Olaylar

 537 - Ayasofya'nın yeniden inşası, Bizans İmparatoru I. Justinianus'un kişisel gözetiminde tamamlandı. II. Theodosius tarafından yaptırılan ikinci Ayasofya, 532 yılındaki Nika Ayaklanması sırasında yanmıştı.
 1831 - İngiliz doğa bilimci Charles Darwin'in içinde olduğu "Beagle" adlı keşif gemisi yola koyuldu.
 1845 - Eter ilk kez ABD'nin Georgia eyaletinin Jefferson şehrinde, doğum hekimliğinde anestetik olarak kullanıldı.
 1901 - Japon kimyager Takamike ve Amerikalı fizikçi Abel, adrenalin hormonunu buldu.
 1907 - Paris'te İkinci Jön Türk Kongresi yapıldı. Sonuç bildirgesinde Sultan Abdülhamit yönetimi eleştirildi.
 1919 - Samsun'da ateşlediği kurtuluş mücadelesinin ardından Erzurum ve Sivas kongrelerini toplayan Mustafa Kemal Paşa, Heyet-i Temsiliye üyeleriyle Sivas'tan Ankara'ya geldi.
 1921 - Mersin'in Tarsus ilçesi Fransız işgalinden kurtuldu.
 1928 - İstanbul Belediyesi, eski harflerle yazılı tabelalarını değiştirmeyen dükkân sahiplerini cezalandırdı.
 1934 - Türk opera tarihinin iki önemli eserinin (Taş Bebek ve Bay Önder) prömiyeri Ankara Halkevi'nde yapıldı.
 1936 - Şair Nâzım Hikmet gözaltına alındı.
 1939 - Erzincan Depremi: Türkiye'nin Erzincan ilinde Richter ölçeğine göre 8 büyüklüğünde bir deprem oldu; 32.962 kişi hayatını kaybetti, yaklaşık 100 bin kişi yaralandı.
 1944 - Çapakçur bölgesinin adı Bingöl olarak değiştirildi.
 1945 - 28 devletin üzerinde anlaştığı ilkeler doğrultusunda Dünya Bankası kuruldu.
 1949 - 300 yıl süren Hollanda egemenliğinden sonra Kraliçe Juliana, Endonezya'nın bağımsızlığını tanıdı.
 1949 - Türkiye-Amerika Birleşik Devletleri arasında Kültür Antlaşması imzalandı.
 1965 - Birleşik Krallık'ın Kuzey Denizindeki petrol çıkarma platformu devrildi: 4 kişi öldü, 9 kişi kayboldu.
 1967 - Kıbrıs Türk toplumu, Ada'da "Kıbrıs Geçici Türk Yönetimi"ni kurdu. Başkanlığa Fazıl Küçük getirildi.
 1968 - Aya ilk insanlı uçuşu gerçekleştiren Apollo 8 dünyaya döndü.
 1975 - Hindistan Bihar'da, maden ocağında patlama: 372 kişi öldü.
 1977 - Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu (DİSK) Genel Başkanlığına Abdullah Baştürk seçildi.
 1977 - Sultanahmet'teki İstanbul İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi yakıldı, Ankara'da Hacettepe Üniversitesi bir yıl süreyle kapatıldı.
 1978 - İspanya, 40 yıl süren diktatörlük rejiminin ardından demokrasiye geçti.
 1979 - Özel eğitimli bir Sovyet birliğinin Kabil Havaalanı'nı ele geçirmesinin ardından, Kabil'deki Afgan Hükûmeti devrildi. Afganistan Devlet Başkanı Hafızullah Amin görevinden uzaklaştırıldı ve öldürüldü. 10 yıldan fazla sürecek iç savaş başladı. Afganistan'ın başına Babrak Karmal getirildi.
 1979 - Kenan Evren liderliğindeki Türk Silahlı Kuvvetleri Komuta Kademesi, Cumhurbaşkanı Fahri Korutürk'e uyarı mektubu verdi.
 1980 - İstanbul'da DİSK Genel Başkanı Abdullah Baştürk ve Genel Sekreter Fehmi Işıklar'la beraber 68 sendikalı tutuklandı.
 1981 - Hacettepe Üniversitesi öğretim üyelerinden Doç. Dr. Bedrettin Cömert'in katil sanığı Rıfat Yıldırım, Berlin'de yakalandı.
 1985 - İsrail Hava Yolları El Al'ın Roma Fiumicino – Leonardo da Vinci Havalimanı ve Viyana Uluslararası Havalimanındaki bürolarına, Ebu Nidal örgütü tarafından saldırı düzenlendi. Roma Havaalanı'ndaki saldırıda; 16 kişi öldü, 99 kişi yaralandı, 5 örgüt üyesinden 3'ü ölü olarak ele geçirildi. Viyana Havaalanındaki saldırıda ise 3 kişi öldü, 39 kişi yaralandı, 3 örgüt üyesinden 1'i ölü olarak ele geçirildi.
 1987 - Ankara Kültür Merkezi, Atatürk'ün Ankara'ya gelişinin 68. yıldönümünde, Cumhurbaşkanı Kenan Evren tarafından açıldı.
 1999 - Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, başörtüsünün yükseköğretim kurumlarında serbest sayılan kıyafet kapsamında düşünülemeyeceğine karar verdi.
 2002 - Çeçenistan'ın Moskova yanlısı Hükûmet Karargahı'na bombalı kamyonla intihar saldırısı düzenlendi: 72 kişi öldü.
 2004 - Muhalefet lideri Viktor Yuşçenko, Ukrayna seçimlerini kazandı.
 2007 - Türkiye'de ülke çapındaki pilot okullarda SBS denemeleri yapıldı.
 2008 - İsrail, Gazze kenti civarına hava saldırısı düzenledi: 230 kişi öldü, 400'den fazla kişi yaralandı.

Doğumlar

 1459 - I. John Albert, Polonya kralı (ö. 1501)
 1571 - Johannes Kepler, Alman astronom (ö. 1630)
 1734 - Nicolaas Laurens Burman, Hollandalı botanikçi (ö. 1793)
 1773 - George Cayley, İngiliz mühendis, mucit ve havacı (ö. 1857)
 1776 - Nikolay Kamenski, Rus general (ö. 1811)
 1793 - Alexander Gordon Laing, İskoç kâşif (ö. 1826)
 1794 - Christian Albrecht Bluhme, Danimarka Başbakanı (ö. 1866)
 1797 - Mirza Esedullah Han Galib, Babür Dönemi şairi (ö. 1869)
 1821 - Jane Wilde, İrlandalı şair, çevirmen (ö. 1896)
 1822 - Louis Pasteur, Fransız kimyacı ve bakteriyolog (ö. 1895)
 1856 - André Gedalge, Fransız besteci ve öğretmen (ö. 1926)
 1860 - David Hendricks Bergey, Amerikalı bakteriyolog (ö. 1937)
 1861 - Auguste Vaillant, Fransız anarşist (ö. 1894)
 1867 - Léon Delacroix, Belçikalı devlet adamı (ö. 1929)
 1867 - Samed Ağa Ağamalıoğlu, Sovyet devlet adamı ve sosyalist devrimci (ö. 1930)
 1869 - Alwin Mittasch, Alman kimyager, bilim tarihçisi (ö. 1953)
 1875 - Sisowath Monivong, Kamboçya Kralı (ö. 1941)
 1876 - Ōtani Kōzui, Japon Budist rahip ve tarihçi (ö. 1948)
 1890 - Tibor Szamuely, Macar komünist politikacı (ö. 1919)
 1891 - Aleksander Ładoś, Polonyalı diplomat, konsolosluk memuru, gazeteci ve politikacı (ö. 1963)
 1891 - George J. Mead, Amerikalı uçak mühendisi (ö. 1949)
 1896 - Carl Zuckmayer, Alman oyun yazarı (ö. 1977)
 1898 - Inejiro Asanuma, Japon politikacı (ö. 1960)
 1899 - Giorgi Leonidze, Gürcü şair ve yazar (ö. 1966)
 1901 - Marlene Dietrich, Alman sinema oyuncusu (ö. 1992)
 1902 - Kemalettin Tuğcu, Türk öykücü (ö. 1996)
 1907 - Asaf Halet Çelebi, Türk şair (ö. 1958)
 1910 - Charles Olson, Amerikan şairidir (ö. 1970)
 1915 - Gyula Zsengellér, Macar futbolcu (ö. 1999)
 1919 - Cahide Sonku, Türk sinema ve tiyatro oyuncusu (Türk sinemasının ilk kadın film yönetmeni ve ilk kadın yıldızı) (ö. 1981)
 1922 - Derek Piggott, İngiliz havacı ve pilot (ö. 2019)
 1923 - Andrey Babayev, Azeri besteci (ö. 1964)
 1924 - Jean Bartik, Amerikalı bilgisayar mühendisi (ö. 2011)
 1925 - Michel Piccoli, Fransız sinema oyuncusu (ö. 2020)
 1925 - Moşe Arens, İsrailli siyasetçi (ö. 2019)
 1929 - Elizabeth Edgar, Yeni Zelandalı botanikçi (ö. 2019)
 1931 - Scotty Moore, Amerikalı gitarist (ö. 2016)
 1934 - Larisa Latınina, Sovyet jimnastikçi
 1934 - Akşit Göktürk, Türk edebiyat eleştirmeni, çevirmen, yazar ve dil bilimci (ö. 1988)
 1935 - Muhammed Abid el-Cabirî, Faslı İslam düşünürü (ö. 2010)
 1943 - Cokie Roberts, Amerikalı gazeteci, siyaset yorumcusu, sunucu ve yazar (ö. 2019)
 1943 - Peter Sinfield, İngiliz şair ve söz yazarı
 1944 - Yalçın Gülhan, Türk oyuncu (ö. 2019)
 1947 - Osman Pamukoğlu, Türk asker, yazar ve siyasetçi
 1948 - Gerard Depardieu, Fransız sinema oyuncusu
 1950 - Haris Alexiou, Yunan şarkıcı
 1950 - Roberto Bettega, İtalyan eski millî futbolcu
 1951 - Ernesto Zedillo, Meksikalı ekonomist ve politikacı
 1952 - David Knopfler, Britanyalı-İskoç müzisyen ve şarkıcı
 1956 - Karen Hughes, Amerikalı siyasetçi
 1960 - Mark Humphrey, Kanadalı oyuncu
 1961 - Guido Westerwelle, Alman hukukçu, diplomat ve siyasetçi (ö. 2016)
 1963 - Gaspar Noé, Arjantinli yönetmen
 1964 - Theresa Randle, Amerikalı oyuncu
 1965 - Salman Khan, Hint oyuncu, sunucusu ve model
 1966 - Bill Goldberg, Amerikalı futbolcu
 1966 - Eva LaRue, Amerikalı oyuncu
 1969 - Chyna, Amerikalı profesyonel güreşçi (ö. 2016)
 1969 - Jean-Christophe Boullion, Fransız araba yarışı sürücüsü
 1971 - Guthrie Govan, İngiliz müzisyen
 1971 - Mustafa Kamal, Pakistanlı siyasetçi
 1974 - Masi Oka, Amerikalı oyuncu ve dijital efekt uzmanı
 1974 - Fumiko Orikasa, Japon kadın seslendirme sanatçısı ve şarkıcı
 1975 - Heather O'Rourke, Amerikalı oyuncu (ö. 1988)
 1976 - Curro Torres, Alman asıllı İspanyol defans oyuncusu
 1978 - Pelin Batu, Türk sinema oyuncusu ve tarihçi
 1979 - Ann Van Elsen, Belçikalı manken
 1979 - David Dunn, İngiliz futbolcu
 1980 - Antonio Cesaro, İsviçreli profesyonel güreşçi
 1980 - Dahntay Jones, Amerikalı profesyonel basketbol oyuncusu
 1981 - Emilie de Ravin, Avustralyalı oyuncu
 1984 - Nagihan Karadere, Türk atlet
 1984 - Pleasure P, Amerikalı R&B şarkıcısı
 1986 - Shelly-Ann Fraser, Jamaikalı sprinter
 1988 - Hera Hilmar, İzlandalı oyuncu
 1988 - Ok Taecyeon, Güney Koreli aktör, rapçi, şarkıcı ve girişimci
 1988 - Hayley Williams, Amerikalı müzisyen ve söz yazarı
 1990 - Milos Raonic, Kanadalı tenisçi
 1991 - Abdul Rahim Sebah, Ganalı futbolcu
 1993 - Pierre-Yves Polomat, Fransız futbolcu
 1995 - Timothée Chalamet, Amerikalı-Fransız oyuncu
 1995 - Elif Gökalp, Türk sunucu
 2005 - Kristina Pimenova, Rus çocuk model ve aktris

