فريق الزمالك الأول لكرة القدم 2009-2010 هو الاسم الشائع المُطلق على فريق كرة القدم لنادي الزمالك المصري المشارك في منافسات الدوري المصري الممتاز لكرة القدم 2009-2010 وكأس مصر. تضم قائمة الفريق 25 لاعباً من بينهم لاعبين أجانب بالإضافة لخمسة لاعبين تحت السن. بعد بداية جيدة للفريق بالفوز على نادي إنبي، اظهر الفريق ضعف في المستوى الفني، فقرر مجلس إدارة النادي وبضغط جماهيري إقالة المدير الفني ميشيل ديكستال وتعين الفرنسي هنري ميشيل بدلاً عنه. وأدى استمرار ضعف المستوى الفني والهزائم المتتالية للفريق لإقالة هنري ميشيل بعد مضي أقل من شهر لتجديد مجلس الإدارة الثقة فيه. وتعين لاعب النادي السابق حسام حسن مدرباً للفريق. أحرز الزمالك المركز الثاني في الدوري بحصوله على 55 نقطة.

أهم الأحداث خلال الموسم

تغير الجهاز الفني

بعد ثالث مباراة للفريق خلال الموسم. مباراة المقاولون العرب والأداء الضعيف الذي ظهر به الفريق. قرر مجلس إدارة النادي تعين الفرنسي هنري ميشيل كمدير فني للنادي للمره الثانية بدلاً من السويسري ميشيل ديكاستال. وقد تفرر أيضاً تغير جميع أفراد الجهاز الفني للنادي إلا لاعب الزمالك السابق عبد الحليم علي. ومن جهة أخرى اوكل منصب مدرب حراس المرمى إلى عماد المندوه وأيضاً منصب المدير الإداري إلى حسين عبد المنعم. وفي تاريخ 1 سبتمبر 2009، اعتمد مجلس الإدارة قرار تعين هنري ميشيل من خلال اجتماعه. وفي يوم 5 سبتمبر 2009 تقرر تعين عبد الرحيم محمد مدرباً عام للنادي.

في مساء يوم 29 نوفمبر، 2009 وبعد خمس مباريات قاد فيها الفرنسي هنري ميشيل الفريق، والذي فاز في اثنين وخسر مثلهما وتعادل مره. أصدر مجلس إدارة نادي الزمالك مجتمعاً في منزل ممدوح عباس رئيس مجلس الإدارة، قراراً بإقالة هنري ميشيل وعن المفاضلة بين كلً من حسام حسن، ومحمود سعد لمنصب المدير الفني، مرجحاً كفة حسام حسن بعد أن تم استدعاءه من دبي بعد أن صرح رئيس نادي المنصورة عن بقاء محمد حلمي (والذي تم اقتراح اسمه بعد قرار الإقالة) لتدريب نادي المنصورة. وقد أجُل قرار التعين لمساء اليوم التالي لتحويل الأمر للجنة كرة القدم في النادي التي اكتفت بتأيدها للأسماء السابقة وإعطاء مجلس ألإدارة القرار النهائي.

وبعد مضي أقل من يوم واحد على إقالة ميشيل، قرر مجلس إدارة النادي تعين حسام حسن والذي لعب لمنتخب مصر والأهلي والزمالك والمصري البورسعيدي والإتحاد السكندري والترسانة قبل اعتزاله وسبق له تدريب المصري البورسعيدي والمصرية للإتصالات، مديراً فنياً للفريق ليصبح ثالث مدير فني يستلم مهام التدريب وذلك خلال القسم الأول في الموسم فقط. وتأجيل اختيار الجهاز المعاون لحين وصول حسام حسن إلى القاهرة قادماً من دبي. وفي أثناء توقيع حسام حسن للعقد الرسمي، أعلن ممدوح عباس رئيس مجلس إدارة النادي عن منصب المدير العام الجديد والذي كان من نصيب طارق سليمان. محدداً راتب حسام حسان بمبلغ وقدره 60 ألف جنية مصري (11 ألف دولار أمريكي) شهرياً قبل اختصام الضرائب وطارق سليمان بمبلغ 25 ألف جنيه مصري (4.6 ألف دولار أمريكي).

في حين لم يتغير باقي تشكيل الجهاز الفني. فيما بقي منصب مدير الكرة خالياً لما رأه مجلس الإدراة ليس ذو أهمية في الوقت الراهن.

وبذلك، يصبح تشكيل ثالث جهاز فني للزمالك كما يلي:

تغير ملعب الفريق خلال الموسم
بعد لعب النادي لأول ثلاث مباريات في الدوري على ستاد المقاولين العرب بالجبل الأخضر، ولسوء أوضاع مدرجات الملعب. تقدم النادي بطلب رسمي لمسؤولي ستاد الكلية الحربية بالقاهرة لنقل جميع مباريات النادي على أرض الملعب، وقد وافقت إدارة الملعب على عملية النقل بعد رابع مباراة في الدوري (الزمالك - الاتحاد) ليكون بذلك يوم 10 سبتمبر 2009، أخر يوم للنادي في ذلك الملعب. بعد ذلك، انتقل الفريق للعب على ستاد القاهرة مرة أخرى.

الزي الرسمي
زي الفريق الأول هذا الموسم هو نفس زي الموسم السابق. وهو من تصميم شركة أديداس للملابس الرياضية.

قائمة اللاعبين

لاعبون تحت 21

لاعبون في الإعارة

إلى نادي المصري البورسعيدى
 إلى نادي شاهين بوشهر الإيراني

الانتقالات

إلى النادي

من النادي

الإعارة

إجمالي المصروفات
 فيما يلي قائمة بمصروفات الفريق في سوق الانتقالات سواء بيع أو شراء أو اعاره

الإنفاق
 الانتقالات الصيفيه:  £976,598

 الانتقالات الشتويه:  £0

 المجموع الكلي:  £976,598

الدخل
 الانتقالات الصيفيه:  £454.152

 الانتقالات الشتويه:  £0

 المجموع الكلي:  £454.152

النفقات
 الانتقالات الصيفية:  £522.446

 الانتقالات الشتوية:  £0

 المجموع الكلي:  £522.446

إحصائيات

الأهداف والمشاركات

|}

الهدافون

سجل الإنذارات
سجل إنذارات الاعبين، في المباريات الرسمية فقط.
{| class="wikitable" style="font-size: 95%; text-align: center;"
|-
| rowspan="2" width="5%" align="center"|المركز
| rowspan="2" width="5%" align="center"|الجنسية
| rowspan="2" width="5%" align="center"|الرقم
| rowspan="2" width="15%" align="center"|الاسم
|colspan="2" align="center"|الدوري المصري
|colspan="2" align="center"|كأس مصر
|colspan="2" align="center"|المجموع
| rowspan="2" width="5%" align="center"|ملاحظات
|-
!width=60 style="background: #FFEE99"|
!width=60 style="background: #FF8888"|
!width=60 style="background: #FFEE99"|
!width=60 style="background: #FF8888"|
!width=60 style="background: #FFEE99"|
!width=60 style="background: #FF8888"|
|-
|مدافع
|
|18
|حازم إمام
|2
|0
|0
|0
|2
|0
|
|-
|وسط
|
|12
|المرغني
|2
|0
|0
|0
|2
|0
|
|-
|مهاجم
|
|14
|ميدو
|2
|0
|0
|0
|2
|0
|
|-
|حارس
|
|1
|منصف
|1
|0
|0
|0
|1
|0
|
|-
|مدافع
|
|2
|الصفتي
|2
|1
|0
|0
|2
|1
|
|-
|وسط
|
|8
|مصطفى
|5
|0
|0
|0
|5
|1
|
|-
|مهاجم
|
|9
|زكي
|1
|1
|0
|0
|1
|1
|
|-
|مهاجم
|
|30
|ايو
|1
|0
|0
|0
|1
|0
|
|-
|مدافع
|
|7
|غانم
|1
|0
|0
|0
|1
|0
|
|-
|مدافع
|
|6
|هاني
|1
|1
|0
|0
|1
|1
|
|-
|مدافع
|
|3
|رحيل
|2
|0
|0
|0
|2
|0
|
|-
|مدافع
|
|5
|صلاح
|1
|0
|0
|0
|1
|0
|
|-
|مهاجم
|
|3
|مسعد
|1
|0
|0
|0
|1
|0
|
|-
|colspan=11 align="center"|<small>اخر تحديث 25 نوفمبر، 2009
|}

 التشكيلة الأساسية

 الإجمالي

 المسابقات

 الإجمالي
دخل الزمالك هذا الموسم في مسابقتين رسميتين فقط، الدوري المصري الممتاز وكأس مصر. بالإضافة إلى لعبة مباريات ودية في دولة الإمارات. وفي الكويت ضد نادي الشباب الكويتي والذي انتصر فيها بهدفين مقابل لاشئ.

وذلك جدول يوضح المسابقات الرسمية فقط''؛

الدوري

جدول الترتيب

جدول المباريات

* اخر تحديث بتاريخ 05:11، 5 مايو 2010 (ت ع م) (الأسبوع الثامن والعشرين)
* النتائج بالخط المائل هي لصالح الزمالك

كأس مصر
لم يبدأ حتى الآن

المباريات
فيما يلي مباريات النادي الرسمية فقط.

المباريات باللون الأحمر تعني هزيمة، والأخضر تعني فوز، والرمادي تعني تعادل.

المراجع والملاحظات

مصر في 2010
مقالات بحاجة للتحديث
مواسم نادي الزمالك
موسم أندية كرة قدم 2009–10

نادي الزمالك موسم 2009–10


Tekovské Nemce este o comună slovacă, aflată în districtul Zlaté Moravce din regiunea Nitra, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.067 de locuitori.

Istoric
Localitatea Tekovské Nemce este atestată documentar din 1275.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Tekovské Nemce


المبادل الحراري هو جهاز يُستخدم لتغيير درجة حرارة الموائع عن طريق تمريرها في أنابيب تتخلل وسط آخر. يكون الوسط الآخر عالي الحرارة إذا أردنا رفع درجة حرارة السائل أو الغاز المرغوب رفع حرارته. كما يمكن تبريد السائل أو الغاز المطلوب تبريده بتمريره في أنابيب تمر في وسط آخر درجة حرارته منخفضة. عملية انتقال الحرارة من وسط إلى وسط آخر تسمي تبادل حراري . والجهاز الذي تتم فيه العملية يسمى مبادل حراري . فمثلا جهاز تكييف الهواء عبارة عن مبادل حراري يقوم بتغيير درجة حرارة الغرفة عن طريق مرور الهواء من خلال أنابيب تحمل غاز التبريد الباردة (الفريون) فيتم بذلك تبريد هواء الغرفة. كذلك رادياتير السيارة وهو عبارة عن مبرد لمياه تبريد المحرك، وذلك عن طريق مرور المياه الساخنة داخل أنابيب نحاسية لها زعانف لتشتيت الحرارة إلى الهواء الجوي عن طريق مروحة توضع أمام زعانف الرادياتير لطرد الحرارة للخارج وتبريد مياه الراديتر.

الاستخدامات

يُستخدمُ المبادل الحراري كثيرًا وعلى نطاقٍ كبيرٍ في محطات القوى الكهربائية التي تعمل بالطاقة النووية. ويقع المبادل الحراري بين دائرتين للمياه، الدائرة الأولى تسمى الدائرة الرئيسية، تأتي إليه من غلاية المفاعل النووي المحتوية على قضبان اليورانيوم وتكون درجة حرارتها نحو 500 درجة مئوية. والدائرة الثانية الخارجة من المبادل الحراري تسمى الدائرة الثانوية، يدخلها ماء بارد لغرض تسخينه في المبادل الحراري، فترتفع درجة حرارة الماء بالتبادل الحراري مع ماء الدائرة الرئيسية الساخن وترتفع إلى 480 درجة مئوية. ويخرج الماء الساخن من الدائرة الثانوية ليتحول إلى بخارٍ ذو ضغطٍ عالٍ يصلُ إلى 380 ضغط جوي ويُديرُ ذلك البخار توربين والذي بدوره يُديرُ المولد الكهربائي، بذلك ينتج التيار الكهربائي الذي نقوم بتوزيعه على البيوت والمصانع عن طريق شبكة الكهرباء.

