell (philosopher) (1861–1962), University of Adelaide professor, vice chancellor and chancellor, 1942–1948
 William Mitchell (missionary) (1803–1870), Anglican priest who established religious services in the Swan River Colony
 William Mitchell (Scottish entrepreneur) (1781–1854), co-founder of the Alloa Coal Company
 William Mitchell, a Black man involved in the 1839 Marion riot

Characters
 President Bill Mitchell, fictional President of the United States in the film Dave
 Will Mitchell, fictional character in the BBC soap opera EastEnders

Institutions and companies
 William Mitchell College of Law, law school named for William B. Mitchell

See also
 Bill Mitchell (disambiguation)
 Billy Mitchell (disambiguation)
 Willie Mitchell (disambiguation)
 Sir William Lane-Mitchell (1861–1940), British Conservative Party politician
 William Michell (1796–1872), MP
 William Michell (MP for Derbyshire), see Derbyshire
 Michell

William Mitchell


Julius Leopold Korngold (24 December 1860 – 25 September 1945) was an Austrian music critic. He was the leading critic in early twentieth century Vienna, serving as chief music critic of the Neue Freie Presse from 1904 to 1934. His son was the composer Erich Wolfgang Korngold, whom he named after Wolfgang Amadeus Mozart, one of his favorite composers.

Life and career
He was the father of composer Erich Wolfgang Korngold. He co-wrote the libretto of the opera Die tote Stadt with his son (under the collective pseudonym Paul Schott). He died in Hollywood, California on 25 September 1945.

In his time, he was known as the "dean of European music critics". He is most notable for championing the works of Gustav Mahler at a time when many did not think much of him.

References

Sources

Further reading

External links

Austrian music critics
Austrian Jews
1860 births
1945 deaths
Austrian opera librettists
Writers from Austria-Hungary

Julius Korngold


Desmidiales, red parožina u razredu Conjugatophyceae. Postoji preko 2900 vrsta u četiri porodice. Ime je došlo po rodu Desmidium.

Desmidi, parožine reda Desmidiales, red je jednostaničnih (ponekad nitastih ili kolonijalnih) mikroskopskih zelenih algi, koji obuhvaća oko 5000 vrsta u oko 40 rodova. Desmidije se ponekad tretiraju kao porodica (Desmidiaceae) iz reda Zygnematales. Desmide karakterizira velika varijacija u obliku stanica i nalaze se širom svijeta, obično u kiselim močvarama ili jezerima. Budući da većina vrsta ima ograničen ekološki raspon, prisutnost specifičnih desmida pomaže u karakterizaciji uzoraka vode. Jedan od češćih rodova desmida, Closterium u obliku srpa, često sadrži kristale gipsa u staničnim vakuolama.

Tipično, stanica je simetrično podijeljena u polustanice povezane središnjom prevlakom. Troslojna stanična stijenka impregnirana je otvorima ili porama i pektinskim spikulama; nepravilno kretanje desmida uzrokovano je protokom želatinozne tvari kroz te pore. Konjugacija (privremeno spajanje za razmjenu nuklearnog materijala) je uobičajena metoda spolnog naraštaja. Kod nekih vrsta formira se konjugacijska cijev. U drugima se dva konjugirana protoplasta spajaju u želatinoznu ovojnicu koja okružuje stanice. Obično se dioba stanica događa u području istmusa, svaka polovica razvija još jednu polustanicu, a s vremenom se formiraju dvije potpune dezmidije. Spore su rijetke.

Porodice
 Closteriaceae Bessey (219)
 Desmidiaceae Ralfs (2869 )
 Gonatozygaceae G.S.West  (16)
 Peniaceae Haeckel (44)

Izvori

Vanjske poveznice

Zygnematophycidae

Desmidiales


Funcția de excitație este un termen folosit în fizica nucleară pentru a descrie o reprezentare grafică a randamentului unui radionuclid sau canal de reacție în funcție de energia proiectilului de bombardament sau de energia de excitație calculată a nucleului compus.

Funcția de excitație se aseamănă de obicei cu o curbă de tip clopot Gauss. Matematic, este descrisă ca o funcție Breit-Wigner, datorită naturii rezonante a producției nucleului compus.

O reacție nucleară ar trebui descrisă printr-un studiu complet al funcțiilor de excitație a canalului de ieșire (1n,2n,3n etc.) pentru a permite a determinarea energiei optime ce trebuie folosită pentru a maximiza randamentul.

Fizică nucleară

Funcție de excitație


Članove Europskog parlamenta (engleski: Members of the European parliament - MEP) svakih pet godina biraju stanovnici država članica Europske unije (EU) s pravom glasa. Europski izborni zakon iz 2002. omogućava državama članicama slobodu da same odrede izborne jedinice (francuski: circonscriptions électorales, njemački: Wahlkreise, talijanski: circoscrizioni elettorali, švedski: Valkretsar) za izbore za Europski parlament prema različitim principima.

Većina zemalja EU ima jedinstvenu nacionalnu izbornu jedinicu za izbor vlastitih zastupnika koja pokriva cijelu zemlju. Belgija i Irska podijeljene su više izbornih jedinica, a izborni se rezultati izračunavaju zasebno u svakoj jedinici. Njemačka, Italija i Poljska podijeljene su na više izbornih jedinica, pri čemu se broj zastupnika određuje na nacionalnoj razini nakon razmjerno glasovima u svakoj općini.

Francuska je podijeljena na 8 različitih izbornih jedinica od 2004. do 2019. godine, ali promjenom izbornog zakona jedinice su ukinute i sada je cijeli teritorij Francuske jedna izborna jedinica. Danska je imala posebnu izbornu jedinicu za Grenland do 1985. godine, ali se autonomni teritorij Grenlanda povukao iz EEZ-a. Kasnije je ponovo primljen u Europsku uniju i postao dio jedinstvene izborne jedinice s Danskom.

Trenutno se u svim izbornim jedinicama koriste različiti oblici proporcionalnog izbornog sustava, osim izbornog kolegija u germanofonom području Belgije, koji koristi većinski izborni sustav. Europski parlament u svojoj cjelini ne zastupa proporcionalno stanovništvo EU, jer se mjesta dodjeljuju degresivnom proporcionalnošću što uvelike favorizira male zemlje članice.

Popis izbornih jedinica

  Zbog izlaska Ujedinjenog Kraljevstva iz Europske unije, izborne jedinice Ujedinjenog Kraljevstva su ukinute 2020. godine.

Izborne jedinice na zemljovidu

Vidi još

 Zastupnik u Europskom parlamentu
 Izborna jedinica
 Raspored u Europskom parlamentu

Izvori

Vanjske poveznice

 Činjenice o Europskoj uniji
 Izbori za Europski parlament, 2004. (Belgija) - izborni zakon
 Izbori za Europski parlament, 2004. (Finska) - izborni zakon
 Izbori za Europski parlament, 2004. (Francuska) - izborni zakon
 Izbori za Europski parlament, 2004. (Irska) - izborni zakon
 Izbori za Europski parlament, 2004. (Poljska) - izborni zakon
 Izbori za Europski parlament, 2004. (Ujedinjeno Kraljevstvo) - izborni zakon

Europski parlament

Izborne jedinice za Europski parlament


În cursul istoriei au fost purtate mai multe bătălii la Buda:
 Asediul Budei (1541), cucerirea orașului Buda de către sultanul otoman Soliman Magnificul după invadarea Ungariei centrale
 Asediul Pestei, o încercare maghiară de a recuceri Buda
 Asediul Budei (1684), o bătălie între o armată austriacă și ocupanții turci otomani
 Bătălia de la Buda (1686), o bătălie care s-a soldat cu recucerirea Budei de către Liga Sfântă
 Asediul Budei (1849), o bătălie între trupele maghiare și trupele imperiale austriece în timpul Revoluției Maghiare de la 1848-1849
 O parte a Bătăliei de la Budapesta din 1945

Dezambiguizare

Bătălia de la Buda


Matti Geschönneck, né le  à Potsdam (Allemagne), est un réalisateur allemand.

Biographie
Matti Geschonneck est le fils de l'acteur Erwin Geschonneck (qui a prénommé son fils de son rôle de Matti dans Maître Puntila et son valet Matti). Il grandit à Berlin avec sa mère, l'actrice Hannelore Wüst, et son beau-père, le documentariste Gerhard Scheumann.

Il étudie la réalisation pendant quatre ans à l'Institut national de la cinématographie (WGIK) à Moscou. Il doit arrêter ses études et est rayé du SED parce qu'il ne s'est pas éloigné de Wolf Biermann après son expatriation. Il vit en Allemagne de l'Ouest depuis 1978.

