Sebastian Vettel é um piloto alemão que venceu quatro Campeonatos Mundiais de Fórmula 1. Ele entrou na Fórmula 1 em 2007 com a BMW Sauber, no lugar do lesionado Robert Kubica no Grande Prêmio dos Estados Unidos, terminando em oitavo e se tornando o piloto mais jovem a marcar um ponto no campeonato mundial de Fórmula 1 até então. No meio da temporada, Vettel juntou-se à Toro Rosso pelo resto do ano mais 2008. Vettel mudou-se para a equipe Red Bull Racing em 2009 e ganhou seu primeiro campeonato mundial em 2010, uma temporada que o tornou o mais jovem vencedor do título mundial. Vettel conquistou quatro títulos consecutivos com a Red Bull, de 2010 a 2013, o que o tornou o piloto mais jovem a vencer dois, três e quatro campeonatos mundiais. Depois de um ano malsucedido em 2014, em que não registrou uma única vitória, Vettel ativou uma cláusula em seu contrato permitindo que ele deixasse a Red Bull. Ele se mudou para a Scuderia Ferrari em 2015, duas vezes terminando como vice-campeão para Lewis Hamilton da Mercedes-AMG Petronas, em 2017 e 2018.

Vitórias

Legenda:
 N.º – Número da vitória; por exemplo, "1" significa a primeira vitória de Vettel.
 Corrida – Número da corrida; por exemplo, "1" significa a primeira corrida da carreira de Vettel.
 Posição de largada – A posição de largada em que Vettel iniciou a corrida.
 Margem – Margem de vitória, fornecida no formato de minutos:segundos.milissegundos

Número de vitórias em diferentes Grandes Prêmios

Vettel venceu 21 dos 39 Grandes Prêmios em que participou. O Grande Prêmio do 70.º Aniversário, Grande Prêmio da Áustria, Grande Prêmio do Azerbaijão, Grande Prêmio da Holanda, Grande Prêmio da Emília-Romanha, Grande Prêmio de Eifel de 2020, Grande Prêmio da França, Grande Prêmio do México, Grande Prêmio da Cidade do México, Grande Prêmio de Miami, Grande Prêmio de Portugal, Grande Prêmio do Catar, Grande Prêmio da Rússia, Grande Prêmio de Sakhir, Grande Prêmio da Arábia Saudita, Grande Prêmio da Estíria e o Grande Prêmio da Toscana são os eventos em que ele participou e não venceu.

Número de vitórias em diferentes circuitos

Vettel venceu em 21 das 37 pistas diferentes em que competiu. Autódromo Internacional do Algarve, Autódromo Hermanos Rodríguez, Circuito Urbano de Bacu, Circuito de Nevers Magny-Cours, Circuito Paul Ricard, Circuito de Zandvoort, Hockenheimring, Fuji Speedway, Circuito de Ímola, Indianapolis Motor Speedway, Circuito Corniche de Gidá, Circuito Internacional de Losail, Autódromo Internacional de Miami,  Circuito de Mugello, Red Bull Ring e o Autódromo de Sochi são os circuitos que ele pilotou e não venceu.

Ver também
 Lista de vencedores de corridas da Fórmula 1

Listas sobre Fórmula 1

Lista de vitórias de Sebastian Vettel em corridas da Fórmula 1


Le Marteau sans maître (O Martelo sem Mestre), é uma cantata de câmara do compositor francês Pierre Boulez. A obra, que estreou em 1955, apresenta  poesia surrealista de René Char para contralto e seis instrumentistas. Está entre suas composições mais aclamadas.

História
Antes de Le Marteau, Boulez havia estabelecido uma reputação como compositor de obras modernistas e serialistas como Structures I, Polyphonie X, bem como sua infame segunda sonata para piano. Le Marteau foi escrito pela primeira vez como uma composição de seis movimentos entre 1953 e 1954, publicada dessa forma no último ano, no "imprimée pour le festival de musique, 1954, Donaueschingen" (embora no final não tenha sido realizado lá) numa reprodução fotográfica do manuscrito do compositor pela Universal Edition, com o número de catálogo UE 12362.

Em 1955 Boulez revisou a ordem desses movimentos e interpolou três recém-compostos. A forma original de seis movimentos não tinha as duas configurações de "Bel Édifice" e o terceiro comentário em "Bourreaux de solitude". Além disso, os movimentos foram agrupados em dois ciclos fechados: primeiro os três movimentos "Artisanat furieux", depois os três "Bourreaux de solitude", caso contrário na ordem da partitura final. O primeiro movimento, embora fundamentalmente a mesma composição, foi originalmente marcado como um dueto para vibrafone e violão - a flauta e a viola foram adicionadas apenas na revisão - e numerosas alterações menos significativas foram feitas nas técnicas de execução e notação nos outros movimentos.

Boulez, conhecido por considerar suas obras sempre "em andamento", fez novas revisões menores de Le Marteau em 1957, ano em que a Universal Edition emitiu uma partitura gravada, UE 12450. Nos anos que se seguiram, tornou-se Pierre O trabalho mais famoso e influente de Boulez.

Composições de música de câmara

Le marteau sans maître


Vikisöz (Wikiquote), Vikipedi'nin bir kardeş projesidir ve aynı MediaWiki programını kullanır. Wikimedia Vakfı'nın projelerinden biridir. Daniel Alston'un fikri ve Brion Vibber'in uygulaması ile hayata geçirilmiş ve amacı şahısların, kitapların, atasözleri ve deyimler hakkında büyük bir kaynak çıkarmak ve bilgi vermektir.

Proje İngilizce olarak 2003 Temmuz'unda başlamış ve diğer diller de eklenmiştir.

Ayrıca bakınız
 Vikipedi:Kardeş projeler

Dış bağlantılar

Wikimedia projeleri
Viki toplulukları
Çokdilli web siteleri

Vikisöz


Senjutsu (jap.: "Taktika i strategija") sedamnaesti je studijski album britanskog heavy metal-sastava Iron Maiden. Diskografske kuće Parlophone Records i BMG objavile su ga 3. rujna 2021. Prvi je album skupine objavljen nakon šestogodišnje studijske stanke. Dobio je pohvale kritičara i njegova je prodaja bila uspješna. Skupina je podržala album objavom singlova "The Writing on the Wall" i "Stratego".

O albumu
Senjutsu je objavljen gotovo šest godina poslije prethodnog studijskog albuma The Book of Souls, što je dosad najduža studijska stanka u radu sastava. Također je njegov drugi dvostruki studijski album, prvi studijski album od Powerslavea iz 1984. na kojem gitarist Dave Murray nije sudjelovao u pisanju pjesama i prvo studijsko izdanje od albuma Virtual XI iz 1998. koje sadrži nekoliko pjesama koje je samostalno napisao basist Steve Harris.

Naziv albuma na desnoj je strani omota zapisan na japanskom pismu (戦術), a na lijevoj je strani zapisan vrstom slova koja podsjeća na to pismo. Premda nije riječ o konceptualnom albumu, u pjesmama je česta tema propasti.

Ilustracije
Na omotu albuma pojavljuje se izvorni logotip skupine (na kojemu slova R, M i N imaju produžene dijelove), kojim se skupina prestala koristiti nakon objave uratka The X Factor, a ponovno se počela služiti njime na prethodnom albumu The Book of Souls. Omot je izradio Mark Wilkinson; na njemu je prikazan Eddie, maskota skupine, koji nosi samurajsku odjeću i u rukama drži katanu. U razgovoru s časopisom Metal Hammer Wilkinson je izjavio:

Recenzije i komercijalni uspjeh

Na Metacriticu, koji glazbenim albumima daje prosječnu ocjenu od 0 do 100 na temelju recenzija poznatijih stručnih publikacija, Senjutsu je osvojio 83 boda od njih 100 na temelju 15 recenzija i tako je stekao status "posvuda hvaljena" uratka. Na sajtu AnyDecentMusic?, koji uspoređuje recenzije iz više od pedeset medijskih izvora, uradak je osvojio 7,9 bodova od njih 10 na temelju 17 recenzija. James Monger dao mu je četiri zvjezdice od njih pet u recenziji za AllMusic i zaključio je: "Senjutsu, [album] epskih proporcija koji traje tek nešto više od 80 minuta, još je jedno naduto trijumfalno djelo iz kasnijeg dijela karijere [ovog sastava], no morate ga poslušati više puta kako bi se zadržao u lubanjama svih vas koji žudite za homerskim metalom". Wall of Sound dao mu je devet od deset bodova i nazvao ga je "epskim i trijumfalnim povratkom momaka"; recenzent je dodao da je "više uravnotežen [od The Book of Soulsa]" i da su pjesme "zanimljive". Harry Sword dao mu je najvišu ocjenu za The Guardian napisavši da je to "nadobudno i ekscentrično remek-djelo". Novinar Classic Rocka Dave Ling dao mu je četiri i pol zvjezdice od njih pet i nazvao ga je "izvanrednim albumom skupine koja još ima mnogo toga reći i ponuditi".

Kao što su učinili u recenzijama prethodnog albuma The Book of Souls, časopisi Kerrang! i Metal Hammer ocijenili su ga vrlo dobrim: prvi je časopis izjavio da je riječ o "zapanjujućem povratku" za "legende metala", a drugi da je to "uzbudljivo, filmsko remek-djelo". Recenzija sajta Blabbermouth.net također je naklonjena uratku; recenzent mu je dao devet bodova od njih deset i izjavio je: "Senjutsu je suvremeni dragulj jednog od najboljih heavy metal-sastava uopće, ako ne i najboljega".

Kory Grow dao mu je četiri zvjezdice od njih pet u recenziji za Rolling Stone zaključivši: "[Članovi] Iron Maidena dostojanstveno stare i na Senjutsuu stvaraju metal za sva vremena. Dugogodišnji su revolucionari metala sazreli na 17. albumu i pritom nisu žrtvovali ni trunku svoje [...] odvažnosti". Taj ga je časopis poslije imenovao jednim od najboljih pedeset albuma te godine i najboljim metal-albumom objavljenim 2021. uz objašnjenje da je to "najsloženije remek-djelo [skupine] do danas". Michael Gallucci također je pohvalio album u recenziji za Ultimate Classic Rock i izjavio je: "Čini se da je Steve Harris uspješno ostvario svoj naum i pretvorio Maiden u prog-sastav bez ikakvih ograničenja, ali koji je i dalje sklon rifovima i melodijama koje su samo njegove. Kao Genesis iz radničke klase čije pjesme prožimaju složenost i duh koji spaja. Senjutsu, njegov 17. album, možda možemo smatrati jednim od najvećih epskih albuma u četiri desetljeća dugoj karijeri Iron Maidena prepunih takvih epskih albuma."

U recenziji za internetski časopis PopMatters Adrien Begrand dao mu je osam od deset bodova potaknuvši slušatelje "da ih najveći heavy metal-sastav na svijetu odvede na još jedan izlet. Na putu ćete i dalje naići na pokoje izbočine i brojne poznate vidike, ali put je nakon četrdeset godina i dalje uzbudljiv". Britanski časopis NME dao mu je četiri zvjezdice od njih pet; recenzent je izjavio da je "odmah postao klasik na putu Iron Maidena koji traje četrdeset i jednu godinu. Utjecajne metal-pjesme koje su mu priskrbile brojne obožavatelje i u svakom udaljenom mjestu na kugli zemaljskoj i dalje su čvrste. Međutim, na [ovom albumu] ide korak dalje; posve puštaju mašti na volju na uratku na kojem je više samopouzdanja i ideja nego ikada prije".

Loudwire ga je imenovao jednim od najboljih metal-albuma objavljenih 2021.

Prodaja
Senjutsu, objavljen 3. rujna 2021. na većini tržišta diljem svijeta, a tjedan dana poslije u Africi i Južnoj Americi, dobio je pohvale obožavatelja i većine recenzenata te je dosegao prvo mjesto na ljestvicama najprodavanijih albuma u 27 država: u Belgiji (Valoniji i Flandriji), Čileu, Brazilu, Boliviji, Kolumbiji, Meksiku, Bugarskoj, Rumunjskoj, Grčkoj, Austriji, Švicarskoj, Njemačkoj, Mađarskoj, Hrvatskoj, Maleziji, Srbiji, Indoneziji, Rusiji, Južnoj Africi, Finskoj, Italiji, Portugalu, Španjolskoj, Švedskoj, Tajlandu i Južnoj Koreji. U Sjedinjenim Državama uradak je zauzeo treće mjesto glazbene ljestvice Billboard 200, što je najviše mjesto na kojem se album Iron Maidena dosad pojavio u toj državi, i prvo mjesto na Billboardovoj ljestvici Physical Albums Chart. Treće je mjesto, između ostalog, zauzeo i u Australiji, Irskoj i Ujedinjenom Kraljevstvu. Uradak je zauzeo neko od prva tri mjesta na ljestvicama najprodavanijih albuma u 55 država i neko od prvih pet mjesta u njih 63.

Nagrade i priznanja
Animirani spot za pjesmu "The Writing on the Wall" bio je nominiran za nagradu UK Music Video Awardsa u kategoriji "Najbolja animacija u videu". Američki internetski časopis Loudwire uvrstio je tu pjesmu na popis "35 najboljih metal-pjesama objavljenih 2021.", na kojem se pojavio na 14. mjestu. Pojavila se i na trinaestom mjestu popisa "40 najboljih rock-pjesama objavljenih 2021." Ultimate Classic Rocka. Consequence of Sound uvrstio ju je na drugo mjesto popisa "Najbolje hard rock-pjesme i metal-pjesme objavljene 2021.". Talijanska radijska postaja Radio Freccia postavila ju je na drugo mjesto popisa "Top 20 hitova godine". Talijanski portal Inside Music postavio ju je na drugo mjesto popisa "5 najboljih pjesama objavljenih 2021.". Poljski glazbeni časopis Teraz Rock postavio ju je na drugo mjesto popisa "Najbolje pjesme objavljene 2021.". Urednici grčke inačice časopisa Metal Hammer i finskog časopisa Tuonela Magazine prozvali su je "pjesmom godine".

