« El ser humano debe aspirar a que sus edificios se reconecten con el ecosistema, así sus lugareños podrán reconectarse con la vida »
Kean Yeang (Penang, 1948)  conocido " El padre del Ecodiseño", es un arquitecto planificador, ecologista, autor, teórico y pensador, nacido en Penang, Malasia que se  destaca por su aproximación ecológica al diseño arquitectónico. Educado en el Reino Unido, se graduó como arquitecto por la Architectural Association School of Architecture de Londres, doctorándose  en  arquitectura ecológica y planificación  en la Universidad de Cambridge,  elaborando su  tesis sobre arquitectura ecológica. Yeang es especialista en arquitectura sostenible y ha escritos varios tratados sobre diseño ecológico y bioclimático.  En 1999 obtuvo un Premio Príncipe Claus, junto con otros premios recibidos como el  Premio Aga Khan, la Medalla de Oro del Instituto de Arquitectos de Malasia, el Premio Merdeka del Gobierno de Malasia.

Tiene un amplio conocimiento en proyectos medioambientales a gran escala y edificios de alto rendimiento que van más allá de los grados generalmente otorgados por certificaciones ecológicas, y reconocido por sus proyectos de alto valor estético.

"Un arquitecto es un ser humano, y los  humanos somos una especie más del mundo (la más poderosa). Todas las especies construyen; las aves construyen nidos; los castores construyen represas; los arquitectos construimos edificios. Pero lo hemos hecho de manera equivocada, provocando cosas terribles en el planeta, restándole diversidad, debilitándolo" afirma Yeang. "Nadie puede inventar algo mejor que la naturaleza; la naturaleza es mi mayor fuente de inspiración".

Ha desarrollado más de 200 proyectos de construcción y torres «bioclimáticas», que han tenido un gran impacto en todo el mundo, contando con la más  alta tecnología con principios orgánicos.

Publicaciones
 The Architecture of Malaysia (1890-1990), 1992.
 Designing with Nature (Proyectar con la naturaleza), 1995.
 The Skyscraper: Bioclimatically Considered, 1997
 The Green Skyscraper (El rascacielos ecológico), 2000

Proyectos
 Torre Menara Mesiniaga, Subang Jaya, Malasia (1991-1993)
 Mesiniaga Penang, Penang, Malasia (2003)
 Biblioteca Nacional de Singapur, Singapur (2005-2006)

Referencias

 Biography: Ken Yeang (en inglés)
 Profile of Dr. Kenneth Yeang (en inglés)

Enlaces externos
 T.R. Hamzah & Yeang Firma de arquitectos liderada por Yeang.

Arquitectos de Malasia
Arquitectura sustentable
Arquitectos del siglo XX
Arquitectos del siglo XXI
Premio Príncipe Claus
Malasios del siglo XX
Malasios del siglo XXI
Arquitectos de rascacielos

Ken Yeang


Jaroslav Kolkus (* 28. Juni 1954 in Trenčianske Teplice) ist ein tschechischer Offizier. Er wurde am 28. Oktober 2005 zum Generalleutnant befördert.

Kolkus besuchte die Hochschule des Heeres in Vyškov (Abschluss 1977) sowie die Militärakademie Brünn (Postgraduiertenstudium, Abschluss 1985). Darüber hinaus absolvierte er eine Ausbildung am NATO Defence College in Rom (2000–2001).

Im Zeitraum von 1985 bis 1995 war Kolkus Chef des Stabes  des 1. Panzerregiments in Strašice, Kommandeur des 12. Panzerregiments in Podbořany sowie stellvertretender Kommandeur der 3. mechanisierten Division und der 1994 daraus hervorgegangenen 7. mechanisierten Brigade in Kroměříž.
Im Jahr 1996 wurde ihm die Zuständigkeit für Fragen der Gefechtsausbildung der Truppen des 2. Armeekorps (das von 1994 bis 1997 bestand) sowie im Kommando Landstreitkräfte als dessen Nachfolgestruktur (ab 1997) übertragen. Von 1999 bis 2002 war er Chef des Stabes der 1. mechanisierten Division und anschließend Nationaler Vertreter der tschechischen Streitkräfte bei SFOR. Ende 2002 wechselte er dann in den Generalstab, wo er Leiter der operativen Hauptabteilung (Operační sekce Generálního štábu) und von 2003 bis 2008 erster Stellvertreter des Chefs des Generalstabs war.

Seit 2008 vertritt er sein Land im NATO-Militärausschuss sowie im Militärstab der Europäischen Union.

Jaroslav Kolkus ist verheiratet und hat zwei Söhne.

Weblinks
 Biografie (tschechisch)
 Biografie (englisch)

Militärperson (NATO)
Generalleutnant (Tschechien)
Tschechoslowake
Tscheche
Geboren 1954
Mann

Jaroslav Kolkus


Stokastik, değişken, rastlantısal anlamına gelen sıfat. Stokastik süreçlerin istatistikte ve mühendislikte önemli bir yeri vardır. Stokastik bir sürece örnek olarak temel uygulamalardan bir tanesi verilebilir: Şirketler geçmiş talep miktarlarına bakarak, gelecek aylarda ürünleri için ne kadar çok talep olacağını tahmin etmeye çalışırlar. Bunu hiç yoktan tahmin etmek yerine, talebin geçmiş günler veya aylar boyunca nasıl davrandığını yakından incelerler. Talep stokastik, yani değişken bir miktar olduğu için talebi incelerken matematikten ve özellikle istatistikten faydalanırlar.

Beşeri bilimler
En basit sürekli stokastik yöntemlerden biri Brown devinimidir. Bu devinim ilk defa bitkibilimci Robert Brown tarafından, suda oluşan polen taneciklerini mikroskopla incelerken gözlemlenmiştir.

Fizik
Stokastik Monte Carlo yöntemine "Monte Carlo" isminin verilmesi fizik araştırmacıları Stanisław Ulam, Enrico Fermi, John von Neumann ve Nicholas Metropolis gibi bilim insanları tarafından yaygınlaştırılmıştır. Bu isim Ulam'in amcasının kumar oynadığı Monaco'da bulunan Monte Carlo Kumarhanesi'ne bir atıftır. Rastlantısallığın kullanılması ve yöntemin tekrarlayan yapısı kumarhanedeki aktivitelere benzerlik göstermektedir. Simülasyon metotları ve istatistiksel örneklemeler genellikle tam tersini yapmaktadır: simülasyon ile daha önceden anlaşılmış bir deterministik problemin test edilmesi. Bu "tersine" yöntem tarihsel olarak daha önceden biliniyor olsa da, genel bir yöntem olarak kabulu ve yaygınlasması Monte Carlo yontemiyle olmuştur.

Monte Carlo yöntemleri büyük miktarda rastgele sayılara ihtiyaç duyar, ve bu da yalancı rastgele sayı üreteçleri alanında gelişmelere yol açmıştır. Bu tür yalancı rastgele sayı üreteçleri daha önceden istatistiksel örneklemelerde kullanılan rastgele sayı tablolarına nazaran çok daha hızlı sonuçlara imkân sağlamıştır.

Biyoloji
Biyolojik sistemlerde, denge ve diğer vestibular iletisim kanallarına stokastik "gürültü" eklenmesinin dahili geribesleme döngülerinde sinyal kuvvetini arttırıcı etkisi olduğu gözlemlenmiştir.

Yaratıcılık
Simonton (2003, Psych Bulletin), bilimde (bilim insanlarının) yaratıcılığının sınırlı stokastik bir davranış olduğunu ve tüm bilimlerde yeni teorilerin, veya en azından bir kısmının, stokastik süreclerin bir ürünü olduğu görüşünü savunur.

Matematik terimleri
Finans terimleri
Olasılık ve istatistik

Stokastik


مملكة بخياني هي مملكة آرامية بائدة. تم الكشف عنها في تل حلف في سورية. اكتشفت من قبل عالم الآثار الألماني ماكس فون أوبنهايم بعد 10 سنوات من بدء أعمال التنقيب بالتحديد في عام 1910 م. ازدهرت في الفترة الثانية في الألف الأول ق.م.
بالقرب من تل حلف ويبعد نحو 2 كم يقع تل الفخيرية.

أشهر مدن المملكة هي العاصمة غوزانا.

انظر أيضًا
 تل حلف
 غوزانا
 متحف حلب

المصادر

 كتاب: تل حلف والمنقب الأثري ماكس فون أوبنهايم الكاتب: ناديا خوليديس + لوتس مارتين ترجمة د. فاروق إسماعيل.الناشر: دار الزمان ـ دمشق ـ 2007م
 الثورة

دول آرامية
آثار سوريا
آراميو سوريا
آشوريون/سريان/كلدان
الجزيرة الفراتية
تاريخ سوريا القديم
حضارة سوريا
سور-حيثية
مدن آرامية
ممالك سورية

مملكة بخياني


යුගෝස්ලාවියාව යනු 20 වන සියවසේ වැඩි කාලයක් (එනම් වසර 70ක් පමණ) ගිනිකොණදිග යුරෝපයේ පැවති රටකි.  එය බිහිවූයේ 1918 දී පළමුවන ලෝක යුධ සමය තුළය. තාවකාලික ස්ලෝවේනියානු, ක්‍රෝඒෂියානු සහ සර්බියානු රාජ්‍යයෙහි  සහ නිදහස් රාජ්‍යයක්ව පැවති සර්බියානු රාජධානියේ ඒකාබද්ධයෙන්, සර්බියානු, ක්‍රෝඒෂියානු සහ ස්ලෝවේනියානු රාජධානිය යන නාමය යටතේ එය බිහි විය. සර්බියානු කරඩෝඩෙවිච් රාජකීය වංශය යුගෝස්ලාවියානු රජ පෙළපත බවට පත්විය.

පෙර පැවති රටවල්

යුගෝස්ලාවියාව


Nahija Sarmin () je nahija u okrugu Idlib, u sirijskoj pokrajini Idlib. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 14.530 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Sarmin.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Idlib

Sarmin (nahija)


Dido abandonada (título original en italiano, Didone abbandonata) es una ópera en dos actos del compositor italiano Saverio Mercadante (Altamura, 1795 – Nápoles, 1870). Todo esto, con libreto de Andrea Leone Tottola sobre Metastasio, cuyo estreno tuvo lugar en el Teatro Regio de Turín, el 18 de enero de 1823.

Antecedentes
El libreto de Didone abandonata fue escrito por Metastasio para que fuera utilizado por el compositor italiano Domenico Natale Sarro para componer una ópera homónima en tres actos, cuyo estreno tuvo lugar en el Teatro San Bartolomé de Nápoles, el 1 de febrero de 1724. Posteriormente a Sarro fueron más de 70 los compositores que crearon óperas sobre el mismo libreto, entre ellos Händel, Hasse, Paisiello o Päer, siendo el último Carl Gottlieb Reissiger cuya Dido se estrenó en Dresde justo 100 años después, en 1824. Pero muchas de estas obras no han sobrevivido al paso del tiempo.

Libreto
Las fuentes a las que acudió Metastasio para escribir el libreto fueron La Eneida  y  Los Fastos  de los poetas romanos Virgilio y Ovidio respectivamente.
El libreto es el segundo de la producción de Metastasio, estando comprendido entre Siface, re di Numidia  (1723) y  Siroe, re di Persia (1726).

Personajes

Al clavicémbalo estuvo Bernardino Ottani

Argumento

Dido, viuda de Siqueo, tras serle asesinado el marido por su hermano Pigmalión, rey de Tiro, huyó con inmensas riquezas a África donde, comprando suficiente territorio, fundó Cartago, ciudad situada en lo que consideramos el actual Túnez y donde se va a desarrollar la trama.

Fue allí solicitada como esposa por muchos, particularmente por Jarbas, rey de los moros, rehusando siempre, pues decía querer guardar fidelidad a las cenizas del extinto cónyuge, nos aparece disfrazado como el embajador Arbace por comodidad de la representación.

Mientras tanto, el troyano Eneas, habiendo sido destruida su patria por los griegos, cuando se dirigía a Italia fue arrastrado por una tempestad hasta las orillas de África, siendo allí recogido y cuidado por Dido, la cual se enamoró de él ardientemente; pero mientras éste se complacía y se demoraba en Cartago por el cariño de la misma, los dioses le ordenaron que abandonara aquel cielo y que continuara su camino hacia Italia donde le prometieron que habría de resurgir una nueva Troya. Él partió, y Dido, desesperadamente, después de haber intentado en vano retenerlo, vio como Cartago fue incendiada por Jarbas y se sintió tan sola que decidió arrebatarse la vida.

También nos encontramos en esta historia a personajes como el de Selene (hermana de Dido), la cual está secretamente enamorada de Eneas, a Araspe, confidente de Jarba y enamorado de Selene; además también tenemos a Osmida, ministro traidor y confesor de Dido.

Todo esto lo cuenta Virgilio, uniendo el tiempo de la fundación de Cartago a los errores de Eneas, en un bello anacronismo y  Ovidio que en el tercer libro de sus Fastos, recoge que Jarbas se apoderó de Cartago tras la muerte de Dido, y que Ana, hermana de la misma, a la que llamaremos Selene, estaba ocultamente enamorada de Eneas.

Influencia
Metastasio tuvo gran influencia sobre los compositores de ópera desde principios del  a comienzos del . Los teatros de más renombre representaron en este período obras del ilustre italiano, y los compositores musicalizaron los libretos que el público esperaba ansioso. Didone abbandonata fue utilizada por más de 70 compositores para componer otras tantas óperas de las que casi ninguna de ellas ha sobrevivido al paso del tiempo.

