Kemijsko bojenje metala je postupak obrade metala u kojem se boja metalne površine mijenja putem izlaganja   spomenute određenim kemijskim otopinama.

Prema David Fishlocku:

"U biti postoje samo 2 načina bojenja metalnih površina:

 Prevlačenjem jednog metala drugim metalom drugačije boje,primjerice putem elektrolitičkog taloženja.
 Konverzijom metalne površine u   oksid ili sol koja je obojena ili je sposobna upijati supstance za bojenje ili kod koje utisak boje nastaje zbog interferencije."

Osim kemijskim putem metali se mogu bojiti i elektrokemijski te termičkom obradom.Danas(2017.) se radi i na ispitivanjima mogućnosti korištenja laserskog patiniranja bakra,te mogućnosti korištenja mikroskopskih gljiva za patiniranje bakra i željeza.Osim ovih spomenutih postupaka raširena  je danas i uporaba vakumskog taloženja, najčešće za dobivanje u duginim  bojama obojenog pribora za jelo i  posuđa, te piercing nakita.

Povijest

Smatra se da su ovi postupci korišteni već u najstarije doba, te da su stari barem koliko i sama tehnologija obrade metala. Najraniji očuvani predmeti koji svjedoče o modificiranju boje metala stari su oko 5000 godina, te potječu s područja Anatolije - radi se o brončanim odljevima na kojima neki dijelovi imaju boji bronce kontrastnu srebrnu boju dobivenu pomoću arsena. Slični se postupci mogu naći i na nekim staroegipatskim bakrenim limovima.

U rane primjere kemijskog bojenja metala možemo uvrstiti i Nebeski disk iz Nebre.Treba  izdvojiti i vrh keltskog koplja  iz Temze ,nastao između 200 i 50 godine prije Krista, kao najraniji  poznati  sačuvani primjer u crno obojenog  željeza,ukrašen umetcima  od kontrastno obojenih metala.

Što se tiče pisanih izvora najstariji izvorni dokument svakako je Leidenski papirus X iz 4.  stoljeća (tu treba naglasiti da već Plinije stariji(živio između 23. i 79. godine) u   prvom stoljeću spominje distinkciju između prirodno nastalih i umjetnih patina ).

U srednjem vijeku 2 važna izvora su Mappae Clavicula ,nastala između 9 i 12 stoljeća i Teophilusovo djelo De Diversis Artibus nastalo u 12. stoljeću.

U vrijeme renesanse najznačajniji dokumenti su   traktat o zlatarstvu i Traktat o kiparstvu   Benvenuta Cellinija.

Patiniranje se letimično spominje i kod Vasarija te kod Pomponiusa Gauricusa u njegovom djelu De Sculptura 1504.André Felibien u svom djelu Principes godine 1699. također samo usput spominje i   neke tehnike patiniranja brončanih skulptura.

Početkom suvremenog znanstveno zasnovanog kemijskog odnosno elektrokemijskog bojenja metala možemo uzeti Leopoldo Nobilijevo( 1784 - 1835 )  otkriće dobivanja   Nobilijevih obojenih prstenova 1826. godine(radilo se   o prstenastim u duginim bojama preljevajućim tvorevinama nastalim elektrolitskim taloženjem olovnog peroksida,osim prstenova osmislio je i tehniku dobivanja jednobojnih prevlaka ,u ova oba slučaja radilo se o interferencijskim bojama, a ne o pigmentima ).Osim Nobilija elektrokemijskim su se bojenjem metala( njemu se pripisuje i naziv metalokromija ) u tom ranom razdoblju bavili i Leonhard Elsner,Alexander Watt,Antoine César Becquerel (1788 - 1878) i Rudolf Christian Böttger (1806 - 1881).George Richards Elkington (1801. – 1865.), poznat po prvom patentu za galvansku pozlatu i posrebrenje iz 1840. patentirao je također i najmanje jedan postupak elektrokemijskog bojenja metala.[ Na temeljima  njegovog rada  desetak varijanti ovog  postupka  razvio je   amerikanac J.E.Stareck sredinom tridesetih  godina  prošlog  stoljeća.U 19.  stoljeću javljaju se i prvi priručnici posvećeni isključivo kemijskom bojenju metala.Godine 1868. Puscher po prvi puta izvještava o primjeni višebojnih odnosno lister patina baziranih na natrijevom tiosulfatu i olovo acetatu.Devetnaesto je stoljeće i vrijeme kada po prvi put na vidjelo izlaze i 2 najznačajnije nacionalne škole kemijskog bojenja metala,francuska i japanska.Japanska   se škola kemijskog bojenja metala od francuske kao tipično europske razlikuje u posve drugačijem pristupu,umjesto za   europu tipičnog velikog broja patina za razmjerno manji broj metala,japanci su razvili malen broj patina koje djeluju na veći broj metala i njihovih slitina.Nadalje je za japansku školu tipična i primjena posebnih slitina bakra i plemenitih metala,prije svega shakuda i shibuichija.Ove možemo gledati kao na relikte još u starom Egiptu i antičkoj Grčkoj utemeljene tradicije izrade slitina ovog tipa(na ovakove slitine nailazimo i u Kini,Indiji,Tibetu te Mijanmaru).

Od kraja 18. stoljeća kemijsko se bojenje metala redovno javlja kao tema raznih zbirki kemijsko tehnoloških receptura a od sredine 19. stoljeća nadalje ova tema postaje i obavezno poglavlje svih u to doba važnijih galvanotehničkih priručnika(ali i zlatarskih te srebrnarskih,kao i priručnika o umjetničkoj obradi metala).Veliki napredak industrijske primjene kemijskog bojenja metala je pred 1.svjetski rat i neposredno nakon istog,oko 1905 javljaju se prvi patenti za crno niklanje(D.R.P. 183972), crni oksid(oko 1915 - 1920, D.R.P. 292603,D.R.P. 357198 ),a između godine 1923 i 1927. prvi patenti za anodičku i kemijsku oksidaciju aluminija te bojenje oksidnog sloja na istom pomoću posebnih bojitelja.Prvi patent za  elektrokemijsko  bojenje anodički oksidiranog aluminija registriran je  1940. u  Njemačkoj.Ovi se  postupci koriste  i razvijaju i danas.

Između 2 svjetska rata razvija se crno kromiranje(prvi njemački patent 1929.GP 607, 420),a nakon drugog svjetskog rata dolazi do porasta   interesa za zeleno patinirane bakrene limove,namijenjene prije svega arhitektonskoj uporabi.

Od sredine 60-tih godina prošlog stoljeća razvijaju se i tehnologije za anodičku oksidaciju titanija, te kasnije i niobija i tantala.Također su   oko 1957. razvijene i tehnologije za anodičku oksidaciju nehrđajućeg čelika (patent US 2957812 A - kemijski su postupci za bojenje nehrđajućeg čelika razvijeni već oko 1927., komercijalizacija tek 1973. tkz.INCO postupak).Za razliku od anodičke oksidacije aluminija, gdje se nastali sloj boji anorganskim ili organskim bojiteljima u svim se ovim slučajevima radi o interferencijskim bojama. Na pragu 21. stoljeća ispituju se mogućnosti primjene bakterijskih kultura u patiniranju bakra i željeza, te se vrše i ispitivanja laserski induciranog bojenja bakra i njegovih slitina, niobija, nehrđajućeg čelika i kromiranih predmeta.

Primjena
Kemijsko se bojenje metala koristi prije svega kod izrade skulptura, nakita, značaka, medalja i odlikovanja, ukrasnih posuda,u metalografiji, u arhitekturi, izradi metalnog namještaja, te u vojne svrhe. Također se u određenoj mjeri koristi u restauriranju i konzervaciji metala.

Sastav i način rada za nekoliko otopina za kemijsko bojenje metala

Metal koji želimo obojiti mora biti potpuno čist od oksida i masnoće.

Crna za srebro

 predmeti se urone u 2,5% otopinu kalijevog ili natrijevog sulfida, po pojavi boje dobro se isperu, te ih se zaštiti voštenjem ili lakiranjem.

Zelena za bakar i slitine

 predmeti se premazuju otopinom od 250 gr amonijevog karbonata/250 gr amonijevog klorida/1 lit vode, svaki sloj odstoji 24 sata, po postizanju željenog tona materijal voštiti ili lakirati, kao podlogu može se koristiti smeđu ili crnu boju. Ako se smanji količina klorida boja će biti više plavičasto zelena, ako se smanji karbonat više žuto zelena.

Crna za bakar

 otopina kalijevog ili natrijevog polisulfida (2,5%), predmeti se urone u otopinu,po postizanju boje se isperu, osuše te ih se vošti ili lakira.

Smeđa za bakar

 predmete se kuha u barem 3 dana odstajaloj 12% otopini bakar sulfata, po postizanju boje materijal isprati, osušiti i voštiti ili lakirati.

Crna za željezo

 predmete vrlo tanko premazati s lanenim uljem, zatim ih se postupno ugrije na 300 - 400 C°, po potrebi postupak se ponovi, ovaj se postupak može koristiti na svakom metalu koji se može zagrijati na spomenutu temperaturu.

Smeđa za željezo

 koristi se 5% vodenu otopinu željeznog(III) klorida. Predmet se premaže s otopinom, nakon 24 sata se istrlja s grubom krpom ili najfinijom čeličnom vunom, postupak se ponovi bar 3 puta, na kraju je materijal potrebno istrljati masnom krpom.

Siva za kositar

 koristi se 20% vodenu otopinu željeznog(III)klorida, u koju je potrebno uroniti predmete, po pojavi boje isprati, osušiti, te voštiti ili lakirati.

Sivocrna za cink

 koristi se 20% vodenu otopinu željezo(III)klorida, predmeti se urone na 20 minuta, po pojavi boje se isperu, osuše, te ih se vošti ili lakira.

Crna za aluminij

 koristi se kipuću otopinu od 20 g amonijevog molibdata i 5 g natrij tiosulfata u litri vode, zatim je potrebno uroniti predmete, po pojavi boje isprati, osušiti, voštiti ili lakirati.

Višebojna patina (interferencijske boje)

 koristi se otopina,, od 280 grama natrijeva tiosulfata, 25 grama bakar acetata i 30 grama limunske kiseline. Može se koristiti na bakru i njegovim slitinama, srebru, niklu, željezu, zlatu. Boja ovisi o trajanju uronjavanja, slijed boja na npr.mjedi: zlatno žuta boja-boja bakra-ljubičasta-tamno plava-svijetlo plava-boja kroma-boja nikla-crvenosiva,na željezu nastaju samo plava i sivocrnaPostoji i varijanta  koja  djeluje na  kositar i njegove  slitine: 250 gr tiosulfata,60 gr bakar acetata i 25 mll acetona  na   1 litru  vode,45-85 C temperatura  otopine,1-20 minuta,zlatna - roza - plava - zelena boja.Varijanta za nehrđajući čelik: 100gr natrijeva tiosulfata,10 grama olovo acetata,12 gr kalij natrij tartarata,12 gr bakar sufata,1 lit vode,18-22 C,5-50 minuta,uz kontakt sa   komadom  bakra  površine  3oo puta  manje od  tretiranog objekta,žuta,smeđa,crvena,plava,zelena,ljubičasta boja.

Razne boje na titanu

 Kao jednostavan elektrolit može se koristiti 3% otopina trinatrij fosfata, katoda od nehrđajućeg čelika, predmet kao anoda. Boje zavise o naponu istosmjerne struje. Moguće je koristiti i brojne druge elektrolite - navodno čak i Coca Colu. Slamnato žuta/10 v - purpurna/29 v -  plava/30 v - plavo zelena/45 v - svijetlo zelena/55 v - purpurno crvena/75 v - siva/110 v. Obavezno je ovaj proces raditi u gumenim rukavicama - potencijalno opasan napon.

Razne boje na nehrđajućem čeliku 18 Cr/8 Ni

 250 grama kromne kiseline,500 mll sumporne kiseline,500 mll vode,katode od olova,predmet kao anoda,80 C temp,5- 50 minuta,boje zavise o trajanju postupka,smeđa,plava,purpurna,zelena.Prema ruskoj literaturi nakon obrade predmete treba močiti u otopini kalij bikromata (5-10 % ),5-15 minuta,70-90 C temperatura otopine.Po jednom kineskom patentu dodatno se još predmete potom može tretirati vrućom otopinom natrijevog vodenog stakla( 1-5%,95 C,3-10 min. ).Kako su heksavalentni kromati toksični i kancerogeni
te sukladno ROHS odredbama u EU zabranjeni za korištenje danas se kao zamjena predlažu otopine na bazi molibdata(npr. molibdat 30-100g/H2SO4  10-18 gr/mangan sulfat 0,5 g /1 lit vode).