Sastav i Senjutsu bili su nominirani za nagradu u kategorijama "Sastav godine", "Album godine", "Vokalist godine" i "Video godine" na svečanosti Žebřík Music Awards. Na toj je svečanosti Senjutsu naposljetku osvojio nagradu za "Album godine". Senjutsu je također bio nominiran za nagradu u kategoriji "Međunarodni album godine" na španjolskoj dodjeli nagrada Premios Odeón. Uradak je osvojio i nagradu Top.HR Music Awardsa, hrvatske inačice nagrada Grammy, u kategoriji "Najprodavaniji inozemni album". I Iron Maiden i Senjutsu poimence su proglašeni najboljim sastavom i albumom godine u anketi njemačke inačice časopisa Rock Hard. Senjutsu je osvojio i poljsku nagradu u kategoriji "Album godine – svijet". Album, "The Writing on the Wall" i sama skupina bili su nominirani za nagradu Planet Rock u kategorijama "Najbolji album", "Najbolji singl" i "Najbolji britanski sastav". Na toj je dodjeli skupina osvojila potonju nagradu i proglašena je "najboljim metal-sastavom svih vremena". Godine 2022. ispostavilo se da je Iron Maiden skupina s najviše nagrada u povijesti Planet Rocka.

Audio Ink Radio uvrstio je pjesmu "Darkest Hour" na popis "50 najboljih rock-pjesama i metal-pjesama objavljenih 2021.". Singl "Stratego" pojavio se na popisu "10 najboljih gitarskih rifova iz 2021." Guitar Worlda. Pjesma "Hell on Earth" proglašena je četvrtom najboljom pjesmom iz 2021. u anketi Ultimate Guitara, a na japanskom sajtu Gekirocku Toru Sugaya proglasio ju je šestom najboljom pjesmom te godine. Skladba "The Parchment" pojavila se na četvrtom mjestu popisa "Najboljih hard rock-pjesama iz 2021." švedskih novina Aftonbladet. Promonews TV uvrstio je promidžbene spotovi za pjesme "Stratego" i "The Writing on the Wall" na popis "Najbolji glazbeni spotovi iz 2021. (Rock i alternativna glazba)".

Senjutsu je bio nominiran za nagradu u kategoriji "Najbolji hard rock / metal-album" na svečanosti Fonogram – Magyar Zenei Díj, mađarskoj inačici dodjele nagrade Grammy. Osvojio je i nagradu Sklizen češkog časopisa Spark Magazine. Skupina je za Senjutsu osvojila nagrade Metal Storma u kategorijama "Najbolji album heavy metala / melodičnog metala" i "Najveće razočaranje", a za spot pjesme "The Writing on the Wall" osvojila je nagradu "Najbolji video".

Popis pjesama

Zasluge

Iron Maiden
Bruce Dickinson – vokali
Dave Murray – gitara
Adrian Smith – gitara
Janick Gers – gitara
Steve Harris – bas-gitara, klavijatura, produkcija, umjetnički direktor, dizajn
Nicko McBrain – bubnjevi

Ostalo osoblje
Kevin "Caveman" Shirley – produkcija, miksanje
Denis Caribaux – tonska obrada
Ade Emsley – masteriranje
Mark "The Tinkerer" Wilkinson – ilustracije
Stuart Crouch – umjetnički direktor, dizajn
Michael Knowland – trodimenzionalne ilustracije
Ruth Rowland – ilustracije (kaligrafija)

Ljestvice

Bilješke

Izvori

Albumi sastava Iron Maiden
Albumi iz 2021.

Senjutsu


المحوربة أو الحداء الجبلي هو شعر حماسي، والمحوربة هي اشتقاق من كلمة حرب، فهو شعر يحثُّ الناس على القتال ويدفعهم إلى الحرب بشجاعة دون المهابة من الموت أوالخوف، والتقدم إلى المعركة من خلال المصطلحات الحماسية المشجعة على القتال، وأيضاً تستعمل في الأفراح والمناسبات السعيدة. وهذا النمط جماعي الأداء وينسب إلى الصوت الخارج من الجوف أو نهاية الحلق، ويغنى عند أخذ العريس إلى الحمام، أو عند الفاردة وهي بطيئة الإيقاع حسب المنطقة الجغرافية.

مميزاته
 موزون ومقفى
 يستخدم اللهجة العامية
 موجهة للعدو
 تحث على القتال والنصر على العدو
 التكرار
 الصدر له قافيه موحدة والعجز له قافيه موحدة

أمثلة

وصلات لاخارجية
.
 الرموز المحورية في شعر محمود درويش
 الأسطورة المحورية في الشعر العربي المعاصر (مشروع نظري)

مراجع

أدب
أنواع الشعر
شعر شعبي

حداء جبلي


Victor Onișor (n. 19 iunie 1874, Zagra, comitatul Bistrița-Năsăud, Austro-Ungaria - d. 16 mai 1932, Viena, Austria) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
A terminat Facultatea de Drept din Budapesta, profesând ulterior ca avocat în Bistrița. În perioada studenției a activat în Societatea "Petru Maior", mai întâi ca secretar și apoi ca președinte. A fondat ziarul Gazeta Bistriței și a sprijinit înființarea unor instituții culturale în comitatul Bistrița-Năsăud. În 1918 a fost președinte al organizației Comitetului Național Român din comitatul Bistrița-Năsăud.

De asemenea, s-a ocupat de organizarea consiliilor și gărzilor comunale. După 1918 a fost secretar general cu probleme de politică externă în Consiliul Dirigent. S-a ocupat de organizarea administrativă a Transilvaniei după Unire. A fost profesor la Facultatea de Drept din Cluj. S-a stins din viață pe 16 mai 1932 în Viena.

Victor Onișor a fost inspiratorul personajului Victor Grofșoru, avocatul din romanul Ion (1920) al lui Liviu Rebreanu.

Publicații
 Legiuirea țării noastre, Bistrița, 1901
 Legile grănicerilor năsăudeni despre administrarea pădurilor, Bistrița, 1905
 Tratat de drept administrativ, Orăștie, 1905
 Tratat de drept administrativ român, Tipografia Dr. S. Bornemisa, Cluj, 1923,

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003,
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005,  (vol. I);  (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015
 Luminița Moga, Victor Onișor. Monografie istorică, Editura Canon, 2019, 314 p.

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Legături externe
 "Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918", listă publicată în Gazeta Oficială, Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Nașteri în 1874
Decese în 1932
Avocați români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Profesori universitari români
Oameni din județul Bistrița-Năsăud
Absolvenți ai Universității din Budapesta

Victor Onișor


Normanska Engleska je pojam kojim se označuje povijesno razdoblje na otoku Britaniji. Slijedi poslije poslijerimskog razdoblja i razdoblja Anglosaske Engleske. Početak se računa od normanskog osvajanja 1066. godine i smrti kralja Ivana bez Zemlje, za kojeg neki pisci smatraju da je zadnji od anžuvinskih kraljeva Engleske 1216. godine. Osporavano nasljeđivanje i pobjeda Vilima Normandijskog u bitci kod Hastingsa dovela je do njegova osvajanja Engleske. Time je povezana engleska kruna s posjedima u Francuskoj i dovela novu aristokraciju u zemlju koja je dominirala zemljoposjedima, vladom i Crkvom. Sa sobom su donijeli francuski jezik i održavali si vlast putem sustava kaštela i uvođenjem feudalnog sustava držanja zemljišta.
Do vremena Vilimove smrti 1087. godine, Engleska je tvorila najveći dio anglonormanske države, kojom su vladali plemići s posjedima diljem Engleske, Normandije i Walesa.

Izvori

Izabrana literatura

Povijest Engleske
Normani

Normanska Engleska


كورت ماديرا  هي إحدى مدن مقاطعة مارين، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 10 يونيو، 1916 ، وعدد السكان لا تتجاوز 9 آلاف نسمة.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لكورت ماديرا في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان كورت ماديرا 9,100 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 3,776 أسرة وعدد العائلات 2,472 عائلة مقيمة في البلدة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 3,850 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للبلدة بنسبة 87.66% من البيض و0.88% من الأمريكيين الأفارقة و0.32% من الأمريكيين الأصليين و6.08% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.19% من سكان جزر المحيط الهادئ و1.30% من الأعراق الأخرى و3.58% من عرقين مختلطين أو أكثر و4.79% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 3,776 أسرة كانت نسبة 33.5% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 52.1% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 10% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3.4% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 34.5% من غير العائلات. تألفت نسبة 24.8% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 7.8% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.41، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 2.89.

بلغ العمر الوسطي للسكان 40.7 عاماً. وكانت نسبة 23.4% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 3.5% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 31.3% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 28.6% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 13.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 88.0 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 86.0 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في البلدة 79,839 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 95,471 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 70,968 دولارًا مقابل 50,380 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالبلدة 46,326 دولارًا. وكانت نسبة 2.7% من العائلات ونسبة 4.5% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 5% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 6.9% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان كورت ماديرا 9,253 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 3,793 أسرة وعدد العائلات 2,520 عائلة مقيمة في البلدة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 4,026 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للبلدة بنسبة 84.38% من البيض و0.94% من الأمريكيين الأفارقة و0.16% من الأمريكيين الأصليين و6.75% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.31% من سكان جزر المحيط الهادئ و2.83% من الأعراق الأخرى و4.61% من عرقين مختلطين أو أكثر و8.34% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 3,793 أسرة كانت نسبة 35.5% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 53% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 9.9% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3.5% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 33.6% من غير العائلات. تألفت نسبة 27.1% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 12.2% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.44، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 2.99.

بلغ العمر الوسطي للسكان 44.2 عاماً. وكانت نسبة 25.2% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 4.2% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 22% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 32.5% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 16% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 46.6% ذكور و53.4% إناث.

أعلام
 بات دوفي
 سونيا أوربوخ
 إد ماير
 بيندكت فريدمان
 جون ميلر

وصلات خارجية
 Corte Madera Library

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1878
تأسيسات سنة 1878 في كاليفورنيا
مدن ساحلية في كاليفورنيا
مدن مقاطعة مارين
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو
مدن كاليفورنيا

كورت ماديرا (كاليفورنيا)


Giordano Bruno Guerri (* 21. Dezember 1950 in Monticiano) ist ein italienischer Schriftsteller, Journalist und Historiker.

Leben

Guerri studierte nach Abschluss seiner Schulzeit in  Bollate bei Mailand Moderne Literatur an der Università Cattolica del Sacro Cuore in Mailand. Mit Beginn seines Studiums arbeitete er als Korrektor für den Mailänder Verlag Garzanti, zunächst als freier Mitarbeiter und dann bis 1980 als Angestellter.  1974 schloss er sein Studium mit einer Arbeit über Giuseppe Bottai ab.

1985 wurde er zum Redaktionsleiter der Monatszeitschrift La Storia Illustrata ernannt, deren Verkaufszahlen er in 15 Monaten von 60.000 auf 110.000 pro Heft steigern konnte. 1986 wurde er Verlagsdirektor bei Mondadori. Von 1989 bis 1991 war er Chefredakteur der Monatsschrift Chorus. 1995 ging er nach Rom, wo er als Journalist für die RAI tätig war.
2004 übernahm er die Leitung der Mailänder Tageszeitung L'Indipendente.

Guerri lehrte Zeitgeschichte an der Università Guglielmo Marconi in Rom.
Außerdem unterrichtete er regelmäßig das gleiche Fach an den Fakultäten für Politikwissenschaft der Universitäten Salerno, Madrid, Genf, Rio de Janeiro und an der Columbia-Universität in New York.
Seit 2008 ist er Präsident der Stiftung Vittoriale degli italiani.

Werke (Auswahl)
Im Jahr 1976 erschien bei Feltrinelli seine erste Veröffentlichung, die Diplomarbeit mit dem Titel Giuseppe Bottai, un fascista critico.
Im Jahr 2010 erschien sein Buch Il Sangue del Sud – Antistoria del Risorgimento e del Brigantaggio, eine kritische Darstellung der Einigung Italiens.
 Giuseppe Bottai, un fascista critico, Feltrinelli, Mailand, 1976.
 Galeazzo Ciano. Una vita. (1903–1944), Bompiani, Mailand, 1979.
 L'Arcitaliano. Vita di Curzio Malaparte, Bompiani, Mailand, 1980.
 Italo Balbo, Vallardi, Mailand, 1984.
 Zwei arme Schweine auf dem Weg zum Himmel. Wie Maria Goretti zur katholischen Heiligen wurde. Ahriman-Verlag, Freiburg 1999, ISBN 978-3-89484-503-2 (Povera santa, povero assassino. La vera storia di Maria Goretti, Mondadori, Mailand, 1984 und Bompiani, Mailand, 2008.)
 Galeazzo Ciano, (III edizione aggiornata e ridotta), Bompiani, Mailand, 1985.
 Giuseppe Bottai, Diario (1944–1948), Rizzoli, Mailand, 1988.
 L'Arcitaliano. Vita di Curzio Malaparte, Leonardo, Mailand, 1991.
 Gli italiani sotto la Chiesa, Mondadori, Mailand, 1992.
 Io ti assolvo, Baldini & Castoldi, Mailand, 1993.
 Fascisti – Gli italiani di Mussolini, il regime degli italiani, Mondadori, Mailand, 1995.
 Giuseppe Bottai, fascista, Mondadori, Mailand, 1996.
 Antistoria degli italiani, Mondadori, Mailand, 1997.
 Il Malaparte illustrato, Mondadori, Mailand, 1998.
 Eretico e profeta. Ernesto Buonaiuti, un prete contro la Chiesa, Mondadori, Mailand, 2001.
 Un amore fascista – Benito, Edda e Galeazzo, Mondadori, 2005.
 Pensieri scorretti, UTET libreria, 2007
 D'Annunzio, l'amante guerriero, Mondadori, Mailand, 2008.
 Filippo Tommaso Marinetti, Invenzioni, avventure e passioni di un rivoluzionario, Mondadori, Mailand, 2009.
 Follia? Vita di Vincent van Gogh, Bompiani, Mailand, 2009.
 Il Sangue del Sud – Antistoria del Risorgimento e del Brigantaggio, Mondadori, Mailand, 2010.