Il travaille d'abord comme assistant réalisateur pour Thomas Langhoff, Eberhard Fechner et Diethard Klante. En 1991, il réalise son premier long métrage, Moebius, suivi de plusieurs épisodes de la série policière Tatort avec Günter Lamprecht. En 1995, la seule collaboration avec son père Erwin Geschonneck vient avec le film Matulla und Busch basé sur un scénario d'Ulrich Plenzdorf, qui dit adieu au cinéma avec cette comédie.

Après des années de travail exclusif à la télévision, son deuxième long métrage, , est réalisé en 2009, d'après un roman de Torsten Schulz film qui connaît sa première mondiale à la Berlinale 2010 dans la série Spécial. À la Berlinale 2017, son long métrage  , basé sur le roman d'Eugen Ruge et scénarisé par Wolfgang Kohlhaase, y a sa première mondiale.

Matti Geschonneck est membre de l'Académie du cinéma européen.

Il est marié à l'actrice et réalisatrice allemande Ina Weisse.

Filmographie (sélection)

Au cinéma

 1991 :  (assistant réalisateur)
 1993 :
 2010 :
 2017 :
 2022 : La Conférence (Die Wannseekonferenz)

À la télévision

 2007 :  (téléfilm)
 2007 :  (téléfilm)
 2008 :  (téléfilm)
 2009 :  (téléfilm)
 2009 :  (téléfilm)
 2010 :  (téléfilm)
 2011 :  (téléfilm)
 2011 :  (téléfilm)
 2012 :  (téléfilm)
 2012 :  (téléfilm)
 2012 :  (téléfilm)
 2014 :  (téléfilm)
 2014 :  (série télévisée, 2 épisodes)
 2015 :  (téléfilm)
 2015 :  (téléfilm)
 2016 :  (téléfilm)
 2017 :  (téléfilm)
 2020 : Une nuit pour convaincre (Das Verhör in der Nacht, téléfilm)
 2020 :   (mini-série télévisée, 3 épisodes)

Distinctions

 1994 : Goldener Gong pour Tatort Geschlossene Akten (scénario avec Günter Lamprecht)
 1996 : Prix spécial de réalisation au prix du film télévisé de l'Académie allemande des arts du spectacle pour Angst hat eine kalte Hand
 1998 : Prix du meilleur réalisateur au 7e TV Festival Shanghai pour Reise in die Nacht
 2003 : Prix de la télévision bavaroise pour Die Mutter
 2005 : Prix du film télévisé de l'Académie allemande des arts du spectacle pour Die Nachrichten
 2006 : Prix de la télévision allemande - Meilleur réalisateur téléfilm/miniature pour Die Nachrichten et Silberhochzeit
 2006 : Prix de la télévision bavaroise pour Die Nachrichten
 2006 : Prix Adolf Grimme pour Die Nachrichten
 2006: Prix Academia 21 - Association des professeurs universitaires bulgares sur les arts cinématographiques pour Silberhochzeit
 2007 : Film Art Prize au Mannheim-Heidelberg Film Festival pour Die Tote vom Deich
 2008 : German TV Crime Award pour Duell in der Nacht
 2010 : Golden Camera Meilleur téléfilm allemand pour Entführt
 2010 : Prix Hans Abich
 2012 : Caméra d'or du meilleur téléfilm allemand pour Liebesjahre
 2012 : Prix Adolf Grimme pour Liebesjahre
 2012 : Prix de la télévision allemande - Meilleur téléfilm pour
 2013 : Caméra d'or du meilleur téléfilm allemand pour Das Ende einer Nacht
 2013 : Prix Adolf Grimme pour Das Ende einer Nacht
 2013 : Distinction spéciale de l'Association allemande pour l'éducation des adultes
 2013 : Hamburg Crime Prize en l'honneur de Jürgen Roland pour
 2015 : Prix Rockie du Festival international des médias de Banff pour Das Zeugenhaus
 2015 : Médaille d'or aux festivals de New York pour Das Zeugenhaus
 2015 : Prix du jury étudiant du Baden-Baden TV Film Festival pour Ein großer Aufbruch
 2016 : Caméra d'or du meilleur téléfilm allemand pour Ein großer Aufbruch
 2019 : Ordre du mérite de l'État de Brandebourg

Notes et références

Liens externes

 Regine Sylvester, Wer liebt, hat Recht. Der Regisseur Matti Geschonneck. In: Berliner Zeitung, 24. November 2001
 Regine Sylvester, Deutsches Ensemble. Matti Geschonneck verfilmt den Roman "Die Nachrichten" von Alexander Osang. Ein Drehbericht. In: Berliner Zeitung, 6. November 2004
 Der späte Vater – Erwin Geschonneck wird 100 Jahre alt. Ein Gespräch über den Schauspieler mit seinem Sohn Matti. In: Berliner Zeitung, 23. Dezember 2006

Réalisateur allemand
Scénariste allemand de cinéma
Lauréat du prix Adolf-Grimme
Naissance en mai 1952
Naissance à Potsdam

Matti Geschonneck


En pénologie, la semi-liberté est un régime de liberté surveillée imposé à un individu condamné en vue de son éventuelle réinsertion sociale.

Droit par pays

Droit canadien
En droit pénal canadien, la semi-liberté (anglais : day parole) est un type de mise en liberté sous caution qui «  permet à un délinquant de participer à des activités dans la collectivité pour se préparer à la libération conditionnelle totale ou à la libération d'office ».  Ces personnes ont l'obligation de rentrer chaque soir dans un foyer de transition ou un établissement résidentiel communautaire, sauf s'ils obtiennent autrement une autorisation de la Commission des libérations conditionnelles du Canada.

Droit français

En droit français, la semi-liberté est un régime d'exécution des peines privatives de liberté, permettant au condamné d'exercer à l'extérieur de l'établissement pénitentiaire une activité professionnelle, de suivre un enseignement, une formation professionnelle, un stage, de suivre un traitement médical, de participer à la vie de sa famille, tout autre temps disponible étant nécessairement passé à l'intérieur de la prison.

Notes et références

Droit pénal en France
Droit pénal au Canada
Pénologie

Semi-liberté


Andrei Mudrea (n. 29 aprilie 1954, Mitocul Vechi, raionul Orhei, Republica Moldova – d. 15 ianuarie 2022) a fost un pictor și artist plastic român din Republica Moldova. A deținut titlul de Maestru Emerit al Artei. Unul dintre discipolii lui Mihai Grecu, a fost autorul mai multor lucrări de pictură, grafică, sculptură și artă-obiect. A fondat și a fost membru al "Grupului Zece". Creația plasticianului Andrei Mudrea se numără printre operele de referință și de avangardă artistică din Republica Moldova. A participat în calitate de președinte sau membru al juriilor la diverse concursuri în domeniul artelor plastice din Chișinău.

Operele lui Mudrea poartă un mesaj individual, cu caracter profund filosofic și care corespund aspirațiilor artistice și sunt raportate la schimbările din ambianța culturală națională. Mesajul artistului este descris ca fiind de un dramatism "tulburător", de obicei ascuns într-o metaforă – fie că e vorba de peisaje, case mudriene sau tablouri pictate în manieră postmodernistă.

Date biografice
Din 1969 până în 1973 a studiat la Școala de Arte Plastice "I. Repin", actualmente Colegiul Republican de Arte Plastice "Alexandru Plămădeală" din Chișinău. Din 1975 a lucrat și a studiat pictura în atelierul lui Mihai Grecu. Începând cu anul 1975 și până în 1985, a fost profesor la Școala de Arte Plastice pentru copii din orașul Orhei. În 1978 a debutat cu tablourile "Mama" și "Casa părintească" (tehnică mixtă, alb pe alb), iar din anul 1978 a participat la toate expozițiile organizate de Uniunea Artiștilor Plastici din Moldova (UAP).

Lucrările apărute în 1975-1985 poartă amprenta influenței creației lui Grecu. Pictura din acești ani atestă existența mai multor tangențe, ce se referă la utilizarea netradițională a coloranților, la obținerea unor efecte de clar-obscur, factură și volum. Lucrările apărute între 1985-1995 relevă o nouă etapă în creația artistului, o altă modalitate a gândirii.