 No es de extrañar su éxito dada la cantidad de personajes (cargados de una gran fuerza dramática), de acciones y de tramas.

Véase también
 Anexo: Óperas tituladas "Dido abandonada"
 Anexo: Óperas con libreto de Metastasio
 https://opac.rism.info/metaopac/search.do?methodToCall=quickSearch&Kateg=0&Content=000139730
 http://imslp.org/wiki/Didone_abbandonata_(Mercadante%2C_Saverio)
 https://www.youtube.com/watch?v=VRBcLrILY2g

Referencias

 New Grove Dictionary of Music and Musicians, 2ª Ed. (2001).

dido abandonada
Óperas de 1823
mercadante
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Turín

Dido abandonada (Mercadante)


O método das variações contínuas ou método de Job é um método usado na química analítica para determinar a estequiometria de um composto (geralmente, um composto de coordenação).Nomeado em homenagem a Paul Job, ele também é usado em análises instrumentais, em livros de equilíbrio químico avançado e em artigos de pesquisa. Job publicou seu método pela primeira vez em 1928, enquanto estudava as associações entre íons em solução. Ao traçar a absorbância no UV de uma solução de TlNO_3/NH_3 versus a fração molar de TlNO_3, ele obteve um gráfico que forneceu informações sobre os complexos em equilíbrio presentes em solução.

Teoria

Em soluções onde duas espécies estão presentes (ou seja, espécies A e B), uma espécie (A) pode se ligar à outra espécie (B). Em alguns casos, mais de uma espécie 'A' é vinculada a um único 'B'. Uma maneira de determinar a quantidade de A ligado a B é usando um gráfico de tarefas.

Nesse método, a soma das concentrações molares das duas espécies em questão (por exemplo, uma proteína e um ligante ou um metal e um ligante) é mantida constante, mas suas frações molares são variadas. Uma grandeza observável proporcional à quantidade do composto formado pela reação entre os dois componentes (como sinal de absorção, no caso de complexos, ou atividade enzimática, tratando-se de enzimas) é plotado em relação às frações molares desses reagentes.

xA costuma denotar a fração molar do composto 'A', sendo P a propriedade física que está sendo medida para entender a formação do complexo. Essa propriedade é, na maioria das vezes, a absorção de UV.

A abcissa do máximo (ou mínimo) no gráfico corresponde à fração molar de um componente em proporção estequiométrica com o outro (com relação à reação de formação analisada) se forem utilizadas concentrações suficientemente altas. O gráfico também fornece informações para estudar a constante de formação (Kf) de um complexo analisado. Uma curvatura maior indica menor Kf, enquanto um gráfico mais triangular indica um grande Kf. Além disso, depois de determinar a constante de equilíbrio, pode-se determinar quais complexos (caracterizados pela razão molar nA : nB) estão presentes na solução. O pico do gráfico de Job corresponde à fração molar dos ligantes ligados a uma molécula, o que é importante para estudar a teoria do campo ligante. Um trabalho inicial de I. Ostromisslensky descreve essencialmente essa abordagem.

Requisitos
Existem várias condições que devem ser atendidas para que o método de Job seja aplicável. Em primeiro lugar, a propriedade a ser estudada deve ser diretamente proporcional à concentração da espécie sob análise. No caso da espectroscopia UV-visível, por exemplo, isso significa que o sistema deve estar em conformidade com a lei de Lambert-Beer. Além disso, a concentração total dos dois reagentes, o pH e a força iônica da solução devem ser mantidos constantes ao longo do experimento.

Por fim, deve haver apenas um complexo em solução que predomine sobre todos os outros nas condições do experimento. Esse requisito implica que apenas sistemas com altas constantes de formação, ou sistemas nos quais produtos com apenas uma estequiometria podem se formar, são adequados para análise pelo método de Job. Devido a isso, o uso do gráfico de Job na química supramolecular foi desaconselhado.

Técnicas científicas
Química analítica
Espectroscopia

Método de Job


Bătălia de la Bucov a avut loc la 20 octombrie 1600, lângă Bucov, între oastea munteană condusă de Mihai Viteazul și trupele poloneze ale lui Jan Zamoyski (sprijinite de trupe moldovenești conduse de Simion Movilă). Victoria a fost câștigată de forțele aliate poloneze și moldovenești ale lui Jan Zamoyski. Învins, Mihai Viteazul s-a retras către Curtea de Argeș.

Note

Lectură suplimentară
Constantin C.Giurescu, "Istoria românilor", vol. II, partea I, ediția a patra, revizuită și adăogită, București, 1943.
 Petre P. Panaitescu, "Mihai Viteazul", ed. Corint, București, 2002.

Vezi și
 Bătălia de la Curtea de Argeș
 Bătălia de la Ceptura
 Bătălia de la Năieni

1600
Bătăliile lui Mihai Viteazul
Bătăliile Țării Românești
Bătăliile Moldovei
Bătăliile Poloniei

Bătălia de la Bucov


Wohkel, nekadašnje selo Yurok Indijanaca joje se nalazilo blizu ušća rijeke Klamath. Selo od dvije kuće s 15 ljudi bilo je smješteno na starojoj riječnoj terasi, 6 stopa (20 metara) iznad rijeke.

Hoopa Indijamnci zvali su ga Tunchwingkyoding.

Izvori

Indijanska sela, Yurok

Wohkel


Dara Savaşı, MS 530 yılında Bizans İmparatorluğu ile Sasani İmparatorluğu arasında, Dara Kalesi (bugünkü Nusaybin yakınları) gerçekleşen savaştır.

Öncesi
Batı Roma İmparatorluğu'nun MS 476 yılında yıkılışından sonra Bizans İmparatorluğu, Germen kabilelerinin akınlarına direnebilmişti. Ancak 6. yüzyılın ilk çeyreğinde doğuda, Sasani İmparatorluğu orduları karşısında uğradığı yenilgiler, Anadolu topraklarındaki askeri-politik durumunu sarsmıştı. Anadolu'ya yönelik Sasani akınları devam edecekken, Kuzeyden Sasani topraklarına yönelen Hun akınları, Anadolu'da geçici bir barış dönemine neden olmuştu.

Hun akınlarının baskısı sona erdiğinde, 525 yılında doğuda savaş yeniden başlamıştır.

Bizans İmparatorluğu'nun Anadolu topraklarına yönelen akınlar giderek genişlemiş, 530 yılında yaklaşık 40.000 kişilik bir Sasani ordusu, Dara Kalesi yönünde sınırı geçmiştir.

Savunma Hazırlıkları

Tahkimat
Bizans doğu kuvvetleri komutanı Belisarius, Dara Kalesi'nin savunmasında keskin dönüşlü bir tahkimat düzeneği oluşturmuştur. Önce, kale önünde, kaledeki okçuların menzininin gerisinde olmak üzere bir siper kazdırmıştır. Öyle ki, kaledeki okçular, bu siperlere taarruza geçen askerlere ok atışı yapabileceklerdir. Bu siper iki ucundan, dik açıyla ileriye uzatılmıştır. Daha sonra da yine dik açıyla ters yönde siperler sürdürülmüştür. Her iki kanadı oluşturan ileri hattaki siperler, vadinin iki yanına kadar uzatılmıştır ve üzerlerine, süvarinin geçebilmesine uygun biçimde belirli aralıklarla geniş geçişler inşa edilmiştir.

Bu tahkimat, kanatların daha dışarıda olması dolayısıyla, merkezi saldırı almayacak bir konuma getirmektedir. Sasani ordusu eğer merkeze saldıracak olsa, daha ileride yerleşmiş kanatlardaki birliklerin manevrasıyla kısa sürede kuşatılacaktır. Bu nedenle Sasani ordusunun merkeze saldırması beklenemez. Belisarius'un bu tahkimat yapısı, Sasani ordusunu kanatlardan bir harekâta girişmek durumunda bırakmaktadır. Diğer anlatımla, düşmanının saldırı hattını, Belisarius belirlemiş olmaktadır.

Kuvvetlerin Yerleşimi
Belisarius bu tahkimat düzeninde, kaleye en yakındaki siperlere piyade unsurlarını yerleştirmiştir. Bu düz siperlerin dik açıyla ileriye döndüğü köşelere ise Hun hafif piyade unsurlarını almıştır. Tahkimatın en ileri siperlerine ise kendi ağır süvarilerini yerleştirmiştir.

Sasani ordusunun merkezde taarruzu beklenmediği için, hareketliği en düşük, dolayısıyla darbe yeteneği daha zayıf olan unsurların merkeze yerleştirilmesi normaldir. Aynı şekilde darbe yeteneği en yüksek olan ağır piyadenin, düşmanın olası saldırı hattı olan kanatlarda yer alması gerekmiştir. Hafif süvari birlikleri olan Hun atlılarının, tahkimatın en iç köşelerine yerleştirilmesi ise, Belisarius'un hareketli savunma konusundaki yaratıcılığını sergilemektedir. Sasani ordusunun kanatlardan girişeceği bir taarruz, bir ilerleme kaydedecek olursa, bu Hun birlikleri, taarruz kuvvetinin gerisine sarkabilecek konumda bulunmaktadırlar.

Savaş
Sasani ordusu Dara önlerine geldiğinde derhal savaşa girişmemiştir. İlk gün iki taraf arasında ufak çatışmalar ve bireysel meydan okumalarla geçmiştir. Ertesi sabah Belisarius, Sasani komutana bir mektup göndererek görüşmeler yoluyla bir çözüm aramayı önermiştir. Sasani komutanı ise bu girişimi savaştan kaçınma olarak görüp geri çevirmiş ve saldırıya geçmiştir. Sasani ordusunun sol kanattaki saldırısı, bir tepenin gerisindeki Bizans süvarisinin çevirme harekâtı ve Hun süvarilerinin de ileri harekâtıyla etkisiz olmuştur. Diğer kanatta ise fazlasıyla ilerleyen Sasani süvarisinin, ordunun diğer bölümleriyle arasında bir gedik oluşmuştur. Belisarius süvarilerini bu gediğe yöneltmiştir. Bu ilk darbeyle Sasani süvarisi dağılınca Bizans süvarisi Sasani merkez bölümün açık kanadına ve geri hatlarına yönelmiştir. Kısa sürede Sasani ordusu dağılmıştır.

Sasani-Roma savaşlarında muharebeler
Mardin tarihi
6. yüzyılda Bizans İmparatorluğu
6. yüzyılda İran
530'larda Bizans
530'larda çatışmalar
530
İberya Savaşı

Dara Muharebesi


An Elleanthus bradeorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Elleanthus bradeorum in nahilalakip ha genus nga Elleanthus, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elleanthus

Elleanthus bradeorum


Desprinderea este un film românesc din 1971 regizat de Șerban Comănescu.

Prezentare

Primire
Filmul a fost vizionat de 19.426 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1971 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1971
Filme de comedie românești

Desprinderea


Lsjbot este un program automatizat de creat articole Wikipedia dezvoltat de Sverker Johansson pentru Wikipedia în suedeză. Bot-ul se concentrează în principal pe crearea articolelor despre organismele vii. Soția lui Sverker Johansson este din Filipine, astfel încât bot-ul a creat numeroase articole și pentru Wikipedia în cebuană.

În august 2013, Lsjbot a generat zilnic aproximativ 7200 de articole pentru Wikipedia în suedeză, cele mai multe articole pe zi pentru Wikipedia. Conform The Wall Street Journal, în iulie 2014 Lsjbot a creat deja aproximativ 2,7 milioane de articole pentru  Wikipedia, adică aproximativ 8,5 la sută din  totalul articolelor Wikipedia din momentul respectiv.

Referințe

Legături externe
 Codul sursă
 Pagina bot-ului

Roboți Wikipedia
Wikipedia
Controverse

Lsjbot


Leptonetoidea es una superfamilia de arañas araneomorfas, constituida por tres familias de arañas con seis ojos:
 Leptonetidae: 22 géneros, 261 especies
 Ochyroceratidae: 14 géneros, 161 especies
 Telemidae: 7 géneros, 60 especies

Véase también
 Anexo:Especies de Leptonetidae
 Anexo:Especies de Ochyroceratidae
 Anexo:Especies de Telemidae
 Taxonomía de las arañas

Referencias
 Platnick, Norman I. (2012): The world spider catalog, version 12.5. American Museum of Natural History.
 Texas A&M University, Department of Entomology - Synopsis of the described Araneae of the World.

Enlaces externos

Leptonetoidea

Leptonetoidea


Finalen i DBU Pokalen 2011-12 blev afviklet den 17. maj 2012. Kampen blev spillet i Parken, København og vundet af F.C. København med 0-1 over AC Horsens.

Kampen

Detaljer

Referencer

2011-12
Fodbold i 2012

DBU Pokalen finalen 2011-12


Arquillos, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin güneyinde bulunan Endülüs otonom bölgesinin Jaén eyaletine bağlı doksan yedi şehrinden biridir. 2018 yılı sayımlarına göre belediyenin nüfusu 1.767 kişidir.

Arquillos


Mad About You is an American television sitcom starring Paul Reiser and Helen Hunt as a married couple in New York City. It initially aired on NBC from September 23, 1992, to May 24, 1999, winning numerous awards including four Golden Globe Awards and twelve Primetime Emmy Awards. On March 6, 2019, a limited season 8 revival was picked up by Spectrum Originals for 12 episodes.