Als Herausgeber:
 Rapporto al Duce, Tascabili Bompiani, Mailand, 1978.
 Giuseppe Bottai, Diario (1935–1944), Rizzoli, Mailand, 1982.
 Luigi Bolla, Perché a Salò, Bompiani, Mailand, 1982.
 Patrizio Peci, Io, l'infame, Mondadori, Mailand, 1983.
 Ida Magli, Per una rivoluzione italiana, Baldini & Castoldi,  Mailand, 1996.

Weblinks

 Website von Giordano Bruno Guerri

Italiener
Autor
Literatur (Italienisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Geboren 1950
Mann

Giordano Bruno Guerri


La butte aux canons est un monticule de 15 mètres de hauteur qui est l'un des deux points culminants du bois de Vincennes avec le kiosque de Gravelle à une altitude de 71 mètres.

Situation

La butte aux canons est située entre la route Saint-Hubert, la route de la Demi-Lune et l'allée des Quatre-Carrefours à proximité du grand rond-point au centre de l'étoile d'allées forestières au sud de l'allée Royale. Un belvédère est établi au sommet d'où l'on découvre un panorama sur Vincennes et la banlieue est. On y accède par deux sentiers bordés de rampes.

Histoire
Un polygone de tir est créé en 1791 sur l'allée royale avec une butte comme mire au centre du carrefour en étoile.

L'axe de tir est déplacé en 1838 à la suite de la construction de l'hôpital Esquirol à Saint-Maurice au sud (des projectiles avaient atteint cet établissement) et une nouvelle mire plus élevée, l'actuelle butte aux canons, est créée à l'est.
En 1855, le domaine militaire est étendu à l'est du polygone de tir. La partie centrale du bois est défrichée par l'armée et les allées forestières disparaissent ainsi que la première mire de tir, celle établie  en 1838
(l'actuelle butte aux canons) restant utilisée dans le polygone de l'artillerie. Après le départ de l'armée dans les années 1950 et la démolition des bâtiments implantés dans ce secteur, l'ancien réseau de routes forestières est reconstitué dans les années 1980 et l'environnement de l'Allée Royale est reboisé au cours de la décennie suivante. La butte aux canons se trouve à l'intérieur de ces terrains replantés.

Annexes

Bibliographie

Références

Bois de Vincennes
Ancien camp militaire en France

Butte aux canons


Marija Nablocka (Astrahan, 14. srpnja 1890. – Ljubljana, 6. listopada 1969.), slovenska kazališna i filmska glumica ruskog podrijetla.

Životopis
Rođena je kao Marija Nikolajevna Borislavska u Astrahanu, a od dolaska u Ljubljanu 1922. godine svuda koristi ime Marija Nablocka. Članica je Narodnog kazališta (Drame) u Ljubljani do 1956., a godine 1965. dobila je Župančičevu nagradu za životno djelo.

Godine 1953. godine pojavila se u slovenskom igranom filmu "Jara gospoda" redatelja Bojana Stupice, negdje spominjan i kao "Skorojevići".

Mirko Mahnič, slovenski scenarist i redatelj, 1959. godine snimio je kratki dokumentarni film "Marija Nablocka" o ovoj velikoj slovensko-ruskoj umjetnici.

Godine 1985. slovenski redatelj Dragan Živadinov napravio je retrogardni kazališni događaj "Marija Nablocka".

Kazališne i filmske uloge
 Lidia Voronina, operna glumica, u filmu "Vlast demona" (1917.), red. Nikolaj Malikov
 Vera Pavlovna, Krapilinova supruga, u filmu "Što učiniti?" (1919.), red. Mihail Bonč Tomaševski i Aleksej Smirnov
 Nastasija Filipovna, "Idiot", Fjodor Mihajlovič Dostojevski, 1922., red. Boris Vladimirovič Putyata
 Canina, prostitutka, "Volpone" Ben Jonson / Stefan Zweig, (u sezoni 1928./1929.) i (u sezoni 1950./iz 1951. godine)
 Barunica Castelli Glembay "Gospoda Glembajevi" Miroslava Krleže, ( sezona 1930./1931. godine do sezone 1937./1938.), red. Branko Gavella
 Živka, "Gospa", Branislav Nušić, (1947.), red. Fran Žižek
 Madame Lily, u filmu "Jara gospoda" (1953.), red. Bojan Stupica
  Grofica Aurellia, "Luđakinja iz Chailotta", Jean Giraudoux, (1956 )

Nagrade i priznanja
 Red rada II stupnja (1949.)
 Župančićeva nagrada (1965.)

Izvori

Vanjske poveznice

Slovenski kazališni glumci
Slovenski filmski glumci
Životopisi, Ljubljana

Marija Nablocka


Boswellia serrata este o plantă din care se produce tămâia. Planta este nativă din mai multe zone ale Indiei, regiunii Punjab și Pakistanului.
Boswellia serrata Roxb., care este, de asemenea, cunoscută sub numele de tămâie indiană, în indiană dhup, salai sau salai guggul, poate fi găsită în India de Est.

Uz medical
În medicina Ayurvedică tămâia indiană a fost folosită de sute de ani pentru tratarea artritei.

Extracte de Boswellia serrata au fost studiate, din punct de vedere clinic,  pentru osteoartrită și funcții articulare, în special pentru osteoartrita de genunchi, iar cercetarea arată o ușoară scădere a durerii și a îmbunătățirii funcției, comparativ cu a efectului placebo. Efectele pozitive ale Boswellia au fost raportate și în unele boli inflamatorii cronice, inclusiv artrita reumatoidă, astmul bronșic, osteoartrita, colita ulcerativă și boala Crohn. Unii văd Boswellia serrata ca o alternativă promițătoare la AINS, fapt ce justifică investigații suplimentare în studiile farmacologice și clinice.[14]

Aplicarea topică
Boswellia serrata a fost recent dezvoltată pentru uz topic într-o formulă în curs de patentare, formula Sano Gel Relief. Boswellia serrata este utilizat în fabricarea medicamentului anti-rid "Boswelox", care a fost criticat ca fiind ineficient.

Elemente active
Boswellia serrata conține constituenți chimici, în principal β-acid boswellic, acetil-β-acid boswellic, 11-ceto-β-acid boswellic și acetil-11-ceto-β-acid boswellic.  Acetil-11-ceto-β-acid boswellic (AKBA) este cel mai puternic inhibitor al enzimei 5-lipoxygenase, enzimă care este responsabil pentru inflamații.

Note
14.Efficacy of Curcumin and Boswellia for Knee Osteoarthritis: Systematic Review and Meta-Analysis
Rășini
Boswellia
Plante medicinale
Ayurveda
Flora Asiei
Parfumerie

Boswellia serrata


Darney bezeichnet:

 die französische Kleinstadt Darney im Département Vosges
 die französische Gemeinde Darney-aux-Chênes im Département Vosges
 den französischen Astronomen Maurice Darney (1882–1958) sowie den nach ihm benannten
 Mondkrater, siehe Darney (Mondkrater)

Darney (Begriffsklärung)


Blandfordija (lat. Blandfordia), biljni rod koji čini samostalnu porodicu Blandfordiaceae, unutar reda Asparagales. Rodu pripadaju četiri vrste trajnica kojima je domovina istočna Australija (Queensland, Novi Južni Wales i Tasmanija), a imenovao ga je engleski botaničar James Edward Smith u čast izvjesnog markiza od Blanforda.

Rod je u lokanom nazivu poznat kao božično zvonce (engl. Christmas bells), po njegovim zvonastim cvjetovima

Vrste
 Blandfordia cunninghamii Lindl.
 Blandfordia grandiflora R.Br.
 Blandfordia nobilis Sm.
 Blandfordia punicea (Labill.) Sweet

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

Šparogolike

Blandfordija


Bokhorst er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Schenefeld i den nordvestlige del af Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Bokhorst ligger omkring 5 km vest for Schenefeld og 14 km nord for Itzehoe. Motorvejen A23 går gennem den sydlige del af kommunen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Bokhorst


Der Deutsche Nationalpreis für Buch und Film war ab 1934 die höchste Auszeichnung des NS-Regimes für Autoren und Filmschaffende. Er war als Gegenstück zum Nobelpreis für Literatur gedacht, den Deutsche nicht mehr annehmen durften. Dementsprechend wurden lediglich ein Autor und ein Filmschaffender pro Jahr geehrt. Er bestand aus zwei Teilpreisen, dem Nationalen Buchpreis (auch Stefan-George-Preis) und dem Nationalen Filmpreis.

Der mit 12.000 Reichsmark (in heutiger Kaufkraft rund  €) dotierte Preis war Teil der Propaganda der Nationalsozialisten und wurde nur an regimetreue Persönlichkeiten verliehen. Die Verleihung fand jährlich im Rahmen der Feierlichkeiten zum "Tag der nationalen Arbeit" am 1. Mai auf einer Festsitzung der Reichskulturkammer statt.

Ausgezeichnet werden durften nur Deutsche und nur solche Werke, die bereits erschienen waren. Stifter war 1933 das Reichsministerium für Volksaufklärung und Propaganda. Die fünfköpfige Jury wurde vom Reichsminister für Volksaufklärung und Propaganda Joseph Goebbels ernannt.

Ab dem Kriegsbeginn wurde der Preis nicht mehr vergeben.

Preisträger Nationaler Buchpreis
 zusätzlicher Name Stefan George-Preis
 1933/34: Richard Euringer für "Deutsche Passion"
 1934/35: Eberhard Wolfgang Möller für "Berufung der jungen Zeit" und "Die Briefe der Gefallenen"
 1935/36: Gerhard Schumann für "Wir aber sind das Korn"
 1936/37: Friedrich Bethge für "Marsch der Veteranen"
 1937/38: das Gedichtbuch der österreichischen Hitlerjugend, herausgegeben von Baldur von Schirach (das Preisgeld wurde auf 200.000 RM erhöht, die zum Bau einer Jugendherberge dienen sollten)
 1938/39: Bruno Brehm für seine Österreich-Trilogie

Preisträger Nationaler Filmpreis
 1933/34: Gustav Ucicky für "Flüchtlinge"
 1934/35: Leni Riefenstahl für "Triumph des Willens"
 1935/36: Carl Froelich für "Traumulus"
 1936/37: Veit Harlan für "Der Herrscher"
 1937/38: Leni Riefenstahl für "Olympia – Fest der Völker, Fest der Schönheit"
 1938/39: Carl Froelich für "Heimat"

Literatur
 Eva Dambacher: Literatur- und Kulturpreise 1859–1949; 1996, ISBN 3-929-146-43-6, Seite 130–132
 Stichwort Nationalpreis, in: Cornelia Schmitz-Berning: Vokabular des Nationalsozialismus. 2. Aufl., Berlin : Walter de Gruyter, 2007, S. 416f.
 Nationalpreis 1934
 Nationalpreis 1935
 Nationalpreis 1936
 Nationalpreis 1937
 Nationalpreis 1938
 Nationalpreis 1939

Notizen

Kulturpreis (Nationalsozialismus)
Orden und Ehrenzeichen (Nationalsozialismus)
NS-Propaganda
Literaturpreis (Deutschland)
Filmpreis (Deutschland)
Erstverleihung 1934

Deutscher Nationalpreis für Buch und Film


Ciprian Cătunescu (n. 19 noiembrie 1980, Baia Mare), cunoscut profesional ca Unguru' Bulan, este un stand-up comedian, om de radio și vlogger român. Este cunoscut mai ales ca fiind creatorul proiectului Unguru' Bulan, o serie de pastile umoristice legate de subiecte cotidiene. Ciprian Cătunescu este, de asemenea, patron și project manager al Bulan Media. De-a lungul carierei, a colaborat cu posturi de radio precum Kiss FM și ProFM și a realizat turnee de stand-up comedy în România și în străinătate.

Carieră

2005–prezent — Unguru' Bulan
Ciprian Cătunescu este creatorul popularei serii Unguru' Bulan. Proiectul a fost conceput în 2005 ca "o joacă", după declarațiile lui Cătunescu într-un interviu pentru ziarul online cluju.ro. Primul episod al seriei, "eRDeeSh", parodia o reclamă existentă deja a trustului RCS&RDS. Acesta a fost popularizat prin Club FM, radioul unde era DJ. Unguru' Bulan este, de fapt, porecla unuia din cele patru personaje ale mini-brandului. De fapt, niciun personaj nu are un nume în adevăratul sens al cuvântului, ci mai degrabă porecle: Frătzică, Unguru' Bulan, C8ilu' (probabil citit "Coptilu'" în grai ardelenesc) și Gushteru'. Toate personajele sunt interpretate de Cătunescu. În 2006, Cătunescu a primit propunerea de a colabora cu Șerban Huidu și Mihai Găinușă în cadrul emisiunii satirice Cronica Cârcotașilor. În ediția de radio, Cătunescu crea pastile de râs o dată pe săptămână. Cătunescu a dezvoltat acest proiect pe mai multe ramuri, pe lângă proiectul audio. Pentru că, în primii ani, personajele nu aveau o față, a creat o serie de animație cu cei patru, intitulată "Luzării de pe Electrolizei", un videoblog intitulat "Țara lui Frățică" și un "Păpușovlog", în care protagonistul este Frățică sub formă de hand puppet. Partea video a proiectului este realizată de Székely Szilárd. Ciprian Cătunescu l-a cunoscut pe Székely Szilárd în 2007, când acesta din urmă era un freelance graphic designer și solistul formației Ultimul Nivel.

2006–2014 — Kiss FM
Sosit în București, Ciprian Cătunescu ajunge la postul Kiss FM unde își petrece opt ani și realizează timp de doi ani emisiunea de matinal. Își încetează colaborarea cu postul de radio în ianuarie 2014.

2011-prezent — Canalul de YouTube
În martie 2011, Ciprian Cătunescu creează canalul de YouTube Unguru' Bulan. De atunci, canalul a cumulat peste 900 de mii de abonați și peste 200 de milioane de vizualizări.

