Citropsis articulata es una especie de arbusto perteneciente a la familia de las rutáceas.Produce una pequeña fruta cítrica del tamaño de una mandarina. La planta es endémica de África central y occidental y se utiliza principalmente para la alimentación y en los países africanos como medicina herbal tradicional.

Descripción
Es un arbusto o pequeño árbol que alcanza un tamaño de 2,5-7 m de altura, ramificado desde la base, es espinoso, glabro; con unos 23 cm de diámetro, las ramitas son delgadas, cilíndricas; con espinas de 5-25 mm de largo, y hojas de 7-35 cm de largo, coriáceas, glandulosas , con (3 -) 5 (-7) foliolos de hasta 20 cm de largo,

Distribución y hábitat
Se encuentra en la selva tropical, seca o semi de hoja caduca y bosques secundarios, en los bordes de los bosques, y a lo largo de los ríos, a una altitud de 	480-1550 m. Parece estar en peligro de extinción en Uganda, por la raíz que se considera un afrodisíaco. La corteza se utiliza en la medicina herbal.

Propiedades
En Uganda, una infusión hecha de la raíz, tomada una vez al día durante tres días es considerado como un poderoso afrodisíaco para los hombres. La ciencia no ha investigado la veracidad de esta creencia. Los conservacionistas de Uganda se refiere a que la demanda de la planta pone en peligro la supervivencia de la diversidad genética de esta especie en ese país.

También la corteza y la madera del árbol se ha usado para combatir el paludismo (malaria) y el cáncer de próstata.

Taxonomía
Citropsis articulata fue descrita por (Willd. ex Spreng.) Swingle & Kellerm. y publicado en Journal of Agricultural Research 1: 433, en el año 1914.
Sinonimia

Referencias

Enlaces externos
 BBC Article on Omuboro
 Omuboro page at Aphrodisiology
 Article on overharvesting

Rutaceae
Plantas medicinales
Plantas originarias de África

Citropsis articulata


රෝමයේ ලෝරන්ස් තුමා ( ; ( 225–258 පමණ) යනු, වැලේරියන් අධිරාජයා යටකේ 258 දී දියත් කෙරුණු  හිංසා කිරීමේදී ප්‍රාණ පරිත්‍යාග වරයෙක් බවට පත්වූ පුරාතන රෝමයේ දෙවන සික්ස්ටස් පාප් වහන්සේ  යටතේ සේවය කළ තේවාචාර්යවරුන් සත් දෙන අතුරින් එක් අයෙකි.

රෝමයේ ලෝරන්ස් තුමා


Maximiliano "Maxi" Gómez González (født 14. august 1996 i Paysandú, Uruguay), er en uruguayansk fodboldspiller (angriber), der spiller for den spanske La Liga-klub Valencia .

Klubkarriere
Som ungdomsspiller var Gómez blandt andet tilknyttet Defensor Sporting i hjemlandet, og denne klub blev også hans første klub som senior. Han spillede for klubben tre år i Primera División Uruguaya, og scorede blandt andet 14 mål i 2016-sæsonen.

I sommeren 2017 blev Gómez solgt til spanske Celta Vigo. Han debuterede for klubben 19. august samme år med to mål i et 2-3-nederlag til Real Sociedad.

Landshold
Gómez debuterede for Uruguays landshold 10. november 2017 i en venskabskamp mod Polen. Han blev udtaget til VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Uruguay
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2022
Fodboldspillere fra Celta de Vigo
Personer fra Paysandú

Maxi Gómez


Güneş Duru (d. 29 Eylül 1973, İzmit), Türk müzisyen, Redd grubunun gitaristi, arkeolog, köşe yazarı  ve besteci.

Müzikal Yaşamı: İlk Yıllar

Güneş Duru'nun çocukluğu Kocaeli'ne bağlı  Yarımca'da geçmiştir. Duru lisenin son yıllarında kendi imkanlarıyla gitar öğrenmeye ve çalmaya başlamıştır. 1991 yılında kardeşi Doğan Duru ile birlikte üniversite okumak üzere İstanbul'a taşınan Güneş, kardeşi ve çocukluk arkadaşları Serhat Ersöz ile birlikte çeşitli barlarda, daha çok cep harçlığı çıkarmak adına müzik yapar. Serhat Ersöz'ün o yıllarda yeniden toplanan Moğollar'da çalmak üzere ayrılması sonrasında ikili bu kez Doğan Duru'nun İstanbul Devlet Konservatuvarı'ndaki okul arkadaşlarıyla birlikte yeni bir grup kurarlar. Invictus Band adını verdikleri grupta Doğan Duru (vokal, gitar), Güneş Duru (gitar, vokal), Ömer Diler (piyano, obua), Zülfikar Bagirov (klarinet), İlgen Küçükseller (keman), Nazlı Başak Başak (keman), Burak Çelikoba (bas), Cüneyt Delaloğlu (davul) yer alıyordu.

Yarı senfonik rock müzik yapan Invictus Band, kurulduğu haftadan başlayarak üç yıl boyunca her hafta Hayal Kahvesi Beyoğlu'nda ve Sappho'da sahne almıştır. Birçok önemli festivalde de konser veren grupta zaman içerisinde bazı değişiklikler olmuş, Sahir Ünal (davul), Hakan Açıkalın (davul), Derya Bozkurt (davul), Metin Karaşahin (perküsyon) gibi müzisyenler Invictus'a eşlik etmiştir. 1996 yazında grubun yarı senfonik, akustik yapısını değiştirmek isteyen Doğan Duru, gruba Berke Hatipoğlu'nu dahil ederken, Güneş Duru ve Ömer Diler dışındaki diğer müzisyenler gruptan ayrılır.

1996 sonbaharında Invictus yoluna Doğan Duru, Güneş Duru, Berke Hatipoğlu ve Ömer Diler'le devam eder. Grubun bas gitaristliğini ise kısa süreli de olsa birkaç ay sonra Duman'ı kuracak müzisyenlerden biri olan Ari Barokas yapmaktadır. Barokas'ın kısa süreli Invictus macerası sonrasında Ege Göktuna (bas), Serkan Ayman (davul) gruba katılırlar. Aynı yıl İlke Hatipoğlu'nun da Invictus'a dahil olmasının ardından bir süre daha Invictus ismiyle çalan grup daha sonra Ten adını alır. Önceleri cover çalarak yoluna devam eden Ten, 2000 yılında kendi şarkılarını yapma kararı alır. Doğan Duru ve Berke Hatipoğlu'nun evde küçük demo kayıtlarında İlke Hatipoğlu, Güneş Duru ve Ege Göktuna vardır. Aynı yıl gruba Suat Ayyıldız (davul) da katılır. Grup bu yeni oluşuma "Red" ismini verir.

Müzikal Yaşamı: Redd

Red uzun süre albüm yapmak için çeşitli plak şirketlerinin kapısını çalmış ancak her seferinde bir nedenden ötürü albüm aşamasına geçememiştir. Grubun elinde çok sayıda demo şarkı birikmiştir. Bunun üzerine grup elemanları şarkıları kendi imkanıyla profesyonel bir stüdyoda kaydetme kararı alır. Bu kayıtların bir kısmının tamamlanmasının ardından Güneş aldığı bir bursla İngiltere'ye gider. Bu sırada yeni kurulan Stardium isimli plak şirketi Red'e albüm yapmak istediğini söyler. Güneş Londra'ya gitmeden Red şarkıların bir bölümünü grubun kendi imkanlarıyla kaydedilmiştir. Güneş'in Londra'da bulunduğu sürede şarkıların bir bölümü daha kaydedilmeye başlar. Güneş bu gelişmeler üzerine Türkiye'ye dönme kararı alır. Grubun yeni adı için Berke Hatipoğlu ve İlke Hatipoğlu "Vertigo" önerisinde bulunmuş Güneş Duru ise grubun adının "Redd" olmasının daha uygun olacağını savunmuştur.

Duru'nun dönmesinin ardından Redd Ocak 2005'te ilk albümünü yayınlar. Doğan Duru, Güneş Duru, Berke Hatipoğlu, İlke Hatipoğlu'ndan oluşan Redd'in 50/50 adını verdiği albümde basları Ege Göktuna, davulları da Suat Ayyıldız çalmıştır. Her iki müzisyen de o dönemde kendi istekleriyle grup elamanı olmayı tercih etmemişlerdir.

2005 yılının sonlarında Redd, Stardium'la yolları ayırma kararı alır. Bu süreçte Suat Ayyıldız gruba katılma kararı alır. Grup ilk albümden dokuz ay gibi kısa bir süre sonra Kirli Suyunda Parıltılar albümü yayınlar. Güneş bu albümde gitar, geri vokal ve düzenlemeleriyle yer alır. Grup bu albümün hemen sonrasından topluca askere gitme kararı alır. Askere gitmeden önce yapılan canlı Plastik Çiçekler ve Böcek albümü ve yine canlı Gecenin Fişi Yok konser DVD'si Redd'in askerliğini tamamladığı günlerde, 2008 Şubat ayılında satışa çıkar.

2008 yılında Suat Ayyıldız'ın gruptan ayrılmasıyla birlikte Redd'le birlikte çalan Berke Özgümüş'le birlikte grup 21 adını verdikleri 74 dakikalık, konsept bir albüm yayınlar. Bu albüm birçok otoriteye göre Redd'in müzikal, sözel ve düşünsel anlamda yeni bir döneme girdiğinin işaretidir. Bu albümde Güneş Duru gitar ve geri vokallerin yanı sıra bestecilik ve düzenlemeleriyle de albüme katkı yapar.

21 albümünün hemen öncesinde (2008) medyayla sorunlar yaşayan Redd'in kendisini herhangi bir aracı olmaksızın dinleyenlerine iletmesi gerektiğini savunan Redd, Redd Seyir Defteri adını verdikleri; grubun hikâyeleri, güncel olaylar, müzik röportajları, tur ve kayıt günlüklerini içeren bir sayfa oluşturmaya karar verir. Güneş Duru sayfanın içerik sorumluluğunu üstlenir ve buradaki yazıların büyük bölümünü kaleme alır.

Redd'in seyir defteri adını verdiği bu mecra birçok açıdan Türkiye adına bir ilk olma özelliği taşır. Henüz sosyal medya ve bu türden blogların yeni yeni yapılandığı dönemde, Redd tamamen kendi elinden çıkan yazı ve görsel içeriği arada herhangi bir aracı olmaksızın doğrudan izleyicileriyle paylaşarak birçok gruba öncülük ederken, aynı zamanda da kendini daha iyi ifade etmeyi başlar.

2010 yılında ise Redd Prensesin Uykusu film müziklerinden oluşan bir albüm yayınlar. Bu albüm Çağan Irmak'ın Redd'in Prensesin Uykusuyum şarkısından etkilenerek çektiği filmin müzikleridir. Redd'in tüm elamanları filmin bir bölümünde konuk oyuncu olarak yer alırlar.

2010 yılında Berke Özgümüş, Redd'in daimi elemanlarından biri olur ve grup iki yıllık bir süreci yoğun konserlerle geçirir. 2011 Eylül ayında yeni albüm için provalara başlayan Redd uzun prova dönemi sonunda müzikal kariyerinin en farklı albümünü yapar. İsmini Doğan ve Güneş Duru'ya ait bir şarkıdan alan "Hayat Kaçık Bir Uykudur" albümünde Güneş, gitar, geri vokal ve besteciliğin yanı sıra, söz yazarlığı ile albüme katkı yapmıştır.

Güneş Duru Redd'in "Aşık Oldum Celladıma" isimli şarkısına çektiği kliple ilk kez yönetmenlik koltuğuna oturmuştur.

Softcore Konserleri

Güneş Duru Redd'in Softcore adını verdiği ve her yıl sadece bir kez verdiği konserlerde şarkı söylemektedir. Duru bu konserlerde "Across the Universe (Beatles), While my guitar gentley weeps (Beatles), Don't Panic (Coldplay), One (U2) şarkılarını seslendirmiştir.

Bon Jovi; Ahmet Şık ve Nedim Şener

Bon Jovi'nin Circle turnesinin 2011 Avrupa Turu kapsamında, 8 Temmuz 2011 Cuma akşamı İstanbul'da Türk Telekom Arena stadyumunda verdiği konserde, alt grup olarak sahneye çıkan Redd, 127 gündür hapiste olan Ahmet Şık ve Nedim Şener'in gerçek boyutlardaki maketleriyle Masal şarkısını seslendirmiştir. Organizasyon komitesi ve Bon Jovi ekibinin bilgisi dışında düzenlenen bu eylem, Ahmet Şık'ın gazeteci arkadaşı Gökhan Tan, Güneş Duru ve Doğan Duru'nun "nasıl bir protesto yapabiliriz?" sorusuna cevap aradıkları sırada doğmuştur.

Redd'in video klibinde aynı konuyu işlediği Masal şarkısı konser sırasında tutuklu gazetecilere ithaf edilirken, Doğan Duru'nun;

"Bu parçamızı 127 gündür suçsuz yere hapiste olan Ahmet Şık ve Nedim Şener'e ithaf ediyoruz ve
biz onların da bu konseri izlemesinin bir hak olduğunu düşünüyoruz" sözleriyle Redd, bu önemli sorunun görünür olmasına önemli bir katkı sağlamış ve olay kamuoyunda büyük yankı bulmuştur.

Van İçin Rock

2011 yılında Van'da meydana gelen depremle aynı gece tesadüfen bir araya gelen Güneş Duru, Nadir Duman, Doğan Duru ve Aylin Erenman deprem sonrasında konserlerin iptal edilmesi yerine, büyük bir konser yaparak depremzedelere destek olmak gerektiği hususunda hemfikir olurlar. Bunun üzerine Güneş Duru Twitter'a attığı "Bu defa ertelemesek, bir an önce harekete geçsek ve Van için bir konser düzenlesek" mesajı karşılık bulmuş ve bu kolektif çaba Türkiye tarihindeki en geniş katılımlı ve en büyük yardım konserinin ortaya çıkmasını sağlamıştır. Van İçin Rock adı verilen bu organizasyonda her şey bedelsiz olarak sağlanmış, hiçbir markanın görünür olmadığı, 600'ün üzerinde gönüllünü yer aldığı 40 grup ve sanatçının, 250'den fazla müzisyenin sahneye çıktığı ve 15.000 biletin satıldığı konserde 500.000 TL'ye yakın gelir elde edilmiştir. Elde edilen gelirin tamamı Van'ın Üçgen köyündeki ilköğretim okulu ve öğretmen lojmanı yapılmak üzere Milli Eğitim Bakanlığı'na bir protokolle teslim edilmiştir. Okul 2013-2014 öğretim yılında hizmete girecektir.

Diğer Müzikal Projeler

Duru, Redd'in yanı sıra, Mehmet Turgut, Doğan Duru, Nadir Duman'dan oluşan ve ağırlıklı olarak DJ performansı üzerine kurulu NFIGHT konserlerinde gruba gitarıyla eşlik etmektedir.

Güneş Duru ve Doğan Duru Inbetwin adını verdikleri projeyle zaman zaman sadece cover şarkıların seslendirdiği konserler vermektedir.

Güneş Duru Sivas Katliamı'nda öldürülen Metin Altıok'a saygı albümün için şairin "Sis" isimli şiire beste yapmış ve bu şarkıyı seslendirmiştir.