تستخدم المبادلات الحرارية أيضًا في الصناعات الغذائية كعملية بسترة الألبان والعصائر. لهذا تعتمد فكرة المبادل الحراري الأساسية على مرور وسطين سائل وسائل أو سائل وغاز أو غاز وغاز داخل أنابيب أو ألواح بحيث يكون كل وسط بمعزلٍ عن الآخر، وتتم مبادلة الحرارة من خلال جدار المبادل الحرارى وبما لا يسمح باختلاط الوسطين. وللمبادلات الحرارية طرق مختلفة منها المتوازي والمعكوس ولكل واحدٍ غرضٍ للوصولِ إلى عملية التبادل الحراري. كما تستعمل المبادلات الحرارية في مصافي النفط على نطاقٍ كبير.

بالنسبة لما وصفناه أعلاه بشأن دائرتي المفاعل النووي حيث يحدث التبادل الحراري بين ماء الدائرة الرئيسية الساخنة وماء الدائرة الثانوية التي يُشغل بخارها التوربين، نقوم بهذا العزل بين مائي الدائرتين وذلك لأن ماء الدائرة الرئيسية تكون مشعة وضارة للإنسان. ويكون الماء في الدورة الرئيسية التي تلامس قضبان اليورانيوم في دورة مغلقة لا يصح لها الاختلاط بمياه أخرى لمنع التلوث بالإشعاع.

الغرض الرئيسي والوظائف الاساسية للمبادل الحراري
تتمثل المهمة الرئيسية للمبادل الحراري في نقل الطاقة الحرارية من سائل إلى آخر في مستويات درجة حرارة مختلفة استخدامات المبادلات الحرارية متنوعة ومتغيرة للغاية، أهمها:
 التسخين أو التبريد لسائل أو لغاز ويمكن اعطاء أمثلة كثيرة جدا على ذلك حيث يتميز المبادل الحراري هنا بوظيفة بسيطة وهي السيطرة على درجة حرارة السائل عند نقطة معينة في هذه العملية.
 الاسترجاع الحراري والذي يسمح بإدخال مفهوم حديث لتقييم الطاقة الحرارية لعملية ماوظيفة هذا المبادل هي اذن ضمان نقل الطاقة الحرارية القصوى من أجل السماح بالاسترداد ورفض الحرارة على معايير الطاقة والاقتصاد.
 المبردات (ناقلات التبريد للهواء، مبردات المياه) التي تضمن تبديد الطاقة الحرارية غير القابلة للاسترداد من عملية ما إلى البيئة الخارجية وهي وظيفة أساسية في العديد من العمليات أجهزة استشعار أو بواعث حرارة تستخدم معداتها على التوالي، لربط استقبال الطاقة الحرارية ونقلها إلى الاستخدام، وأكثر الأمثلة شيوعا هي جامعات الطاقة الشمسية الحرارية وكذلك المشعات المحلية التي توفر الراحة الحرارية في المبنى.
 مزيلات الرطوبة أو المكثفات الجزئية التي تضمن تكثيف البخار المختلط مع غاز لا يمكن الاستغناء عنه للحصول في نهاية العملية، على غاز منضب في البخار: والمثال الذي كثيرا ما نواجهه هو مزيل رطوبة الهواء، والذي يضمن السيطرة على رطوبة الهواء خارج وحدة المعالجة المركزية للهواء، ويمكن الاستشهاد بأمثلة صناعية أخرى مثل التقاط الأبخرة العضوية في مكثفات البرد أو المكثفات البخارية التي كثيرا ما نصادفها في منشآت الهندسة الكيميائية.
 المبخرات التي تضمن التبخر الكامل أو الجزئي للسائل في عمليات مختلفة بما في ذلك إنتاج الطاقة الميكانيكية (دورة المحرك من رانكن، من هيرن) وإنتاج التبريد: دورة ضغط (باك) الثلاجة.المكثفات التي توفر التكثيف الكامل أو الجزئي للغاز (بخار)و هي أيضا تستخدم لإنتاج الطاقة الميكانيكية والتبريد.
 المعدات التي تسمح بتجميد وذوبان حالة سائلة أو بخار بفضل جدار تبريد تحت النقطة الثلاثية من السائل وتستخدم هذه الأجهزة لضمان فصل العديد من الاجسام، وضمان تخزين الطاقة الحرارية (تخزين الجليد)، وإنتاج حالة صلبة لمختلف الاستخدامات.
 أنبوب الحرارة، وهو نظام حراري حقيقي ثنائي الطور، والذي يسمح على وجه الخصوص بضمان تبديد الحرارة الناتجة عن العناصر الإلكترونية (المعالج أو الالكترونيات المدمجة)، واستعادة الطاقة، والحفاظ على درجة حرارة مستقرة وموحدة

تقنيات تشغيله
هناك العديد من تقنيات المبادلات الحرارية ولكن كل منهم يعمل وفقا لنفس العمليات الفيزيائية للتبادل، معناه
 التوصيل الحراري(conduction) الذي يمثل التبادلات من خلال الجدران (في معظم الأحيان جدران معدنية)
 الحمل الحراري(convection)، الذي يمثل التبادلات بين السوائل والجدران
 الإشعاع(influence) الذي يمثل التبادلات الإشعاعية بين السوائل والجدران (خصوصا الأشعة تحت الحمراء) على الرغم من أن هذا الأخير هو في كثير من الأحيان لايذكر (لأنه لا يؤخذ في عين الاعتبار إلا التشغيل في درجة حرارة عالية).

 وهناك أيضا ثلاثة أنماط تدفق مختلفة:
 تدفق مع التيارات المشتركة: تدفقات متوازية من السوائل وفي نفس الاتجاه
 تدفق عكس التيار: تدفقات متوازية من السوائل ولكن في اتجاهات عكسية
 وأخر مع التيارات ألمتقاطعة: تدفقات عمودية بين السائلين الاثنين

اقرأ أيضا
 دورة رانكن
 دورة كارنو
 ديناميكا حرارية
 مفاعل نووي
 انتقال الحرارة
 أنبوب حراري

مراجع

انتقال الحرارة
تقنيات الغازات
مبادلات حرارية

مبادل حراري


La reacción de Nierenstein es una reacción orgánica que consiste en la conversión de un cloruro de acilo en una clorocetona utilizando diazometano. La reacción de Nierenstein es una inserción en la que el metileno del diazometano es insertado al carbonilo del cloruro de ácido.

Mecanismo de reacción
Es similar al mecanismo de la Reacción de Arndt-Eistert, ya que procede con una diazocetona como intermediario (5).  La pérdida de nitrógeno da la halocetona deseada (2).

La síntesis de la bencil clorometil cetona a partir de cloruro de fenilacetilo requiere de hecho la adición de HCl gaseoso a la diazocetona intermedia para que ocurra.

Aplicaciones
La reacción original de 1924 de Nierenstein se muestra a continuación:

La siguiente es una reacción que parte de bromuro de benzoilo con la formación de un dímero de dioxano:

Referencias

Véase también
 Transposición de Curtius
 Transposición de Wolff

Reacciones de sustitución

Reacción de Nierenstein


A Klondike bar is a Good Humor-Breyers ice cream novelty consisting of a square of ice cream coated with a thin layer of chocolate.

History
The Klondike bar was created by the Isaly Dairy Company of Mansfield, Ohio in the early 1920s and named after the Klondike River of Yukon, Canada.  Rights to the name were eventually sold to Good Humor-Breyers, a division of Unilever.

The first recorded advertisement for the Klondike was on February 5, 1922, in the Youngstown Vindicator. The bars are generally wrapped with a silver-colored wrapper depicting a polar bear mascot for the brand. Unlike a traditional frozen ice pop, or traditional ice cream bar, the Klondike bar does not have a stick due to its size, a point often touted in advertising.

In 1976, Henry Clarke, owner of the Clabir company, purchased the rights to the Klondike bar, which had been manufactured and sold by the Isaly's restaurant chain since the 1930s. Clarke introduced Klondike bars to consumers throughout the United States during the 1980s. Under Clarke, sales of the Klondike bar increased from $800,000 annually at the time of the 1976 acquisition by Clabir to more than $60 million.

In 1986, the US 11th Circuit Court of Appeals prohibited Kraft Foods from using a wrapper resembling the distinctive Klondike bar wrapper (its "trade dress") for Kraft's "Polar B'ar" brand ice cream bars. The following year, the US Supreme Court declined to hear an appeal of the lower court ruling.  In 1988, Kraft settled a trademark dispute with Ambrit Inc., as the former Isaly Company, Inc. was then known, for $8.5 million.

See also
 Choc ice, the British English name for this type of product
 List of ice cream brands

References

External links

Ice cream brands
Unilever brands
Youngstown, Ohio
Products introduced in 1922

Klondike bar


د.لينا محمد حسن الحمصي، من مواليد دمشق عام 1965، داعية إسلامية ومقدمة برنامج «همسات» في قناة الرسالة الإسلامية.
تعمل لينا الحمصي بوظيفة أستاذة الأديان المقارنة في كليتي الدعوة الإسلامية والشريعة الأزهرية بدمشق.

المؤهلات العلمية

 حصلت على ماجستير في مقارنة الأديان عام 1989
 حصلت على درجة الدكتوراه في الفقه الإسلامي عام 1995

الحالة الاجتماعية

متزوجة ولديها ولد وبنت.

العمل الحالي

 أستاذة الأديان المقارنة في كليتي الدعوة الإسلامية والشريعة التابعتين لمجمع الشيخ أحمد كفتارودمشق
 مدير تحرير جريدة «الاجتماعية» السورية
 المدير العام لموقع مسلمات أون لاين
 معدّة ومقدّمة برنامج «همسات» الذي يعرض على قناة الرسالة

المؤلفات
 المسيحية والإسلام دين واحد وشرائع شتى
 الفوائد المصرفية وشهادات الاستثمار ورأي الشرع فيها
 تاريخ الفتوى في الإسلام
 المفتون العامون في سورية وفتاواهم في القضايا المستجدة
 ابتلعته أمريكا (مجموعة قصصية)
 الخليفة العادل عمر بن عبد العزيز
 يوميات فهيم وسرحان (مجموعة قصصية للأطفال)

برنامج همسات
من خلال هذا البرنامج، تقوم «الحمصي» بمخاطبة بنات حواء وتقدم لهم الكثير من الأفكار والمعاني الهامة التي تستقيها من خبراتها وتجاربها ومعارفهما وتضع بين أيديهم خلاصة مفاهيم الحياة الأسرية السعيدة، مما يوفر عليهم الكثير من الوقت.

== برنامج فقه المرأة ==
عبر 25 حلقة بثت على قناة الرسالة خلال رمضان 1429، تطرقت «الحمصي» للمواضيع التالية:

 الفقه الإسلامي
 النجاسات
 الوضوء
 سنن الفطرة
 زينة المرأة
 العمليات التجميلية
 النمص والوشم
 وصل الشعر (زراعة الشعر)
 المسح على الخفين
 أحكام الحيض
 أحكام الاستحاضة والنفاس
 ما يحرم على الحائض والنفساء
 أحكام الجنابة
 أحكام الغسل
 التيمم
 الصلاة
 أوقات الصلاة
 شروط الصلاة
 عورة المرأة
 لباس المرأة الإسلامي
 أركان الصلاة

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من دمشق
إعلاميون سوريون
دعاة سوريون
كاتبات سوريات في القرن 20
كاتبات سوريات في القرن 21
مواليد 1965

لينا الحمصي


Dværgara () er en papegøje, der lever i Sydamerikas nordlige halvdel.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Amazonas fugle
Colombias fugle
Ecuadors fugle
Guyanas fugle
Venezuelas fugle
Papegøjer

Dværgara


Kay Scarpetta is a fictional character inspired by former Virginia Chief Medical Examiner Marcella Farinelli Fierro MD (retired).  She is the protagonist in a series of crime novels written by Patricia Cornwell noted for its use of recent forensic technology in Scarpetta's investigations.

The name Scarpetta is a diminutive, meaning Little Shoe, as revealed in the 2009 novel The Scarpetta Factor, which points out that the underlying pun is similar to Caligula, which means Little Boot in Latin. The novel features a website named Caligula, which is involved indirectly in the murder of a young woman.

Fictional character biography

Family background: Miami, Florida, 1954, of Italian descent on both sides of her family (the Scarpettas emigrated from Verona, Italy). As a young girl she watched her father die from leukemia.

Education:  Johns Hopkins School of Medicine, Baltimore, and Georgetown Law School.  She has certificates from Cornell University, Johns Hopkins University, Georgetown University etc.