Note

Legături externe
 Site oficial
 Unguru' Bulan pe Facebook
 Unguru' Bulan pe YouTube

Nașteri în 1980
Nașteri pe 19 noiembrie
Băimăreni
Comici români
Români cunoscuți sub pseudonimele folosite
Vloggeri români
YouTuberi

Unguru' Bulan


En Reportagefilm om Deres Majestæter er en film med ukendt instruktør.

Handling
Søgeord fra ØKs registrant: Banegård, bytur, flådeinspektion, Frederik IX, Gråsten Slot, Kong Haakon, karet, Kongeskib, Prinsesse Margrethe, Norge, Kronprins Olav, Oslo, slot, slotspark, Stockholm, Sverige, Sønderjylland, vagtparade, Viceadmiral Vedel.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1947

Reportagefilm fra Danmark

En Reportagefilm om Deres Majestæter


Uku Masing (născut Hugo Albert Masing, ) a fost un filosof eston, considerat un autor important în domeniul filozofiei religioase estone. Masing a scris, de asemenea, poezii, mai ales pe teme religioase. La sfârșitul anilor 1930 a scris un roman: Rapanui vabastamine ehk Kajakad jumalate kalmistul, care a fost publicat postum în 1989. În calitate de folclorist, a fost un cercetător distins al basmelor, contribuind la elaborarea lucrării internaționale de referință Enzyklopädie des Märchens.

A fost onorat cu titlul de drept între popoare de către institutul israelian Yad Vashem și de Curtea Supremă de Justiție a Israelului pentru ajutarea în timpul Holocaustului a unui evreu din Estonia să scape de capturarea sa de către germani din 1941 și până la sfârșitul războiului. Acțiunile sale l-au expus unui mare pericol în această perioadă, fiind nevoit să se întâlnească pe ascuns cu prietenul său și, de asemenea, să-i mintă pe ofițerii Gestapoului.

Biografie
S-a născut în satul Lipa, comuna Raikküla, comitatul Rapla, la 11 august 1909, primind la naștere numele Hugo Albert Masing. Părinții lui erau Ado Masing și Anna Masing. A avut o soră mai mică pe nume Agnes Masing (căsătorită Saag), care s-a născut în 1911. Poliglot înzestrat, el a devenit capabil să vorbească patru limbi până la sfârșitul liceului și patruzeci de limbi până la sfârșitul vieții sale. A început să studieze teologia la Universitatea din Tartu în 1926. În timpul petrecut acolo și după absolvire a publicat numeroase poezii, traduceri și eseuri. Cea mai faimoasă lucrare a lui a fost Neemed vihmade lahte (1935).

Masing a fost membru al unui grup influent de poeți estoni reuniți în 1938 de către cercetătorul literar Ants Oras, care a fost puternic influențat de T.S. Eliot. Micul cerc de poeți a devenit cunoscut sub numele de Arbujad și îi avea ca membri pe Heiti Talvik, Betti Alver, Paul Viiding, Mart Raud, Bernard Kangro, August Sang și Kersti Merilaas.

În perioada sa de apogeu, Masing putea să vorbească în jur de 65 de limbi, având capacitatea de a traduce lucrări din 20 dintre ele. El a fost cunoscut în special pentru abilitatea sa de a traduce direct din limba ebraică, din limbile occidentale europene și din limbile orientale în estonă. A desfășurat o activitate atât de prolifică, încât se estimează că peste 10.000 de pagini din manuscrisele sale nu au fost încă publicate. Masing era cunoscut pentru sentimentele sale antigermane, care erau nucleul a ceea ce a fost antipatia lui Masing față de popoarele cu origini indo-europene (pe care el le numea uneori "gunoi etnic" cu referire directă la poporul indo-germanic).

Drept între popoare

Masing a predat la Universitatea din Tartu (Estonia), unde era cunoscut ca un profesor strălucit de teologie și de limbi semitice, chiar dacă oarecum excentric. După invadarea Estoniei de către germani în al Doilea Război Mondial, a renunțat la postul didactic de la universitate și și-a dedicat timpul salvării și protejării obiectelor culturale și religioase evreiești.

Masing îl cunoștea încă din perioada în care lucra ca profesor pe folcloristul, cercetătorul și teologul evreu Isidor Levin și a hotărât să-l ascundă de germani pentru a-i salva viața. Masing și soția lui, Eha, l-au ajutat pe Levin să nu fie capturat, oferindu-i mâncare, adăpost, îmbrăcăminte și chiar documente falsificate, în timp ce, ocazional, îi mințea pe ofițerii Gestapo că nu știe unde se ascunde Isidor. Pentru aceste activități, Masing și soția lui au fost onorați ca drepți între popoare. După război, Masing a luat parte, de asemenea, la investigarea crimelor de război naziste, în special în lagărul de concentrare din Klooga, unde au fost uciși mulți evrei.

Lucrări științifice (selecție)
 1936 "The Word of Yahweh". — Acta et commentationes Universitatis Tartuensis (Dorpatensis). B, Humaniora. XXXIX, Tartu, 1936, pp. 1–60.
 1938 "Der Prophet Obadja. Bd. I: Einleitung in das Buch des Propheten Obadja. Teil I". — Acta et commentationes Universitatis Tartuensis (Dorpatensis). B, Humaniora, XLI, Tartu, 1938, pp. 1–176.
 1938 "Die Proklamation des Tab'alsohnes (Zu Zach. 9)". — In piam memcriam A. von Bulmerincq, Riga, 1938, pp. 117–126.
 1944 "Die Entstehung des Märchens vom gestohlenen Donnerinstrument (Aarne-Thompson 1148B)". — Zeitschrift für deutsches Altertum und deutsche Literatur 81, 1944, pp. 23–31.
 1960 "Das Evangelium des Alten Testaments". — Communio viatorium 2, 1960, pp. 123–132.
 1961 "Confessio amantis". — Communio Viatorum, 1961, pp. 139–160.
 1963 "Panta dynata". — Communio Viatorum 4, pp. 242–262.
 1969 "C. Scott Littleton, The New Comparative Mythology: an anthropological assessment of the theories of Georges Dumézil". — Semiotica 1, 1969, pp. 339–355.
 1973 "De hermeneutica". — Communio Viatorum 1-2, 1973, pp. 1–29
 1974 "Akkadisches miksu in Osteuropa". — Wirtschaft und Gesellschaft im Alten Vorderasien, J. Harmatta and G. Komoróczy (toim.); Acta Antiqua Academiae Scientarum Hungaricae 22, 1974 / 1976, pp. 521–526.
 1976 "Some remarks on the mythology of the people of Catal Hüyük". — Acta et commentationes Universitatis Tartuensis 392: Oriental Studies 3 / Tartu Riikliku Ülikooli Toimetised 392, Töid orientalistika alalt 3, Tartu 1976, pp. 75–92.
 1979 "Elpida echomen". — Communio Viatorum 1, 1979, pp. 1–28
 1981 "Die "Hand" im Alten. Testament und die estnische Übersetzung". — La main et les doigts dans l´expression linguistique, Lacito-Documents Eurasie 6, Paris, SELAF, 1981, pp. 213–222.
 1981 "Der Gegnersucher (AT 650 B). Varianten aus Kaukasien und Sibirien". — Acta et commentationes Universitatis Tartuensis 558 / Oriental Studies VI, Tartu, 1981, lk. 17-35.
 1982 Isidor Levin, Uku Masing, Armenische Märchen. — Eugen Diedrichs Verlag, Düsseldorf, 1982, 283 pp.
 1982 "Ocellot, Mal Ocellot". — Folklorica: Festschrift for Felix J. Oinas. Indiana University, Uralic and Altaic Series 141. Bloomington, Indiana: Research Institute for Inner Asian Studies, 1982, pp. 173–184.
 1984 "Esten". — Enzyklopädie des Märchens. Handwörterbuch zur historischen und vergleichenden Erzählforschung 4. Berlin -New York: Walter de Gruyter, 1984, pp. 479–491.

Lucrări despre Uku Masing
 Vincent B. Leitch, "Religious Vision in Modern Poetry: Uku Masing Compared with Hopkins and Eliot". - Journal of Baltic Studies 5, 1974, pp. 281–294.
 Ivar Ivask, "Uku Masing: A poet between east and west". - Journal of Baltic Studies 8, 1977, pp. 16–21.
 Aira Võsa, "Spiegelt Sprache die Seele? Einige Aspekte in der religiösen Identität der Estinnen und Esten in den Augen von Uku Masing". – Journal of the European Society of Women in Theological Research 14, 2006, pp. 109–120.
 Peeter Espak, "Sumerian inim, Hebrew דבר יהוה and Polynesian mana in the Early Theories of Uku Masing". - Forschungen zur Anthropologie und Religionsgeschichte 43, 2012, pp. 71–85.
 Urmas Nõmmik, "Uku Masing und das Alte Testament". - Forschungen zur Anthropologie und Religionsgeschichte 43, 2012, pp. 187–198.

Note

Legături externe
 Uku Masing – his activity to save Jews' lives during the Holocaust, at Yad Vashem website

 Uku Masing compared with Hopkins and Eliot by Vincent B. Leich

Nașteri în 1909
Decese în 1985
Filozofi analitici
Traducători estoni
Traducători din secolul al XX-lea
Drepți între popoare din Estonia

Uku Masing


Steve Canyon fue una tira de prensa de aventuras estadounidense de larga duración, realizada por Milton Caniff desde el 13 de junio de 1947, tras salir de Terry y los piratas, y hasta el 4 de junio de 1988, poco después de su fallecimiento.

Trama
Steve Canyon es un expiloto de la Fuerza Aérea de los EE.UU. que, como piloto de la aerolínea Horizons Unlimited tras la Segunda Guerra Mundial, vive numerosas aventuras en diversos lugares exóticos, tiene que luchar contra varios villanos y rompe el corazón de muchas mujeres. Con el telón de fondo de la Guerra Fría, sus aventuras cambiaron y, durante la Guerra de Corea, Canyon se reincorporó a la Fuerza Aérea, donde permaneció hasta el final de la serie, ascendiendo al rango de teniente coronel.

Trayectoria editorial
Hacia 1946, Milton Caniff gozaba de una reputación internacional gracias a Terry y los piratas. Sin embargo, los derechos de la tira que había creado, escrito y dibujado (para el editor del Chicago Tribune Syndicate, el capitán Joseph Patterson), era de la entera propiedad del sindicato. Buscando un mayor control creativo, Milton Caniff negoció con Field Enterprises una nueva tira de la que retuviese la propiedad. El último episodio de Caniff de Terry y los piratas apareció en diciembre de 1946, y a partir de entonces George Wunder se encargó de la tira. La nueva serie de Caniff, Steve Canyon, debutó en 168 periódicos.

En castellano, fue publicada en las revistas españolas Mickey (1935) y, como Luis Ciclón, en S.O.S. (1951), en la argentina Pif Paf y en la mexicana Domingos Alegres. También apareció en forma de cuadernos monográficos editados por Eseuve.

Referencias

Bibliografía

Historieta de Estados Unidos
Historieta bélica
Aviadores ficticios
Historietas adaptadas a series de televisión
Historietas de 1947

Steve Canyon


Ludwig Marxer (* 18. Januar 1855 in Eschen; † 26. Oktober 1946 in Vaduz) war ein liechtensteinischer Tierarzt und Landtagsabgeordneter.

Biografie
Marxer wurde 1855 als Sohn des Tierarztes Mathäus Marxer und dessen Frau Theresia (geborene Öhri) geboren. Er studierte von 1870 bis 1873 Veterinärmedizin in München. Er wurde nun ein Jahr als Assistent an der Hochschule tätig und arbeitete im Anschluss für zwei Jahre in Hohenems als Gemeindetierarzt. Ab 1877 arbeitete er als Tierarzt in seiner Heimatgemeinde Eschen. Von 1882 bis 1885 fungierte er als Gemeindekassier. Von 1886 bis 1902 war Marxer Abgeordneter im Landtag des Fürstentums Liechtenstein. 1888 wurde er zum Gemeindevorsteher von Eschen gewählt und übte dieses Amt bis 1898, als er mit seiner Familie nach Vaduz zog aus.

Dies war nötig geworden da Marxer 1898 provisorischer Landestierarzt wurde und nun in dessen Dienstwohnung zog. Er löste damit den altersbedingt zurückgetretenen Christoph Wanger, den ersten Landestierarzt in der Geschichte Liechtensteins, ab. Marxer selbst war von 1899 bis zu seiner Pensionierung 1936 Landestierarzt.

Marxer war Gründungsmitglied des Historischen Vereins für das Fürstentum Liechtenstein. 1940 wurde er zum Ehrenmitglied selbigens ernannt. Des Weiteren war er Träger des Titels "Fürstlicher Rat". Er war seit 1884 mit Maria Anna Öhri verheiratet. Aus der Ehe gingen mehrere Kinder hervor, von denen ein Sohn und zwei Töchter früh starben. Sein achtes Kind und zweiter Sohn Ludwig, später als Rechtsanwalt tätig, war ebenfalls politisch aktiv.

Literatur
 Rudolf Goop: Menschen am Schellenberg. Band 2: Land-, Alp- und Waldwirtschaft (2008)

Weblinks

 Eintrag zu Ludwig Marxer auf www.e-archiv.li

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Liechtenstein)
Gemeindevorsteher (Eschen)
Tierarzt
Mediziner (19. Jahrhundert)
Mediziner (20. Jahrhundert)
Liechtensteiner
Geboren 1855
Gestorben 1946
Mann

Ludwig Marxer (Tiermediziner)


Snow-White es un cortometraje animado de 1933 de la serie de Betty Boop, producido por Fleischer Studios y protagonizado por Betty Boop. La historia está basada libremente en el cuento de hadas Blancanieves de los hermanos Grimm. En una escena del cortometraje se incluye la canción "St. James Infirmary Blues", interpretada por Cab Calloway.