Dodatna literatura
 Manuels-Roret: Nouveau manuel complet du bronzage des métaux et du bois, Paris 1870.
 Buchner,G.: Die Metallfärbung und deren Ausführung,Berlin 1891.
 Hiorns,A. Metal Colouring and Bronzing,London 1892.
 Ghersi,I. : Metallocromia. Colorazione e decolorazione dei metalli per via chimica ed elettrica.,Milano 1898.
 Hartmann,F. Das Färben der Metalle.Eine Anleitung zum Färben aller wichtigen Metalle auf chemischen, elektrochemischen und mechanischen Wege.Wien 1912.
 Beutel,E. Bewahrte arbeitsweisen der metallfaerbung,Wien 1913.
 Nordberg,O. Travlenije, okraševanie v različnie cveta i hudožestvenaja otdelka metallov ,Sankt Peterburg 1913.
 Krause,H. Metallfärbung: Die wichtigsten Verfahren zur Oberflächenfärbung von Metallgegenständen. ,Berlin 1922.
 Field,S.;Bonney,S.R. The chemical coloring of metals and allied processes,London 1925.
 Michel, J.: La Coloration des metaux, Paris 1931.
 Angier, R.H. : Firearm Blueing and Browning, Onslow County 1936.
 Fishlock, David : Metal Colouring, Teddington 1962.
 Young,R.D. : Contemporary Patination, Escondido 1990.
 Castells, F. : "Coloración de los metales", Viladrau Girona 1992.
 Hughes,R.;Rowe,M. : The Colouring, Bronzing and Patination of Metals, London 1992.
 Kipper, P., : Pátinas for silicon bronze ,Loveland 1995.
 Sugimori,E. : Japanese patinas,Brunswick 2004.
 LaNiece, Susan; Craddock, Paul : Metal Plating and Patination: Cultural,Technical and Historical Developments,Boston 1993.
 Krämer ,O.P./Jelinek,T.W. : Chemische Metallfärbung und farbige Metallschichten,Saulgau 2007.
 Runfola,M. Patina: 300 Coloration Effects for Jewelers & Metalsmiths,   Short Hills 2014.
 Berger,D. :Bronzezeitliche Färbetechniken an Metallobjekten nördlich der Alpen,Halle 2012.(online)
 Esih,I. Površinska zaštita i bojenje metala kemijskim putem, Zagreb 1958.
 Kališ.M. Estestvenie zašitne plenki na mednih splavah ,Moskva 1971. (online)
 Odnoralov,N.V. Dekorativnaja otdelka skulpturi i hudožestvenih izdelij iz metalla, Moskva 1989.
 Bobrikova,I.G.;Selivanov,V.N. Tehnologii elektrohimičeskoi i himičeskoi hudožestvenno dekorativnoi obrabotki metalov i ih splavov ,Novočerkask 2009.(online)

Povezani članci
Bruniranje

Crni oksid

Patina

Elektrokemijsko bojenje metala

Termičko bojenje metala

Vanjske poveznice
Hiorns,A. Metal Colouring and Bronzing(1907.)
Kaup,W.J. Metal Coloring and Finishing(1914.)
Budija,G. ZBIRKA RECEPTURA ZA KEMIJSKO , ELEKTROKEMIJSKO I TERMIČKO BOJENJE METALA TE DOBIVANJE METALNIH PREVLAKA URONJAVANJEM, UTRLJAVANJEM, KONTAKTNIM TALOŽENJEM I ELEKTROLITSKIM PUTEM,Zagreb 2022.
Michel,J. La Coloration des metaux,Paris 1931.
  Deutsches Kupfer Institut "Chemische Faerbungen von Kupfer und Kupferlegirungen ,Berlin 1974.

Izvori

Obrada metala
Umjetnička obrada metala
Konzervacija

Kemijsko bojenje metala


Der Templer und die Jüdin (título original en alemán; en español, El templario y la judía) es una ópera en tres actos con música de Heinrich Marschner y libreto en alemán de Wilhelm August Wohlbrück, basado en numerosos trabajos intermedios a partir de la novela Ivanhoe de Walter Scott. Se estrenó en Leipzig el 22 de diciembre de 1829. Esta ópera se convirtió en la más famosa de Marschner y tuvo más de 200 representaciones en Alemania a lo largo de los 70 años posteriores.

Personajes

Enlaces externos

Resumen de Charles Annesley en The Standard Operaglass 13.ª ed, 1896   (en inglés)
Resumen por A. Dean Palmer (en inglés)
Libreto en alemán (Stanford)

Óperas de Heinrich Marschner
Óperas en alemán
Óperas de 1829
Óperas estrenadas en Leipzig
Óperas basadas en novelas
Adaptaciones de obras de Walter Scott

Der Templer und die Jüdin


Magnezyum (Mg), gümüş beyazlığında bir metaldir ve genellikle alaşım maddesi olarak, yani başka metallerle karıştırılarak kullanılır. Kimyasal simgesi Mg, atom numarası 12; atom ağırlığı 24,312 olan bu element en hafif metallerden biridir ve bu özelliğiyle önem kazanmıştır. Toz halindeki magnezyum kolayca tutuşur ve parlak bir alevle yanar. Bu özelliği nedeniyle, elektrikli fotoğraf makinesi flaşları çıkmadan önce, magnezyum yakılarak flaşlı fotoğraflar çekilmiştir.

1755 yılında İngiltere'de Joseph Black tarafından keşfedilmiştir. 1808 yılında Humphrey Davy tarafından saf olarak, magnezya ve cıva-II-oksit (HgO) karışımından izole edilmiştir.

Tarih
Magnezyum adı, Magnetes kabilesiyle ilgili ya Teselya'daki Magnesia bölgesinden veya şimdi Türkiye'deki Magnesia ad Sipylum adlı yerler için kullanılan Yunanca kelimeden gelir. Yine bu bölgeden kaynaklanan manyetit ve manganez ile ilgilidir ve ayrı maddeler olarak farklılaşmayı gerektirir. Bu tarihçe için manganez'e bakınız.

1618'de İngiltere'de Epsom'da bir çiftçi, oradaki bir kuyudan ineklerine su vermeye çalıştı. İnekler suyun acı tadı nedeniyle içmeyi reddettiler ancak çiftçi suyun çizikleri ve kızarıklıkları iyileştirdiğini fark etti. Bu madde Epsom tuzları olarak tanındı ve ünü yayıldı. Sonunda hidratlı magnezyum sülfat, ·7 olarak tanındı.

Metalin kendisi ilk olarak 1808'de İngiltere'de Sir Humphry Davy tarafından izole edildi. Magnezya ve cıva oksit karışımı üzerinde elektroliz kullandı. Antoine Bussy 1831'de tutarlı biçimde onu hazırladı. Davy'nin bir isim için ilk önerisi magniumdu, ama şimdi magnezyum adı kullanılır.

Biyolojik roller

Etki mekanizması
Fosfat ve magnezyum iyonları arasındaki önemli etkileşim, magnezyumu bilinen tüm canlı organizmaların tüm hücrelerinin temel nükleik asit kimyası için gerekli kılar. ATP kullanan veya sentezleyen tüm enzimler ve DNA ve RNA sentezlemek için diğer nükleotidler kullananlar dahil 300'den fazla enzim, katalitik etkileri için magnezyum iyonları gerektirir. ATP molekülü normalde magnezyum iyonlu bir şelat içinde bulunur

Beslenme

Diyet

Baharatlar, sert kabuklu yemişler, tahıllar, kakao ve sebzeler zengin magnezyum kaynaklarıdır. Ispanak gibi yeşil yapraklı sebzeler de magnezyum açısından zengindir.
Magnezyum açısından zengin içecekler kahve, çay ve kakaodur.

Diyet önerileri
Birleşik Krallık'ta, magnezyum için önerilen günlük değerler erkekler için 300 mg ve kadınlar için 270 mg'dir. ABD'de Tavsiye Edilen Diyet İzinleri (İngilizce:Recommended Dietary Allowances(RDA)) 19-30 yaş arası erkekler için 400 mg ve daha büyükler için 420 mg'dir; kadınlar için 19-30 yaş için 310 mg ve daha büyükler için 320 mg.

Ekleme
Çok sayıda magnezyumun ilaç hazırlama'ları ve diyet takviyesi mevcuttur. İki insan denemesinde, ağırlık başına yüksek magnezyum içeriği nedeniyle magnezyum diyet takviyelerinde en yaygın biçimlerden biri olan magnezyum oksit, magnezyum sitrat, klorür, laktat veya aspartattan daha az biyoyararlanımdı.

Metabolizma
Yetişkin bir insanın vücudunda 22-26 gram magnezyum vardır, %60'ı iskelet'te, %39 hücre içi (iskelet kasında %20) ve %1 hücre dışıdır. Serum seviyeleri tipik olarak 0.7-1.0 mmol/L veya 1,8-2,4 mEq/L'dir. Serum magnezyum seviyeleri, hücre içi magnezyum eksik olduğunda bile normal olabilir. Serumdaki magnezyum seviyesini korumaya yönelik mekanizmalar, midebağırsak emilimi ve böbrek atılımı arasında değişir. Hücre içi magnezyum, hücre içi potasyum ile ilişkilidir. Artan magnezyum kalsiyum'u düşürür ve başlangıç düzeyine bağlı olarak hiperkalsemiyi (İngilizce:hypercalcemia) önleyebilir veya hipokalsemiye (İngilizce: hypocalcemia) neden olabilir. Hem düşük hem de yüksek protein alım koşulları, bağırsaktaki fosfat, fitat ve yağ miktarlarında olduğu gibi magnezyum emilimini engeller. Emilmeyen diyet magnezyum dışkıyla atılır; emilen magnezyum idrar ve terle atılır.

Serum ve plazmada tespit
Magnezyum durumu, idrar ve dışkı magnezyum içeriğiyle birlikte serum ve eritrosit magnezyum konsantrasyonları ölçülerek değerlendirilebilir ancak intravenöz magnezyum yükleme testleri daha doğru ve pratiktir. Enjekte edilen miktarın %20 veya daha fazlasının tutulması eksikliği gösterir. 2004 itibarıyla, magnezyum için hiçbir biyobelirteç oluşturulmamıştır.

Olası zehir mağdurlarında tanıyı doğrulamak veya ölümcül bir aşırı doz vakasında adli soruşturmasına yardımcı olmak için plazma veya serumdaki magnezyum konsantrasyonları, ilacı alanlarda tedavi edici olarak etkinlik ve güvenlik açısından izlenebilir.

Doğum sırasında parenteral magnezyum sülfat alan annelerin yeni doğan çocukları, normal serum magnezyum seviyelerinde toksisite sergileyebilir..

Eksiklik
Düşük plazma magnezyumu (hipomagnezemi) yaygındır: genel nüfusun %2.5-15'inde bulunur. 2005'ten 2006'ya kadar, Amerika Birleşik Devletleri nüfusunun yüzde 48'i, önerilen Diyet Referans Alımı 'ndan daha az magnezyum tüketmiştir. Diğer nedenler böbrek veya midebağırsak kaybın artması, hücre içi kaymanın artması ve proton pompası inhibitörü antasit tedavisidir. Çoğu belirtisizdir (asemptomatik) ancak sinir-kas, kalp-damar ve metabolik işlev bozukluğu belirtileri görülebilir. Alkolizm genellikle magnezyum eksikliği ile ilişkilidir. Kronik olarak düşük serum magnezyum seviyeleri metabolik sendrom, diabetes mellitus tip 2, fasikülasyon ve hipertansiyon ile ilişkilidir.

Tedavi
 Damar içi magnezyum, kalp karınçık anormal ritmleri (Ventriküler aritmiler) olan hastaların yönetimi ve ani kalp ölümünün önlenmesi için ACC/AHA/ESC 2006 kılavuzları tarafından karıncık aritmi ile ilişkili uzun QT sendromu ile mevcut torsades de pointes ile ilişkili hastalar ve digoksin kaynaklı aritmileri olan hastaların tedavisi için için tavsiye edilir.
 Magnezyum sülfat – damar içi (İngilizce:intravenous) – preeklampsi (İngilizce:pre-eclampsia) ve eklampsi (İngilizce:eclampsia) tedavisinde kullanılır.
 Alkolizmin neden olduğu hipomagnezemi (İngilizce:Hypomagnesemia), eksikliğin derecesine bağlı olarak ağızdan veya parenteral magnezyum uygulamasıyla geri döndürülebilir.
 Magnezyum takviyesinin migren hastalığının önlenmesinde ve tedavisinde rol oynayabileceğine dair sınırlı kanıt vardır.

Magnezyum tuzu türüne göre sıralanan diğer tedavi edici uygulamalar şunlardır:
 Magnezyum sülfat, Epsom tuzları olarak adlandırılan heptahidrat olarak, banyo tuzları, müshil ve yüksek oranda çözünür gübre olarak kullanılır.
 Magnezyum hidroksit, suda süspansiyon halinde, magnezyum sütü antasit'ler ve müshillerde kullanılır.
 Magnezyum klorür, oksit, glukonat, malat, orotat, glisinat, askorbat ve sitrat'ın tümü ağızdan magnezyum takviyesi olarak kullanılır.
 Magnezyum borat, magnezyum salisilat ve magnezyum sülfat, antiseptikler olarak kullanılır.
 Magnezyum bromür hafif yatıştırıcı olarak kullanılır (bu etki magnezyumdan değil bromürden kaynaklanır).
 Magnezyum stearat, yağlayıcı özellikleri olan hafif yanıcı beyaz bir toz'dur. Eczacılık teknolojisinde, bileşenleri tablet şekline sıkıştırırken tabletlerin ekipmana yapışmasını önlemek için farmakolojik üretimde kullanılır.
 Magnezyum karbonat tozu, jimnastikçiler, halterciler ve dağcılar gibi sporcular tarafından avuç içi terlemesini ortadan kaldırmak, yapışmayı önlemek ve jimnastik aletlerinin tutuşunu iyileştirmek, çubukları kaldırmak ve kayalara tırmanmak için kullanılır.

Aşırı doz
Kandaki fazla magnezyum böbrekler tarafından hemen süzüldüğünden tek başına diyet kaynaklarından aşırı doz alınması olası değildir ve aşırı doz, bozulmuş böbrek fonksiyonu varlığında daha olasıdır. Buna rağmen, megadoz tedavisi küçük bir çocukta ölüme, ve böbrekleri sağlıklı olan bir kadında ve genç bir kızda şiddetli hipermagnezemiye neden oldu. Doz aşımının en yaygın belirtileri bulantı, kusma ve ishal; diğer belirtiler arasında hipotansiyon, bilinç bulanıklığı, kalpte ve solunum hızlarında yavaşlama, diğer minerallerin eksiklikleri, koma, kardiyak aritmi ve kalp durmasına bağlı ölüm yer alır.