Akademik Hayatı

1991 yılında Yıldız Teknik Üniversitesi Mimari Restorasyon bölümünde üniversite eğitimine başlayan Güneş Duru aynı yılın yaz ayında Aşıklı Höyük kazı ekibine öğrenci olarak katıldı (1992). 1993 yılında üniversite eğitimini tamamlayan Duru, Prof. Dr. Ufuk Esin'in davetiyle İstanbul Üniversitesi, Prehistorya Anabilim Dalı'nda Aşıklı projesi dahilinde fahri asistanlık yaptı. Duru'nun bu görevi Ufuk Esin'in emekliliğine dek sürdü (2001). Bu süre zarfında Aşıklı Höyük olmak üzere çok sayıda kazı ve araştırma projesine katılan Duru, 1997 yılında çok yeni kurulmuş olan İstanbul Üniversitesi'nde yeni kurulan Taşınabilir Kültür Varlıklarını Onarım ve Koruma bölümüne öğrenci olarak kabul edildi. 2001 yılında bu bölümden mezun olan Duru, aynı yıl İstanbul Teknik Üniversitesi Sanat Tarihi programında yüksek lisans eğitimine başladı. 2002-2003 yılarında aldığı burslarla University College London, Institute of Archaeology'ye misafir öğrenci olarak kabul edilen Güneş Duru, 2004 yılında bu kez An Architectural Perspective On The Issue Of The Origins of Settled Society In the Mid-Anatolian Region: A Comparison With Developments In The Levant, Middle Euphrates and Eastern Taurus Cultural Regions başlıklı araştırması ile ARIT (American Research Institute of Turkey) tarafından Hanfmann Bursu'na layık görüldü. Bu bursla University of Cambridge'e misafir araştırmacı olarak kabul edildi. Yurt dışında kaldığı süre zarfında yüksek lisans tezini tamamlayan Duru 2005'te "Yakındoğu Neolitiğinde Orta Anadolu Neolitik Mimarlığının Yeri" başlıklı teziyle yüksek lisansını tamamlamıştır.

2003 yılında World Archaeological Congress'e (Dünya Arkeoloji Kongresi) Güneybatı Asya Temsilcisi olarak önerilen Güneş Duru 2003-2012 yılları arasında başta Hasankeyf'in sular altında kalmasını önlemek olmak üzere, Ilısu ve Kargamış Barajı Projeleri ve II. Irak Savaşı'nın kültür varlıkları ve bölge halkları üzerine etkilerini inceleyen, önleyici raporlama çalışmalarında yer almıştır. Duru halen aynı örgütün yönetim kurulunda, Üyelik Sekreteri unvanıyla yer almaktadır.

2002 sezonunda Ian Hodder tarafından davet edildiği Çatalhöyük kazısında Oğuz Erdur'la birlikte arkeolojinin sorunları üzerine bir toplantı yapma fikri üzerine çalışan Erdur ve Duru, birçok üniversiteyi kapsayan tanıtım ve fikir alma ziyaretleri sonunda, 2003 Nisan ayında İstanbul Bilgi Üniversitesi'nde, ilk defa arkeologların diğer sosyal bilim dallarıyla birlikte tartıştığı bir kongre organize etmiştir. Toplumsal Arkeoloji Platformu adını verdikleri bu oluşumun amacı arkeoloji disiplinine Niye? Nasıl? Ne İçin? sorularını sormak, arkeolojinin sosyal bilimlerden ve toplumdan uzak, içine kapalı, elitist tavrını sorgulayarak yeni farkındalıklar yaratmak olmuştur. Aynı yılın Mayıs ayında Ege Yayınları'ndan kitaplaştırılan bu çalışma Türkiye'de ilk defa arkeolojinin tarihsel, metodolojik ve düşünsel durumunun eleştirisi niteliğinde önemli bir manifestodur. Kitap aynı isimle, güncellenmiş iki yeni yazıyla 2013 Mayıs ayında 2. baskısını yapmıştır.

Duru 2006 yılında İstanbul Üniversitesi Prehistorya Anabilim Dalı'na başladığı "TARİH ÖNCESİNDE İNSAN-MEKAN, TOPLULUK-YERLEŞME İLİŞKİSİ: MÖ 9.bin yıl sonu - 7.bin yılbaşı, Aşıklı ve Akarçay Tepe" başlıklı tezini 2013'te tamamlayarak Doktor unvanı almıştır.

Yerli ve yabancı çok sayıda akademik makalesi bulunan Güneş Duru, yurt içinde ve yurt dışında birçok seminere konuşmacı olarak katılmıştır. 2004-2006 yılları arasında Trakya Üniversitesi'nde gönüllü olarak arkeoloji dersleri de veren Güneş Duru, 2010 yılında Ian Hodder ve Scott Hutson'un Reading The Past kitabının Türkçe baskısının bilimsel editörlüğünü yapmıştır. Bu kitap Geçmişi Okumak adıyla Phoneix kitabevi tarafından yayınlanmıştır. Güneş Duru halen devam eden Aşıklı Höyük kazı ve araştırma projesinde başkan yardımcılığı görevini yürütmektedir. Kuramsal arkeoloji, arkeoloji ve devlet ilişkisi, yerleşme ve mekan arkeolojisi, mimarlık tarihi, deneysel arkeoloji gibi konularda araştırma ve yayınlarını sürdürmektedir.

Köşe Yazarlığı

2006 yılında yayın hayatına başlayan Red'in ilk sayısında "Türk Değilse Yıkın Gitsin" başlığıyla ilk yazısı yayınlanmıştır. Güneş Duru bazı nedenlerden ötürü derginin sonraki sayılarında yazmayı tercih etmemiştir.
Duru, 2012-2013 futbol sezonunda Eurosport Türkiye'de her hafta Beşiktaş maçlarını yazmıştır.
Güneş Duru halen BirGün gazetesinde Cumartesi günleri "Gündemin Kenarı" isimli köşede siyasi gündeme ilişkin yazılar kaleme almaktadır.

Ekipmanları

Gitarlar
 Fender Usa Vintage Series '62 Telecaster Custom
 Fender American Stratocaster 50th Anniversary edition
 Fender American Telecaster 2005
 Fender Thinline Deluxe Player
 Rickenbacker 360/6
 Gibson SG Standart
 Gibson SG 61 Reissue
 Gibson ES 335
 Epiphone Sheraton
 Simon & Patrick Acoustic CG Series
 Epiphone 1965 Casino Elitist

Amfi
 Fender Hot Rod Deluxe
 Vox Ac15
 ZT (The Lunchbox)

Pedallar
 MXR Micro Amp
 MXR Dyna Comp
 MXR Carbon Copy Analog Delay
 Ibanez TS 808 Tube Screamer
 Pro Co RAT
 Boss Ce-5 Chorus
 Boss Tu-2 Tuner
 Electro Harmonix Pulsar Tremolo
 OCR Fulltone
 EH Stereo Clone Theory
 Korg SDD 3000
 Vox Big Ben
 Electro Harmonix Memory Boy
 Mesa Boogie Grid Slammer
 T-Rex Comp Nova

Kitapları
 2003: Arkeoloji Niye? Nasıl? Ne İçin? (Ege Yayınları)
 2010: Geçmişi Okumak (editör, Phoneix Kitabevi)
 2013: Arkeoloji Niye? Nasıl? Ne İçin? 2. Baskı (Ege Yayınları)

Kaynakça
 Çatalhöyük Resmi Sitesi
 Aşıklı Höyük Resmi Sitesi
 Akarçaytepe Resmi Sitesi
 Radikal - Arkeolojiye ilgi harekâtı
 American Research Institute of Turkey ARIT
 George And Ilse Hanfmann Fellows
 Radikal - Aşıklı Höyük Sponsor arıyor
 Cumhuriyet - 10.000 yıl öncesine yolculuk: Aşıklı Höyük
 Türk Eskiçağ Bilimleri Enstitüsü Haberler Ocak 2010 Sayı:29
 World Archaeological Congress
 Jiyan - Redd'in gitaristi Güneş Duru "Vicdani Değerleri Popüler Kültür İçin Kullanmıyoruz
 CNN Türk - Uzman Gözüyle - Güneş Duru - Arkeolog, Redd grubunun gitaristi
 33.Uluslararası Kazı, Araştırma ve Arkeoloji Sempozyumu

Dış bağlantılar
 Redd resmi sitesi
 Redd resmi Facebook sayfası
 Redd resmi Myspace sayfası
 Redd resmi Twitter sayfası
 Redd resmi Vimeo sayfası
 Redd resmi Youtube sayfası
 Prensesin Uykusu Resmi sayfası
 Güneş Duru Twitter Sayfası

1973 doğumlular
İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarında öğrenim görenler
Türk köşe yazarları
Türk arkeologlar
Türk aktivistler
Türk ikizler
Redd üyeleri
Yaşayan insanlar
Türk akademisyenler

Güneş Duru


Lodè (sardisk: Lodè) er en by og en kommune (comune) i provinsen Nuoro i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 345 meters højde og har 1.692 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 123,45 km² og grænser til kommunerne Fonni og Gavoi.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Nuoro

Lodè


E! أو إي تلفزيون الترفيه  هي شبكة تلفزيون كبلي وعبر الأقمار الصناعية، ترفيهية أمريكية تبث عبر الكيبل داخل الولايات المتحدة وعبر الأقمار الصناعية حول العالم. صارت منذ نوفمبر 2006 مملوكة بالكامل من قبل شركة كومكاست "Comcast" أكبر شركة لخدمات البث عبر الكيبل في الولايات المتحدة وثاني مزود لخدمة الإنترنت في أمريكا.

تاريخ
انطلاقة إي كانت من قبل آلان مروفكا ولاري نامر في 31 يوليو 1987 تحت اسم Movietime وهي خدمة منخفضة الكلفة والميزانية كانت تبث الكليبات الدعائية للأفلام الصادرة وقتها، أخبار فنية، تغطية للأحداث، إضافة لمقابلات تلفزيونية. كان من المقدمين التلفزيونيين الأوائل لموفي تايم غريغ كينيار باولا عبدول، كيتي واغنر وريتشارد بليد. بعد ثلاث سنوات وفي يونيو 1990 تم إعادة تسمية موفي تايم "Movietime" إلى E! "Entertainment Television".
في توسيع لتغطيتها حول الأخبار الفنية وأنباء المشاهير صارت تشمل أفلام السينما المعاصرة، برامج وجوائز مسلسلات التلفزيون والجوائز الموسيقية، أخبار وشائعات هوليوود اليومية إضافة للموضة.

في 2006 قامت كومكاست بشراء حصة شركة والت ديزني في إي والتي كانت تبلغ 39.5 % من إي مقابل 1.23 مليار دولار أمريكي، لتضمن كومكاست الملكية الكاملة للشبكة التي ضمت قناتي إي وستايل نيتوورك.

لدى إي نسبة مشاهدة داخل الولايات المتحدة عبر الكيبل والساتلايت تصل إلى 88 مليون مشاهد، إضافة لنحو 600 مليون منزل حول العالم. الشبكات الشقيقة لإي هي شبكة ستايل نيتوورك وقناة جي 4 إضافة لقنوات شركة كومكاست قناتي فيرسوس وقناة الغولف.

محاكمة مايكل جاكسون
قامت إي باذاعة محاكمة مايكل جاكسون في 2005 رغم عدم السماح بتواجد الكاميرات في قاعة المحكمة. واستخدمت إي محاضر الجلسات إضافة لاستعانتها بممثلين لاعادة وقائع جلسات المحاكمة. كما سبق لإي تغطية وقائع محاكمة أو جاي سيمبسون.

دوليًا
إي منحت ترخيصا باستعمال اسمها وبرامجها في شبكات الدفع المسبق في كل دولة في العالم تقريبا، وهذا يشمل الترخيص الذي تبث بموجبه الشبكات الدولية من هولندا إلى أنحاء أوروبا كما تتضمن القنوات في شبكات في الأرجنتين، البرازيل وباقي أمريكا اللاتينية.

في كندا قامت قناة محلية هي ستار! "Star!" لديها نفس النشاطات الموجود بإي بشراء حقوق بث برامج إي في كندا عندما انطلقت تلك القناة في 1999. عندما انتهت مدة العقد في سبتمبر 2007، قامت إي بمنح الترخيص لمجموعة كانويست Canwest وهي أكبر مجموعة إعلامية في كندا والتي أطلقت النسخة الكندية من قناة إي أو «إي كندا».

كما أن شبكة إي تبث في منطقة الشرق الأوسط عبر شبكة OSN حيث تبث عبرها قناة إي وقناة ستايل نيتوورك ببعض البرامج المترجمة إلى اللغة العربية.

مصادر

وصلات خارجية
 E! Online
 E! Online International Official Site
 E! - UK TV Listings and Schedules
 E! - UK TV Listings and Schedules

إن بي سي يونفيرسال
تأسيسات سنة 1987 في كاليفورنيا
شبكات تلفزيونية أمريكية
شركات مقرها لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
قنوات تلفزيونية أمريكية ناطقة بالإنجليزية
قنوات تلفزيونية في إيطاليا
قنوات وشبكات تلفزيونية أسست في 1987

قناة E!


Australopithecus africanus ("Afrika'nın güney maymunu" anlamına gelir), yaklaşık 3.7 ila 2.1 milyon yıl önce Orta Pliyosen'den Erken Pleyistosen'e kadar Güney Afrika'da yaşamış, soyu tükenmiş bir australopitesin türüdür. A. africanusun Homo ve Paranthropusun, sadece Paranthropusun veya sadece P. robustusun atası olarak çeşitli şekillerde yerleştirildiği için diğer homininlerle nasıl bir ilişkisi olduğu açık değildir. "Küçük Ayak" örneği, iskeletinin %90'ı bozulmamış ve en eski Güney Afrika australopitesini olarak, en eksiksiz korunmuş erken hominindir. Bununla birlikte, bunun ve benzeri örneklerin "A. prometheus" olarak ayrılması tartışmalıdır.

Açıklama

Australopithecus africanus, anatomik olarak A. afarensise benziyordu. İnsan ve insansı maymun benzeri özelliklerin bir kombinasyonuna sahiplerdi. A. afarensis ile karşılaştırıldığında, A. africanusun daha büyük bir beyni ve daha küçük dişleri barındıran daha yuvarlak bir kafatası vardı, ancak aynı zamanda nispeten uzun kolları ve belirgin bir çene ile beyin kabuğunun altından dışarı çıkan güçlü eğimli bir yüz gibi bazı insansı maymun benzeri özelliklere de sahipti. A. afarensis gibi olan leğen kemiği, femur (üst bacak) ve A. africanusun ayak izleri; iki ayak üzerinde yürüdüğünü gösterir, ancak omuz ve el kemikleri de tırmanmaya adapte olduklarını göstergesidir. A. africanusun dişleri ve çeneleri modern insan dişlerinden çok daha büyüktu. Üst ve alt çeneleri ise modern insanınki gibi önden tamamen yuvarlaktı ve köpek dişleri A. afarensisinkinden ortalama olarak daha küçüktü. Türün bireyleri muhtemelen meyveler, tohumlar ve bitki kökleri için yiyecek arayacakları açık ormanlık alanlarda yaşıyorlardı. Yaklaşık 2.07 milyon yıl önce, P. robustus ve H. erectusun gelişinden hemen önce, A. africanus, İnsanlığın beşiği'nde yok oldu.