În 1989 a fost titularizat membru al Uniunii Artiștilor Plastici din Moldova. În 1990 a participat la elaborarea Stemei de Stat a Republicii Moldova și a fost autorul și promotorul "Stelei cu 8 raze". Între 1991-1994 a fost membru al Comitetului de Conducere al Uniunii Artiștilor Plastici. În 1992 a devenit Director al Centrului Expozițional "Constantin Brâncuși" al UAP. În 1996 a devenit membru al Asociației Internaționale a Artiștilor Plastici Profesioniști (AIAP) în cadrul UNESCO. Între 1997-2003 a fost din nou membru al Comitetului de Conducere al UAP. Din 1985 s-a aflat la lucrul de creație și s-a identificat ca liber profesionist. În 2001 i s-a conferit titlul onorific "Maestru Emerit al Artei".

Expoziții

Expoziții personale
În 1983 a avut loc prima expoziție personală a lui Andrei Mudrea la Chișinău. În 1988 a mers cu prima expoziție personală la Moscova (RSFSR). În 1989 a vernisat o nouă expoziție personală la Chișinău, iar în 1990 a mers cu prima sa expoziție personală la Paris (Franța). În 1994 a avut o nouă expoziție personală la Chișinău, după care, în 1995, urmează două personale în Franța: una la Paris, alta la Saint-Malo. În 1999 a revenit cu expoziția personală "Și Dumnezeu a Creat Femeia...", organizată la Muzeul Național de Artă al Moldovei. În același loc, în 2000 a avut loc expoziția personală "Despărțirea Luminii de Întuneric". În 2001 și 2002 a mai organizat câte o expoziție personală la Chișinău, după care a revenit în 2004 cu expoziția "Universul Luminii", vernisată la Centrul Expozițional "Constantin Brâncuși" al UAP.

Ulterior, a revenit o dată la cinci ani cu expoziții personale în care își prezenta doar lucrări și cicluri noi. Astfel, în 2009 a avut loc expoziția personală "Clipe de Lumină" la Centrul "Brâncuși". În 2011 a inaugurat expoziția personală "Enigme" la galeria "Artium" din Shopping MallDova, iar în 2014 a avut loc expoziția personală "Metamorfozele Luminii" la Centrul "Brâncuși". În 2018 a participat cu expoziția personală "Metamorfozele Luminii" la Consiliul Europei, clădirea "Agora" din Strasbourg (Franța), iar în 2019 a revenit cu expoziția personală "Raze de Lumină" la Centrul "Brâncuși".

Expoziții reprezentative de grup
Începând cu anul 1978, Andrei Mudrea a participat la toate expozițiile organizate de Uniunea Artiștilor Plastici din Moldova. Astfel, lucrările sale au fost expuse în cadrul expozițiilor de tineret (1986), dar și a expozițiilor de grafică (1979), pictură (1978-2015) și artă decorativă (2009-2015).  În 1992 a organizat grupul de creație "Zece" și a vernisat expoziția "Grupul Zece" alături de colegii Andrei Sârbu, Anatol Rurac, Dumitru Bolboceanu, Vasile Moșanu, Ilie Cojocaru, Tudor Zbârnea, Dumitru Peicev, Victor Hristov și Iurie Platon. Împreună cu ei a participat la mai multe expoziții de promovare a grupului atât în țară cât și peste hotare. Un deceniu mai târziu, în 2002 a inaugurat expoziția aniversară a grupului "Zece" la 10 ani. Paralel, a mai participat cu lucrări și în cadrul Saloanelor de Toamnă (1978), Automnalelor (1980-2015), Saloanelor de Primăvară (1980-2015) și la Saloanele Moldovei Chișinău – Bacău (1991-2015). De asemenea, a participat la toate concursurile de artă plastică organizate de UAP, cât și la expoziții tematice cum ar fi "Omagiu lui Mihai Eminescu" (1989-2014) și "Omagiu lui Grigore Vieru" (2010).

Expoziții reprezentative internaționale
Prima participare la o expoziție internațională de grup a avut loc în 1985 la Moscova. În 1987 a mers la Varșovia (Polonia), iar în 1988 a participat la expoziția internațională intitulată "Zilele culturii sovietice" derulată la Paris. După care, a participat la tot mai multe expoziții internaționale: în 1988 la Lisabona (Portugalia), în 1988 la Odesa (RSSU), în 1988 la Moscova, în 1993 la Saint Elpidio (Italia), în 1993 la Monte Giorgio (Italia), în 1995 la Sologne (Franța), în 1995 la Veigné (Franța), în 1998 la Aschach (Germania), în 1999 la București, în 2000, 2004 și 2012 la Moscova. În 2009 s-a expus pentru prima dată la Bienala Internațională de Pictură organizată la Chișinău și a participat la fiecare ediție. În 2011 a participat la Bienala internațională de pictură, grafică și sculptură "Meeting point 2011", ediția a III-a, desfășurată la Arad (România). În 2012 și 2014 a participat la Bienala Internațională de Artă Decorativă desfășurată la Chișinău, iar în 2016 a participat la expoziția de grup "Culori Eterne" organizată de Galeria "Europe's Art" la Chișinău. În 2018 a participat pentru prima dată la expoziții de design interior: "Moldavian Design Week 2018" și "Das Design Day 2018" cu art-obiecte realizate în ultimii cinci ani.

Tabere de creație, simpozioane
În 1988 a mers la Senej (RSFSR), în 1991 a participat la o tabără de creație din Câmpina (România), iar în 1994 a ajuns și la Tescani. În anul 2003 a organizat prima ediție a taberei de Pictură "Orheiul Vechi" și a continuat tradiția în 2005. În 2006 a avut loc tabăra de creație "Euro-integrarea prin Artă"  la Orheiul Vechi și Tabăra de Artă Modernă la Chișinău.

Lucrări în colecții
Tablourile și art-obiectele artistului se află în numeroase colecții publice, cum ar fi:
 Ministerul Culturii, Chișinău;
 Ministerul Culturii, Moscova;
 Fondul Uniunii Artiștilor Plastici, Chișinău;
 Fondul Artiștilor Plastici, Moscova;
 Muzeul Național de Artă al Moldovei;
 Muzeul Național de Literatură "Mihail Kogălniceanu", Chișinău;
 Muzeul "Alexei Mateevici", Chișinău.

Unele lucrări se găsesc în colecții particulare în Africa, Austria, Canada, Franța, Germania, Italia, Polonia, Portugalia, Regatul Unit, Republica Moldova, România, Rusia, SUA, Țările de Jos și Ucraina.

Filmografie
Despre creația și viața artistului au fost filmate documentarele:
 1985 "Omagiu Orheiului Vechi". Regia L. Stankevici. TV Republica Moldova;
 1989 "Andrei Mudrea. Laureat al Premiului Tineretului din Moldova". Regia Nelly Canțer. TV Republica Moldova;
 1994 "În lumea Artelor. Pictorul Andrei Mudrea". Regia Nelly Canțer. Studioul Artistic "Olimp". Republica Moldova;
 1999 "Și Dumnezeu a creat Femeia...". Regia L. Stankevici. TV Republica Moldova;
 2000 "Despărțirea Luminii de Întuneric". Regia Nelly Canțer. TV Republica Moldova.

Andrei Mudrea a jucat și în câteva filme de lung metraj:
 1988: Iona. Regia Valeriu Jereghi. Producția Moldova-Film;
 1989: Disidentul. Regia Valeriu Jereghi. Producția Moldova-Film;
 2008: Arrivederci. Regia Valeriu Jereghi. Producția Prim-Plan Studio.

Cărți, cataloage, pliante
Biografia lui Mudrea a fost subiectul următoarelor lucrări publicate:

 1993: Catalogul "Andrei Mudrea. Painting". Editura "Universitas". Chișinău
 1998: Catalogul "Andrei Mudrea. Painting". Editura "PRAG-3". Chișinău
 1998: Enciclopedia Artiștilor Contemporani. Editura "Arc-2000". București
 2002: Pliantul "Grupul Zece". Editura "Atelier". Chișinău
 2004: Catalogul "Andrei Mudrea. Pictură". Editura "Atelier", Chișinău
 2009: Broșura "Andrei Mudrea. Pictură. Artă obiect. Clipe de Lumină". Chișinău
 2012: Carte de poezii "Vis". Editura "Prut Internațional". Chișinău
 2014: Broșura "Andrei Mudrea. Metamorfozele Luminii. Pictură și artă obiect". Chișinău
 2019: Albumul de Pictură și Artă-obiect "Andrei Mudrea". Editura "Arc". Chișinău
 2019: Broșura "Andrei Mudrea. Raze de lumină. Pictură și artă obiect". Chișinău

Distincții
Andrei Mudrea este laureat a numeroase distincții, premii, medalii și trofee în cadrul diferitor concursuri și saloane de artă naționale și internaționale:

 1988: Medalia de Argint pentru tabloul "Tăcere", Moscova;
 1989: Premiul Boris Glavan al Comitetului Central al Comsomolului Leninist din RSS Moldovenească;
 1990: Premiul Consiliului Suprem pentru elaborarea Stemei de Stat a Republicii Moldova;
 1991: Premiul Special pentru tabloul "Sârmă Ghimpată", Bacău;
 1994: Premiul ziarului "Literatura și Arta" pentru ciclul de lucrări "Istoria Moldovei", Chișinău;
 1994: Diplomă de Onoare, Saint Elpidio (Italia);
 1995: Laureat al Salonului Național de Arte Plastice, Veigné (Franța);
 1995: Premiul Organizației Națiunilor Unite pentru tabloul "Dialog";
 1996: Premiul Special pentru Pictură, Chișinău
 1996: Premiul Societății "Mitropolitul Varlaam" pentru tabloul "Motiv biblic", Chișinău;
 1998: Premiul Special pentru Pictură, Chișinău
 2001: Titlul Onorific "Maestru Emerit al Artei";
 2002: Premiul Uniunii Artiștilor Plastici din Moldova pentru Pictură, Chișinău;
 2004: Premiul Ministerului Culturii din Republica Moldova pentru tabloul "Ștefan cel Mare și Sfânt", Chișinău;
 2004: Premiul Uniunii Artiștilor Plastici din Moldova pentru "Expoziția Anului", Chișinău – pentru expoziția sa "Universul Luminii"
 2006: Premiul Uniunii Artiștilor Plastici din Moldova pentru sculptura "Cina cea de Taină", Chișinău;
 2014: Premiul I pentru tabloul "Vreme trece, vreme vine…" în cadrul celei de-a X-a ediții a expoziției "Eminesciana", Chișinău;
 2015: trofeul "Omul Anului. Top 100" și titlul "Pictorul Anului 2014", oferite de revista "VIP magazin", Chișinău;
 2015: Diploma de Merit pentru participarea la expoziția-concurs de artă contemporană "Automnala – 2015", Chișinău (oferită de Ministerul Culturii și Uniunea Artiștilor Plastici din Moldova);
 2015: Diploma aniversară și placheta aniversară "Saloanele Moldovei – 25 de ani de existență" "pentru consecvența și generozitatea slujirii ideii care face din două orașe moldovenești – Bacău și Chișinău – puntea credinței în păstrarea identității limbii, istoriei, culturii și comunității spirituale românești", Bacău (oferită de Consiliul județean Bacău și Complexul muzeal "Iulian Antonescu" din Bacău);
 2016: Premiul I al Uniunii Artiștilor Plastici din Moldova pentru tabloul "Biserica Albă" în cadrul expoziției-concurs de artă plastică contemporană "Recviem-2016";
 2018: Premiul I pentru tabloul "Tăcere" în cadrul expoziției-concurs de artă plastică contemporană "Recviem-2018", Chișinău;
 2020: Premiul Național.