Employment:  In the early novels Scarpetta works in Richmond as the Chief Medical Examiner for the Commonwealth of Virginia and as a member of faculty at Virginian Medical Center (VMC). She resigns after the events of The Last Precinct, moving to Florida to become a private forensic consultant. Scarpetta returns to Virginia in Trace, convincing herself that she was fired from her position at the request of her replacement, Dr Joel Marcus. In Predator Scarpetta becomes the head of the National Forensic Academy in Hollywood, Florida, a private institution founded by her wealthy niece, Lucy. In The Book of the Dead Scarpetta has relocated as a freelance forensic examiner/expert to Charleston, South Carolina. In Scarpetta (2008) she has moved to Massachusetts, where she is an M.E., but she and Benton also share an apartment in New York City. In The Scarpetta Factor (2009) she is working full-time and Wesley is working part-time in New York.

Appearance:  Blonde and a sharp dresser, with a wardrobe of designer suits.

Character:  A perfectionist and workaholic. She loves to cook, particularly Italian food, and makes everything from scratch, including pasta and bread.  She has a beautiful home built to her specifications, including a  restaurant kitchen.  She drives a Mercedes, which she replaces often.

Relationships:  Married to Tony Benedetti while at law school. Divorced about 6 years before the beginning of the first novel, set in 1986, Postmortem. Subsequent on-again, off-again relationship with Mark James, who dies in a bombing in a London Tube station (in the novel Cruel and Unusual).  Third relationship with Benton Wesley, who is supposedly killed in Point of Origin but later reappears. In 2007's The Book of the Dead, Scarpetta and Wesley become engaged, and they are married by the opening of 2008's Scarpetta.

Recurring characters in the series

Lucy Farinelli
Lucy is the only child of Kay's flighty sister, Dorothy She first appears at age 10 in Postmortem. Lucy has a natural aptitude for computers. Although frequently sulky in her adolescence,  she shapes herself into a very strong woman with Kay's model to follow. She enters the FBI at 18 but is not well accepted owing to her sexual orientation and her genius IQ. Lucy has several relationships (with women) in the course of the series.  She also has several one-night stands—even a few with men—and engages in other risky behavior with firearms and high-speed vehicles. At one point she gets drunk and wrecks Kay's new Mercedes-Benz. She also gets into a firefight between two helicopters, using handheld firearms.

Early in her FBI career Lucy is seduced by Carrie Grethen, a sociopathic coworker who is in cahoots with Temple Gault, a cold-blooded murderer who had crossed Kay's path a few years before. The relationship haunts Lucy and those who are close to her in several books. Lucy becomes a self-made millionaire by the age of 25 by building and selling internet search engines—years before Google. She invests some of her earnings in her own private investigating firm, The Last Precinct, located in NYC, and later in a forensic training center, The National Forensic Academy, in Hollywood, Florida, which employs her Aunt Kay and Pete Marino. She has a penchant for buying expensive machines like helicopters, Ferraris, and motorcycles. She also purchases a private jet, for which she earns a private pilot license.

In Predator, Lucy is diagnosed with a benign brain tumor that alters her physical appearance and seems also to modify her personality. In The Book of the Dead she is undergoing treatment; in later books the disease is not mentioned. In 2007's The Book of the Dead she almost kills Pete Marino when she discovers he has attacked and almost raped her Aunt Kay. In the latest two novels, Scarpetta and The Scarpetta Factor, Lucy is back in New York running her own company again and is in a relationship with the New York DA Jaime Berger.

In Blow Fly, Lucy helps murder Rocco Caggiano, Pete Marino's renegade son, in a Polish hotel.

Over the course of the series, the characters do not age consistently, e.g. Kay Scarpetta is around age 40 at the beginning of the series, meaning she is 30 years older than Lucy. However, by the time of the novel Blow Fly, Lucy is almost 30, while Scarpetta is still only 46.  The table below shows how Lucy ages.

Pete Marino
Pete Marino grew up in Bayonne, New Jersey. He started his police career in New York City.  In the early books, he is a homicide detective for the Richmond police department, eventually rising to the rank of captain.  He is an excellent detective and works for many years with Dr. Scarpetta, with whom he is secretly in love.  He eventually joins her at the National Forensic Academy after retiring from the police force in Predator. Marino seems to have problems with women through the whole Scarpetta series, stemming from a prior marriage which resulted in a son who becomes a lawyer for a drug cartel. Throughout the series Marino plays a great part in the upbringing of Lucy, although he has issues with her sexuality.

In Book of the Dead, Marino reacts badly to news of Scarpetta's engagement to Benton Wesley, and after getting drunk and under the influence of a testosterone drug, he attacks Kay and almost rapes her. His actions lead to a confrontation with Lucy and her almost shooting him, after which Marino disappears. It is unknown if he has killed himself or just runs away as the book ends. Marino reappears in Scarpetta.

Benton Wesley
Benton is an FBI profiler.

He and Scarpetta work together on many cases. They have an affair for several years. Once Benton is no longer with his wife he wishes to marry Kay, but she resists because she is too independent. In Point of Origin Benton disappears; a body is found at the scene of a fire, tortured and badly burned. Kay identifies the body as Benton's by the Breitling watch she had given him. In Blow Fly it is  revealed that he is not dead, but hiding in a witness protection program. In Book of the Dead Kay and Benton become engaged; they are married by the beginning of Scarpetta.

In the early books Benton is described as the unit chief of the FBI profilers with a master's degree in psychology, working out of Quantico. In Point of Origin he has supposedly retired from the FBI and is working as a private consultant, though in The Scarpetta Factor it is implied that he was still under the FBI's control and was forced into the witness program, then into a retirement that he still resents. In Book of the Dead and the books following his return, he is a forensic psychologist on staff at McLean in Massachusetts, then also at Bellevue in NYC, while still consulting for the FBI.

Dorothy Farinelli
Dorothy is Kay's sister and mother of Lucy. Kay says of her that, "my sister should never have been a mother. My sister should never have been Italian." When she was 18 married Armando, an old man who was very rich.

Novels
 Postmortem (1990)
 Body of Evidence (1991)
 All That Remains (1992)
 Cruel and Unusual (1993)
 The Body Farm (1994)
 From Potter's Field (1995)
 Cause of Death (1996)
 Unnatural Exposure (1997)
 Point of Origin (1998)
 Black Notice (1999)
 The Last Precinct (2000)
 Blow Fly (2003)
 Trace (2004)
 Predator (2005)
 Book of the Dead (2007)
 Scarpetta (2008)
 The Scarpetta Factor (2009)
 Port Mortuary (2010)
 Red Mist (2011)
 The Bone Bed (2012)
 Dust (2013)
 Flesh and Blood (2014)
 Depraved Heart (2015)
 Chaos (2016)
 Autopsy (2021)
 Livid (2022)
 Unnatural Death (2023)

Television adaptation
In June 2021, it was reported that a television series adaptation of novel series is in development from Comet Pictures, a production company owned by Jamie Lee Curtis and Blumhouse Television.

See also
List of fictional medical examiners

References

External links
 Author's Official Website

Fictional private investigators
Series of books
Fictional physicians
Fictional forensic scientists
Fictional medical examiners

sv:Kay Scarpetta

Kay Scarpetta


Catedrala Sf. Petru și Paul (cunoscută și sub numele Petrov) (în ) este un lăcaș de cult romano-catolic situat pe dealul Petrov din cartierul Brno-centru al orașului Brno. Este un monument cultural național, unul dintre cele mai importante monumente de arhitectură din sudul Moraviei și, de asemenea, printre cele mai cunoscute simboluri ale orașului Brno (este reprezentat, de exemplu, pe moneda cehă de 10 coroane). Aspectul exterior impresionant cu cele două turnuri înalte de 84 de metri este în stil neogotic, în timp ce interiorul este în mare parte baroc, fiind realizat de sculptorul morav Ondřej Schweigl.

Actuala înfățișare a bisericii se datorează arhitectului vienez August Kirstein, care a câștigat un concurs de arhitectură în anul 1901. Biserica a fost reconstruită pe baza planurilor sale în perioada 1904-1909 în stilul neogotic.

Istoric

Începerea construcției catedralei datează din secolele XI–XII, când pe acest loc s-a aflat o veche capelă romanică. Lucrările de construcție erau începute la sfârșitul secolului al XII-lea, în timpul domniei margrafului Conrad al II-lea Otto, duce al Boemiei (1189-1191), când se afla aici o biserică ce avea propria sa absidă și criptă. Construcția a continuat până la sfârșitul secolului al XIII-lea, iar rămășițele bazilicii romanice au fost recent descoperite în timpul săpăturilor arheologice din catedrală de la începutul secolului XXI-lea și sunt acum accesibile publicului. Edificiul a fost apoi reconstruit în secolul al XIV-lea în stil gotic timpuriu ca o bazilică cu trei nave, iar importanța sa a crescut după ce a devenit biserică parohială și apoi capitul canonic.

Biserica a fost grav avariată de mai multe ori, mai ales în timpul Războiului de Treizeci de Ani, când a devenit ținta tunurilor generalului suedez Lennart Torstensson și a ars complet, iar turnurile sale s-au prăbușit. Reconstrucția realizată în secolul al XVIII-lea a urmărit refacerea interiorului în stil baroc, care era foarte popular pe atunci. Lucrările au fost coordonate de arhitectul Maurice Grimm și au inclus construirea unor altare laterale noi și eliminarea unei mari părți a elementelor gotice din interior. Reconstrucția a fost continuată de arhitectul local František Benedikt Jangles. În anii 1879–1891 s-a început modificarea arhitecturală a bisericii. În acest timp se lucra la reconstrucția în stil neogotic a capelei Sfintei Fecioare Maria din prezbiteriu și, de asemenea, a sacristiei.

Forma actualului altar principal datează de la sfârșitul secolului al XIX-lea, când altarul vechi în stil baroc a fost înlocuit cu un altar de lemn în stil neo-gotic, cu înălțimea de 11 m. Altarul a fost realizat de sculptorul vienez Josef Leimera în 1891 și prezintă la partea superioară răstignirea lui Cristos, iar la partea inferioară pe toți cei doisprezece apostoli. În exteriorul catedralei, lângă zidurile acesteia, se află pietrele funerare ale episcopilor Václav Urban Stuffler și Vincenc Josef Schrattenbach, precum și ale membrilor altor familii nobile. Pe partea stângă a intrării principale se află un amvon exterior numit "Kapistránka", după fratele franciscan Ioan de Capistrano, care a predicat la Brno în a doua jumătate a anului 1451. Acest amvon, cu toate acestea, nu a fost folosit, el fiind construit mai târziu în amintirea sa. Turnurile impresionante din prezent au fost construite abia în perioada 1901-1909 de către arhitectul vienez August Kirstein.

Inscripția de deasupra intrării
Pe fațada de deasupra intrării principale în catedrală este amplasat un citat în limba latină din Evanghelia după Matei:

Acest citat este tradus astfel în limba română: "Veniți la mine toți cei osteniți și împovărați și eu vă voi da odihnă! Luați asupra voastră jugul meu și învățați de la mine, că sunt blând și smerit cu inima, și veți găsi alinare pentru sufletele voastre! Căci jugul meu este lesne de purtat, iar povara mea este ușoară."

Sunetul clopotelor
În mod tradițional, clopotele catedralei bat la ora 11 dimineața, în loc de ora 12. Motivul acestei anomalii se datorează, potrivit legendei, faptului că invadatorii suedezi au promis, atunci când împresurau orașul Brno în timpul Războiului de Treizeci de Ani, că vor suna retragerea în caz că nu vor ocupa orașul până la amiază în ziua de 15 august. Lupta era în curs de desfășurare, iar unii cetățeni mai isteți au decis să bată clopotele cu o oră mai devreme, păcălindu-i pe suedezi să se retragă și să plece cu mâinile goale.

Programul slujbelor religioase
 Duminică: 7.30, 9.00 & 10.30
 Luni: 7.30
 Marți: 7.30 & 19.00
 Miercuri: 7.30 & 17.30
 Joi: 7.30 & 17.30
 Vineri: 7.30 & 17.30
 Sâmbătă: 7.30

Numismatică
Catedrala Sf. Petru și Paul din Brno este reprezentată pe moneda de 10 coroane cehe din 1993.