Plot
The series focuses mainly on newlyweds Paul Buchman, a documentary filmmaker, and Jamie Stemple Buchman, a public relations specialist, as they deal with everything from humorous daily minutiae to major struggles. Near the end of the show's run, they have a baby daughter, whom they name Mabel. They live in Greenwich Village in Lower Manhattan. The 2019 limited series focuses on Paul and Jamie as empty nesters as Mabel starts college at New York University, five blocks away.

Production
Helen Hunt and Paul Reiser were paid $1 million per episode for the last season (with their contracts calling for them to be paid equally). However, ratings fell sharply that year as the series was shuffled away from its Tuesday slot to prop up a fledgling Monday night line-up of comedies on NBC.

The show's theme song, "Final Frontier", was composed by Reiser and Don Was. It was originally performed by Andrew Gold, with a later version covered by Anita Baker, and finally Lyle Lovett and Kecia Lewis, who both had minor acting roles in the series.

Exterior views of buildings were filmed in Manhattan. Paul and Jamie's New York City Apartment was located at 5th Avenue and 12th Street. The Old Town Bar and Restaurant on 45 E. 18th Street was used for the fictional Riff's Restaurant in the series.

Revival
In April 2018, it was announced that Sony Pictures Television would revive the show with the two lead actors reprising their roles, though Reiser expressed doubt about it in July 2018. In September 2018, Reiser stated that the revival was still on the table, but that "the studio needs to figure out if they know how to do it."

On March 6, 2019, the series was revived for an eighth season by Spectrum Originals, described as a 12-episode limited series, with Reiser and Hunt confirmed to reprise their roles. On September 5, 2019, it was announced that the first six episodes of the revival would premiere on November 20, 2019, and another six episodes would be released on December 18, 2019. The series is available in a traditional manner in Canada, with its episodes airing on the CTV Comedy Channel.

Many of the main and recurring cast members reprised their roles for the revival, which ignored the events of the season 7 finale (a flash-forward story that told how the Buchmans would fare over the next 20+ years).  The most notable former main cast member not to reprise her role was Leila Kenzle, who played Jamie's best friend, Fran Devanow. Kenzle retired from acting in 2003 and became a psychotherapist. Fran's husband, Mark, does return in the revival, but the character is now remarried.

Cast and characters

Original run (1992–1999)
Main
 Paul Reiser as Paul Buchman, a filmmaker. After attending the New York University Film School, he struggled for recognition before finally succeeding in filmmaking in New York City. He and his family reside near Union Square, on lower Fifth Avenue.
 Helen Hunt as Jamie Buchman (née Stemple, born February 19, 1963), the younger daughter of Gus and Theresa Stemple (although in several episodes, Jamie's birthdate is portrayed as November 11 and also February 11). On moving to New York, she took a job at Farrer-Gantz Public Relations, eventually rising to the position of Regional Vice President. After leaving Farrer-Gantz to continue her education, Jamie started her own public relations firm, which was eventually consolidated into City Hall's press department, under Director of Communications Lance Brockwell. When Brockwell set his sights on the Mayor's mansion, he selected Jamie as his campaign manager. After seven boyfriends at Yale University, she met Paul Buchman at a New York newsstand shortly before Christmas in 1989 by stealing his copy of The New York Times with an implausible excuse. The two married in April 1992. Her difficult relationship with her mother-in-law is an ongoing source of jokes on the show. The character also appeared in the Friends episode "The One with Two Parts, Part 1".
 Maui as Murray, the Buchmans' dog. He was a puppy when Paul found him, and Paul met Jamie while walking him. He sometimes chases what the couple assume is an invisible mouse, and often ends up crashing into the bedroom wall. In a later episode, Jamie discovers that there is indeed a real mouse that Murray has been chasing. In the two-part series finale, The Final Frontier, adult Mabel says that Murray died when she was six, but she was not told until she was twelve. Twice voted the most popular dog by the readers of TV Guide, Murray is loyal and endearing while being very laid back and a bit thick-skulled. Maui was originally found in a Castaic, California, animal shelter by noted Hollywood animal trainer Boone Narr. Maui weighed 58 pounds and was primarily trained by Betty Linn. His first assignments came in TV commercials and as the backup for the top dog in the feature film Bingo.
 Anne Ramsay as Lisa Stemple (seasons 1–5; recurring season 7), Jamie's older sister. Lisa has unfathomable psychological issues. Jamie is referred to as "Stella" in a book written by Lisa's therapist: "It was Stella's overprotectiveness that suffocated her ability to relate to others, and tethered her to a lifetime of insecurity and neurosis." After an envious rage, she blames Jamie for all of her problems in an interview with her shrink that becomes a chapter of a book called "Manics." With no place else to go, she does her laundry at Paul's and Jamie's apartment while scavenging through her sister's clothes and food. Every visit from her parents triggers her eating disorder. In between bouts of weirdness, she still cares deeply for Paul and Jamie and is often trusted to house sit for them, usually with unfortunate results.  Though billed in the opening credits of every episode of seasons 1 through 5, the character appeared less frequently over time, and was in only 22 of the 48 episodes produced in seasons 4 and 5.  Anne Ramsay left the show entirely in season 6, but returned for recurring appearances in season 7.
 Leila Kenzle as Fran Devanow (seasons 1–6; guest season 7), Jamie's best friend. She is the regional vice president at Farrer-Gantz Public Relations who hired Jamie as her assistant. Near 1989, Fran quits Farrer-Gantz to spend time with her obnoxious five-year-old son, Ryan, and husband, Mark. Jamie is then promoted to Fran's position. Fran and Mark's relationship lasts 10 years, and their separation shocks Jamie and Paul. After divorcing Mark, Fran returns to her old position at Farrer-Gantz, since Jamie had quit. Eventually, Fran also quits and goes into business with Jamie. In time, Fran and Mark reconcile. The character also appeared in sitcom Friends (The One With The Two Parts Part One).
 Richard Kind as Dr. Mark Devanow (season 1; recurring seasons 2–5 & 7), Fran's melodramatic ex-husband, with whom she is on good terms. A former obstetrician, Mark left Fran and their young son because he felt smothered and wanted to see the world. After returning to New York, he converts to Buddhism and works for a grocery store, although ultimately he returns to his old profession. In due course, he wins Fran back.
 John Pankow as Ira Buchman (seasons 2–7; recurring season 1), Paul's cousin. He first appears in the episode "The Wedding Affair." Ira is from the Sheepshead Bay section of Brooklyn. He worked for Paul's father, Burt, at Buchman's Sporting Goods. Paul and Ira have a close friendship, but their hidden rivalry came out when Ira took ownership of Buchman's Sporting Goods upon Burt's retirement. Ira made Paul a silent partner in the store due to the mistaken belief that Paul resents his inheriting the store. Ira is a compulsive gambler and often takes Paul with him on Atlantic City junkets without Jamie's knowledge. When he remembers to, Ira attends Gamblers Anonymous meetings. Even so, he frequently appears as loving and supportive towards Paul and Jamie.
 Cynthia Harris as Sylvia Buchman (seasons 6–7; recurring seasons 2–5), Paul's mother. Sylvia almost always gives Jamie a hard time, but occasionally does show kindness towards her daughter-in-law.
 Louis Zorich as Burt Buchman (seasons 6–7; guest seasons 1–2; recurring seasons 3–5), Paul's father. Burt runs a sporting goods store – until he passes it on to Ira upon retirement. His signature line in the show occurs whenever he visits Paul and Jamie's apartment, exclaiming at the door, "It's me, Burt!  Burt Buchman—your father!"
 Alyssa and Justin Baric (twins) as Mabel Buchman, Paul and Jamie's daughter. She was finally named when Jamie's overbearing mother proclaimed that "Mothers Always Bring Extra Love", an homage to The Dick Van Dyke Show where Rob and Laura explain Ritchie's middle name. Alyssa and Justin Baric played Mabel from the beginning of season six when Mabel was brought home from the hospital ("Coming Home"). They continued to play the role of Mabel for numerous episodes. Carter and Madison Gale play the role at a later time. In the season six episode "Letters to Mabel," an 18-year-old Mabel is played by Meredith Bishop. In the series finale, a teen Mabel is played by Cara DeLizia, and an adult Mabel is played by Janeane Garofalo.

Recurring roles and guest stars
Bradley White as Burtkus, Jaime's superior at her job at City Hall (2 episodes)
 Jerry Adler as Mr. Wicker, the apartment building superintendent (10 episodes)
 Hank Azaria as Nat Ostertag, Jamie and Paul's dog walker (15 episodes)
 Robin Bartlett (29 episodes) and Talia Balsam (1 episode) as Debbie Buchman, Paul's sister.
 Patrick Bristow as Troy, Jamie's scheming office underling (5 episodes)
 Mel Brooks as Uncle Phil, Paul's uncle (4 episodes)
 Carol Burnett (10 episodes) and Penny Fuller (4 episodes) and Nancy Dussault (1 episode) as Theresa Stemple, Jamie's mother.
 Mo Gaffney as Dr. Sheila Kleinman, Jamie and Paul's therapist (13 episodes)
 Jeff Garlin as Marvin, Ira's employee and semi-pro wrestler (13 episodes)
 Judy Geeson as Maggie Conway, British neighbor across the hall (32 episodes)
 Tommy Hinkley as Jay Selby, Paul's college friend (13 episodes, season 1 only). The disappearance of Selby is never explained, a fact referred to in season 5, episode 21 ("Guardianhood")
 Lisa Kudrow as Ursula Buffay, absent-minded waitress at Riff's (24 episodes). The character also appeared in the sitcom, Friends (1994-2004), in which Phoebe, a co-lead character played by Kudrow, was written as Ursula's twin sister.
 Cyndi Lauper as Marianne Lugasso, Ira's on and off girlfriend/ex-wife (5 episodes)
 Lyle Lovett (2 episodes)
 Gates McFadden as Allison Rourke, Paul Buchman's boss (4 episodes)
 Larry Miller as Lou Bonaparte (5 episodes)
 Carroll O'Connor (4 episodes) and John Karlen (3 episodes) and Paul Dooley (1 episode) as Gus Stemple, Jamie's father
 George O. Petrie as Sid, Paul's film editor colleague (10 episodes)
 Suzie Plakson as Dr. Joan Golfinos, Debbie Buchman's life partner (and Jamie's Ob/Gyn for a while) (18 episodes)
 Alan Ruck as Lance Brockwell (4 episodes)
 Eric Stoltz as Alan Tofsky, Jamie's ex-boyfriend (6 episodes)
 Paxton Whitehead as Maggie's first and third husband Hal (9 episodes)
 Jim Piddock as Maggie's second husband Hal (7 episodes)
 Steven Wright as Warren Mermelman (5 episodes)
 Scott Atkinson as Doug the Handyman (season 5, episode 12: "The Handyman")

Other notable guest stars

 Andre Agassi (season 2, episode 15)
 Ed Asner (2 episodes)
 John Astin (season 2, episode 23)
 Kevin Bacon (season 5, episode 7)
 Lewis Black (season 6, episode 7)
 Christie Brinkley (season 2, episode 15)
 Garth Brooks (season 2, episode 23)
 Michael Buffer (season 7, episode 17)
 Steve Buscemi (season 1, episode 7)
 Sid Caesar (season 5, episode 15)
 James Cameron (season 6, episode 23)
 Dan Castellaneta (season 7, episode 10)
 William Christopher (season 7, episode 2)
 Tim Conway (season 7, episodes 21–22)
 Ellen DeGeneres (season 6, episode 23)
 Paul Dooley (season 1, episode 5)
 Nancy Dussault (season 1, episode 5)
 Patrick Ewing (season 3, episode 20)
 Jamie Farr (season 7, episode 16)
 Barbara Feldon (season 1, episode 20)
 Janeane Garofalo (season 7, episodes 21–22)
 Brad Garrett (season 4, episode 18)
 Marita Geraghty (season 3, episode 10)
 Steven Gilborn (Season 5 episode 13)
 Rudolph "Rudy" Giuliani (season 3, episode 10)
 Al Gore (season 6, episode 10)
 Kerri Green (season 1, episode 4)
 Seth Green (season 5, episode 21)
 Billy Joel (season 7, episode 15)
Bruno Kirby (season 5, episode 9)
 Robert Klein (season 7, episode 9)
 Nathan Lane (season 6, episode 11)
 Phil Leeds (season 1, episode 6)
 Eugene Levy (season 6, episode 22)
 Jerry Lewis (season 1, episode 17)
 Mark McGwire (season 7, episode 13)
 Michael Moore (season 5, episode 23)
 Yoko Ono (season 4, episode 6)
 Regis Philbin (season 1, episode 18)
 Sydney Pollack (season 6, episode 13)
 Beata Poźniak (season 1, episode 12)
 Carl Reiner as Alan Brady (season 3, episode 16)
 Michael Richards as Cosmo Kramer (season 1, episode 8)
 Alex Rocco (season, 5, episode 7)
 Al Roker (season 3, episode 6)
 Jerry Seinfeld (season 7, episode 1)
 Brent Spiner (season 3, episode 15)
 Carol Ann Susi (season 1, episode 9)
 Wayne Tippit (season 1, episode 11)
 Patrick Warburton (season 1, episode 16)
 Bruce Willis (season 5, episode 24)
 Randy Savage (season 7, episode 17)

Revival (2019)
Main
 Paul Reiser as Paul Buchman
 Helen Hunt as Jamie Buchman (née Stemple)
 Anne Ramsay as Lisa Stemple, Jamie's older sister
 John Pankow as Ira Buchman, Paul's cousin
 Abby Quinn as Mabel Buchman, Paul and Jamie's daughter
 Richard Kind as Dr. Mark Devanow
 Kecia Lewis as Tonya, Mark's new wife
 Antoinette LaVecchia as Lucia Francavella, Ira's girlfriend then fiancée

Returning
 Cynthia Harris as Sylvia Buchman, Paul's mother
 Jeff Garlin as Marvin
 Jerry Adler as Mr. Wicker
 Carol Burnett as Theresa Stemple, Jamie's mother
 Mo Gaffney as Dr. Sheila Kleinman, psychiatrist

Recurring
 Asif Ali as Rishi
 Sofia Hasmik as Ashta
 Makena Lei Gordon as Shannon
 Kimia Bellpoornia as Yasmeen

Other
 Cloris Leachman as Mrs. Mandelbaum, one of Jamie's therapy patients
 Jason Alexander as himself
 Blake Cooper Griffin as Aaron
 Omar Adam as Craig
 Jennifer Westfeldt as Donna Lawson
 Jean Smart as Chelsea Stevens-Kobolakis
 Isaac Cheung as Waiter
 Joe Gillette as Vincent Maslin
 Christina Marie Karis as Mara Buckland
 Dylan Mattina as a New York City pedestrian
 Layla Mohammadi as Meg Martin
 Thomas Daniel Smith as Mark Buckland

Episodes

Crossovers
Mad About You has had numerous connections to other NBC sitcoms set in New York City, as well as various other programs.