Note critice

Note

Lectură suplimentară

Purice, Lucia, "Integrare și tradiție în spiritul prezentului", ziarul "Literatura și Arta". Nr. 32. 1978, Chișinău
Stăvilă, Tudor, "Aportul Tinerilor Plasticieni", ziarul "Literatura și Arta". Nr. 47. 1981, Chișinău
Popa, Nicolae, "Incomodul anonimat cu opere plastice", ziarul "Literatura și Arta". Nr. 28. 1981, Chișinău
Dabija, Nicolae, "A. Mudrea. Pensulă muiată în Lumină", revista "Moldova". Nr. 6. 1984, Chișinău
Urecheanu, Anatol, "Tradiție fluidă și certă", revista "Tinerimea Moldovei". Nr. 6. 1984, Chișinău
"Copilărie", "Cetate": [reprod.] Andrei Mudrea, revista "Moldova". Nr. 6. 1984, Chișinău
Colesnic, Iurie, "Memoria Memoriei", revista "Tinerimea Moldovei". Nr. 51. 1985, Chișinău
Lari, Leonida, "Asemeni unui rîu solar", ziarul "Literatura și Arta". 6 iunie 1985. Chișinău
Cuciuc, Sergiu, "De la răscrucea căutărilor", revista "Moldova". Nr. 10. 1987, Chișinău
"Eminescu", "Strămoșii",  "Eclipsă": [reprod.] Andrei Mudrea, revista "Moldova". Nr. 10. 1988, Chișinău
"Moment", "Peisaj", "Situație": [reprod.] Andrei Mudrea, "Orizontul". Nr. 1. 1988, Chișinău
Nechit, Irina, "E frig fără himere", revista "Tinerimea Moldovei", 1989, Chișinău
Gescu, Clima, "Ocrotirea sentimentelor sacre", ziarul "Moldova Socialistă", 1989, Chișinău
"Pictură": [reprod.] Andrei Mudrea, revista "Orizontul". Nr. 8. 1989, Chișinău
Zbîrciog, Vlad, "Mudrea Andrei", cartea "Vămi pentru valorile sufletului". 1989, Chișinău
Bălteanu, Lorina, "Prăsadul lui Andrei Mudrea", revista "Tinerimea Moldovei". 1990, Chișinău
"Zodie", "Pătrundere…": [reprod.] Andrei Mudrea, revista "Moldova". Nr. 4. 1990, Chișinău
Nedelescu, Vasile, "Trăiesc sub obsesia albului…", revista "Moldova. Nr. 4. 1990, Chișinău
Cotoman, Ludmila, "Laureați ai Saloanelor Moldovei", ziarul "Literatura și Arta". Nr. 31. 1991, Chișinău
"Compoziție", "Mersul pe Ape": [reprod.] Andrei Mudrea, revista "Sud-Est". Nr. 1. 1993, Chișinău, Mova
Capița, Lora, "Despărțirea Luminii de Întuneric", revista "Viața satului". 17 aprilie 1993. Chișinău
Zgureanu-Grigore, V., "Arta ca ritual", ziarul "Literatura și Arta". 6 ianuarie 1994. Chișinău
Dabija, Nicolae, "Un pictor rătăcind prin secolul XX", ziarul "Literatura și Arta". 28 aprilie. 1994, Chișinău
Guțu, Nicolae, "Focul nearzător", ziarul "Literatura și Arta". Nr. 22. 1994, Chișinău
Nanu, Diana, "Andrei Mudrea între amintiri și primăveri", ziarul "Literatura și Arta". Nr. 22. 1994, Chișinău
Spânu, Constantin, "Interacțiuni structural-semantice în pictura lui Mudrea", ziarul "Literatura și Arta".  Nr. 5. 1995, Chișinău
Rapegno, Julien, "Les artistes de Sologne", ziarul "La Nouvelle Republique du Centre Ouest". 19 iulie 1995. Franța
Popescu, Leonid, "Andrei Mudrea pictează cu Sufletul", ziarul "Literatura și Arta". 31 august 1995. Chișinău
Rapegno, Julien, "Les artistes plastiques font Salon", "La Nouvelle Republique du Centre Ouest". 6 noiembrie 1995. Franța
Rapegno, Julien, "Un Congres des expositions". 24 noiembrie 1995. Saint-Malo, Franța
"Dialog", "Omagiu lui Mihai Grecu" [reprod.], Andrei Mudrea, ziarul "Literatura și Arta". 21 noiembrie 1996. Chișinău
"Mersul pe Ape", "Nocturnă", "Ecce homo", "Peisaj", "Relicvă", "Natură statică", "Marginea Pămintului":[reprod.] Andrei Mudrea, revista "Noi". Nr. 11. 1997, Chișinău
"Amintirea Razelor de Lună": [reprod.] Andrei Mudrea, revista "Noi". Nr. 4. 1998, Chișinău
Gafton, Marcela, "Nevoia de Lumină sau mirabila lume a picturilor lui Andrei Mudrea", ziarul "Țara". Nr. 17. 2 martie 1999. Chișinău
Boldișor, Veronica, "Pictura se naște din Iubire și din Șoapte cerești", ziarul "Literatura și Arta". Nr. 9. 4 martie 1999. Chișinău
Partole, Claudia, "Și Dumnezeu a creat femeia...", ziarul "Moldova Suverană". 6 martie 1999. Chișinău
Ciocoi, Gheorghe, "Declarații de dragoste ce le face o inimă pentru alte inimi", ziarul "Dialog". Nr. 15. 16 aprilie 1999. Chișinău
"După Cină": [reprod.] Andrei Mudrea, revista "Noi". Nr. 4. 1999, Chișinău
Bobernagă, Sofia, "Andrei Mudrea", revista "Atelier". Nr. 1-2. 1999, Chișinău
Stăvilă, Tudor, "Despărțirea Luminii de Întuneric", ziarul "Literatura și Arta". Nr. 5. 3 februarie 2000. Chișinău
Partole, Claudia, "N-am spus decât un sfert din ce-am avut a spune", ziarul "Capitala". Nr. 56. 19 iulie 2000. Chișinău
Roibu, Nicolae, "Mudrea Andrei", cartea "Cei care sunt…". 2000, Chișinău
Popușoi, Liliana, "Andrei Mudrea expune o valoroasă colecție de tablouri în ulei", ziarul "Jurnal Național". Nr. 72. 19 aprilie 2001. Chișinău
Gafton, Marcela, "Vernisaj cu o Rază de Lumină", ziarul "Țara". Nr. 42. 20 aprilie 2001. Chișinău
Gafton, Marcela, "Artiștii sunt obligați să slujească frumusețea", ziarul "Țara". Nr. 89. 20 august 2001. Chișinău
"Ritual", "Ducerea crucii", "Fuga în Egipt", "Cina cea de Taină": [reprod.] Andrei Mudrea, revista "Cugetul". 2001, Chișinău
Sînchetru, Nicolae, "Pictura este esența sufletului meu", ziarul "Natura". Nr. 6. iunie 2002. Chișinău
"A. Mudrea", revista "Atelier". Nr. 1-2. 2002, Chișinău
Brigalda-Barbas, Eleonora, "Evoluția picturii de gen din Republica Moldova (1945-2000)", editura "Știința". 2002, Chișinău
Dabija, Nicolae, "Cerul pe Pământ", ziarul "Literatura și Arta". Nr. 28. 10 iulie 2003. Chișinău
Dabija, Nicolae, "Arta de origine divină", ziarul "Literatura și Arta". 29 aprilie 2004. Chișinău
Stăvilă, Tudor, "Andrei Mudrea a împlinit 50 de primăveri", ziarul "Flux". 7 mai 2004. Chișinău
Roibu, Nicolae, "A. Mudrea și Universul Luminii", ziarul "Timpul de dimineață". 15 octombrie 2004. Chișinău, Moldova
Nechit,Irina, "Andrei Mudrea: Sunt unul dintre cei mai liberi pictori din Moldova", ziarul "Opinia". 19 octombrie 2004. Chișinău
Guțu, Nicolae, "Dimensiunile Luminii între Frumos și sacru", ziarul "Literatura și Arta", Nr. 50. 16 decembrie 2004, Chișinău
Rusu-Haraba, Anastasia, "Scurgerea timpului, în linii și culori",  revista "Moldova, Nr. 9. 2005. Chișinău
Roibu, Nicolae, "A. Mudrea: Numai cultura ne poate scoate în Europa", ziarul "Timpul". 30 noiembrie 2007. Chișinău
Sitaru, Lidia, "Personalități orheiene în domeniul Culturii, Artei și Literaturii", dicționar biobibliografic. Editura "Pontos". 2008. Chișinău
Braga, Tudor, "Andrei Mudrea, aducând Lumină", ziarul "Literatura și Arta". Nr. 98. 27 mai 2009. Chișinău
"Clipe de Lumină cu Andrei Mudrea", agenția "Info-Prim Neo". 27 mai 2009. Chișinău
Ețco, Tatiana, "Andrei Mudrea: Clipe de Lumină", Ziarul de Gardă. Nr. 289. 28 mai 2009. Chișinău
Țurcanu, Aurelia, "Ai parte de Clipe de Lumină cu Andrei Mudrea...", ziarul "Capitala". 3 iunie 2009. Chișinău
Codreanca, Lidia, "De la înălțimea cizmarului lui Apelles", ziarul "Literatura și Arta", Nr.30. 28 iulie 2009. Chișinău
Rusu-Haraba, Anastasia, "Andrei Mudrea. Culori și Parabole" , revista "Moldova, Nr. 7-8. 2009. Chișinău
Trofimov, Rodica, "Mudrea cel Înțelept" , revista "VIP Magazin". Nr. 66. Octombrie 2009. Chișinău
Rîșneac, Alexandru, "Expoziție personală de pictură "Enigme", semnată de Maestrul în Artă, pictorul Andrei Mudrea", 11 martie 2011, basarabeni.ro
Mudrea, Cătălina, "Expoziție personală de pictură «Enigme» de Andrei Mudrea", revista "15 minute", pag. 40. Nr. 9. Martie 2011. Chișinău
Trofimov, Rodica, "Pictură. «Enigme» Andrei Mudrea" , revista "VIP Magazin".  Nr. 84. Aprilie 2011. Chișinău
Rocaciuc ,Victoria, "Artele plastice din Republica Moldova în contextul socio-cultural al anilor 1940-2000". Septembrie 2011. Chișinău
Tătaru, Nadia, "Andrei Mudrea: Menirea artistului este să surprindă", ziarul "Timpul". 16 decembrie 2011. Chișinău
Bujor, Ala, "Gând și Cuvânt: cugetări ale personalităților din Basarabia (1940 - 2012)", editura "Epigraf". 2012, Chișinău
Ciodaru-Ceaușescu, Ioana , "Andrei Mudrea, un rătăcitor prin Împărăția Frumosului", Asociația Europeană de Studii Geopolitice și Strategice "Gheorghe. I. Brătianu". 21 mai 2013. România
Borzin, Aurelia , "Andrei Mudrea: Să-ți fie cald, chiar dacă în atelier e rece", ziarul "Național". 2 februarie 2014. Chișinău
Ciobanu, Mircea V., "Ruperea rândurilor // Ritmurile lui Andrei Mudrea" , Jurnal de Chișinău. 7 martie 2014. Chișinău
Bulat, Olga, "Ai noștri" își bat joc de noi mai tare decât "ciuma roșie", Ziarul de Gardă. Nr. 462, 13 martie 2014, Chișinău
Cheptene, Natalia , "Este ca un examen pentru mine. Pictorul Andrei Mudrea și-a expus lucrările la Galeria Brâncuși" , Acasă TV, 28 februarie 2014, Chișinău
Ciorănică, Rodica, "Metamorfozele Luminii… Sau Ale Lui Andrei Mudrea?" , revista "VIP magazin". Nr. 118. Martie 2014. Chișinău
Popușoi, Liliana, "Andrei Mudrea" , rubrica "Pictorul Anului", catalogul "Omul Anului. Top 100", februarie 2015, Chișinău
Rocaciuc, Victoria , "Andrei Mudrea și ideile noastre despre Țară" , revista "Moldova, 30 decembrie 2015, Chișinău
Tataru, Eugenia, "#Unartoraș – picturile artiștilor autohtoni vor fi reproduse pe 100 de panouri publicitare din Chișinău. Locals.md, 11 martie 2016, Chișinău
"Ministerul Culturii a achiziționat 26 de lucrări de artă plastică pentru completarea colecției de stat". Moldpres. 30 decembrie 2016, Chișinău
Odobescu, Irina, "Adrei Mudrea:"Tablourile au devenit ferestrele mele". Art Infinit. 2017, Chișinău
"Pictorul Andrei Mudrea a vernisat o expoziție de artă modernă în atelierul său de creație". Moldpres. 13 noiembrie 2017, Chișinău
Kornilov, Igor, "Андрей Мудря: «Путь художника равен полету Икара»" . 28 noiembrie 2017, Chișinău
"Galerie de Artă Modernă: Andrei Mudrea". Știri Pozitive. 13 august 2018, Chișinău
Zingan, Pavel, "Андрей Мудря – чуть классик и чуть хулиган". #pavelzingan, 14 august 2018, Chișinău
"Pictorul Andrei Mudrea a deschis o galerie de artă modernă în atelierul său de creație". Moldpres. 27 iulie 2019, Chișinău
"Artistul plastic Andrei Mudrea a lansat un album de pictură". Moldpres. 29 august 2019, Chișinău
"Artistul plastic Andrei Mudrea a vernisat o expoziție de artă modernă". Moldpres. 17 octombrie 2019, Chișinău

Legături externe

Site oficial
Pagină oficială de TripAdvisor
Pagină oficială de Facebook
Pagină oficială de Instagram
Pagină personală de Facebook
Pagină personală în cadrul Uniunii Artiștilor Plastici din Moldova