Imagini

Referințe

Bibliografie
 BÍLEK, Jiří. Brněnské kostely.    Šlapanice : Vlastním nákladem, 2000.       S. 9-18.
 KUČA, Karel. Brno: vývoj města, předměstí a připojených vesnic.    Praha : Baset, 2000.    ISBN 978-80-86223-11-7.
 SAMEK, Bohumil. Umělecké památky Moravy a Slezska 1. A-I.    Praha : Academia, 1994. 651 s.   ISBN 80-200-0474-2.

Legături externe

Catedrale din Cehia
Petru și Paul
Biserici cu hramul Sfântul Petru
Biserici cu hramul Sfântul Pavel
Biserici romano-catolice din Cehia
Arhitectură gotică din Cehia

Catedrala Sfinții Petru și Paul din Brno


Stadion Rujevica (službeno Stadion HNK Rijeka) je stadion u Rijeci. Imenovan je po Rujevici, mjestu na kome je izgrađen. U kolovozu 2015. godine, stadion postaje privremeno glavno igralište HNK Rijeke nakon početka radova na kompletnoj rekonstrukciji i izgradnji novog stadiona na mjestu stadiona Kantrida. Stadion je dio trening kampa koji koristi klupska omladinska akademija, a koji sadrži i dodatne terene. Nakon izgradnje novog stadiona Kantride, ovaj stadion će postati samo dio klupskog trening kampa i privremeni dom hrvatske nogometne reprezentacije, posebno mlađih timova.

Izgradnja i otvaranje
Izgradnja koju plaća vlasnik HNK Rijeka započela je 15. rujna 2014. Izgrađene su tada zapadna glavna koja je potpuno pokrivena krovom i istočna tribina, dok se sa sjeverne strane nalazilo brdo, a s južne jedna manja tribina s nekoliko redova, ostali tereni kompleksa i pogled na otvoreno more. Stadion je dobio licenciju 28. srpnja 2015., a službeno je otvoren 2. kolovoza 2015. ligaškim ogledom protiv zagrebačke Lokomotive koji je HNK Rijeka dobila rezultatom 3:1. Prvi gol postigao je Marin Leovac.

Dogradnja
Kako je osiguran kontinuitet kvalificiranjem u europska natjecanja, pristupilo se rekonstrukciji i dogradnji sjeverne tribine od 11. ožujka do 21. srpnja 2017. čime je ukupan kapacitet stadiona znatno povećan s 6.039 na 8.279 mjesta.

Projekt za stadion radio je riječki ured ZDL arhitekti, autorski tim Siniša Zdjelar i Antonija Plavotić.

Kapacitet po sektorima
 Sektor I (istok) — 2.852 mjesta
 Sektor Z (zapad) — 2.787 mjesta, uključujući i VIP mjesta
 Sektor S (sjever) — 2.240 mjesta i
 Sektor J (jug) — 400 mjesta, koji je zapravo sektor predviđen za gostujuće navijače.

Izvori

HNK Rijeka
Športski objekti u Rijeci
Hrvatski nogometni stadioni
Nogomet u Rijeci

Stadion Rujevica


Yumi (弓) je japanski izraz za luk. Yumi je bilo važno oružje samurajskog ratnika tijekom feudalnog razdoblja Japana. Obično se koristi s japanskim strelicama poznatim kao ya.

Povijest
Rani Japanci koristili su lukove različitih veličina, ali većina je bila kratka sa središnjim hvatom. Ovaj luk se zvao maruki yumi i izgrađen je od male mladice ili grane drveta. Nije poznato kada je asimetrični yumi ušao u upotrebu, ali prvi pisani zapis nalazi se u knjizi Wei, kineskom povijesnom rukopisu iz 3. stoljeća, koji opisuje ljude na japanskim otocima kako koriste "koplja, štitove i drvene lukove" za ruke; drveni lukovi izrađeni su s donjim udovima kratkim, a gornjim udovima dugim; i strelicama od bambusa s vrhovima od željeza ili kosti. " Najstariji asimetrični yumi do sada pronađen otkriven je u Nari, a procjenjuje se da potječe iz 5. stoljeća.

Tijekom razdoblja Heian (794. – 1185.) duljina yumija fiksirana je na nešto više od dva metra, a upotreba laminirane konstrukcije usvojena je od Kineza. Do kraja 10. stoljeća Japanci su razvili dvodijelni bambus i drvom laminirani yumi. Tijekom sljedećih nekoliko stotina godina konstrukcija luka se razvila, a do 16. stoljeća smatralo se da je dizajn gotovo savršen. Suvremeni bambusov yumi praktički je identičan yumi iz 16. i 17. stoljeća.

Izvori

Japansko oružje

Yumi


Ova tilkisi (Vulpes velox), köpekgiller (Canidae) familyasından  Kuzey Amerika'nın kurak bölgelerinde yaşayan bir tilki türü. Aynı şekilde Kuzey Amerika'da görülen kızıl tilkiden belirgin şekilde daha büyük olan kulaklarıyla ayırt edilir.

Özellikler
Ova tilkisinin postu, üst tarafta gri, turuncu rengi arasında değişirken, alt tarafı beyazdır. Tipik bir tilki figürüne sahiptir ancak bir kızıl tilkiden küçüktür. Boyu 40 cm tutarken, buna ilave 30 cm kuyruk gelir. Dikkat çekici yanı, boşluğu kum tanelerinin içeri girmesini önleyecek uzun kıllarla örülmüş iri kulaklarıdır.

Yaşam alanı
Kızıl tilki esas olarak Kuzey Amerika'nın ormanlarında yaşarken ova tilkisi Prairie adı verilen steplerde ve güneybatının çöllerinde yaşar. Dağılım alanı Kanada'nın güneybatısından Meksika'nın kuzeybatısına kadar uzanır. Kanada'da bir ara nesli kuruyan tilki, buraya zaman içinde yeniden başarıyla yerleştirilmiştir.

Yaşam tarzı
Ova tilkileri, neredeyse sadece fare ve tavşanlarla beslenen tamamen etçil hayvanlardır. Şansları olduğunda bir kuşu da avlayabilirler. Acil durumlarda böcekleri de yerler.

Kovuklarını genelde kumullara tesis ederler. Girişten itibaren çok koridorlu bir labirentten oluşur. Çiftleşme zamanı boyunca erkek ve dişi bir araya gelir. Erkek tilki, elli günlük gebelik süresince ve dört veya beş yavrunun doğumundan sonra dişi tilkinin yanında kalır. Dişi yavruları emzirirken, erkek kendisi ve yuvada kalan dişi için yiyecek temin eder.

İnsanların yanında, kır kurdu ve kızıl tilkiler de ova tilkisinin düşmanlarıdır. Kır kurdu,  ova tilkilerinin çoğunu er ya da geç öldüren en ciddi düşmanıdır.

Çöl hayvanı olarak ova tilkileri çok az su ile yetinirler. Bu sebeple sadece gece faaldirler ve gün ışığında kovuklarını asla terk etmezler. Dışkıları olağanüstü kurudur. Sıvılarını çoğunu avladıkları hayvanlardan alırlar.

Taksonomi
Ova tilkisi (V. velox), fiziksel görünümü ve kısmen de yaşam alanı açısından, cüce tilki (Vulpes macrotis) ile benzerlik gösterir. Her iki türün yaşam alanları, Teksas'ın batısında ve New Mexico'nun doğusunda kalan bir bölgede çakışır ve burada, iki tür arasında çiftleşmelerin olduğu gözlenmiştir. 1970'lerden 1990'ların başına dek yürütülmüş bazı morfometri ve protein elektroforezi çalışmaları sonucunda, bu iki tilkinin de aynı tür olduğu sonucuna varılmışsa da 1990'larda yürütülmüş genetik çözümlemeler, ayrı türler olduklarını ortaya koymuştur. Her iki türün de genetik olarak en yakın olduğu canlı, Alopex lagopus (kutup tilkisi) türüdür. Ancak, kutup tilkisi Alopex cinsi içinde sınıflandırır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Tilkiler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki memeliler
Batı Amerika Birleşik Devletleri'nin faunası

Ova tilkisi


L'hôtel Grangier de Cordès est un hôtel particulier situé à Riom, en France.

Localisation
L'hôtel particulier est situé sur la commune de Riom, 20 rue de l'Hôtel-de-ville, dans le département du Puy-de-Dôme.

Historique
La façade sur la rue de l'hôtel de ville a été reconstruite en 1750 et terminée en 1755 par Pierre Grangier (Allègre, 1694-Orcival, 1777) qui s'était établi à Riom et s'y était acquis une grande réputation comme avocat de la sénéchaussée d'Auvergne. Pierre Grangier y est devenu conseiller-secrétaire du roi, maison et couronne de France au bureau des finances de Riom. Il a obtenu des lettres de vétérances le . Il a fait enregistrer ses titres de noblesse le . Pierre Grangier s'est marié le  avec Jeanne Rigaud de La Chabanne (1700-1747). Le , Pierre Grangier, alors avocat en parlement à Riom, est devenu acquéreur par licitation au Châtelet, à Paris, et au prix de , de la baronnie de Cordès, la seigneurie de Vedières et de la terre d'Orcival. Son fils, François Grangier (Riom, 1722-Riom, 1783) s'est marié en 1751 avec Marie Anne Duboys de Lamothe (1724-1798), fille de François Duboys de Lamothe (1695-1763) et Perrette de Vissaguet (1703-1753). Il a eu de ce mariage Pierre Grangier de Cordès (Riom, 1752-château de Cordès, 1818) et François Grangier de Lamothe (Riom, 1757-Chamalières, 1822). Le premier s'est marié en 1779 avec Anne Henriette Pierres, d'où Louis Joseph Grangier de Cordès (Riom, 1783-1850). Le second s'est marié en 1791 avec Marguerite Mallet (née en 1764) et a laissé deux filles, Anne Grangier de Lamothe, mariée à son cousin germain, Louis Joseph Grangier de Cordès, aide de camp du Maréchal MacDonald, sans descendance, et Marie Grangier de Lamothe, mariée en 1815 à Charles Albert, comte de Wautier (1757-1843), maréchal de camp. Son fils, William de Wautier (1820-1898), héritier de sa tante, a vendu en 1876 l'hôtel à Firmin Salvy, avocat à Riom et ancien député du Cantal entre 1871 et 1876.

En plus de l'escalier à vis, on a conservé de l'édifice du  trois baies du rez-de-chaussée de la façade sur rue.

Protection
Les façades et les toitures du bâtiment sur rue, y compris le belvédère, le décor intérieur de l'appartement du premier étage, y compris le salon aux gypseries représentant les quatre saisons, l'escalier menant à l'observatoire, le vestibule avec ses dessus de portes peints ont été inscrits au titre des monuments historiques le . Le Cabinet d'astronomie a été classé au titre des monuments historiques le .

Description
Les baies du premier étage sont hautes de 9 assises de  chacune. Elles sont un peu plus hautes que celles du deuxième étage qui ne comprennent que 8 assises d'un pied, mais leurs clefs d'arc sont sculptées. Le motif de la clef centrale est différent des six autres. Les ferronneries du premier étage ont un dessin plus travaillé.

Comme plusieurs bâtiments de la ville, une terrasse servant de belvédère a été édifiée au sommet de l'hôtel. François Grangier de Cordès en a fait une annexe d'un petit salon ayant un décor évoquant la géographie et l'astronomie.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Riom

Liens externes

Grangier
Monument historique inscrit en 1990
Monument historique classé en 1996

Hôtel Grangier de Cordès


Tayyar Mehmed Paşa (d.? Ladik - ö. 24 Aralık 1638, Bağdad), IV. Murad saltanatında 26 Ağustos 1638 - 24 Aralık 1638 tarihleri arasında 3 ay 28 gün sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı
Tayyar Mehmed Paşa, Osmanlı İmparatorluğu Sivas Eyaleti Amasya sancağına bağlı Ladik kasabasındandı. Babası Nasuh Paşa'nın kethüdası ve sonra Bağdad valisi olan ve bu görevde iken 1625'te öldürülen Vezir Mustafa Paşa'dır. Tayyar lakabını olasılıkla süratli askerî harekâtlarından almıştır. Bu lakabın babasından gelmiş olduğu da bildirilmektedir.