Friends (owned by Warner Bros. Television): Lisa Kudrow played the recurring role of Ursula, a flaky waitress at Riff's Bar, a local restaurant that Paul and Jamie frequented. Kudrow went on to star in the NBC sitcom Friends, playing the also somewhat flaky character of Phoebe Buffay, and for a time both series shared the same Thursday night line-up. While not originally intended, the characters of Ursula and Phoebe were later found to be identical twin sisters. In a Friends episode ("The One With The Two Parts", 1st Season), as part of a night of NBC sitcom crossovers, Jamie and Fran walk into Central Perk and mistake Phoebe for Ursula. Hunt and Kenzle were not identified on screen as Jamie and Fran. In the season three episode "Pandora's Box", Jamie causes a citywide power blackout in New York City, and the effects of the blackout are seen in the Friends episode, "The One with the Blackout", and there was also a blackout in the episode "Birthday in the Big House" of the short-lived NBC sitcom Madman of the People. All three episodes originally aired during the evening of November 3, 1994, alongside a Seinfeld episode which did not incorporate the blackout premise.

Seinfeld: In one episode ("The Apartment", 1st Season), Paul, pressured by Jamie, decides to sign over the lease of his old "bachelor pad" to the current tenant who is subleasing. When the tenant is revealed to be Cosmo Kramer (Michael Richards) of Seinfeld, Paul asks Kramer "What ever happened to that Jerry guy who used to live there?" Seinfeld, however, twice contradicted this connection, once even featuring a running joke about George's distaste for his fiancée Susan's fondness for watching Mad About You. In the Mad About You season seven episode "Season Opener", Paul, under the effects of Viagra, ran into Jerry Seinfeld in the street, who tells Paul to go away. At this point in Seinfelds chronology, Jerry Seinfeld was supposed to be in prison.

The Dick Van Dyke Show: Carl Reiner reprised the role of Alan Brady from the 1960s sitcom. The episode made several references to the older show, such as Jamie at one point crying and whining "Oh, Paul!" – a take on Mary Tyler Moore's character Laura Petrie's frequent refrain "Oh, Rob!" – Ten episodes earlier, Paul almost trips over a box and says, "Get me, I'm Dick Van Dyke."

Style & Substance: In the 2019 revival ("Real Estate for Beginners", 8th Season), Jean Smart appeared as Chelsea Stevens-Kobolakis, a controlling, abrasive, short-tempered character that she had previously portrayed in showrunner Peter Tolan's short-lived 1998 series. Paul and Jamie attend a weekend team-building workshop that Chelsea hosts, mistakenly thinking that it's the marriage counseling seminar which is being held in a nearby room.

Nielsen ratings
 1992–93: #54 (10.18 rating)
 1993–94: #31 (12.69 rating)
 1994–95: #11 (15.2 rating)
 1995–96: #37 (10.8 rating)
 1996–97: #24 (11.0 rating)
 1997–98: #32 (13.4 million viewers)
 1998–99: #85 (9.1 million viewers)

Awards

Mad About You won a Golden Globe Award, a Peabody Award, a Genesis Award, received five Emmy Award nominations for Outstanding Comedy Series, and was chosen Best Quality Comedy by the Viewers for Quality Television. Helen Hunt won the Primetime Emmy Award for Outstanding Lead Actress – Comedy Series four years in a row (1996–99).

Media

Soundtrack
In 1997, Atlantic Records released a Mad About You soundtrack. The soundtrack from and inspired by the sitcom, is composed of fun and sentimental songs and clips from the show. The tracks are organized chronologically marking the milestones of the couple's relationship. The album is bookended by the two versions of Paul Reiser's song "Final Frontier"—the first track is the classic version used in the show's opening, and the last track is Anita Baker's jazzy, full-length rendition, with Reiser on keyboard. The 21 tracks are as follows:

 "Final Frontier (TV Theme)" – Andrew Gold/The Sonora's Tucson Band
 "Who I Am" – Faith Hill
 "No Pressure" – Paul Reiser & Helen Hunt
 "I've Been Lonely Too Long" – The Young Rascals
 "At Last" – Etta James
 "That's Marriage?" – Paul Reiser & Helen Hunt
 "Ice Cream" – Sarah McLachlan
 "I Love the Way You Love Me" – Eric Martin
 "Nobody Knows Me" – Lyle Lovett
 "Sneaky Feelings" – Elvis Costello
 "A Talk in the Park" – Paul Reiser & Helen Hunt
 "Love and Forgiveness" – Julia Fordham
 "A Magic Moment" – Paul Reiser & Helen Hunt
 "The Things We've Handed Down" – Marc Cohn
 "Lullaby for You" – BeBe Winans
 "She Crawls Away" – Hootie & the Blowfish
 "My First Child" – Nil Lara
 "Beautiful Boy (Darling Boy)" – John Lennon
 "Baby Girl" – The Tony Rich Project
 "Unconditional Love" – Paul Reiser & Helen Hunt
 "Mad About You – The Final Frontier" – Anita Baker

Home media
Sony Pictures Home Entertainment has released the first three seasons of Mad About You on DVD in Region 1 and 4. The first two seasons were also made available in Region 2. No subsequent seasons were released by Sony Pictures Home Entertainment.

In February 2010, Shout! Factory acquired the distribution rights to the remaining seasons of Mad About You on DVD. They subsequently released seasons 4 and 5 on DVD.

On August 27, 2013, it was announced that Mill Creek Entertainment had acquired the rights to various television series from the Sony Pictures library including Mad About You.  They subsequently re-released the first and second seasons on DVD on August 5, 2014.

Mill Creek released the complete series on a 14-DVD set on May 3, 2016.

As of August 1, 2019, the entire series has been available to Spectrum subscribers as part of the run-up to the premiere of the revival series.

On December 8, 2020, the revival season, alongside the original series, was added to Amazon Prime Video.

Season releases

Best-of releases

Adaptations
A Chilean adaptation under the title Loco por ti (translated as Crazy About You) aired on TVN during 2004.

An Argentine adaptation under the title Loco por vos (translated as Crazy About You) stylized as Loco x vos aired on Telefe from September 5 until December 29, 2016. The second season was originally going to air in 2017 but was scrapped later on.

A British adaptation under the title Loved by You aired for two seasons on ITV from 11 March 1997 until 27 August 1998.

An Italian adaptation under the title Innamorati pazzi (Crazy Lovers) aired on Italia 1 from 1998 until 2003

A Chinese adaptation aired on Dragon TV on January 4, 2016.

References

External links

 Mad About You at faqs.org site

1992 American television series debuts
1999 American television series endings
2019 American television series debuts
2019 American television series endings
1990s American romantic comedy television series
1990s American sitcoms
2010s American romantic comedy television series
2010s American sitcoms
American television series revived after cancellation
Best Musical or Comedy Series Golden Globe winners
English-language television shows
Friends (1994 TV series)
Jewish comedy and humor
Television series about Jews and Judaism
NBC original programming
Peabody Award-winning television programs
Primetime Emmy Award-winning television series
Television franchises
Television series about marriage
Television series by Sony Pictures Television
Television shows set in Manhattan
Spectrum Originals original programming

Mad About You


Nanyang is a prefecture-level city in the southwest of Henan province, China. The city with the largest administrative area in Henan, Nanyang borders Xinyang to the southeast, Zhumadian to the east, Pingdingshan to the northeast, Luoyang to the north, Sanmenxia to the northwest, the province of Shaanxi to the west, and the province of Hubei to the south.

Dinosaur egg fossils have been discovered in the Nanyang Basin.

The 35,000 capacity Nanyang Sports Centre Stadium is the main (football) venue in the city.

Names
In the name "Nanyang" (), Nan () means south, and Yang (/) means sun—the south side of a mountain, or the north side of a river, in Chinese is called Yang. The name came from Nanyang Commandery, a commandery established in the region during the Warring States period. Before the name "Nanyang" became associated with the city itself, it was referred to as "Wan" ().

History

Nanyang was the capital of the state of Shen in the first millennium BCE. It became commercially important under the Han dynasty, as it had many iron foundries and other manufacturing sites, and also fell at the convergence of routes between major cities. In the Dong Han period, it was known for business and luxury, and was for a time the southern capital. It subsequently declined somewhat in importance, but remained a political and cultural center of southwestern Henan province and a hub for trade.

Geography
Nanyang is located in southwestern Henan, bordering Hubei (Xiangyang, Shiyan, and Suizhou) to the south, Shaanxi (Shangluo) to the west and the following prefecture-level cities in Henan:

 Zhumadian (E)
 Xinyang (SE)
 Sanmenxia (NW)
 Luoyang (N)
 Pingdingshan (NE)

The latitude of the entire prefecture ranges from 32° 17' to 33° 48' N, while the longitude ranges from 110° 58' to 113° 49' E, and the prefecture spans . The city lies within the Nanyang Basin, which is part of a region in Central China that lies in the gap between the eastern end of the Qin Mountains and the source of the Huai River. Thus, using those two geographic features as the standard dividing line, it is difficult to classify the city into northern or southern China.

To the north of Nanyang city proper, there is a mountain called Mount Du, which is famous for the Dushan jade, one of the four famous jades of China, now a rarity. To the southwest is Neixiang County with the newly developing Baotianman Biosphere Reserve—an area of high biodiversity, with 65 rare and endangered species.

Climate
The climate is generally moderate and is a four-season humid subtropical climate (Köppen Cwa), with strong monsoon influences: winters are cool but dry, and summers are hot and humid. Spring and autumn provide transitions of reasonable length. The monthly daily average temperature in January is  and in July it is ; the annual mean is . More than half the annual rainfall occurs from June to August.

Environment

Demographics
The whole city area has a population over 10.26 million, which is the twelfth prefecture-level city in China now. The built-up area has over 1.8 million people, which is the fifth largest city in Henan Province.
About 1 million commute from the city, mainly to Zhengzhou, Guangdong province, Beijing and Shanghai.
The majority of the province is Han; among the minority nationalities are the Hui people and Man people.

Population
As of the 2020 Chinese census, Nanyang was home to 9,713,112 people, ranking nineteenth in China, and its built-up (or metro) area made of Wolong and Wancheng Districts was home to 2,085,680 people.

Ethnic groups

Language

Health

Education
Nanyang higher education already has a good foundation for development. Nanyang is a great city of education. It has a fine tradition of respecting teachers and teaching and educating students. It has taken the lead in proposing a strategy of science and education in the country. In particular, in recent years, the municipal party committee and the municipal government have attached great importance to education. The education industry in our city has developed vigorously and the face of higher education has undergone tremendous changes. There are 6 colleges and universities in the city, with nearly 90,000 students. All colleges and universities adhere to the Party's education policy, implement the fundamental tasks of Lide Shuren, and have achieved unprecedented achievements in personnel training, scientific research, social services, cultural heritage innovation and international exchanges and cooperation, which not only promotes the city's science and technology. Innovation, social progress and improvement of people's livelihood have also laid a good foundation for achieving a higher level of development at a new starting point.

Schools and Libraries

Primary education

Secondary education

 No.1 High school of Nanyang ()
 No.2 High School of Nanyang
 No.5 High School of Nanyang
 No.8 High School of Nanyang

Library
 Nanyang Library ()

Higher education
 Nanyang Institute of Technology
 Nanyang Normal University
 Nanyang Medical College
 Henan Polytechnic Institute ()
 Nanyang Vocational College of Agriculture ()

Urbanization

Religion

Administration
The prefecture-level city of Nanyang administers 2 districts, 1 county-level city and 10 counties.

Wolong District
Wancheng District
Dengzhou City
Xinye County
Sheqi County
Tanghe County
Tongbai County
Fangcheng County
Nanzhao County
Zhenping County
Neixiang County
Xixia County
Xichuan County

Economy
Nanyang has a developing cattle industry, as well as a tobacco factory.
The Bai River flows through Nanyang and provides it with an abundant supply of fish.
Nanyang produces two kinds of quality wine: Shedianlaojiu and Wolongyuye.
Nanyang oil field is the second largest oil field in Henan Province.
Agriculture plays an important role in its economy.
There is a large optical component production community in the area comprising several factories.