Magnezyum ve insan vücudu

Tohum ve sebzelerde klorofil kompleksi halinde bulunur. Günlük ihtiyaç 0,2-0,3 g kadardır. Magnezyum eksikliğinin tıptaki adı Hipomagnezemi, fazla olması ise Hipermagnezemi olarak bilinir. Vücuttaki toplam magnezyum miktarı 20-30 g kadardır. Bunun % 60-70'i kemiklerde, % 1,5 oranında magnezyum fosfat (Mg3(PO4)2)halinde yer alır. Geri kalan kısmı yumuşak dokularda, diğer kısmı ise sıvılarda bulunur. Kan plazmasında 0,02-0,03 mg; eritrositlerde 0,06 mg bulunur. Plazmadaki magnezyumun üçte biri proteinlere bağlıdır.

Fosfataz, fosforilaz, enolaz, fosfoglukomutaz enzimlerinin aktivatörüdür. ATPaz'ın inhibitörüdür. Magnezyum idrar yollarında magnezyum amonyum fosfat (MgNH4PO4) şeklinde çökerek idrar yolu taşlarının yapısında bulunur. Damara şırınga edilen magnezyum iyonları narkotik etki gösterir. Magnezyum elementi sinir sisteminin aşırı duyarlılığını azaltır.

Hipomagnezemi;

 Böbrek yetmezliği
 Diabetik koma
 Hipotiroidizm
 İyatrojenik
 Addison hastalığında görülür.

Hipermagnezemi ise;

 Sindirim sistemi hastalıkları
 Böbrek hastalıkları
 Endokrin hastalıklar
 Metabolik bozukluklar
 Terleme, yanık, akut pankreatit
 Beslenmeye bağlı olarak görülür.

Bulunduğu yerler

Vücutta bulunan magnezyumun yaklaşık %60'ı kemik ve dişlerin yapısında yer alır. Diğer minerallerle birlikte sinir uyarımını ve kas kasılmalarını düzenler. Ayrıca enerji metabolizmasında rol alan pek çok enzimi etkin biçime dönüştürür. Kalsiyum gibi magnezyum tuzları da suda çözünmez ve besinlerdeki magnezyumun çoğu emilemez. Emilimin çoğu yukarı bağırsak bölgesinde olur. Günlük gereksinim düzeyi 300–350 mg arasındadır. Bitki klorofilinin bir yapı taşı olduğundan başlıca kaynak yeşil yapraklı bitkilerdir. Fındık, tahıl ve deniz ürünleri de magnezyumdan zengin besinlerdir.

Kullanım alanları
Fotoğraf makinelerinin gövde ve flaş kaplamalarında, işaret fişeklerinde ve yangın bombaları başta olmak üzere pirotekni alanında yoğun olarak kullanılır. Alüminyumdan üçte bir oranında daha hafif olması nedeniyle, alaşımlarından uçak ve füze yapımında faydalanılır. Eczacılık alanında önem taşıyan bileşikleri de vardır. İtici özellikteki bileşiklerin yapısına katılır. Döküm demir yapımında ve uranyum başta olmak üzere çeşitli metallerin tuzlarından saflaştırılması işleminde kullanılır. Şömine tuğlalarının, aydınlatma ampullerinin, renk maddelerinin ve filtrelerin yapımında da yeri vardır. Yeşil bitkilerde bulunan klorofil yapısında da yer alır. Ayrıca havai fişeklerin patlarken ortaya çıkardıkları renkleri vermek için de çeşitli bileşiklerle kullanılır.

Dış bağlantılar

 Magnezyum Hangi Besinlerde Bulunur?

Kaynakça

Piroteknik yakıtlar
Toprak alkali metaller
Besinsel mineraller
İndirgeyici maddeler
Gıda katkıları

Magnezyum


An Leptochloa marquisensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Forest Buffen Harkness Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paul M. Peterson och Emmet J. Judziewicz. An Leptochloa marquisensis in nahilalakip ha genus nga Leptochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Leptochloa

Leptochloa marquisensis


Karacaahmet Mezarlığı, İstanbul ilinde, Üsküdar ilçesinde yer alır. İstanbul'un en büyük ve aynı zamanda en eski mezarlığıdır.

Günümüzde içinde bulunan yollarla ve Karacaahmet Sultan Dergâhı'nın da içinde bulunduğu alanla birlikte yaklaşık 750 dönümlük bir araziyi kaplayan mezarlık; Miskinler, Saraçlar Çeşmesi, Şehitlik, Musallâ ve Duvardibi adlı beş büyük bölgeye ayrılır. Mezarlık kuzeyde Tunusbağı'ndan güneyde İbrahimağa çayırına doğru eğimli bir arazi yapısına sahiptir. Seyitahmet deresi vadisi mezarlığın en çukur kısmını teşkil eder. Güneyinde İbrahimağa çayırının devamında, Karacaahmet Mezarlığı'ndan ayrı kabul edilen Ayrılık Çeşmesi Mezarlığı yer almaktadır.

Birçok kuş türüne ev sahipliği yapan Karacaahmet Mezarlığı, başta servi olmak üzere çınar, meşe, defne, çitlembik gibi ağaçları ve çeşitli bitkileriyle bir orman görünümündedir. Park ve Bahçeler Müdürlüğü, mezarlık içerisinde bulunan 9 adet servi ağacını Anıt Ağaç statüsüne almıştır.

Karacaahmet Mezarlığı, 1917, 1940, 1956 ve 1974 tarihlerinde olmak üzere dört defa istimlak edilmiştir. Bu istimlaklerde, özellikle 1974'te Karayolları'nın istimlakı sırasında ciddi şekilde tahrip olmuştur.

Anadolu Yakası'nın en büyük yeşil alanlarından olan tarihi mezarlığın daha da fazla tahribata uğramasının önüne geçilmesi amacıyla, İstanbul Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun kararı gereğince Karacaahmet Mezarlığı, 1991 yılında doğal ve tarihi SİT alanı olarak ilan edilmiştir. Bu karara göre, mezarlık alanı, sadece ölü gömülmesi ve buna uygun donatı alanları oluşturulması amacıyla kullanılabilir ve mezarlık tam doluluğa ulaşıp, aktif mezarlık ömrünü tamamlasa dahi, hiçbir şekilde mezarlık kaldırılamaz, imara açılamaz veya park alanı olarak kullanılamaz.

Toplam defin sayısı, geçmişte kayıt tutulmadığı için kesin olarak bilinmemekte ama milyonlarla ifade edilmektedir. Zira, İstanbul Mezarlıklar Müdürlüğü'nün ölü kütüğü kayıtları, ancak 1937 senesinden sonra tutulmaya başlanmıştır.

Genel bilgi ve tarihçe

Mezarlık adını, İstanbul'a Hacı Bektaş-ı Veli tarafından İslam dinini yaymak üzere gönderilen Karaca Ahmet'ten alır.

İlk olarak İstanbul'un Müslümanlar tarafından kuşatılması sırasında şehit olan askerlerin buraya gömüldüğü sanılmaktadır. Mezarlığın ilk tam olarak ne zaman kullanılmaya başlandığına dair kesin bir kanıt yoksa da, çoğu tarihçi Orhan Gazi'nin, Bizans idaresindeki Üsküdar'ı fethetmesinden sonra, bölgeye Türk halkın iskanı ile birlikte mezarlığın geliştiğine dair mutabık kalmıştır. Dolayısıyla mezarlığın oluşmaya başlaması, 14. yüzyıl ortasına denk gelmektedir.

Sultan I. Murad döneminde Müslüman nüfusun artmasına paralel olarak genişlemeye başlayan mezarlık, 1453 yılındaki İstanbul'un fethi sonrasında daha da büyümüştür.

Karacaahmet'in resmen mezarlık haline getirilmesi 1582 senesinde, III. Murat'ın annesi ve II. Selim'in eşi Nurbanu Sultan'ın kendi arazisinden 124 dönümlük bir araziyi mezarlık olmak üzere ayırması ve buralara serviler diktirmesiyle olmuştur. Ayrıca, bu servi ağaçlarının muhafazası için 13 kişiyi korucu ve defin işleri için de 24 kişiyi mezarcı olarak tayin etmiştir.

Resmî kaynaklarda ismi ilk kez 1698 yılında Karacaahmet Sultan Mezarlığı olarak geçen mezarlığın, bir diğer ismi de 'Üsküdar Mekabir-i Müslimini' dir.

Başlangıçta boş, uçsuz bucaksız, temiz bir defin sahası olan bu mezarlık, yüzyıllarca İstanbul halkı tarafından hep tercih edilen bir yer olmuştur ve kurulduğu günden bu yana kesintisiz olarak hizmet vermektedir.

Karacaahmet'in tercih sebebi, Osmanlı halkı arasında Üsküdar'ın Asya kıtasının uzantısı olması ve dolayısıyla Mekke-Medine ile ilişkilendirilmesi sonucunda Kabe toprağı olduğuna dair inanıştır. Bu sebepten ötürü, Avrupa yakasında vefat edenlerin cenazeleri, yüzyıllar boyunca kayıklarla Üsküdar'a, Salacak iskelesine taşınmıştır.

Karacaahmet Mezarlığı, gerek Sünni, gerekse Alevi olmak üzere tüm İslam mezhepleri tarafından mübarek bir defin sahası olarak görüldüğünden, özel bir konuma sahiptir.

İranlılar mezarlığı olarak da bilinen Seyitahmet bölümü, Karacaahmet'in önemli bölümlerinden birini oluşturmaktadır. Şii mezhebine mensup ölülerin defnine tahsis edilen alanın, 1850 tarihinden önce oluşturulduğu düşünülmektedir. Bu bölüm, aynı zamanda Türkiye'deki Caferilerin de ölülerini defnettikleri bir alandır. Bu bölümde defnedilen ünlü kişiler arasında Abdülbaki Gölpınarlı, Cem Karaca gibi isimler vardır.

Bir matem ayı olarak bilinen Muharrem ayının onuncu gününe denk gelen Aşure Günü, günümüzde hala Caferiler'in Karacaahmet Seyit Ahmet Deresi bölümünde bulunan İranlılar Mescidi'nde matem törenlerine ev sahipliği yapmaya devam etmektedir.

İstimlakler ve imar faaliyetleri öncesinde, Karacaahmet mezarlığı'nın başlangıç noktası geçmişte Menzilhane denilen, günümüzdeki Gündoğumu Caddesi'nin başı iken, bu nokta Cumhuriyet döneminde kuzeydeki Tunusbağı Caddesi nihayeti ve burada hâlen mevcut olan 1681 tarihli Hacı Faik Bey Çeşmesi olmuştur.

Karacaahmet Mezarlığı civarında ve içinde, Osmanlı döneminde tesis edilmiş 6 tekke ve namazgah, 3 cami, 7 çeşme, 2 okul, 1 hastane ve 1 kireçhane bulunmaktaydı. Ayrıca, sahipsiz ve eski mezarlardan toplanan kemiklerin muhafazası amacıyla bir kemik havuzu oluşturulmuştur, burası Havuz kapısı bölümü adıyla bilinmektedir.

Karacaahmet Mezarlığı hakkında birçok araştırma yapmış olan Prof. Dr. Süheyl Ünver, aslında bu kemik mahzenlerinin mezarlığın muhtelif bölgelerinde 3 adet olmak üzere Mimar Sinan'a yaptırıldığını ve bunlardan birisinin girişinin 'Miskinler Tekkesi' olarak da bilinen cüzzamhanenin yakınlarında olduğunu, ancak zamanla toprak altında kaldığından bugün yerinin belli olmadığını belirtmiştir.

Süheyl Ünver, mezarlığın yüzyıllar boyunca çok talep gören bir bölge olması dolayısıyla, bazı hayır sahibi kişiler tarafından, maddi durumu iyi olmayan halktan kişilerin kullanımına mahsus lahit mezarlar inşa ettirildiğini, defnedilen cenazelerin tamamen toprağa karışıp çürümesinden sonra kemik bakiyelerinin mezardan çıkarılmak suretiyle,  bu kemik havuzları olarak bilinen mahzenlere yerleştirildiğini ve boşalan mezarlara yeni cenazelerin defnedildiğini aktarmıştır.

Bu da, kısıtlı bir alana nasıl milyonlarca defin yapıldığı hakkında fikir vermesi açısından önemlidir.

Mezarlık, Türk siyaset ve kültür hayatının önemli pek çok isminin mezarlarını barındırmaktadır. Şahideler ve lahitler değişik türlerdeki başlıklarıyla önemli bir sanat özelliği arz eder. Şahidelerin üzerindeki kitabeler eğer bir hattatın eliyle hazırlanmışsa sanat değeri taşımaktadır. Başlıklar mezarda yatan kişinin cinsiyeti, mesleği, rütbesi, sosyal mevkii, ailesi, felsefi ve dünya görüşü, ölüm şekli ve yaşadığı dönemle ilgili bilgiler verir. Bu özelliği ile şahideler birinci dereceden belge niteliği taşımaktadır. Ayrıca şahide ve lahitlerin üzerinde bulunan değişik motifler taş işçiliğinin şaheserleri kabul edilmektedir. Çiçek ve meyve motifleri, değişik bitki betimlemeleri en sık kullanılan motifler olmuştur. Mezarlık büyük tahribata uğramış ve paha biçilemez pek çok değerli şahide imha edilmiştir. Özellikle yeni gömü alanı elde etmek için yapılan tahribatlarda sayısız kıymetli şahide ve lahit yok edilmiştir. Mezarlıkta birçok ünlü yatmaktadır. Ancak büyük kısmının mezarları günümüze ulaşmamıştır.