Ölümler
 683 - Gaozong, Çin'in Tang Hanedanı'nın üçüncü imparatoru (d. 628)
 1641 - Francis van Aarssens, Birleşik Hollanda Cumhuriyetli diplomat ve devlet adamıydı (d. 1572)
 1771 - Henri Pitot, Fransız hidrolik mühendisidir (d. 1695)
 1805 - Isabelle de Charrière, Hollandalı yazar, tiyatro oyun yazarı ve besteci (d. 1740)
 1834 - Charles Lamb, İngiliz deneme yazarı (d. 1775)
 1849 - Jacques-Laurent Agasse, İsviçreli ressam (d. 1767)
 1891 - Alexander Chodzko, Polonyalı şair, araştırmacı, diplomat (d. 1804)
 1894 - II. Francis, İki Sicilya'nın son kralı (d. 1836)
 1914 - Charles Martin Hall, Amerikalı kimyacı (d. 1863)
 1915 - Remy de Gourmont, Fransız şair (d. 1858)
 1923 - Gustave Eiffel, Fransız mühendis ve mimar (d. 1832)
 1924 - Léon Bakst, Rus sanatçı (d. 1856)
 1925 - Anna Kuliscioff, Yahudi-Rus devrimci, feminist, anarşist, İtalya'da tıp eğitimi yapan ilk kadınlardan (d. 1857)
 1936 - Mehmet Âkif Ersoy, Türk şair (d. 1873)
 1938 - Émile Vandervelde, Belçikalı Sosyaldemokrat, Siyasetçi, İkinci Sosyalist Enternasyonal' ı Başkanı (d. 1866)
 1941 - Mustafa Çokay, Türkistan Alaş Orda hükûmetinin üyesi, gazeteci ve yazar (d. 1890)
 1953 - Şükrü Saracoğlu, Türk siyasetçi ve başbakan (Fenerbahçe'nin eski başkanı) (d. 1886)
 1958 - Mustafa Merlika-Kruja, Arnavutluk Başbakanı (d. 1887)
 1966 - Guillermo Stábile, Arjantinli futbolcu (d. 1905)
 1968 - Nugent Slaughter, Amerikalı müzisyen (d. 1888)
 1972 - Lester Pearson, 1963-1968 arasında başbakanlık yapan Kanadalı siyasetçi ve diplomat (d. 1897)
 1974 - Vladimir Fock, Sovyet fizikçi (ö. 1898)
 1978 - Huari Bumedyen, Cezayir Devlet Başkanı (d. 1932)
 1978 - Bob Luman, Amerikalı country ve rockabilly şarkıcısı ve söz yazarı (d. 1937)
 1979 - Hafızullah Emin, Afganistan'daki sosyalist rejimin ikinci devlet başkanı (d. 1929)
 1988 - Reha Yurdakul, Türk sinema oyuncusu (d. 1926)
 1988 - Hal Ashby, Amerikalı sinema yönetmeni (d. 1929)
 2002 - George Roy Hill, Amerikalı yönetmen ve En İyi Yönetmen Akademi Ödülü sahibi (d. 1921)
 2003 - Alan Bates, İngiliz oyuncu (d. 1934)
 2007 - Benazir Butto, Pakistanlı politik lider (d. 1953)
 2008 - Robert Graham, Meksika doğumlu Amerikalı heykeltıraş (d. 1938)
 2011 - Meral Menderes, Türk ilk kadın opera sanatçısı ve soprano (d. 1933)
 2012 - Norman Schwarzkopf, Amerikalı komutan (d. 1934)
 2012 - Noriko Sengoku, Japon film ve televizyon oyuncusu (d. 1922)
 2014 - Tomaž Šalamun, Sloven şair (d. 1941)
 2014 - Karel Poma, Belçikalı bürokrat (d. 1920)
 2015 - Hüseyin Başaran, Türk spor spikeri (d. 1958)
 2015 - Aidan Higgins, İrlandalı yazar (d. 1927)
 2015 - Alfredo Pacheco, El Salvadorlu millî futbolcu (d. 1982)
 2016 - Carrie Fisher, Amerikalı aktris, senarist ve yazar (d. 1956)
 2016 - Claude Gensac, Fransız sinema ve tiyatro oyuncusu (d. 1927)
 2016 - Ratnasiri Wickremanayake, Sri Lanka'nın eski başbakanı (d. 1933)
 2017 - Ben Barres, Amerikalı bilim insanı ve nörobiyolog (d. 1954)
 2017 - Fernando Birri, Arjantinli film yapımcısı, yönetmeni, senarist ve eleştirmen (d. 1925)
 2017 - Thomas Hunter, Amerikalı oyuncu ve senarist (d. 1932)
 2018 - Juan Bautista Agüero, Paraguaylı eski millî futbolcu (d. 1935)
 2018 - Miúcha, Brezilyalı şarkıcı ve besteci (d. 1937)
 2018 - Richard Arvin Overton, Dünyada en uzun yaşayan insanlar arasında yer alan Amerikalı eski asker (d. 1906)
 2018 - Tadeusz Pieronek, Polonyalı yardımcı piskopos, akademisyen ve hukuk profesörü (d. 1934)
 2019 - Takehiko Endo, Japon siyasetçi ve eski bakan (d. 1938)
 2019 - Don Imus, Amerikalı radyo seslendirme sanatçısı, yazar, oyuncu ve komedyen (d. 1940)
 2020 - Mustafa Kandıralı, Türk klarnetçi (d. 1930)
 2020 - Mohamed El Ouafa, Faslı diplomat ve siyasetçi (d. 1948)
 2021 - Defao, Demokratik Kongolu şarkıcı ve söz yazarı (d. 1958)
 2021 - Keri Hulme, Yeni Zelandalı romancı, şair ve kısa öykü yazarı (d. 1947)
 2022 - Jo Mersa Marley, Jamaikalı reggae müzisyeni ve şarkıcısı (d. 1991)
 2022 - Harry Sheppard, Amerikalı caz vibrafoncusu ve müzisyeni (d. 1928)

Tatiller ve özel günler

1227
27

27 Aralık


Großharbach ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Adelshofen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Das Kirchdorf liegt von Feldern umgeben in der noch recht flachen Talmulde des oberen Harbachs, der über die Steinach von rechts der Tauber zufließt. 0,75 km westlich des Ortes liegt das Schlagholz, 0,5 km südlich das Gehauholz und 0,5 km östlich der Neckenhag.

Die Kreisstraße AN 31/NEA 51 führt nach Langensteinach (3,7 km nordöstlich) bzw. nach Neustett (2 km südwestlich). Die Kreisstraße AN 32 führt nach Gickelhausen (2,1 km südöstlich). Gemeindeverbindungsstraßen führen nach Kleinharbach (1,5 km nordwestlich) und nach Equarhofen zur NEA 49 (3,7 km nordwestlich). Durch Großharbach führt der 16 Kilometer lange Glaubensweg, an dem christliche Symbolsteine aus fränkischem Muschelkalk aufgestellt sind.

Geschichte
1387 wurde Großharbach geteilt: Das Gebiet südlich des Harbaches lag im Fraischbezirk der Reichsstadt Rothenburg, der nördliche Teil im Fraischebzirk des ansbachischen Oberamtes Uffenheim. Zu dieser Zeit gab es schon eine Kapelle mit dem Patrozinium des Erzengels Michael. Im Dreißigjährigen Krieg verfiel diese Kapelle. 1691 wurde an ihrer Stelle eine Kirche errichtet.

Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es 26 Untertansfamilien, von denen 21 die Reichsstadt Rothenburg als Grundherrn hatten. Im Fraischbezirk des Oberamtes Uffenheim lagen 22 Anwesen. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Uffenheim.

1806 kam Großharbach an das Königreich Bayern. Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Großharbach dem Steuerdistrikt Adelshofen zugewiesen. Wenig später wurde die Ruralgemeinde Großharbach gebildet. Sie unterstand in der Verwaltung und der Gerichtsbarkeit dem Landgericht Rothenburg. Die Gemeinde hatte eine Gebietsfläche von 5,399 km². Im Zuge der Gebietsreform wurde diese am 1. Juli 1972 nach Adelshofen eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Peter und Paul (Langensteinach) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Johannis (Rothenburg ob der Tauber) gepfarrt.

Baudenkmäler

 Evangelisch-lutherlische Filialkirche: 1874 im neugotischen Stil aus heimischem Muschelkalkstein erbaut
 Haus Nr. 7: Ehemaliges Wohnstallhaus
 Haus Nr. 8: Ehemaliges Wohnstallhaus mit Scheune
 Haus Nr. 16: Landturm Großharbach
 Haus Nr. 22: Wohnhaus
 Haus Nr. 29: Ehemaliges Schulhaus
 Landhegesteine

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Adelshofen, Mittelfranken)
Ort im Landkreis Ansbach
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Ansbach)
Gemeindeauflösung 1972
Kirchdorf (Siedlungstyp)

Großharbach


القَرْن أو السِّنفَة  في علم النبات هو الثمرة التي تنتجها نباتات الفصيلة البقولية مثل الفول والبازلاء والترمس. يحتوي هذا القرن على البذور. يتفزَّر القرن طوليًا وقت نضجه عند رفاء يفصل بين شقيه (لاحظ صورة فول الصويا).

المراجع

أنماط الثمرة
علم النبات

قرن نبات


حفيظ دراجي (10 أكتوبر 1964)، إعلامي ومُعلّق رياضي جزائري تحصل على شهادة بكالوريس آداب عام 1984، درس بعدها في معهد الإعلام والاتصال وتخرج منها عام 1988 بشهادة ليسانس في الإعلام  يعمل في قناة بي إن سبورت العربية في قطر.

بدأ عمله الصحافي في التلفزيون الجزائري عام 1989 بعد أن كان لاعباً في نادي مولودية الجزائر، أمضى حوالي 20 عاماً من العمل الصحفي، معلقاً ثم مقدم برامج رياضية وسياسية واجتماعية أيضاً، تحصل حفيظ على عديد التكريمات والجوائز في الجزائر وخارجها من بينها جائزة اللجنة الأولمبية الدولية للرياضة والإعلام عام 2004 وجائزة أفضل معلق عربي عام 2001 من جريدة الأحداث المغربية.

كان يعمل في التلفزيون الجزائري معلقاً على مباريات كرة القدم ثم أصبح مُنتجاً لبرنامج أرقام وتعاليق، بعدها برنامج ملاعب العالم بدءًا من عام 1990 إلى غاية 2002، كما قدم أيضاً عدداًَ من البرامج الاجتماعية والسياسية مثل حوار مع المجتمع، وبرنامج سهرة الأحلام.

عُيّن بعدها رئيس تحرير القسم الرياضي في تلفزيون الجزائر بين عامي 1997 حتى 2002، ثم مديرا للأخبار من عام 2002 حتى عام 2003، ثم مساعد المدير العام مكلف بالرياضة 2003 حتى 2006 ومدير عام مساعد من عام 2006 إلى غاية 2008 أين التحق للعمل في قناة الجزيرة الرياضية، كذلك يكتب دراجي للعديد من الصحف منها جريدة الحياة الجزائرية التي توقف الكتابة فيها لأسباب قال أنها شخصية.

من مؤلفاته
 كتاب: في ملعب السياسة (2020).
 كتاب: «دومينو» (سنة 2013).
 كتاب: «لا ملاك ولا شيطان» (سنة 2012).

الجوائز
 جائزة أفضل معلق رياضي عربي لعام 2019.
 جائزة أحسن معلق رياضي في العالم العربي حسب جريدة الأحداث المغربية، 2001.
 جائزة رياضة وإعلام من اللجنة الأولمبية الدولية، 2004.
 جائزة أفضل معلق رياضي في الجزائر، 2006.
 جائزة أفضل معلق عربي 2009 بحسب استفتاء أجراه موقع كوورة، وشارك في الاستفتاء 160 ألف مشارك وفاز دراجي بنسبة 36% من الأصوات.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
إعلاميون في قناة بي أن سبورت
جزائريون مهاجرون إلى قطر
خريجو جامعة الجزائر
شخصيات تلفزيونية جزائريون
صحفيو قناة الجزيرة
صحفيون جزائريون
مذيعو تلفاز جزائريون
معلقو كرة قدم جزائريون
معلقون رياضيون جزائريون
مغتربون جزائريون في قطر
مواليد 1384 هـ
مواليد 1964

حفيظ دراجي


ساكسو غراماتيكوس هو مؤرخ وشاعر دنماركي عاش تقريبا بين عامي 1150 - 1220، وكتب Gesta Danurum (الأعمال الدنماركية) ويعتبر أهم وأول عمل عن تاريخ الدنمارك وأول مساهمة دنماركية للأدب.

سيرته

لا يعرف الكثير عنه إلا أنه كان من جزيرة زيلاند من عائلة محاربين وكان أبوه وجده قد خدما تحت إمرة فالديمار ملك الدنمارك (مات 1182)، وربما كان محاسبا عند أبسالون كبير أساقفة لوند بين عامي 1178 - 1201 الذي ذكر لأول مرة في كتاب التاريخ الموجز لملوك الدنمارك  عام 1185 وهو كتاب لسفين أغيسن عن تاريخ سفين إستريدسون الذي مات عام 1076، وتم تأليف الكتاب بتوصية من أبسالون، لكنه أقنع أغيسن بألا يكتب عن العهود الوثنية الأولى. ولا شيء آخر يعرف عن حياته أو شخصيته؛ وهناك سجل يرجع للعام 1265 يدعوه mirae et urbanae eloquentiae clericus وهناك ملخص عن أعماله يرجع للعام 1340 يصفه بأنه egregius grammaticus, origine Sialandicus. ويمكن أن نتحقق من أصله من جزيرة زيلاند، فكثيرا ما يمتدح الزيلانديين بين أهالي الدنمارك من السكانيين واليوتلانديين.

يحتمل أن لقب غراماتيكوس يرجع في الغالب إلى مصدر لاحق، قبل العام 1500 بقليل، ومن الواضح أنه أتى لخطأ ما. أما لقب رئيس كنيسة روسكيلده فقد أعطي له في القرن السادس عشر، وعلى الأغلب فهو الآخر غير صحيح، حيث أن المؤرخين خلطوا بينه وبين معاصر آخر هو رئيس كنيسة بنفس الاسم.

اكتسب ساكسو من عمله كسكرتير لرئيس الأساقفة أسلوبا لاتينيا بارعا وإن كان به شيء من التكلف، وكتب العديد من القصائد اللاتينية الجيدة، ولكن عدا عن هذا فلا يظهر أنه كان ذا تعليم عالي أو أنه كان واسع الاطلاع. وكان مثله الأعلى في أسلوبه كتّاب مثل فاليريوس ماكسيموس ويوستين ومارتيانوس كابيلا، وتأثر بالأخير على وجه الخصوص. وأحيانا فهو يذكر بيد ودودو دي سان كوينتن وبولس الشماس، ولكن لا يظهر أنه درس أعمالهم أو أي أعمال تاريخية أخرى بشكل شامل.

مصادره

تشمل مصادره الحكايات والأغاني الدنماركية، وبيانات كبير الأساقفة أبسالون وسجلات الأيسلنديين، وبعض المصادر الأقدم وقوائم بالملوك الدنماركيين والسجلات التاريخية القصيرة، والتي زودته ببعض الحقائق التاريخية الموثوقة. وهو يعتبر الحكايات كتاريخ موثق، ولهذا جعل مهمته الرئيسية أن يعدد وينظم تلك الحكايات، وعمله هو سلسلة ترتبط مع بعضها على نحو طليق عن سير الملوك والأبطال الدنماركيين.