Tayyar Mehmet Paşa iyi bir eğitimle yetiştikten sonra çeşitli sancakbeyliklerinde bulundu. 1620 Lehistan Seferi'nde yararlıklar gösterdi. 1621'de vezirlik rütbesi verildi ve Halep valisi oldu ve ardından sıra ile Sivas valisi, 1630'da 1. kez Diyarbakır valisi, 1631'de Anadolu beylerbeyi; 1632'de 2. kez Diyarbakır valisi görevlerine getirildi. İkinci kez Diyarbakır valiliği ile birlikte Musul mühafızlığı görevi de verilmişti.

IV. Murat'ın Bağdat Seferi sırasında sadrazam Bayram Paşa yolda vefat edince ruznameci İbrahim Efendi'nin tavsiyesi üzerine sultan tarafından orduya çağrıldı ve kendisine 27 Ağustos 1638 tarihinde sadrazamlık görevi verildi. Bağdad kuşatması 15-16 Kasım'da başladı ama Aralık sonlarına kadar şehrin düşmesi gecikti. Bundan sinirlenen IV. Murad sadrazama şiddetli bir emir göndererek surlara yapılacak şiddetli genel hücumla kalenin biran evvel ele geçirilmesini istedi. 24 Aralıkta surlara bir genel hücum başlatıldı ve Sadrazam Tayyar Mehmed Paşa şahsen serdengeçtilerin başına geçerek kalenin en önemli birkaç burcunu bu birlikle eline geçirdi. Ancak bu arada elinde kılıcı ile öldürüldü. Kuşatmanın 40. gününde ağır kayıplara uğramış bulunan Safevî kale komutanı Bektaşhan, vire ile teslim oldu.

Tayyar Mehmed Paşa'nın mezarı, aynı şehirde savaşta ölen babası Mustafa Paşa'nın mezarı yanında, İmam-ı Azam Türbesi Mezarlığı'ndadır.

Sultan IV. Murad'ın onun savaşta ölmesine çok üzülmüş olduğunu gizleyememiş ve
Ah Tayyar, Bağdad kalesi gibi yüz kaleye değerdin..
diye hayıflandığı bildirilmiştir.

Değerlendirme
Sicill-i Osmani'de şöyle değerlendirilmektedir:
Akıllı, olgun ve cesurdu.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı, (1954) Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım , XVI. Yüzyıl Ortalarından XVII. Yüzyıl Sonuna kadar), Ankara: Türk Tarih Kurumu (Altıncı Baskı 2011 ISBN 978-975-16-0010) say.386-387
 Buz, Ayhan, (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap, ISBN978-975-254-278-5, say.109.
 Danışmend, İsmail Hami, (2011), İzahlı Osmanlı Tarihi Kronolojisi 6 Cilt, İstanbul:Doğu Kütüphanesi, ISBN 9789944397681
 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.III s.258
 Özgören, Reşat, "Mehmed Paşa (Tayyar)" (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, C.2 s.171, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Yayıncılık A.Ş. ISBN 975-08-0071-01.

Osmanlı sadrazamları
Doğum tarihi bilinmeyenler
1638 yılında ölenler
Çatışmada ölen Osmanlılar
17. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı Sivas valileri
Osmanlı Halep valileri
Bağdat'ta ölenler

Tayyar Mehmed Paşa


Luc Marie Daniel Ravel CRSV (* 21. Mai 1957 in Paris) ist ein französischer Ordensgeistlicher und emeritierter römisch-katholischer Erzbischof von Straßburg.

Leben
Ravels Vater war General Roger Ravel, seine Mutter die aus Callas stammende Juliette geb. Fabre.

Luc Marie Daniel Ravel trat am 19. Dezember 1982 der Ordensgemeinschaft der Augustiner-Chorherren vom Heiligen Victor bei, legte am 7. Dezember 1985 die Profess ab und empfing am 13. Mai 1987 die Priesterweihe.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 7. Oktober 2009 zum Militärbischof von Frankreich. Die Bischofsweihe spendete ihm der Erzbischof von Paris, André Armand Kardinal Vingt-Trois, am 29. November desselben Jahres; Mitkonsekratoren waren Patrick Le Gal, Weihbischof in Lyon, und Henri Brincard CRSA, Bischof von Le Puy-en-Velay. Als Wahlspruch wählte er Est, Est , das aus dem Wort Jesu "sic autem sermo est est non non quod autem his abundantius est a malo est", zu deutsch "Eure Rede sei: Ja ja, nein nein; was darüber hinausgeht, stammt vom Bösen." , entnommen ist.

Am 18. Februar 2017 ernannte ihn Papst Franziskus zum Erzbischof von Straßburg. Die Amtseinführung fand am 2. April desselben Jahres statt.

Im Juli 2017 warnte Ravel vor einer nach seiner Ansicht zunehmenden Islamisierung Frankreichs.

Am 28. November 2022 wurde Ravel zum Mitglied der Académie des sciences morales et politiques gewählt.

Am 20. April 2023 gab Ravel seinen Rücktritt bekannt, zu dem er mehrfach vom Papst aufgefordert worden war. Am 27. Mai desselben Jahres nahm Papst Franziskus seinen Rücktritt an und ernannte den Bischof von Metz, Erzbischof Philippe Ballot, für die Zeit der Sedisvakanz zum Apostolischen Administrator.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Bischof von Straßburg
Augustiner-Chorherr
Franzose
Geboren 1957
Mann

Luc Ravel


Blackburn South is a suburb of Melbourne, Victoria, Australia, 16 km east of Melbourne's Central Business District, located within the City of Whitehorse local government area. Blackburn South recorded a population of 10,939 at the 2021 census.

Blackburn South is bordered by Canterbury Road, Middleborough Road, Eley Road, and by an irregular line to the east of Blackburn Road.

History

Prior to development in the 1950s, Blackburn was primarily covered by orchards. Orchard Grove, an important access road through the suburb, was named so for this reason. Some original farm houses still stand in the area. During the 1960s and 1970s Blackburn South was a working-class neighbourhood before becoming a more middle-class neighbourhood in the early 1980s. South Blackburn Post Office on Canterbury Road opened around February 1954 and was renamed Blackburn South around 1957. Kinkuna Post Office on Vicki Street near Blackburn Road opened on 8 October 1960 and closed in 1979.

The Blackburn South Sharps were the most prominent of the 1972-1977 Melbourne sharpie gangs. Sharpies were an early precursor to the Australian phenomenon of bogans. The Blackburn South Sharps have been the subject of several modern exhibitions and documentaries due to the numerous photographs they took around Blackburn South landmarks.

Transport

The major east–west thoroughfare through Blackburn South is Canterbury Road. From the south, it is also accessible from Burwood Highway. Major north–south roads through the suburb include Middleborough Road and Blackburn Road; both connect to the Eastern Freeway.

Blackburn south has also Laburnum Train station and not far from Blackburn and Box Hill Station.

Melbourne PTV bus routes service the area.

Recreation

Blackburn South, and its surrounding areas features several excellent parks. These include Wurundjeri Walk Trail, which provides an excellent creek-side walk. There are cricket ovals at Mirrabooka Oval and Eley Park, the latter also featuring a tennis club. Other smaller parks are also tucked away in the suburb, including Edinburgh Patch and one at Wardle Close, a green corridor between McCracken Avenue and Shawlands Avenue and the Fulton Road – Finch Place link.

Education

Blackburn South is home to Laburnum Primary School, Orchard Grove Primary School, St. Luke the Evangelist School, Indra Pre-School, Holbury Children's Centre, True Maple Bilingual Early Learning Centre, Aurora School and Blackburn English Language School.

Its high school, Blackburn South High, was amalgamated into Forest Hill Secondary College as the Blackburn South campus in the early 1990s, but has since been closed and demolished. The Aurora School now sits on the site of the old high school.

Blackburn South was also home to several small primary schools, four of which were amalgamated into Orchard Grove Primary School in 1991. These were Blackburn South (demolished to build housing), Killoura (now the Blackburn English Language School), Mirrabooka (the site that Orchard Grove Primary now sits) and Warrawong (demolished to build housing, although the art room still stands and is now the Eley Park Community Association Warrawong Annex). Blackburn East Primary School, which was not part of the initial amalgamation, closed in 1993.

Retail

Blackburn South itself features shops along Canterbury Road, including a Woolworths Supermarket and a McDonald's Restaurant. There are also smaller shops, known as milk bars at the corner of Fulton and Holland Road, Indra Road, Vicki Street and Eley Road. It does feature proximity to Blackburn, Box Hill and Forest Hill; easily accessible by either car or bus.

Places of worship
 Blackburn Christadelphians
 St. Luke the Evangelist Catholic Church
 Evangelical Community Church

See also
 City of Nunawading – Blackburn South was previously within this former local government area.

References

External links
Australian Places – Blackburn South
Orchard Grove Primary School

Suburbs of Melbourne
Suburbs of the City of Whitehorse

Blackburn South, Victoria


Les élections législatives françaises de 1986 ont lieu le . Dans le département des Hauts-de-Seine, treize députés sont à élire dans le cadre d'un scrutin proportionnel par liste départementale à un seul tour.

Élus

Positionnement des partis

Résultats

Analyse

Résultats à l'échelle du département

Listes complètes en présence

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives des Hauts-de-Seine
 Liste des députés des Hauts-de-Seine
 Élections législatives françaises de 1986

Hauts-de-Seine
Législatives, 1986

Élections législatives de 1986 dans les Hauts-de-Seine


NF-kappa B (NF-κB, Nuclear Factor kappa B), tüm hücre tiplerinde bulunan bir transkripsiyon faktörüdür. Sitoplazma içinde inaktif halde bulunur. Aktive olduğunda çekirdeğe taşınır.

5 tipi bulunmaktadır: NF-κB1, NF-κB2, RelA (p65), RelB ve c-Rel.

Bazı otoimmün hastalıklarda (örn. ülseratif kolit, Crohn) NF-kappa B'nin etkisi olduğu düşünülmektedir.

Programlanmış hücre ölümü
Transkripsiyon faktörleri
İnsan kromozom 4 üzerindeki genler
İnsan kromozom 10 üzerindeki genler
İnsan kromozom 11 üzerindeki genler
İnsan kromozom 19 üzerindeki genler

NF-κB


Baku-járnbrautarstöðin, (aserska: Bakı Dəmir Yolu Vağzalı) er aðaljárnbrautarstöðin í Baku, Aserbaísjan. Núverandi aðaljárnbrautarstöð er önnur í röðinni, en sú fyrsta var tekin í notkun árið 1880.

Tilvísanir

Tenglar

 Opinber vefsíða Azərbaycan Dəmir Yolları (aserska) (enska) (rússneska)

Byggingar í Baku

Baku-járnbrautarstöðin


An Carex cretica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gradst. ngan Johannes Hendrikus Kern. An Carex cretica in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo harani ha karat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex cretica


An Tillandsia caulescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolphe-Théodore Brongniart ngan John Gilbert Baker. An Tillandsia caulescens in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tillandsia

Tillandsia caulescens


عبد الرحمن محمد فاخر من مواليد 26 نوفمبر 1957 هو سفير مفوض فوق العادة لجمهورية إندونيسيا لدى مملكة العربية السعودية. وعينه الرئيس سوسيلو بانبانغ يودهونو لهذا المنصب في 14 فبراير 2014. كان فاخر يتبوأ منصب نائب رئيس البعثة الدبلوماسية في السفارة الإندونيسية في كوالا لمبور عام 2004-2007. وعمل سفيرا لجمهورية إندونيسيا لدى جمهورية مصر العربية عام 2007-2011. كما عمل مديرا عاما لمديرية الاعلام والدبلوماسية العامة في وزارة خارجية إندونيسيا عام 2011-2014.

ولد فاخر في بنجرماسين، كاليمانتان الجنوبية. وبعد انتهائه من تعليمه الابتدائي في قريته عام 1972 سافر إلى جزيرة جاوة للالتحاق بمعهد دار السلام الإسلامية الحديثة. وبعد ست سنوات انتقل إلى جاكرتا ليواصل دراسته في جامعة شريف هداية الله الإسلامية الحكومية، وتخرج فيها عام 1983 بشهادة البكالوريوس. ثم انضم فاخر إلى الوزارة الخارجية ليكون دبلوماسيا.

فاخر متزوج من ياسمين سوكماويرا وله ولدان وبنت هم رفعات شوقى الرحمن فاخر وفارس كرمى الرحمن فاخر ونبيلة فوزية الرحمن فاخر.