Karacaahmet'te 16. yüzyıldan kalma mezar taşı hemen hemen yok gibidir. Yer yer 1698 sonrasına ait mezar taşları görülebilmektedir. Mevcut en eski mezar taşı Şeyh Hamdullah Efendi'ye ait olup 1520 tarihlidir. Geçmişten günümüze gelebilen eski taşların çoğunluğu 19. yüzyıla aittir.

19. yüzyıl başlarında, tahminen 1812 yılında İstanbul'u kasıp kavuran büyük veba salgını esnasında ölmüş olan birinin Karacaahmet'te bulunan mezar kitabesinde şu şiir bulunmaktadır:

Dâr-ı dünyada gezerken gül gibi,
Nazik tenime ansızın geldi,
Veba vermedi hiç emn-ü aman.

Henüz on yaşında iken hayattan göçüp gitmiş bir çocuğun kitabesinde ise şunlar yazılıdır:

Olmadı bu âlemi süflî bana cây-i karar,
Bir melektim âlemi lâhûte ettim intikal.
Görmeyince gülşen-i fânîde anı rahatı,
On yaşında mürg-ı ruhum eyledi tahrik-i bâl.

Nişancı Hamza Paşa'nın üstü kubbeli açık mozolesi, halk arasında yanlışlıkla "At mezarı" olarak bilinmektedir.

Mezarlıkta Osmanlı döneminde taş kapaklarla mezar odacığı şeklinde gömü ile, veya tahta kapaklarla doğrudan toprağa gömme tarzında iki çeşit defin uygulanmıştır. Mükerrer defin olarak da bilinen, yakın akrabaların koyun koyuna, üst üste gömülmeleri ise daha çok baba-oğul ve anne-kız gibi aile üyeleri arasında yaygındı. Günümüzde de, aile mezarlıklarında mükerrer defin uygulaması devam etmektedir ve üst üste gömülebilmek için aradan 5 yıl geçmesi şartı aranmaktadır. Günümüzde inşa edilen mezarlar, betonarme lahit mezar tipinde olup, altı toprak bırakılarak taş kapak ve mezar odacıkları şeklinde inşa edilmekte ve bir mezar yeri, aynı aileden 3-4 kişiye üst üste gömülme imkânı vermektedir.

Karacaahmet Mezarlığı'nda medfun bulunan Çanakkale şehitleri

Mezarlığın orta yerinde bulunan Şehitlik Cami civarında, 2. ada üzerinde Çanakkale Savaşı esnasında şehit düşen birçok askerin gömülü olduğu bilinmektedir. Buradaki şehitliğin, Haydarpaşa hastanesi ve civarındaki hastanelere gemilerle tedavi olmak üzere getirilen yaralı askerlerin, vefat etmeleri sonucunda defnedilmesiyle oluştuğu bilinmektedir. 1916 tarihli bir kitabede üzerinde eski yazıyla şehitlik yazan bir ibare bulunmaktadır, ancak bugün şehitlerin ne mezar yerleri, ne de isimleri belli değildir.

Sanat ve edebiyatta Karacaahmet Mezarlığı

Ünlü İngiliz şair Lord Byron Üsküdar ve Karacaahmet Mezarlığı'na şu mısralarında yer vermiştir:

"Ey Üsküdar! Bembeyaz evlerin binlerce mezara bakar, ve o mezarların üstünde, karşılıksız
bir aşka benzeyen sonsuz yas yapraklarına işlemiş, o her zaman yeşil ağaç, o narin ve
karanlık servi yükselir."

Karacaahmet Mezarlığı'nın yol genişletilmesi maksadıyla, Karayolları tarafından istimlak edilerek, sanatsal emsali bulunamayacak taşların geri getirilemeyecek şekilde yok edilmesine tepki verenlerden biri de; şair, ressam ve düşünce adamı Bedri Rahmi Eyüboğlu'dur.

Eyüboğlu, Karacaahmet Mezarlığı'nın değerini ve tahribatından dolayı duyduğu büyük üzüntüyü, şu ifadelerle dile getirmiştir:

"Mezar taşlarının başına gelenleri şiirin dışında, ancak sinema anlatabilir. Bu yazıda ikide bir şairliğimiz tutuyorsa bağışlayın. Eğer siz de benim gibi yirmi yıldan beri Karacaahmet'i sağından solundan, ortasından geçse idiniz, taşlarla kurduğum dostluğu daha iyi anlardınız. Bu mezar taşları arasında öyleleri var ki, bunu yirmi defa büyütüp herhangi bir alana dikseniz, dünyanın sayılı anıtlarından  birini armağan etmiş olurdunuz. Demin de söyledim, yirmi yıldır yolum Karacaahmet'ten geçiyor. Hele son üç yıl içinde yolumuz Karacaahmet'e öylesine saplandı ki, bir bıçak gibi... Yeni yol; selvi, mezar, mezar  taşı, demir parmaklık, çiçek, fidan demeden tümünün köküne kibrit suyu sıkmış. Benim bu mezarlıkta yatan can ciğer arkadaşlarım vardı. Belki her Allah'ın günü dört tekerleğimle onları dört defa çiğniyorum. Taşları nerede, başları nerede, elleri avuçları nerede?"

Mezarlık, etkileyici görünümü ve mimari ihtişamıyla yüzyıllar boyunca yabancı seyyahları büyülemiş, birçok seyyah hatıralarında bu mezarlıktan söz etmiştir. Hatıratında mezarlığı anlatanların başında yer alan Fransız şair ve edebiyatçı Theophile Gautier, Karacaahmet'in Doğu'nun en büyük mezarlığı olduğunu söyleyerek hayranlığını dile getirmiştir. Edward Raczyński'nin 1814'te İstanbul ve Çanakkale'ye Seyahat adlı eserinde ve yine Alman mareşal Helmuth Karl Bernhard von Moltke Türkiye'den Mektuplar adlı kitabında Karacaahmet Mezarlığı'na büyük bir yer ayırmışlardır. Raczyński, mezarlığın büyüklüğünün o zaman sadece 40.000 kişilik nüfusu barındıran Üsküdar ile orantısız olduğunu, başkentte yaşayan Türklerin Asya yakasına gömülme arzusundan ötürü Üsküdar'da oluşan bu devasa ölüler şehrinin nüfusunun, yaşayanlar dünyasından çok daha fazla yer tuttuğunu belirtmiştir.

Karacaahmet'in yer altı nüfusunun İstanbul'un yaşayan nüfusundan çok daha fazla olduğunu hesap eden Mareşal Moltke ise 1836 yılında şöyle diyordu: İstanbul'daki halkın ortalama ömür uzunluğuna bakılırsa, Türklerin İstanbul'u aldığından beri geçen 400 sene içinde, sadece bu şehirde beş milyona yakın Türk ölmüş demektir. Buna göre yalnızca Karacaahmet mezarlığındaki mezar taşlarının miktarını tasavvur edebilirsiniz. Bu taşlarla büyük bir şehir kurulabilir.

Danimarkalı ünlü yazar ve masal ustası Hans Christian Andersen, Moltke'den yalnızca 5 sene sonra, 1841 yılında İstanbul'u ziyareti esnasında büyüklüğünden etkilendiği Karacaahmet Mezarlığı'nı, Moltke'yi tasdik edercesine şu şekilde tasvir etmiştir: Bu kabristanın alanı öyle genişmiş ki, buğday ekilse bütün kenti doyururmuş, buradaki bütün mezar taşları kullanılsa İstanbul'u kuşatacak yeni bir sur inşa edilebilirmiş.

Karacaahmet Mezarlığı hakkında en detaylı bilgi verenlerden Fransız seyyah Olivier, 1793 yılının Haziran ayında Üsküdar ve civarını gezdiğinde şu notları düşmüştür:  Mezarlık, sık ve yüksek ağaçlarıyla imparatorluğun en gösterişlisidir.

19. yüzyılda Batılı bir kadının gözüyle, İngiliz şair, yazar ve seyyah Julia Pardoe gözlemlerini şu şekilde satırlara dökmüştür:   Türk mezarlığı, kışlanın arkasındaki tepenin yamacına kurulmuş ve vadinin derinlerine kadar uzanıyor. Sık dikilmiş serviler koyu bir gölge oluşturur, bu gölgenin altında uzun mezartaşları beyaz ve dehşet verici bir görünümle parlar. Daha kapalı yerlerin koyu karanlığına daldığınızda, bir an kendinizi harap bir kentin yıkıntıları arasında sanırsınız. Çevrenizde muazzam bir bütünün ufak parçalarıymış gibi görünenler, aslında kasvetin aldatmacısıdır. Bir nekropolün, ölüler şehrinin tam ortasındasınız. Ayaklarınızın dibinde yüzükoyun yatan ya da sanki her an düşüverecekmiş gibi yana kaykılmış oymalı taş bloklar, ilk bakışta size devrilmiş koca bir sütunun parçaları olarak görünür; her yandan yükselen sarık biçimli taşlar, yanlarında yatan altın yaldızlı ve yazıtlı taşlar. Bütün bunlar hayattan kopup gitmiş olanların anısına dikilmiş anıtlardır.

Batılı seyyahlar ve yazarlar söz birliği etmişçesine, mezarlığın çok sık servi ağaçlarıyla kaplı olmasından ötürü güneş ışığını pek almadığını ve buranın koyu yeşillikler içerisinde bir orman görünümünde olduğunu, kasvetli havasına rağmen insanda hüzün yaratmadığını, aksine huzur verdiğini belirtmişlerdir.

Tarihte adına şiirler yazılmış ender mezarlıklardandır. Karacaahmet'i konu alan belki de en bilinen şiir, Necip Fazıl Kısakürek'in Karacaahmet adlı eseridir. Kısakürek, Canım İstanbul adlı şiirinde ise, yine mezarlığa şu mısralarında yer vermiştir:

Hayattan canlı ölüm, günahtan baskın rahmet;
Beyoğlu tepinirken ağlar Karacaahmet

Yazar ve şair Hasan İzzettin Dinamo'nun 1960 yılında yayımlanan, Karacaahmet Senfonisi adlı bir şiir kitabı bulunmaktadır.

Ayrıca, ünlü şairler Faruk Nafiz Çamlıbel ve Oktay Rifat'ın yine 'Karacaahmet' temalı şiirleri bulunmaktadır.

Mezarlığa ait en eski fotoğraflar 1852-1854 yıllarında Ernest de Caranza tarafından çekilmiş, onu Abdullah Biraderler, Bergren ve Foto Sabah takip etmiştir. İstanbul'da İngiliz Elçisi Lord Strangford'un 1820'den itibaren özel papazı olan Anglikan din adamı Robert Walsh ise, burasını eğimli bir arazi içinde geniş yollarla ayrılmış büyük bir ormana benzetmiştir. Onun tasvir ettiği sahne, İngiliz ressam Thomas Allom tarafından gravür olarak resmedilmiştir.

Divan edebiyatının ünlü şairlerinden Nâbî, Nedîm, Enderunlu Vasıf ile Emin Hâkî, Nabizâde Nâzım, Mirzazâde Ahmed Neylî de Karacaahmet'te medfundur.

Galeri

Mezarlıkta yatan bazı ünlüler
Listesi için Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler listesi sayfasına bakınız

Ayrıca bakınız
 Karaca Ahmet
 Türkiye'deki mezarlıklar listesi
 Şakirin Camii

Kaynakça
Genel
 Necdet İşli arşivleri, Karacaahmet Defterleri
 Fazıl Ayanoğlu, Şinasi Akbatu ve M. Mesut Koman'ın şahsî arşivleri
 Hilmi Ahıskalı, Karacaahmet Mezarlığı Tarihçesi ve Önemi
 Hikmet Turhan Dağlıoğlu, Sanat Bakımından Mezarlar ve Mezartaşları ve Karacaahmet Mezarlığı
 İbrahim Hakkı Konyalı, Âbideleri ve Kitâbeleriyle Üsküdar Tarihi. 2 cilt, İstanbul 1976-1977, c. 2, s. 481-508.
 Behçeti İsmail Hakkı el-Üsküdarî, Merâkid-i Mu´tebere-i Üsküdar. Ünlülerin Mezarları. Yayına Hazırlayan: Bedi N. Şehsuvaroğlu. İstanbul (TTOK) 1976
 Hans-Peter Laqueur, Hüve´l-Baki. İstanbul´da Osmanlı Mezarlıkları ve Mezar Taşları. (= Tarih Vakfı Yurt Yayınları 46) 2. baskı, İstanbul 2007. ISBN 975-333-060-X. s. 9-16.
 Osman Öndeş, Mezarlıklar Özel Sayısı; "Karacaahmet Mezarlığı", Hayat Tarih Mecmuası, XI/1 [CXXII/2], İstanbul 1975
 Prof. Dr. Mehmet Alaaddin Yalçınkaya, III. Selim ve II. Mahmud dönemlerinde batılı seyyahlara göre Üsküdar
 Serhat Başar gezi notları
Özel

Dış bağlantılar
 istanbulguide.net - Karacaahmet
 Istanbul.com

Üsküdar'daki mezarlıklar

Karacaahmet Mezarlığı


Podsavezna nogometna liga Varaždin, također i kao Liga nogometnog podsaveza Varaždin je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1961./62.
Sudjelovalo je 11 klubova, a prvak je bila momčad "Jedinstvo" iz tadašnjeg Začretja.

Ljestvica

 Začretje – tadašnji naziv za Sveti Križ Začretje

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 III. B zona nogometnog prvenstva Hrvatske 1961./62.
 Podsavezna nogometna liga Čakovec 1961./62.
 Podsavezna nogometna liga Koprivnica 1961./62.

Vanjske poveznice

Izvori

 Godišnjak FSJ 1961-62, Beograd, 1962., ISSN: 0351-2894, str. 200

1961-62
Varaždin
1961-62 Varaždin

Podsavezna nogometna liga Varaždin 1961./62.