الأعمال الدنماركية

تم تأليف كتاب الأعمال الدنماركية بطلب من كبير الأساقفة أبسالون (بجمع الفترتين معا) وكان عدد مجلداته ستة عشر تبدأ من الملك الأسطوري دان وتنتهي مع غزو كانوت العظيم لمنطقة بومرانيا عام 1185 والعمل الأصلي ضائع إلا من ثلاث أوراق عثر عليها في كتاب فرنسي عام 1863. ولكن أبسالون مات قبل انتهاء العمل فأهديت المقدمة لأندرياس كبير الأساقفة من بعده وللملك فالديمار الثاني.

كان العمل مكتوبا باللاتينية الفصيحة الأمر الذي أعطاه لقب غراماتيكوس (الفصيح)، وأول تسعة من الكتب تحكي عن 60 ملكا دنماركيا أسطوريا من الأزمان الأسطورية إلى العام 950. ومن أجل هذا اعتمد على الحكايات القديمة والملاحم وسجلات الأيسلنديين وأضاف الأساطير عن الآلهة المحليين وأدخلهم كملوك قدماء وأساطير أبطال غرباء، ومن هؤلاء نجد الآلهة بالدر وهوثر والأغراب الذين أدخلوا في التاريخ الدنماركي مثل يورمونريك (إرماناريك) وفيرموند الأنغلي (غارموند) وأوفه (أوفا)، وهيدين وهيلد الألمانيين وغيرهم. وثلاثة قصائد منها استحقت الذكر فنقلها ساكسو إلى اللاتينية وأولها نشيد حربي يدعى بياركمالر Bjarkmaaler وإنغيالشواديت Ingjalskuadet وهي قصيدة تحذر من خطر الترف المفسد على الفايكينغ وهايبارد وسيغنه Haybard und Signe وهي مأساة عن الحب والصراعات العائلة. هذا وكانت حكاية هاملت التي أخذها وليم شكسبير مروية من قبل ساكسو باسم أمليث. ونجد أيضا حكايات عن فريدفروده، وفينغه، ورولف كراكي، وهادينغ، والعملاق ستاركاثر، وهارالد هيلدتان، وراغنار لودبروك. وكثيرا ما قطع تلك القصص بترجمات للقصائد التي اعتبرها مصادر موثوقة رغم أنها كانت أقدم من زمنه ببضعة أجيال فقط.

آخر سبعة كتب تحكي عن سجلات ساكسو للأحداث التاريخية، وفي كتابه عرض تاريخ الدنمارك لألفي سنة ليظهر قدمها وتقاليدها وكلما اقترب أكثر من زمنه أصبحت رواياته أكثر مصداقية؛ وهو ما يظهر بشكل خاص في رواياته عن أبسالون والملك فالديمار. لكن وطنيته جعلته متحيزا لأبناء بلده، وافتقاده للحس الانتقادي أعماه أحيانا عن الحقائق التاريخية.

النسخ اللاحقة

قرئ عمل ساكسو كثيرا في العصور الوسطى، واستخلصت منه عدة سجلات تاريخية أصغر. وقد نشر لأول مرة عام 1514 من قبل الأديب الإنساني كريستيرن بيدرسن من مخطوطة في باريس فقدت لاحقا؛ وأعيد طبع هذه النسخة في بازل العام 1534 وفي فرانكفورت العام 1576. ومن بين الطبعات اللاحقة يمكن أن نذكر طبعة ستيفن ستيفانيوس (سورو، 1644)، والمجلد الثاني من هذه الطبعة يحتوي عملا غير معروف وإن كان مهما بعنوان ملاحظات ستيفانيوس في التاريخ الدنماركي لساكسو غراماتيكوس، والذي أعاد طبعه كريستيان أدولف كلوتز (لايبزغ، 1771) ولكن من دون الملاحظات؛ وأيضا طبعة بيير إراسم مولر التي أكملها يوهان ماتياس فيلشوف (كوبنهاغن، 1839 – 1858). وهناك طبعة كاملة بقلم ألفرد هودلر (ستراسبورغ، 1886)، بينما حرر غيورغ فايتز جزءا كبيرا في كتابه آثار التاريخ الألماني (1892).

لم تعد توجد أي مخطوطات كاملة بعد الآن؛ ولكن ما تزال هناك أجزاء صغيرة وجدت في ثلاث مخطوطات من المذكورة فوق. وأهم هذه الأجزاء عثر عليه في أنجيه في فرنسا، وقد كتبت في وقت ما في أواخر القرن الثالث عشر، وهي الآن موجودة في مكتبة كوبنهاغن. وأصبح كتابه ملهما لشعراء الدنمارك في القرن الثامن عشر.

روابط خارجية

مصادر

دنماركيون في القرن 12
دنماركيون في القرن 13
كتاب لاتينيون في القرن 12
كتاب لاتينيون في القرن 13
مسيحيو القرن 12
مواليد عقد 1150
مؤرخون دانماركيون
مؤرخون دنماركيون في القرن 12
مؤرخون دنماركيون في القرن 13
مؤرخون في القرن 13
وفيات 1220

ساكسو غراماتيكوس


Ekonometri İki veya daha fazla verinin, birbirleri arasındaki ilişkiyi ve bu ilişkiden yola çıkarak, matematik, istatistik ve bilgisayar bilimi aracılığıyla ekonomik ilişkilerin ampirik bir biçimde değerlendirilerek, bu veriler arasındaki ilişkiyi inceleyen bilim dalıdır. Daha açık olmak gerekirse, "sonucu uygun metodlarla ilişkilendirilmiş, teori ve gözlemin eşzamanlı gelişimi tabanlı mevcut ekonomik olgunun nicel çözümlemesidir." Bir ekonomiye giriş ders kitabı ekonometriyi: "dağlarca verinin arasından basit ilişkileri çıkarmak için titizlikle araştırmak" olarak açıklamıştır. "Ekonometri" terimi ilk olarak Polonyalı ekonomist Pawel Ciompa tarafından 1910 yılında kullanılmıştır. Bugünkü kullanım şekline getiren ise Ragnar Frisch'dir. Günümüzde daha güçlü bilgisayar yazılımların varlığıyla ekonometrik analizlerin gücü artmıştır.

Etimolojik olarak "ekonomik ölçüm" anlamına gelmektedir. Matematiksel İktisat, İstatistik ve Ekonomi Teorisi'nin bir birleşiminden oluşur. Ekonomik teorinin, ampirik analizle sınanmasını mümkün kılar. Örneğin, talep eğrisinin Ekonomi Teorisinin öngördüğü gibi aşağı doğru eğimli (negatif eğimli) olup olmadığı ekonometrik yöntemlerle test edilir. Ekonomi Teorisi eğim katsayısının kesin değeri hakkında bir yorumda bulunmazken, Ekonometri ile eğim katsayısının değeri kestirilmeye çalışılır. Talep eğrisi örneğinde bir malın fiyatında meydana gelen bir birimlik artışın, talep miktarında herhangi bir azalmaya yol açıp açmadığı, azalma oluyorsa belli bir aralıkta yaklaşık olarak ne kadar bir azalmayı beraberinde getirdiği ekonometri ile ölçülür.

Ekonometrinin en çok kullanılan yöntemi Regresyon analizidir.

Ekonometrik çözümlemeler iki ana dalda incelenebilir. Birincisi zaman serisi analizi, bir diğeri ise yatay kesit analizidir. Zaman serisi analizi değişkenlerin bir zaman aralığı üzerindeki değerlerini ve bu değerlerin farklı değişkenler için birbirleriyle karşılaştırılmasına dayanır. Yatay kesit analizi ise tek bir zaman noktasında farklı değişkenlerin incelenmesine dayanır. Örneğin 1990-2000 yılları arasında ekonomik büyüme ve istihdam arasındaki ilişki tek bir ülke için incelendiğinde zaman serisi analizi, 1990 yılı üzerinde farklı ülkelerin istihdam ve ekonomik büyüme rakamları incelendiğinde yatay kesit analizi yapılmış olur.

Zaman serileri ve yatay kesit verileri bir arada kullanıldığında ise panel veri analizi denen yöntem uygulanır. Örneğe göre bu analiz 1990 ile 2000 yılları arasında 20 farklı ülkenin istihdam ve ekonomik büyüme rakamları analiz edildiğinde panel veri teknikleri kullanılır.

Ekonometrik modeller

İki değişkenli tek denklemli doğrusal ekonometrik model

Yt = βo + β1Xt + ut

 Yt: Bağımlı (açıklanan) değişken
 Xt: Bağımsız (açıklayıcı) değişken

Örneğin:
Harcamalar ile gelir arasında doğrusal bir bağlantı olduğu kabul edilirse bu bağlantı için anakitle doğrusal model şöyle tanımlanabilir:

Kişisel harcamalar = Sabit (otonom) harcama + Harcama eğilimi X Gelir + Tesadüfi bir hata değişkeni

Y = β0 + β1t + ut

Değişkenler:
 Yt: Kişisel harcamalar
 Xt: Gelir
 ut: Rassal (tesadüfî) bir hata değişkeni
Regresyon katsayıları
  β0: sabit terim katsayı
  β1: eğilim katsayı

Böyle bir modelin regresyon katsayılarının klasik regresyon analizi en küçük kareler yöntemiyle kestirimi yapılabilir yani
Y = b0 + b1t
Burada
  b0: sabit terim katsayı kestirimi;
  b1: eğilim katsayı kestirimi
olur. Bu katsayı kestirimleri kullanılması ile her bir gelir miktarı için yaklaşık ne kadar harcama yapılacağı hakkında tahminler elde edilebilir.

Bu iki değişkenli doğrusal modelin sağlıklı tahmin vermesi için bu doğrusal modelin özellikle hata teriminin istenen temel varsayımlara sahip olması gerekir. Aksi takdirde yanıltıcı sonuçlar elde edilebilir.

Çok değişkenli tek denklemli doğrusal ekonometrik model

Yt = βo + β1X1,t + β2X2,t + ... + βkXk,t + ut

Simgelerin anlamı

 Yt: Bağımlı (açıklanan) değişken
 Xi,t: Bağımsız (açıklayıcı) değişken(ler), i = 1 ... n
 βk: Parametre(ler), k = 0 ... n
 ut: Hata terimi

Ayrıca bakınız
 Granger Nedenselliği
 Birim kök

Kaynakça

 Temurlenk, Sinan (2010) EKONOMETRİ 1-2 (3.Baskı) Erzurum Atatürk Ü. İİBF
 Kılıçbay, Ahmet (1965), Ekonometri, (Birinci baskı),İstanbul: İ.Ü. İktisat Fakültesi yayını No: 160.
 Kılıçbay, Ahmet (1975), Ekonometrik Metotlar ve Araştırma,,İstanbul: İ.Ü. İşletme Fakültesi yayını No: 52.
 Kılıçbay, Ahmet (1980), Ekonometrinin Temelleri,,,İstanbul: İ.Ü. İktisat Fakültesi yayını No: 454.
 Gujarati, Damodar (çev. Ümit Şenesen, Gülay Günlük Şenesen) (2008) Temel Ekonometri, Literatür Yayınları ISBN 975-7860-99-9.
 Güriş, Selahattin ve Ebru Çağlayan (2005), Ekonometri Temel Kavramları,,İstanbul: Der yayınları, Yayın No:282 ISBN 975-353-210-5.

Formal bilimler
Matematiksel ve kantitatif metodlar (ekonomi)

Ekonometri


José Joaquín de Silva-Bazán y Sarmiento (Madrid, 3 de diciembre de 1734-Madrid, 2 de febrero de 1802), IX marqués de Santa Cruz y grande de España, caballero de la Orden del Toisón de Oro, fue un aristócrata español que sirvió en la Real Casa.

Vida y familia
Fue también VIII marqués de Villasor, VII  del Viso, VI de Arcicóllar, conde de Bayona y de Montesanto, barón de Sant Boi y señor de Valdepeñas, dos veces grande de España, y Gentilhombre de Cámara de S.M. con ejercicio y servidumbre.

Sus padres fueron Pedro de Silva-Bazán y Alagón, VIII marqués de Santa Cruz de Mudela, mayordomo del infante  Felipe de Borbón-Parma, y María Cayetana Sarmiento y Dávila, su mujer, VI  condesa de Pie de Concha y V  marquesa de Arcicóllar, hija de los condes de Salvatierra. Tuvo por hermano al académico Pedro de Silva y Sarmiento de Alagón y por hermana menor a Mariana de Silva-Bazán y Sarmiento,  duquesa de Huéscar y madre de la famosa duquesa  Cayetana de Alba.

Contaba sólo diez años de edad cuando murió su padre, a quien sucedió en la casa, y quedó al cuidado de su madre.

El 2 de febrero de 1755 contrajo matrimonio con María de la Soledad Fernández de la Cueva y Silva, VI marquesa de Cadreita, hija de Francisco Fernández de la Cueva y de la Cerda, XI duque de Alburquerque, que había sido caballerizo mayor del rey Fernando VI hasta su jubilación seis años antes, y de Agustina Ramona de Silva y Gutiérrez de los Ríos, su mujer, hija del X duque del Infantado, Juan de Dios Silva y Mendoza. Este matrimonio fue breve pues Soledad falleció siete años después, a los veintisiete años de edad, dejándole viudo y padre de un hijo de seis años: Francisco de Asís, que fue XI marqués del Viso y murió mozo en 1779.

Parece que el fallecimiento de su primogénito le indujo, tras una larga viudez, a contraer un nuevo matrimonio. En Viena conoció a la que sería su segunda esposa desde 1781, Mariana de Waldstein, Marquesa de Santa Cruz, nacida en dicha corte en mayo de 1763, e hija de Emmanuel Philibert, conde de Waldstein-Dux, y de la princesa María Anna Theresia de Liechtenstein. Mariana fue la primera de las marquesas de Santa Cruz retratada por Goya (la otra fue su nuera, Joaquina Téllez-Girón).