أشخاص على قيد الحياة
دبلوماسيون إندونيسيون
سياسيون إندونيسيون
مواليد 1377 هـ
مواليد 1957

عبد الرحمن محمد فاخر


Tannklukka (fræðiheiti: Campanula serrata) er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Slóvakíu.

Tilvísanir

Bláklukkur

Tannklukka


High Falls ist der Name folgender

Orte in den Vereinigten Staaten:
 High Falls (Georgia)
 High Falls (Kentucky)
 High Falls (New York)

Orte in Kanada:
 High Falls (Ontario), Geisterstadt

Wasserfälle in den Vereinigten Staaten:
 High Falls (DuPont State Forest), im Little River im DuPont State Forest, North Carolina
 High Falls (Rochester, New York), im Genesee River in Rochester, New York
 High Falls (Pigeon River), im Grand Portage State Park, Minnesota
 High Falls on the Oswegatchie River, im Oswegatchie River, New York

High Falls


Saving Shiloh es una película familiar producida en 2006, basada del libro del mismo nombre escrito por Phyllis Reynolds Naylor. Es la tercera y última película de la trilogía de los cuales eran Shiloh y Shiloh 2: Shiloh Season. El film está clasificado como "Guía Paternal Sugerida" por algunas partes de aventura y de peligro.

Reparto
 Jason Dolley como Marty Preston.
 Jordan Garrett como David Howard.
 Taylor Momsen como Samantha Wallace.
 Scott Wilson como Judd Travers.
 Ann Dowd como Louise Preston.
 Gerald McRaney como Ray Preston.
 Liberty Smith como Becky Preston.
 Kyle Chavarria como Dara Lynn Preston.

Enlaces externos

 Sitio Oficial de Saving Shiloh

Películas de aventuras
Películas de 2006
Películas sobre perros
Películas de Warner Bros.

Shiloh 3: Saving Shiloh


Chilotherium ist eine ausgestorbene Gattung der Nashörner und lebte im Oberen Miozän vor 11 bis knapp 5 Millionen Jahren. Sie war in Asien und in Südosteuropa verbreitet. Charakteristische Merkmale waren die kurzen Gliedmaßen und der korpulente Körper. Die Gattung gehörte zu einer Gruppe von Nashornvertretern, die keine Hornbildungen am Schädel aufwiesen. Ihre Anatomie mit den kurzen Beinen aber auch die Gebissmorphologie zeichnet Chilotherium als spezialisierten Grasfresser aus, der in offenen Landschaften lebte. Aufgrund von Klimaveränderungen zu Beginn des Pliozän starb die Gattung aus.

Merkmale
Chilotherium umfasste mittelgroße bis große Vertreter der Nashörner, die einen kräftig-korpulenten, eher walzenförmigen Körper mit sehr kurzen, aber stämmigen Beinen besaßen. Die kurzen Beine bewirkten, dass der Körper sehr niedrig lag und der Bauch sich nur wenig über dem Erdboden befand. Das Gewicht betrug je nach Art zwischen 1 und 2,5 t.

 Chilotherium war 39 bis 54 cm lang. Dabei war der Schädel deutlich breiter und flacher als beim nahe verwandten Aceratherium und am Hinterhauptsbein charakteristisch aufgesteilt. Dieses wies eine eher rechtwinklige Form auf und besaß einen nur schwach ausgebildeten Hinterhauptswulst mit einer leichten Einschnürung in der Mitte. Das Nasenbein verlief markant gerade und war breit, an den Seiten knickten die Kanten leicht nach unten ein. Insgesamt war es relativ schwach ausgebildet und besaß keine Oberflächenstrukturen, die auf das Vorhandensein eines Hornes schließen lassen. Die Stirnlinie wies durch das aufgesteilte Hinterhauptsbein eine merkliche Sattelung auf. Zwischen Nasenbein und dem Oberkiefer sowie dem Zwischenkieferknochen befand sich ein weiter Nasenraum.

Der Unterkiefer war keilförmig und kräftig gebaut. Er erreichte eine Länge von 34 bis 45 cm. Die Symphyse hatte einen kräftigen Aufbau und reichte bis zum dritten Prämolar. Auch war sie im vorderen Bereich verbreitet, so dass sie ein schaufelartiges Aussehen hatte. Das Gebiss war deutlich reduziert und wies folgende Zahnformel auf: . Das vordere Gebiss bestand demnach nur aus den beiden, jeweils zweiten unteren Schneidezähnen (I2). Diese waren deutlich dolchartig verlängert und ragten schräg nach vorn, wobei sie seitlich ausscherten. Bei größere Arten konnten die Schneidezähne eine Länge von bis zu 12 cm aufweisen. Einige Vertreter von Chilotherium besaßen auch noch die inneren Schneidezähne im Unterkiefer (I1), jedoch markant reduziert. Zur nachfolgenden hinteren Bezahnung bestand ein weites Diastema. Die Prämolaren und Molaren waren sehr hochkronig (hypsodont) ausgebildet, mit einem hohen Anteil an Zahnzement und deutlich gewundenem Zahnschmelzfalten. Zudem waren die Prämolaren vollständig molarisiert und besaßen wie diese einen bilophodonten Aufbau mit zwei querstehenden Zahnschmelzleisten.

Das postcraniale Skelett ist seltener überliefert, allerdings sind die Gliedmaßen mehrfach vollständig gefunden worden. Diese waren deutlich gekürzt und sehr robust und unterschieden sich dadurch von denen der nahe verwandten Gattung Aceratherium mit seinen wesentlich schlankeren Langknochen. Der Oberarmknochen wurde bis zu 33 cm lang, ebenso wie die im Querschnitt dreikantige Elle. Die Speiche zeigte seitlich deutliche Verschmälerungen und war maximal 28 cm lang. Der längste Röhrenknochen war der Oberschenkelknochen mit 39 cm, der seitlich ebenfalls Kompressionen aufwies. Das Schienbein und Wadenbein wurden 28 bzw. 23 cm lang. Die Gliedmaßen endeten jeweils in drei Zehe, wovon jeweils der Mittelstrahl am stärksten ausgebildet war. Die Metapodien erreichten dabei am Vorderfuß 12 und am Hinterfuß 10 cm Länge. Die seitlichen Zehenstrahlen standen schräg ab, wesentlich weiter als bei Aceratherium, und waren auch etwas nach hinten gerichtet.

Fundorte
Funde von Chilotherium sind relativ häufig, meist handelt es sich aber um isolierte Schädel, Unterkiefer oder Zähne, postcraniale Skelettelemente oder gar vollständigere Skelette sind eher selten. Sehr häufig trat die Nashorngattung in Ostasien auf, wo sie im späten Miozän einer der dominanten Pflanzenfresser innerhalb der Hipparion-Fauna darstellte. Umfangreiche Funde stammen aus dem Linxia-Becken in der chinesischen Provinz Gansu, wo mit Ch. primigenius, Ch. wimani und Ch. anderssoni gleich drei Arten vorkamen. Am häufigsten sind Funde von Ch. wimani, von dem fast 200 Individuen aus einer rottonigen Schicht in der obermiozänen Liushu-Formation stammen. Weitere herausragende Schädelfunde der Art Ch. anderssoni sind aus dem Siziwang-Banner in der Inneren Mongolei, ebenfalls China, bekannt, ebenso wie Funde aus Fugu in der Provinz Shaanxi.

Bedeutende Funde kamen auch in Südasien zu Tage, wo in den Siwaliks in Pakistan und Indien die Arten Ch. persiae und Ch. intermedium auftraten. In verschiedenen Ablagerungen, wie der Chinji-, Nagri- und Dhok-Pathan-Formation, die alle ins Obere Miozän zu stellen sind, wurden zahlreiche Reste gefunden, die weitgehend isolierte Zähne und Unterkieferfragmente umfassen, teilweise aber hervorragend erhalten sind.

Aus Südosteuropa sind vier Arten bekannt, wo sie weitgehend den mediterranen Raum bewohnten. Nachgewiesen sind die Arten Ch. samium, Ch. kiliasi, Ch. kowalevskii und Ch. schlosseri. Bedeutende Funde stammen aus Griechenland, so von der Insel Samos und aus Makedonien, wo gleich mehrere Einzelschädel vorliegen. Weitere bedeutende Funde wurden aus Bulgarien berichtet. Insgesamt ist Chilotherium aber ein recht seltenes Faunenelement im Miozän Europas.

Paläobiologie
Bei bestimmten Arten der Gattung Chilotherium lässt sich anhand der Schädel- und Gebissmerkmale ein  bei fossilen Nashornvertretern eher seltener diagnostizierbarer Sexualdimorphismus feststellen. So wiesen Bullen der Art Ch. wimani deutlich größere Unterkieferschneidezähne auf, welches die der Kühe nicht nur im Durchschnitt um die doppelte Länge übertrafen, sondern auch markant steiler aufgestellt waren als bei weiblichen Vertretern. Die gemessenen Werte erreichen bei männlichen Tieren im Maximum 12 bei weiblichen 7 cm. Zwischen den beiden Geschlechtern überschneiden sich diese Werte dabei nicht. Auch in der Robustizität der Symphyse gibt es deutliche Unterschiede zwischen den Geschlechtern.

Die hochkronigen Zähne mit hohem Zahnzementanteil und den geschwungenen Schmelzlinien sind ein charakteristisches Merkmal dafür, dass die Vertreter von Chilotherium harte, kieselsäurehaltige Gräser verzehrten (grazing). Darauf weisen auch die Schleifmuster auf den häufig abgekauten Zähnen hin, die eher horizontal abgearbeitet waren und nicht trogartig wie bei Pflanzenfressern mit Spezialisierung auf weiche Pflanzenkost (browsing). Der typische Bau der Zähne wirkte dabei einem zu schnellen Abrieb der Zahnsubstanz entgegen. Die Spezialisierung auf harte Pflanzenkost geht mit den Klimaveränderungen und Ausbreitung der Steppen im späten Miozän einher. Die kurzen Beine stellen dabei eine Anpassung an das Leben in derartigen offenen Landschaften dar. Häufig zeigen sich an den verlängerten Schneidezähnen von Chilotherium Spuren, die darauf schließen lassen, das Chilotherium diese, ähnlich den heutigen asiatischen Nashörnern mit vorhandener vorderer Bezahnung, zur Verteidigung im Territorial- oder Dominanzkampf einsetzten. In einigen Fällen können auch Pathologien am Gebiss in Form von gedrehten oder zusätzlich ausgebildeten Zähnen festgestellt werden.

Die Analyse der fast 200 Individuen von Chilotherium aus der Liushu-Formation im Linxia-Becken ergaben einen erstaunlich hohen Anteil kräftig ausgewachsener Tiere im Alter von 14 bis 32 Jahren, die über zwei Drittel aller Chilotherien-Funde ausmachen, während Jung- und Alttiere eher selten sind. Da die Tiere, die ursprünglich am Ufer eines Sees lebten, alle eines natürlichen Todes starben und keiner Katastrophe zum Opfer fielen, ist unklar, warum so viele ausgewachsene Tiere im Fossilbefund erhalten sind. Über natürliche Feinde von Chilotherium ist wenig bekannt, aufgrund der Größe der Tiere ist anzunehmen, dass es wie die heutigen Nashörner nur selten von Raubtieren angefallen wurde. Ein Schädel aus dem Linxia-Becken weist narbige Strukturen auf, die als wieder verheilte Bisswunden angesehen und auf eine Konfrontation mit einem großen Beutegreifer, eventuell mit der hier ebenfalls nachgewiesenen hyänenähnlichen und bis zu 380 kg schweren Dinocrocuta, zurückgeführt werden.

Systematik

Chilotherium ist eine Gattung aus der Familie der Nashörner (Rhinocerotidae) und gehört innerhalb der Gruppe zur Unterfamilie der Aceratheriinae. Innerhalb dieser bildet sie einen Teil der Tribus der Aceratheriini, denen die Teleoceratini gegenüberstehen. Die nächstverwandten Gattungen von Chilotherium können mit Aceratherium und Shansirhinus benannt werden. Die Aceratheriini sind allgemein durch das Fehlen der Hörner gekennzeichnet, auch wenn einige Gattungen ein sehr kleines Horn aufwiesen. Weiter sind sie durch kurze Beine und damit verbundenem schwerfälligen Gang charakterisiert. Die Kürzung der Beine und die damit entstandene niedrige Körper- und Kopflage hängt wahrscheinlich mit der Umstellung dieser Nashorngruppe auf Grasnahrung zusammen, womit es den Tieren möglich war, den Boden zur Nahrungsaufnahme zu erreichen. Im Gegensatz zu den moderneren Rhinocerotinae, zu denen auch die heutigen Nashörner zählen, entwickelten sie bei der Spezialisierung auf Grasnahrung kein verlängertes Hinterhauptsbein, was eine sehr tiefe Kopfhaltung wie beim Breitmaulnashorn (Ceratotherium simum) verursacht, sondern behielten eine eher horizontale Lage des Schädels bei.