Infrastructure

Transport

Railways
Nanyang has two major railway stations: Nanyang Railway Station and Nanyang East Railway Station. There are also several other small stations serving suburban areas.

Nanyang is a railway junction for the Nanjing-Xi'an Railway and the Jiaozuo-Liuzhou Railway. Direct train service is available to Shanghai, Nanjing, and Hefei to the east, Xian and Lanzhou to the west, Luoyang to the north and Liuzhou to the south.
Nanyang East Railway Station is a railway station on Zhengzhou–Wanzhou high-speed railway. Direct train service is available to Beijing, Shanghai, and Zhengzhou.

Highways and expressways
Over  of highway network has been built along the railway line and others. An  beltway is being constructed surrounding the city. As of 2009, feasibility studies for  of elevated rope suspension pathways hanging 10 meters high for pedestrian and bicycle use have been approved by city level governance. Installation will begin early 2010.

China National Highway
China National Highway 207
China National Highway 234
China National Highway 311
China National Highway 312

China National Expressway
G40 Shanghai–Xi'an Expressway
G55 Erenhot–Guangzhou Expressway
G0421 Xuchang–Guangzhou Expressway

Henan Provincial Expressways
S81 Shangqiu–Nanyang Expressway
S83 Lankao–Nanyang Expressway
S98 Neixiang–Dengzhou Expressway

Airport and airlines
Nanyang Jiangying Airport is one of three civil aviation airports in the province. It is only 20 minutes bus time from the urban area. Passengers can take flights to and from Beijing, Shanghai, Guangzhou, Shenzhen, and Guilin.

There are also two avion airports.

Public transit
Nanyang city buses have about 30 lines in the urban area. Taxis are common.

Culture

The official language of Nanyang is Mandarin Chinese, but most locals speak the Henan dialect, with its easily identifiable stereotypical features; this local dialect is known as Nanyang Hua (), and is spoken by about 15 million people in the area.

There is also a local form of Chinese opera called Wan Opera.

Famous people from Nanyang

 Zhang Heng, Eastern Han Dynasty astronomer, mathematician and inventor of the first seismometer in history.
 Zhang Zhongjing, late Eastern Han Dynasty physician and pharmacist.
 Zhuge Liang, renowned adviser to Liu Bei and the first chancellor of the Shu Han during the Three Kingdoms era.
 Gan Ning, general of Wu during the Three Kingdoms, born in Nanyang.
 Han Yu, Tang Dynasty poet.
 Huang Zhong,  a leading military general of the Shu Han ruled by Liu Bei during the Three Kingdoms era, was one of the Five Tiger Generals of Shu.
 Chang Wanquan, former Minister of National Defense of China, former Director of the General Armaments Department and commander of the Shenyang Military Region, born in January 1949 in Nanyang
 Eryue He, writer
 Feng Youlan, philosopher
 Qin Yinglin, pig breeder
 Vivi Miao, actress
 Yao Xueyin, writer
 Wang Yongmin, computer scientist
 Shi Zhengli, virologist

Within the metropolitan area

Temples, cathedrals, and mosques
Wolong Gang
Nanyang Mansion (Ming & Qing Dynasty)
Temple of holy doctor Zhang Zhongjing
Zhang Heng's Grave (Han Dynasty)
Art Museum of Stone Portrait and Carvings of Han Dynasty ()

Outside the metropolitan area, but within the municipality

Temples, cathedrals, and mosques
Jingziguan in Xichuan County is a historical and cultural town.
Neixiang County Mansion (Ming & Qing Dynasty)
Sheqi Meeting Place (Qing Dynasty)
Dengzhou Huazhou College

Sights
Funiu Shan World Geology Park
Danjiangkou Reservoir
Tongbai Water-Curtain Cave Temple
Shiren Mountain
Wu Hou Ci

See also
Expressways of Henan
China National Highways
Expressways of China
Henan
Wolong District
Wancheng District

References

Ayscough, Florence. 1939. "An Uncommon Aspect of Han Sculpture: Figures from Nan-yang". Monumenta Serica 4 (1). Maney Publishing: 334–44. An Uncommon Aspect of Han Sculpture: Figures from Nan-yang.

External links

Government website of Nanyang (in Chinese)
Government website of Nanyang (in English)

Prefecture-level divisions of Henan

Nanyang, Henan


Technical College Hasalaka
About Us	 Contact Details
Established : 1981
Province : Central
District : Kandy
Zone No : 03
Located : oda Ela Road, Hasalaka.

Principal
Technical College, Yoda ela Road, Hasalaka.
055-2257129(Tel)
055-2257129(Fax)

Today We Have

Electrical Workshop
Electronic Workshop
Wood Machinery Workshop
Building Trade Workshop
Automotive Workshop
Library
Computer Lab
General Science Lab
Welding Workshop
Machine Workshop
Alluminium Fabrication Workshop
Plumbing Workshop
Wood Carving Workshop
Play Ground

Technical College Activities
Vocational Guidance & counseling
Student Unions
Sports Activities
Industry Liaison Committee

කාර්මික විද්‍යාලය හසලක


Aleksander Eller fue un escultor de Estonia, nacido el  en Tartu y fallecido el 26 de noviembre de 1971 en la misma ciudad.

Datos biográficos
En el periodo comprendido entre 1921 y 1924 Aleksander Eller estudió en Berlín (1924-1926) y París (1926-1927), y completó su periplo formativo europeo en Viena y Roma. Su trabajo tiene un papel importante en el retrato, por su aproximación a la forma con equilibrio y rigurosidad.

Fue de 1927 a 1940 y a partir de 1954 artista independiente en Tartu. De 1941 a 1944 fue director del teatro Vanemuine.

En 1945 fue arrestado junto al pintor Varmo Pirk. De 1946 a 1949 estuvo exiliado en el Óblast de Tiumén.

Obras
Es el autor de los retratos de K. Leberecht (1930) y J. Simm (1960) retratos; de los relieves "Põllumajandus-Agricultura" y "Tööstus-Industria" (1936, en el edificio de un antiguo banco, ahora en el vestíbulo del edificio de la sede del Ministerio de Educación en Tartu); lápida de la familia de S. Neumann (1936), en el cementerio de St. Paul de Tartu; lápida de la familia S. Aaslav (1958), cementerio de Raad de Tartu.

Trabajó en el monumento a la Guerra de la Independencia en Tartu.

Aleksander Eller está enterrado en el cementerio de Raad (María y San Pedro) en Tartu.

Familia
Aleksander Eller fue hermano del compositor Heino Eller. Su hijo Ivo Eller-Mart es historiador de arte.

Notas y referencias

Notas

Bibliografía
 Jaak Kangilaski, The white book: losses inflicted on the Estonian nation by occupation regimes, 1940-1991, Vello Salo (ed.), Okupatsioonide Repressiivpoliitika Uurimise Riiklik Komisjon - Estonian Encyclopaedia Publishers, 2005 ISBN 9985-70-195-X, 9789985701959

Enlaces externos

 e-kunstisalong.ee: Ficha de Aleksander Eller (en estonio). "Biografía y ejemplo de sus esculturas".

Nacidos en Tartu
Fallecidos en Tartu
Escultores de Estonia
Escultores del siglo XX
Víctimas de la represión política
Estonios del siglo XX

Aleksander Eller


El término Ogden hace referencia a varios artículos sobre localidades en Estados Unidos

Ogden (Arkansas)
Ogden (Carolina del Norte)
Ogden (Illinois)
Ogden (Iowa)
Ogden (Kansas)
Ogden (Nueva York)
Ogden (Utah)

Ogden (desambiguación)


Ștefan Staicu () este un inginer român, membru corespondent al Academiei Române din 2016.

Note

Legături externe
 Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent – S

Nașteri în 1940
Ingineri români
Membri corespondenți ai Academiei Române
Oameni din județul Gorj
Oameni în viață

Ștefan Staicu


Carl Friedrich Baumann (* 13. Januar 1798 in Tübingen; † 14. März 1878 ebenda) war ein württembergischer Zeichner und Lithograph in Tübingen. Von 1855 bis 1865 arbeitete er als Fotograf. Er war Vater von Carl Immanuel Baumann (auch Carl Baumann jun. genannt), sowie von Hermann Baumann.

Leben

Jugend und zeichnerische Tätigkeit
Carl Friedrich Baumann war ein Sohn von Wilhelm Gottlieb Baumann (1756–1831). Ursprünglich wurde er ebenso wie sein Vater zum Schlosser ausgebildet. Obwohl nachweislich in Tübingen geboren, signierte Baumann einige seiner Bilder als "Baumann aus Mergentheim", was als Hinweis darauf, dass er in Mergentheim seine Jugend verbrachte, gedeutet wird.

Die Ausbildung zum Zeichner und Lithograph genoss er bei Ludwig August Helvig in Tübingen. Spätestens seit 1829 besaß er eine lithographische Anstalt in Tübingen. 1831 heiratete er Johanna Catharina Carolina Seiter (1811–1896) aus Ludwigsburg. Mit ihr hatte er neun Kinder. Bei seiner Heirat wurde Baumann als Maler und Lithograph gemeldet. Er stellte Druckerzeugnisse aller Art her. 1837 wurde er Zeichenlehrer an der Realschule in Tübingen. Er betrieb seine Anstalt weiter und zum Beispiel um 1840 illustrierte er die "Petrifikationskunde Deutschlands" von Friedrich August von Quenstedt. Auch medizinische Abnormitäten wurden von ihm als studentisches Anschauungsmaterial illustriert.

Baumanns Tübinger Ansichten dokumentieren die bauliche Entwicklung der Stadt genauso wie ihr wirtschaftliches, kulturelles und politisches Leben. Von ihm existieren weitaus mehr Stadtansichten als von seinem Lehrer Helvig. Wie Helvig lithographierte Baumann die Stadttore kurz vor ihrem Abbruch (1829). Er bevorzugte den Gesamtblick auf die Stadt vom Österberg aus sowie Motive in der Stadt wie die neuen Universitätsgebäude. Baumann zeigt die friedlich Badenden am "Neckarstrand" ebenso wie die Anführer der studentischen Sicherheitsgarde, die 1831 sich gegen die rebellischen Weinbauern und Handwerker der Unterstadt stellte, oder den Sturm auf die Schweickhardtsche Kunstmühle im Jahr 1847.

Bis durch gesellschaftliche Veränderungen und technische Möglichkeiten wesentlich neue Gegebenheiten im Bildermarkt entstanden, galten für ihn (ebenso wie für Jacob Kull) die in Porträt und Landschaft verwendeten Bildformulierungen unverändert weiter: Brustbilder, die ganz auf das sorgsam ausgearbeitete Gesicht konzentriert waren, sitzende Halbfiguren in der weitläufigen Ikonografie der Gelehrtenbildnisse, ausnahmsweise auch Ganzfiguren, sowie die Veduten des beginnenden 19. Jahrhunderts: Ansichten der Stadt, Gebäude der Universität und Orte des studentischen Lebens.

Baumanns lithographische Werkstatt wurde von seinem Sohn Hermann übernommen, der häufig den Vater kopierte.

Pfähler und Baumann
1853 verlor Baumann seine Stelle als Zeichenlehrer, die er bereits seit 16 Jahren besaß. Er war gezwungen, sich nach einem neuen Zuverdienst umzusehen und wurde Schrannenmeister des Städtischen Kornhauses. Diese Tätigkeit war für ihn wohl nur eine Notlösung.

Er strebte danach, etwas zu machen, was an seine eigentliche Tätigkeit anknüpfte und verständigte sich mit dem wesentlich jüngeren Stuttgarter Fotografen Rudolf Pfähler. Die beiden begannen 1855 ihre fotografische Zusammenarbeit in Tübingen. Sie hatten kein Atelier, sondern machten Fotos nur draußen, die als "R. Pfähler und C. Baumann in Tübingen" signiert wurden. Es ist nicht überliefert, wie die Verhältnisse zwischen den beiden Kompagnons geregelt waren. Die Zusammenarbeit dauerte nicht lange, Pfähler kehrte wohl im Laufe des Jahres 1856 nach Stuttgart zurück, wo er auf jeden Fall ab 1857 als Fotograf tätig war. Die Qualität der erhaltenen Fotos Baumanns aus der ersten Zeit nach Pfählers Weggang war deutlich schlechter als in der Anfangszeit, deswegen ist anzunehmen, dass Baumann das Fotohandwerk von Pfähler lernte und zum Zeitpunkt der Trennung noch nicht richtig beherrschte.

"Baumann & Sohn"
Baumann "wohnte in der Haaggasse und machte Aufnahmen im Höfle hinter dem Haus bei recht primitiver Aufmachung. Der Kunde saß gewöhnlich auf einem einfachen Holzstuhl, den Arm auf einem kleinen runden Tisch aufgelegt".

Nach dem Weggang von Pfähler arbeitete mit Baumann sein Sohn Carl Immanuel Baumann zusammen. In dieser Zeit waren die Fotos mit "C. Baumann", "Photographie von Baumann, Tübingen" oder "Photographie von Baumann & Sohn" signiert. Die Zusammenarbeit von Vater und Sohn dauerte bis Dezember 1859, als dieser zum Engel umzog und sich selbständig machte.

Zwar räumlich getrennt, blieben Vater und Sohn in enger Verbindung. Sie waren die einzigen Fotografen, die zur Teilnahme an einer Gewerbeausstellung in den Gewächshäusern des Botanischen Gartens anlässlich der Huldigungsreise des Königs Karl im Sommer 1865 eingeladen wurden. Der nachhaltige Erfolg blieb aus: das Atelier des Sohnes wurde im Frühjahr 1866 zusammen mit zwei "photographischen Apparaten" – einer davon offenbar aus dem Besitz des Vaters – versteigert. Danach werden die beiden Baumanns nur noch als Lithographen erwähnt.