Tres años después, ya de nuevo en Madrid, el rey Carlos III le nombró su mayordomo mayor, lo que le convertía en jefe superior de Palacio.

En 1788, el nuevo monarca Carlos IV le confirmó en su puesto y le nombró ayo de sus tres hijos mayores, entre ellos el príncipe de Asturias.

Hombre de elevada cultura y amante de las bellas artes (fue consiliario de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando y honorario de la de San Carlos de Valencia), fue durante treinta años mecenas y amigo del ilustrado escritor canario José de Viera y Clavijo, preceptor de sus hijos y a quien llevó en sus viajes por La Mancha y Europa. Viera escribió al respecto unos Apuntes del Diario e itinerario de mi viage a Francia y Flandes, que constituyen un minucioso relato día por día desde que salieron de Madrid el 24 de junio de 1777- Tras visitar detenidamente París, llegaron a Bruselas, desde donde retornaron a la capital de España, para asistir a los cursos y conferencias impartidos por los más relevantes científicos del momento, sobre muy diversas materias. Allí conocieron al inventor norteamericano Benjamin Franklin y también a enciclopedistas franceses como Voltaire o D'Alembert, coincidiendo con la muerte de Jean-Jacques Rousseau. Impresionados por los experimentos científicos que habían presenciado, adquirieron máquinas para reproducirlos en España y numerosos libros y volvieron con ellos a España. Creó en Valdepeñas, de la que era señor, una fábrica industrial de jabones y una escuela para hombres y otra para mujeres.

Fue elegido VII.º director de la Real Academia Española en 1776, al fallecimiento del duque de Alba. Durante su mandato se publicaron las primeras ediciones (1780, 1783 y 1791) del Diccionario de la lengua castellana en un solo tomo «para su más fácil uso». También apareció la edición académica e ilustrada del Quijote (1780), conocido como el Quijote de Ibarra, en referencia a su ilustre impresor, Joaquín Ibarra. En 1794 patrocinó el traslado de la Docta Casa a su actual sede de la calle Felipe IV, construida por el arquitecto Miguel Aguado en terrenos del antiguo Palacio del Buen Retiro cedidos por la Casa Real.

Referencias

Bibliografía

 Archivo General de Palacio (AGP) . Patrimonio Nacional. Sección Personal

Grandeza de España
Caballeros de la Orden del Toisón de Oro (Rama española)
Académicos de la Real Academia Española
Directores de la Real Academia Española
Escritores de España del siglo XVIII
Nobles de España del siglo XVIII
Mayordomos mayores del rey
Nacidos en Madrid
Corte de Carlos IV de España

José Joaquín de Silva-Bazán


Moga (en punyabí: ਮੋਗਾ ਜ਼ਿਲਾ) es un distrito de la India en el estado de Punyab. Código ISO: IN.PB.MO.

Comprende una superficie de 1672 km².

El centro administrativo es la ciudad de Moga.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 992 289 habitantes, de los cuales 468 000 eran mujeres y 524 289 varones.

Localidades
 Ajitwal
 Badhni Kalan
 Bagha Purana
 Chuharchak
 Dharamkot
 Ghal Kalan

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Moga

Distrito de Moga


يوم الراديو  أو يوم عمال الاتصالات وكما هو معروف رسميا في روسيا باسم يوم الإذاعة والتلفزيون هو يوم للاحتفال بالجهود المبذولة لتطوير الراديو في روسيا. يصادف هذا اليوم أي 7 مايو يوم إعلان ألكساندر بوبوف عن اختراعه، كان ذلك في 7 مايو 1895.

مراجع

الاتصالات في الاتحاد السوفيتي
خدمات الاتصالات في روسيا
عطلات رسمية في الاتحاد السوفيتي
عطلات رسمية في روسيا
مناسبات سبتمبر
مناسبات مايو

يوم الراديو


La route régionale 536 () est une route régionale allant de Vehmersalmi à Kuopio jusqu'à 	Konnuslahti à Leppävirta en Finlande.

Présentation
La seututie 536 est une route régionale de Savonie du Nord.
La Seututie 536 emprunte le pont de  Vehmersalmi enjambant le lac Saima.

Parcours
 Vehmersalmi
 Vuorilahti
  Räsälä
  Heinämäki
 Tuppurinmäki
 Kanteleenjärvi
 Konnuslahti

Références

Annexes

Liens externes

Cartes

Articles connexes
 Seututie

536

Transport à Leppävirta
Transport à Kuopio

Seututie 536


La familia Soteno es una familia originaria de Metepec, Estado de México reconocida internacionalmente por su trabajo en la alfarería. La familia es famosa por sus piezas como los "árboles de la vida" y por ayudar a convertir a Metepec en uno de los centros de alfarería más importantes en México.
El taller de alfarería de la familia se encuentra en las afueras de Metepec, en la autopista a Ixtapan de la Sal.

Alfarería
La familia Soteno se caracteriza por su uso de barro amarillo y rojo, encontrado en depósitos cerca de Ocotitlán. El barro es mezclado y puesto al sol y a lo largo de varios días se rompen pedazos de la mezcla y se agita el material. A veces es puesto en la calle para que los carros que pasen ayuden a moler mejor la mezcla. Cuando está listo, el material se pone en un área seca y bien ventilada y después, según se necesite, se muelen cantidades hasta convertirse en polvo usando un mortar. En la preparación de la mezcla se agrega agua y plumilla (flor de tule) para suavizarla y blanquearla. Este proceso dura un tiempo considerable, pues de él depende la calidad final de las piezas. Las piezas formadas se ponen a secar en un área cerrada dentro del taller y después, se ponen al sol para que se sequen por completo. Son rotadas frecuentemente para asegurar que se sequen uniformemente para evita que se quiebre el barro.
Aunque la mayoría de los artesanos usan moldes para crear las flores y follaje de los "árboles de la vida", miembros de la familia como Óscar Soteno modelan todas las piezas a mano y hacen muy poco uso de alambre para crear estructuras.

Árboles de la vida

Los "árboles de la vida" son piezas que representan normalmente la escena bíblica de Adán y Eva. Sin embargo, también existen "el árbol de la muerte, el árbol de la primavera, el árbol de la virgen, el árbol del nacimiento", etc.
Óscar Soteno Elías, por ejemplo, crea árboles con una gran variedad de temas como escenas de la vida de Cristo, historias de amor, e incluso árboles cubiertos por las alas de incontables mariposas monarcas. Sus árboles se caracterizan por la atención que se le da a los detalles.
Juan Manuel Soteno Jiménez y Manuel Soteno Fernández cuentan con una de las tiendas más antiguas de venta de Ärboles de la vida en Metepec.

Existen varias versiones acerca de cómo surge la idea de los "árboles de la vida". Mónico Soteno ha afirmado que fue por sugerencia del Dr. Rubín de la Borbolla, mientras que Gabriel Ruíz González menciona que fue a partir de un pedido hecho a Timoteo González basado en el árbol de la vida en la Iglesia de Santo Domingo, en Oaxaca.
El proceso de creación de los árboles es largo y se hace por partes. Para decorarlos, se usan pinceles y pinturas especiales que hacen los mismos artesanos de pigmentos de la tierra y otros colorantes naturales. Actualmente, en todo Metepec se crean "árboles de la vida". Sin embargo, la familia Soteno es la única que nos usa ni moldes ni alambre para su creación.
El árbol más grande creado por Alfonso Soteno Fernández, por ejemplo, es de 6 metros y medio de altura por 3 metros 80 centímetros de ancho y fue entregado al Centro Otomí del Estado de México.
 "¿Qué significan los árboles de la vida? Según tengo entendido, cuando fue nuestra creación, del hombre y la mujer y todo eso, Dios dijo que todo podían hacer en el paraíso, menos tomar el fruto prohibido. Esa es la base principal del árbol de la vida. Más yo en mi imaginación les puse ahí a San Miguel Arcángel arrojándolos del paraíso; al padre Dios que está hasta la culminación del árbol y en su parte final, abajo, al demonio en forma de serpiente." -Alfonso Soteno Fernández

Genealogía
Modesta Fernández es la primera de la familia Soteno en ser reconocida localmente por su trabajo. Es madre de Mónico y Tiburcio Soteno, la cabeza de la familia y abuela de Óscar Soteno Elías. Es tradición que en la familia se comience a practicar la alfarería desde muy pequeños.

Reconocimientos
Óscar Soteno ganó el Galardón Nacional en 1995 y el Premio Fomento Cultural Banamex en 1996, mientras que Tiburcio Soteno Fernández fue nombrado "Maestro de Maestros" en el Concurso Nacional de Artesanías celebrado en Metepec y obtuvo el tercer lugar en una competición de artesanías en Guadalajara. En 1996 obtuvo el Premio Fomento Cultural Banamex.
Hay piezas de la familia en París, Estados Unidos, Japón, Alemania y en Inglaterra y se les ha invitado a visitar la Casa Blanca y la Casa de las Américas de Cuba.

Referencias

Artesanos de México
Alfareros y ceramistas de México

Familia Soteno


Gravedona ed Uniti es un municipio de la provincia de Como en la región de Lombardia, Italia.
Formada por la unión de los ex municipios de Gravedona, Consiglio di Rumo y Germasino, incluidos en el municipio el 16 de mayo de 2011. El 11 de febrero de 2011, cuenta con 4.233 habitantes.

Referencias

Localidades de la provincia de Como
Gravedona ed Uniti

Gravedona ed Uniti


Selenite benennt
 eine österreichische Band: Selenite (Band)
 einer Partei in Bulgarien: Grüne Bewegung (Bulgarien)
 Salze der Selenigen Säure: Selenite (Stoffgruppe)
 einen Gebirgszug im Pershing County, (Nevada): Selenite Range
 ein Anreicherungsmedium zur Isolierung von Salmonellen: Selenite-Broth

Selenite


Dasylirion berlandieri ist eine Pflanzenart der Gattung Dasylirion in der Familie der Spargelgewächse (Asparagaceae). Ein englischer Trivialname ist "Berlandier's Sotol".

Beschreibung

Dasylirion berlandieri  bildet einen Stamm von 20 bis 50 cm Höhe. Die variablen, wachsartigen bläulichen Laubblätter sind 50 bis 120 cm lang und 10 bis 20 mm breit. Die unregelmäßig angeordneten Randdornen sind nach oben gerichtet.

Der rispige, holzige, schmale Blütenstand wird 2 bis 3,5 m hoch. Die zahlreichen Blüten sind grün bis gelbfarben. Die Blühperiode reicht von Mai bis Juni.

Die eiförmigen bis runden Kapselfrüchte enthalten einen Samen und sind 10 bis 12 mm lang und 8 bis 9 mm breit. Die dreikantigen hellbraunen Samen sind 3 bis 4 mm lang und 2,5 mm breit.

Verbreitung und Systematik

Dasylirion berlandieri ist in Mexiko in Nuevo Leon, Tamaulipas und San Luis Potosi in Höhenlagen von 400 bis 1900 m verbreitet. Die Art wächst in offenem, flachen Gelände oder in offenem Waldland an steinigen Hängen vergesellschaftet mit Yucca filifera, Agave striata, Hesperaloe malacophylla.

Die Erstbeschreibung erfolgte 1879 durch Sereno Watson.

Das seltene und wenig bekannte Dasylirion berlandieri ist ein Mitglied der Sektion Glaucophyllum. Es ist im Nordosten von Mexiko verbreitet. Typisch sind die dünnen, variablen, wachsartigen bläulichen Blätter, die den kurzen Stamm bedecken. Aufgrund unterschiedlicher Bedingungen an den diversen Standorten sind Abweichungen im Erscheinungsbild erkennbar. Sie ähnelt Dasylirion palaciosii, das jedoch einen insgesamt schmaleren Blütenstand aufweist.

Nachweise

Literatur
 Fritz Hochstätter: The Genus Dasylirion. (Nolinaceae) part 3. In: Piante Grasse. Band 31, Nummer 4, 2011, S. 171–173.

Einzelnachweise

Weblinks

Dasylirion (Gattung)
berlandieri

Dasylirion berlandieri


Mihaela Zavolan () este o cercetătoare în domeniul biologiei sistemice și profesor la Biozentrum de la Universitatea din Basel.

Viața
Mihaela Zavolan a studiat medicina la Universitatea de Medicină și Farmacie din Timișoara. Ulterior, a obținut diploma de doctor în informatică de la Universitatea din New Mexico din Albuquerque, Statele Unite ale Americii. Între 1993 și 2003, Mihaela Zavolan a efectuat cercetări în SUA, la Institutul Santa Fe din Santa Fe, Laboratorul Național Los Alamos din Los Alamos, precum și la Universitatea Rockefeller din New York. În 2003, Mihaela Zavolan a fost devenit Profesor de Biologie Sistemică și Computațională la Biozentrum de la Universitatea din Basel. Ea este și lider de grup la Institutul Elvețian de Bioinformatică (SIB).

Munca
Principalul subiect al cercetării în grupul condus de Mihaela Zavolan este microARN (miARN). Aceste modelule de ARN, lungi de 22 de nucleotide, regulează expresia unor gene care codifică proteine, controlând astfel diferențierea celulară, metabolismul și sistemul imunitar. Prin dezvoltarea de metode de calcul experimental și de analiză, Zavolan a contribuit la descoperirea a numeroase molecule de miARN în diverse organisme, variind de la virusuri la om. Ea a dezvoltat algoritmi pentru a prezice genele și țintele miRNA și a lucrat la dezvoltarea metodei CLIP (cross-linking și imunoprecipitare) pentru cartografierea siturilor de legare ale proteinelor care se leagă de ARN. Recent, grupul a utilizat informațiile obținute prin CLIP pentru a deduce un model biofizic al interacțiunilor dintre miARN și țintele sale, care poate fi folosit pentru a prezice puterea interacțiunilor dintre miARN și țintele de pe mARN și ARN lungi ne-codificante.