Trama
Una reina malvada se enfurece al saber que su espejo parlante ha nombrado a su hijastra, Betty Boop (Mae Questel), como la mujer más linda del reino. Ante esto, la reina ordena a sus guardias Koko el payaso y Bimbo que la decapiten. Cuando están a punto de ejecutarla, Betty logra escapar pero cae a un río congelado, quedando atrapada dentro de un ataúd de hielo. El ataúd llega a la casa de siete enanos, quienes lo llevan a una caverna encantada. La reina descubre que Betty no fue ejecutada, y llega a la caverna, donde transforma a Koko en una criatura fantasmal. Koko comienza a cantar mientras lamenta la aparente muerte de Betty, ante lo cual la reina lo congela junto a Bimbo.

Tras esto, la reina vuelve a preguntarle a su espejo quién es la mujer más bella del reino, pero el espejo explota en una nube de humo que devuelve a Betty, Koko y Bimbo a su estado normal, y transforma a la reina en una criatura similar a un dragón. La criatura persigue al trío a través de la caverna, pero Bimbo la derrota jalando su lengua. Koko, Betty y Bimbo celebran y el cortometraje termina.

Recepción
En 1994, la Biblioteca del Congreso de Estados Unidos la escogió junto a otras cintas para formar parte del National Film Registry, un archivo cinematográfico que se dedica a conservar películas "cultural, histórica o estéticamente significativas". Al año siguiente fue incluido dentro del libro 50 Greatest Cartoons, que compilaba una lista de los "50 mejores dibujos animados de la historia" basado en los votos de varias personas relacionadas con la animación.

Referencias

Enlaces externos

 Snow White en Internet Archive.
 Argumento y canciones en Heptune

Betty Boop (serie)
Películas basadas en cuentos de hadas

Snow White (1933)


Avet Barseghyan (Armensk: Ավետ Բարսեղյան; født 23. juli 1980) er en armensk sangskriver og tv vært.

Referencer

Personer fra Jerevan
Tv-værter fra Armenien

Avet Barseghyan


Nekropola stećaka Greblje nekropola je koja datira iz kasnog srednjeg vijeka (druga polovina 14. i 15. stoljeća). Nalazi se na području općine Slivno, sjeverno od sela Provići. Brojčano je jedna od najvećih nekropola neretvanskog područja. Od 67 stećaka kojima je utvrđen oblik, 36 je ploča, 29 sanduka i 2 sljemenjaka. Evidentirana su 33 ukrašena primjerka, a najčešći motivi su križevi, razne kombinacije štita i mača, zatim polumjeseca, zvijezda i rozeta te uobičajene bordure, a specifičnost ove nekropole su kompozicije s prikazom motiva križa, konja i zmije. Prema korištenim ornamentima nekropola pokazuje veze s obližnjim nekropolama sa stećcima na bližem području Hercegovine.

Galerija slika

Izvori

Slivno
Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Dubrovačko-neretvanskoj županiji
Nekropole sa stećcima u Hrvatskoj

Greblje (nekropola stećaka)


Onoserideae, tribus glavočika iz potporodice  Mutisioideae. Postoji osam rodova

Rodovi
 Onoseris Willd. (32 spp.)
 Lycoseris Cass. (11 spp.)
 Chucoa Cabrera (1 sp.)
 Paquirea Panero & S. E. Freire (1 sp.)
 Aphyllocladus Wedd. (4 spp.)
 Plazia Ruiz & Pav. (4 spp.)
 Urmenetia Phil. (1 sp.)
 Gypothamnium Phil. (1 sp.)

Izvori

Mutisioideae

Onoserideae


Mārtiņš Sirmais (* 15. Juli 1982) ist ein lettischer Orientierungsläufer. 2006 und 2008 war er Vizeeuropameister auf der Mitteldistanz.

Sirmais hatte seine ersten internationalen Meisterschaften 2001 in Tampere und 2002 in Sümeg. Bei den Weltmeisterschaften 2006 kam er auf den sechsten Platz im Sprint und somit erstmals bei einer internationalen Meisterschaft unter die ersten zehn. Seine bislang größten Erfolge feierte er bei den Europameisterschaften 2006 und 2008 in Estland bzw. in seiner Heimat Lettland. In Otepää wurde er 2006 auf der Mitteldistanz Zweiter hinter dem Franzosen Thierry Gueorgiou. 2008 belegte er in derselben Disziplin erneut Rang zwei, wieder hinter Gueorgiou.

Bei internationalen Rennen läuft er für den finnischen Klub Turun Metsänkävijät aus Turku. Sein lettischer Klub ist der IK Auseklis.

Platzierungen

Weblinks
 Persönliche Homepage
 Martins Sirmais World of O Runners

Orientierungsläufer (Lettland)
Lette
Geboren 1982
Mann
Teilnehmer an den World Games (Lettland)

Mārtiņš Sirmais


Astrud Gilberto (29 Mart 1940 - 5 Haziran 2023) samba ve bossa nova müziğiyle tanınan Brezilyalı şarkıcı. En çok João Gilberto ve Stan Getz ile birlikte söylediği "The Girl from Ipanema" isimli şarkıyla hatırlanır.

Biyografi
Astrud Gilberto, Brezilyalı bir anne ve Alman bir babanın kızı olarak Bahia'da dünyaya geldi, Rio de Janeiro'da büyüdü. 1959'da João Gilberto ile evlendi, 4 yıl sonra ABD'ye gittiler. 1964'te karı koca ve Stan Getz ile birlikte Getz/Gilberto albümünü çıkardılar Astrud bu kayda onun sesinin güzel olduğunu fark eden kocasının ısrarıyla katılmıştı.

The Girl from Ipanema isimli parçadaki başarısı Astrud'ù popüler yaptı. Albüm çıkarmaya devam etti ve "The Shadow of your Smile", "It might as Well be Spring", "Love Story", "Fly me to the Moon", "Day by Day", "Here's that Rainy Day" ve "Look to the Rainbow" gibi ünlü parçaları söyledi. Ana dili Portekizce dışında, İngilizce, İspanyolca, İtalyanca, Fransızca ve Almanca parçalar söyledi ve kaydetti.

Uzun süre kapalı gece kulüplerinde şarkı söylemedi, büyük alanları tercih etti. 1982'de bu korkusunu yenerek gece kulüplerinde çıkmaya başladı ve çıktığı yerler dolup taştı.

1982'de oğlu Marcelo Gilberto gruba basçı olarak katıldı. "Live in New York" (1996) ve "Temperance" (1997) albümlerinin prodüksiyonuna katıldı.

Resmen emekli olmasa da 2002 yılında süresiz olarak sahnelerden uzak kalacağını açıkladı. Aynı zamanda sıkı bir hayvan hakları savunucusudur.

5 Haziran 2023 tarihinde 83 yaşında Philadelphia'da hayatını kaybetti.

Diskografi

Albümler
 Stan Getz and Astrud Gilberto - Getz Au-Go-Go (Verve, 1964 in music)
 The Astrud Gilberto Album
 The Shadow of Your Smile (Verve, 1965)
 Look to the Rainbow (Verve, 1965)
 Beach Samba (Verve, 1966 in music)
 A Certain Smile, a Certain Sadness with Walter Wanderly (Verve, 1967)
 Windy (Verve, 1968)
 September 17, 1969 (Verve, 1969)
 Gilberto Golden Japanese Album (Verve, 1969)
 I Haven't Got Anything Better to Do (Verve, 1970)
 Astrud Gilberto with Stanley Turrentine (CTI, 1971)
 Astrud Gilberto Now (Perception, 1972)
 That Girl from Ipanema (Audio Fidelity, 1977)
 Astrud Gilberto Plus James Last Orchestra (Polygram, 1987)
 Live in New York (Pony Canyon, 1996)
 Temperance (album) (Pony Canyon, 1997)
 Jungle (Magya, 2002)

Film müzikleri
 The Deadly Affair (Verve, 1965)
 Get Yourself a College Girl ("The Girl from Ipanema", 1964)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 astrudgilberto.com - Resmi web sitesi

1940 doğumlular
2023 yılında ölenler
Brezilyalı kadın şarkıcılar
Brezilyalı pop şarkıcıları
Brezilyalı söz yazarları
Grammy Ödülü sahipleri
Bossa nova müzisyenleri
21. yüzyıl kadın şarkıcıları
20. yüzyıl kadın şarkıcıları
Philadelphia'da ölenler
Yılın Kaydı Grammy Ödülü sahipleri

Astrud Gilberto


Alwin Schultz (født 6. august 1838 i Muskau, død 10. marts 1909 i München) var en tysk kunst- og kulturhistoriker.

Efter at have virket en tid ved Breslaus Universitet blev Schultz 1882 ordentlig professor i Prag, tog 1903 afsked og levede i München. Hans forfattervirksomhed har for en del været optaget af schlesiske kunststudier: Schlesiens Kunstleben im 13. bis 18. Jahrhundert (1870—72), Schlesiens Kunstdenkmale (1875), Untersuchungen zur Geschichte der schlesischen Maler 1500—1800 (1882) med mere. Endvidere skrev han Über Bau und Einrichtung der Hofburgen (1862), Die Legende von Leben der Jungfrau Maria und ihre Darstellung in der bildenden Kunst des Mittelalters (1878), Das höfische Leben zur Zeit der Minnesänger (2 bind, 1879—80, nyt oplag 1889 ff.), Gerhard Heinrich von Amsterdam (1880), Deutsches Leben im 14. und 15. Jahrhundert (1892) etc. Med meget liv og dygtighed har han
skildret kunstens historie i populære fremstillinger: Kunst und Kunstgeschichte (2 dele 1884, udvidet udgave 1887) og Allgemeine Geschichte der bildenden Kunst (1894).

Kilder

Kulturhistorikere
Kunsthistorikere fra Tyskland
Faglitterære forfattere fra Tyskland
Tysksprogede forfattere
Tyskere i 1800-tallet

Alwin Schultz


An Pycreus muricatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Georg Kükenthal, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Diana Margaret Napper. An Pycreus muricatus in nahilalakip ha genus nga Pycreus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pycreus

Pycreus muricatus


1268 Libya este un asteroid din Familia Hilda, aflat în afara Centurii de asteroizi. Acesta a fost descoperit pe 29 aprilie 1930 de Cyril Jackson la Obsrvatorul Union din Johannesburg, Africa de Sud.

Referințe

Legături externe

 Asteroid Lightcurve Database (LCDB) (info )
 Dictionary of Minor Planet Names, Google books
 Asteroids and comets rotation curves, CdR – Observatoire de Genève, Raoul Behrend
 Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets (1)-(5000) – Minor Planet Center

Centura de asteroizi
Obiecte astronomice descoperite în 1930
Obiecte astronomice descoperite de Cyril V. Jackson

1268 Libya


Sportaši godine Sportskih novosti 2020. je 69. izbor uglednije sportske nagrade u Hrvatskoj koja je održana 27. prosinca 2020. godine za aktulanu godinu.

Nagrada Sportaši godine Sportski novosti dodijeljena se u četiri kategorije: sportaš godine, sportašica godine, momčad godine i ekipa godine.

Dodjelu nagrade organizirale su Sportske novosti uz izravan televizijski prijenos na HTV 2.

Voditelj dodjele nagrada bio je Marko Šapit.

Dobitnici i nominirani

Sportaš godine

Sportašica godine

Momčad godine

Ekipa godine

Izvori

Vanjske poveznice

 Službene web stranice nagrade 69. Izbor SN najboljih sportaša godine

Hrvatske športske nagrade

Sportaši godine Sportskih novosti 2020.


Flanders is the country of the Flemings; since several decades ago, it is also a community and a region in Belgium. Geographically and historically, Flanders also covers parts of France and The Netherlands but may also refer to:

Places

Americas
 Flanders, Louisiana, USA
 Flanders, Michigan, USA
 Flanders, New Jersey, USA
 Flanders, New York, USA
 Flanders, a village in the town of East Lyme, Connecticut, USA
 Flanders, a village in Litchfield County, Connecticut, USA
 Indian Flanders (Flandes Indiano), an old name for Chile given during the Arauco War

Europe
 Flanders, a townland in County Londonderry, Northern Ireland
 County of Flanders, a historical county of the Low Countries, which included part of the north of modern-day France and the extreme south-west of the modern Netherlands
 East Flanders, a province of Flanders, one of the three regions of modern-day Belgium
 Flanders Fields, the battlefields of World War I in northern France and north-western Belgium
 Flemish Community, one of the three Communities of Belgium, called Flanders
 Flemish Region, one of the three Regions of Belgium, called Flanders
 French Flanders, the northern département of Nord and part of the region of Nord-Pas-de-Calais
 West Flanders, the westernmost province of the Flemish Region, also named Flanders, in modern-day Belgium
 Zeelandic Flanders in The Netherlands

People

Raúl Hernández Barrón, Mexican suspected drug lord, nicknamed "Flanders 1"

Arts, entertainment, and media

Literature
 "In Flanders Fields", a 1915 World War I poem by Lt-Col John McCrae
 In Flanders Fields: The 1917 Campaign, a book by historian Leon Wolff
 Moll Flanders, a 1722 novel by Daniel Defoe

Other uses in arts, entertainment, and media
 Flanders (band), a.k.a. Deflect, an Italian electronic/dance group
 Flanders (film), by French filmmaker Bruno Dumont
 Flandre Scarlet, a vampire from the Touhou Project game series
 Ned Flanders, a character from The Simpsons franchise

Other uses
 Flanders Automobile Company, a US-American automobile manufacturer that operated in Detroit from 1910 to 1913
 Flanders (horse), an American racehorse
 Flanders, a common fig cultivar
 , a ferry in service under this name in 2002

See also
 Flemish (disambiguation)

Flanders (disambiguation)


Helluapterus niger es una  especie de coleóptero adéfago de la familia Carabidae y el único miembro del género monotípico Helluapterus.

Referencias

Enlaces externos
 Helluapterus en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Helluonina

Helluapterus


ميكيل أرامبورو  لاعب كرة قدم إسباني من مواليد 18 فبراير 1979، يلعب حاليا مع ريال سوسييداد لكرة القدم وهو يلعب له منذ بدأت مسيرته الكورية سنة 1996.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم من غيبوثكوا (مقاطعة)
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أثبيتيا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو ريال سوسيداد
لاعبو ريال سوسيداد ب
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم باسكيون
لاعبو منتخب منطقة إقليم الباسك لكرة القدم
مواليد 1979

ميكيل أرامبورو


Elysion é uma banda grega de Metal Gótico de Atenas, Grécia, formada em 2006.