În mitologia Nordică, Bestla este mama zeilor Odin, Vili și Ve - iar tatal sau este Borr, sora de un anonim care a asistat ca fiind Odin, și fiica sau, în funcție de sursă, nepoata sau tatal unui jötunn - Bölþorn. Bestla este atestată în poezia Edda. Bestla este atestat în Poetic Edda, compilate în secolul al XIII-lea din surse tradiționale anterioare, Proza Edda, scrisă în secolul al XIII-lea de Snorri Sturluson, și în poezia lui Scalzii.

Note

Referințe

Mitologia nordică

Bestla


Øvre Øydnavatnet er en sø i floden Audna i Audnedal kommune i Agder fylke i Norge. Nord for søen ligger byen Byremo med en meget brugt offentlig sandstrand, hvor der er er toiletter og flydende broer. Mod vest ligger bygden Øvre Øydna. Fylkesvei 460 går langs vestsiden af søen. Der er ål og store mængder ørred i søen.

Arealet er 3,04 km², og den ligger 111 meter over havet.

Kilder og henvisninger

Søer i Agder
Audnedal

Øvre Øydnavatnet


«Arroyo (de) San Luis» puede referirse a:

Arroyos
 Arroyo San Luis, cauce fluvial del departamento de Rivera,  Uruguay y el estado de Río Grande del Sur,  Brasil.
 Arroyo San Luis, cauce fluvial del departamento de Colonia,  Uruguay.
 Arroyo de San Luis (Gonzaga), cauce fluvial del estado de California,  Estados Unidos.
 Arroyo San Luis, cauce fluvial del estado de Colorado,  Estados Unidos.

Arroyo San Luis


Marc Décosterd, né le  dans la région de Zurich, est un réalisateur, scénariste, producteur, musicien et acteur suisse.

Biographie

Enfance et formation

Né près de Zurich, en 1977, Marc Décosterd arrive en Suisse romande à l'âge de 5 ans. À 9 ans, il tourne ses premiers films en , avec son père. En 1997, il entre à la section professionnelle d'art dramatique (SPAD) du Conservatoire de Lausanne dont il partira une année plus tard. Il rejoint alors l'ECAL, en section Arts Visuels, dont il sortira diplômé en 2002.

Cinéma

En 2005, Marc Décosterd autoproduit son premier long-métrage, la comédie noire Erwan et compagnie. Le film raconte l'histoire d'Erwan (un psychopathe notoire) et ses amis, qui montent un braquage pour financer le tournage d'un film.

Marc Décosterd parvient à remettre une copie du film au producteur suisse Xavier Ruiz lors d'une avant-première RTS à laquelle il assiste, en compagnie du comédien Renaud Berger (qui interprète Erwan). Après avoir visionné le film, Xavier Ruiz décide de diffuser Erwan et compagnie en DVD et de le faire programmer au festival « Genève fait son cinéma ». Festival aujourd'hui disparu.

En 2009, sort son deuxième long-métrage, le thriller dramatique Retourne-toi  qui sera présenté en première, hors compétition, au LUFF (Lausanne Underground Film and Music Festival) en octobre 2009. Retourne-toi raconte l'histoire d'un couple qui se déchire dans un chalet de montagne, alors que des braconniers les menacent. Le film sortira en DVD six ans plus tard et en VOD en 2022 sur blue TV.

En 2012, Marc Décosterd offre une suite à son premier effort, avec la comédie d'action Erwan et plus si affinités. Le film se veut plus tendre que les premières aventures d'Erwan. Ici, Erwan a fondé une famille et souhaite parallèlement monter le braquage  d'une soirée de bienfaisance pour une maison de personnes âgées. Le film explore la crise de la trentaine sur fond de hold-up. En résulte un humour et des dialogues absurdes et décalés. Après une sortie en salle en Suisse, le film sort en DVD dans le pays, en 2013, puis, en France et Belgique, en 2014. Enfin il est distribué en VOD en 2022.

En 2021, sort Vasectomia, le quatrième long métrage de Marc Décosterd. Ce film noir raconte la descente aux enfers de deux amis d'enfance qui ont subi les abus d'un professeur de sport. À l'âge adulte, les deux amis sombrent dans un délire extrémiste visant à punir les ouailles d'une paroisse suisse, dont ils jugent le comportement inacceptable. Le film est une réponse de Marc Décosterd aux attentats du 13 novembre 2015. Le réalisateur étant présent à Paris lors du drame.

Le 20 mars 2021, crise du Covid oblige, la première du film se déroule lors d'une soirée spéciale sur la chaîne NRTV. Les téléspectateurs sont invités à remplir un questionnaire en ligne pour faire part de leur sentiment sur le film. Finalement, le film sort en salle à Nyon en juin 2021  puis dans différentes salles en Suisse romande dès septembre 2021.

De 2021 à 2022, Vasectomia se voit récompensé de plusieurs prix dans différents festivals de cinéma indépendant au travers du monde. En janvier 2022, le film sort en VOD en Suisse.

La distribution des films de Marc Décosterd est composée de comédiens de la scène suisse romande ou française, dont certains reviennent dans plusieurs films du réalisateur, tel que Renaud Berger, Yannick Merlin, Caroline Althaus, Yannick Rosset ou encore Virginie Meisterhans.

Marc Décosterd compose également la musique de ses films, souvent avec l'intervention d'autres artistes comme Wolf Ryser sur Erwan et compagnie et Humanity ou l'auteur-compositeur lausannois Jérôme Giller, sur Retourne-toi, Erwan et plus si affinités et Vasectomia. Les films de Marc Décosterd sont généralement considérés à petit budget.

Depuis 2002, Marc Décosterd travaille également régulièrement avec l'artiste plasticien Bernard Garo, notamment sur des spectacles pluridisciplinaires dont il réalise les créations vidéos. En 2018, Bernard Garo et Marc Décosterd co-réalisent un court métrage d'art et essais, Humanity, projeté lors de deux soirées sur la façade du château de Nyon. En 2022, ils unissent encore une fois leurs forces pour la création du court-métrage Crevasse. Entre documentaire et art et essais, le film évoque la problématique du réchauffement climatique et son impact sur les glaciers. Le film reçoit plusieurs récompenses en festivals et est projeté en continu au Muséum d'histoire naturelle de Genève, en octobre 2022.

Autres activités

De 2006 à 2014, Marc Décosterd participe à la création de la chaîne régionale Nyon Région Télévision où il anime notamment plusieurs émissions avant de créer l'émission culturelle de la chaîne et de l'animer.

En 2015 et 2016, il crée et anime 3 séries de chroniques sur la musique orchestrale de cinéma, pour la radio nationale suisse RTS Espace 2.

Filmographie

Cinéma

 2005 : Erwan et compagnie
 2009 : Retourne-toi
 2012 : Erwan et plus si affinités
 2021 : Vasectomia

Arts et Essai

 2018 : Humanity (co-réalisé avec l'artiste plasticien Bernard Garo)
 2022 : Crevasse (co-réalisé avec l'artiste plasticien Bernard Garo)

Télévision

 2016 : Ladies Happy Hour, mini série diffusée sur la chaîne La Télé (co-réalisé et co-écrit avec Monica de Almeida)

 2018 : Happy Célibat, mini série diffusée sur la chaîne La Télé (co-réalisé avec Monica de Almeida)

Discographie

 Humanity, bande originale (2022)
 Vasectomia, bande originale (2022) (avec Jérôme Giller)
 Crevasse, bande originale (2022)

Distinctions

Récompenses

Chicago Indie Film Awards, US, 2021 : Meilleur film de fiction pour Vasectomia
Flickers' Rhode Island International Film Festival, US, 2021 : demi-finaliste, Meilleur film pour Vasectomia
Indie Spirit Film Festival, US, 2021 : Meilleur long-métrage pour Vasectomia
Red Movie Award, Reims, FR, 2021 : Mention honorable, Meilleur film pour Vasectomia
Screen Power Film Festival, GB, 2021 : Meilleur réalisateur pour Vasectomia
World Film Carnival, SG, 2021 : Meilleur film sur la religion et Meilleure musique originale (avec Jérôme Giller) pour Vasectomia
Kalakari Film Fest, IN, 2022 : Meilleur montage pour Vasectomia
Hollywood North Film Awards, US, 2022 : Meilleur montage pour Vasectomia
Hollywood North Film Awards, US, 2022 : Meilleur scénario pour Vasectomia
Hollywood North Film Awards, US, 2022 : Meilleur réalisateur pour Vasectomia
Berlin International Art Film Festival, DE, 2022 : Meilleur film expérimental pour Crevasse (avec Bernard Garo)
Sea of Art, NO, 2022 : Meilleure photographie pour Crevasse (avec Bernard Garo)
Arte Non Stop Festival, AR, 2022 : Mention spéciale : Meilleur court-métrage documentaire pour Crevasse (avec Bernard Garo)

Nominations

Aventiclap, Festival du film d'Avenches, CH, 2021 : Meilleur film suisse pour Vasectomia
Indie Spirit Film Festival, US, 2021 : Meilleur film pour Vasectomia
New York International Film Awards, US, 2021 : Meilleur film pour Vasectomia
Oniros Film Awards, US, 2021 : Meilleur drame pour Vasectomia
Paris Film Festival, FR, 2021 : Meilleur thriller pour Vasectomia
Switzerland International Film Festival, CH, 2021 : Meilleur long-métrage pour Vasectomia
World Film Carnival, SG, 2021 : Meilleur réalisateur et Meilleur film de fiction pour Vasectomia
FilmArte Festival, ES, 2022 : Meilleur film expérimental pour Crevasse (avec Bernard Garo)
Saturnia Film Festival, IT, 2022 : Meilleur court-métrage pour Crevasse (avec Bernard Garo)

Notes et références

Décosterd, Marc
Décosterd, Marc

Marc Décosterd


الكلوروفورم أو ثلاثي كلورو ميثان مركب عضوي صيغته الكيميائية CH Cl 3. وهو سائل عديم اللون سهل التطاير. للكلوروفورم تأثير تخديري، كما أنه مذيب جيد لمختلف المواد الكيميائية خاصة الزيوت، غير قابل للاشتعال، وله رائحة خفيفة مميزة له.

التاريخ

حُضر الكلوروفورم لأول مرة عام 1831 من قبل كل من يوستوس فون ليبيغ وأوجين سوبيران Eugène Soubeiran وذلك بشكل منفصل. اكتشفت خواصه المخدرة من قبل العديد من الأطباء، حيث لاقى استخدام الكلوروفوم رواجاً كمخدر في العمليات الجراحية، وذلك مثل الطبيب الإنكليزي روبرت غلوفر Robert Mortimer Glover عام 1842 والفيزيولوجي الفرنسي ماري جان بيير فلورين Marie-Jean-Pierre Flourens عام 1847 والطبيب الإسكتلندي جيمس يونغ سيمبسون.

الخصائص
إن الكلوروفورم عبارة عن سائل عديم اللون، غير قابل للاشتعال، سهل التطاير، له رائحة مميزة. له نقطة انصهار تبلغ - 63°س، أما نقطة غليانه عند الضغط الجوي فهي 61°س. للكلوروفورم كثافة أكبر من الماء، وهو لا يمتزج معه (غير مزوج مع الماء).

يتفكك الكلوروفورم نتيجة الأشعة فوق البنفسجية للضوء حيث يتشكل الفوسجين وغازالكلور وكلوريد الهيدروجين. لذلك تضاف للعبوات التجارية من الكلوروفورم مثبتات مثل الإيثانول بتركيز يتراوح بين 0.5 إلى 1.0 % وذلك لتجنب تشكل غاز الفوسجين السام. كما أن العبوات غالباً ما تكون ذات لون داكن للتخفيف من الأثر التفكيكي للضوء.

تسبب أبخرة الكلوروفورم فقدان الوعي وتخفف الألم. لكن للكلوروفورم تأثيرات سامة على القلب والكبد وعدد من الأعضاء الداخلية وغثيان وإقياء واضطرابات كلوية، وله تأثير موسع وعائي شديد ويحدث هبوطاً في الضغط الشرياني وله تأثير مثبط مباشر على العضلة القلبية (نقطة توقف قلب الأرنب المعزول)، لذلك فإن الكلوروفورم لا يستعمل كمخدر في الوقت الحالي.

التحضير
يحضر الكلوروفورم صناعياً من تسخين غاز الكلور مع الميثان أو كلور الميثان لدرجات حرارة بين إلى 400 - 500 °س. عند درجة الحرارة هذه يحدث تفاعل استبدال جذري بشكل مرحلي حتى تمام الاستبدال والوصول إلى رباعي كلوريد الكربون:

تفصل المنتجات الكلورية عن بعضها بالتقطير.

الاستخدامات
 يعد الكلورفورم من المحلات شائعة الاستخدام في المختبرات الكيميائية.
 بالإضافة إلى استخدامه السابق كمخدر، كان الكلوروفورم يستعمل في دارات التبريد، إلا أن منع بعد ذلك.

طالع أيضاً
 ثلاثي هالو الميثان

المراجع

أدوية تخدير عام
كلورو الألكانات
مخلات بالغدد الصماء
مسرطنات المجموعة 2B حسب تصنيف الوكالة الدولية لأبحاث السرطان
معدلات تفارغية موجبة لمستقبل غابا أ
ملوثات هواء خطرة
منتجات طبيعية حاوية على هالوجين
ناهضات مستقبل الغلايسين
هاليدات الميثان

كلوروفورم


An Rhynchospora eurycarpa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni A.C.Araújo ngan Longhi-wagner. An Rhynchospora eurycarpa in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora eurycarpa


Igor Aleksandrovitj Smolnikov (, ; født 8. august 1988 i Kamensk-Uralskij, Sovjetunionen), er en russisk fodboldspiller (højre back). Han spiller for FC Zenit i den russiske liga. Han har tidligere repræsenteret blandt andet Lokomotiv Moskva, FC Krasnodar og FC Rostov.