Note

Legături externe

Nașteri în 1968
Nașteri pe 23 aprilie
Oameni în viață
Bioinformaticieni români
Pages with unreviewed translations
Timișoreni
Românce din domeniul științific

Mihaela Zavolan


Glazba u 2011. godini.

Svijet

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.

Koncertne turneje
Održane koncertne turneje.

Istaknuti koncerti
Povijesno važni koncerti, prvi povijesni koncert nekog glazbenog subjekta ili posljednji (oproštajni) koncert nekog glazbenog subjekta.

Europska natjecanja
Europska glazbena natjecanja.

 Pjesma Eurovizije:
 Dječja Pjesma Eurovizije:

Nagrade
Nagrada Indexi: prva nagrada stručnog ocjenjivačkog suda za EP Davora Matoševića Always Be Good To Your Enemies

Osnivanja
Osnivanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, prvi glazbeni angažman, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Hrvatska

Dora

Festivali

Nagrade

Osnivanja
Osnivanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, prvi glazbeni angažman, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Ostalo
Uvođenje novih nosača zvuka, medijskog servisa i distribucijskog kanala i sl.

Izvori

2012.
Godine 21. stoljeća

Glazba u 2011.


Emelia Jane Burns (* 18. Februar 1982 in Brisbane) ist eine australische Schauspielerin.

Leben
Nach einer Ausbildung in verschiedenen Einrichtungen in Queensland besitzt Emelia Burns ein Advanced Diploma in Film, Fernsehen und Theaterspiel. Sie drehte zahlreiche Werbespots, Schulungsvideos und Kurzfilme und sang in verschiedenen Bands in ganz Queensland. Zunächst erhielt sie kleinere Rollen in verschiedenen Fernsehserien. 2006 bekam sie eine Nebenrolle in dem amerikanischen Spielfilm Die Todeskandidaten. Im selben Jahr übernahm sie eine Gastrolle in der Fernsehserie Sea Patrol und wurde in der Folgezeit bekannt durch ihre Rolle als Diva in zwei Staffeln der Jugendserie Elephant Princess.

Emelia wohnt in Melbourne.

Filmografie (Auswahl)
 2006: H2O – Plötzlich Meerjungfrau (H2O: Just Add Water, Fernsehserie, Folge 1x17 Das Virus)
 2007: Die Todeskandidaten (The Condemned)
 2007: The Starter Wife – Alles auf Anfang (The Starter Wife, Fernsehserie, Folge 1x01 Hour 1)
 2008: Sea Patrol (Fernsehserie, Folge 2x10 Captain Kate)
 2008–2011: Elephant Princess (The Elephant Princess, Fernsehserie, 50 Folgen)
 2010: Don't Be Afraid of the Dark
 2011: Terra Nova (Fernsehserie, sieben Folgen)
 2016: The Shannara Chronicles (Fernsehserie, 10 Folgen)
 2018: Ash vs Evil Dead (Fernsehserie, vier Folgen)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Australier
Geboren 1982
Frau

Emelia Burns


The Early Cyrillic alphabet, also called classical Cyrillic or paleo-Cyrillic, is a writing system that was developed in Medieval Bulgaria in the Preslav Literary School during the late 9th century. The modern Cyrillic script is used for some Slavic languages (such as Bulgarian, Macedonian, Serbian, Russian, Ukrainian), and for East European and Asian languages that have experienced a great amount of Russian cultural influence.

History
The earliest form of manuscript Cyrillic, known as ustav, was based on Greek uncial script, augmented by ligatures and by letters from the Glagolitic alphabet for consonants not found in Greek.

The Glagolitic alphabet was created by the monk Saint Cyril, possibly with the aid of his brother Saint Methodius, around 863. Most scholars agree that Cyrillic, on the other hand, was created by Cyril's students at the Preslav Literary School in the 890s as a more suitable script for church books, based on uncial Greek but retaining some Glagolitic letters for sounds not present in Greek. At the time, the Preslav Literary School was the most important early literary and cultural center of the First Bulgarian Empire and of all Slavs:Unlike the Churchmen in Ohrid, Preslav scholars were much more dependent upon Greek models and quickly abandoned the Glagolitic scripts in favor of an adaptation of the Greek uncial to the needs of Slavic, which is now known as the Cyrillic alphabet.The earliest Cyrillic texts are found in northeastern Bulgaria, in the vicinity of Preslav—the Krepcha inscription, dating back to 921, and a ceramic vase from Preslav, dating back to 931. Moreover, unlike the other literary centre in the First Bulgarian Empire, the Ohrid Literary School, which continued to use Glagolitic well into the 12th century, the School at Preslav was using Cyrillic in the early 900s. The systematization of Cyrillic may have been undertaken at the Council of Preslav in 893, when the Old Church Slavonic liturgy was adopted by the First Bulgarian Empire.

American scholar Horace Lunt has alternatively suggested that Cyrillics emerged in the border regions of Greek proselytization to the Slavs before it was codified and adapted by some systematizer among the Slavs. The oldest Cyrillic manuscripts look very similar to 9th and 10th century Greek uncial manuscripts, and the majority of uncial Cyrillic letters were identical to their Greek uncial counterparts.

The Cyrillic alphabet was very well suited for the writing of Old Church Slavic, generally following a principle of "one letter for one significant sound", with some arbitrary or phonotactically-based exceptions. Particularly, this principle is violated by certain vowel letters, which represent  plus the vowel if they are not preceded by a consonant. It is also violated by a significant failure to distinguish between /ji/ and /jĭ/ orthographically. There was no distinction of capital and lowercase letters, though manuscript letters were rendered larger for emphasis, or in various decorative initial and nameplate forms. Letters served as numerals as well as phonetic signs; the values of the numerals were directly borrowed from their Greek-letter analogues. Letters without Greek equivalents mostly had no numeral values, whereas one letter, koppa, had only a numeric value with no phonetic value.

Since its creation, the Cyrillic script has adapted to changes in spoken language and developed regional variations to suit the features of national languages. It has been the subject of academic reforms and political decrees. Variations of the Cyrillic script are used to write languages throughout Eastern Europe and Asia.

The form of the Russian alphabet underwent a change when Tsar Peter the Great introduced the civil script (, or , ), in contrast to the prevailing church typeface, () in 1708. (The two forms are sometimes distinguished as paleo-Cyrillic and neo-Cyrillic.) Some letters and breathing marks which were used only for historical reasons were dropped. Medieval letterforms used in typesetting were harmonized with Latin typesetting practices, exchanging medieval forms for Baroque ones, and skipping the western European Renaissance developments. The reform subsequently influenced Cyrillic orthographies for most other languages. Today, the early orthography and typesetting standards remain in use only in Church Slavonic.

A comprehensive repertoire of early Cyrillic characters has been included in the Unicode standard since version 5.1, published April 4, 2008. These characters and their distinctive letterforms are represented in specialized computer fonts for Slavistics.

Alphabet

In addition to the basic letters, there were a number of scribal variations, combining ligatures, and regionalisms used, all of which varied over time.

Sometimes the Greek letters that were used in Cyrillic mainly for their numeric value are transcribed with the corresponding Greek letters for accuracy: ѳ = θ, ѯ = ξ, ѱ = ψ, ѵ = υ, and ѡ = ω.

Numerals, diacritics and punctuation

Each letter had a numeric value also, inherited from the corresponding Greek letter. A titlo over a sequence of letters indicated their use as a number; usually this was accompanied by a dot on either side of the letter. In numerals, the ones place was to the left of the tens place, the reverse of the order used in modern Arabic numerals. Thousands are formed using a special symbol,  (U+0482), which was attached to the lower left corner of the numeral. Many fonts display this symbol incorrectly as being in line with the letters instead of subscripted below and to the left of them.

Titlos were also used to form abbreviations, especially of nomina sacra; this was done by writing the first and last letter of the abbreviated word along with the word's grammatical endings, then placing a titlo above it. Later manuscripts made increasing use of a different style of abbreviation, in which some of the left-out letters were superscripted above the abbreviation and covered with a pokrytie diacritic.

Several diacritics, adopted from Polytonic Greek orthography, were also used, but were seemingly redundant (these may not appear correctly in all web browsers; they are supposed to be directly above the letter, not off to its upper right):

   trema, diaeresis (U+0308)
   varia (grave accent), indicating stress on the last syllable (U+0300)
   oksia (acute accent), indicating a stressed syllable (Unicode U+0301)
   titlo, indicating abbreviations, or letters used as numerals (U+0483)
   kamora (circumflex accent), indicating palatalization (U+0484); in later Church Slavonic, it disambiguates plurals from homophonous singulars.
   dasia or dasy pneuma, rough breathing mark (U+0485)
   psili, zvatel'tse, or psilon pneuma, soft breathing mark (U+0486). Signals a word-initial vowel, at least in later Church Slavonic.
   Combined zvatel'tse and varia is called apostrof.
   Combined zvatel'tse and oksia is called iso.

Punctuation systems in early Cyrillic manuscripts were primitive: there was no space between words and no upper and lower case, and punctuation marks were used inconsistently in all manuscripts.

   ano teleia (U+0387), a middle dot used to separate phrases, words, or parts of words
   Full stop, used in the same way
   Armenian full stop (U+0589), resembling a colon, used in the same way
   Georgian paragraph separator (U+10FB), used to mark off larger divisions
   triangular colon (U+2056, added in Unicode 4.1), used to mark off larger divisions
   diamond colon (U+2058, added in Unicode 4.1), used to mark off larger divisions
   quintuple colon (U+2059, added in Unicode 4.1), used to mark off larger divisions
   Greek question mark (U+037E), similar to a semicolon

Some of these marks are also used in Glagolitic script.

Used only in modern texts

   comma (U+002C)
   full stop (U+002E)
   exclamation mark (U+0021)

Gallery

Old Bulgarian examples

Medieval Greek Uncial manuscripts from which early Cyrillic letter forms take their shapes

Early Cyrillic manuscripts

See also

 Relationship of Cyrillic and Glagolitic scripts
 Bosnian Cyrillic
 Romanian Cyrillic alphabet
 Reforms of Russian orthography
 Nationalism in the Middle Ages#Eastern Orthodox Church, Byzantium, Slavs and Greeks

References

Sources
 Berdnikov, Alexander and Olga Lapko, , EuroTEX '99 Proceedings, September 1999
 Birnbaum, David J., , September 28, 2002
 Cubberley, Paul (1996) "The Slavic Alphabets". In Daniels and Bright, below.
 Daniels, Peter T., and William Bright, eds. (1996). The World's Writing Systems. Oxford University Press. .
 Everson, Michael and Ralph Cleminson, , September 4, 2003
 Franklin, Simon. 2002. Writing, Society and Culture in Early Rus, c. 950–1300. Cambridge University Press. .
Iliev, I. Short History of the Cyrillic Alphabet. Plovdiv. 2012/Иван Г. Илиев. Кратка история на кирилската азбука. Пловдив. 2012. Short History of the Cyrillic Alphabet
 Lev, V., "The history of the Ukrainian script (paleography)", in Ukraine: a concise encyclopædia, volume 1. University of Toronto Press, 1963, 1970, 1982.
 Simovyc, V., and J. B. Rudnyckyj, "The history of Ukrainian orthography", in Ukraine: a concise encyclopædia, volume 1 (op cit).
 Zamora, J., Help me learn Church Slavonic
 Azbuka, Church Slavonic calligraphy and typography.
 Obshtezhitie.net, Cyrillic and Glagolitic manuscripts and early printed books.

External links
 Old Cyrillic [Стара Славянска Език] text entry application
 Slavonic Computing Initiative
 churchslavonic – Typesetting documents in Church Slavonic language using Unicode
 fonts-churchslavonic – Fonts for typesetting in Church Slavonic language
 Church Slavonic Typography in Unicode (Unicode Technical Note no. 41), 2015-11-04, accessed 2016-02-23.

Cyrillic alphabets
Preslav Literary School
History of writing
1st-millennium establishments in Europe
Western calligraphy
Golden Age of medieval Bulgarian culture
Medieval scripts
Eastern Orthodox Christian culture

Early Cyrillic alphabet


Euroobveznice ili obveznice stabilnosti predložene su da državne obveznice koje bi se zajednički izdale u eurima od strane država članica Europske unije koje su članice eurozone. Ideju je prvi put pokrenula Barrosova Europska komisija 2011. godine tijekom europske krize državnog duga. Euroobveznice bi bile dužničke investicije pri čemu investitor pozajmljuje određenu svotu novca, na određeno vrijeme, uz određenu kamatnu stopu, čitavom bloku eurozone, a onda bi se taj novac dalje prosljeđivao pojedinim vladama zemalja članica. Prijedlog je ponovno predstavljen 2020. godine kao potencijalni odgovor na utjecaje pandemije COVID-19 u Europi, popularno nazvanima "koronskim obveznicama, korona obveznicama, korona-obveznicama".

Euroobveznice su predložene kao način rješavanja Europske dužničke krize, jer bi prezadužene države mogle posuđivati nova sredstva pod boljim uvjetima, jer bi imale bolji kreditni rang - koji bi bio spoj kreditnih rangova svih zemalja članica Eurozone. To bi tim državama omogućilo pristup jeftinijim kreditima zahvaljujući snazi drugih ekonomija eurozone, što je kontroverzno jer može dovesti do problema muktašenja. Prijedlog su uglavnom favorizirale zadužene vlade država članica poput Portugala, Grčke i Irske, ali su naišle na snažno protivljenje, posebno Njemačke, najjače ekonomije eurozone. Ideja se na kraju nikada nije pretočila u djelo zbog njemačkog i nizozemskog protivljenja; kriza je konačno razriješena deklaracijom ECB-a iz 2012. godine da će poduzeti "sve što je potrebno" za stabilizaciju valute.