Os membros da banda são Christiana Hatzimihali ( vocal principal ), Johnny Zero ( guitarra ), AR ( baixo ), Nid (guitarra) e Laitsman ( bateria ).

História

Silent Scream
A banda lançou seu primeiro álbum de estúdio, Silent Scr3am, em 18 de dezembro de 2009 pela gravadora Massacre Records . Foi produzido e mixado por Mark Adrian e masterizado por Ted Jensen .

O álbum recebeu críticas de médias a positivas. Femmetal Online deu ao álbum uma classificação alta, afirmando que "[as] canções de 'Silent Scream' são tão implacáveis e infecciosas que tive dificuldade em encontrar qualquer falha neste CD. O som e a produção são excelentes e a banda trabalhou com o engenheiro americano Ted Jensen." A edição alemã do Metal Hammer deu ao álbum uma classificação média, chamando-o de "sensação em potencial", embora as faixas não tenham sido consideradas inovadoras.

Someplace Better
Em 24 de janeiro de 2014, Elysion lançou seu novo álbum chamado Someplace Better, produzido por Mark Adrian no ARTemis Studios em Atenas, Grécia, mixado por Dan Certa (We Are The Fallen, Ben Moody, Seether) e masterizado por David Collins (Black Sabbath, Alice Cooper, Mötley Crüe). Gustavo Sazes, que já trabalhou para bandas como Arch Enemy ou Morbid Angel, é o responsável pela arte da capa.

Bring Out Your Dead
O terceiro álbum da banda, Bring Out Your Dead, foi lançado em 17 de março de 2023. Foi produzido e mixado por Mark Adrian e masterizado por Nasos Nomikos. Dimitris Tzortzis é responsável pela arte da capa. O primeiro lançamento, Crossing Over, saiu em 8 de fevereiro de 2023, enquanto Raid The Universe foi lançado 19 dias depois, em 27 de fevereiro. Todas as outras músicas foram lançadas junto com o álbum.

Membros da banda

Integrantes atuais

 Andreas "AR" Roufagalas - baixo (2022-presente)
 Nikos "NiD" Despotopoulos - guitarra solo (2006–presente)
 Ilias P. "Laitsman" Laitsas - bateria (2009–presente)
 Giannis "Johnny Zero" Giannikos - guitarra base, teclado (2006–presente)
 Christiana Hatzimihali - vocais (2008-presente)

Ex-integrantes

 Antonios "Anthony FXF" Bofilakis - baixo (2006–2022)
 Petros Fatis - bateria (2006-2009)
 Maxi Nil - vocal principal (2006-2008)

Linha do tempo

Discografia

Álbuns

 Silent Scr3am (2009)
 Someplace Better (2014)
 Bring Out Your Dead (2023)

Gravações demo

 Elysion (2006)
EPs

 Killing My Dreams (2012)

Prêmios e indicações

Referências

Quintetos musicais
Bandas formadas em 2006
Bandas de metal alternativo

Elysion


Die Liste der Biografien führt alle Personen auf, die in der deutschsprachigen Wikipedia einen Artikel haben. Dieses ist eine Teilliste mit 154 Einträgen von Personen, deren Namen mit den Buchstaben "Muller, G" beginnt.

Muller, G

Muller, Ga
 Müller, Gabi (* 1974), Schweizer Kanutin
 Müller, Gabriel (* 1688), deutscher Maler
 Müller, Gabriele (* 1959), deutsche Kommunalpolitikerin und Bürgermeisterin
 Muller, Gary (* 1964), südafrikanischer Tennisspieler

Muller, Ge
 Müller, Gebhard (1900–1990), deutscher Politiker (CDU), MdL, Ministerpräsident von Baden-Württemberg, MdB
 Müller, Gebhard (* 1944), deutscher Politiker (CDU), MdL
 Muller, Geoffrey (1916–1994), britischer Filmeditor und Filmregisseur
 Müller, Georg († 1556), neunter Abt der Reichsabtei Ochsenhausen
 Müller, Georg († 1608), Pastor und Literat in Tallinn
 Müller, Georg (1766–1836), nassauischer Landesbischof und Politiker
 Müller, Georg (1767–1847), hannoverscher Generalmajor und zuletzt Kommandant von Celle
 Müller, Georg (* 1790), Offizier in österreichischen, französischen und niederländischen Diensten
 Müller, Georg (1803–1863), österreichischer Kirchenmusiker und Komponist
 Müller, Georg (1804–1868), Landtagsabgeordneter Waldeck
 Müller, Georg (1805–1898), deutscher Theologe, Evangelist und Waisenhausleiter
 Müller, Georg (1808–1855), deutscher Geiger
 Müller, Georg (1849–1897), deutscher Verwaltungsbeamter
 Müller, Georg (1857–1921), deutscher Kunsthändler und -sammler
 Müller, Georg (1868–1945), deutscher Richter
 Müller, Georg (1877–1917), deutscher Verleger
 Müller, Georg (1889–1959), deutscher Politiker (HBB) und hessischer Abgeordneter
 Müller, Georg (* 1892), deutscher Politiker (NSDAP), MdR
 Müller, Georg (1893–1978), deutscher Historiker, Germanist, Philosoph und Pädagoge
 Müller, Georg (1917–2004), deutscher Agrarwissenschaftler
 Müller, Georg (* 1930), deutscher Mineraloge
 Müller, Georg (* 1942), Schweizer Rechtswissenschafter
 Müller, Georg (1951–2015), deutscher römisch-katholischer Bischof und Prälat der Prälatur Trondheim in Norwegen
 Müller, Georg Alexander von (1854–1940), deutscher Admiral im Ersten Weltkrieg sowie Chef des Marinekabinetts
 Müller, Georg Clemens (1875–1920), Landtagsabgeordneter
 Müller, Georg Elias (1850–1934), deutscher Psychologe
 Müller, Georg Emil (1857–1928), deutscher Orgelbauer und Harmonium-Hersteller
 Müller, Georg Franz (1646–1723), elsässischer Weltreisender
 Müller, Georg Friedrich (1804–1892), Württemberger Arzt, Homöopath und Sozialreformer
 Müller, Georg Friedrich von (1760–1843), Hofrat
 Müller, Georg Gottfried (1762–1821), amerikanischer Kirchenkomponist deutscher Herkunft
 Müller, Georg Heinrich von (1750–1820), Hochschullehrer und Prälat und Generalsuperintendent von Heilbronn
 Müller, Georg Wilhelm (1738–1814), Ratsherr der Hansestadt Lübeck
 Müller, Georg Wilhelm (1785–1843), deutscher Artillerieoffizier, Geodät und Lehrer
 Müller, Georg Wilhelm (1909–1989), deutscher nationalsozialistischer Studentenführer, Propagandist und SS-Oberführer
 Müller, George (* 1831), deutscher Fotograf und Lithograf
 Müller, George (* 1951), Schweizer und Brasilianer Honorargeneralkonsul von Japan in Zürich
 Muller, Gerard Gustaaf (1861–1929), niederländischer Maler, Zeichner und Aquarellist
 Müller, Gerd (1940–2003), deutscher Politiker (SPD), MdL
 Müller, Gerd (1945–2021), deutscher Fußballspieler
 Müller, Gerd (1948–2020), deutscher Radsporttrainer
 Müller, Gerd (* 1952), deutscher Autor
 Müller, Gerd (* 1954), deutscher Fußballspieler
 Müller, Gerd (* 1955), deutscher Politiker (CSU), MdEP, MdB
 Müller, Gerd A. (1932–1991), deutscher Industriedesigner
 Müller, Gerd B. (* 1953), österreichischer Evolutionsbiologe
 Müller, Gerd K. (1929–2012), deutscher Botaniker
 Müller, Gerda (1894–1951), deutsche Schauspielerin
 Müller, Gerda (* 1944), deutsche Juristin, Richterin am Bundesgerichtshof
 Müller, Gerda (* 1966), deutsche Fernseh- und Filmproduzentin
 Müller, Gerfrid G. W. (* 1960), deutscher Altorientalist
 Müller, Gerhard (1876–1957), deutscher Jurist
 Müller, Gerhard (1882–1953), deutscher Politiker (KPD), MdL
 Müller, Gerhard (1894–1981), deutscher Admiralarzt der Kriegsmarine
 Müller, Gerhard (1907–1988), deutscher klassischer Philologe
 Müller, Gerhard (* 1912), deutscher Landrat
 Müller, Gerhard (1912–1997), deutscher Jurist
 Müller, Gerhard (1915–1985), Schweizer Ingenieur
 Müller, Gerhard (* 1920), deutscher Politiker (NDPD), MdV
 Müller, Gerhard (1920–2020), deutscher Politiker
 Müller, Gerhard (1928–2018), deutscher Fußballspieler
 Müller, Gerhard (1928–2020), deutscher Politiker (SED), MdV
 Müller, Gerhard (* 1929), deutscher evangelischer Theologe und ehemaliger Landesbischof der Evangelisch-Lutherischen Landeskirche in Braunschweig
 Müller, Gerhard (1940–2002), deutscher Geophysiker
 Müller, Gerhard (1941–2023), deutscher Admiral (DDR)
 Müller, Gerhard (1946–2018), deutscher Jurist, Richter am Bundesgerichtshof a. D.
 Müller, Gerhard (* 1948), deutscher Terrorist der RAF
 Müller, Gerhard (* 1950), österreichischer Hochschullehrer, Maler, Grafiker und Kunstpädagoge
 Müller, Gerhard (* 1953), deutscher Schachspieler
 Müller, Gerhard (* 1954), deutscher Eishockeyspieler und schiedsrichter
 Müller, Gerhard (* 1961), deutscher Automobilrennfahrer
 Müller, Gerhard Andreas (1718–1762), deutscher Gelehrter und Hochschullehrer
 Müller, Gerhard Friedrich (1705–1783), deutscher Sibirienforscher
 Müller, Gerhard Kurt (1926–2019), deutscher Maler, Grafiker und Bildhauer
 Müller, Gerhard Ludwig (* 1947), deutscher Geistlicher, römisch-katholischer Theologe und Kardinal der römischen Kurie
 Müller, Geri (* 1960), Schweizer Politiker (Grüne)
 Muller, Germain (1923–1994), französischer Kulturpolitiker, Kabarettist und Dichter
 Müller, German (1930–2007), deutscher Geologe und Umweltgeochemiker
 Müller, Germar (1929–2019), deutscher Elektroingenieur und Hochschullehrer
 Müller, Gernot (* 1941), deutscher Germanist und Literaturwissenschaftler
 Müller, Gernot Michael (* 1970), deutscher Klassischer Philologe
 Müller, Gerrit (* 1984), deutscher Fußballspieler und -trainer
 Müller, Gert Heinz (1923–2006), deutscher Mathematiker
 Müller, Gertrud (1893–1970), deutsche Politikerin (Sozialdemokratische Partei der Freien Stadt Danzig)
 Müller, Gertrud (1911–1992), deutsche Politikerin (SPD)
 Müller, Gertrud (1915–2007), deutsche Widerstandskämpferin
 Müller, Gesine (* 1973), deutsche Romanistin

Muller, Gh
 Muller, Ghislain (* 1950), französischer Jazzmusiker (Vibraphon, Komposition)

Muller, Gi
 Müller, Gilles (* 1983), luxemburgischer Tennisspieler
 Müller, Gin (* 1971), österreichischer Theaterwissenschaftler, Künstler, Dramaturg, Regieassistent und Hochschullehrer
 Müller, Gisela (* 1963), deutsche Schauspielerin und Sängerin
 Müller, Gitti (* 1956), deutsche Journalistin, Autorin und Ethnologin

Muller, Go
 Müller, Gosbert (* 1934), deutscher Kriminalbeamter
 Müller, Gottfried (1577–1654), Kanzler des Fürstentums Anhalt
 Müller, Gottfried (1903–1953), österreichischer Dramaturg
 Müller, Gottfried (1910–1991), deutscher Volkswirt, Raum- und Landesplaner
 Müller, Gottfried (1914–1993), deutscher Komponist und Organist
 Müller, Gottfried (* 1934), deutscher Politiker (CDU) und MdL (Thüringen), Minister für Medienpolitik der DDR (1990)
 Müller, Gottfried Adrian (1710–1778), preußischer Kammerrat und Naturforscher
 Müller, Gottfried Ernst Andreas († 1815), preußischer Verwaltungsjurist und Freimaurer
 Müller, Gottfried Wilhelm (1709–1799), deutscher Mediziner und Mineraloge
 Müller, Gotthard Christoph (1740–1803), deutscher Kupferstecher, Ingenieur, Militärwissenschaftler, Mathematiker, Topograph und Autor
 Müller, Gotthold (1795–1882), dänischer Generalmajor
 Müller, Gotthold (1904–1993), deutscher Verleger
 Müller, Gottlieb (1721–1793), deutscher evangelischer Theologe
 Müller, Gottlieb (1883–1929), Schweizer Lithograf, Maler und Radierer
 Müller, Gottlob (1895–1945), deutscher Offizier in der Luftwaffe der Wehrmacht während des Zweiten Weltkriegs
 Müller, Gottlob Wilhelm (1790–1875), deutscher evangelischer Theologe und Pädagoge

Muller, Gr
 Müller, Greg (* 1971), kanadisch-deutscher Eishockey- und Pokerspieler
 Müller, Gregor, österreichischer Pokerspieler
 Müller, Gregor (1842–1934), österreichischer Ordenspriester, Redakteur und Historiker
 Müller, Grete (1920–2004), Schweizer Tänzerin und Choreographin
 Müller, Grit (* 1973), deutsche Schwimmerin
 Müller, Grit (* 1984), deutsche Volleyballspielerin