Keşif Tarihi

Taung Çocuğu

1924'te, Güney Afrika,Taung'daki bir kireç ocağında işçiler tarafından toplanan, Taung çocuğu adlı fosil, keşfedilen ilk Australopithecus fosiliydi. Bilim topluluğu başlangıçta bu kısmi kafatasının tanımlanmasını reddetti ve erken bir hominid (günümüzde hominina) formundan ziyade bir tür soyu tükenmiş inasnı maymun türü olduğunu söyledi. 1925'te Dart tarafından, yeni bir tür olarak tanıtılan bu fosil 2.8 ila 3.3 milyon yıl öncesine tarihlendi. Bir insan olmayan insansı maymun ile karşılaştırıldığında, yaklaşık 4 yaşında ve bir insanla karşılaştırıldığında 5-7 yaşlarında olacaktı. Taung çocuğu, 105 santimetre boyundaydı ve 9 ila 11 kilogram  arasındaydı. 400-500 cc'lik bir kafatası hacmine sahipti.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Tarih öncesi Afrika
İnsan evrimi
Africanus
Hominina
Pliosen devri primatları
Pliosen devri soy tükenmeleri
1925'te tanımlanan fosil taksonları
Raymond Dart tarafından adlandırılmış taksonlar

Australopithecus africanus


Torre de Moncorvo  belediyesi, Portekiz'in Norte bölgesine bağlı Douro altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 17 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Açoreira
 Adeganha
 Cabeça Boa
 Cardanha
 Carviçais
 Castedo
 Felgar
 Felgueiras
 Horta da Vilariça
 Larinho
 Lousa
 Maçores
 Mós
 Peredo dos Castelhanos
 Souto da Velha
 Torre de Moncorvo
 Urrós

Portekiz'in belediyeleri
Douro

Torre de Moncorvo


G-pruganje, tehnika kromosomskog pruganja, metode u citogenetici kojom se omogućava detekciju konstitutivnog heterokromatina u području centromera (C-pruge) i interkalarnog heterokromatina u području krakova (G-pruge). Tehnika pruganja je bojenje Giemsovom bojom, a to je mješavina boja specifičnih za fosfatne skupine DNK. Tretira li se fiksirani kromatin enzimom tripsinom ili vrućom otopinom soli, nakon bojenja će na kromosomima biti vidljive G-pruge odnosno konstitutivni heterokromatin u području krakova kromosoma. Zahvaljujući tehnikama pruganja kromosoma G-pruganja, C-pruganja i R-pruganja može se razlikovati tri vrste kromatina: eukromatin, konstitutivni heterokromatin i interkalarni heterokromatin.

Izvori

Genetika

G-pruganje


جورج كوفييه  ولد في 23 أغسطس 1769 ميلادية وهو فرنسي الجنسية ويعد من أهم أقطاب العلم في القرن الثامن عشر ويعد كذلك من أهم من ترأسوا أكاديمية العلوم.

دراسته

درس في شتوتغارت حتى عام 1788 ميلادية ثم صار معلماً لأبناء أسرة أحد النبلاء في نورماندي.

نبذة عن حياته

ذاعت شهرته كأحد المؤمنين بالمذهب الطبيعي، بعد هذا تلقى دعوة للعمل في باريس كأستاذ تشريح الحيوان في متحف التاريخ الطبيعي الذي تم تأسيسه بعد الثورة الفرنسية وحينما صعد نجم نابيليون بونابرت فاز كوفييه بمناصب مهمة في مجال التعليم حتى أصبح طبيب نابيليون بونابرت وهي مناصب ظل يحتفظ بها بعد عودة الملكية، وفي عام 1831 ميلادية نال لقب بارون.
و قد عمل كوفييه في كل المجالات العلمية تقريباً وقيل أن بوسعه تركيب هيكل عظمي كامل من عظمة واحدة فيه وهي مبالغة تنم عن سعة علمه.
و قد صار عمله أساس علم الحفريات الفقرية وقد أجرى تعديلات مهمة على تقسيم المملكة الحيوانية، وقام بترتيب الحفريات والكائنات الحية ضمن هذا التصنيف وبرهن على أن الانقراض حقيقة علمية.
كان كوفييه يؤمن أن الكائنات الحية يجب أن تصنف طبقاً للوظيفة وليس المظهر، وقد خاض جدلاً عنيفاً مع معاصره جيفري حول نظرية التطور والارتقاء، فقد أفترض أن الأنواع الجديدة نشأت بعد سلسلة من الفياضانات المتكررة ويذكر له أضاً أن كانت دراسته لحوض أنهار باريس هي مصدر نظرية ترابط الطبقات الحيوية.
كذلك كان كوفييه من ألد أعداء نظريات لامارك في التطور ولم يؤمن بنظرية التطور العضوي ولكنه آمن بتكرار عملية الخلق بعد الكوارث الطبيعية.

وفاته

توفي كوفييه وهو في أرقي حالاته العلمية في 13 مايو 1832 ميلادية. تم تخليد أسمه بأطلاقه على العديد من الحيوانات منها حوت كوفييه ذو المنقار (والذي كان يعتقد انه منقرض)، غزال كوفييه وسمي جنس نباتي الكوفييرة (الاسم العلمي:Cuviera). كما أطلق أسمه على جزيرة في نيوزيلندا

الأفكار العلمية وآثارها

بقايا سارتجي بارتمان

توفيت سارتجي بارتمان في ديسمبر عام 1815 ونُقلت إلى باريس، حيث شرّحها جورج كوفيير. فحص كوفيير مهبل بارتمان والشفرين، وخلص إلى أنهما لا يشبهان الأعضاء التناسلية للقردة. ومع ذلك، فقد خلص إلى أن دُبُرها كان أشبه بدبر إناث قردة البابون أو الميمون أكثر من دُبُر امرأة أوروبية. كان يعتقد أن جمجمتها تمثل خليطًا بين الزنوج والمنغوليين، ولكنها أشبه بجمجمة قرد أكثر من أي جمجمة بشرية أخرى.

عُرضت رفاتها في متحف الإنسان في باريس حتى عام 1970، ثم وُضعت في مخزن، لتُعاد بعدها إلى جنوب أفريقيا في عام 2002.

معارضته التطور

كان كوفيير ناقدًا لنظريات التطور، خاصة تلك التي اقترحها معاصروه لامارك وجيفري سان هيلير، والتي تضمنت التحول التدريجي لشكل ما إلى شكل آخر. وقد أكد مرارًا وتكرارًا على أن تجربته الواسعة مع المواد الأحفورية تشير إلى أن النموذج الأحفوري لا يتحول، كقاعدة عامة، تدريجيًا إلى شكل أحفوري لاحق ومتميز.

كان المنشأ العميق لمعارضته فكرة التحول التدريجي للأنواع، هو هدفه في إنشاء تصنيف دقيق قائم على مبادئ التشريح المُقارن. سيكون مشروعًا مثل هذا مستحيلًا إذا كانت الأنواع قابلة للتحول، مع عدم وجود حدود واضحة فيما بينها.

وفقًا لمتحف علم الأحياء القديمة في جامعة كاليفورنيا، «لم يؤمن كوفيير بالتطور العضوي، لأن أي تغيير في تشريح كائن ما كان سيجعله غير قادر على البقاء. لقد درس القطط المحنطة وطيور أبو منجل التي أعادها جيوفري من غزو نابليون لمصر، وأظهر أنهم لا يختلفون عن نظرائهم الأحياء؛ استخدم كوفيير هذا الأمر لدعم إدعائه بان أشكال الحياة لم تتطور مع مرور الوقت».

لاحظ كوفيير أيضًا أن رحلة نابليون إلى مصر قد استرجعت الحيوانات المحنطة منذ آلاف السنين، والتي بدت غير مختلفة عن نظيراتها المُعاصرة. «بالتأكيد»، كتب كوفيير، «لا يمكن للمرء اكتشاف أي اختلاف بين هذه المخلوقات وتلك التي نراها، أكبر من اختلاف المومياوات البشرية والهياكل العظمية للرجال في الوقت الحاضر».

رفض لامارك هذا الاستنتاج، بحجة أن التطور حدث ببطء شديد بشكل لا يمكن ملاحظته على مدى بضعة آلاف من السنين. ومع ذلك، انتقد كوفيير بدوره كيف قدّم لامارك وغيره من علماء الطبيعة مئات من السنين «بجرة قلم» لدعم نظريتهم. وبدلاً من ذلك، جادل أن المرء قد يطلق حكمًا على أن المدة الزمنية الطويلة تنتج فقط من مضاعفة ما ينتج عن المدة الزمنية الأقل. ووضح قائلًا إنه نظرًا لأن الفترة الأقل لم ينتج عنها أي تغييرات عضوية، فلن ينتج تغيير أيضًا عن مدة زمنية أطول بكثير.

علاوة على ذلك، فإن التزامه بمبدأ الارتباط بين الأجزاء، جعله يشك في أن أي آلية يمكن أن تعدل أي جزء من الحيوان بشكل تدريجي بمعزل عن جميع الأجزاء الأخرى (بالطريقة التي اقترحها لامارك)، دون أن يجعل هذا التغيير الحيوان قادرًا على البقاء.

الانقراض

في وقت مبكر من فترة عمله في المتحف الوطني في باريس، نشر كوفيير دراسات عن العظام الأحفورية التي جادل فيها بأنهم ينتمون إلى رباعيات ضخمة منقرضة. كان أول منشورين له هما المنشورين اللذين حددا انتماء مستحاثات الماموث والماستودون إلى الأنواع المنقرضة وليس الأفيال الحديثة، وحددا أيضًا البهضم كنوع عملاق منقرض من حيوان الكسلان الحالي.

كان هيكل الفك والأسنان لكل من الماموث والماستودون هو الدليل الرئيسي الذي استخدمه لتحديد هويتهم كأنواع منفصلة ومنقرضة. بالإضافة إلى أن مقارنته لجمجمة البهضم مع جماجم الأنواع الموجودة من حيوانات الكسلان هي الدليل الرئيسي الذي استخدمه لتحديد أنه ينتمي إلى فئة حيوانات الكسلان العملاقة.

كتب كوفيير عن طريقته في علم الأحياء القديمة أن «شكل السن يدل على شكل اللقمة، وأن شكل لوح الكتف يدل على شكل الأظافر، تمامًا مثلما تنطوي معادلة المنحني على كل خصاصه؛ وتمامًا أيضًا كما في أخذ كل خاصية على حدة كأساس لمعادلة خاصة، يمكننا العودة منها إلى المعادلة الأصلية وغيرها من الخصائص المرتبطة بها، على نحو مماثل، الأظافر ولوح الكتف واللقمة وعظم الفخذ، كل واحدة منها تكشف على نوع السن أو على بعضها البعض، وابتداًء من كل منها، يمكن للأستاذ الدارس لقوانين الاقتصاد العضوي إعادة هيكلة مستحاثات الحيوان بأكملها».

ومع ذلك، كانت طريقة كوفيير الفعلية تعتمد اعتمادًا كبيرًا على مقارنة عينات المستحاثات مع تشريح الأنواع الباقية في السياق الضروري لمعرفته الواسعة بالتشريح الحيواني والوصول إلى مجموعات التاريخ الطبيعي الفريدة في باريس. ومع ذلك، لم يمنع هذا الواقع من ظهور أسطورة شائعة مفادها أن كوفييه يمكنه إعادة بناء الهياكل الجسدية الكاملة للحيوانات المنقرضة بالنظر إلى أجزاء قليلة فقط من العظام.

في الوقت الذي قدم فيه كوفيير ورقته البحثية في عام 1796 حول الأفيال الحية والمستحاثية، كان ما يزال يعتقد بشكل كبير أنه لم ينقرض أي نوع من الحيوانات.

زعم بعض العلماء مثل بوفون، أن المستحاثات الموجودة في أوروبا لحيوانات مثل وحيد القرن الصوفي والماموث كانت بقايا حيوانات لا تزال تعيش في المناطق الاستوائية (مثل الكركدنيات والفيلة).

انظر أيضا

 سارتجي بارتمان
 قائمة الأسماء المنقوشة على برج إيفل
 ألسايد دوربيغني

مراجع

روابط خارجية

أساتذة كوليج دو فرانس
أشخاص من مونتبليار
أعضاء أجانب في الجمعية الملكية
أعضاء أكاديمية اللغة الفرنسية
أعضاء أكاديمية النقوش والرسائل الجميلة
أعضاء الأكاديمية السويدية الملكية للعلوم
أعضاء الأكاديمية الفرنسية للعلوم
أعضاء الأكاديمية الملكية الهولندية للفنون والعلوم
أعضاء شرفيون في أكاديمية سانت بطرسبرغ للعلوم
إحاثيون فرنسيون
بارونات من فرنسا
بروتستانت فرنسيون
جيولوجيون فرنسيون
جيولوجيون فرنسيون في القرن 19
جيولوجيون في القرن 19
حاصلون على وسام جوقة الشرف من رتبة ضابط عظيم
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
علماء أسماك فرنسيون
علماء أنثروبولوجيا فرنسيون
علماء تصنيف فرنسيون
علماء حيوان فرنسيون
علماء حيوانات فرنسيون في القرن 18
علماء حيوانات فرنسيون في القرن 19
علماء رخويات فرنسيون
علماء طبيعة فرنسيون
علماء طيور فرنسيون
علماء فرنسيون في القرن 18
علماء فرنسيون في القرن 19
علماء نبات ذوو مختصرات اسمية
علماء نقشت أسماؤهم على برج إيفل
كتاب ذكور بريطانيون في القرن 19
كتاب ذكور فرنسيون في القرن 18
كتاب علم فرنسيون
كتاب غير روائيين ذكور فرنسيون
كتاب غير روائيين فرنسيون في القرن 19
كتاب غير روائيين في القرن 18
كتاب غير روائيين في القرن 19
كتاب فرنسيون
كتاب فرنسيون في القرن 18
كتاب في القرن 18
كتاب في القرن 19
كتاب وكاتبات فرنسيون في القرن 19
لوثريون فرنسيون
مدفونون في مقبرة بير لاشيز
مستشارو جامعة باريس
مواليد 1769
مواليد في مونتبليار
نظرية الكارثة (جيولوجيا)
نقاد لاماركية
وفيات 1832
وفيات بأمراض معدية في فرنسا
وفيات بسبب الكوليرا
وفيات في باريس
علماء أنثروبولوجيا فرنسيون في القرن 19

جورج كوفييه


Baugy se poate referi la:
Baugy, localitate în departamentul Cher, Franța
Baugy, localitate în departamentul Oise, Franța
Baugy, localitate în departamentul Saône-et-Loire, Franța

Baugy


Asuka Tateishi (født 9. juni 1983) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Avispa Fukuoka og Sagan Tosu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Asuka Tateishi


Areostacionarna orbita ili areosinkrona ekvatorijalna orbita (skraćeno AEO) je kružna areosinkrona orbita u Marsovoj ekvatorijalnoj ravnini oko 17,032 km (10.583 mi) iznad površine, bilo koja točka na kojoj se okreće oko Marsa u istom smjeru i s istim ophodnim vremenom kao i Marsova površina. Koncept areostacionarne orbite je sličan konceptu geostacionarne orbite. Prefiks areo- proizlazi iz Ares, grčkog boga rata i pandan rimskom bogu Marsu, s kojim je asociran planet. Moderna Grčka riječ za Mars je Άρης (Aris).

Do danas u ovu orbitu nisu postavljeni umjetni sateliti, ali to je od interesa za neke znanstvenike koji predviđaju buduću telekomunikacijsku mrežu za istraživanje Marsa. Asteroid ili stanica smještena u areostacionarnoj orbiti također bi se mogla koristiti za izgradnju marsovskog svemirskog dizala za uporabu u prijenosima između površine Marsa i orbite.

Formula
Orbitalna brzina (koliko se brzo satelit kreće kroz svemir) izračunava se množenjem kutne brzine satelita s radijusom orbite:

 G = Gravitacijska konstanta
 m2 = masa nebeskog tijela
 T = razdoblje rotacije tijela

Pomoću ove formule može se pronaći geostacionarno-analogna orbita objekta u odnosu na dano tijelo, u ovom slučaju Mars (ovaj tip orbite gore naziva se areostacionarna orbita ako je iznad Marsa).

Masa Marsa je 6,4171 × 1023 kg, a zvjezdano razdoblje 88 642 sekunde. Sinkrona orbita tako ima radijus od 20.428 km (12693 mi) od središta mase Marsa, pa se stoga areostacionarna orbita može definirati kao približno 17.032 km iznad površine ekvatora Marsa.

Održavanje položaja u orbiti
Bilo koji sateliti u areostacionarnoj orbiti patit će od povećanih troškova održavanja položaja u orbiti, jer se Marsov Clarkeov pojas nalazi između orbita dva Marsova prirodna satelita. Fobos ima veliku poluos koja iznosi 9.376 km, a Deimos ima veliku poluos koja iznosi 23.463 km. Neposredna blizina Fobosove orbite (većeg od dva mjeseca) uzrokovat će neželjene efekte orbitalne rezonance koji će postupno pomicati orbitu areostacionarnih satelita.