Obwohl Baumann keinen Grundbesitz hatte, war er bis zu seinem Tod im Alter von 80 Jahren in der Lage, seine Steuern zu bezahlen und hinterließ eine kleine Erbschaft.

Bekannte Arbeiten

Veduten
Alle, soweit nicht anders angegeben, Stadtmuseum Tübingen

 1824 Sophien-Pflege zu Lustnau (Zeichnung, überliefert als Kreidelithographie von Jacob Kull)
 ca. 1825 Schmiedtor (Gouache, 200 × 160 mm)
 ca. 1825 Haagtor (Gouache, 200 × 160 mm)
 ca. 1825 Lustnauer Tor (Kopie nach L. A. Helvig) (Gouache, 160 × 225 mm)
 1828 Tübingen von der Morgenseite (vom Fuße des Österbergs) (Lithographie, 290 × 433 mm)
 1830 Hirschgasse (Gouache, 110 × 150 mm)
 ca. 1830 Tübingen von der Abendseite (Lithographie, 88 × 125 mm)
 ca. 1830 Neckarvorstadt (Federzeichnung aquarelliert, 245 × 95 mm)
 ca. 1830 Die alte Eifertei (Lithographie, 120 × 138 mm)
 1831 Landjäger am Drecktörle (Tuschzeichnung 193 × 248 mm)
 1835 "Die Neckarbrücke zu Tübingen" (Tusche und Farbe auf Papier)
 ca. 1835 Tübingen von der Südwestseite (Lithographie, 496 × 449 mm)
 ca. 1840 Tübingen von Osten (Stahlstich, 183 × 246 mm; Druck Ernst Friedrich Grünewald in Darmstadt, Verlag L. Fues in Tübingen)
 ca. 1840 Tübingen von Westen (Stahlstich, 182 × 242 mm)
 ca. 1840 Tübingen vom Frondsberg (Lithographie, 160 × 225 mm)
 ca. 1840 Marktplatz (Lithographie, 162 × 225 mm)
 ca. 1840 Mädchenschule auf dem Kirchplatz (Lithographie, 116 × 160 mm)
 1845 Zur Einweihung der Neuen Aula am 31. Oktober 1845 (Lithographie, 217 × 314 mm)
1847 Sturm auf die Schweickhardt'sche Kunstmühle (Lithographie, 160 × 223 mm)
 ca. 1850 Tübingen von Osten gen Reutlinger Straße (Lithographie, 160 × 225 mm)
 ca. 1850 Tübingen von der Südwestseite mit Hirschauer Steg (Lithographie, 153 × 230 mm)
 ca. 1850 Evangelisches Stift (Lithographie, 160 × 223 mm)
 ca. 1850 Neue Aula (Lithographie, 160 × 225 mm; Württembergische Landesbibliothek Stuttgart)
 ca. 1850 Schloßküferei (Tusche über Bleistift, 240 × 215 mm)

Fotografische Arbeiten
 1855 Porträt von Wilhelm (von) Hertz (180 × 141 mm; Schiller-Nationalmuseum Marbach)
 1855 Neue Aula (143 × 182 mm; allererstes Foto der Neuen Aula, Archiv Corps Suevia). Besonders wenn man das Foto mit Baumanns Lithographie von der Einweihung der Neuen Aula von 1845 vergleicht, wird es deutlich, dass es mit der früheren Tradition bricht und den schlossähnlichen Charakter des Bauwerks zurückdrängt.
 um 1860 Porträt einer Unbekannten (kolorierter Salzpapierabzug, 88 × 71 mm; Stadtarchiv Tübingen, Fotosammlung 5996)
 um 1860 Drei Männer (Bruckmann, Riss und ein Unbekannter), (Fotomontage, Albuminabzug, 124 × 102 mm; Stadtarchiv Tübingen, Fotosammlung 12145)

Anmerkungen und Einzelnachweise

Bibliographie
 Wolfgang Hesse: Ansichten aus Schwaben. Kunst, Land und Leute in Aufnahmen der ersten Tübinger Lichtbildner und des Fotografen Paul Sinner (1838–1925), Gebrüder Metz : Tübingen 1989, ISBN 3-921580-79-X
 Christina Melk: Tübinger Ansichten und Maler im 19. Jahrhundert, Tübingen 1986 (= Tübinger Kataloge Nr. 27)

Weblinks

Fotograf (19. Jahrhundert)
Lithograf (Deutschland)
Zeichner (Deutschland)
Fotograf (Tübingen)
Künstler (Württemberg)
Württemberger
Deutscher
Geboren 1798
Gestorben 1878
Mann

Carl Baumann (Fotograf)


Magadan Oblast is a federal subject (an oblast) of Russia. It is geographically located in the Far East region of the country, and is administratively part of the Far Eastern Federal District. Magadan Oblast has a population of 136,085 (2021 Census), making it the least populated oblast and the third-least populated federal subject in Russia.

Magadan is the largest city and the capital of Magadan Oblast with the majority of the oblast's inhabitants living in the city itself. The coastline has a less severe climate than the interiors, although both are very cold for its latitude.

It borders Chukotka Autonomous Okrug in the north, Kamchatka Krai in the east, Khabarovsk Krai in the south and the Sakha Republic in the west. The economy is primarily based on mining, particularly gold, silver and other non-ferrous metals.

History
Magadan Oblast was established on December 3, 1953 in what had popularly been known as Kolyma. As a result of considerable raw resources, especially gold, silver, tin, and tungsten deposits, mining activities and road building had been developed during the Stalin era in the 1930s and 1940s under the coordination of Dalstroy and its forced labor camps. Upon Stalin's death, Dalstroy was disbanded and the regional administration took over many of its former responsibilities.

From then on, paid labor replaced most of the convict-based manpower, attracted by the region's rapid economic expansion, especially the gold-mining interests.

The indigenous peoples of the region, including the Evens, Koryaks, Yupiks, Chukchis, Orochs, Chuvans and Itelmens, who had traditionally lived from fishing along the Sea of Okhotsk coast or from reindeer herding in the River Kolyma valley, suffered from the industrialization of the area but were able to rely on institutional support until 1987 when Perestroika started to cause many of the older structures to close. As a result, many of those who can no longer rely on traditional sources of income are now unemployed.

Chukotka Autonomous Okrug was formerly administratively subordinated to Magadan Oblast, but declared its separation in 1991.

On 4 July 1997, Magadan, alongside Bryansk, Chelyabinsk, Saratov, and Vologda signed a power-sharing agreement with the government of Russia, granting it autonomy. The agreement would be abolished on 30 January 2002.

Geography

Magadan Oblast consists principally of mountainous desert, tundra, and taiga. The southern part of the region is partly forested with birch, willow, mountain ash, larch and alder.

Inland there are mountain ranges belonging to the Kolyma Mountains, as well as the Chersky Range, including the Okhandya Range with the highest point of Magadan Oblast, an unnamed  high peak.
There are a number of peninsulas along the oblast's coast, the chief ones being (north to south) the , Pyagina Peninsula, Koni Peninsula, Staritskogo Peninsula, Onatsevicha Peninsula, Khmitevskogo Peninsula and the Onara Peninsula.

The main islands of Magadan Oblast are (north to south) Telan Island, the Yam Islands, Zavyalov Island, Nedorazumeniya Island and the Spafaryev Islands.

Wildlife
The animal species in the south include snow sheep, reindeer, moose and brown bears. There are also many varieties of birds, including ducks and seabirds. Coastal waters of the Sea of Okhotsk host notable biodiversity where large vertebrates such as bowhead whales may appear, and have rich fishing grounds for pollock, herring, cod, flounder and salmon, as well as crabs and shellfish.

Economy
The economy is centered on mining interests for gold, silver and other non-ferrous metals. The city of Magadan is the only large industrial center. Agriculture is not well developed in the region. In April 2014 the Russian government has endorsed bills for extending the operations of the Special Economic Zone (SEZ) in Magadan Oblast through to December 31, 2025.

Mining
Magadan Oblast is considered one of the world's richest mining areas. Gold is the region's main resource, although silver and tin deposits are also being developed. There are nearly 2,000 placer gold deposits, 100 gold ore deposits, and 48 silver ore deposits in the territory.

Recently, there has been interest in exploiting the coal resources in the region. Over the medium term, there seem to be excellent opportunities for petroleum and natural gas exploitation.

Fishing
The fishing industry is the region's only food sector and is second in importance after mining. The  area of the Sea of Okhotsk that borders on Magadan Oblast is one of the most productive regions of the world's oceans. Magadan Oblast has more than  of coastline and  of rivers of commercial importance. The catching vessels of the oblast's fishing companies operate mainly in Russia's economic zone, the Sea of Okhotsk and the Bering Sea, and to some extent in the Sea of Japan. Most of the catch comes from coastal waters. Fishing industry companies are concentrated in Magadan, Ola, Yamsk, and Evensk. The most important commercial fish are pollock, herring, cod, navaga (a member of the cod family), flounder, and various kinds of salmon. Crabs, squid, shrimp, and whelks are also caught.

Agriculture
Owing to the severe climate, agriculture is Magadan Region's least developed economic sector; as a result, 50% of all food products must be supplied from outside. The agricultural complex consists of companies producing agricultural products, the food and processing industries, a production infrastructure, and farm enterprises. The particular areas of specialization are reindeer herding, fur farming, and traditional hunting, fishing, and fur trapping activities. Companies involved in food processing and production include Gormolzavod, a distillery, a pasta factory, a sausage factory, the Dukcha state poultry farm, and the Khasynsky state farm.

Present situation
Despite rich natural resources, the economy has not prospered as much as might have been expected in recent years. The severe climate and poorly developed infrastructure are partly to blame, but the difficult transition from Soviet times has led to the collapse of a number of companies with the result that many inhabitants have left the region. Recently, there does seem to have been renewed efforts to encourage foreign investment which could lead to improvements in the economy. Indeed, on a visit to Magadan in November 2005, President Vladimir Putin supported the extension of special tax advantages for the region in order to encourage gold exploitation.

Administrative divisions

Demographics
Population:

Vital statistics for 2022:
Births: 1,174 (8.5 per 1,000)
Deaths: 1,709 (12.4 per 1,000)

Total fertility rate (2022):
1.43 children per woman

Life expectancy (2021):
Total — 67.41 years (male — 62.48, female — 72.51)

Ethnic groups

Demographics for 2006 and later

Magadan is a federal subject that has the highest rate of depopulation in the Russian Federation. Its population, which stood at 384,525 in 1991, stood at 165,820 on January 1, 2008 (according to the State Committee of the Russian Federation on Statistics), falling at a rate of around 2% per year. The rural population, which had stood at 59,151, was just 8,833 in 2008 and decreasing at a rate of around 10% per year. Entire villages are being emptied out and the population of the rural areas of the districts is simply disappearing. The rural population of Yagodninsky District was reduced from 13,843 (1991) to 445 (2007). The Omsukchansky District saw its rural population plummet from 1,301 to 79. Especially extreme is the example of  Susumansky District, where the rural population almost disappeared: from 9,764 in 1991 to just 116 in 2007. Emigration is evident from the fact that for the 20-24 age group, there were only 66 females living in rural areas, compared to 202 males. Male life expectancy for rural areas rose to 53.73 years in 2006 from 51.88 in 2005. In 2021 the depopulation continues with approximately the same rate, as the population is about 139,000 people.

Although Magadan Oblast is a part of the program of resettlement of ethnic Russian families.

Religion

According to a 2012 survey 29.6% of the population of Magadan Oblast adheres to the Russian Orthodox Church, 3% are unaffiliated generic Christians, 3% is an Orthodox Christian believer without belonging to any church or adheres to other Orthodox churches, 2% of the population adheres to the Slavic native faith (Rodnovery) or to Siberian shamanism, 1% to Islam, 1% to the Old Believers. In addition, 27% of the population declares itself to be "spiritual but not religious", 13% is atheist, and 20.4% follows other religions or did not give an answer to the question.

References

Citations

Notes

Sources

External links

 Official website of Magadan Oblast
Kommersant newspaper: Overview of Magadan Oblast
 Documentary: GOLD -lost in Siberia (1994) by Theo Uittenbogaard and Gerard Jacobs

Far Eastern Federal District
Russian Far East
Pacific Coast of Russia
Sea of Okhotsk
States and territories established in 1953
1953 establishments in the Soviet Union

Magadan Oblast


Le Tularosa Original Townsite District est un district historique américain à Tularosa, dans le comté d'Otero, au Nouveau-Mexique. Composé de bâtiments qui présentent une architecture remarquable, notamment dans les styles Mission Revival et Pueblo Revival, il fait partie des New Mexico State Register of Cultural Properties depuis le  et est inscrit au Registre national des lieux historiques depuis le .

Liens externes

District historique au Nouveau-Mexique
Architecture Pueblo Revival au Nouveau-Mexique
New Mexico State Register of Cultural Properties
Registre national des lieux historiques dans le comté d'Otero (Nouveau-Mexique)
Registre national des lieux historiques en 1979

Tularosa Original Townsite District


Campionatul Mondial Universitar de Handbal Feminin din 2018 a fost a XII-a ediție a competiției organizate Federația Internațională a Sportului Universitar (FISU) și s-a desfășurat în Croația, în orașul Rijeka, între 30 iulie și 5 august 2018. Turneul feminin a făcut parte din Campionatul Mondial de Handbal Universitar, ajuns la a XXIV-a ediție. În aceeași perioadă, la Rijeka a avut loc și turneul de handbal masculin.