Landshold
Smolnikov har (pr. juni 2018) spillet 27 kampe for Ruslands landshold, som han debuterede for 19. november 2013 i en venskabskamp mod Sydkorea. Han var en del af det russiske hold til EM 2016 i Frankrig, samt til Confederations Cup 2017 og VM 2018, begge på hjemmebane.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Rusland
Fodboldspillere fra Zenit Skt. Petersborg
Fodboldspillere fra FC Rostov
Fodboldspillere fra Lokomotiv Moskva
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2016
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018

Igor Smolnikov


La Anchura a media altura, abreviada FWHM (del inglés Full Width at Half Maximum) es una medida de la extensión de una función, que viene dada por la diferencia entre los dos valores extremos de la variable independiente en los que la variable dependiente es igual a la mitad de su valor máximo.

La FWHM se aplica a fenómenos tales como la duración de un pulso y la anchura espectral de fuentes
utilizadas para comunicaciones ópticas y la resolución de espectrómetros.

Cuando la función considerada es una distribución normal de la forma

La relación entre FWHM y la desviación típica es

Referencias

Funciones
Ondas

Anchura a media altura


Marie-Christine Lévesque (1958-2020) était une directrice artistique, écrivaine et éditrice québécoise. En tant que directrice artistique, elle a remporté l'Applied Arts Award en 2005 pour la conception de la couverture du livre 9 Vues.

Son conjoint était Serge Bouchard. Elle a coécrit avec lui des livres dont Elles ont fait l'Amérique : De remarquables oubliés, tome 1 et 2 et Le peuple rieur. Hommage à mes amis innus, ce dernier ayant remporté le prix Victor-Barbeau en 2018. Ses écrits ont exploré la vie des peuples autochtones d'Amérique du Nord du XVI siècle au XIX siècle et du peuple innu.

Début de la vie

Marie-Christine Lévesque est la fille de Gérard D. Lévesque et de Denyse Lefort. Elle a grandi à côté d'une réserve indienne, mais a été élevée dans la crainte de ce groupe de personnes.

Carrière professionnelle

Marie-Christine Lévesque a commencé sa carrière comme conceptrice publicitaire et a travaillé comme conceptrice artistique pour des jaquettes de livre. Elle a reçu le prix Applied Arts en 2005 pour la conception de la couverture de 9 Vues, un livre présentant les gravures de Louise Masson qui accompagnent la poésie de Daniel Danis. Elle a également reçu un prix Applied Arts en 2005 comme directrice artistique de Peau/Parfum/Noire.

Lévesque a travaillé comme éditrice avant de se consacrer à l'écriture à temps plein. En 2011, elle a coécrit Elles ont fait l'Amérique : De remarquables oubliées, tome 1 avec son mari Serge Bouchard. Le livre est une compilation de 15 biographies de femmes nord-américaines peu connues et s'inspire d'une émission de radio d'Ici Radio-Canada Première intitulée De remarquables oubliés.

En 2012, son mari, Serge Bouchard, a été invité par le conseil de bande d'Essipit à écrire l'histoire du peuple innu et elle l'a accompagné pour coécrire et éditer l'ouvrage. Pendant son séjour chez les Innus, son mari l'a amené à apprécier la communauté autochtone et la nature qui les entoure. Les écrits ont été publiés sous la forme d'un essai en 2017 intitulé Le peuple rieur. Hommage à mes amis innus et a reçu le prix Le Prix Victor-Barbeau. Il a également été le 27 livre le plus vendu dans les librairies indépendantes du Québec en 2018.

Style d'écriture

En décrivant son style d'écriture, Marie-Christine Lévesque a dit : « Je suis littéraire, minimaliste. ».

En décrivant Elles ont fait l'Amérique, Laurence Clerfeuille a dit que l'écriture était : « dense, minutieuse, émouvante parfois, les récits allient habilement éléments romanesques et sociohistoriques... [cependant,] un lecteur non accoutumé au contexte historique pourra peut-être s'égarer parfois dans certaines informations accessoires. ».

Michel Lapierre du Devoir, en décrivant Ils ont couru l'Amérique, a déclaré que Marie-Christine Lévesque et Serge Bouchard « partagent un admirable talent de conteur ».

Vie personnelle et décès

Marie-Christine Lévesque a adopté un enfant de Chine avec son conjoint Serge Bouchard en 2003. Elle est décédée le 16 juillet 2020 d'un cancer du cerveau. Au moment de son décès, elle s'apprêtait à publier un recueil de poésie.

Influence

En 2020, Alexandre Castonguay, Patrice Dubois et Soleil Launière ont créé un spectacle théâtral intitulé Courir l'Amérique basé sur les livres de Marie-Christine Lévesque Elles ont fait l'Amérique et Ils ont couru l'Amérique. Les artistes ont fait une tournée de leur production à travers le Canada.

Bibliographie
coécrit avec son conjoint Serge Bouchard
 Elles ont fait l'Amérique : De remarquables oubliés, tome 1, Montréal, Lux Éditeur, 2011
 Les images que nous sommes : 60 ans de cinéma québécois, Montréal, Éditions de l'Homme, 2013
 Ils ont couru l'Amérique : De remarquables oubliés, tome 2, Montréal, Lux Éditeur, 2014
 Le peuple rieur. Hommage à mes amis innus, Montréal, Lux Éditeur, 2017

Références

Liens externes

Femme de lettres québécoise

Marie-Christine Lévesque


O Vergniaud foi um couraçado pré-dreadnought operado pela Marinha Nacional Francesa e a sexta e última embarcação da Classe Danton, depois do , , ,  e . Sua construção começou em novembro de 1907 na Forges et Chantiers de la Gironde e foi lançado ao mar em abril de 1910, sendo comissionado em dezembro de 1911. Era armado com quatro canhões de 305 milímetros montados em duas torres de artilharia duplas, tinha um deslocamento de mais de dezoito mil toneladas e conseguia alcançar uma velocidade máxima de dezenove nós.

O Vergniaud teve uma carreira tranquila em tempos de paz, com suas principais atividades consistindo em exercícios de rotina. A Primeira Guerra Mundial começou em 1914 e o navio tentou, sem sucesso, encontrar os cruzadores alemães SMS Goeben e . Depois disso foi designado para o Mar Adriático a fim de conter a Marinha Austro-Húngara, com sua principal ação tendo sido a Batalha de Antivari. Em 1916 foi enviado para a Grécia a fim de pressionar o governo grego a entrar na guerra do lado dos Aliados, permanecendo no local até quase o fim do conflito em 1918.

Ao final guerra o navio brevemente participou da Ocupação de Constantinopla e em 1919 foi transferido para o Mar Negro durante a intervenção dos Aliados na Guerra Civil Russa. Sua tripulação se amotinou por alguns dias depois de um de seus marinheiros ter sido morto na supressão de protestos contra a permanência de embarcações franceses no local e a favor de forças bolcheviques. O Vergniaud deixou o Mar Negro no final de abril e retornou para a França no início de setembro. Foi descomissionado em junho de 1921 e tornou-se um alvo de tiro até ser desmontado em 1928.

Bibliografia

Ligações externas

Classe Danton
Navios de 1910
Navios construídos na França
Couraçados da Marinha Nacional Francesa
Couraçados da França na Primeira Guerra Mundial

Vergniaud (couraçado)


Isidro Olace Miranda (Ciudad de México, 4 de junio de 1935-Ibidem, 19 de noviembre de 2018) fue un actor de doblaje mexicano-estadounidense. Fue uno los primeros actores en hacer doblaje en español en Estados Unidos a finales de los años 1970, junto con Salvador Nájar y Carlos Petrel. Se estableció en la ciudad Los Ángeles, California, donde vivió hasta el momento de su muerte.

Olace es quizás más conocido por haber sido el narrador del serial radiofónico Kalimán durante las décadas de 1960 y 1970, actuando al lado de Luis de Alba y Luis Manuel Pelayo.

Doblaje

Películas
James Earl Jones
 Darth Vader en Star Wars Episodio V: El Imperio Contraataca (Primer doblaje).
 Darth Vader en Star Wars Episodio VI: El Regreso del Jedi (Primer doblaje).
Sebastian Shaw
 Anakin Skywalker  en Star Wars Episodio VI: El Regreso del Jedi (Primer doblaje).
Otros
 John Hammond (Richard Attenborough) en Parque Jurásico.
 Rey Murphy (Roddy McDowall) en Mowgli y Baloo
 Monroe Kelly (Ernie Hudson) en Congo.
 Richard Nixon (El mismo) en Forrest Gump.
 Carl (Gailard Sartain) en Me las vas a pagar papá.
 Bonafide (Delroy Lindo) en Sangre por sangre.
 Dr. Al Cade (Bill Macy) en El Doctor.
 Texas Jack Vermillio (Peter Sherayko) / Cantinero Milt Joyce (Pat Brasy) en Tombstone.
 Russell 'Russ' Fielding (Tom Bower) en Un detective suelto en Hollywood II.
 Secretario de Defensa Charles Potter (Josef Sommer) en The Enemy Within.
 Jerry (Dennis Hollahan) / Dr. Gutiérrez (Loren Almaguer) / Banquero en TV (John McCann) / General Strasser (Dante D'Andre) / Insertos en Cara Cortada (doblaje de Los Àngeles).
 Rey Roland de Druidia (Dick Van Patten) en S.O.S: Hay un loco perdido en el espacio.
 Narración y Harry "Red" Newman (Danny Glover) en Legendary.
 Speet (Bill Cobbs) en El hijo del Presidente.
 General Douglas MacArthur (James Sikking) en In Pursuit of Honor.
 Annas (Leon Lissek) / Rey Agrippa (Ian Gelder) / Voces diversas en Pablo: El Emisario
 Cus D'Amato (George C. Scott) en Tyson.
 Globus (John Shrapnel) en Patria.
 Dowser (Derrick O'Connor) en Brazil.
 Dave Drake (Mitch Ryan) en High Plains Drifter.
 Biderman (Michael Lerner) en Cheque en blanco.
 Senador Conyers (John Lithgow) en Los aviadores de Tuskegee.
 Reverendo Jerry Falwell (Richard Paul) / Doctor Bob (Blaine Nashold) / Voces adicionales en Larry Flynt: El nombre del escándalo
 Fraile (Jimmy Yuill) en Tanto para nada (Doblaje original).
 Roger Thornhill (William Devane) en Carrera al espacio.
 Tío Ignacio (Ignacio López Tarso) en Los hijos de Sánchez.
 Satanás (Jeroen Krabbé) en Jesús (1999).
 Frank Harlan (Robert Duvall) en Joe Kidd.
 Richard Whitmann (John Benneth Perry) en Un impulsivo y loco amor.
 Narrador en Volando a casa.
 Voces adicionales en Los Picapiedra.
 Voces adicionales en Indiana Jones y la última cruzada.
 Inspector Villiers (Don McKillop) en Un hombre lobo americano en Londres.
 Rollin (Robert Swan), Doc Buggins (Ralph H. Shively), voces adicionales y presentación en Ganadores.
Dr. Alexandr Bukhanovsky (Donald Sutherland) en Ciudadano X.
Peter Lassally en Horario nocturno

Series animadas
 Comandante Cobra en G.I. Joe
 Dr. Claw / Presentador en El Inspector Gadget (primer doblaje).
 Dr. Watson en Mazinger Z.
 Tadokoro / Taishi en Tokko.
 Wheeljack / Thundercracker / Inferno / C-Spray en Transformers G1.
 Pepe Trueno en Tiro loco McGraw.
 Jefe Golen / Doctor Salazar / Voces diversas en El Justiciero.
 Curqui en Sport Billy.
 Galtan en Super Agente Cobra.
 Hermann en La pequeña Lulú (Versión ZITV).
 Darkstorm (Chris Latta) y presentación en Visionaries.

Películas animadas
 Mostacho en Astroboy (2009)
 Señor Rajuela / Espíritu de la Navidad presente en Los Picapiedra: Un cuento de Navidad
 Boyer (Stephen Mendillo) en Iron Man: El invencible
 Hulk en The Ultimate Avengers
 Hulk en The Ultimate Avengers 2
 Stubbs (Martin Short) / Voces adicionales en ¡Chicos! Estamos de vuelta

Series de televisión
 Massimo (Joseph Mascolo) en Belleza y Poder.
 Phillip Drummond (Conrad Bain) en Blanco y Negro (Cuarta voz).
 Los inventores Tomás Goya (Capítulo "Goya, despertando de un sueño"); Narrador y Padre de Fee (Capítulo "Winslow Hummer: Un americano original"); Rabi Menasseh Ben Israel (Capítulo "Rembrandt, padres e hijos").

Programas radiofónicos
 Kalimán
 Rayo de plata
 Julián Gallardo
 El cielo que nunca vi

Documentales
John Mark Byers en Paraíso Perdido 2: Revelaciones
De 1975 "La conexión del espacio exterior" (Documental).

Videojuegos
 Narrador / Presentador en Star Fox 64 3D

Fallecimiento
Isidro falleció el 19 de noviembre de 2018 a la edad de 83 años por Causas Naturales, su fallecimiento fue confirmado por la Asociación Nacional de Intérpretes.