Vidi također

 Geostacionarna orbita
 Areosinkrona orbita
 Popis orbita

Izvori

Vanjske poveznice

 Mars Network - Marsats - NASA-ino mjesto posvećeno budućoj komunikacijskoj infrastrukturi za istraživanje Marsa

Nebeska mehanika
Astrometrija

Areostacionarna orbita


සන්ලයිට් යනු ගෙදරදොර භාවිතයට ගන්නා සබන් වර්ගයක වෙළඳ නාමයකි. 1885 දී නිර්මාණය කරන ලද, සන්ලයිට් සන්නාමය තවමත් නව්‍යකරණය කරමින් වසර සියයකට වැඩි කාලයකට පසුවත් භාවිත කරනු ලබයි. එම වෙළඳ නාමයෙන් යුත් සබන් මුල් වරට නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ බ්‍රිතාන්‍ය සමාගමක් වූ ලීවර් සහෝදරයන් විසිනි. එය, වෙළඳ නාමයක් යටතේ ඇසුරුම් කළ ලොව ප්‍රථම රෙදි සෝදන සබන් වර්ගය යි. රෙදි සේදීම සඳහා විශේෂයෙන් සකසන ලද එම සබන් වර්ගය සාර්ථක වීම නිසා සමාගමේ සේවකයින් නවාතැන්ගෙන සිටි ප්‍රදේශයට පෝට් සන්ලයිට් යන නම ලැබුණි. සබන් වර්ගයේ වට්ටෝරුව නිපදවනු ලැබුවේ රසායනඥයෙකු වූ විලියම් හියු වොට්සන් විසිනි.

විලියම් හෙස්කට් ලිවර් වික්ටෝරියානු එංගලන්තයේ පිරිසිදුකම සහ සනීපාරක්ෂාව පිළිබඳ ප්‍රමිතීන් විප්ලවීය වෙනසක් කිරීමට අධිෂ්ඨාන කරගෙන සිටියේය. එබැවින් විලියම් ලිවර් සහ ඔහුගේ සොහොයුරා වන ජේම්ස් ඩාර්සි ලිවර්, වොට්සන්ගේ සබන් සොයා ගැනීම සඳහා ආයෝජනය කළ අතර එහි ආරම්භක සාර්ථකත්වය වූයේ ඔහුගේ පියාගේ සිල්ලර සාප්පුවේ කපන ලද, ඔතා, සහ වෙළඳනාම සහිත සබන් කැට පිරිනැමීමෙනි.

ආශ්‍රිත

සන්ලයිට්


Silent Hill: Origins, također znan kao Silent Hill: Zero (jap. Hepburn: Sairentohiru Zero) u Japanu, je survival horror videoigra u serijalu Silent Hill. Videoigra je za PlayStation Portable, napravljena od strane Climax Studiosa. Objavila ju je Konami Digital Entertainment za svijet pri kraju 2007. godine, u studenom za Ujedinjeno Kraljevstvo. Godine 2008., igra je objavljena i za PlayStation 2, počevši u ožujku u Sjevernoj Americi. Peti je dio Silent Hill igara, a događa se prije prve igre Silent Hill iz 1999. godine. Radnja se događa u američkom gradu Silent Hill, a prati usamljenog kamiondžiju Travisa Gradyja, dok traži informacije o djevojci koju je spasio iz požara. Kroz radnju, Travis otkriva mraćne istine o svom djetinstvu. Gameplay je u trećoj perspektivi, a temelji s na rješavanju zagonetki, puzli i misterija, slično kao i prijašnjim dijelovima.

Origins je napravio Climax Studios iz Velike Britanije, nakon čega je poslana na pregled u Climax Studios u Sjedinjenim Američkim Državama, gdje je redizajnirana zbog problema u dizajnu likova, zvuku igre i atmosferi. Origins je uglavnom dobio pozitivne kritike, osim par slučaja gdje se misli kako igra nije slična prijašnjim. Inačica za PlayStation 2 dobila je znatno lošije kritike, zbog vizualnog iskustva i zvuka.

Gameplay

Radnja Originsa temelji se na potrazi Travisa Gradyja za informacijama o djevojci koju je spasio iz goruće kuće, blizu Silent Hilla. Igra koristi perspektivu iz treće osobe. Gameplay je sličan kao i u prijašnjim naslovima, a temelji se na rješavanju zagonetki, puzli i misterija. Tipični gameplay temelji se na igri u dva svijeta, pravom svijetu i u strašnjijem, crnijem i čudovišta punim u "Other Worldu" tj "Drugom Svijetu". Igrač treba igrati u dva svijeta, jer neki objekti, lokacije, pa čak i prostorije nisu dostupne u "Pravom Svijetu". Travis sa sobom nosi džepnu svijetiljku, koja mu pomaže vidjeti objekte, te džepni radio, pomoću kojeg čuje da li su čudovišta u blizini. Često, radnje koje igrač treba odraditi u pravom svijetu, imaju odraz i u "Drugom Svijetu".

Za borbu, Travis u početku koristi samo šake, no kroz grad, pronalazi razna oružja, od vatrenih oružja tipa pištolja i puška, ili čekića i skalpera. Kasnije, ta oružja ili oslabe ili se slome.

Radnja
Vrijeme i likovi
Radnja smještena prije prve igre iz 1999. godine, Silent Hill: Origins zauzima mjesto sedam godina prije radnje prve igre. Origins se odvija u maglovitom, napuštenom, malom gradu u sjevernozapadnoj Americi. Gradska karakterizacija je "Drugi Svijet", mračnija i čudovištima puna verzija pravog Silent Hilla.

U Originsu, prvi put susrećemo lika Travisa Gradyja, usamljenog kamiondžiju s mraćnim i tužnim djetinstvom. Likovi iz prijašnjih serijala su: Alessa Gilespie, mlada curica koja posjeduje nadljudske moći; medicinska sestra Lisa Garland, ovisnicu o drogi i snom da bude glumica, a ne medicinska sestra; psiholog Michael Kaufmann, koji Lisi dobavlja ilegalnu drogu;
i Alessina majka, Dahlia Gillespie, članicu kulta grada koja planira vratiti Goda, čudovište koje bi zavladalo zemljom.

Radnja
Vozeći prećicom kroz Silent Hill, Travis zabija kamion u drvo pokušavajući izbjeći manifestaciju Alesse. Prateći manifestaciju Alesse, Travis naiđe na goreću kuću, u kojoj spasi pravu Alessu, koja je bila u tijeku prizivanja Goda. Nakon što izgubi svijest ispred kuće, Travis se probudi u Silent Hillu, te želi saznati da li je Alessa preživjela. Tijekom njegova putovanja, Travis otkriva mraćne tajne svoj djetinstva, te treba ubiti manifestacije tj. čudovišta svojih roditelja: majku koja je smještena u ludnicu nakon što je pokušala ubiti sebe i Travisa, a otac je počinio samoubojstvo vješanjem. U međuvremenu, Travis ubija "Butchera", čudovište koje je ubijalo druga čudovišta.

Travis nastavlja pratiti manifestaciju Alesse koja odbija pričati s njim. Nakon što ubije veća čudovišta, Travis dobiva čudne objekte u obliku trokuta, nakon što ih skupi četiri, sklapa jedan veliki trokut, koji oslobađa moćno čudovište. Na kraju igre, Travis ubija "Alessa's Dream", glavno čudovište koje je trebalo ubiti Travisa nakon čega bi ono bilo Alessino tijelo.

Na kraju igre, tri svršetka su dostupna. U "Dobrom" svršetku, Travis sigurno napušta Silent Hill, nakon čega pronalazi svoj kamion i nastavlja dalje, dok Alessina manifestacija, ostavlja bebu na ulici, koju kasnije pronalaze Harry Mason i Jodie Mason, te joj daju ime Cheryl. U "lošem" svršetku, Travis se budi zavezan za krevet, dok ima priviđanja iz svoje prošlosti te čuje razne skrikove. Prepostavlja se da na kraju Travisa ubija "The Butcher". U "smiješnom" kraju, Travis odlazi s invanzemaljcima.

Vidi još
Silent Hill: Shattered Memories
Silent Hill 2

Izvori

Horor videoigre

Silent Hill: Origins


Lucía Jiménez Vicente née le 8 janvier 1997, est une joueuse de hockey sur gazon espagnole. Elle évolue au poste de milieu de terrain au SPV Complutense et avec l'équipe nationale espagnole.

Elle a participé aux Jeux olympiques d'été de 2016 et 2020.

Carrière

Coupe du monde
  : 2018

Championnat d'Europe
  : 2019

Jeux olympiques
 Top 8 : 2016, 2020

Références

Liens externes

Joueuse espagnole de hockey sur gazon
Naissance en janvier 1997
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2016
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

Lucía Jiménez Vicente


එක්සත් ජනපද අධ්‍යාපනය ට අනුව අප‍්‍රිකානු අධ්‍යයන

එක්සත් ජනපද අධ්‍යාපනය ට අනුව අප‍්‍රිකානු අධ්‍යයන හෝ අප‍්‍රිකානුවාදය හෝ කළු ජාතීන් පිළිබඳ අධ්‍යයන යන්නට අප‍්‍රිකාවේ ජන්ම මූලයෝ ඇත්තන් ගේ හෝ අප‍්‍රිකානු ඩයස්පෝරාවේ ඉතිහාසය දේශපාලනය හා සංස්කෘතීන් ආදිය ඇතුලත් වේ.

1970 දශකයේ බිහිවූ අප‍්‍රිකානු කේන්ද්‍රීය කළු අධ්‍යයන පීඨ හරහා බොහෝ විශ්ව විද්‍යාල වල අප‍්‍රිකානු අධයන පීඨ බිහිවිය. අප‍්‍රිකානු ඩයස්පෝරාවේ කළු අර්බුද (බොහෝ විට සම්පූර්ණයෙන් ම පාහේ අප‍්‍රිකානු අමෙරිකානු අර්බුද පමණක් පිළිබඳ කතා කරනු වෙනුවට මෙම නවීකරණය කරන ලද පීඨ සමස්ත අප‍්‍රිකානු ඩයස්පෝරාව ආවරණය කිරීමට පෙළඹුණි. එමෙන් ම ඔවුන් අනෙකුත් පීඨ සමග වඩාත් සුහදත්වයක් පවත්වා ගැනීමටද සමත් විය.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Black_studies

අප‍්‍රිකානුවන් පිළිබඳ අධ්‍යයන


Vasile Sălăgean (n. 25 martie 1874, Tresna, Sălaj – d. 1931, Seini, Maramureș) a fost delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918.

Date biografice
Vasile Sălăgean a fost avocat în localitatea Seini, județul Maramureș. În 1917, s-a înrolat voluntar în armata română. A fost desemnat delegat al cercului electoral Baia Mare la Adunarea Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918.

Note

Bibliografie
Ioan I. Șerban (coord.), Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1874
Decese în 1931
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Avocați români
Maramureșeni

Vasile Sălăgean (delegat)


Forenede Arabiske Emiraters fodboldlandshold administreres af fodboldforbundet Forenede Arabiske Emiraters fodboldforbund.

Eksterne henvisninger

Fodboldlandshold
Fodbold i Forenede Arabiske Emirater

De Forenede Arabiske Emiraters fodboldlandshold


Ippei Shinozuka (født 20. marts 1995) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama F. Marinos.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldspillere fra FC Spartak Moskva
Fodboldspillere fra Yokohama F. Marinos

Ippei Shinozuka


Kenneth Donovan Clark (June 4, 1927 – June 1, 2009) was an American B movie actor.  He appeared in movies in the United States and Europe, including the Secret Agent 077 trilogy, South Pacific, and a number of Spaghetti Westerns.

Early years
Clark was born in Neffs, Ohio. He enlisted in the Navy when he was 17, and after being honorably discharged, he sought a career as an actor. When that effort was unsuccessful, he found employment as a model and as a construction worker. He also worked as a coal miner in the mid 1950s near Cadiz Ohio.

Acting career

Early career
Clark was originally contracted to 20th Century Fox. While working for that studio, he acquired a reputation as a "beefcake" actor similar to Richard Egan. He appeared in a variety of genres of film, including crime (Six Bridges to Cross), Western (The Last Wagon), and war film (Between Heaven and Hell). Additionally, in one of his final roles for Fox, he appeared in Elvis Presley's debut motion picture, Love Me Tender. Fox dropped Clark following that picture, and his roles in the following years were often in lower-budget films.

Clark's most prominent role in American film came in 1958, when he was cast as Stewpot in South Pacific, an adaptation of the Broadway musical. His vocals were dubbed by Thurl Ravenscroft. Following the film's premiere, the New York Times described Clark's character as a "raffish gob."

During this period, Clark made many guest star appearances on a variety of American TV shows, including four appearances on Alfred Hitchcock Presents. In 1959, he made an unsold private investigator TV pilot for a William Campbell Gault-inspired mystery series entitled Brock Callahan, directed by Don Siegel and written by Stirling Silliphant. That same year, he made a guest appearance in an episode of Western TV series Colt .45. During this period Clark had the lead in Attack of the Giant Leeches (1959) and 12 to the Moon (1960). The former is regarded by some as Clark's "most memorable film."

1960s: Agent 077
During the 1960s and 1970s, like many other American actors Clark went to Italy appearing in several sword and sandal films, Spaghetti Westerns and Eurospy films, including the Hercules film The Son of Hercules in the Land of Darkness, starring fellow American actor Dan Vadis,  in 1963.

In 1965, Clark originated the role of Secret Agent Dick Mallory in the Agent 077 trilogy modeled on James Bond. In one of the pictures from that trilogy, From the East with Fury, Mallory seeks to rescue a kidnapped nuclear scientist.

1970s: Westerns
In 1971, Clark appeared alongside James Garner in Un Uomo Chiamo Slitta (translated as A Man Called Sledge).

Personal life and death
Clark was married to Bette Blatt, whom he met when they were in high school. They had three children and were divorced in 1980.

According to fellow actor Robert Woods, Clark died of a heart attack in Rome, Italy on June 1, 2009, three days before his 82nd birthday, shortly after a taping for a program on the mid 1960s Eurospy genre on the TV series Starcult.

Partial filmography
Adapted from IMDb and TV Guide.

 1956 On the Threshold of Space Sergeant Ike Forbes
 1956 The Proud Ones as Pike
 1956 The Last Wagon as Sergeant
 1956 Between Heaven and Hell as Morgan
 1956 Love Me Tender as Mr. Kelso
 1957 Alfred Hitchcock Presents (Season 2 Episode 39: "The Dangerous People") as Policeman
 1957 The True Story of Jesse James as Sergeant (uncredited)
 1958 Alfred Hitchcock Presents (Season 3 Episode 17: "The Motive") as Plain Clothes Policeman
 1958 Alfred Hitchcock Presents (Season 3 Episode 28: "Lamb to the Slaughter") as Mike the Policeman Assistant
 1958 South Pacific as Stewpot
 1959 The Shaggy Dog as FBI Agent (uncredited)
 1959 Attack of the Giant Leeches as Steve Benton
 1960 Alfred Hitchcock Presents (Season 5 Episode 30: "Insomnia") as Fireman
 1960 Heller in Pink Tights as Soldier Warning the Travelers (uncredited)
 1960 12 to the Moon as Captain John Anderson
 1961 Re Manfredi / King Manfred as Astolfo
 1963 Hercules Against the Mongols as Sayan
 1963 Jacob and Esau as Esau
 1964 None But the Lonely Spy as Robert Liston
 1964 Hercules the Invincible as Kabol
 1964 FX 18 Secret Agent as Francis Coplan
 1964 Hercules Against the Barbarians as Kubilai
 1964 The Road to Fort Alamo as Bud Massidy
 1965 Agent 077: Mission Bloody Mary as Dick Malloy
 1965 Agent 077: From the Orient with Fury as Dick Malloy
 1966  / Savage Gringo / Gunman Called Nebraska as Nebraska
 1966 Special Mission Lady Chaplin as Dick Malloy
 1967 Tiffany Memorandum as Dick Hallam
 1967 Desert Commandos as Captain Fritz Schoeller
 1968 The Fuller Report as Dick Worth
 1969 Tarzana, the Wild Girl as Glen Shipper
 1970 A Man Called Sledge as Floyd
 1981  as Colonnello Stern
 1985 Twice in a Lifetime as Flower Man
 1989 Arena as Marcus Diablo

References

External links

Biography and filmography

1927 births
2009 deaths
20th-century American male actors
American male film actors
Male Spaghetti Western actors
Male actors from Ohio
Military personnel from Ohio
People from Belmont County, Ohio

Ken Clark (actor)


هذه قائمة بالأفلام المصرية لعام 2002 مُرتبة أبجديًّا.