Sală
Competiția feminină a fost organizată pe Terenul A din sala Centar Zamet, dar unele meciuri s-au desfășurat și pe Terenul B.

Echipele participante

America de Sud

Asia

Europa

  (gazdă)

Tragerea la sorți
Tragerea la sorți s-a desfășurat pe 13 iunie 2018, la sediul central al FISU din Lausanne, Elveția, și a putut fi urmărită în direct pe canalul YouTube al FISU. Echipele au fost trase la sorți în două grupe. Croația, gazda competiției, a fost desemnată cap de serie în Grupa A, iar România, devansând celelalte echipe în clasamentul pe națiuni al FISU, a fost desemnată cap de serie în Grupa B.

Rezultatul tragerii la sorți
Conform paginii oficiale a competiției:

Faza grupelor
Programul meciurilor a fost anunțat pe 21 iulie 2018. Partidele vor fi transmise în direct pe canalul YouTube al competiției.

Grupa A

Grupa B

Fazele eliminatorii

Meciurile pentru locurile 5-9
Echipele clasate pe ultimele două locuri în Grupa A vor disputa meciuri împotriva echipelor clasate pe ultimele trei locuri în Grupa B pentru a stabili ordinea locurilor 5−9.

Semifinalele
Echipele clasate pe primele două locuri în fiecare grupă vor avansa în semifinale.

Finala mică

Finala

Clasament și statistici

Clasamentul marcatoarelor
Actualizat pe data de 5 august 2018

Sursa: furkisport.hr

Clasamentul final

Premii
Cea mai bună jucătoare (MVP):
Cel mai bun portar:
Cea mai bună marcatoare:  (48 de goluri)
Echipa fair-play:

Sursa: wuchandball2018

Referințe

Legături externe
Pagina oficială

2018 în handbal
Competiții de handbal
Handbal în Croația
Handbal feminin


Natalie Angier (16 de febrero de 1958 Bronx, Nueva York) es una escritora y periodista de temas científicos ganadora de Premio Pulitzer; activista pública por el ateísmo y trabaja para The New York Times.

Premios
 Premio Pulitzer, 1991 (Pulitzer Prize for Beat Reporting)
 Natural Obsessions nombrado "NYT Notable Book of the Year", 1988.
 Natural Obsessions nombrado "AAAS Notable Book of the Year", 1988.
 Premio AAAS de excelencia en periodismo
 Premio Lewis Thomas por sus escritos sobre ciencia y vida.
 Premio internacional General Motors por sus escritos sobre el cáncer.

Libros
 Natural Obsessions (1988)
 The Beauty of the Beastly (1995)
 Woman: an Intimate Geography (1999)
 The Canon: A Whirligig Tour of the Beautiful Basics of Science (2007), Houghton Mifflin, ISBN 0618242953

Referencias

Enlaces externos
Sitio oficial Natalie Angier
My God Problem , ensayo en la revista Free Inquiry 2004
Positive Atheism's Big List of Quotations: Natalie Angier
Biografía en Edge.org
 Entrevista con George Stroumboulopoulos
 Vídeo: Natalie Angier - The Canon: A Whirligig Tour of the Beautiful Basics of Science 2007
Natalie Angier on The Agenda with Steve Paikin: "Do We Still Believe in Science?" Debate con Neil Turok, Michael D. Griffin, Nadia El-Awady y Stewart Brand en el festival "Quantum to Cosmos"
 Six-year appointment (2006–2012) as an  A. D. White Professor-at-Large at Cornell University.

Ateos de Estados Unidos
Escritoras de Estados Unidos
Pulitzer de Periodismo
Alumnado de la Universidad de Míchigan
Periodistas científicos

Natalie Angier


Francisco González Suaste ist der Name folgender Personen:

* Francisco González Suaste (Leichtathlet), mexikanischer Hammerwerfer
 Francisco González Suaste (Volleyballspieler) (* 1947), mexikanischer Volleyballspieler

Francisco González Suaste


Kurumsal iktisat, ekonomik davranışı şekillendirmede evrimsel sürecin ve kurumların rolünü anlamaya odaklanmaktadır. Asıl odak noktası Thorstein Veblen'in bir tarafta teknoloji, diğer tarafta toplumun "törensel" alanı arasındaki içgüdü odaklı dikotomisinde yatmaktadır. İsmi ve temel unsurları Walton Hale Hamilton'un 1919 tarihli American Economic Review makalesine dayanmaktadır. Kurumsal ekonomi, kurumların daha geniş bir şekilde incelenmesini vurgular ve piyasaları bu çeşitli kurumların (örneğin bireyler, firmalar, devletler, sosyal normlar) karmaşık etkileşiminin bir sonucu olarak görür. Daha önceki gelenek, günümüzde ekonomiye önde gelen Heterodoks bir yaklaşım olarak devam etmektedir.

"Geleneksel" kurumsalcılık, kurumların sadece zevklere, teknolojiye ve doğaya indirgenmesini reddeder (bkz. Doğalcılık yanılgısı). Zevkler, gelecek beklentileri, alışkanlıklar ve motivasyonlarla birlikte sadece kurumların doğasını belirlemekle kalmaz, aynı zamanda onlar tarafından sınırlandırılır ve şekillendirilir. Eğer insanlar düzenli olarak kurumlarda yaşıyor ve çalışıyorlarsa, bu onların dünya görüşlerini şekillendirir. Temelde, bu geleneksel kurumsalcılık (ve onun modern muadili kurumsalcı politik ekonomi) bir ekonominin yasal temellerini ve kurumların inşa edildiği ve daha sonra değiştirildiği evrimsel, alışkanlıklara dayalı ve iradi süreçleri (bkz. John Dewey, Thorstein Veblen ve Daniel Bromley) vurgular. Kurumsal iktisat öğrenme, sınırlı rasyonalite ve evrim üzerine odaklanır (sabit tercihler, rasyonalite ve denge varsaymak yerine). Thorstein Veblen, Wesley Mitchell ve John R. Commons gibi ünlü ama farklı ekonomistlerin de dahil olduğu 20. yüzyılın ilk yarısında Amerikan ekonomisinin merkezi bir parçasıydı. Bazı kurumsalcılar Karl Marx'ı kapitalizmi tarihsel olarak sınırlandırılmış bir sosyal sistem olarak tanımladığı için kurumsalcı geleneğe ait olarak görür; diğer kurumsalcı ekonomistler Marx'ın kapitalizm tanımına katılmaz, bunun yerine piyasalar, para ve üretimin özel mülkiyeti gibi tanımlayıcı özelliklerin gerçekten de zaman içinde geliştiğini, ancak bireylerin amaçlı eylemlerinin bir sonucu olduğunu düşünür.

Önemli bir varyant, neoklasik iktisadın daha sonraki gelişmelerini analize entegre eden 20. yüzyılın sonlarındaki yeni kurumsal iktisattır. Hukuk ve ekonomi, 1924 yılında John R. Commons tarafından Kapitalizmin Hukuki Temelleri'nin yayınlanmasından bu yana önemli bir tema olmuştur. O zamandan beri, hukukun (resmi bir kurum) ekonomik büyüme üzerindeki rolü konusunda hararetli tartışmalar yaşanmaktadır. Davranışsal iktisat, basit ekonomik davranış varsayımlarından ziyade psikoloji ve bilişsel bilim hakkında bilinenlere dayanan kurumsal ekonominin bir başka ayırt edici özelliğidir.

Bu ekolle ilişkilendirilen yazarlar arasında Robert H. Frank, Warren Samuels, Marc Tool, Geoffrey Hodgson, Daniel Bromley, Jonathan Nitzan, Shimshon Bichler, Elinor Ostrom, Anne Mayhew, John Kenneth Galbraith ve Gunnar Myrdal sayılabilir, ancak sosyolog C. Wright Mills bile başlıca çalışmalarında kurumsalcı yaklaşımdan oldukça etkilenmiştir.

Thorstein Veblen

Thorstein Veblen (1857-1929) ilk ve en etkili kitabını Chicago Üniversitesi'ndeyken The Theory of the Leisure Class  (Aylak Sınıf Teorisi) (1899) üzerine yazmıştır. Kitapta, kapitalizmde insanların başarılarını göstermenin bir yolu olarak zenginliklerini dikkat çekici bir şekilde tüketme motivasyonunu analiz etti. Göze çarpan boş zaman, Veblen'in eleştirisinin bir başka odak noktasıydı.

The Theory of Business Enterprise (Ticari Girişim Teorisi) (1904) adlı eserinde Veblen, insanların bir şeyleri kullanması için endüstriyel üretim motivasyonlarını, endüstriyel altyapıyı kar için kullanan ya da kötüye kullanan iş motivasyonlarından ayırmış ve işletmelerin ikincisinin peşinde koşması nedeniyle birincisinin genellikle engellendiğini savunmuştur. Üretim ve teknolojik ilerleme, ticari uygulamalar ve tekellerin yaratılmasıyla kısıtlanmaktadır. İşletmeler mevcut sermaye yatırımlarını korumakta ve aşırı kredi kullanmakta, bu da bunalımlara yol açmakta ve işletmelerin siyasi gücü kontrol etmesi yoluyla askeri harcamaları ve savaşları artırmaktadır. İlk olarak tüketimciliğin, ikinci olarak da vurgunculuğun eleştirisine odaklanan bu iki kitap değişimi savunmuyordu.

1920'ler boyunca ve 1929 Wall Street Çöküşü'nden sonra Thorstein Veblen'in savurgan tüketim eğilimi ve sağlam finansal kurumlar yaratma gerekliliği konusundaki uyarıları doğru gibi görünüyordu.

Thorstein Veblen 1898 yılında "Ekonomi Neden Evrimsel Bir Bilim Değildir" başlıklı bir makale yazmıştır ve günümüz evrimsel ekonomisinin öncüsü oldu.

John R. Commons

John R. Commons (1862-1945) da Orta Batı Amerika'dan gelmiştir. "Kurumsal Ekonomi" (1934) adlı eserinde bir araya getirdiği fikirlerinin temelinde, ekonominin farklı çıkarlara sahip insanlar arasında bir ilişkiler ağı olduğu kavramı yatmaktadır. Tekeller, büyük şirketler, iş anlaşmazlıkları ve dalgalanan iş döngüleri vardır. Ancak bu anlaşmazlıkların çözümünde çıkarları vardır.

Commons, hükûmetin çatışan gruplar arasında arabulucu olması gerektiğini düşünüyordu. Commons zamanının çoğunu hükûmet kurullarında ve sanayi komisyonlarında danışmanlık ve arabuluculuk çalışmalarına ayırmıştır.

Wesley Mitchell

Wesley Clair Mitchell (1874-1948) iş çevrimleri üzerine ampirik çalışmalarıyla ve Ulusal Ekonomik Araştırma Bürosu'na ilk on yıllarında rehberlik etmesiyle tanınan Amerikalı bir ekonomistti. Mitchell'in öğretmenleri arasında ekonomistler Thorstein Veblen ve J. L. Laughlin ile filozof John Dewey de vardı.

Clarence Ayres

Clarence Ayres (1891-1972), bazılarının Teksas kurumsal iktisat okulu olarak adlandırdığı ekolün başlıca düşünürüydü. Ayres, Thorstein Veblen'in fikirlerini "teknoloji" ve "kurumlar" ikilemiyle geliştirerek ekonomik yapıların kalıtsal yönleriyle yaratıcı yönlerini birbirinden ayırmıştır. Teknolojinin her zaman sosyo-kültürel kurumlardan bir adım önde olduğunu iddia etmiştir.

Ayres, John Dewey'in felsefesinden büyük ölçüde etkilenmiştir. Dewey ve Ayres, sorunları analiz etmek ve çözümler önermek için araçsal değer teorisini kullanmışlardır. Bu teoriye göre, bir şey insanoğlunun yaşam sürecini geliştiriyor veya ilerletiyorsa değerlidir. Dolayısıyla, gelecekteki eylem planlarının belirlenmesinde kullanılacak ölçüt bu olmalıdır.

Ayres'in terimin normal anlamında bir "kurumsalcı" olmadığı söylenebilir, çünkü kurumları duygular ve batıl inançlarla özdeşleştirmiştir ve sonuç olarak kurumlar, ana merkezi teknoloji olan bu kalkınma teorisinde sadece bir tür artık rol oynamıştır. Ayres, Hegel'in güçlü etkisi altındaydı ve Ayres için kurumlar, Hegel için "Schein" (aldatma ve yanılsama çağrışımı ile) ile aynı işleve sahipti. Ayres'in pozisyonu için daha uygun bir isim kurumsalcıdan ziyade "tekno-davranışçı" olacaktır.

Adolf Berle

Adolf A. Berle (1895-1971) hukuki ve ekonomik analizi bir araya getiren ilk yazarlardan biridir ve çalışmaları modern kurumsal yönetim'in kurucu düşünce temellerinden biri olarak kabul edilmektedir. Keynes gibi Berle de 1919 Paris Barış Konferansı'na katılmış, ancak daha sonra Versay Barış Antlaşması'nın şartlarından memnun kalmayarak diplomatik görevinden istifa etmiştir. Gardiner C. Means ile birlikte yazdığı The Modern Corporation and Private Property (1932) adlı kitabında, çağdaş ekonomide büyük işletmelerin geçirdiği evrimi ayrıntılı olarak ele almış ve büyük şirketleri kontrol edenlerin daha iyi hesap vermesi gerektiğini savunmuştur.