Muller, Gu
 Müller, Gudrun, deutsche Tischtennisspielerin
 Müller, Guido (1875–1963), Schweizer Politiker (SP)
 Müller, Guido (1957–2022), deutscher Historiker
 Müller, Guido (* 1966), deutscher Beamter und Vizepräsident des BND
 Müller, Guilherme (1877–1935), brasilianischer römisch-katholischer Geistlicher und Bischof von Barra do Piraí
 Müller, Günter, deutscher Kameramann
 Müller, Günter (* 1927), deutscher Gewerkschafter und Politiker (SED), MdV
 Müller, Gunter (1939–2020), österreichisch-deutscher Germanist
 Müller, Günter (* 1948), deutscher Wirtschaftsinformatiker
 Müller, Günter (* 1954), deutscher Improvisationsmusiker
 Müller, Günter F. (1946–2023), deutscher Wirtschaftspsychologe
 Müller, Günter H. (* 1949), deutscher Komponist
 Müller, Günther (1890–1957), deutscher Germanist
 Müller, Günther (1925–2020), deutscher Dirigent, Musikpädagoge und Musikwissenschaftler
 Müller, Günther (1934–1997), deutscher Historiker und Politiker (SPD, CSU), MdB, MdEP
 Müller, Gustav (1799–1855), deutscher Geiger
 Müller, Gustav (1820–1889), deutscher Kaufmann, königlich-belgischer Konsul und Mitglied des Reichstags des Norddeutschen Bundes
 Müller, Gustav (1823–1875), deutscher Kaufmann und Politiker (DP), MdR
 Müller, Gustav (1827–1904), deutscher Architekt
 Müller, Gustav (1851–1925), deutscher Astronom
 Müller, Gustav (1860–1921), Schweizer Politiker
 Müller, Gustav (1866–1929), deutscher Beamter und Staatssekretär
 Müller, Gustav (1871–1943), deutscher Jurist und Präsident des Bayerischen obersten Landesgerichts
 Müller, Gustav (1875–1946), deutscher Politiker (SPD, USPD, KPD), MdR
 Müller, Gustav (* 1886), deutscher Landrat
 Müller, Gustav (1898–1970), deutscher Politiker (CDU), MdL
 Müller, Gustav (1906–1987), österreichischer Architekt
 Müller, Gustav (1908–1973), deutscher Politiker (GB/BHE), MdL
 Müller, Gustav (1919–1980), deutscher Schauspieler und Kabarettist
 Müller, Gustav (1921–1988), deutscher Provinzialrömischer Archäologe
 Müller, Gustav Adolf (1828–1901), deutscher Maler
 Müller, Gustav Adolf (1866–1928), deutscher Schriftsteller, Journalist und Pädagoge
 Müller, Gustav Alfred (1895–1978), deutscher Maler, Grafiker und Lithograf
 Müller, Gustav Heinrich von (1664–1719), schwedischer Diplomat und Hofkanzler
 Müller, Gustav Otto (1827–1922), deutscher Militär-, Landschafts- und Genremaler, Kopist und Kunsthistoriker
 Müller, Gustl (1903–1989), deutscher Skisportler

Liste der Biografien/Muller, G


Mikkel Andersson (født 1979) er en dansk journalist, debattør og satiriker. Han har siden 2020 været chefredaktør for det borgerlige netmedie Kontrast.

Mikkel Andersson har tidligere været klummeskribent for Politiken og anmelder for Jyllands-Posten, og har siden 2015 været tilknyttet Berlingske som kommentator, anmelder og journalist. Andersson var desuden vært på mediemagasinet Q&A på Radio24syv, og han var i 2010 med til at grundlægge den satiriske netavis RokokoPosten.

Mikkel Andersson har studeret Holocaust-benægtelse og benyttes ofte som ekspert på området. I 1997 startede han hjemmesiden holocaust-info.dk, som et modsvar til udbredelsen af Holocaust-benægtelse på internettet. Han har deltaget i arkæologiske udgravninger i Auschwitz-Birkenau i Polen.

Mikkel Andersson har en bachelor i historie og kandidatgrad i analytisk journalistik fra Aarhus Universitet. Han betegner sig selv som "en borgerlig fritænker" og har udtalt at Liberal Alliance er "det mindst dårlige valg".

I 2018 udgav Mikkel Andersson og Niels Jespersen bogen Eksperimentet der slog fejl. Status over 35 års dansk asylpolitik.

Sammen med den konservative Kasper Støvring og
SF'eren Halime Oguz dannede han tænketanken Unitos i 2018.

Kilder

Debattører fra Danmark
Journalister ved Berlingske

Mikkel Andersson (journalist)


O rio Kalchiik é um rio no Oblast de Donetsk, na Ucrânia. Sua foz é no Mar de Azove, na cidade de Mariupol.

Rios da Ucrânia

Rio Kalchik


Panoptikum 59 est un film dramatique autrichien réalisé par Walter Kolm-Veltée et sorti en 1959.

Le film a été présenté au  Festival international du film de Berlin.

Synopsis

Fiche technique

 Titre original : Panoptikum 59
 Réalisation : Walter Kolm-Veltée
 Scénario : Walter Kolm-Veltée
 Photographie : Hanns König

 Musique : Alfred Uhl
 Pays d'origine : Autriche
 Langue originale : allemand
 Format : noir et blanc
 Genre : drame
 Durée :
 Dates de sortie :
 Allemagne de l'Ouest :  (Berlinale)

Distribution

 Michael Heltau : Werner
 Alexander Trojan : Klinger
 Elisabeth Berzobohaty : Kora
 Heiki Eis : Ein junger Mensch
 Paula Elges : Thea Gutwell
 Melanie Horeschowsky : une vieille femme
 Erna Korhel : Mutter Felizitas
 Helmut Kraus : Dr. Schmuck
 Ulla Purr : Felizita
 Herbert Schmid : Schalk
 Alma Seidler :

Notes et références

Articles connexes

Liens externes

  Panoptikum 59 dans la base de données Filmportal.de

Film autrichien sorti en 1959
Film dramatique autrichien
Film en allemand
Film autrichien en noir et blanc

Panoptikum 59


Ivan Muzarić O.P. (Mužarić, Mazarek, Muzarech, Musdrach; Trebinje, ? – ?) bio je prelat Katoličke Crkve koji je služio kao biskup trebinjsko-mrkanski od 1417. do najkasnije 1425.

Životopis

Rodom je iz plemićke trebinjske obitelji. Pripadao je Dominikanskom redu te je bio član dubrovačkog samostana sv. Dominika. Bio je doktor teologije. Nakon smrti biskupa Jakova Norvegija, papa Martin V., imenuje ga, 17. prosinca 1417., biskupom trebinjsko-mrkanskim.

Vojvoda Sandalj Hranić, s kojim je njegova obitelj bila u rodbinskim vezama, prodao je Dubrovniku svoj dio Konavala. Godine 1433. Dubrovčani su dobili i drugu polovicu. Time je Trebinjsko-mrkanska biskupija bila znatno teritorijalno oštećena. Dubrovačko Veliko vijeće željelo je ublažiti taj gubitak te su, velikom većinom glasova, darovali otok Molunat Trebinjsko-mrkanskoj biskupiji. Time je dubrovački Senat dobio pravo imenovanja Trebinjskih biskupa.

Izvori

Literatura

Knjige

Mrežna sjedišta

Životopisi, Trebinje
Bosanskohercegovački dominikanci
Trebinjsko-mrkanski biskupi

Ivan Muzarić


Rosa Gloria Chagoyán (Ciudad de México, 11 de octubre de 1953) es una actriz y cantante mexicana de ascendencia armenia. Es más conocida por su papel protagónico en la película Lola la trailera (1983).

Biografía
Desde pequeña demuestra sus cualidades histriónicas ganando concursos de poesía y baile, lo cual le permitió incursionar al teatro. Su debut fue en la obra Siesocinde, en la cual compartió escenario con Patricia Reyes Spíndola después de esta obra, su belleza y su talento le permiten construir una gran carrera teatral destacando La faja de oro, La cosa se puso dura, El criado pelado y Don Juan Tenorio, entre muchas otras.

Estudió la carrera de danza clásica en el Conservatorio Nacional de Danza y Arte Dramático en la Academia Andrés Soler, ganó el concurso de belleza Señorita Estado de México y Miss Caribe Internacional en Venezuela, lo que la llevó a ser imagen del Canal 8 de televisión. Su primer estelar en cine fue en la película Los desarraigados en 1976, dirigida por Rubén Galindo, y ahí comenzó su larga carrera cinematográfica teniendo participación en más de 50 largometrajes, hasta consolidarse como la actriz más taquillera del cine mexicano y una de las consentidas del público con la trilogía de Lola la trailera, La guerrera vengadora, La rielera, Maten al Fugitivo y Juana la Cubana.

En su carrera musical, ha grabado más de 10 discos, dentro de los cuales se incluyen sus éxitos #1's Lola la trailera, Juana la Cubana, El sube y baja, Shi Boom, No Problem, El mismo Corazón, Ya me Acostumbré, Cruz de olvido, Mi Perro Rito,  etcétera.

En su trayectoria artística fue reina del Third Changchun China Film Festival en 1992, fue proclamado el Día de Rosa Gloria Chagoyán por el alcalde Tom Bradley en California. En 2012 el senador Rubén Kihuen y la Legislatura del estado de Nevada proclaman el 26 de mayo como el día de Rosa Gloria Chagoyán y su Lola la trailera (Película más taquillera del cine mexicano ). Ha recibido reconocimiento de la Asociación de Exhibidores de Cine en Español en EE.UU, de Películas Mexicanas S.A. de. C.V. y de Películas Nacionales S de R.L. de I.P. y C.V. como la actriz más taquillera del cine mexicano, también recibió el taquillómetro de oro y múltiples reconocimientos más.

Contrajo matrimonio en 1985 con el productor Raúl Rolando Fernández con quien procreó a su hijo Emilio Daniel.

"Lola la trailera" es una película mexicana de 1983, protagonizada por la actriz Rosa Gloria Chagoyán, de gran popularidad en México y Estados Unidos durante la década de los 80's; considerada la película más taquillera de la historia del cine mexicano, con más de 168,119,853 asistentes durante su proyección. (Cifra obtenida de dividir los Ingresos Brutos 672,479,413 pesos entre el precio del boleto que era en ese momento de 4 pesos).

De acuerdo al periodista Gustavo Adolfo Infante, en la premier de la primera película de la saga, fue tal el tumulto de gente que quería entrar a ver la película que las fuerzas policíacas tuvieron que intervenir al punto de lanzar gases lacrimógenos al público; mientras que Rosa Gloria llegaba manejando un tráiler sobre Avenida Juárez para llegar al desaparecido Cine Variedades, frente a la Alameda Central en la Ciudad de México. Al final, ella tuvo que ser salir escoltada por la seguridad debido a lo sucedido.

El crítico de cine Jim McLennan calificó a "Lola la Trailera" como "quizá lo más cercano a una heroína de acción que México podía ofrecer".

Esta saga cinematográfica ha sido objeto de estudio para entender la popularidad que el personaje de "Lola" tiene hoy en día, como se hizo de un lugar en un momento en el que las películas taquilleras eran protagonizadas por hombres, siendo el personaje principal de una película de acción. También para conocer el rol de la mujer como un personaje con poder y que lucha por la justicia y de cómo se ha hecho de un lugar en un medio con protagonistas masculinos; como al mismo tiempo trata de una mujer empoderada pero al mismo tiempo se convirtió en una fantasía para el público masculino, quienes son los que la admiran más en este tiempo. "Lola" puede combatir desde un cártel de la droga hasta el mismísimo chupacabras, puede ser una mujer ruda y sensual a la vez; una mujer que puede tomar el rol de poder en un mundo donde a la mujer no se le tiene permitido estar.

Filmografía

Películas
 No se aceptan devoluciones (2013)
 Juana la cubana (1994)

 La vengadora 2 (1991)
 Lola la trailera 3 (1990)
 La guerrera vengadora  (1988)

 La rielera (1988)
 Pistoleros asesinos (1986)

 Río de oro (1986)
 Maten al fugitivo (1986)
 El secuestro de Lola (1985)
 Cruz de olvido (1984)

 Los humillados (1984)
 Lola la trailera (1983)
 Las ovejas descarriadas (1983)
 Mi abuelo, mi perro y yo (1983)
 El Extraño Hijo del Sheriff (1982)
 Los cuates de la Rosenda (1982)
 El diablo en persona (1982)
 Las muñecas del King Kong (1981)
 Herencia de muerte (1981)
 El caín del bajío (1981)
 El látigo contra las momias asesinas (1980)
 Ay Chihuahua no te rajes! (1980)
 El jinete de la muerte (1980)
 Pesadilla mortal (1979)
 El cortado (1979)
 Alguien tiene que morir (1979)
 Un cura de locura (1979)
 El giro, el pinto y el colorado (1979)
 El taxista millonario (1979)
 El circo de Capulina (1978)
 Mariachi - Fiesta de Sangre (1977)
 Los desarraigados (1976)
 Presagio (1975)
 El caballo torero (1973)

Telenovelas
 Mi camino es amarte (2023).... Lola la Trailera
 Sortilegio (2009)
 Central de abasto (2009).... Lola la Trailera
 Playa tropical (2002)
 Quiéreme siempre (1981).... Ivette
 Dos a quererse (1977)
 Mundos opuestos (1976).... Elba

Referencias

Enlaces externos
 Rosa Gloria Chagoyán en IMDb

Actrices de televisión de México
Actrices de cine de México
Actrices de Ciudad de México

Rosa Gloria Chagoyán


Der Setzebach, auch Setzelbach genannt, ist ein knapp 5,4 km langer, südöstlicher und orographisch linker Zufluss der Losse im Landkreis Kassel in Nordhessen (Deutschland).

Verlauf
Der gänzlich im Geo-Naturpark Frau-Holle-Land (Werratal.Meißner.Kaufunger Wald) verlaufende Setzebach entspringt in der Söhre. Seine Quelle liegt rund 650 m nordnordöstlich des Großen Belgerkopfs () und etwa 900 m westnordwestlich des Michelskopfs (ca. ), an dem sich die beiden Michelskopfseen erstrecken. Nahe einem Waldweg verläuft sie auf etwa  Höhe.