أفلام إنتاج 2002
0

قائمة الأفلام المصرية سنة 2002


Sextus Julius Caesar est un homme d'État romain et le premier membre des Iulii à détenir le consulat en 157 AEC.

Famille
Wilhelm Drumann suppose qu'il est le fils de Sextus Julius Caesar, l'un des tribuns militaires de 181 AEC, et, par conséquent, l'arrière petit-fils d'un autre Sextus Julius Caesar, préteur en 208 av. Cependant, des études plus récentes ont conclu que le tribun militaire et le consul étaient la même personne et que son père était le préteur de 208.

Sextus, avait au moins un frère, Lucius, préteur en 183 av. J.-C., et probablement un second, Caius, sénateur et arrière-grand-père de Caius Julius Caesar, le dictateur. Il a eu deux fils : Sextus, qui est préteur urbain en 123 AEC, et Lucius, grand-père de Lucius Jules César, consul en 90 AEC et de Caius Julius César Strabo.

Carrière
En 181 AEC., Sextus est tribun militaire sous le commandement de Lucius Aemilius Paullus Macedonicus, proconsul de Ligurie. En 170, il est envoyé comme Légat en Thrace afin de rendre la liberté aux habitants d' Abdera mais aussi rechercher et libérer ceux qui ont été réduits en esclavage.

En 165, Sextus est édile curule. Aux Jeux mégalésiens, lui et son collègue, Cnaeus Cornelius Dolabella, ont donné la première présentation infructueuse de la comédie de Terence, Hecyra. Avant 160 AEC, Sextus a également été  préteur, sans certitude sur l'année exacte.

En 157 AEC, Sextus devient le premier des Iulii Caesares à obtenir le consulat. Son collègue est Lucius Aurelius Orestes. Leur année de mandat s'est déroulée sans fait marquant, si ce n'est la visite d'Ariarathes, ancien roi de Cappadoce, déposé l'année précédente, venu à Rome pour chercher un soutien en faveur se restauration. Sextus est nommé comme témoin d'un décret du sénat au peuple de Tibur.

Dix ans après son consulat, en 147 av. J.-C., son collègue Oreste est envoyé comme ambassadeur pour arbitrer un différend entre la Ligue achéenne et les Lacédémoniens. Suivant les instructions du sénat, il exige la libération de plusieurs cités importantes de la Ligue, entraînant des émeutes à Corinthe et une attaque contre les ambassadeurs. En réponse, son ancien collègue, Sextus, est dépêché à la tête d'une seconde délégation avec pour instructions de censurer les Achéens et de poursuivre la négociation du différend. La tentative de Sextus de résoudre le différend échoue à la suite de l'intervention du stratège achéen Critolaus. L'année suivante, la guerre est déclarée, la ligue achéenne est officiellement dissoute et la majeure partie de la Grèce continentale est incorporée à la République romaine.

Voir également

 Iulia Gens

Les références

Bibliographie

 Tite-Live, Ab Urbe Condita (Histoire de Rome), livre xl.
 Caius Plinius Secundus (Pline l'Ancien), Naturalis Historia (Histoire naturelle), livre xxxiii.
 Polybe, Histoires, livre xxxii.
 Lucius Cassius Dio Cocceianus ( Dion Cassius ), Histoire romaine, fragmenta.
  Wilhelm Drumann, Geschichte Roms in seinem Übergang von der republikanischen zur monarchischen Verfassung, oder: Pompeius, Caesar, Cicero und ihre Zeitgenossen, Königsberg (1834–1844).
  "César" et "Sextus Julius Caesar" (nos. 4 & 6), dans le Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, William Smith, éd., Little, Brown and Company, Boston (1849).
 T. Robert S. Broughton, Les magistrats de la République romaine, American Philological Association (1952).
 The Cambridge Ancient History, Frank Adcock et SA Cook, éd., Cambridge University Press (1924–1939), vol. VIII.

Consul de la République romaine
Sextus
Consul romain du IIe siècle av. J.-C.
Diplomate du IIe siècle av. J.-C.

Sextus Julius Caesar (consul en 157 av. J.-C.)


Esenler, Zonguldak ilinin Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, Zindancılar köyüne bağlı Sakalar ve Piller mahallelerinin birleştirilmesiyle kuruldu.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 82 km, Karadeniz Ereğli ilçe merkezine 42 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Karadeniz Ereğli belde ve köyleri

Esenler, Karadeniz Ereğli


مدينة الزرقاء في الأردن.
 محافظة الزرقاء في الأردن.
 الزرقاء الجديدة أحد أحياء مدينة الزرقاء في الأردن.
 نهر الزرقاء في الأردن.
 قرية الزرقاء في السعودية
  وادي الزرقاء، وهو وادٍ يقع في ولاية باجة بالجمهورية التونسية.
  وادي الزرقاء، وهي قرية تقع في ولاية باجة بالجمهورية التونسية.
 عين الزرقاء
  الزرق: بلدية بولاية أم البواقي الجزائرية.
 الزرقاء (عين العرب) : قرية في سوريا
 هند بنت الخس، وتلقب الزرقاء.

انظر أيضا

 الزرقا (توضيح)
 الزرق (توضيح)

الزرقاء (توضيح)


Saraybosna Suikastı, 28 Haziran 1914 saat 01.15'te Arşidük Franz Ferdinand'a Gavrilo Princip adındaki bir Boşnak Sırp tarafından suikast düzenlendi. Princip, aynı zamanda Muhamed Mehmedbašić, Vaso Čubrilović, Nedeljko Čabrinović, Cvjetko Popović ve Trifko Grabež (bir Boşnak ve beş Sırp) içeren ve Boşnak Sırp Danilo Ilić ve Kara El adlı gizli cemiyetinin bir üyesi tarafından koordine edilen altı suikastçıdan biriydi. Suikastın siyasi amacı, Avusturya-Macaristan'ın Güney Slav eyaletlerini bir Yugoslavya'da birleştirebilmek için koparmaktı. Suikastçıların bu girişimlerinin nedenleri, daha sonra Genç Bosna olarak bilinen hareketle tutarlıydı. Suikast, Avusturya-Macaristan'ın daha sonra Sırbistan Krallığı'na bir ültimatom vermesi ve kısmen reddedilmesi ile doğrudan I. Dünya Savaşı'na yol açtı. Avusturya-Macaristan daha sonra Sırbistan'a savaş ilan ederek çoğu Avrupa devleti arasında savaşa yol açan eylemleri tetikledi.

Sırp askeri komplosu, Sırp istihbarat ajanı Binbaşı Vojislav Tankosić ve Rade Malobabić'in yardımıyla Sırp Askeri İstihbarat Şefi Dragutin Dimitrijević tarafından düzenlendi. Tankosić suikastçıları bomba ve tabancalarla silahlandırdı ve eğitti. Suikastçılara, Malobabić'in silah ve ajanların Avusturya-Macaristan'a sızması için kullandığı aynı gizli güvenli ev ve ajan ağına erişim izni verildi.

Suikastçılar, gizli şebekenin kilit üyeleri ve hala hayatta olan kilit roldeki Sırp askeri komplocular tutuklandı, yargılandı, mahkum edildi ve cezalandırıldı. Bosna'da tutuklananlar Ekim 1914'te Saraybosna'da yargılandı. Diğer komplocular, 1916-1917'de Fransız kontrolündeki Selanik Cephesi'ndeki bir Sırp mahkemesinde ilgisiz asılsız suçlamalarla tutuklandı ve yargılandı; Sırbistan en büyük askeri komploculardan üçünü idam etti. Suikastlarla ilgili bilinenlerin çoğu bu iki duruşma ve ilgili kayıtlardan gelmektedir.

Eski Yugoslavya'nın çeşitli ülkeleri büyük ölçüde Gavrilo Princip'i bir terörist olarak görürken, günümüzde Sırp Cumhuriyeti ve Sırbistan hükûmetleri Princip'in bir kahraman olduğu konusunda ısrar etmeye devam etmektedir.

Suikast

Konvoy
28 Haziran 1914 sabahı Danilo Ilić, altı suikastçıyı konvoy rotası boyunca konumlandırdı. Ilić caddede yürüdü ve suikastçıları cesaretlendirmeye çalıştı. Franz Ferdinand ve ekibi, Ilidža Kaplıcası'ndan Saraybosna'ya trenle ilerledi. Vali Oskar Potiorek partiyle Saraybosna istasyonunda bir araya geldi. Altı otomobil bekliyordu. Yanlışlıkla, üç yerel polis memuru, özel güvenlik amiri ile ilk arabaya bindi; şeflerine eşlik etmesi gereken özel güvenlik görevlileri geride kaldı. İkinci araba Saraybosna Belediye Başkanı ve Polis Şefini taşıdı. Konvoydaki üçüncü otomobil, üstü katlanmış bir Gräf&Stift 28/32 PS açık spor otomobildi. Franz Ferdinand, eşi Sophie, Vali Potiorek ve Yarbay Kont Franz von Harrach bu üçüncü arabaya bindiler. Konvoyun önceden duyurulan programdaki ilk durağı, askeri kışlaların kısa bir teftişiydi. Programa göre, konvoy, Appel Rıhtımı üzerinden belediye binası gitmek için sabah 10:00'da kışladan ayrılacaktı.

Saraybosna'daki güvenlik düzenlemeleri sınırlıydı. Yerel askeri komutan General Michael von Appel, birliklerin amaçlanan rotayı çizmesini önerdi, ancak bunun sadık vatandaşları rahatsız edeceği söylendi. Buna göre, ziyaret eden tarafın korunması Saraybosna polisine bırakıldı ve ziyaretin yapıldığı Pazar günü bu polislerin sadece 60'ı görevdeydi.

Bombalama

Konvoy ilk suikastçı Mehmedbašić'i geçti. Danilo Ilić, onu Mostar Cafe'nin bahçesinin önüne yerleştirmiş ve bir bomba ile silahlandırmıştı. Mehmedbašić harekete geçemedi. Ilić, Vaso Čubrilović'i Mehmedbašić'in yanına yerleştirerek onu bir tabanca ve bomba ile silahlandırmıştı. O da harekete geçemedi. Ilić, güzergâh boyunca Nedeljko Čabrinović'i Miljacka Nehri yakınlarındaki caddenin karşı tarafına yerleştirerek onu da bir bomba ile silahlandırmıştı.

Saat 10:10'da Franz Ferdinand'ın arabası yaklaştı ve Čabrinović bombasını attı. Bomba, arkaya doğru katlanan üstü açılır kapağın üzerinden sekti ve sokağa fırladı. Bombanın zaman ayarlı patlayıcısı, bir sonraki arabanın altında patlamasına neden oldu ve arabayı hareketsiz kılarak 1 fit çapında (0,30 m), 6,5 inç derinliğinde (170 mm) bir çukur oluşmasına neden oldu ve 16–20 kişi yaralandı.

Čabrinović siyanür hapını yuttu ve Miljacka nehrine atladı. Čabrinović'in intihar girişimi başarısız oldu, çünkü tarihi geçmiş olan eski siyanür sadece kusmasına neden oldu ve Miljacka'nın atladığı nehir, sıcak ve kurak yaz nedeniyle sadece 13 cm derinliğinde idi. Polis Čabrinović'i nehirden dışarı sürükledi ve gözaltına alınmadan önce kalabalık tarafından ciddi şekilde dövüldü.

Alay, hasar gören arabayı geride bırakarak Belediye Binası'na doğru hızla uzaklaştı. Cvjetko Popović, Gavrilo Princip ve Trifun Grabež, konvoy onları yüksek hızda geçtiği için hareket edemediler.

Belediye Binası resepsiyonu

Daha önceden planlananmış bir resepsiyon için Belediye Binası'na gelen Franz Ferdinand anlaşılır stres işaretleri gösterdi ve Belediye Başkanı Fehim Curčić'in protesto için hazırladığı bir karşılama konuşmasını yarıda keserek: "Sayın Belediye Başkanı, buraya bir ziyaret için geldim ve bombalarla karşılandım. Bu çok çirkin." dedi. Düşes Sophie daha sonra Franz Ferdinand'ın kulağına fısıldadı ve bir duraklamanın ardından Franz Ferdinand belediye başkanına "Şimdi konuşabilirsiniz" dedi. Daha sonra sakinleşti ve belediye başkanı konuşmasını yaptı. Franz Ferdinand, hasarlı arabada olmaktan dolayı hala kanla ıslanmış olan kendi konuşma kağıtlarını hazırlarken beklemek zorunda kaldı. Hazırlanan metne, Saraybosna halkına alkışladıkları için teşekkür ederek, "suikast girişiminin başarısız olmasından duydukları sevinci ifade ettikleri gibi" o günün olayları hakkında birkaç açıklama ekledi.

Arşidük'ün parti yetkilileri ve üyeleri bundan sonra ne yapılacağını tartıştılar. Başpiskoposun meclis üyesi Baron Rumerskirch, çiftin sokakları geçmek için şehre asker getirilinceye kadar Belediye Binası'nda kalmasını önerdi. Genel Vali Oskar Potiorek, doğrudan manevralardan gelen askerlerin bu tür görevlere uygun kıyafet üniformalarına sahip olmadığı gerekçesiyle bu öneriyi veto etti ve "Saraybosna'nın suikastçılarla dolu olduğunu mu düşünüyorsun?" diyerek sözünü bitirdi.

Franz Ferdinand ve Sophie, hastanede bombalama sonucu yaralıların ziyaret edilmesi lehine planladıkları programdan vazgeçtiler. Kont Harrach, Arşidük'ü caddenin nehir tarafından herhangi bir saldırıdan korumak için Franz Ferdinand'ın arabasının sol tarafındaki koşu tahtasında bir pozisyon aldı. Saat 10:45'te, Franz Ferdinand ve Sophie üçüncü arabayla bir kez daha konvoya bindiler. Çiftin güvenliğini sağlamak için General Oskar Potiorek, imparatorluk konvoyunun Appel Rıhtımı boyunca düz bir şekilde Saraybosna Hastanesi'ne gitmesi gerektiğine karar verdi, böylece kalabalık şehir merkezinden kaçabileceklerdi. Ancak Potiorek, kararını şoförlere iletemedi. Sonuç olarak, Arşidük'ün şoförü Leopold Lojka, Latin Köprüsü'nde tıpkı önündeki iki şoför gibi sağa dönüş yaptı. Tarihçi Joachim Remak'a göre, bunun nedeni Potiorek'in yardımcısı Eric (h) von Merrizzi'nin hastanede olması ve bu nedenle aracın şoförü Lojka'ya planlardaki ve sürüş rotasındaki değişiklik hakkında bilgi verememiş olmasıdır. Daha önce Potiorek'i imparatorluk ziyareti için yetersiz güvenlik önlemleri konusunda defalarca uyaran Saraybosna Polis Şefi Edmund Gerde'den, Archduke'nin yardımcılarından biri tarafından yeni rotayı sürücülere anlatması istendi, ancak o anki kafa karışıklığı ve gerginlik içinde bunu yapmayı ihmal etti.