Şirketlerin yöneticileri, şirketler hukuku tüzüklerinde yer alan kurallar uyarınca şirket hissedarlarına hesap vermekle yükümlüdür. Bu, yönetimi seçme ve görevden alma haklarını, düzenli genel kurul toplantıları gerekliliğini, muhasebe standartlarını ve benzerlerini içerebilir. 1930'ların Amerika'sında, tipik şirket yasaları bu tür hakları açıkça zorunlu kılmıyordu. Berle, şirketlerin hesap vermeyen yöneticilerinin bu nedenle şirket karlarının meyvelerini kendi ceplerine aktarmaya ve kendi çıkarları doğrultusunda yönetmeye eğilimli olduklarını savunmuştur. Bunu yapabilme kabiliyeti, büyük halka açık şirketlerdeki hissedarların çoğunluğunun tek tek bireyler olması, iletişim araçlarının yetersiz olması, kısacası bölünmüş ve fethedilmiş olmaları gerçeğiyle destekleniyordu.

Berle, bunalım boyunca Başkan Franklin Delano Roosevelt'in yönetiminde görev yapmış ve New Deal politikalarının çoğunu geliştiren "Beyin takımı" olarak adlandırılan grubun kilit üyelerinden biri olmuştur. 1967'de Berle ve Means, önsözünde yeni bir boyut ekledikleri çalışmalarının gözden geçirilmiş bir baskısını yayınladılar. Söz konusu olan sadece şirketlerin kontrolörlerinin hissedar olarak sahiplerinden ayrılması değildi. Şirket yapısının gerçekte neyi başarmayı amaçladığı sorusunu ortaya attılar.

"Hissedarlar [temettü ve hisse fiyatı artışlarını] kazanmak için çalışmazlar, dönmezler de. Onlar sadece konumları itibarıyla hak sahibidirler. Miraslarının gerekçelendirilmesi... yalnızca toplumsal temellere dayandırılabilir... bu gerekçelendirme servetin varlığına olduğu kadar dağılımına da bağlıdır. Gücü ancak bu servete sahip olan bireylerin sayısıyla doğru orantılı olarak mevcuttur. Dolayısıyla hisse senedi sahiplerinin varlığının gerekçelendirilmesi, Amerikan nüfusu içindeki dağılımın artmasına bağlıdır. İdeal olarak hissedarın konumu, ancak her Amerikan ailesi bu konumun ve bireyselliği geliştirme fırsatının tam olarak gerçekleşmesini sağlayan servetin bir parçasına sahip olduğunda zaptedilemez olacaktır."

John Kenneth Galbraith

John Kenneth Galbraith (1908-2006) Franklin Delano Roosevelt'in New Deal yönetiminde çalışmıştır. Daha sonra yazmasına ve önceki kurumsal iktisatçılardan daha gelişmiş olmasına rağmen, Galbraith yirminci yüzyılın sonları boyunca ortodoks iktisadı eleştirmiştir. The Affluent Society (Varlıklı Toplum) (1958) adlı kitabında Galbraith, belirli bir maddi zenginliğe ulaşan seçmenlerin kamu yararına karşı oy kullanmaya başladığını savunur. Ortaya çıkan muhafazakar konsensüsün temelini oluşturan ortodoks fikirlere atıfta bulunmak için "geleneksel bilgelik" terimini kullanır.

Büyük işletmeler çağında, yalnızca klasik türden piyasaları düşünmek gerçekçi değildir. Büyük şirketler pazarda kendi şartlarını belirler ve kendi ürünlerine olan talebi desteklemek için Reklam programları için birleşik kaynaklarını kullanırlar. Sonuç olarak, bireysel tercihler aslında yerleşik şirketlerin tercihlerini yansıtır, bir "bağımlılık etkisi" ve ekonomi bir bütün olarak irrasyonel hedeflere yönelir.

Yeni Sanayi Devleti içinde Galbraith, ekonomik kararların özel bir bürokrasi, Pazarlama ve Halkla ilişkiler kanallarını manipüle eden uzmanlardan oluşan bir tekno-yapı tarafından planlandığını savunmaktadır. Bu hiyerarşi kendi kendine hizmet etmektedir, kârlar artık birincil motivasyon kaynağı değildir ve yöneticiler bile kontrol altında değildir. Yeni planlamacılar oldukları için şirketler riskten nefret eder, istikrarlı ekonomik ve istikrarlı piyasalar isterler. Hükûmetleri, mali ve parasal politikalarla kendi çıkarlarına hizmet etmeleri için işe alırlar.

Varlıklı bir toplum ve suç ortağı hükûmetin hedefleri irrasyonel tekno-yapıya hizmet ederken, kamusal alan aynı anda yoksullaşır. Galbraith, çatı katı villalarından asfaltsız sokaklara, peyzajlı bahçelerden dağınık kamu parklarına adım atmanın resmini çiziyor. Economics and the Public Purpose (Ekonomi ve Kamusal Amaç) (1973) adlı kitabında Galbraith, çözüm olarak askeri üretimin ve Sağlık hizmetleri gibi kamu hizmetlerinin kamulaştırılması, ayrıca eşitsizliği azaltmak ve enflasyonu engellemek için disiplinli maaş ve fiyat kontrolleri ile "yeni bir sosyalizmi" (Sosyal demokrasi) savunmaktadır.

Yeni Kurumsal İktisat

Organizasyonların ekonomik teorisindeki yeni gelişmelerle birlikte bilgi, mülkiyet hakları, ve
işlem maliyetleri, kurumsalcılığı, yeni kurumsal iktisat başlığı altında, ana akım iktisattaki daha yeni gelişmelere entegre etme girişiminde bulunulmuştur.

Kurumsalcı politik ekonomi

Kurumların kararsızlıkları, zorunlu olarak bu tür kurumlar tarafından yaratılan teşviklerin bir sonucudur ve dolayısıyla içseldir. Geleneksel kurumsalcılık birçok yönden mevcut ekonomik ortodoksiye bir yanıttır; kurumsalcı politik ekonomi biçiminde yeniden gündeme getirilmesi, neoklasik iktisada açık bir meydan okumadır, çünkü neoklasikçilerin karşı çıktığı temel önermeye dayanmaktadır: iktisat, içine gömülü olduğu siyasi ve sosyal sistemden ayrılamaz.

Günümüzde kurumsalcılık

Daha önceki yaklaşım, 1919'dan sonraki iki savaş arası yıllarda Amerikan iktisadının merkezi bir unsuruydu, ancak savaş sonrası dönemde neoklasik ve Keynesyen yaklaşımların yükselişiyle birlikte ana akım iktisada göre marjinalleşti. Bununla birlikte, neoklasik iktisadın eleştirilmesinde önde gelen heterodoks bir yaklaşım ve iktisatta alternatif bir araştırma programı olarak, özellikle Ha-Joon Chang ve Geoffrey Hodgson'ın çalışmalarıyla devam etmiştir

İsveç'in önde gelen ekonomistlerinden Lars Pålsson Syll, kurumsal ekonomiye inanan bir isim.
Her türlü sosyal inşacılığa ve postmodern göreceliliğe karşı açık sözlü bir muhaliftir.

Eleştiriler

Kurumsalcılığı eleştirenler, "kurum" kavramının tüm sosyal bilimler için o kadar merkezi bir öneme sahip olduğunu ve bu kavramı belirli bir teorik ekolün moda sözcüğü olarak kullanmanın anlamsız olduğunu savunmuşlardır. Sonuç olarak, "kurum" kavramının anlaşılması güç anlamı, hangi akademisyenlerin "kurumsalcı" olup olmadığı konusunda şaşırtıcı ve hiç bitmeyen bir tartışmaya ve teorinin özünün ne olması gerektiği konusunda da benzer bir kafa karışıklığına yol açmıştır. Başka bir deyişle, kurumsal iktisat bu kadar popüler hale gelmiştir çünkü herkes için her şeyi ifade etmektedir ki bu da günün sonunda hiçbir şey ifade etmemektedir.

Aslında, Veblen, Hamilton ve Ayres teknolojinin evrimsel (ve "nesneleştirici") güçleriyle meşgul olduklarından ve kurumlar teorilerinde ikincil bir yere sahip olduğundan, "kurumsalcılar" teriminin en başından beri yanlış yerleştirildiği iddia edilebilir. Kurumlar neredeyse bir tür "anti-madde" idi; temel kaygıları kurumlar değil teknolojiydi. Veblen, Hamilton ve Ayres'in pozisyonu "kurumsal" olmaktan ziyade anti-kurumsaldır.

Tepki

Thaler ve Sunstein'a göre, Bir insan genellikle en iyi şekilde bir ekonomi uzmanı olarak değil, esas olarak kendi çıkarını düşünen bir kişi olarak, daha ziyade bir İnsan olarak tanımlanır. Thaler ve Sunstein ile tutarlı olan kurumsal ekonomi, insanları sosyal ve neoklasik ekonomiden çıkarılmış bir topluluğun parçası olarak görür. https://www.metaeconomics.info/metaeconomics-an-overview  Metaekonomi Çerçevesi ve İkili Çıkar Teorisi kurumsal ve neoklasik ekonominin entegre edilmesinin elzem olduğunu savunmaktadır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Anayasal iktisat
 Ekonomik düşünce tarihi
 Ekonomik sosyoloji
 Alman Tarihçi Okul
 Yeni kurumsalcılık

Ekonomi düşüncesi ve metodolojisi okulları

Kurumsal iktisat


Giuseppe Gregorio Solari est un littérateur italien né à Chiavari (République de Gênes) le  et mort à Gênes le .

Biographie
Né le  à Chiavari, d'une ancienne famille, il se voua de bonne heure à l'état ecclésiastique, et entra dans la congrégation des écoles pies, où l'étude e'tait un devoir. Appelé au collège des Tolomei, à Sienne, il y enseigna les mathématiques, et il eut l'idée de traduire les Géorgiques, dans le but d'inspirer à ses élèves le goût de l'agriculture. Il se proposait d'ajouter à chacun des quatre livres de Virgile un supplément en prose, pour expliquer les nouvelles pratiques ; mais il renonça ensuite à ce travail. Cédant aux offres de deux de ses élèves, Ruspoli et Ghigi, qui l'engageaient à les suivre à Rome, il eut occasion d'y être apprécié par Pie VI, qui le nomma examinateur et théologien de l'ordre des Piaristes ; mais les suites de la révolution française, qui s'étendirent bientôt à Rome, vinrent troubler le repos de Solari. Lors de la création de la république romaine, il accepta la place de commissaire dans un des départements ; et enveloppé dans la chute de ce gouvernement éphémère, il fut arrêté et envoyé sous escorte à Livourne. Ce fut dans les prisons de cette ville qu'il traduisit quelques Psaumes ; et, privé d'encre, il ne put les écrire qu'en détrempant la rouille des grilles qui le tenaient enfermé. À peine eut-il recouvré sa liberté, qu'il rentra au sein de sa famille, où il partagea son temps entre l'étude de l'agriculture et les devoirs de son état. En 1804, on le nomma professeur de langue grecque à l'Université de Gênes ; et il fut décoré de la croix de la Légion d'honneur. Il lut plusieurs mémoires à l'institut ligurien, dont il était membre, et remplit, pendant quelques années, les fonctions de secrétaire de la société de médecine et d'émulation. Depuis 1810, il avait commencé à publier ses traductions poétiques de Virgile, d'Ovide et d'Horace, en prenant l'engagement de ne point dépasser le nombre de vers du texte, qu'il devait reproduire presque mot pour mot. Cette condition, capable d'effrayer l'homme le plus habile, ne le découragea pas. Solari, qui se flattait de pouvoir lutter contre la concision de la langue latine, en multipliant les locutions poétiques et les élisions, si communes dans la langue italienne, se créa de nouvelles difficultés dans la version des Bucoliques, où il varia les mètres, et entremêla aux vers blancs les vers rimés. À le juger sans prévention, on doit convenir qu'en mettant pour ainsi dire la langue italienne aux prises avec la langue latine, Solari l'a enrichie de plusieurs tours heureux, et que, dans les Odes d'Horace surtout, il a fait preuve de beaucoup de talent, en maniant des mètres difficiles, pour donner s'il se peut à la copie l'élan, le mouvement et l'énergie de l'original. Il faut avouer, d'un autre côté, que ces traductions, qui ont le mérite de la fidélité lorsqu'on les compare au texte, semblent froides, guindées et même barbares, quand on les lit séparément. Il paraît pourtant que Solari ne fut pas mécontent de ses essais, puisqu'il les continua sur les ouvrages d'Homère, de Catulle, sur la Chevelure de Bérénice, les Odes de Sappho, etc. Mais ces derniers travaux n'ont pas été publiés, non plus que les traductions de Perse, de Juvénal et des quatre premiers livres de la Thébaïde de Stace. Solari mourut le .

Œuvres

 Le Bucoliche e le Georgiche, traduites de Virgile, Gênes, 1810, in-8° ;
 LÉnéide, ibid., 1810, 2 vol. in-8° ;
 Le Poesie d'Orazio, ibid., 1811, 2 vol. in-8° ;
 Le Metamorfosi d'Ovidio, ibid., 1814, 3 vol. in-8° ;
 Alcuni Salmi e Cantici, trad. de la Bible, Turin, 1816, in-12.

Bibliographie

Liens externes

Écrivain italien du XVIIIe siècle

Giuseppe Gregorio Solari