Enlaces externos
 Isidro Olace en Voice 123

Nacidos en Ciudad de México
Actores de voz de México
Actores de voz de Estados Unidos
Fallecidos en Ciudad de México

Isidro Olace


An Potamogeton polygonifolius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre André Pourret de Figeac. An Potamogeton polygonifolius in nahilalakip ha genus nga Potamogeton, ngan familia nga Potamogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Potamogeton

Potamogeton polygonifolius


ඇමෙරිකානු පවුල් ව්‍යුහයක් ලෙස සාමාන්‍යයෙන් සලකනු ලබන්නේ විවාහක දෙපලකින් යුක්ත ,තම ජීවවිද්‍යාත්මක දරුවනට ආරක්ෂාව සහ ස්ථායිතාව සපයන සාම්ප්‍රදායික පවුල් නඩත්තු කිරීමේ පද්ධතියකි.කෙසේ වෙතත්, මවුපිය දෙපලකින් සමන්විත න්‍යෂ්ටික පවුලේ ව්‍යාප්තිය අඩු වී ඇති අතර , වෛකල්පිත පවුල් ආකෘති වඩා සුලභ වී ඇත. උපතකින් ඇරඹෙන පවුල ඉන්පසු පරම්පරා ගණනාවක් ඒකාබද්ධ කරයි. එම පරම්පරාවල් තුලින් නැන්දාවරුන්, මාමාවරුන්, ආච්චිලා,සීයලා සහ  ඥාති සහෝදර සහෝදරියන්ගෙන් සමන්විත වූ විස්තෘත පවුලක් තැනෙන අතර, ඔවුන් න්‍යෂ්ටික පවුල උදෙසා සැලකිය යුතු මට්ටමේ භාවාත්මක සහ ආර්ථිකමය භූමිකාවන් නිරුපනය කරනු ලබයි.

කාලයාගේ ඇවෑමෙන්, මෙම සාම්ප්‍රදායික ව්‍යුහයට, දික්කසාදය ,ඒකල-දෙගුරු පවුල්, නව යොවුන් ගැබ් ගැනීම් , අවිවාහක මවුවරුන් සමලිංගිකතාව, සම-ලිංගික විවාහ සහ දරුකමට හදාගැනීමේ උනන්දුව වැඩි වීම වැනි කාරණා හේතුකොටගෙන, බලගතු වෙනස්කම් වලට අනුගත වීමට සිදුවී ඇත.කාන්තා විමුක්ති සංවිධාන ,පියා නිවසේ නැවතිය යුතුය යන සංකල්ප ආදී සමාජ මතවාද මඟින්, ඇමෙරිකානු පවුල් ව්‍යුහය පිලිබඳ  නව මතවාදයන් සහ සම්බන්ධයන් ජනනය කරමින්, විකල්ප පවුල් ආකෘති නිර්මාණය කිරීමට  තම දායකත්වය සපයනු ලබයි.

පවුල

න්‍යෂ්ටික පවුල  සලකනු ලබන්නේ  "සාම්ප්‍රදායික" පවුල ලෙසයි.  න්‍යෂ්ටික පවුල මව, පියා සහ  දරුවන්ගෙන් පමණක් සමන්විතය.  ද්වී-දෙමාපිය න්‍යෂ්ටික පවුල එතරම් ව්‍යාප්ත නොවූ අතර, වෛකල්පිත පවුල් ආකෘති වඩා සුලභ විය. සම-ලිංගික සම්බන්ධතා, ඒකල-දෙමාපිය ගේදොර සහ තනිකඩයන් දරුවන්ව  දරුකමට හදා ගැනීම වැනි දේ මීට අදාලය.වර්තමානයේ න්‍යෂ්ටික පවුල,අතීතයට වඩා අඩු දරුවන් සංඛ්‍යාවක්  තෝරා ගැනීමට පෙලඹී ඇත.2000 දී,  18 ට අඩු දරුවන් සහිත විවාහ-යුවළ ගෘහස්ථයන්  ප්‍රතිශතය , සියලු ගෘහස්ථයන්ගෙන් 23.5%  ක් දක්වා   පහල බැස ඇති අතර, එය 1990 දී 25.6%ක් ද, 1960 දී  45%  විය.

ඒකල-දෙගුරුන්

අනෙක් ජෛව පියෙකු හෝ මවක නොමැතිව තනිව ම දරුවන් තනන්නා ඒකල-දෙගුරුන් ලෙස හැඳින්වේ. දික්කසාද සහ පූර්ව-විවාහ ගැබ් ගැනීම්   නිසා ඒකල-දෙගුරු නිවෙස්  ඉහල ගොස් ඇත. පසුගිය  දශක තුන තුල ඒකල-දෙගුරුන් නිවෙස්  ප්‍රතිශතය දෙගුණ වී ඇති අතර, ඒ නමුත් එම ප්‍රතිශතය  1900 සහ 1950 අතර කාලයේ තෙගුණ  වී ඇත.විවාහය  "සදාතන" යන  හැඟීම දුර්වල වෙමින් පවතින අතර,  පුද්ගලයන්ට විවාහය අතහැරීමට අතීතයට වඩා ඉඩ සකස් වී ඇත.

දෙවන විවාහ‍යකින් ඇතිවන පවුල
ඇමෙරිකාවේ දෙවන විවාහ‍යකින් ඇතිවන පවුල් සුලභ ලෙස දැකිය හැක . දික්කසාද වීමේ සීඝ‍්‍රතාව ඉහළ නගින අතර නැවත විවාහ වීමේ සීඝ‍්‍රතාව ඉහළ නගියි. එම නිසා දෙවන විවාහ‍යකින් ඇතිවන පවුල බිහිවේ . සංඛ්‍යාලේඛණ වලට අනුව  දෛනිකව  1,300 නව දෙවන විවාහ‍යකින් ඇතිවන පවුල් ජනිත වේ. ඇමෙරිකානු පවුල්  වලින් අර්ධකට අධිකව  නැවත විවාහ වූවන් වේ.එනම් 75%  විවාහ   අවසන් වන්නේ දික්කසාදකිනි.
ස්ටුවර්ට්,එස්.ඩී(2007) බ්‍රේව් නිව් ස්ටෙප් ෆැමිලීස්.තවුසන්ඩ් ඕක්ස් : සේජ්

විස්තෘත පවුල
විස්තෘත පවුල   නැන්දාවරුන්, මාමාවරුන් , ඥාති සහෝදර සහෝදරියන් ,පූර්වජනකයන්(සීයා හෝ අච්චි) ආදීන්ගෙන් සමන්විත වේ. උදා:-මව්පියෝ වයස්ගත වූ විට තම දරුවන්  වෙත යාම.  මෙහිදී විශේෂයෙන්  ස්ත්‍රී නෑයන් තමන්ගෙන් සිදුවිය යුතු යුතුකම් ඉටු කිරීමට පෙළඹේ .

භූමිකාවන් හා සම්බන්ධතාවන්

විවාහ වූ සහකාරයන්
විවාහ වූ යුවළක් නිර්වචනය කරනනේ  "ස්වාමියා හා බිරිය ගණන් ගනු ලබන්නේ එකම ගෘහස්ථ සාමාජිකයන් ලෙසය"  යූ.එස්. සංගණනය රජයේ මණ්ඩලය මඟිනි. 1940 සිට ඇමෙරිකාවේ විවාහ සීඝ‍්‍රතාව අඩු වී ඇති අතර,දික්කසාද සීඝ‍්‍රතාව ඉහල ගොස් ඇත.

අවිවාහක සහකාරයන්
අවිවාහක සහකාරයන්  ලෙස ජීවත් වීම  සහවාසය  නම් වේ.  ඇමෙරිකාවේ විෂම ලිංගික අවිවාහක යුවළවල් ගණන දස ගුණයකින්  ඉහල ගොස් ඇති අතර (එනම් 1960  දී  400,000 ,  2005 දී මිලියන පහකට වැඩි ). සම-ලිංගික සගයන් ඇතුළත් වූ විට මෙය අවම වශයෙන් තවත් 594,000 පමණ එකතු වේ .  සියලු අවිවාහක යුවළ‍වල් සැලකූවිට,  9කින් 1 කෙනකු  (සියලු අවිවාහක යුවළ‍වල්ගෙන් 11.1%  ක්) සමලිංගිකයන්ය. වර්තමානයේ පරපුරේ, "සහවාස ජීවන චර්‍යාව" වඩා ජනප්‍රිය එකකි .එසේ විවාහ නොවී සිටීම ඉතා පහසුය, ඊට හේතුව එය  ලාබදායී හා සරල වීමයි .සමාජ තුල දික්කසාද සීඝ‍්‍රතාව ඉහලයාමත් සමඟම  , විවාහය පිළිබඳ වූ ආසාව  අඩු වී ඇත.

ගෘහණියන්
ගෘහණියක් යනු විවාහක කාන්තාවක් වන අතර නිවෙස හා දරුවන් බලා කියා ගන්නා නමුත්  නිවෙසින් පිට නිවසට ආදායමක් සඳහා රක්ෂාවක් නොකරයි. . මීට ඉවුම්-පිහුම්, රෙදි සේදීම, පිරිසිදු කිරීම, යනාදිය දේ ඇතුලත් වේ. වෘත්තිය  පසුපස්සේ  ලුහුබැඳීමට පටන්ගත් දා සිට නිවස තුල  ගේ භූමිකාව විශාල වශයෙන වෙනස් විය.නිවස තුල වැඩ සඳහා වැය කළ කාලය ,1965 දී  සතියට පැය 27 කි   1995  දී  පැය 16  අඩු කාලයකි .නමුත් තවමත් ගැහැනිය පිරිමියාට වඩා නිවස තුල වැඩ වල යෙදේ.

මව්පියෝ
මව්පියෝ ලෙස හඳින්විය හැක්කේ ජෛව මව හෝ ජෛව පියා, හෝ හදා ගත් දරුවන් සඳහා නම්  නීතිමය භාරකාරු වේ . සාම්ප්‍රදායිකව, මව විසින් ළමයින් බලාකියාගන්නා අතර   පියා පවුලට අවශ්‍ය මූදල් සම්පාදනය කරයි. මව්පියන්ගේ වයස් පන්තිය  නව යොවුන් වියේ  මව්පියන් සිට මුණුපුරන්  බලා ගන්නා සීයා/ආච්චී දක්වා විහිදේ.  වයසක මව්පියන් තරුණ මව්පියන්ට වඩා බොහෝ විට ආර්ථිකමය ලෙස ශකතිමත් සහ සාමාන්‍යයෙන්  ප්‍රශ්න අඩු නිසා  ළමයි හැදීමට පෙලඹිම වැඩිය.

පවුලේ නඩත්තු කරන්නා
මොහු/මැය පවුලේ ප්‍රධාන මූල්‍ය ප්‍රතිපාදකයා වේ.අතීතයේ ස්වාමියා පවුලේ නඩත්තු කරන්නා විය; එම නැම්ම වෙනස් කරමින්  භාර්ය්‍යාවන් තමන්ගේ මූල්‍ය ස්වාධීනත්වය ලබාගැනීමට ආරම්භ කලේ  කාන්තා ව්‍යපාර වලින් කල තල්ලුවද හේතහුකොට ගෙනය.නිව් යෝක් ටයිම්ස් සඟරාවට අනුව , " 2001 දී,විවාහ වූ රැකියාවක් කරන භාර්ය්‍යාවන්ගෙන් 1/3 තමාගේ ස්වාමියාට වඩා උපයයි. .තවමත්,  න්‍යෂ්ටික පවුල් තුල  දෙදෙනාම රක්ෂාවේ යෙදයි. එසේවුවත් තවමත්  බොහෝ පුරුෂ පක්ෂය ගේදොර වැඩ දරන්නේ අඩු  වගකීමකි.

පියා ගෙදර සිටීමේ සංකල්පය
එවැනි පියවරු රැකියාවක්  නොකරන අතර ගෘහණියට සමතුල්‍යය පුරුෂයන් වේ.ඇමෙරිකානු සමාජය තුල මෙය එතරම් ප්‍රචලිත නොවූවකි. යූ.එස්. සංගණන ආයතනයට අනුව, "105,000 පමණ මෙවනි  පුරුෂයන් සිටින බ‍වට තක්සේරු ගත කර ඇත.  15 අඩු දරුවන් සිටින මෙවන්  විවාහක පියවරු තම  පවුලේ සාමාජිකයන් රැක බලාගැනීමට සිටින අතර ඔවුනගේ භාර්ය්‍යාවන් රැකියාවක යෙදේ.

දරුවෝ

තනි දරු පවුල්
එකම දරුවා සාමාන්‍යයෙන් නරක් වන, තමා ගැන ම පමණක් සලකන, සහ ආත්මාර්ථකාමී අය වන බවට සමාජයේ විශ්වාසයක් ඇත.කෙසේ නමුත්, මොවුන්  විද්‍යාලය තුල හෝ වෘත්තිය තුල  අනෙක් දරුවන්  යමකින් විශිෂ්ටත්වය දක්වයි. ප්‍රසිද්ධ එකම දරුවන් ලෙස ලියනාඩෝ ඩා විනචි, ඇල්බට් අයින්ස්ටයින්, එල්විස් ප්‍රෙස්ලි , සහ  ජීන්-පෝල් සාට්‍රේ ගෙනහැර දැක්විය හැක.

හදා ගත් ළමයි
හදා ගත් ළමයි යනු උපත ලැබූ , නමුත් තම සැබෑ දෙමාපියන් විසින් අත්හළ හෝ රැකබලා ගැනීමට අපොහොසත් වූ දරුවන් වේ. ඔවුන් තම  නිත්‍ය වාසස්ථානය සොයාගන්නා තෙක් ලමා නිවාස හෝ වෙනත් නිවාසයක හැදී වැඩේ. හදා ගත් ළමයින් ලමා නිවාස තුල හදාවඩා ගැනීම තරමක් දුෂ්කර කාර්‍යකි: 2001 දී හදා ගත් ළමයි ගණන 50,000 පමණ වේ. වයසේ සාමාන්‍යය වසර 7 කි. මෙමඟින් හදා ගත් ළමයින් ඉතා කුඩා වයසැති බව පෙනේ.