Interviuri
2009: Irina Nechit. Clipe de Lumină cu Andrei Mudrea. Jurnal TV
2009: Maria Bulat-Saharneanu. Interviuri pentru seri de duminică. Protagonist - Andrei Mudrea, Radio Vocea Basarabiei
2013: Doina Popa. Discuții la o Cafea – invitat Andrei Mudrea. Prime TV
2014: Este ca un examen pentru mine . Acasă TV
2014: Vasile Botnaru. "Andrei Mudrea: Metamorfozele Luminii, expoziție la sala Brâncuși". Radio Europa Liberă
2014: Veaceslav Gheorghișenco. Dialoguri Culturale. TeleRadio Moldova
2017: Андрей Мудря. Новый взгляд на обыденное. УТРО НА СТС
2017: Andrei Mudrea si-a transformat ograda, intr-un adevarat muzeu de arta! Un loc de poveste, pe care trebuie sa-l vezi si tu. O seară perfectă
2017: Andrei Mudrea: "Am nevoie să văd că lumea, poate să se bucure de munca mea de o viață." Iata ce a povestit pictorul, despre noua sa realizare. O seară perfectă
2017: Face adevărate capodopere din obiectele vechi. Andrei Mudrea, un artist contemporan, care vrea să învețe oamenii să descopere arta și în lucrurile aparent inutile . Canal 2, "Vorbe Bune cu Lilu"
2018: Lucrările lui Andrei Mudrea par să sfideze concepțiile despre arta modernă. TVR Moldova
2019: Amira Apian. În vizită la Maestrul Andrei Mudrea! Expoziție de Arta Modernă !
2019: Andrei Mudrea: "Mereu am visat să fac parte din lumea frumoasă a artei moderne". Știri Pozitive
2019: Expoziție inedită de pictură și artă obiect, semnată de Andrei Mudrea. Sputnik Moldova

Nașteri în 1954
Nașteri pe 29 aprilie
Decese în 2022
Decese pe 16 ianuarie
Artiști plastici moldoveni
Pictori moldoveni
Decorați cu titlul de Maestru Emerit al Artelor (Republica Moldova)
Oameni din raionul Orhei

Andrei Mudrea


An Puccinellia andersonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Puccinellia andersonii in nahilalakip ha genus nga Puccinellia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Puccinellia

Puccinellia andersonii


Skateboarding Is Not a Crime este un film românesc din 2016 regizat de Cristian Radu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2016 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2016

Skateboarding Is Not a Crime


was a town located in Satsuma District, Kagoshima Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 6,250 and the density of 86.35 persons per km2. The total area was 72.38 km2.

On October 12, 2004, Iriki, along with the city of Sendai, the towns of Hiwaki, Kedōin and Tōgō, and the villages of Kamikoshiki, Kashima, Sato and Shimokoshiki (all from Satsuma District), was merged to create the city of Satsumasendai.

Dissolved municipalities of Kagoshima Prefecture

Iriki, Kagoshima


Ondo Town is the second largest town in Ondo State, Nigeria. Ondo Town is the trade center for the surrounding region; commercial crops such as yams, cassava, grain, tobacco and cotton are grown, the latter of which is often used to weave a culturally significant  cloth known as Aso Oke fabric, which is commonly used to make clothing amongst the local population . Ondo Town is the largest producer of cocoa products in the region.

The title of the king of the town, who reigns as a direct descendant of the fabled Emperor Oduduwa, is "Osemawe". Osamawe title originated from an unusual situation as reported by Nigerian Punch that when the favoured wife of the first Monarch had a set of twins, the king was embarrassed because it was then an abomination. He was so bewildered by the birth of the twins that he exclaimed, 'Ese omo re' (meaning these children are an abomination). It is said that this exclamation has through linguistic evolution changed into 'Osemawe', which is the title of the monarch of Ondo today.   The present reigning monarch is Dr. Adesimbo Victor Kiladejo, who was crowned in September 2006 following the death of the former king, Dr. Festus Ibidapo Adesanoye.

Education institutions
 Ondo State University of Medical Sciences is a university of medical sciences owned by the Ondo State Government, established in 2015. It is the third specialized university in Africa, and Nigeria's first specialized medical university to be accredited by the National Universities Commission.
 National Institute for Educational Planning and Administration, NIEPA Ondo was established in 1992 by the Federal Ministry of Education, in collaboration with UNESCO/IIEP Paris, as a sub-regional staff college for West Africa. It seek to realize its mission through capacity building, continuous training , consulting, action research in educational planning, information dissemination and providing resource centre services.
 Wesley University is a private university owned by the Methodist Church of Nigeria.
 Adeyemi College of Education is a federal government higher education institution located in Ondo Town, Ondo State, Nigeria. It is a degree-awarding institution  affiliated to Obafemi Awolowo University, and is ranked as the best college of education.
Ondo City Polytechnic is a privately funded and managed polytechnic located in Ondo Town , Ondo state, Nigeria.
The polytechnic was founded in 2017
 John Bosco Institute of Technology, Ondo City
 Adeyemi College of Education, Demonstration Secondary School.
Homaj international secondary school. Ondo Boys' High School, founded in 1919, is one of Africa's 50 oldest schools. These are a few out of over two hundred public and private schools in the Town.

Notable people
 Brigadier Samuel Ademulegun, first Brigadier of the Nigerian Army. He was killed in the 1966 Nigerian coup d'état. His statue stands at the Ife Roundabout, overlooking Brigadier Ademulegun Road, named after him, in Ondo Town
King Sunny Adé, also known as King of Juju music; Nigerian musician, singer-songwriter, multi-instrumentalist, and a pioneer of modern world music; been classed as one of the most influential musicians of all time
 Adewale Akinnuoye-Agbaje (born 1967), British actor and former fashion model; born in Islington, London to Nigerian parents of Yoruba, Ondo Town origin; he is fluent in several languages including Yoruba, Italian, and Swahili
 Chinwe Chukwuogo-Roy MBE (born 1952), royal portrait painter; born in Ondo Town; in 2001 she painted the official portrait of Queen Elizabeth II for her Golden Jubilee
 Mo Abudu, Nigerian media mogul, media personality, philanthropist, and former human resources management consultant.
 Omotola Jalade Ekeinde, actress, singer, philanthropist and former model of Ondo Town descent from Lagos; since her Nollywood film debut in 1995, she was honoured in Time magazine's list of the 100 most influential people in the world alongside Michelle Obama, Beyoncé and Kate Middleton
 Frederick Fasehun (born 1938), medical doctor, hotel owner, and leader of the Oodua Peoples Congress (OPC); born in Ondo Town
 Gani Fawehinmi, SAN, activist and philanthropist
 Olu Maintain, born Olumide Edwards Adegbulu; rose to prominence in 2007 with the release of the hit song "Yahooze" from his debut studio album Yahooze, the song won the Nigeria Entertainment Award in 2008 for Hottest Single of the Year; in 2008, he performed "Yahooze" at the Royal Albert Hall, London and brought on stage Colin Powell, the former United States Secretary of State
 Olusegun Mimiko, former Governor of Ondo State; former Nigerian minister of housing and urban development
 Godfrey Oboabona (born 1990), international footballer, as a defender; born in Ondo
 Ifedayo Oladapo, OON, NNOM (1932-2010), academic and professor of civil engineering at the University of Lagos
 Archbishop Timothy Olufosoye (–1992) was the first African Primate of the Church of Nigeria
 Wale (born 1984), American rapper of Maybach Music Group; born Olubowale Victor Akintimehin in Northwest, Washington, D.C.; his parents are of the Yoruba Ondo Town ethnic group of south-western Nigeria and came to the US from Austria in 1979
Bimbo Oshin, Nollywood thespian
Yemi Blaq, Nollywood actor
Teniola Apata, musician
Niniola, musician

References

External links

Populated places in Ondo State
Cities in Yorubaland
Cities in Nigeria

Ondo Town


صاحب الظل الطويل أو أبي طويل الساقين ، مسلسل رسوم متحركة ياباني مقتبس من رواية صاحب الظل الطويل للكاتبة الأمريكية جين ويبستر، تم إنتاجه عام 1990 في اليابان بواسطة شركة نيبون أنيميشن ضمن سلسلة مسرح تحف العالم، وحاز في نفس العام على جائزة الفيلم المتميز من قبل الوكالة اليابانية للشؤون الثقافية للأطفال.

صاحب الظل الطويل هو اسم النسخة العربية من المسلسل والمكون من 40 حلقة. عرضت النسخة العربية على عدد من قنوات التلفاز في بلدان مختلفة من توزيع الشركة الإماراتية «رؤية للإنتاج الفني».

أحداث المسلسل
تدور أحداث المسلسل حول فتاة يتيمة اسمها جودي أبوت، حصلت على منحة للدراسة في مدرسة لينكولن الثانوية من قبل شخص لا تعرفه اسمه المستعار هو جون سميث كانت تلقبه جودي بـ«صاحب الظل الطويل» كونها لم يسبق لها أن رأت سوى ظله. المقابل الوحيد الذي اشترطه سميث على جودي مقابل المنحة هو أن تقوم بمراسلته مرة واحدة كل شهر، بدون أن تتوقع ردا منه على رسائلها بالضرورة.