Prijedlog plave obveznice
U svibnju 2010. dvojica ekonomista Jakob von Weizsäcker i Jacques Delpla objavili su članak predlažući kombinaciju tradicionalnih nacionalnih obveznica (crvene obveznice) i zajednički izdanih euroobveznica (plavih obveznica) kako bi se spriječile dužničke krize u slabijim zemljama,  istovremeno jačajući fiskalnu održivosti. Prema prijedlogu, države članice EU trebale bi do 60 posto svog bruto domaćeg proizvoda (BDP) svog nacionalnog duga objediniti kao solidarnu odgovornost kao stariji državni dug (plava tranša), smanjujući tako troškove posudbe za taj dio duga. Svaki državni dug izvan alokacije plave obveznice u zemlji (crvena tranša) trebao bi se izdati kao nacionalni i mlađi dug sa zdravim postupcima za uredno neispunjavanje obveza, povećavajući tako marginalne troškove javnog zaduživanja i pomažući jačanju fiskalne discipline. Zemlje sudionice također moraju osnovati Neovisno vijeće za stabilnost  u kojem bi glasali parlamenti država članica, gdje bi se svake godine predložilo izdvajanje za plavu obveznicu i osigurala fiskalna odgovornost.

Autori tvrde da iako njihov koncept neće dovesti do brzog rješavanja problema, njihov prijedlog Plave obveznice zacrtao bi poticajni i trajni izlaz iz dileme duga, istovremeno ''pomažući pripremiti teren za rast eura kao važne rezervne valute, koja bi mogla smanjiti troškove posudbe za sve uključene". Manje zemlje s relativno nelikvidnim državnim obveznicama (poput Austrije i Luksemburga) mogle bi imati najviše koristi od ekstra likvidnosti plave obveznice, iako bi se očekivalo da će troškovi posudbe Njemačke u okviru sheme plavih obveznica pasti ispod trenutne razine. Zemlje s visokim udjelom duga u BDP-u (poput Italije, Grčke i Portugala) imale bi snažan poticaj za fiskalnu prilagodbu.

Prijedlog Europske komisije
Europska je komisija 21. studenoga 2011. predložila europske obveznice koje bi zajednički izdale 17 država eurozone kao učinkovit način za rješavanje financijske krize. Komisija je 23. studenoga 2011. predstavila Zelenu knjigu kojom se procjenjuje izvedivost zajedničkog izdavanja državnih obveznica među državama članicama Europske unije u eurozoni. Suvereno izdavanje u eurozoni trenutno provode pojedinačno sve države članice EU-a. Uvođenje uobičajeno izdanih euroobveznica značilo bi udruživanje državnih izdavanja među državama članicama i podjelu povezanih tokova prihoda i troškova servisiranja duga.

Dana 29. studenog 2012., predsjednik Europske komisije Jose Manuel Barroso predložio je uvođenje euroobveznica korak po korak, prvo se primjenjujući na kratkoročne obveznice, zatim dvogodišnje obveznice, a kasnije i euroobveznice, na temelju duboko integriranog okvira gospodarskog i fiskalnog upravljanja.

Tri pristupa euroobveznicama
Zelena knjiga navodi tri široka pristupa zajedničkom izdavanju euroobveznica na temelju stupnja supstitucije nacionalnog izdavanja (cjelovitog ili djelomičnog) i prirode temeljnog jamstva (solidarno ili više ili više).

 Potpune euroobveznice sa zajedničkom odgovornošću : Ova opcija sugerira da se cijela nacionalna emisija u potpunosti zamijeni euroobveznicama, a svaka članica EU-a u potpunosti odgovara za cijelo izdanje. Prema Europskoj komisiji "ovo bi imalo snažne potencijalne pozitivne učinke na stabilnost i integraciju. Ali istodobno, ukidanjem pritiska na tržište ili kamatne stope na države članice predstavljao bi relativno visok rizik moralnog hazarda i mogle bi mu trebati značajne promjene ugovora."
 Djelomične euroobveznice sa zajedničkom odgovornošću : Druga opcija objedinit će samo dio pozajmica, za koje opet jamče svi. To znači da bi države članice EU još uvijek dijelom izdavale nacionalne obveznice kako bi pokrile udio svojih dugova iznad određenog postotka BDP-a koji nije pokriven euroobveznicama. Komisija ne navodi određeni opseg ili udio financijskih potreba koje bi bile pokrivene nacionalnim obveznicama s jedne strane i euroobveznicama s druge strane. Međutim, prijedlog je sličan prijedlogu Njemačkog vijeća ekonomskih stručnjaka koje je predložilo Europski kolektivni otkupni fond, koji bi uzajamno udružio dug u eurozoni iznad 60%, u kombinaciji sa smjelim programom smanjenja duga za one zemlje koje nisu na životnoj potpori Europskog fonda za financijsku stabilnost. Očekivalo bi se da će za ovu opciju biti potrebna izmjena Ugovora o UFEU-u .
 Djelomične euroobveznice bez zajedničkih jamstava: Prema trećoj opciji koja je slična prijedlogu plavih obveznica, euroobveznice bi ponovno pokrivale samo dijelove duga (poput opcije 2), ali bez zajedničkih jamstava. To bi moglo nametnuti stroge uvjete ulaska za manju skupinu zemalja kako bi udružilo dio duga i omogućilo uklanjanje zemalja koje ne ispunjavaju svoje fiskalne obveze. Zbog "mehanizma za preraspodjelu nekih prednosti financiranja ... između vlada s višom i nižom ocjenom", ovom se opcijom želi smanjiti rizik od moralnog rizika za vođenje ekonomske i fiskalne politike. Za razliku od prva dva pristupa, to bi uključivalo "nekoliko, ali ne i zajedničkih" vladinih jamstava i stoga bi se moglo provesti relativno brzo, bez potrebe za promjenom ugovora o EU.

Predloženi efekti
Prema prijedlogu Europske komisije, uvođenje euroobveznica stvorilo bi nova sredstva putem kojih vlade financiraju svoj dug, nudeći sigurne i likvidne mogućnosti ulaganja. To bi "potencijalno moglo brzo ublažiti trenutnu krizu državnog duga, jer bi države članice s visokim prinosom mogle imati koristi od jače kreditne sposobnosti država s niskim prinosom". Učinak bi bio neposredan čak i ako bi uvođenje euroobveznica potrajalo, jer se promijenjena tržišna očekivanja trenutno prilagođavaju, što rezultira nižim prosječnim i graničnim troškovima financiranja, posebno onim državama članicama EU koje su najviše pogođene financijskom krizom. Komisija također vjeruje da bi euroobveznice mogle učiniti financijski sustav eurozone otpornijim na buduće nepovoljne šokove i ojačati financijsku stabilnost. Nadalje, mogli bi smanjiti ranjivost banaka u eurozoni na pogoršanje kreditne ocjene pojedinih država članica pružajući im izvor snažnijeg osiguranja. Postavljanje integriranog tržišta obveznica za euro područje pružilo bi sigurnu i likvidnu priliku za ulaganje štedišama i financijskim institucijama koje se po veličini i likvidnosti podudaraju s američkim dolarima, što bi također ojačalo poziciju eura kao međunarodne pričuvne valute i poticati uravnoteženiji globalni financijski sustav.

S druge strane, vlade tih država za koje bi većina ljudi htjela da preuzmu na sebe rizike duga ne smatraju da je to dobra ideja i vide druge učinke. Ne razumiju zašto bi to trebalo pomoći grupi država koje su se pretjerano zaduživale i zaobilazile ugovore EU-a već dugi niz godina i sada im olakšati još veće zaduživanje putem euroobveznica. Njemačka je jedna od onih skeptičnih država, zajedno s Austrijom, Finskom i Nizozemskom.

Hans-Werner Sinn s minhenskog Instituta za ekonomska istraživanja Ifo vjeruje da su troškovi njemačkih poreznih obveznika između 33 i 47 milijardi eura godišnje. Ostali ekonomisti poput Henrika Enderleina iz Hertie School of Governance i Gustava Horna iz Instituta za makroekonomsku politiku (IMK) potvrđuju te brojke. Oboje sugeriraju da bi njemačke kamatne stope porasle neznatno, jer bi euroobveznice profitirale od znatno veće likvidnosti i potražnje iz cijelog svijeta. Drugi opet vjeruju da bi njemačke kamatne stope mogle i pasti. Stručnjaci iz njemačkog ministarstva financija očekuju da će troškovi posudbe porasti za 0,8%, što će rezultirati dodatnim troškovima posudbe od 2,5 milijarde eura u prvoj godini uvođenja i 5 milijardi eura u drugoj godini, dostižući 20-25 milijardi eura nakon 10 godina. Napokon, pristaše euroobveznica tvrde da bi njihovo uvođenje "bilo daleko jeftinije od kontinuiranog povećanja hitnih mjera ili čak neuspjeha eura".

Pooštrena fiskalna pravila
Predstavljajući ideju "obveznica stabilnosti", Jose Manuel Barroso inzistirao je na tome da bi svaki takav plan trebao biti usko povezan sa strogim fiskalnim nadzorom i koordinacijom ekonomske politike kao ključnim mjerom kako bi se izbjegao moralni rizik i osigurale održive javne financije. Prema prijedlozima, vlade eurozone morale bi do 15. listopada predati Europskoj komisiji svoje nacrte državnih proračuna za sljedeću godinu. Povjerenstvo bi tada moglo zatražiti od vlade da revidira proračun ako vjeruje da to nije dovoljno ispravno da bi se ispunili ciljevi razine duga i deficita kako su utvrđeni u kriterijima konvergencije eura.

Dana 9. prosinca 2011. na sastanku Europskog vijeća, svih 17 članica eurozone i šest država koje se žele pridružiti složili su se o novom međuvladinom ugovoru kojim se strogo ograničavaju državna potrošnja i zaduživanje, uz kazne za one zemlje koje krše ograničenja. Sve ostale zemlje izvan eurozone, osim Velike Britanije, također su se spremne pridružiti, podložno parlamentarnom glasanju.

Reakcije
Italija i Grčka često su se zalagale za euroobveznice, a tadašnji talijanski ministar gospodarstva Giulio Tremonti to je nazvao "glavnim rješenjem" za dužničku krizu eurozone. Sve veće broj ulagača i ekonomista dijeli ovo uvjerenje, rekavši da bi euroobveznice bili najbolji način rješavanja dužničke krize.

Međutim, Njemačka se i dalje protivi dugu koji bi zajednički izdali i preuzeli svih 17 članica valutnog bloka, rekavši da bi mogao znatno povećati obveze zemlje u dužničkoj krizi. Barroso je tvrdio da se Njemačka u načelu nije protivila zajedničkom izdavanju, ali je dovela u pitanje vrijeme.  Austrija, Bugarska, Finska i Nizozemska također su iznijele prigovore zbog izdavanja euroobveznica. Bugarski ministar financija Simeon Djankov kritizirao je euroobveznice u austrijskom Der Standardu: "Jeftini krediti doveli su nas u trenutnu krizu eurozone, naivno je misliti da će nas izvući iz nje."

Kontra prijedlozi
28. studenog 2011. njemački list Die Welt izvijestio je da Njemačka, Francuska i još četiri članice EU-a s ocjenom AAA mogu izdavati zajedničke "elitne obveznice" (ili "trostruke A obveznice") u pokušaju da za sebe prikupe više novca po niskim kamatnim stopama i pod strogim uvjetima pomoći i zaduženim članicama euro regije. Austrija, Finska, Luksemburg i Nizozemska navodno su dio plana usmjerenog na stabilizaciju najbolje ocijenjenih zemalja i smirivanje financijskih tržišta. Očekuje se da će zajedničke obveznice šest zemalja imati kamatnu stopu od 2 do 2,5 posto.

Nakon prijedloga "petorice mudrih ekonomista" iz njemačkog Vijeća ekonomskih stručnjaka iz 2011. godine, Guy Verhofstadt, čelnik liberalne stranke ALDE u Europskom parlamentu, predložio je stvaranje europskog kolektivnog otkupnog fonda. Uzajamno bi udružio dug eurozone iznad 60%, kombinirajući ga sa smjelim programom smanjenja duga za zemlje koje nisu na potpori iz EFSF-a  (Europski fond za financijsku stabilnost) .

U siječnju 2012. godine radna skupina u okviru Europske lige za ekonomsku suradnju predstavila je nacrt Euro trezorskog fonda. Prijedlog, koji dalje razrađuje koncept koji je prvi uveo glavni ekonomist Rabo banke Wim Boonstra, traži privremeni fond od samo četiri godine i obveznice s dospijećem od najviše dvije godine.

U ožujku 2012. Boston Consulting Group također je nastavila s prijedlogom Njemačkog vijeća, složivši se da je "opseg problema prevelik da bi ga se moglo riješiti Europskim mehanizmom stabilnosti ili srednjoročnom injekcijom likvidnosti od strane Europske središnje banke " i favorizirajući euroobveznice ograničenog opsega.

U lipnju 2012. njemačka kancelarka Angela Merkel odlučno je odbila svaku njemačku potporu euroobveznicama.

Kritičari
Planirano uvođenje euroobveznica ekonomisti su kritizirali iz razloga kao što su problem slobodnog jahača i moralni rizik. Uz ekonomske osnove, spominju se uglavnom pravni i politički razlozi koji bi mogli zabraniti uvođenje euroobveznica: članak 125. Lisabonskog ugovora izričito kaže da Europska unija i njezine države članice nisu odgovorne za obveze drugih članica. Budući da bi euroobveznice mogle biti u suprotnosti s člankom 125, možda bi se morao promijeniti prije uvođenja.

Korona obveznice

Španjolski i talijanski čelnici pozvali su na zajedničko izdavanje "korona obveznica" kako bi pomogli svojim zemljama, pogođenim izbijanjem koronavirusne bolesti 2019., da se oporave od epidemije. O korona obveznicama raspravljalo se 26. ožujka 2020. na sastanku Europskog vijeća, ali Njemačka i Nizozemska odbile su izdavanje takvih obveznica. Šefica Europske središnje banke Christine Lagarde, koja planira (odvojeno) kupiti više od 1 bilijuna eura obveznica kao odgovor na koronavirus, pozvala je EU da razmotri izdavanje koronskih obveznica.  Nakon sastanka španjolski čelnici nastavili su se zalagati za zajednički izdani dug.