මතභේදය

සම-ලිංගික  විවාහ, දරුකමට හදාගැනීම
සම-ලිංගික මව්පියෝ යනු දරුවන් දරුකමට හදාගන්නා  සමලිංගික පිරිමි හෝ ස්ත්‍රී සමලිංගික  යුග්මයන් වෙති. ඇමෙරිකාවේ අවු.18  අඩු දරුවන් සහිත  66% ක් ගැහැණු සම-ලිංගික යුවළවල් හා 44% ක් පිරිමි සම-ලිංගික යුවළවල් ජීවත් වේ.මොවුන්  සාමාන්‍යයෙන් සාමාන්‍ය ජනතාවගෙන් වෙනස්කම් සිදුවේ.2000 දී කල  සංගණනයට අනුව, සම-ලිංගික යුවළවල්  594,000 ගෘහස්ථයන් පවතින අතර, එයින් 72% කට ළමයින් ඇත. 2004 දී, ඇමෙරිකානු මනෝමය හවුල ප්‍රකාශයට පත්කලේ  "ගවේෂණයේ සමස්ත ප්‍රතිඵලය මඟින්  සම-ලිංගික මව්පියන් සිටින ළමයින‍ගේ සංවර්ධනය, හැඩ ගැසීම, ශුභ සාධනය විෂම ලිංගික මව්පියන් සිටින දරුවන්ගෙන් වෙනස් නොවන බවයි".

ඒකල-දෙගුරු ගෘහස්ථයන්
වර්තමාන ඇමෙරිකානු  සමාජයේ ඒකල-දෙගුරු ගෘහස්ථයන් සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත් වී ඇත.අවිවාහක ජෝඩුවලට සහ  විවාහය අතරමඟ අවසාන වන ජෝඩුවලට  උපන් දරුවන් ,තනි වූ පියා හෝ මව සමඟ ජීවත් වේ. අවිවාහක පියා හෝ මව සමඟ වෙසන දරුවන් ප්‍රමාණය  , 1960 දී 4% සිට 2001 දී  42% දක්වා ඉහල ගොස් ඇත. සියලු ඒකල-දෙගුරු ගෘහස්ථයන්ගෙන්, 83% ක්  මව සහ දරුවන් සිටින ගෘහස්ථයන්ය.

දරුකමට හදාගැනීමට සපිරිය යුතු අවශ්‍යතා
දරුවන්  හදාගැනීමට   සපිරිය යුතු  අවශ්‍යතා සහ ප්‍රතිපත්තීන් හේතුවෙන් දරුවන් හදාගැනීමට ගන්නා පවුල් සදහා මෙය යම්තාක් දුෂ්කර කාර්යයක් ව් තිබේ.යම් පවුලක් විසින් දරුවෙකු හදාගැනීමට පෙර ඔවුන්ට රජයේ සහ ඊට අනුබද්ධිත  ආයතනයන්හි ක්‍රියාපටිපාටියන්ට එකගව  කටුයුතු කිරීමට සිදුවේ.දරුවන් හදාගැනීමට අනුබද්ධිත ආයතන වල නීති හා කොන්දේසි මගින් දරුවා හදාගැනීමට ගන්නා යුවලයන්ගේ වයස් ප්‍රාන්තරය මෙන්ම තනිකඩයන්ට  වඩා විවාහක යුවල් සදහා ඇති දැඩි අභිලාශය ප්‍රකාශ කෙරේ.එමෙන්ම  හදාගැනීමට ගන්නා මවුපියන් දරුවාගේ ජෛව දෙමව්පියන් විසින් ඉදීරිපත් කරනු ලබන  කොන්දේසි වලටද එකග විය යුතුය.මෙම විසම ක්‍රියාපිළිවෙත් හේතුවෙන් යමෙකුට තමාට අවශ්‍ය පරිදි දරුවන් දරුකමට හදාගැනීම අසීරු වී තිබේ.කෙසේ වුවද මෙම සපිරිය යුතු පිළිවෙත් දරුකමට හදාගන්න ළමුන්ගේ ආරක්ෂාව තහවුරු කිරීමට  මහත් ඉවහල් වී තිබේ.වර්තමානයේදී මිලියන 1.5 ක්ම දරුකමට හදාගත් ළමුන් වන අතර ඇමරිකානු සමාජයේ සිටින එවැනි ළමුන්ගේ ප්‍රතිශතය 2% කි.මෙම  දරුවන් දරුකමට හදාගනිමෙදී  අනුගමනය කරනු ලබන ක්‍රමවේදයන් කිහිපයකි.එනම් "කලල හදාගැනීම" හෙවත් යම් යුවලකට දරුවකු ගැබ් ගැනීම අපොහොසත් වූ විටදී ගර්භාෂායෙන් පිටතදී ඔවුන්ගේ ශුක්‍රාණුවක් හා ඩිම්බයක් ඒකාබද්ද කිරීමයි. තවත් ක්‍රමයක් වන්නේ අන්තර් ජාතීය වශයෙන් දරුවන් හදාගැනීම හෙවත් විදේශීය රටවලින් පැමිණෙන දරුවන් හදාගැනීමය.අවසන් වශයෙන් දරුවන් හදාගැනීමේදී   බහුලවම පිළිගත් ක්‍රමවේදය වන්නේ  "පුද්ගලික හදාගනීම්"ය.මෙහිදී  දරුවන් දරුකමට හදාගැනීම සදහා ගනු ලබන්නේ ඒ සහා බලයලත් ආයතනයක් මගින් හෝ එම දරුවාගේ ජෛව දෙමව්පියන් සමග ඍජුව සම්බන්ධ වෙමිනි.

පිරිමි/ගැහැණු භූමිකාවන්ට ඇති බලපෑම්
කාලයත් සමඟ න්‍යෂ්ටික පවුල  තුල සාම්ප්‍රදායික "පියා"හා "මාතෘ"භූමිකාවන් වියැකී යමින් පවතී. ඊට හේතුව කාන්තා ව්‍යපාර මඟින් කාන්තාවන් වඩාත් පෞද්ගලිකත්වය හා ආර්ථික ස්ථායිතාවට දෙසට නැඹුරු කිරීම , හා කාන්තාවන් විසින් ළමයින් බලාගන්නා කාලය වෘත්තිය ගොඩනංවා ගැනීමට යොදා ගැනීම,  සාම්ප්‍රදායික භූමිකාවන් වන පියා "පවුලේ අය නඩත්තු කරන්නා" ලෙස  හා  මව  "රක්ෂකයා" ලෙස  තිබූ භූමිකාවන්   ප්‍රශ්ණාර්ථයක් වීමයි.

අප්‍රිකානු - ඇමෙරිකානුවන්ගේ පවුල් ව්‍යුහය
අප්‍රිකානු - ඇමෙරිකානුවන්ගේ  පවුල් ව්‍යුහය, ජාතික මහජන ප්‍රතිපත්තියක අවධානය යොමුවන මට්ටමට පත්වී ඇත. 1965 දී ඩැනියෙල් පැට්‍රික් මොඉනිහන් විසින් එළිදක්වනු ලැබූ, මොඉනිහන් වාර්තාව ලෙසද හඳුන්වනු ලබන වාර්තාව මගින්, කළු ජාතිකයන් අතර පවත්නා දරිද්‍රතාවය සහ පවුල් ව්‍යුහය අතර සබඳතාව අධ්‍යනය කොට ඇත. කළු ජාතිකයන්ගේ න්‍යෂ්ටික පවුල් ව්‍යුහයේ විනාශය , ඔවුන්ගේ ආර්ථික සහ දේශපාලනික සමානාත්මතාවය තවදුරටත් වර්ධනය වීමෙහිලා බාධා පමුණුවන බව එමගින් උපකල්පනය කොට ඇත.

රූපවාහිනී රඟදැක්වීම්(නිරුපනයන් / වැඩසටහන් )
ආරම්භයේදී රූපවාහිනී කර්මාන්තය ඇමෙරිකානු න්‍යෂ්ටික පවුලේ ඒකකෘතිය නිර්මාණය කිරීමට උපකාරී විය. දෙවෙනි ලෝක සංග්‍රාමයෙන් පසු උද්ගත වුනු, දරු උපත් ප්‍රමාණය ඉහල නැගී කාල වකවානුව අතරතුරේදී, පවුල  යන්න විශේෂයෙන්ම රූපවාහිනියේ ජනප්‍රියම සමාජ මාතෘකාවක් බවට පත් විය. "ද කොස්බි ෂෝ ", "මැරිඩ් විත් චිල්රන් ", "ලීව් ඉට් ටු බිවර් ", "ද ජෙෆර්සන්ස් " සහ "ගුඩ් ටයිම්ස් " වැනි පවුලේ නාට්‍යන් විසින් ඇමෙරිකාව තුල වැඩුණු විවිධ සමාජ මට්ටම් වලට අයත් පවුල් නිරුපනය කරනු ලැබීය. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් මෙම  අංගසම්පුර්ණ න්‍යෂ්ටික පවුල පිලිබඳ සංකල්පය ඉදිරිපත් කිරීම වෙනස්වී, වඩාත් යථාර්තවාදී වුනු ඒකල - දෙගුරුන් , දික්කසාද වුනු පවුල්, වියපත් තනිකඩ පුද්ගලයින් ආදී සමාජ සංකල්ප ඉදිරිපත් කිරීමට යොමු විය. "හාෆ් ඇන්ඩ් හාෆ් ", "වන් ඔන් වන්" , "මර්ෆි බ්‍රෞන්" සහ "ගිල්මෝර් ගර්ල්ස් "ආදී රුපවාහිනී වැඩසටහන් මගින් ඒකල - දෙගුරු පවුල් පිලිබඳ කතාවන් ඉදිරිපත් කෙරුණි. මෙකල වඩාත්ම ජනප්‍රිය රුපවාහිනී වැඩසටහන් වී ඇත්තේ තනිකඩ ජීවිතය පදනම් කරගෙන තැනුණු වැඩසටහන්ය. උදාහරණයක් ලෙස "සෙක්ස් ඇන්ඩ් ද සිටි " වැඩසටහන මගින් ඉදිරිපත් කරන්නේ, මිතුරියන් කණ්ඩායමක් අතර පවතින සම්බන්ධතාවයන් සහ ඔවුන් ආදරය ලබාගැනීමට වෑයම් කරන ආකාරයන් ගැනයි.

ඇමරිකාව

ඇමෙරිකානු පවුල් ව්‍යුහය


Oxon Hoath est un ancien manoir de style château classé Grade II * avec 73 acres (29½ hectares) de terrain à West Peckham, Kent. Les orthographes Oxenhoath, Oxen Hoath et Oxonhoath sont des alternatives courantes. Le manoir est un ancien parc royal aux daims.

Histoire
Oxon Hoath (parfois rendu par Oxenholt ) est construit par Sir John Culpeper sous le règne du roi Édouard III  comme parc royal pour les bœufs et les cerfs . Les Culpepers sont à West Peckham depuis environ 1355 , une date de 1372 est revendiquée pour la maison. À la mort de Sir John en 1416  le manoir passe à son fils Sir William Culpeper, qui est haut shérif du Kent en 1426–27. À la mort de Sir William, le manoir passe à son fils Sir Richard Culpeper. Richard meurt sans descendance masculine en 1484, et sa succession passe à ses filles Elizabeth, Joyce et Margaret. Oxon Hoath revient au mari de Margaret, William Cotton . À sa mort, Oxon Hoath passe à son fils Sir Thomas Cotton, qui aliène le domaine à John Chowne de Fairlawne, Plaxtol .

Oxon Hoath passe ensuite à Nicholas Miller de Wrotham, et à sa mort en 1640 à son fils Sir Nicholas Miller, qui agrandit la maison. À la mort de Sir Nicholas en 1658, le domaine passe à son fils Humphry Miller qui meurt en 1709 . Le domaine passe ensuite à son fils Sir Borlase Miller. À sa mort en 1714, Oxon Hoath passe à sa sœur Elizabeth Bartholomew, et via elle, à son mari Leonard Bartholomew. À sa mort en 1720, le domaine passe à son fils Philippe Barthélemy, décédé en 1730. Oxon Hoath passe ensuite à son fils Philip, qui meurt en 1757 et laisse le domaine à William Geary, deuxième fils de Francis Geary de Polesden Lacey, Great Bookham, Surrey .

Oxon Hoath est remodelé en 1757. En 1846, Sir William Geary commande le dôme mansardé et la tour du château à Anthony Salvin. Les terrains sont aménagés dans le style de Capability Brown par William Andrews Nesfield . D'autres ajouts sont faits à la maison en 1878 par Burn et MacVicar Anderson, qui ajoutent une salle de billard sur le côté est de la maison. Le manoir reste dans la famille Geary, passant de Sir William à Sir William Richard Geary en 1825, puis à Sir Francis Geary en 1877 et à Sir William Neville Geary en 1895. Sir William Neville Geary est décédé le 26 décembre 1944 .

Oxon Hoath est classé le  août 1952. D'autres structures liées au domaine sont classées le 19 avril 1985. Depuis 2010, Oxonhoath est utilisé comme centre de retraite ouvert . La maison principale est classée au grade II *, Oxon Hoath garde les seuls jardins de parterre inchangés en Angleterre .

Références

  p59, p63, p64, p65,

Liens externes

Style Château
Monument classé de Grade II dans le Kent
Monument classé de Grade II* dans le Kent

Oxon Hoath


Porellaceae nom. cons., porodica jetrenjarki, dio reda Porellales. Sastoji se od dva priznata roda s ukupno 89 vrsta.

Porodica je opisana 1909.

Rodovi
 Ascidiota C. Massal.
 Porella L.

Izvori

Porellineae

Porellaceae