Ölümcül ateş

İlk suikast girişiminin başarısız olduğunu öğrenen Princip, dönüş yolculuğunda Arşidük'ü öldürmek için uygun bir yer düşündü ve Latin Köprüsü yakınlarındaki yakındaki bir yiyecek dükkânının (Schiller'in şarküterisi) önündeki bir konuma yerleşmeye karar verdi. Bu noktada, Arşidük'ün konvoyunun birinci ve ikinci arabaları birden sağa sapıp bir ara sokağa dönerek Appel Rıhtımını terk etti. Arşidük'ün şoförü onların rotasını takip edince, İmparatorluk çiftiyle üçüncü aracı paylaşan Vali Potiorek, şoföre yanlış yoldan gittiği gerekçesiyle durması için seslendi. Şoför frene bastı ve geri vites gidip, Princip'in durduğu yere yakın bir yerde aracı durdurdu. Suikastçı arabanın ayak basamağına çıktı ve Franz Ferdinand ve Sophie'yi Belçika yapımı FN Herstal FN Browning M1910 380 kalibreli bir tabanca kullanarak boş bir mesafeden vurdu. Tabanca seri numaraları 19074, 19075, 19120 ve 19126 olarak suikastçılara verilmişti; Princip 19074 seri no'lu tabancayı kullandı. Albertini'ye göre, "ilk kurşun Arşidük'ü boyun damarından yaraladı, ikincisi Düşes'i karın bölgesinden yaraladı." Princip kendini vurmaya çalıştı ama hemen yakalandı ve tutuklandı. Princip'e cezası verilirken, niyetinin Sophie'den çok Vali Potiorek'i öldürmek olduğunu belirtti.

Sophie vurulduktan sonra hemen bayıldı ve Franz Ferdinand'ın bacakları üzerine çöktü. Arşidük de tıbbi tedavi için Valinin ikametgâhına götürülürken bilincini kaybetti. Kont Harrach'ın bildirdiğine göre, Franz Ferdinand'ın son sözleri "Sophie, Sophie! Ölme! Çocuklarımız için yaşa!" oldu. İmparatorluk çifti 28 Haziran 1914 günü saat 11:30'da öldü; Sophie Vali'nin konutuna vardığında öldü ve Franz Ferdinand eşinden 10 dakika sonra öldü.

Cenaze
Cesetler SMS Viribus Unitis zırhlısı ile Trieste'ye ve daha sonra özel trenle Viyana'ya nakledildi. Yabancı kraliyet ailesinin çoğu katılmayı planlamış olsa da, açıkça reddedilmişlerdi ve cenaze, ölen çiftin üç çocuğunun birkaç halka açık tören dışında tutulmasıyla birlikte, sadece imparatorluk ailesinin yakınında gerçekleşti. Subay birliklerinin cenaze trenini selamlaması yasaklandı ve bu, olası yeni mirasçı Arşidük I. Karl önderliğinde küçük bir isyana yol açtı. Tabutlarının halk tarafından görülmesi ciddi bir şekilde azaldı ve daha da skandal bir şekilde, Avusturya İmparatoru I. Franz Joseph'in en yüksek mahkeme yetkililerinden Montenuovo, çocuklara faturayı ödetmek için uğraştı fakat bu başarısızlıkla sonuçlandı. Düşes İmparatorluk Mahzenine gömülemediği için Arşidük ve Düşes Artstetten Kalesi'ne defnedildi.

Sonuç

Tüm suikastçılar sonunda yakalandı. Avusturya-Macaristan'da gözaltında tutulanlar, kendilerine ve silahlarını Saraybosna'ya götürmelerine yardımcı olanlarla birlikte yargılandı. Mehmedbašić Karadağ'da tutuklandı, ancak Sırbistan'a "kaçmasına" izin verildi ve burada Binbaşı Tankosić'in yardımcılarına katıldı, ancak 1916'da Sırbistan onu diğer asılsız suçlamalarla hapse attı.

Suikastı izleyen saatlerde Saraybosna'da ve Avusturya-Macaristan'ın çeşitli yerlerinde Sırp karşıtı isyanlar, ordu tarafından düzen sağlanana kadar patlak verdi. Suikast'ın yapıldığı günün gecesi, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun diğer bölgelerinde, özellikle günümüz Bosna Hersek ve Hırvatistan topraklarında ülke çapında Sırp karşıtı pogromlar ve gösteriler düzenlendi. Gösteriler Bosna Hersek'in Avusturya-Macaristan valisi Oskar Potiorek tarafından organize edildi ve teşvik edildi. Josip Frank'in takipçileri tarafından yürütülen ilk Sırp karşıtı gösteriler 28 Haziran akşamı Zagreb'de düzenlendi. Ertesi gün, Saraybosna'daki Sırp karşıtı gösteriler daha şiddetli hale geldi. Şehirdeki polis ve yerel yetkililer, Sırp karşıtı şiddeti önlemek için hiçbir şey yapmadı. Yazar Ivo Andrić, Saraybosna'daki şiddeti "Saraybosna nefret çılgınlığı" olarak nitelendirdi. Saraybosna'daki katliamın ilk gününde iki Sırp öldürüldü, birçoğu saldırıya uğradı, Sırpların sahip olduğu 1.000 civarında ev, dükkân, okul ve kurum (bankalar, oteller, matbaalar gibi) yerle bir edildi veya talan edildi.

Suikastın ardından, Franz Joseph'in kızı Marie Valerie, babasının yeni varisi olan büyük yeğeni Arşidük Charles'a daha fazla güvendiğini ifade ettiğini kaydetti. Avusturya-Macaristan İmparatoru, suikastle ilgili olarak kızına şu sözleri itiraf etti: "Benim için bu, büyük bir endişeden kurtulmadır."

Duruşmalar ve ceza

Saraybosna davası (Ekim 1914)

Avusturya-Macaristan makamları, Saraybosna suikastçılarını (Karadağ'a kaçan ve orada polis gözetiminden Sırbistan'a serbest bırakılan Mehmedbašić hariç), davalarında kendilerine yardım eden ajan ve köylülerle birlikte tutukladı ve yargıladı. Sanıkların çoğu, Sırbistan Krallığı'ndaki resmi çevrelerin dahil olduğu vatana ihanet etmek için komplo kurmakla suçlandı. Yüksek ihanet komplosu, ölüm cezasını gerektiriyordu, ancak komplo basit bir cinayet işlemek için değildi. Duruşma, 28 Ekim 1914'te açıklanan karar ve cezalarla 12-23 Ekim tarihleri arasında görüldü.

Ölüm cezasıyla karşı karşıya kalan yetişkin sanıklar, duruşmada kendilerini komplonun isteksiz katılımcıları olarak tasvir ettiler. Sanık Veljko Čubrilović'in (bir Narodna Odbrana ajanı olan ve silahların taşınmasını koordine eden) incelemesi bu çabanın bir örneğidir. Čubrilović mahkemeye şunları söyledi: "Princip bana baktı ve çok güçlü bir şekilde 'biz veliaht prens'e suikast yapacağız ve eğer bunu biliyorsanız, sessiz olmalısınız. Eğer ihanet edersen, sen ve ailen yok olacaksın."" Savunma avukatı tarafından sorgulanan Cubrilović, onu Princip ve Grabež ile işbirliği yapmaya zorladığını söyledi." Čubrilović, Princip'in arkasında büyük zulümler gerçekleştirebilecek devrimci bir örgütün olmasından korktuğunu açıkladı ve bu nedenle onlara uymazsa evinin yıkılmasından ve ailesinin öldürülmesinden korktuğunu en azından Sırbistan'da böyle bir örgütün var olduğunu bildiğini açıkladı. Başka bir Narodna Odbrana ajanı Mihajlo Jovanović de suikast karşıtı olduğunu iddia etti.

Gençliğinden dolayı idam cezasına çarptırılmayan Belgradlı komplocular, haklarındaki suçlamayı çürütmek için duruşmada kendilerini suçlamalardan ve Sırbistan'dan uzaklaştırmaya odaklandılar ve mahkemedeki ifadelerini önceki ifadelerinden değiştirdiler. Princip çapraz sorgulama altında şunları söyledi: "Ben bir Yugoslav milliyetçisiyim ve tüm Güney Slavların hangi devlette olursa olsun birleşmesine ve Avusturya'dan bağımsız olacağına inanıyorum." Daha sonra Princip'e amacını nasıl gerçekleştirmeyi amaçladığı soruldu ve şu cevabı verdi: "Terör yoluyla." Cabrinović, onu Franz Ferdinand'ı öldürmeye motive eden siyasi görüşlerin Sırbistan içinde seyahat ettiği çevrelerde tutulan görüşler olduğuna tanıklık etti. Mahkeme, sanıkların resmi Sırbistan'ı suçsuz saydığını iddia eden hikâyelerine inanmadı. Karar şöyleydi: "Mahkeme, hem Narodna Odbrana'nın hem de Sırbistan Krallığı'ndaki casusluk hizmetinden sorumlu askeri çevrelerin öfke içinde işbirliği yaptığının kanıtlarıyla kanıtlandığını kabul ediyor."

Duruşmada Čabrinović cinayetlerden duyduğu üzüntüyü dile getirmişti. Cezanın ardından Čabrinović, katillerin yetim bıraktığı üç küçük çocuktan tamamen affedildiklerine dair mektubu aldı. Čabrinović ve Princip hapishanede tüberkülozdan öldü. Suçun işlendiği tarihte 20 yaşın altındakiler, Avusturya-Macaristan yasalarına göre en fazla 20 yıl hapis cezasına çarptırılabilirdi. Mahkeme, gerçek doğum tarihine ilişkin bazı şüpheler olması nedeniyle Princip'in yaşıyla ilgili tartışmalar dinlemiş, ancak suikast sırasında Princip'in 20 yaşın altında olduğu sonucuna varmıştır. Bosna Hersek henüz Avusturya ya da Macaristan'a bağlanmadığı için, Avusturya-Macaristan Maliye Bakanı Bosna-Hersek'i yönetiyordu ve Kaiser'e merhamet tavsiye etme sorumluluğunu üstlendi.

Suikastın ardından yaşanan gelişmeler ve sonrası
Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun 1908'de işgal etmiş olduğu Bosna-Hersek'in Saraybosna kentinde, 28 Haziran 1914'te Gavrilo Princip isimli bir Sırp milliyetçisinin Arşidük Franz Ferdinand'ı öldürmesi I. Dünya Savaşı'nı başlatan kıvılcım oldu. Bu olaydan Sırbistan'ı sorumlu tutan Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, 27 Temmuz 1914'te Sırbistan'ı işgal etti. Rusya Sırbistan'ı destekleyince Almanya, Avusturya-Macaristan'ın yandaşı olarak Rusya'ya savaş ilan etti; Fransa da 1892'de imzaladığı İkili İttifak Antlaşması çerçevesinde Rusya'yı destekledi. Bunun üzerine Almanya, Fransa'ya da savaş ilan etti.

Alman birlikleri Fransa'ya saldırmak için Belçika'ya girdi. 1839'da herhangi bir saldırı karşısında Belçika'ya yardım etmeye söz vermiş olan Birleşik Krallık, 4 Ağustos 1914'te Almanya'ya savaş ilan etti. Böylece I. Dünya Savaşı Avrupa'da başlamış oldu.

Kaynakça

Saraybosna Suikastı


Monmouth-hérað (, ) er hérað í suðaustur-Wales. Nafnið kemur frá samnefndri, sögulegri sýslu. Nútímahéraðið nær yfir þrjá fimmtu hluta eldra héraðsins. Stærsti bærinn er Abergavenny. Næstu héruð eru Torfaen, Newport og Blaenau Gwent til vesturs; Herefordshire og Gloucestershire til austurs; og Powys til norðurs.

Innri tenglar
Aberffrwd er þorp í héraðinu

Héruð í Wales

Monmouth-hérað


حمدي الجزار روائي وقاص مصري ولد في 1 أكتوبر 1970 بالجيزة، في مصر. حصل على ليسانس الآداب في الفلسفة من جامعة القاهرة 1992، من أعماله: "سحرٌ أسْود" و"لذَّات سرِّية" و"الحريم" و"كتَاب السُطور الأَربَعة"، وأحدث رواياته"العروس" الصادرة عن دار نشر ديوان2023.نال جائزة مؤسسة ساويريس للأدب 2006، وجائزة بيروت39 في عام2010، وجائزة أفضل رواية مصرية، معرض القاهرة الدولي للكتاب 2015 ترجمت بعض أعماله إلى الإنجليزية، والتركية، والفرنسية، والجورجية والتشيكية". زميل برنامج الكتابة الدولية بجامعة أيوا، الولايات المتحدة الأمريكية، 2007، وعضو اتحاد الكتاب المصري، وعضو الهيئة الاستشارية العليا لمهرجان القاهرة الأدبي.

رواياته
نشر العديد من القصص والمقالات في العديد من الصحف والمجلات المصرية والعربية منذ عام 1990، وكتب وأخرج ثلاث مسرحيات قصيرة. ومن أهم إصداراته:

سحر أسود
صدرت روايته الأولى «سحر أسود» عن دار ميريت في طبعتين: الأولى عام 2005، والثانية عام 2007 والطبعتين الثالثة 2007 والرابعة 2010 عن دار «الدار» وصدرت في طبعة خامسة عن دار بتانة 2017
 نشرت مجلة بانيبال اللندنية أربعة فصول من رواية «سحر أسود» بترجمة همفري ديفيز في عددها 26 صيف 2006.
 نشرت الأهرام إبدو في عددها 606، إبريل 2006 ترجمة للفرنسية لفصل من «سحر أسود»، ومراجعة للرواية لدينا حشمت.
و نشرت مجلة meet"" الفرنسية فصولاً من «سحر أسود» بالعربية والفرنسية بترجمة نشوى الأزهرى في عددها 21، le caire/ vancouver، 2008.
 صدرت «سحر أسود» بالإنجليزية بعنوان "Black Magic" بترجمة همفري ديفيز عن قسم النشر بالجامعة الأمريكية بالقاهرة، ونيويورك 2007.
 نالت «سحر أسود» جائزة «مؤسسة ساويرس للأدب المصري» في الرواية، المركز الأول للكتاب الشباب 2006.
 صدرت"سحر أسود" بالإنجليزية بترجمة همفري ديفيز عن قسم النشر بالجامعة الأمريكية ونيويورك 2007، وصدرت الطبعة الثانية منها عام 2013
 صدرت "سحر أسود" بالتركية عن دار كيرهوس كتاب في أنقرا، تركيا 2013

لذات سرية
صدرت روايته الثانية «لذات سرية»  عن دار «الدار» 2008
 نشرت مجلة Tri Quarterly الصادرة عن جامعة نورث ويسترن بشيكاغو فصل «قتلتان» من رواية «لذّات سرّية» بترجمة همفرى ديفيز في عددها 133ربيع 2009.
 صدرت لذات سرية بالإنجليزية، بترجمة همفري ديفيز، عن قسم النشر بالجامعة الأمريكية 2013
 الحريم
 -صدرت روايته الثالثه"الحريم" عن دار صفصافة، 2014 -حازت رواية"الحريم" جائزة أفضل رواية مصرية، معرض القاهرة الدولي للكتاب 2015 -صدرت طبعة ثانية من"الحريم" عن دار غريب 2017 -صدرت "الحريم" بالفرنسية، بترجمة فرانسوا نيرود، عن دار بيل فييل، باريس 2017 -صدرت"الحريم" باللغة الجورجية، بترجمة تيسيانا بيبليشفيلي، عن دار يوستري، جورجيا، 2019 - صدرت "الحريم" في كتاب صوتي عن موقع "كتاب صوتي"، 2018
 -صدر "كتاب السطور الأربعة"، الرواية الأولى عن سلسة "حروف"، الهيئة العامة لقصور الثقافة 2012. -صدر كتاب السطور الأربعة، الرواية الكاملة، عن دار نفرو 2014  -نشرت"الرباعيات المائة"، مختارات من "كتاب السطور الأربعة، وكتاب وجه الوجوه، كديوان صغير، بمجلة أدب ونقد، مارس 2015  -صدرت الأعمال الثلاثة: "سحر أسود"، و"لَذَّات سِرِّية"، و"كتاب السطور الأربعة"، عن قرطبة للنشر الإلكتروني 2014.  -اختير في مشروع بيروت 39 لتكريم أفضل الكتاب العرب دون الأربعين، 2009- 2010، مؤسسة هاي فيستفال البريطانية.  -زميل برنامج الكتابة الدولية بجامعة أيوا، أمريكا، 2007.  - كتب مقالًا نصف شهري بمجلة سامبسونيا واي الأمريكية لمدة عامين2013-2014.  -تُرجمت بعض نصوصه إلى التشيكية، ولغة الملايو، ماليزيا، ونشرت بعض أعماله بمجلات دولية في  أوربا وأمريكا كبانيبال في لندن، وميت في باريس، وترايكوارترى، جامعة شيكاجو.  -شارك في مهرجانات دولية وفعاليات أدبية بمصر، والجزائر ولبنان، والإمارت العربية المتحدة، وفرنسا، والمملكة المتحدة، ودولة التشيك، وتركيا، وأمريكا، وقدم قراءات ومحاضرات بعدة جامعات دولية منها تشارلز ببراغ، بوينت بارك، وجورج تاون، ونورث ويسترن بأمريكا، وغيرها.  -كتب عن أعماله كبار النقاد بالعربية والإنجليزية والفرنسية، وتُدَرّس أعماله، ويعد عنها الرسائل الجامعية في بعض الجامعات المصرية والأمريكية والأوربية.  -يعمل بقناة النيل الثقافية، بالتليفزيون المصري منذ عام1998، حتى اليوم، حيث كتب وأعد عشرات الأفلام التسجيلية والبرامج الحوارية، وأشرف على مركز بحوث القناة.

أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة القاهرة
روائيون مصريون
مواليد 1390 هـ
مواليد 1970

حمدي الجزار


Pyongyang International Film Festival (fork. PIFF) er Nordkoreas internationale filmfestival, der afholdes hvert andet år i hovedstaden Pyongyang. Festivalen koordineres i samarbejde med Koryo Tours. Festivalens officielle tema er "Uafhængighed, Fred og Venskab".

Opsætninger
Film fremvises på forskellige lokationer rundt omkring i Pyongyang. Som besøgende ved man som regel ikke hvilke film, der bliver vist, indtil man møder op til festivalen.

Priser
Hovedpriserne er de såkaldte Torch-priser, der gives i adskillige kategorier så som bedste film, bedste skuespiller og bedste musik. Derudover er der fire "specialpriser". Juryen er international og består af fem personer.

Historie
Festivalen blev grundlagt under navnet Pyongyang Film Festival of the Nonaligned and Other Developing Countries i september 1987 som en del af De alliancefrie landes bevægelse, og siden 1990 har festivalen været afholdt hvert andet år. Vicky Mohieddeen fra Koryo Tours har udtalt, at værterne siden 2008 er gået fra at bære traditionelle nordkoreansk dragter til at bære mere vestligt tøj i form af jakkesæt og korte kjoler. Siden 2014 har besøgende desuden kunnet spise street food og popcorn importeret fra Kina. Amerikanske og sydkoreanske film har aldrig deltaget i filmfestivalen.

Om de enkelte år

15. afholdelse
Senest blev festivalen holdt d. 16.-23. september 2016. Åbningsceremonien blev holdt i den Centrale Ungdomshal, og 60 film fra 21 lande deltog. Den nordkoreanske film Vores Hjems Historie vandt Torch-prisen for bedste film, mens hovedrolleindehaveren Paek Sol-mi vandt Torch-prisen for bedste skuepillerinde

14. afholdelse

Festivalen blev afholdt for fjortende gang d. 17.-24. september 2014 med åbningsceremonien i Ponghwa-teatret. Juryen bestod af Ri Yang Il (Nordkorea), Yin Li (Kina), Changiz Hasani (Iran), Mikhail Kosyrev (Rusland) og Francois Margolin (Frankrig). Af 500 indsendte film endte 100 med at blive vist til festivalen, hvoraf nogle deltog i konkurrencen. Torch-prisen for bedste film blev vundet af Die Brücke am Ibar fra Tyskland, mens prisen for bedste fotografi gik til den britiske film Fast Girls.

11. afholdelse
Festivalen blev afholdt for ellevte gang d. 17.-26. september 2008, hvor over 100 film deltog fra over 45 lande, mens 120.000 billetter blev distribueret. Filmene kom bl.a. fra Kina, Rusland, Italien og Frankrig. De nordkoreanske film Han nyeohaksaengeui ilgi (igen) og Haneuleul naneun yeondeul blev vist.

10. afholdelse
Festivalen blev afholdt for tiende gang i 2006, hvor den nordkoreanske film Han nyeohaksaengeui ilgi blev vist.

9. afholdelse
Festivalen blev afholdt for niende gang i 2004. I en artikel fra The Economist er den øgede internationalisering bemærket. Homoseksualitet kunne ses på film og bl.a. den britiske film Bend It Like Beckham blev vist. Hver dag sluttede de sidste visninger kl. 18, mens spisningen endte kl. 21.

7. afholdelse
Festivalen blev afholdt for syvende gang i 2000, hvor der for første gang blev vist japanske film. Det japanske bidrag bestod af otte film af instruktøren Yoji Yamada.

Eksterne henvisninger

Kildehenvisninger

Film i Nordkorea
Turisme i Nordkorea
Etableret i 1987

Pyongyang International Film Festival


Olivier Py (geboren 24. Juli 1965 in Grasse) ist ein französischer Schauspieler, Regisseur, Theaterintendant und Autor von Bühnenwerken.

Leben
Py besuchte in Cannes die Schule und studierte in Paris am Conservatoire national supérieur d'art dramatique. Er arbeitet als Regisseur, als Schauspieler und Autor. Im Jahr 1997 wurde er in Orléans Leiter des Centre national de création d'Orléans und 2007 in Paris Intendant des Théâtre National de l'Odéon, bis er 2011 dort aus politischen Gründen abgelöst und durch Luc Bondy ersetzt wurde. Seit 2001 hatte er mehrere Aufträge für Operninszenierungen am Grand Théâtre de Genève und im Jahr 2008 mit The Rake's Progress von Igor Stravinsky seine erste Inszenierung an der Opéra National de Paris (Palais Garnier). Im April 2012 realisierte er am Theater an der Wien die Oper Hamlet von Ambroise Thomas. 2015 inszenierte er dort ebenso die Erstfassung des Fliegenden Holländer.

Py hat eine Vielzahl von Theaterproduktionen entworfen, geschrieben und auch selbst herausgebracht. Sein die Theatersituation reflektierendes  Stück Die Sonne wurde 2011 von ihm an der Berliner Volksbühne uraufgeführt. 2012 inszenierte Py erstmals als Opernregisseur in Deutschland an der Oper der Stadt Köln (Die Macht des Schicksals von Giuseppe Verdi).

Py leitet seit 2013 das Festival von Avignon, bei dem er zum ersten Mal 1995 arbeitete.

Filmografie (Auswahl)
 1990: Kommissar Navarro (Navarro, Fernsehserie, 1 Folge)
 1994: Die Auferstehung des Colonel Chabert (Le colonel Chabert)
 1994: 75 cl Schicksal (	75 centilitres de prière)
 1995: Funny Bones – Tödliche Scherze (Funny Bones)
 1995: Hippolytes Fest (Au petit Marguery)
 1996: … und jeder sucht sein Kätzchen (Chacun cherche son chat)
 1997: Die Jagd nach dem tanzenden Gott (La divine poursuite)
 1998: Ende August, Anfang September (Fin août, début septembre)
 1999: Nos vies heureuses
 1999: Peut-être
 2008: Le bruit des gens autour
 2013: Violette

Operninszenierungen
 1999 Carl Maria von Weber: Der Freischütz – Opéra de Nancy
 2001 Jacques Offenbach: Les contes d'Hoffmann – Grand Théâtre de Genève
 2003 Hector Berlioz: La damnation de Faust – Grand Théâtre de Genève
 2005: Richard Wagner: Tristan und Isolde – Grand Théâtre de Genève
 2005: Richard Wagner: Tannhäuser – Grand Théâtre de Genève
 2005 Benjamin Britten: Curlew River – Edinburgh International Festival, danach Théâtre de Nîmes und Opéra de Lyon
 2007 Claude Debussy: Pelléas et Mélisande – Moskau
 2008 Igor Strawinsky: The Rake's Progress – Opéra National de Paris (Palais Garnier)
 2009 Wolfgang Amadeus Mozart: Idomeneo – Festival d'Aix-en-Provence
 2010 Alban Berg: Lulu – Grand Théâtre de Genève und danach am Gran Teatre del Liceu, Barcelona
 2010 Paul Hindemith: Mathis der Maler – Opéra National de Paris (Opéra Bastille)
 2010 Charles Gounod: Roméo et Juliette – De Nationale Opera, Amsterdam, danach an der Königlichen Oper in Kopenhagen
 2011 Giacomo Meyerbeer: Les Huguenots – Théâtre Royal de la Monnaie, Brüssel und danach an der Opéra national du Rhin, Strasbourg
 2012 Ambroise Thomas: Hamlet – Theater an der Wien und Théâtre Royal de la Monnaie, Brüssel
 2012 Georges Bizet: Carmen – Opéra de Lyon
 2012 Giuseppe Verdi: La forza del destino – Oper Köln
 2013 Thierry Escaich: Claude – Opéra de Lyon
 2013 Giuseppe Verdi: Il trovatore – Bayerische Staatsoper, München
 2013 Christoph Willibald Gluck: Alceste – Opéra National de Paris (Palais Garnier)
 2013 Giuseppe Verdi: Aida – Opéra National de Paris (Opéra Bastille)
 2013 Francis Poulenc: Dialogues des Carmélites – Théâtre des Champs-Élysées, Paris
 2015 Paul Dukas: Ariane et Barbe-Bleue – Opéra national du Rhin, Strasbourg
 2015 Gabriel Fauré: Pénélope – Opéra national du Rhin, Strasbourg
 2015 Richard Wagner: Der fliegende Holländer (Erstfassung) – Theater an der Wien
 2016 Fromental Halévy: La Juive – Opéra de Lyon
 2016 Giuseppe Verdi: Macbeth – Theater Basel
 2016 Jules Massenet: Manon – Grand Théâtre de Genève
 2019 Claude Debussy: Pelléas et Mélisande,   Holland Festival,  Nationale Opera en Ballet, Amsterdam
 2022 Giuseppe Verdi: Les Vêpres Siciliennes – Deutsche Oper Berlin

Werke (Auswahl)
Schriften in deutscher Ausgabe:
 Die Sonne.  Übersetzung Leopold von Verschuer. Gifkendorf : Merlin, 2011
 Paradies der Traurigkeit. Gifkendorf : Merlin, 2005
 Die Feier des Labyrinths. Gifkendorf : Merlin, 2003

Weblinks

Einzelnachweise

Theaterregisseur
Opernregisseur
Filmschauspieler
Theaterintendant
Autor
Drama
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Französisch)
Franzose
Geboren 1965
Mann

Olivier Py


بلدية كامبو لوغار ، هي بلدية تقع في مقاطعة قصرش والتي تقع في منطقة إكستريمادورا، غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.198 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في قصرش
بلديات قصرش

كامبو لوغار


Playmen, Türkiye'de, Hürriyet yayın grubu tarafından Erkekçe dergisine rakip olarak 1985 yılında çıkarılmaya başlanan erkek dergisidir. Lisans hakları bir İtalyan dergi grubuna aitti. İlk Türkçe sayısının kapak güzeli o güne kadar Türkiye'de tanınmayan Derya Arbaş'tı.

Erotik dergiler
Türkçe dergiler

Playmen


Dresden (Yukarı Sorbça: Drježdźany), Almanya'nın Saksonya eyaletinin merkezi olan şehir.

Elbe Nehri'nin kenarında kurulan Dresden'e "Elbe'nin Floransa'sı" da denir. Dresden çok sayıda sanat eseri koleksiyonları barındırır. Bugüne dek ayakta kalmış olan sayısız muhteşem barok yapı, Güçlü August döneminin şanını ve ihtişamını taşımaktadır. Dresden eski Doğu Almanya toprakları içinde yer alır.

Avrupa'nın en güzel su saraylarından biri olan Moritzburg, Dresden'den yalnızca 10 km uzaklıkta kuzey yöndedir. Sarayın parkında yürüyüş yapabilir. Tırmanış ve doğa yürüyüşü tutkunları, Dresden'in yaklaşık 30 km güneyinde başlayan Sächsische Schweiz bölgesinin kumtaşı kayalarına ve dağ geçitlerine hayrandırlar.

Tarihçe

Dresden önce balıkçıların ve köylülerin barındığı bir köy idi. Şehir hakkında ilk belgesel kaynak 1206'da "Burg Thorn" adlı Orta Çağ başlarından kalan bir kalenin yıkılması hakkındaki bazı mahkeme protokol anlaşmalarıdır ve bu belgelerde İslav adıyla "Drežďany" olarak anılmıştır. Şehir olma beratı bulunmamakla beraber 1216 tarihli bir resmi belgede ismi şehir olarak anılmaktadır. "Meissen Kontu" Dietrich Dresden'i geçici bir ikametgâh olarak kabul etmiştir. 1270'ten itibaren Dresden Meisen Kontluğunun başkenti olmuştur. Yaklaşık 1319'dan itibaren bu kontluk ve merkezi Dresden Wettin hanedanı idaresine geçmiştir. 1485'te Saksonya Düklüğü başkenti ve 1547'den itibaren Saksonya Elektörü'nün başkenti olmuştur. 1549'da Saksonya Elektörü "Moritz" Elbe Nehri'nin iki yakasında bulunan Dresden yerleşkeleri birleştirmiş ve bu yeni idare merkezine şehir olma beratı vermiştir.

Çok zayiat ve zarar veren bir Katolik-Protestant çatışması olan Otuz Yıl Savaşı (1618-1648)
sırasında diğer birçok Alman şehri aksine kuşatma, talan ve yıkım tehlikelerini atlattı ama bu savaşla çok bağlantılı genel iktisadi buhran, büyük fakirlik ve veba gibi diğer salgınlar dolayısıyla hiç gelişemedi. Otuz Yıl Savaşı'ndan sonra Dresden'in gelişmesi çok değişen ve düzensiz olmuştur. Barış dönemlerinde şehirde çok güzel ve çok ihtişamlı binalar, sokaklar ve parklar kurulmuştur. Fakat Saksonya Elektörlüğü Avrupa'da zaman zaman çıkan bütün savaşlara katıldığı için şehir bu harp zamanlarında büyük zayiat ve hasar görmüştür.

1745 yılında Prusya'nın Silezya'yı ele geçirmesini sağlayan barış antlaşması, Saksonya'yı Avusturya ve Prusya arasında gelişmeye zorladı. Şehir 18. yüzyılda Zwinger Sarayının barok kısımları, Japon Sarayı ve Höfkirshe ile bezenmiştir. Saksonya Elektörü Güçlü I. Auguste şehrini "Kuzeyin Floransası yapmak hedefiyle başkent Dresden'e İtalya ve Avusturya'nın en iyi tanınmış mimarlar, besteciler ve müzisyenlerini davet etmiştir. Elektörler Dresden'de Avrupa'nın en geniş kapsamlı ve en değerli güzel sanatlar eserlerini 1560'ta I. August tarafından kurulan Dresden Milli Koleksiyonlarda toplamayı başarmışlardır. Avrupa da ilk porselen üretimi 1710'da Dresden'de geliştirilmiştir.

Fakat Dresden zaman zaman savaşan ordular tarafından ve diğer afetlerle büyük hasara maruz bırakılmıştır. Bunlar arasında 1491 yangını, Yedi Yıl Savaşı (1756-1763) sırasında 1760'ta Prusyalılarca top tutulması, 1813'te I. Napolyon'un altıncı koalisyona karşı yaptığı Almanya kampanyasında Dresden Muharebesi, 1815´te Dresden'in şehir surları harabeye döndürülmesi 1849´da anayasa getirilmesi için ihtilal sayılabilir.