Unatoč činjenici da su Europska komisija i Europska središnja banka izdale milijarde u posebnim fondovima, ublažile limite proračunskog deficita i državnog duga zemalja EU, neke članice (poput Francuske, Italije, Španjolske, Belgije, Irske, Portugala, Grčke, Slovenije i Luksemburga) zahtijevali su da se učini više u vezi s pandemijom COVID-19. Međutim, Njemačku koja je bila najoštriji protivnik euroobveznica, podržale su Austrija, Nizozemska, Finska i Estonija. U međuvremenu je talijanski premijer Giuseppe Conte postavio pitanje: "Što želimo raditi u Europi? Želi li svaka država članica ići svojim putem? ", također je dodao:" Ako smo unija, sada je vrijeme da to dokažemo ", u njemačkom tjedniku Die Zeit. Conte je također opisao Europski stabilizacijski mehanizam (ESM) kao "potpuno neadekvatan" za suočavanje s krizom.

Kasnije je šefica Europske komisije Ursula von der Leyen spomenula da se "Europa danas mobilizira zajedno s Italijom. Nažalost, to nije uvijek bio slučaj ", dodala je kasnije da će EU "dodijeliti do 100 milijardi eura (110 milijardi dolara) najteže pogođenim zemljama, počevši od Italije, kako bi se nadoknadilo smanjenje plaća onima koji rade skraćene sate".

Glavno protivljenje planu Komisije došlo je od takozvane Štedljive četvorke (Austrija, Danska, Nizozemska i Švedska).

Vidi također

 Državni dug
 Zelena obveznica
 Kamata
 Rizik
 Obveznica za socijalni utjeca
 Popis zemalja prema kreditnom rangu

Izvori

Stranice s nepregledanim prijevodima

Euroobveznica (eurozona)


Conminiano (Comminianus) fue un escritor romano del . Algunos fragmentos de su obra fueron reproducidos por Carisio en su Ars Grammatica y por eso se conocen ya que su trabajo se ha perdido. Es el último autor mencionado en la lista de autores latinos de Alcuino en la biblioteca de la catedral de York.

Referencias

Escritores de la Antigua Roma
Escritores en latín
Escritores del siglo IV
Antiguos romanos del siglo IV

Conminiano


James Gregory (23 de diciembre de 1911-16 de septiembre de 2002) fue un actor estadounidense conocido por su profundo y grave timbre vocal y por su actuación como el senador John Yerkes Iselin  en The Manchurian Candidate (1962)  y el temerario general Ursus en Beneath the Planet of the Apes (1970).

Nació en el barrio del Bronx pero creció en New Rochelle. Fue un corredor de bolsa de éxito en Wall Street antes de convertirse en actor. Hizo su primer papel en una obra de verano en 1935 y su carrera como actor en las décadas siguientes fue cuesta arriba, llegando a actuar en múltiples producciones de Broadway. Esta carrera fue interrumpida por la Segunda Guerra Mundial, en la que sirvió junto al cuerpo de Marines y llegó a estar 83 días en Okinawa, y fue retomada con éxito a su regreso.

Filmografía
 Justice (NBC, 1955, episodio "The Big Frame").
 The Scarlet Hour (1956)
 Nightfall (1957).
 Onionhead (1958)
 Al Capone
 The Twilight Zone, episodio "Where Is Everybody?", (10/02/1959).
 The DuPont Show with June Allyson, como John Kramer en "I Hit And Ran" (CBS, 1960).
 Wagon Train, episodio "The Ricky and Laura Bell Story" (1960).
 X-15 (1961)
 The Twilight Zone, episodio "The Passersby", (10/06/1961).
 The Manchurian Candidate (1962).
 The Virginian, NBC, 1ª temporada, episodio 12, 50 Days to Moosejaw (12/12/1962) - se une a los hombres de Shiloh para conducir un rebaño hasta Moose Jaw, Canadá, y traba amistad con un novato (Brandon De Wilde).
 PT 109 (1963).
 The Eleventh Hour, NBC drama médico, como Eddie Forman en el episodio "Try to Keep Alive Until Next Tuesday" (1963).
 The Alfred Hitchcock Hour, CBS serie antológica, como Fred en el episodio "The Dividing Wall" (1963).
 Breaking Point, ABC drama médico, como Malcolm en el episodio "Glass Flowers Never Drop Petals" (1964)
 A Distant Trumpet (1964)
 Gunsmoke, episodio "Two tall men" (serie de televisión) 1965.
 The Sons of Katie Elder (1965)
 The Big Valley, episodio "The Pursuit" (1966) como Simon Carter.
 The Wild Wild West (1965–1969) como Ulysses S. Grant
 F Troop, episodio "Too Many Cooks Spoil The Troop" (serie de televisión) (ABC, 1966).
 The Silencers (1966)
 Hogan's Heroes, episodio "Hogan Gives a Birthday Party". Interpreta al general alemán Biedenbender, quien parece saberlo todo sobre Hogan excepto su treta final.
 Murderers' Row (1966)
 The Fugitive, episodio "Wine Is A Traitor" (1966).
 The Virginian episodio "Without Mercy" (TV Series) 1967.
 The Ambushers (1967)
 The Secret War of Harry Frigg (1968)
 Clambake (1968)
 The Mod Squad, episodio "A Quiet Weekend in the Country" (1968).
 The Love God? (1969)
 Beneath the Planet of the Apes (1970)
 Miracle on 34th Street (1973) (TV)
 M*A*S*H, episodio "Iron Guts Kelly" (1974)(TV).
 Barney Miller (1975) (serie de televisión)
 The Strongest Man in the World (1975)
 Wait Till Your Mother Gets Home!'' (1983) (TV)

Enlaces externos

 James Gregory's official website

Actores de Arizona
Actores de Nueva York

James Gregory (actor)


Herbert Becke (* 1950 in München) ist ein deutscher Kulturschaffender und Fotograf.

Leben und Leistungen
Herbert Becke gründete mit 16 Jahren die Valentinadenbühne in München und leitete sie fünf Jahre. Nach dem Studium der Erwachsenenbildung an der staatl. Fachhochschule München für Sozialwesen, das er als Diplom-Sozialpädagoge abschloss, übernahm er mit 26 Jahren die Leitung der Volkshochschule im Norden des Landkreises München (Garching bei München, Ismaning, Unterföhring und Unterschleißheim). In den 33 Jahren seiner Amtszeit entwickelte sich die vhs München-Nord zu der zweitgrößten Erwachsenenbildungseinrichtung in Oberbayern. Von 1976 bis 2008 baute Becke die  Kleinkunstreihe Kulturdonnerstage im Garchinger Bürgerhaus auf. 14 Jahre lang vergab das Abonnement-Publikum hier den Kleinkunstpreis Garchinger Kleinkunstmaske. Er war Gründer und langjähriger Leiter der Musikschulen in Garching (1977) und Ismaning (1978). Becke war Initiator der "Stadt-Land-Gespräche" sowie Initiator des "Kinos im Römerhof" in Garching. Herbert Becke ist Dozent für Fotografie sowie Initiator und Leiter des Projektes "Foto Art München", Organisator der  Münchner Fototage und Juror bei nationalen und internationalen Fotowettbewerben. Von 1979 bis 1991 erfüllte er einen Lehrauftrag an der Münchner FH für Sozialwesen. Becke ist Vorstandsmitglied der "Saubande", dem Valentin-Karlstadt-Förderverein, zur ideellen und finanziellen Förderung des Valentin-Karlstadt-Musäums.

Künstlerische Arbeit
Becke fotografiert mit dem Schwerpunkt der Menschen- und Reportagefotografie. Er hatte diverse Ausstellungen, so "Ostfriesland", "Die Daxen vom Riemerfeld", "Anpfiff" "Sylt bei jedem Licht", "Künstlerporträts", "Venedig, als hätten wir geträumt….", "Aus meiner Sicht", "Eiskanal", "Ismaninger Köpfe" und "München von unten nach oben". Herbert Becke arbeitete mit Fotografen zusammen wie Rainer Martini, Michael Gnade, Harald Mante, Detlev Motz, Hans Jessel, Dietmar Nill, Michael Martin. Er ist Begründer und Initiator des Foto-Projektes "bodenständig". Becke fotografiert dabei mit der Kamera unmittelbar "auf dem Boden der Tatsachen" und will damit völlig neue Sichtweisen zeigen. 2020 erschien sein Fotobuch Karl Valentin – Bilder-Sprache mit 127 seiner Fotos und dazu jeweils ein passendes Zitat Karl Valentins, ausgewählt von Gunter Fette (Nachlassverwalter von Karl Valentin) im Volk Verlag.

Ausstellungen
 1982:	Garching, Bürgerhaus,  Ausstellung mit Landschaftsfotos von "Ostfriesland"
 1983: Aurich, vhs Kultur- und Bildungszentrum, "Ein Münchner sieht Ostfriesland"
 1990:	Garching, Bürgerhaus, "Die Daxen vom Riemerfeld"
 1991: Garching, Bürgerhaus, "Künstlerporträts"
 1992:	Garching, Stadtbücherei, "40 Promis"
 1993:	Garching, Bürgerhaus, "Anpfiff - Jugendfußball"
 2000:	Garching, Bürgerhaus, "Theaterfotografie"
 2003: Ismaning, Weiterbildungszentrum, "Venedig als hätten wir geträumt"
 2003:	Garching, Bürgerhaus, "Faszination Eiskanal"
 2004: Berchtesgaden, Kongresszentrum, "Die Weltmeister im Bob- und Skeleton"
 2006: Garching, Bürgerhaus, "Aus meiner Sicht"
 2012: Unterföhring, vhs-Zentrum, "Begegnung"
 2013: Ismaning, Schlossmuseum, "Ismaninger Köpfe"
 2013: Ismaning, Kallmann-Museum, Schlosspavillon, "bodenständig"
 2014: München, Galerie eigenArt, "von unten nach oben"
 2014: Garching, U-Bahnhof, "Faszination Eiskanal"
 2015: München, Valentin-Karlstadt-Musäum, "M...aus der Sicht der PerspekTIEFE"
 2015: München, Altezza, "München ganz unten im 5. Stock"
 2016: Unterschleißheim, Bürgerhaus, "40 Jahre im Rahmen"
 2017: Garching, U-Bahnhof, "Künstlerporträts – 40 Jahre Kabarett"
 2017: München, Altezza, "Münchner PerspekTIEFEN"
 2017: Villingen-Schwenningen, Medienfestival, "Bilder auf dem Boden der Tatsachen"
 2021: München, Valentin-Karlstadt-Musäum, "Karl Valentin Bilder Sprache"

Ehrenamtliches
 1972–1978: Vorsitzender des Bezirksausschusses Milbertshofen-Hart-Schwabing-Nord
 1977: Gründung und Vorsitzender des Fotoclubs der Volkshochschule "CC77".
 1982–1992: 2. Vorsitzender der Oberbayerischen Volkshochschulen

Auszeichnungen
 2009: Verdienstmedaille der Stadt Garching
 2010: Tassilo-Preis (für Kunst und Kultur) der Süddeutschen Zeitung, für sein Lebenswerk
 2012: Verdienstkreuz am Bande der Bundesrepublik Deutschland
 2018: Goldmedaille des Trierenberg Super Circuit in der Kategorie Run

Weblinks
 Offizielle Website von Herbert Becke
 Offizielle Website des vhs-Fotoclubs "CC77"

Einzelnachweise

Fotograf (München)
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Deutscher
Geboren 1950
Mann

Herbert Becke


Liber Officiorum Spirituum (em português: O Livro do Ofício dos Espíritos) foi um grimório demonológico e uma fonte importante para Pseudomonarchia Daemonum de Johann Weyer e a Ars Goetia. A obra original (se é que isso foi uma obra única) não tem sido localizada, mas alguns textos derivados levando o título têm sido encontrados, alguns nos manuscritos Sloane, alguns na Biblioteca Folger Shakespeare. Cada versão traz muitas similitudes para cada outra e para o Pseudomonarchia Daemonum e o Ars Goetia, embora eles estejam longe de ser indênticos.

História
Johannes Trithemius menciona duas obras separadas (Liber quoque Officiorum, e De Officiis Spirituum), indicando que o texto pode ter sido ramificado em sua época. Weyer, em seu Pseudomonarchia Daemonum, lista sua fonte como Liber officiorum spirituum. Thomas Rudd intitula sua cópia do Ars Goetia como Liber Malorum Spirituum.

A versão mais detalhada é uma tradução direta mas pobre do inglês para o latim. Esta versão foi copiada ou traduzida pelo inglês John Porter em 1583. Esta versão era propriedade do artista Richard Cosway. Após sua morte na década de 1820, passou para uma livraria de propriedade de John Denley, comprada por um ocultista chamado George W. Graham em nome de uma organização mágica conhecida como "a Sociedade dos Mercurii". Nas mãos dos Mercurii, passou para a posse de Robert Cross Smith em 1822, que mandou John Palmer copiá-lo. Com a morte de Smith em 1832, a cópia foi passada para Frederick Hockley. Em algum momento posterior, Hockley adquiriu a primeira metade do manuscrito original de Porter e tentou compilar as versões de Porter e Palmer em uma única versão.

Sloane MS 3824 (de meados do século dezessete) apresenta um número de elementos do Livro do Ofício dos Espíritos e é uma forma anterior do Lemegeton. MS 3853 é intitulado The Office of Spirits, começa quase idêntico à versão mais completa de Porter.

A versão de Hockley, e algumas partes das outras versões conhecidas, foram publicadas em 2011 pela Teitan Press como A Book of the Office of Spirits.

O manuscrito do qual Hockley copiou foi traduzido e editado por Daniel Harms e Joseph Peterson em 2015 como The Book of Oberon.