المسلسل يروي تفاصيل ثلاث سنوات من حياة جودي، ابتداء من مغادرتها لدار الأيتام وحتى تخرجها من المدرسة الثانوية.

الشخصيات
 جودي أبوت
فتاة ذكية ومرحة توفي والداها عندما كانت طفلة صغيرة ونشأت في دار للأيتام حيث طورت موهبتها في الكتابة. أحد مقالاتها تلفت انتباه جون سميث (صاحب السيقان الطويلة) وتؤدي إلى حصولها منه على منحة إلى مدرسة لينكولن الثانوية حيث تتعرف هناك على صديقتيها سالي مأكبرايد وجوليا بندلتون.
 سالي ماكبرايد
فتاة خجولة ولكن ظريفة، تقيم مع جودي في نفس الغرفة بالمدرسة وتنشأ بينهما صداقة قوية.
 جوليا بندلتون
طالبة ثرية تقيم مع جودي أيضا في نفس الغرفة، لكن على العكس من سالي مأكبرايد، علاقتها مع جودي تشوبها بعض التوترات بعد أن حاولت إفشاء سر جودي أمام طالبات المدرسة وهي معجبة بجيمي ماكبرايد الشقيق الأكبر لسالي.
 جوانا سلون
مديرة السكن الداخلي الذي تقيم فيه جودي.
 جيرفس بندلتون
عم جوليا بندلتون. تتعرف عليه جودي خلال فترة دراستها بالمدرسة الثانوية.
 والتر غريغس
سكرتير صاحب الظل الطويل أو جون سميث.
 جيمي مأكبرايد
الأخ الأكبر لسالي مأكبرايد وأحد أعضاء فريق كرة القدم بجامعة برينستون.
 بوب
صديق جيمي وأحد أعضاء فريق كرة القدم بجامعة برينستون وهو كابتن الفريق يظهر انه شخص خجول وكثير التردد ولكنه شجاع ولطيف وهو معجب بسالي وهي أيضا تبادله المشاعر.

انظر أيضا
 شويتشي سيكي

مراجع

وصلات خارجية

 صاحب الظل الطويل من موقع بانداي فيزوال
 صفحة المسلسل على موقع www.nippon-animation.co.jp /

أنمي ومانغا درامية
أنمي ومانغا رومانسية
برامج تلفزيون فوجي
برامج قناة سبيستون
سلسلة مسرح تحف العالم
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في مدينة نيويورك
مانغا شوجو
مسلسلات أنمي متلفزة بدأ عرضها في 1990
مسلسلات أنمي مدبلجة للعربية
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية عن الأيتام

صاحب الظل الطويل (أنمي)


El cerro Viedma es un monte subglacial ubicado en la vertiente de hielo oriental del campo de hielo patagónico sur. Se ubica dentro de la zona en litigio entre Chile y Argentina. Se consideraba un volcán debido a depósitos se observaron en 1988 llamando la atención de muchos, esto fue causado por deslizamientos, remoción de masa o el mismo deshielo del glaciar, tras una expedición se confirmó que no eran de origen volcánico, sino, rocas sedimentarias. En abril de 2019 el Viedma dejó de considerarse como volcán por el Programa de Vulcanismo Global desapareciendo en la lista de volcanes y monitoreo.

Sus vecinos más cercanos el volcán Lautaro en el norte y el volcán Aguilera en el sur.

Fuentes
 Programa de Vulcanismo Global.

Viedma
Viedma
Viedma
Viedma
Viedma
Viedma
Viedma

Cerro Viedma


Hiddenite is a pale-to-emerald green variety of spodumene that is sometimes used as a gemstone.

The first specimens of the hiddenite variety of spodumene were recovered circa 1879 near the settlement of White Plains, west of Stony Point, Alexander County, North Carolina. According to contemporary accounts, a man named Lackey brought them to the attention of J.A.D. Stephenson, a local merchant who was a collector of minerals. Initially, the yellowish to greenish-yellow hiddenites were thought to be gemmy diopside. Stephenson brought the discovery to the attention of exploration geologist William Earl Hidden, who had been commissioned by Thomas Edison to seek sources of platinum in North Carolina (an effort that was unsuccessful). Hidden sent samples of the odd green material to J. Lawrence Smith, a prominent chemist and mineralogist in Louisville, Kentucky. Smith correctly identified the specimens as being a variety of spodumene and named them "hiddenite" in honor of Hidden. The community in which the gemstones were first found was later renamed "Hiddenite". During the heyday of hiddenite mining in the 1880s and 1890s it was also known as "lithia emerald".

Hidden recognized the value of the emeralds and the potential of the new gemmy green spodumene. He acquired a tract of poor quality land, which was either the site of the initial discovery or near to it, for $1500. The Emerald and Hiddenite Mining Company was organized and excavations on the site recovered loose hiddenites and emeralds in the red, gravelly clay. At a depth of about 26 feet they struck bedrock, and soon were recovering hiddenites from solid rock. Oddly, period newspaper accounts and statements by George Frederick Kunz (1892) indicate that mining on the site was never undertaken as a full-time operation, but was only prosecuted a few weeks or months during the summer.

Writing in 1892, Kunz described the hiddenite being recovered as "always transparent, ranges from colorless (rare) to a light yellow, into a yellowish green, then into a deep yellow emerald green. Sometimes an entire crystal has a uniform green color, but generally one end is yellow and the other green." Kunz noted that the finest crystal recovered prior to 1892 measured 68 mm tall, and could have cut a gem of 5.5ct estimated weight. The size of most cut gems were small, with a 2ct hiddenite in the Augustus C. Hamlin collection being considered among the finest of the large stones.

The coloring agent is chromium. Colors can gradually fade. Hiddenite has a strong vitreous luster and displays strong colors due to pleochroism.

In addition to the North Carolina locality, Hiddenite has been found in Brazil, China, and Madagascar. Green spodumene found in Afghanistan and Pakistan has excited modest amounts of controversy in the mineral and gemological communities with debate over whether or not it should be truly considered "hiddenite" as well as claims that the green coloration is induced by irradiation and is fugitive.

Deposits occur in granite pegmatite.

References
 Anonymous (1885): Taylorsville And Aleck, Their Resources and Advantages, Their Enterprise and Progress, The Landmark (newspaper), 8 May 1885
 Brush, George B., and Dana, Edward S., (1878) On a new and remarkable mineral locality in Fairfield County, Connecticut American Journal of Science, 3d ser., 16, 33–46 (1878).
 Brush, George B., and Dana, Edward S., (1880) On the mineral locality at Branchville, Connecticut. Fourth paper. Spodumene and the results of its alteration American Journal of Science, 3d ser., 20, 257–284 (1880).
 Davidson, S. C. (1927) The Hiddenite Occurrence in North Carolina American Mineralogist Vol. 27, pp 305–307
 Egleston, T. (1872) Lectures in Mineralogy Van Nostrand, New York
 Genth, F. A. (1883) Hiddenite American Journal of Science Vol. 23 series 3, p68
 Shainin, Vincent E. (1946) The Branchville, Connecticut, Pegmatite American Mineralogist Volume 31, pages 329–345, 1946
 Smith, J. L. (1881) Hiddenite  American Journal of Science Vol. 21 ser 3 pp 128–30 (1881)

External links

Gemstones

he:הידניט

Hiddenite


An Paepalanthus planifolius in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni August Gustav Heinrich von Bongard, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Friedrich August Körnicke. An Paepalanthus planifolius in nahilalakip ha genus nga Paepalanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. p. globulifer
 P. p. planifolius

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paepalanthus

Paepalanthus planifolius


NGC 7004 je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Indijancu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7004
  Auke Slotegraaf: NGC 7004 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7000 - 7049

7004

NGC 7004


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 26. lipnja – Mihail Cvet, ruski botaničar (* )

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Biologija u 1919.


Skt. Elias Katedral (), er en græsk-katolsk (uneret maronitisk kirke) kirke i Aleppo, Syrien, som ligger i det kristne kvarter Jdeydeh. Den er navngivet efter profeten Elias. Kirken er bygget i 1873 på samme plads som en tidligere kirke. Den blev renoveret i 1914. Her blev cement anvendt som byggemateriale for første gang i Aleppos historie. Den blev opført med assistance fra belgiske eksperter. Foran indgangsporten er en statue af ærkebiskop Germanos Farhat (1670–1732) opført i 1932 til minde om 200-året for hans død.
I august 2012 blev katedralen lettere beskadiget under Slaget om Aleppo.