Insgesamt wurden im Laufe der Zeit mehr als 30 verschiedene Arten von Chilotherium beschrieben, anerkannt werden davon heute zund ein Dutzend. Weiterhin gibt es einzelne  Untergattungen, die neben  Chilotherium auch Eochilotherium umfassen.

 Ch. anderssoni Ringström, 1924
 Ch. haberi (Schlosser, 1903)
 Ch. kiliasi (Geraads & Koufos, 1990)
 Ch. kowalevskii (Pavlov, 1913)
 Ch. licenti Sun, Li & Deng, 2018
 Ch. persiae (Pohlig, 1885)
 Ch. primigenius Deng, 2006
 Ch. samium (Weber, 1905)
 Ch. schlosseri (Weber, 1905)
 Ch. wimani Ringström, 1924
 Ch. xizangensis Ji, Xu & Huang, 1980

Die Gattung Chilotherium wurde von Torsten Ringström anhand von Fundmaterial aus dem nördlichen China 1924 erstmals beschrieben. Zuvor waren bereits mehrere Vertreter von Chilotherium vorgestellt worden, die jedoch zumeist in die verwandte Gattung Aceratherium oder in die moderne Gattung Rhinoceros eingereiht gewesen waren. Eine letzte größere Revision von Chilotherium wurde 2006 vorgenommen. Nicht berücksichtigt wurde dabei die der Art Ch. schlosseri nahestehende Form Ch. orlovi aus Kasachstan. Die europäischen Funde erhielten im Jahr 2022 eine Bestandsprüfung. Dagegen wurden aus Afrika beschriebene Chilotherium-Funde aufgrund abweichender Schädelmerkmale von Dirk Albert Hooijer im Jahr 1971 zu Chilotheridium verwiesen. Einige Formen wie Ch. intermedium und Ch. pygmaeum gehören heute zur Gattung Subchilotherium, welche manchmal aber noch als Untergattung von Chilotherium gilt.

Stammesgeschichte
Chilotherium trat erstmals zu Beginn des Oberen Miozän vor rund 11 Millionen Jahren in Ostasien auf, der älteste Vertreter ist das relativ kleine und urtümliche Ch. primigenius aus der Liushu-Formation im Linxia Becken. Möglicherweise trat die Gattung schon vor 15 Millionen Jahren auf, doch sind diese Einzelfunde aus den nordchinesischen Regionen Xinjiang und Hebei nicht sicher zuweisbar. Nachfolgend breitete sich der Nashornvertreter über weite Teile Asiens aus und nahm auch an Körpergröße deutlich zu. Im südöstlichen Europa erschien er erstmals vor 9 Millionen Jahren. Die hier vorkommenden Arten sind meist sehr groß, wobei der jüngste Vertreter, Ch. schlosseri nicht nur die größte Art war, sondern auch die höchsten Zahnkronen aufwies. Vor etwa 5 Millionen Jahren, im beginnenden Pliozän starb Chilotherium im Zuge von Klimaveränderungen hin zu kühleren Klimabedingungen aus.

Einzelnachweise

Nashörner
Rhinocerotidae
Ausgestorbener Unpaarhufer

Chilotherium


Groß Kummerfeld er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Boostedt-Rickling under Kreis Segeberg. Kreis Segeberg ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Groß Kummerfeld ligger øst for Neumünster mellem Bundesstraße B430 mod Plön og B205 mod Bad Segeberg. I kommunen ligger landsbyerne Kleinkummerfeld, Kleinkummerfeld-Bahnhof og Willingrade. Stationen Kleinkummerfeld-Bahnhof ligger ved jernbanelinjen mellem Neumünster og Bad Oldesloe
I Willingrade i kommunen ligger udspringet til floden Stör.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Segeberg

Groß Kummerfeld


The Mountain Time Zone of North America keeps time by subtracting seven hours from Coordinated Universal Time (UTC) when standard time (UTC−07:00) is in effect, and by subtracting six hours during daylight saving time (UTC−06:00). The clock time in this zone is based on the mean solar time at the 105th meridian west of the Greenwich Observatory.  In the United States, the exact specification for the location of time zones and the dividing lines between zones is set forth in the Code of Federal Regulations at 49 CFR 71.

In the United States and Canada, this time zone is generically called Mountain Time (MT). Specifically, it is Mountain Standard Time (MST) when observing standard time, and Mountain Daylight Time (MDT) when observing daylight saving time.  The term refers to the Rocky Mountains, which range from British Columbia to New Mexico. In Mexico, this time zone is known as the  or  ("Pacific Zone"). In the United States and Canada, the Mountain Time Zone is to the east of the Pacific Time Zone and to the west of the Central Time Zone.

In some areas, starting in 2007, the local time changes from MST to MDT at 2am MST to 3am MDT on the second Sunday in March and returns at 2am MDT to 1am MST on the first Sunday in November.

Sonora in Mexico and most of Arizona in the United States do not observe daylight saving time (DST), and during the spring, summer, and autumn months they are on the same time as Pacific Daylight Time. The Navajo Nation, most of which lies within Arizona but extends into Utah and New Mexico (which do observe DST), does observe DST, although the Hopi Reservation, as well as some Arizona state offices lying within the Navajo Nation, do not.

The largest city in the Mountain Time Zone is Phoenix, Arizona; the Phoenix metropolitan area is the largest metropolitan area in the zone.

Canada

One province and two territories are fully contained in the Mountain Time Zone:
Alberta
Northwest Territories
Yukon (no DST)

On September 24, 2020, Yukon switched to the Mountain Standard Time year-round. Therefore, clocks in Yukon and Alberta are the same in the winter, and Alberta is one hour ahead in summer. Previously, the territory had used the Pacific Time Zone with daylight saving time: UTC−8 in winter and UTC−7 in summer.

One province and one territory are split between the Mountain Time Zone and the Pacific Time Zone:
British Columbia – northeastern and southeastern regions
Northwest Territories – Tungsten

One territory and one province are split between the Mountain Time Zone and the Central Time Zone:
Nunavut: Kitikmeot Region
Saskatchewan: Lloydminster and vicinity

Mexico

The following states have the same time as Mountain Time Zone:

Baja California Sur
Nayarit: except for the Bahía de Banderas municipality, which uses the Central Time Zone.
Sonora: no daylight saving time, always on MST.
Sinaloa
Revillagigedo Islands (Colima): three of the four islands have the same time as Mountain Time Zone: Socorro Island, San Benedicto Island and Roca Partida.

United States

Six states are fully contained in the Mountain Time Zone:
Colorado
Montana
New Mexico
Utah
Wyoming
Arizona (does not use daylight saving time except for Navajo Nation)

Three states are split between the Mountain Time Zone and the Pacific Time Zone. The following locations observe Mountain Time:
Idaho: Southern Idaho
Oregon: the majority of Malheur County
Nevada: West Wendover

Five states are split between the Mountain Time Zone and the Central Time Zone. The following locations observe Mountain Time:
Kansas: Sherman, Wallace, Greeley and Hamilton Counties
Nebraska: western one third
North Dakota: the SW corner counties (Adams, Billings, Bowman, Golden Valley, Grant, Hettinger, Slope, Stark) observe MST. The counties of McKenzie, Dunn, and Sioux are split.
South Dakota: western half
Texas: El Paso, Hudspeth, and northwestern Culberson Counties

Major metropolitan areas
Alphabetical list of major cities located within the Mountain Time Zone:

 Albuquerque, New Mexico
 Boise, Idaho
 Boulder, Colorado
 Billings, Montana
 Calgary, Alberta
 Cheyenne, Wyoming
 Chihuahua, Chihuahua
 Ciudad Juárez, Chihuahua
 Ciudad Obregón, Sonora
 Colorado Springs, Colorado
 Culiacán, Sinaloa
Metropolitan Denver
Arvada, Colorado
 Aurora, Colorado
 Centennial, Colorado
 Denver, Colorado
 Lakewood, Colorado
 Westminster, Colorado
 Edmonton, Alberta
 El Paso, Texas
 Flagstaff, Arizona
 Fort Collins, Colorado
 Greeley, Colorado
 Hermosillo, Sonora
 La Paz, Baja California Sur
 Lake Havasu City, Arizona
 Lethbridge, Alberta
 Los Mochis, Sinaloa
 Mazatlán, Sinaloa
 Missoula, Montana
 Nogales, Sonora
 Metropolitan Phoenix
 Chandler, Arizona
 Gilbert, Arizona
 Glendale, Arizona
Mesa, Arizona
 Peoria, Arizona
 Phoenix, Arizona
 Surprise, Arizona
 Tempe, Arizona
 Provo, Utah
 Pueblo, Colorado
 Rapid City, South Dakota
 Red Deer, Alberta
 Salt Lake City, Utah
 San Luis Río Colorado, Sonora
 Tepic, Nayarit
 Tucson, Arizona
 West Jordan, Utah
 West Valley City, Utah
 Yuma, Arizona

See also
 Effects of time zones on North American broadcasting

Notes

References

External links
 World time zone map
 U.S. time zone map
 History of U.S. time zones and UTC conversion
 Canada time zone map
 Time zones for major world cities
 Official times across Canada
 Official times across Mexico
 Canada time map
 U.S. time map

Time zones
Time in Canada
Time in Mexico
Time zones in the United States

Mountain Time Zone


Sertleşme veya ereksiyon, penisin büyüdüğü ve sıkılaştığı fizyolojik bir kavramdır. Sertleşme, genelde cinsel uyarılma veya cinsel olarak cezbedilme kaynaklı; psikolojik, nöral, vasküler ve endokral faktörlerin kompleks etkileşimlerin bir sonucudur. Kadınlarda benzer uyarılma, klitoral ereksiyon'dur.

Fizyoloji
Sertleşme, parasempatik sinir sisteminin uyarılması sonucu, penisin Corpus cavernosum ve Corpus spongiosum parçalarına kan dolması nedeniyle oluşan fizyolojik olay olarak da tanımlanabilir. Fizyolojik olarak, uyarılma sırasında atardamarlarla kan hızlıca penise pompalanır, penisin kavern odacıklarının duvarları gevşeyerek genişler ve içlerine daha fazla kan alarak şişer ve büyürler. Böylece penis kanla dolarak büyür ve sertleşir. En dıştaki sert kılıf ve zarlar gerilir, toplardamarlar kapanır ve penisin sertliğini uzun süre koruması sağlanır. Yani penise dolan kan tekrar dolaşıma çıkmaz, bir süre orada kalır. Penis sertliğini kaybederken, bu toplardamarlar açılır, kan penisi terk eder ve kavern sistemlerin duvarları kasılıp büzüşerek küçülürler. Penis eski konumuna gelir.

Sertleşme türleri
Sertleşme halindeki bir penisin açısı; aşağı yönde, yukarı yönde, yanlamasına veya bükük olarak çeşitlilik gösterir. Uyku halindeyken veya uyanıldığında gerçekleşen sertleşmelere tıp dilinde noktürnal penis şişkinliği veya gayriresmî adıyla sabah sertleşmesi denir. Penisin, az çok sertleşmiş ama tam bir sertleşme halinde olmaması durumuna, yarı sertleşme denir. Sertleşme durumunda olmayan, gevşek bir penis iradesiz bir durumdadır.

Tıbbi önem
Priapism, penisin herhangi bir fiziksel veya psikolojik uyarılma olmaksızın en az dört saat boyunca sertleşme halinde kalması ve sarkık  duruma dönmemesi olarak tanımlanan ve ağrı veren tıbbi bir durumdur. Sertleşme bozukluğu ise çeşitli faktörlere bağlı olarak sertleşememe veya sertleşmeyi koruyamama durumunu belirtir.

Kaynakça

Penis
Androloji
Erkek sağlığı
Cinsel uyarılma

Sertleşme


Benjamin Maxwell "Ben" Acton (* 2. Dezember 1927 in Footscray, Victoria; † 10. Juli 2020 in Queensland) war ein australischer Eishockeyspieler.