Conteúdos
O manuscrito na biblioteca Folger Shakespeare é precedido por diversos materiais retirados de Arbatel de magia veterum (surpreendentemente apenas dois anos após sua publicação), o Enchiridion do Papa Leão III e Sefer Raziel HaMalakh, e seguido por uma versão da Chave de Salomão. A seção Officium de spirittibus  começa descrevendo "os três demônios" (Lúcifer, Ba'el e Satã), e os quatro reis do ar (Leraje sobre o leste, Paymon o oeste, Aim o norte, e Bune o sul), e os meios de chamá-los. Em seguida, lista um adicional de setenta e cinco demônios, para um total de oitenta e dois. Muitos dos demônios são comparáveis aos da Chave Menor de Salomão.

A próxima até a penúltima entrada, "Oberyon", muda o foco de demônios para fadas. Após os oitenta e um demônios, o livro detalha Mycob (esposa de Oberyon) e suas sete filhas. Ele então repete os quatro reis do ar, listando doze demônios sob cada um deles. Depois disso, começa a descrever os espíritos dos dias da semana e os incensos e conjurações necessários para convocá-los, extraindo material do Livro das Sombras de Honorius e dos Três Livros de Filosofia Oculta de Heinrich Cornelius Agrippa. Segue com uma lista de deuses gregos e romanos, uma nota sobre quais espíritos governam o inferno e uma entrada para convocar espíritos "que fazem livros e escrevem livros", antes de dar instruções sobre como convocar o anjo em cada dia de a semana, incluindo instruções para círculos mágicos, consagrações, uso de água benta e exorcismos de fogo. Esta porção usa elementos das escrituras, Sarum Missal, a Chave de Salomão, Arbatel, Honório, Agripa, Raziel e o que se tornaria a Missa Tridentina. Também compartilha algumas orações encontradas no Manual de Munique de Magia Demoníaca.

Depois disso, há uma seção sobre necromancia, envolvendo círculos mágicos e invocando os quatro reis mencionados acima, nomes de Deus e diferentes santos para constranger um espírito chamado. As instruções sobre necromancia são seguidas por um meio de encontrar tesouros escondidos que é semelhante ao método usado por Edward Kelley, com feitiços para prender o espírito que guarda o tesouro. Seguindo isso há ainda outro meio de convocar o Rei Leraje, e então, instruções semelhantes para convocar um espírito chamado Baron, e um feitiço chamado "um experimento de Roma", e feitiços para encontrar itens perdidos, roubar itens, ver espíritos (envolvendo a invocação do Rei Arthur), e encantadoras varas de avelã.

Esses feitiços são interrompidos por um pequeno tratado sobre o papel dos anjos, demônios e magia na teodiceia, antes de continuar com mais feitiços para ver espíritos, uma coleção de talismãs e uma seleção de nomes de Deus, selos e espíritos, figuras geomânticas, fumigações e notas sobre as mansões lunares tomadas abertamente de Agripa. Seguindo isso, há mais instruções sobre magia ritual e mais feitiços para adquirir itens desejados não especificados e identificar ladrões. Os espíritos adicionais nesta seção incluem: Bilgal, Annabath, Ascariell, Satan, Baron, Romulon, Mosacus, e Orobas. As instruções sobre a convocação de espíritos continuam com Oberyon e seus seguidores: Storax, Carmelyon, Severion, Caberyon, Aozol, Restun, Ramalath, Zaseres, Castriel, Saziel, e Ydial.

O manuscrito de Hockley começa com uma lista inicial de oitenta demônios (com várias duplicatas), toma uma pequena pausa para detalhar várias fadas, e então lista quatro grupos de doze demônios, a maioria dos espíritos repetitivos de os primeiros oitenta com várias discrepâncias. Sloane 3853 meramente lista dez demônios que também aparecem no manuscrito de Hockley, e então nomeia os reis demônios do norte, sul, leste e oeste (Leraje, Aim, Bune e Paymon, respectivamente), espíritos genéricos sob eles, e espíritos não descritos para obter amor ou tesouro. Cherberus/Naberius aparece com dois outros espíritos individuais, mas pouco detalhados (os dois primeiros sobre retórica e amor, respectivamente, o último não tendo deveres notáveis). Sloane 3824 lista diferentes procedimentos mágicos não classificados, soltando nomes de espíritos do Livro dos Espíritos de passagem, raramente com explicação.

Demônios compartilhados por este e outros grimórios
Agaros,
Allogor ou Algor (também em Sloane 3853)
Amaymon,
Amon,
Asmoday,
Astaroth,
Baall,
Barbaryes, Barbates, ou Barbares (entradas duplicadas separadas dentro dos primeiros oitenta demônios), depois Barbais
Beelzebub,
Beliall
Berith,
Byleth, ou Bileth
Caleos,
Cherberus (em Sloane 3853),
Coolor (também Doolas, entrada duplicada),
Corsone, ou Fersone
Darbas ou Carbas, depois Barbas ou Corbas
Egine, Egin, ou Egyn
Forcase, também Partas
Gemon ou Gemyem
Gloolas ou Glolas (em Sloane 3853)
Goorax
Hanar,
Lucifer,

Mallapar, ou Mallapas

Orience ou Oriens,
Oze
Paymon,
Ryall
Satan,
Saygane ou Laygayne, ou Zagayne
Semper

Usagoo, Vsagoo, ou (com uma diferente descrição) Vsago

Fadas
Obeyryon ou Oberyon, um espírito assistente chamado Bilgall, Mycob ou Myeob, e suas sete filhas são listadas como fadas. Obeyryon é listado como um rei, que ensina física, conhecimento de minerais e plantas, além de tornar os homens invisíveis, revelando tesouros escondidos e como adquiri-los e revelando eventos passados, presentes e futuros. Bilgall aparece como um boi com cabeça humana que cospe fogo, embora seus deveres não sejam detalhados. Myeob é descrita como uma rainha coroada vestida de verde. Assim como seu marido, ela torna as pessoas invisíveis e revela segredos sobre rochas, metais e plantas; além de medicina e "a verdade". As filhas, como seus pais, ensinam física e conhecimento de ervas e distribuem anéis de invisibilidade.

Oberon e "Mycob" (uma corrupção do já corrupto Myeob) também aparecem em vários manuscritos dos séculos XVI e XVII, tais como o Folger MS Vb 25 de 1580 e uma porção do Sloane MS 3824 de 1649, refletindo uma tendência popular no ocultismo inglês na época.

Ligações externas
Online copy of Folger MS V.b.26, starting at page 67, which contains a copy of the Office of Spirits
Book of magic, with instructions for invoking spirits, etc. (ca. 1577-1583), transcription of Folger MS V.b.26 by Joseph H. Peterson and Dan Harms, at Twilit Grotto

Grimórios

Liber Officiorum Spirituum


Cabaceiras do Paraguaçu es un municipio brasileño del estado de Bahía. Su población estimada en 2006 era de 18.512 habitantes. Fue distrito de Muritiba hasta el 13 de junio de 1989, fecha de su emancipación.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Cabaceiras do Paraguaçu


Bibras Natkho (también escrito Natcho; en hebreo: ביברס נאתכו; Kfar Kama, Israel, 18 de febrero de 1988) es un futbolista israelí que juega como centrocampista en el Partizán de Belgrado de la Superliga de Serbia. Debutó en 2006 en el Hapoel Tel Aviv y es internacional con , siendo el primer jugador musulmán (pertenece a la minoría circasiana) en portar el brazalete de capitán de la selección israelí.

Biografía
Su primo Amir Natkho también es futbolista. Es sobrino del exfutbolista y actual entrenador Adam Natkho.

Trayectoria
Bibras Natkho ingresó en las categorías inferiores del Hapoel Tel Aviv FC en 2002 junto a Ben Sahar, entre otros futbolistas. Ambos fueron ascendidos al primer equipo del Hapoel en la temporada 2006-07 y ganaron la Copa de Israel ante el Hapoel Ashkelon. Tras 92 encuentros disputados con el club de Tel Aviv, en marzo de 2010 se anunció su fichaje por el Rubin Kazán con un contrato por cuatro temporadas y el club tártaro pagó al Apoel 650 000 euros por su fichaje. En 2014 fichó por el CSKA de Moscú, donde es titular y desempeña la función de medio centro organizador y creador de juego, donde pone en práctica su magnífica visión de juego, control y trato de balón.

Selección nacional
Fue internacional con la  durante catorce años en los que jugó 88 partidos.

Palmarés

Títulos nacionales

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en RFPL
 Ficha en Ceroacero.es

Futbolistas de Israel
Futbolistas del Hapoel Tel Aviv
Futbolistas del FC Rubin Kazán
Futbolistas del PAOK de Salónica F. C.
Futbolistas del PFC CSKA Moscú
Futbolistas del Olympiakos Fútbol Club
Futbolistas del Partizán de Belgrado
Futbolistas de la selección de fútbol sub-19 de Israel
Futbolistas de la selección de fútbol de Israel
Centrocampistas de fútbol
Hermanos futbolistas

Bibras Natkho


Lambach er en lille by i Østrig hvor der bor 3.378 indbyggere (2016). Byen har et areal på 4km². Den ligger i delstaten Oberösterreich ved floderne Ager and Traun. Den er hjemsted for benediktinerklosteret Lambach Kloster.

Byer i Oberösterreich

Lambach


Die Sri-lankische Badmintonmeisterschaft 1997 war die 45. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Sri Lanka.

Sieger und Finalisten

Weblinks
 http://www.srilankabadminton.lk/pdf/past_winners.pdf

1997
Badminton 1997


Zastava pogodnosti (eng. flag of convenience, FOC), zastava države povoljnih financijskih uvjeta, slabe i manje stroge zakonske regulacije pod kojom je brodovlasnik registrirao brod, a nije iz njegove matične države.

Danas je sedamdeset posto svjetske pomorske flote, mjereno prema tonaži, upisano je pod zastave pogodnosti ili je napustilo nacionalni pomorski upisnik. Zastave pogodnosti još uvijek su brodarima sigurno utočište od svih političkih pokušaja stabiliziranja nacionalnih ekonomija.

Brod pod zastavom pogodnosti je brod koji je upisan u upisnik države u kojoj vlasnik nema sjedište. Brodari pribjegavaju registrirati svoje brodove u državama zastava pogodnosti zbog financijskih razloga. Registriranje je jeftinije, a porezi su znatno niži ili ih uopće nema. Treća financijska strana je povoljnosti s radnom snagom. Države zastava pogodnosti nerijetko propisima omogućuju brodarima uštede na radnoj snazi. To je zbog mogućnosti zapošljavanja jeftinije radne snage i još one koja nije sindikalno organizirana, mogućnost smanjenja troškova nižim standardima života i rada članova posada, ograničenih prava zaposlenih. U državama zastava pogodnosti niska je zakonska zaštita radne snage i sprovođenje zaštite zaposlenih, zaposleni su slabo zaštićeni od poslodavaca koji ne plaćaju, obvezni zakonski zahtjevi zbog kojih su troškovi sigurnosti plovidbe znatno su niži, a mali je pritisak na poslodavce.

Sigurnosni su rizik. Sustav zastava pogodnosti omogućava vlasniku broda da ostati anoniman. Zbog mogućnost izbjegavanja zakonskih obveza nikakvim plaćanjem ili malim plaćanjima u državama gdje se evidencija slabo održava, njima često pribjegavaju zločinačke organizacije (kriomčarenje oružja, mogućnost pranja i skrivanja velikih svota novca, trgovanje stvarima i ljudima i druge nezakonite aktivnosti) da bi lakše zatrli trag djelovanja. Ovakvi slabi regulacijski uvjeti daju mogućnost terorističkim organizacijama mogu imati brodove u vlasništvu i nekažnjeno iskorištavati te brodove pod sustavom zastava pogodnosti.

Zbog toga ITF provodi kampanju u kojoj sudjeluje i SPH kroz svoj Inspektorat od 1993. godine. Radi sprječavanja zloporaba, ustanovljena je mreža inspektora koji istražuju sumnjive brodove i omogućuju pomorcima doći do svojih zaostalih i neisplaćenih plaća. S vlasnicima brodova pod zastavama pogodnosti pregovaraju da se pomorcima osigura zaštita minimalnih standarda, što se odražava u ITF-ovim kolektivnim ugovorima. Pomorcima pomažu dobiti naknadu ako pretrpe ozljedu kao rezultat nesreće na radu. U Međunarodnoj organizaciji rada i drugim međunarodnim tijelima zagovaraju ukidanje sustava brodova zastava pogodnosti i ustanovljenje zakonskog okvira za pomorsku industriju. Jačaju sindikate članove da bi osigurao solidarsnot u sprovođenju kampanje.

Također neke države pribjegavaju politici zastava pogodnosti da bi pribavili prijeko potrebni kapital. Da bi došli, postavljaju niske financijske i regulacijske zahtjeve. Ovo ne mora biti zločinačka namjera, pa zbog vlastita financijskog očaja dopuštaju regulacijski nemar. Ali, ovoj mjeri pribjegavaju i vlade zemalja visoke korupcije, upletene u zločinačke djelatnosti, diktature. Mogućnost zastava pogodnosti svojim nesamostalnim posjedima (npr. Otok Man) dopuštaju zemlje metropole, da bi preko njih kao svoje produžene ruke sprovodile svoje ratne, obavještajne ili protuobavještajne djelatnosti.

Poslodavci ponekad pribjegavaju zastavama pogodnosti ne zbog zločinačkih namjera, nego radi zaštite flote, kad se država u kojoj imaju sjedište nađe u međunarodnoj izolaciji ili pred pljenidbom imovine. Brodari iz krajeva koji se namjeravaju osamostaliti također često pribjegavaju zastavama pogodnosti, da bi izbjegli pljenidbu ili progon od strane države od koje se odvajaju.

Povezani članci
 Popis zastava pogodnosti
 Luka pogodnosti (Port of convenience)
 Država zastave (Flag state)

Izvori

Vanjske poveznice
Pravnik : časopis za pravna i društvena pitanja, Vol.44 No.88 Srpanj 2010. Sven Kološ: Zastave pogodnosti i njihov utjecaj u međunarodnom pomorstvu

Pomorsko pravo

Zastava pogodnosti