Der überwiegend nordwestwärts strebende Setzebach fließt anfangs durch den Stiftswald Kaufungen und verläuft dann unterhalb des Wirtshauses Waldschänke Forellengrund, wo sich ein Trimm-Dich-Pfad, eine Wassertretstelle und ein Parkplatz befinden, durch den Setzebachgrund. Dort mündet von Süden der Ahlgraben ein.

Am Ausgang des Setzebachgrunds wird der Setzebach künftig im Abschnitt zwischen dem neu entstehenden Autobahndreieck Kassel-Ost (an der Bundesautobahn 7) und der geplanten Anschlussstelle Helsa-Ost, der sich derzeit in der Planfeststellung befindet, von der Bundesautobahn 44 überbrückt sein. Danach unterquert der Bach die Bundesstraße 7.

Etwa 500 m weiter nördlich unterquert der dort entlang des Westrandes von Niederkaufungen fließende Setzebach erst die Bahnstrecke Kassel–Waldkappel (Lossetalbahn) und dann im Abschnitt Niederkaufungen–Papierfabrik die Kreisstraße 5, um etwas weiter nordwestlich davon auf etwa  Höhe in den östlichen Fulda-Zufluss Losse zu münden.

Einzugsgebiet und Zuflüsse
Der größte Zufluss des Setzebachs, dessen Einzugsgebiet 8,208 km² groß ist, ist der 2,2 km lange Ahlgraben, der linksseits im oberhalb von Niederkaufungen gelegenen Setzebachgrund nahe Setzebachkilometer 2,45 einmündet.

Einzelnachweise

Gewässer im Landkreis Kassel

Setzebach


Thomas E. Mann (born September 10, 1944) is the W. Averell Harriman Chair and a senior fellow in Governance Studies at the Brookings Institution, a non-partisan think tank based in Washington, D.C.  He primarily studies and speaks on elections in the United States, campaign finance reform, Senate and filibuster reform, Congress, redistricting, and political polarization.

Biography
He was born in Milwaukee, Wisconsin, and attended the University of Florida, where in 1966 he received a B.A. in political science, then went on to get an M.A. (1968) and Ph.D. (1977) at the University of Michigan. He first went to Washington D.C. in 1969, where he worked as a Congressional Fellow in the offices of Senator Philip A. Hart and Representative James G. O'Hara, both Democrats.

Between 1987 and 1999, he was Director of Governance Studies at Brookings. Before that, Mann was executive director of the American Political Science Association.

In 1989, Mann was elected as a fellow of the National Academy of Public Administration. Mann is a fellow of the American Academy of Arts and Sciences and a member of the Council on Foreign Relations. He is a recipient of the American Political Science Association's Frank J. Goodnow and Charles E. Merriam Awards.

Bibliography
 Unsafe at Any Margin: Interpreting Congressional Elections (1978)
 Media Polls in American Politics, co-editor with Gary R. Orren (1992)
 Renewing Congress, with Norman J. Ornstein (1992, 1993)
 Values and Public Policy, co-editor with Henry J. Aaron and Timothy Taylor (1994)
 Congress, the Press, and the Public, co-editor with Norman J. Ornstein (1994)
 Intensive Care: How Congress Shapes Health Policy, co-editor with Norman J. Ornstein (1995)
 Campaign Finance Reform: A Sourcebook, with Anthony Corrado, Daniel R. Ortiz, Trevor Potter, and Frank J. Sorauf, eds. (1997)
 Vital Statistics on Congress, 1999-2000, with Norman J. Ornstein and Michael Malbin (1999)
 The Permanent Campaign and Its Future, co-editor with Norman J. Ornstein (2000)
 Governance for a New Century: Japanese Challenges, American Experience, co-editor with Sasaki Takeshi
 Vital Statistics on Congress, with Norman J. Ornstein and Michael J. Malbin (2002)
 Inside the Campaign Finance Battle: Court Testimony on the New Reforms, co-editor with Anthony Corrado and Trevor Potter (2003)
 The New Campaign Finance Sourcebook, co-editor with Anthony Corrado, Daniel R. Ortiz, and Trevor Potter (2003)
 The Broken Branch: How Congress Is Failing America and How to Get It Back on Track co-authored with Norman J. Ornstein (2006)
 It's Even Worse Than It Looks: How the American Constitutional System Collided With the New Politics of Extremism, with Norman J. Ornstein (Basic Books, May 2012)
 One Nation After Trump: A Guide for the Perplexed, the Disillusioned, the Desperate, and the Not-Yet Deported, with E. J. Dionne and Norman J. Ornstein (St. Martin's Press, September 2017)

References

External links
 Thomas Mann page at Brookings

 Video (and audio) of conversation between Mann and Lawrence Lessig on Bloggingheads.tv

1944 births
Living people
University of Florida alumni
University of Michigan alumni
Scientists from Milwaukee
American political scientists
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
Brookings Institution people

Thomas E. Mann


Mankala dünya çapında bilinen ve oynanan bir oyundur. Ancak oyundaki çukur ve kullanılan taş sayısı milletlere göre değişebilmektedir. Dünyada Mancala, Mankalah, Mangala ve benzeri isimlerle bilinmektedir. Türkiye'de ve Türk dünyasındaki genel adı Köçürme'dir. Oyun, bin yıl önce yazılan Kaşgarlı Mahmut'un Divan-ı Lügat'it Türk adlı kitabında da bu adla geçmektedir. Türkiye'de ve Türk dünyasında; Kale, Kuyu, Kuyu Gayası, Kuyucuk, Mankala, Mangala, Melle Kayası, Güç Oyunu, Gırrık, Tokuz Korgool, Dokuz Kumalak vb. 231 değişik adla bilinmekte ve hâlen oynanmaktadır. Bir iddiaya göre Arapçadaki hareket ettirmek kelimesinden türemiş bir isimdir. Kesin olan Avrupa'ya Türkler vasıtasıyla geçen bir oyun olduğudur. Mankala veya Mangala belirli bir oyunun adı değil, oyunların genel adıdır. Üzerinde farklı sayılarda çukurlar bulunan, genelde tahta bir tabla üzerinde, sayılı misket veya taşlarla oynanır.

Satrancın Batı ülkelerindeki rolünü Asya ve Afrika ülkelerinde satrançla birlikte mankala görür. Satrancın atasının bu oyun olduğu ileri sürülmektedir.

Çeşitleri
Dünyada 900 civarında adı ve 100 civarında çeşidi olduğu bilinen oyunun Türkiye ve Türk dünyasında 231 adı ve 150'den fazla çeşidi bulunmaktadır. Oyun çeşitliliği kurallara da yansımıştır.

Kuralları
Dünyada hâlen oynanan Mankala her iki yanda altışar oyuk ve birer de kale adı verilen sayı çukuruyla oynanır. Oyunun en kolay oynanabilen bir çeşidinde, oyunun başında 12 oyun çukuruna üçer tane taş (ya da tohum ya da top vb.) bırakılır. İlk oyuncu kendi tarafındaki 6 çukurdan birini seçer ve içindeki taşları, saatin tersi yönünde, sıradaki çukurlara birer birer bırakarak ilerler. Rakip kaleye taş bırakılmaz ve kendi kalenize bıraktığınız her taşı kazanırsınız. Son taşınızı kendi kalenize bırakırsanız bir kere daha oynarsınız. Eğer son taş kendi tarafınızdaki boş oyun çukurlarından birine gelirse bu boş çukurun karşısındaki rakip çukurdaki tüm taşları kazanırsınız ve son bıraktığınız taşla birlikte kendi kalenize geçirirsiniz. Bir taraftaki tüm çukurlar boşaldığında oyun biter ve rakip taraf kalan tüm taşlarını kazanmış sayılır. En çok taşı toplayan oyunu kazanır. Oyun çeşitliliği yüzünden tek bir oyun ve belirli kurallardan söz edilemez ancak Türk Mankala oyunlarında, Türklerdeki kutsal sayılar ve Türk felsefesi belirgindir. Oyunda dokuzar çukur ile yedi veya dokuzar taş bulunur. İlk taş kendi kalesine veya çukuruna bırakılır ki bu baba ocağını temsil eder.

Tarihi
Dokuz taş gibi etrafta ne bulunursa onlarla oynanabildiğinden dünyanın en eski oyunlarından biridir. Afrika'da yerde açtıkları çukurların içinde çakıl taşlarıyla, kum üzerine çizdikleri çemberlerde deniz kabuklarıyla ya da oydukları tahtalar içinde tohumlarla oynarlar. Türkler hayvancılık döneminde keçi, koyun veya develerin kurumuş gübresi olan korgol veya kumalak ile oynarlardı. Kazakistan ve Kırgızistan'da bugün hâlâ bu adlarla (Tokuz Korgool, Dokuz Kumalak) tanınmaktadır.

Memphis, Thebes ve Luxor'da tapınak çatılarındaki taşlara kazınmış çukurlar oyunun milattan 1400 sene önce Eski Mısır'da benzer oyunların oynandığını kanıtlar. Oyunun hesap yapmak ve malları saymak için kullanılan tablalar üzerinden geliştirildiği zannedilmektedir. Sümerlerden kalan benzer tablalar Mezopotamya'da da bulunmuştur. Abdulvahap Kara'nın Kazakistan'daki tespitlerine göre oyunun Türklerdeki geçmişi 4000 yıldır.

Bugünü
2 sıralı Mankala tahtası ekvatorun kuzeyinde, 4 sıralısı güneyinde yaygın olmak üzere pek çok çeşidi tüm Afrika'da oynanmaktadır. Oyun XIX. yy. Sömürgecilik Faaliyetleri ile taşınan köleler aracılığıyla Karayipler ve Güney Amerika'nın doğu kıyısına da yayılmıştır.
Hindistan, Sri Lanka, Endonezya, Malezya ve Filipinler'de de çeşitleri vardır.

Afrika'da wari, warri, ware, walle, awari, aware, awaoley, awele, oware, owari, wouri, bao, soro, mangola, gabata, mulabalaba, ayo ve sadeqa gibi farklı isimlerle anılmaktadır. Bu isimlerin bazıları belli mankala çeşitlerinin isimleridir. En tanınmışları Nijerya'dan Ayo ve Batı Afrika ile Karayipler'de oynanan Wari'dir.

Mankala çeşitlerini birbirlerinden ayıran en büyük fark sıra sayısıdır. 2, 3 ve 4 sıralı olmak üzere üçe ayrılırlar. Gana'dan 2 sıralı Oware dünyada en yaygın mankala türüdür.

İkinci büyük fark oyunun tek turlu, çok turlu ya da Hint usulü oynanmasıdır.
Tek turlularda, çukurlardan birindeki taşlar alınır ve sıradaki çukurlara bırakılır. Çok turlularda, son bırakılan taş dolu bir çukura bırakılırsa oyuncu bu çukurdaki taşları alarak tekrar oynar ve son taşını boş bir çukura bırakana kadar oynamaya devam eder. Hint usulünün çok turludan tek farkı son bırakılan çukur değil de takip eden çukurdan oyuna devam edilmesidir ve sıranın karşıdakine geçmesi için son taşın bırakıldığı çukurdan sonraki çukurun boş olması gerekir.

Ayrıca bakınız
 Dokuz korgol
 Mangala
 Esen korgool

Kaynakça

 Arslan Küçükyıldız, Türk Zeka Oyunları-1: Köçürme-Mangala, Ankara, Delta Kültür Yayınları, 2016, 304 sf.
 Arslan Küçükyıldız, Satrancın Atası Olan Türk Zeka Oyunu Mangala, K. B. Günümüzde Çocuk Oyunlarında ve Oyuncaklarında Yaşanan Değişimler Sempozyumu Bildirisi, 9-10 Aralık 2010, Ankara, Milli Kütüphane.
 https://web.archive.org/web/20160304113721/http://xa.yimg.com/kq/groups/4995649/989872590/name/satrancinatasimangala.doc

Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar

Mankala


El Ogla se poate referi la:
El Ogla, localitate în provincia El Oued, Algeria
El Ogla, localitate în provincia Tébessa, Algeria

El Ogla


الحسيني عائلة فلسطينية مقدسية شهيرة، وقد أطلق عليها هذا الاسم لانتمائها إلى آل بيت النبي محمد، فهم ينحدرون من نسب الحسين بن علي وينتمون إلى المذهب الحنفي بعكس معظم أهل فلسطين الذين ينتمون إلى المذهب الشافعي. وفي القدس كثير من العائلات التي تنتمي إلى هذا النسب الذي يعتبر تشريفا ومسؤولية على عاتق من انتمى إليه. ومعظم هذه العائلات شكلت بمرحلة من مراحل تاريخ القدس الحديث طليعة أهل بيت المقدس. والحسينيون في القدس تميزوا بالعلم والتجارة والقيادة. شغل عدد من أفرادهم مراكز هامة في فلسطين كان أشهرهم مفتي القدس الحاج أمين وكان رئيسا للمجلس الإسلامي الأعلى وبصورة ما رئيسا وقائدا للشعب الفلسطيني. ومنهم من شغل منصب المحافظ ورئيس البلدية وغيرها من المناصب. وقد شارك عدد منهم في أحداث سياسية بارزة خلال الانتداب البريطاني والثورة الفلسطينية الكبرى وحرب 1948. ساهموا إبان انتهاء الحكم العثماني وبداية الانتداب البريطاني في مقاومة هجرة اليهود إلى فلسطين. وكانوا يرون إقامة كيان فلسطيني مستقل على أرض فلسطين.

أعلام العائلة
 سليم الحسيني
 موسى كاظم الحسيني
 إسماعيل موسى الحسيني
 عبد القادر الحسيني
 أمين الحسيني
 فيصل الحسيني
 جمال الحسيني

مراجع

حسينيون
عائلات فلسطينية
عائلة الحسيني
مسلمون فلسطينيون
هاشميون
عائلات من القدس

الحسيني (عائلة فلسطينية)