Dresden 1806 ile 1918 döneminde (1870'ten itibaren birleştirilmiş Almanya İmparatorluğu'nun bir eyaleti olarak) Saksonya Krallığı başkentliği yapmıştır. Şehrin 19. yüzyılda çok gelişmiş ve nüfusu 1849´da 95.000 iken 1900'da 396.000 olmuştur.

Şehir II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde (13-14 Şubat) bombalanmıştır. Bütün savaş boyunca açık şehir olmasına ve bir tek saldırı almamasına rağmen savaşın sona ermesi ve Almanya'nın teslim olması ve bombalanan İngiliz şehirlerinin intikamı için müttefik devletlerin bir taktiği olarak saldırıya uğramıştır. Bombalanma sonucu Alman kaynaklarına göre 230.000 kişi ölmüştür, ama bu sayının o zamanki gündemi sarsmak için bilerek bir 0 fazladan yazılarak verildiği şu anda bilinmektedir. Son rakamlara göre ise ölü sayısı 20.000 ila 25.000 arasındadır. Ayrıca eski şehrin tamamı yıkılmıştır ve bir masal şehri olarak isimlendirilen Dresden harabeye dönmüştür. Bu konuyla ilgili özellikle duvarın yıkılması sonrasında yapılan birkaç adet film bulunmaktadır.

Coğrafi konum

Dresden, etrafındaki varoşlar ve kasabalarla büyük bir şehirleşmiş bölge oluşturur. Bunun başlıca nedeni, şehrin orta Avrupa'nın önemli bir ulaşım kavşağı ve ekonomik merkezi olmasındandır. Şehir Almanya'nın ekonomik konum bakımdan en dinamik merkezidir. Dresden metropoliten bölgesi Saksonya eyaletinde bulunan diğer şehirleşmiş Chemnitz-Zwickau metropoliten bölgesi ve Leipzig-Halle metropoliten merkezi ile birlikte bir dinamik ekonomi üçgeni oluştururlar.

Kardeş şehirler

Dresden şehrinin şu resmî kardeş şehir anlaşmaları vardır:

Resimler

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Saksonya eyaleti

Dış bağlantılar

 Dresden - Wikivoyage (en)
 Dresden - Wikivoyage (de)
   (Erişim:10.11.2010)
 Dresden 360° Sanal Şehir   (Erişim:10.11.2010)

Dresden


Kurgan Oblast () is a federal subject of Russia (an oblast). Its administrative center is the city of Kurgan. According to the 2021 Census, the population was 776,661, down from 910,807 recorded in the 2010 Census.

History

Formed by Decree of the Presidium of the Supreme Soviet of the USSR of February 6, 1943. The region included 32 districts of the eastern part of the Chelyabinsk region and 4 districts of the Omsk region with a total population of 975,000.

Recipient of the Order of Lenin (1959).

Geography
Kurgan Oblast is located in Southern Russia and is part of the Urals Federal District. It shares borders with Chelyabinsk Oblast to the west, Sverdlovsk Oblast to the north-west, Tyumen Oblast to the north-east, and Kazakhstan (Kostanay and North Kazakhstan Region) to the south.

Climate
The oblast has a severe continental climate with long cold winters and warm summers with regular droughts. The average January temperature is , and the average temperature in the warmest month (July) is . Annual precipitation is about .

Politics

During the Soviet period, the high authority in the oblast was shared between three persons: The first secretary of the Kurgan CPSU Committee (who in reality had the biggest authority), the chairman of the oblast Soviet (legislative power), and the Chairman of the oblast Executive Committee (executive power). Since 1991, CPSU lost all the power, and the head of the Oblast administration, and eventually the governor was appointed/elected alongside elected regional parliament.

The Charter of Kurgan Oblast is the fundamental law of the region. The Kurgan Oblast Duma is the province's standing legislative (representative) body. The Oblast Duma consists of 34 members and exercises its authority by passing laws, resolutions, and other legal acts and by supervising the implementation and observance of the laws and other legal acts passed by it. The highest executive body is the Oblast Government, which includes territorial executive bodies such as district administrations, committees, and commissions that facilitate development and run the day to day matters of the province. The Oblast administration supports the activities of the Governor who is the highest official and acts as guarantor of the observance of the oblast Charter in accordance with the Constitution of Russia.

After the last elections held in 2015 the United Russia Party currently holds the majority of seats in the Oblast Duma. Elections of deputies of the Kurgan Regional Duma of the VII convocation are scheduled for 2020.

Administrative divisions

Economy
Kurgan Oblast borders on the oil- and gas-bearing districts of Tyumen Oblast and is also close to similar districts in Tomsk Oblast. Large oil and gas pipelines pass through its territory, and Ural and Siberian oil refineries are fairly close. The main industrial centers are Kurgan, and Shadrinsk.

The oblast does not have large economic mineral reserves; therefore, it has developed mainly on the basis of subindustries associated with processing of agricultural production and assembly and packaging of finished products. The food industry is well developed here, with meat-packing plants, mills, creameries, and powdered milk factories.

Modern large-scale industry began developing during World War II, when sixteen enterprises from western regions of the country were evacuated here in 1941–1942.

Demographics
Population:

Russians (823,722) are the largest ethnic group in the Kurgan Oblast, making up 92.5% of the population. Other prominent ethnic groups in the oblast include Tatars (17,017) at 1.9%, Bashkirs (12,257) at 1.4%, Kazakhs (11,939) 1.3%, and Ukrainians (7,080) at 0.8%. Other ethnicities are 2.1%. Additionally, 20,017 people were registered from administrative databases, and could not declare an ethnicity. It is estimated that the proportion of ethnicities in this group is the same as that of the declared group.

Vital statistics for 2022:
Births: 6,353 (7.9 per 1,000)
Deaths: 12,592 (15.7 per 1,000)

Total fertility rate (2022):
1.68 children per woman

Life expectancy (2021):
Total — 68.29 years (male — 63.29, female — 73.48)

Settlements

Religion

According to a 2012 survey 28.4% of the population of Kurgan Oblast adheres to the Russian Orthodox Church, 6% are nondenominational Christians (with the exclusion of such-defined Protestant churches), 2% are adherents of Islam, 1% are adherents of the Slavic native faith (Rodnovery), and 0.4% are adherents of forms of Hinduism (Vedism, Krishnaism or Tantrism). In addition, 36% of the population declares to be "spiritual but not religious", 14% is atheist, and 12.2% follows other religions or did not give an answer to the question.

Notable people

Yuri Balashov (born March 12, 1949), chess grandmaster
Oleg Bogomolov (born October 4, 1950), former Governor of Kurgan Oblast
Fyodor Bronnikov (1827–1902), painter
Dmitri Bushmanov (born September 30, 1978), association football player
Aleksandr Cherepanov (November 21, 1895 – July 6, 1984), lieutenant-general
Dumitru Diacov (born February 10, 1952), Moldovan politician
Viktor Dubynin (February 1, 1943 – November 22, 1992), Army General
Maxim Fadeev (born May 6, 1968), singer-songwriter, composer and producer
Pavel Fitin (December 28, 1907 – December 24, 1971), director of Soviet intelligence
Filipp Golikov (July 30, 1900 – July 29, 1980), Marshal of the Soviet Union
Sergey Gritsevets (July 19, 1909 – September 16, 1939), major, pilot and twice recipient of the honorary title of Hero of the Soviet Union.
Gavriil Ilizarov (June 15, 1921 – July 24, 1992), physician
Vyacheslav Kamoltsev (born December 14, 1971), association football player
Svetlana Kapanina (born December 22, 1968), aerobatic pilot
Anatoly Karelin (July 16, 1922 – January 3, 1974), Major General of aviation
Leonid Khabarov (born May 8, 1947), Colonel
Larisa Korobeynikova (born March 26, 1987), fencer
Evgeni Krasilnikov (born April 7, 1965), volleyball player
Leonid Krasin (July 3 (15), 1870 – November 24, 1926), politician and diplomat
Ivan Kurpishev (born March 2, 1969), powerlifter
Dmitri Loskov (born February 12, 1974), association football player
Aleksey Merzlyakov (March 22, 1778 - August 7, 1830), poet, critic, translator, and professor
Yana Romanova (born May 11, 1983), biathlete
Sergei Rublevsky (born October 15, 1974), chess grandmaster
Mikhail Ryumin (September 1, 1913 – July 22, 1954), Deputy Head of the Ministry for State Security (Soviet Union)
Yulia Savicheva (born 14 February 1987), singer
Ivan Shadr (February 11, 1887 – April 3, 1941), sculptor and medalist
Alexander Solonik (October 16, 1960 – January 31, 1997), hitman
Elena Temnikova (born April 18, 1985), singer
Alla Vazhenina (born May 29, 1983), weightlifter
Aleksandr Vinogradov (September 9, 1930 – June 14, 2011),  journalist and writer
Sergei Vinogradov (April 16, 1958 – December 16, 2010), journalist, translator and writer
Kirill A. Yevstigneyev (February 17, 1917 – August 29, 1996), Major General of aviation

References

Notes

Sources

External links

Official website of the Oblast Duma
News portal

States and territories established in 1943
Recipients of the Order of Lenin

Kurgan Oblast


قانون كريشام ، وهو قانون علمي اقتصادي مشهور كان له دوره في النظم النقدية عرف باسم قـائله السير توماس غريشام مستشار ملكة إنكلترا، وقد سبقه المؤرخ المقريزي (1364-1442م) إلى اكتشاف هذا القانون بنحو قرنٍ ونصف القرن وتحدث عنه في رسالته «إغاثة الأمة في كشف الغمة». ويتلخص هذا القانون في العبارة الشهيرة (النقود الرديئة تطرد النقود الجيدة من السوق)، ذلك أنه حيث يجري تداول نوعين من النقود القانونية أحدهما رديء والآخر جيد فإن الرديء يطرد الجيد من التداول بين الناس. لاحظ جريشام في إنكلترا أنه كلما ضربت نقود جديدة لتحل محل نقودٍ قديمةٍ متحاتة، فإن النقود الجديدة لاتلبث أن تختفي من التداول، ويعود السبب إلى أنه طالما كان لنوعي النقود القوة الشرائية نفسها بحيث يكون للشخص مطلق الخيار بينهما في أداء ما عليه من ديونٍ أو التزاماتٍ نقدية فإنه يعمل على تسديدها بالعملة الرديئة محتفظاً بالعملة الجديدة لديه بعيداً عن التداول في السوق، ولايستعمل سوى العملة الرديئة في مدفوعاته، ويكون الدائن ملزماً بقبولها لأن لهما القوة الشرائية نفسها، ولو رفض الدائنون ذلك وطلبوا العملة الجديدة لعمل القانون بشكل عكسي، بحيث تصبح العملة الجديدة هي التي تطرد العملة الرديئة، وتستخدم النقود الجيدة عادةً لأغراضٍ عدةٍ منها:

 تسوية الديون الخارجية.
 الاكتناز والادخار.
 الأغراض الصناعية.
 التحويل إلى سبائك.

ومن الحالات التي يطبق عليها هذا القانون:
 إذا ضربت النقود الجديدة لتحل محل القديمة المتحاتة فإن النقود الجديدة التي يكون وزنها كاملاً تختفي من التداول لاستخدامها للأغراض المذكورة أعلاه وبذلك تبقى في التداول النقود الرديئة فحسب.
 إذا ضربت نقود جديدة تشتمل على كمية من المعدن الخالص أقل مما تشتمل عليه النقود القديمة التي تتعادل معها بالقيمة الاسمية. فإن النقود القديمة تبدأ بالاختفاء من التداول في السوق، ولاتبقى سوى النقود الجديدة، وقد حدثت مثل هذه الظواهر عبر التاريخ أيام الرومان وفي القرون الوسطى عندما كان الحكام يسكون النقود بأوزان مختلفةٍ أقل من أوزانها القديمة كلما اضطربت الأحوال الاقتصادية وقلّت مواردهم.
 إذا وجدت في التداول نقود ورقية رخيصة إلى جانب النقود المعدنية فإن الأولى تطرد الثانية من التداول في السوق. شاعت هذه الظاهرة خلال الحرب العالمية الأولى عندما كانت تختفي النقود الذهبية كلما طرح إصدارٌ نقدي من الورق الرخيص. وتجدر الملاحظة أنه طالما أمكن صرف النقود الورقية بالنقود المعدنية الرئيسية فإن قيمة النقدين تبقى واحدة، إذ لايكون في الواقع سوى نقود واحدة هي المعدنية. وكل ما في الأمر انها تتداول أحيانا كعملةٍ معدنية وأحياناً كعملةٍ ورقية، حتى إذا ما تقرر عدم قابلية التبديل أي صرف النقود الورقية بالمعدنية فإن النقود الورقية لاتلبث أن تصبح رديئةً وتختفي النقود المعدنية التي هي نقود جيدة لأنها تحتفظ بقيمتها في ذاتها بعكس الأوراق النقدية.
 إذا توافر ضرب النقود لكل من معدني الذهب والفضة على أساس نسبة قانونية معينة بينهما، ثم أضحت هذه النسبة لاتتفق مع أسعار السوق التجارية، فإن مسكوكات المعدن الذي هبطت قيمته في السوق لاتلبث أن تطرد مسكوكات المعدن الذي ارتفعت قيمته، وقد شاعت هذه الظاهرة في البلدان التي كانت تتبع نظام المعدنين. [والحقيقة إن لهذا القانون ظواهر أخرى الآن حيث شاعت النقود الورقية، فعند تدهور العملة المحلية مقابل العملات الأجنبية كالدولار واليورو، فسنلحظ اختفاء العملات الأجنبية من السوق مما يؤدي لارتفاع إضافي في قيمها مقابل العملة المحلية].

المصادر

الاقتصاد في 1858
أقوال مأثورة
سياسة نقدية
قوانين الاقتصاد
مسميات
مصطلحات اقتصادية
نظرية التجارة الدولية
نيكولاس كوبرنيكوس

قانون كريشام


Das Haus Finkenherd 3 ist ein denkmalgeschütztes Gebäude in der Stadt Quedlinburg in Sachsen-Anhalt und gehört zum UNESCO-Weltkulturerbe.

Lage
Es befindet sich an der Nordseite des Quedlinburger Schlossbergs im Stadtteil Westendorf. Das Haus stellt den südlichen Kopfbau der aus den Häusern Finkenherd 1, 2 und 3 bestehenden Häuserzeile dar.

Architektur und Geschichte
Das kleine Fachwerkhaus entstand um 1780. Es ist damit deutlich jünger als die bereits aus dem 16. Jahrhundert stammenden Häuser Finkenherd 1 und 2. Die Gefache sind mit Ziegeln in Zierformen ausgemauert.

Das Umfeld des Hauses gilt einer Sage nach als die Stelle, an der der Sachsenherzog Heinrich während des Vogelfangs davon Kenntnis erhielt, dass er zum deutschen König gewählt wurde. An der westlichen Fassade des Gebäudes ist eine Tafel angebracht, die auf diese Legende hinweist.

Siehe auch
 Liste der Kulturdenkmale in Quedlinburg

Literatur
 Landesamt für Denkmalpflege Sachsen-Anhalt (Hrsg.): Denkmalverzeichnis Sachsen-Anhalt. Band 7: Falko Grubitzsch, unter Mitwirkung von Alois Bursy, Mathias Köhler, Winfried Korf, Sabine Oszmer, Peter Seyfried und Mario Titze: Landkreis Quedlinburg. Teilband 1: Stadt Quedlinburg. Fliegenkopf, Halle 1998, ISBN 3-910147-67-4, S. 112.

Weblinks

Kulturdenkmal in Quedlinburg
Fachwerkhaus in Quedlinburg
Erbaut im 18. Jahrhundert
Finkenherd (Quedlinburg)
Gildschaft (Quedlinburg)

Finkenherd 3 (Quedlinburg)