Galleri

Referencer

Eksterne links
 Arch Net

Kirker i Syrien
Aleppo

Skt. Elias katedral i Aleppo


Gruzovce este o comună slovacă, aflată în districtul Humenné din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 129 de locuitori.

Istoric
Localitatea Gruzovce este atestată documentar din 1568.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Gruzovce, Humenné


Tuzluca (), Iğdır ilinin bir ilçesidir. 1992'de Iğdır'ın Kars'tan ayrılarak il olmasından önce bu ilçe Kars'a bağlıydı.

Genel Bilgiler
Eski adı Kulp'tur. Tuzluca, ilin batısında yer almaktadır. Yeryüzü şekilleri bakımında dağlar çoğunluktadır. İlçeye bağlı 81 köy bulunmaktadır.

Türkiye'ye İran, Azerbaycan ve Ermenistan'a bağlanan kara yolu Tuzluca'dan geçer. Yaklaşık 1,254 km²'lik bir alana sahip ilçe, Iğdır ili topraklarının (3,539 km²) yaklaşık %35,4'ünü oluşturmaktadır. Bilinen ilk ismi Kulp olan daha sonradan Tuzluca'ya ismini veren, kaya tuzu madenleridir. Tuz mağaraları 35 dönümlük bir araziyi kaplamaktadır. Bu maddenin yıllarca işlenmesinden sonra oluşan tuz mağaralarında astım hastalarına hizmet veren şifa merkezi mevcuttur. İspanyol elçisi Ruy González de Clavijo, burayı seyahatnamesinde şöyle anlatmaktadır:

Nüfus yapısı
Tuzluca ilçesine bağlı 81 köy yerleşmesi bulunmaktadır. İlçe, göç veren bir konumdadır. Yaz aylarında il dışına giden Tuzlucalılar yayla tatili için gelirler.

Göç Sorunu ve tarih
Uzun yıllar Rus ve kısa süreliğine Ermeni egemenliği altında kalan bu ilçe, 1920 yılında tekrar ana vatana katılmıştır. Yörenin nüfusu ile ilgili ilk bilgiler Rus işgali döneminde yapılan (1908) sayımlardan edinilen bilgilerdir. Bu sayımda Tuzluca ilçesinde sadece erkek nüfus sayılmış ve ilçedeki erkek nüfus sayısı 25.520 kişiden oluşmaktaydı. Bu sayı kadar da kadın nüfusunun olduğu düşünüldüğünde yörenin bu yıllarda ne kadar canlı ve kalabalık olduğu kanısına varılabilir. Sonraki yıllarda cumhuriyet dönemiyle birlikte 1927 yılında yapılan nüfus sayımında nüfusunun 10.527 kadara indiğini görülür. Bu dönemde nüfusun azalmasında Ermeni çetelerinin yörede yaptığı katliamın etkisi vardır. Örneğin 2 Temmuz 1920'de Ermeni çeteleri Tuzluca ahalisinden 300 kişiyi seçerek katletmişlerdi.Kâzım Karabekir, 8 Temmuz 1919 tarihli telgrafla Hasankale'de bulunan Erzurum İngiliz Kaymakamı Rowlinson'a köyde Ermenilerin Müslümanlara karşı yaptığı katliamı bildirmiştir. Bu yıllardan sonra insanlar toparlamış, hızlı bir gelişme sağlanmış ve nitekim 1950, 1960 ve 1970 yıllarında Tuzluca ilçe merkezinden başka Aliköse, Gaziler, Güzeldere, Güllüce, İnce, Üçkaya gibi köy merkezleri oluşmuş, bu merkez köyler etrafındaki köyler için birer ekonomik, ticaret, sağlık ve eğitim merkezleri olmuşlardır. Yine bu dönemde Iğdır'da, Tuzluca'da satılan eşyaların çoğunluğunu bu köylerde de bulmak mümkündü. 1960 yılında 24.137 kişi olan yöre nüfusu 1980 yılında 33,297 kişiye çıkmış ve çeşitli sebeplerden dolayı 2000 yılında 25.954 kişiye inmiştir. Ve nüfus sürekli bir azalma içerisindedir.

Ekonomik durum
Ekonomi, tarımdan çok hayvancılık, madencilik ve yaylacılığa dayanmaktadır.
Tuzluca'da Iğdır'ın meşhur kayısısı ile beraber değişik meyve ve sebzelerin tarımı yapılır.
Tuzluca'nın güneyinde Ağrı ili ile arasında sınır oluşturan dağlık kuşak üzerinde Aslanlı, Kırahtin, Hıdık, Güllük, Yassıbulak, Kızılziyaret, Guh (Çıngıl), Davul, Mirgemir, Barbaro, Sinek yaylası gibi birçok yayla bulunmaktadır. Bütün bu yaylalar yaz mevsimi boyunca yeşil çayırlıkların bulunduğu geniş otlaklardan oluşmaktadır. Açık berrak havası ve su kaynaklarının fazla olduğu bu alanlar hayvancılık faaliyetleri için çok cazip imkânlar sunmaktadır.

Tuğla Fabrikası ve bölgenin bütün tuz ihtiyacını karşılayan Tuz Dağı burada bulunmaktadır.

Yönetim

Belediye başkanlığı

Genel seçimler

Ulaşım
Tuzluca ilçesinin bulunduğu alan, ulaşım sistemi açısından çok önemli bir konuma sahiptir. Türkiye'nin üç ülkeye birden ortak sınırı olan Iğdır ilinin diğer il ve bölgelere kara yolu bağlantısı Tuzluca üzerinden geçmektedir. Bunun yanında Kars ilini Ağrı iline bağlayan en kısa kara yolu bağlantısı ve yine Kars üzerinden, Karadeniz limanları (Hopa, Trabzon) ile İran'a, Azerbaycan'a olan kara yolu bağlantısı buradan geçmektedir.

Yerel yönetim

Eylül 2016'da "PKK-KCK'ya yardım ve destek verdiği gerekçesiyle 13 Ekim 2015'te tutuklanan belediye başkanı Mehmet Gültekin' in yerine 1 Eylül 2016 tarihinde yürürlüğe giren 674 sayılı Kanun Hükmünde Kararname uyarınca kaymakam İbrahim Civelek atandı.                2019 yerel seçiminde yerini yeni seçilen belediye başkanına devretti.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Tuzluca Belediyesi
 Tuzluca Kaymakamlığı

Tuzluca, Iğdır


Beatrice Padovani Ferreira é uma bióloga, ecóloga, pesquisadora e professora brasileira. Especialista em conservação marinha, Beatrice é a pioneira no estudo da biologia da conservação no Brasil.

Biografia
Beatrice nasceu no interior do Paraná, e aos dez anos mudou-se com a família para o Rio de Janeiro. Aos dezesseis anos seu primeiro mergulho, nos arredores das ilhas Cagarras, e então decidiu seguir a carreira em biologia.

Beatrice obteve sua graduação em Ciências Biológicas na Universidade Santa Úrsula (USU) em 1983. Conquistou o título de mestrado em Oceanografia Biológica na Universidade Federal do Rio Grande (FURG) em 1988 e doutorado em Biologia Marinha na Universidade James Cook em 1993.

Desde 1988, Beatrice é casada com Mauro Maida, que também é pesquisador e oceanólogo.

Em 1993 fez sua primeira incursão em Tamandaré, e dedicou os dois anos seguintes a diagnosticar o estado de conservação dos recifes da região, cidade em que ainda mora. Desde 1995 no departamento de Oceanografia da Universidade Federal de Pernambuco (UFPE).

Com o intuito de promover a proteção marítima da fauna e flora da região, Beatrice coordena dois projetos de proteção dos corais da região mais importante do Atlântico Sul: o Programa de Estudos Ecológicos de Longa Duração (Peld) e o Reef Check Brasil. Suas pesquisas têm influenciado no desenvolvimento de leis e políticas públicas de conservação e proteção de corais e meros.

Prêmios e homenagens

 Condecoração da Medalha "Amigo da Marinha", da Marinha do Brasil
 Homenagem Especial do Centro Nacional de Pesquisa e Conservação da Biodiversidade Marinha do Nordeste (CEPENE/ICMBio)

Links externos

 Comunidades Pesqueiras em Risco: Sobrepesca, Empreendimentos e Aquecimento Global
 Ep. 01 - O mar brasileiro e as mudanças climáticas
 A TERRA É REDONDA: ENIGMA SUBMARINO

Biólogos do Paraná
Pesquisadores do Brasil
Naturais do Paraná

Beatrice Padovani