Karriere
Ben Acton nahm für die australische Nationalmannschaft an den Olympischen Winterspielen 1960 in Squaw Valley teil. Mit seinem Team belegte er den neunten und somit letzten Platz. Er selbst kam im Turnierverlauf in fünf Spielen zum Einsatz. Auf Vereinsebene spielte er für den Blackhawks Ice Hockey Club in Melbourne.

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Australien)
Olympiateilnehmer (Australien)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1960
Australier
Geboren 1927
Gestorben 2020
Mann

Ben Acton


Godofredo II de Villehardouin (, ;  1194-después del 6 de mayo de 1246) fue el tercer príncipe de Acaya desde aprox. 1229 hasta 1246. Desde su ascenso al trono de príncipe, era una persona poderosa y respetada, e incluso llegaban caballeros de Francia al principado para entrar a su servicio. GodofredoII emergió como el vasallo más poderoso del Imperio latino de Constantinopla, la persona alrededor de la cual los estados cruzados en Grecia progresivamente se reagruparon. Acudió al rescate de la capital imperial en tres ocasiones. Como recompensa por sus servicios al Imperio latino, le fue concedida la soberanía sobre la isla de Eubea por su cuñado, el emperador Balduino II de Constantinopla. También fue un príncipe humanitario, benevolente y justo atento por la condición de la gente común.

Primeros años

Godofredo fue el hijo mayor de Godofredo de Villehardouin, un caballero francés de Champaña y su esposa, Isabel. Su padre se unió a la cuarta cruzada en 1199, después conquistó una parte importante del Peloponeso y tomó el trono del Principado de Acaya después de la muerte de su primer príncipe, GuillermoI. El nuevo príncipe llamó a su esposa de Champaña durante el primer período de su residencia en el Peloponeso. Ella llegó con su pequeño hijo, Godofredo y la familia asentó su residencia en los castillos de La Crémonie (ahora Esparta, Grecia) y Kalamata. Godofredo se casó en 1217 con la hija del emperador PedroI de Constantinopla, Inés. Asociado al gobierno del principado, fue amenazado de excomunión con su padre en 1222 debido a un conflicto con la Iglesia en relación con la construcción del castillo de Clermont.

Príncipe de Acaya

GodofredoII sucedió a su padre a la edad de aproximadamente 35 años. Vivía en un estilo señorial, teniendo siempre en su corte 80 caballeros con espuelas de oro, compatible con su generosidad. Comenzó su reinado durante un período muy crítico en la historia del Imperio latino de Constantinopla, porque la caída del Reino de Tesalónica en 1224 había interpuesto enemigos formidables entre la capital del imperio por un lado y los estados cruzados en el Peloponeso por el otro. Pero la derrota del emperador Teodoro Comneno Ducas de Tesalónica por el zar Iván AsenII de Bulgaria en Klokotnitsa en abril de 1230 los liberó de los peligros inherentes en la gran concentración de poder en manos de Teodoro Comneno Ducas. Teniendo buenas relaciones con sus vecinos del sureste del Peloponeso (bizantinos y tribus eslavas de Monemvasia, de tsakonios y del monte Taigeto), GodofredoII aseguró la paz y la prosperidad de su principado. Con frecuencia enviaba investigadores a las cortes de los barones para informarle de su forma de vida y de la forma en que trataban a sus vasallos.

Defensa de Constantinopla

Sus recursos le permitieron enviar ayuda financiera a su señor feudal, el emperador Juan I de Constantinopla. En 1236 intervino en persona para socorrer Constantinopla, sitiada por las fuerzas griegas del emperador Juan III Vatatzés de Nicea. Con una flota tripulada por cien caballeros, trescientos ballesteros, y quinientos arqueros, forzó el bloqueo y luego, junto con los venecianos, pisanos, y genoveses, repelió la flota griega y liberó la capital. En ese mismo año, el conde de Cefalonia Mateo I Orsini se puso bajo la soberanía GodofredoII. En julio de 1237 dio a los caballeros teutónicos un hospital en Andravida.

En 1238, uniendo sus naves con las de Venecia, nuevamente acudió al rescate de Constantinopla, una vez más sitiada por el emperador de Nicea. Al año siguiente, GodofredoII quiso tomar parte en la cruzada de su señor de Francia, el conde TeobaldoIV de Champaña, pero el papa Gregorio IX le ordenó volver sus fuerzas contra el emperador griego a fin de garantizar la seguridad de Constantinopla. El 9 de febrero de 1240, el papa le concedió una indulgencia a los efectos del voto que había hecho de ir como cruzado a Tierra Santa se cumpliera con todos los beneficios, mediante la prestación de ayuda continúa al acosado Imperio latino. En 1243, con el falso rumor de la muerte de su cuñado, el emperador Balduino II de Constantinopla, GodofredoII regresó a la capital del imperio para garantizar la regencia durante la minoría del sobrino de su esposa, Felipe.

Muerte y sucesión

GodofredoII murió en 1246 y fue enterrado en su capital, Andravida, en la iglesia del monasterio de Santiago. Fue sucedido por su hermano Guillermo.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Casa de Villehardouin
Príncipes de Acaya del siglo XIII
Nobles de Francia del siglo XIII

Godofredo II de Villehardouin


El Rondó para piano y orquesta en re mayor, K.  382, es un rondó de concierto de tres movimientos compuesto por Wolfgang Amadeus Mozart. Fue concebido por Mozart como movimiento final alternativo para su Concierto para piano n.º 5, una obra que compuso en diciembre de 1773, cuando tenía dieciocho años de edad.

Orígenes

La obra fue compuesta a comienzos de 1782, por una serie de razones. En primer lugar, consideraba el uso de un movimiento en forma sonata como demasiado complejo en el contexto del movimiento, por lo que escribió este final alternativo en forma variaciones. Por otra parte, Mozart acababa de trasladarse de su ciudad natal, Salzburgo, a Viena, acontecimiento que se produjo en 1781, donde necesitaba labrarse una reputación y conseguir los subsecuentes ingresos seguros, lo que consiguió a través de las obras que compuso, de las clases que dio y de sus actuaciones en conciertos. Dado que no tenía muchos conciertos para piano a su nombre, este era un terreno que Mozart debió trabajar más. Su Concierto para piano n.º 5 había tenido mucho éxito en Mannheim, ciudad que visitó en su viaje de 1777 a París. Así, Mozart revisó la obra para hacerla más adecuada al público vienés, de cara al importante concierto de cuaresma del 3 de marzo de 1782. Esto le condujo a escribir el Rondó en re mayor en los meses previos al concierto, en el que fue interpretado por primera vez. El rondó era una alternativa más melodiosa que su predecesor y llegó a ser muy popular entre el público; en efecto, en el concierto fue interpretado como bis.

Instrumentación

Como se trata en efecto de un final alternativo del Concierto para piano n.º 5, la instrumentación del rondó es muy similar. Además de para el piano solo, el concierto fue escrito para dos oboes, dos trompetas, dos trompas, timbales y cuerdas. El rondó usa esta misma plantilla, aunque añade una flauta.

Análisis

El Rondó en re mayor no es en absoluto un rondó, desde un punto de vista formal, sino una serie de variaciones. Está marcado como Allegretto grazioso y presenta dos cambios de tempo: Adagio y Allegro, respectivamente, antes de regresar a la indicación inicial poco antes del final. Su interpretación suele durar diez minutos aproximadamente, por lo que es mucho más largo que el movimiento que reemplaza, cuya interpretación suele llevar unos cinco minutos.

Referencias

Enlaces externos

Conciertos para piano de Wolfgang Amadeus Mozart
Composiciones de 1773
Composiciones para piano y orquesta
Composiciones en re mayor

Rondó para piano y orquesta en re mayor (Mozart)


Eigil Johansen (28. september 1915 i København - ?) var en dansk bryder fra IF Sparta som 13 gange blev dansk mester i bantamvægt. Han deltog i de olympiske lege i Helsingfors 1952.

Eigil Johansens far Gotfred Johansen vandt en sølvmedalje ved OL 1920 i boksning (letvægt).

Kilder

Dansk Bryde Forbund

Olympiske brydere fra Danmark
Brydere fra Danmark
Personer fra København

Eigil Johansen


متحف أوساكا للعلوم وهو متحف للعلوم ويقع في مدينة ناكا-أوساكا- اليابان ويقع بين نهري دوجيما وتوسابوري.
تم افتتاح المعرض في عام1989 م.و قد تم إنشاء المتحف للذكرى المائة لمدينةأوساكا.
وتم بناؤه عن طريق التبرعات والتي قدرت بحوالى 6.5 مليارات من جانب كانساي الكتريك وكان موضوع المتحف الكون والطاقة وقد أطلق عليه هذا الاسم بسبب المدينة التي يقع فيها وهي مدينة أوساكا.
وهو وضع قبل القبة السماوية التي موجوده في اليابان.
يتكون المتحف من اربع طوابق أساسها العلوم العارضة، ويضم أيضاً مجموعة من الاشياء القيمة مثل:
 نموذج للقبة السماوية في اليابان
 أجهزة القياس التي استخدمة قبل الحرب على اليابان
 المواد المتعلقة باول مختبر في اليابان

تاريخ بناء المتحف
 تم تأسيسه وافتتاحه عام 1989.
 صمم من قبل شركة تاكيناكا.
 مجموع المساحة الأرضية - 8,920.79 متر مربع.

المسؤولون عن المتحف
 تاداو ناكانو أول منسق للمتحف والسابق في جامعة أوساكا.
 تاكاهاشي وهو المنسق الحالي أو المدير الحالي للمتحف وهو أيضاً أستاذ سابق في جامعة أوساكا.

ساعات العمل

متحف العلوم الرسمية بعد ساعات من العملية 9:30 حى 4:45 ويكون مغلق يوم الاثنين، ولكن يسمح للزيارة في العطلة الوطنية كما أنه يكون مغلق للصيانة في 28 ديسمبر و 4 يناير.

المصادر

 Official website

تأسيسات سنة 1989 في اليابان
متاحف أسست في 1989
متاحف علمية في اليابان
متاحف علوم
متاحف في أوساكا

متحف أوساكا للعلوم


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Astronomske pojave
 26. siječnja  prstenasta pomrčina Sunca
 22. srpnja  potpuna pomrčina Sunca

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Astronomija u 2009.


Gare du Midi /  Zuidstation este o stație comună a metroului și premetroului din Bruxelles situată în subsolul Gării Bruxelles Sud, al cărei nume îl poartă. Stația se găsește în comuna Saint-Gilles din Regiunea Capitalei Bruxelles.

Istoric
Stația de metrou Gare du Midi / Zuidstation a fost deschisă pe 2 octombrie 1988, odată cu punerea în exploatare a liniei  a axei Centura Mică între Simonis și Gare du Midi. Cu această ocazie, stațiile de premetrou Louise și Rogier situate pe axa Centura Mică au fost convertite în stații de metrou. În total, lungimea liniei de metrou date în folosință a fost de 7,1 km.

Pe 3 decembrie 1993 a fost pusă în exploatare și stația de premetrou Gare du Midi / Zuidstation de pe axa Nord-Sud. Prin ea circulă tramvaiele liniilor ,  și .  Anterior, tramvaiele opreau în stația de suprafață, care este și acum deservită de un număr de linii. Această stație este situată pe așa-numita "stradă acoperită", denumită astfel pentru că traversează incinta clădirii gării. Între stația de premetrou și cea de suprafață nu există însă o legătură directă. În martie 2011 au început lucrări de construcție a unui nou acces către peroanele de metrou dinspre Bulevardul Fonsny. Această intervenție, în valoare de 2.4 milioane de euro, a avut ca rezultat și facilitarea accesului între metrou și stația de suprafață de pe "strada acoperită". Zona acoperită reprezintă și punctul terminus pentru liniile de transport în comun: autobuzele STIB opresc în apropiere, în Piața Bara, în timp ce cele ale TEC opresc pe partea opusă a stației, la ieșirea din "strada acoperită".

Caracteristici
Liniile de metrou și premetrou pentru fiecare direcție sunt construite pe două niveluri, unul deasupra celuilalt. Fiecare din cele două niveluri ale stației conține o linie de metrou și una de premetrou. Există trei peroane la fiecare nivel: două laterale și unul central, comun, pentru a facilita accesul între garniturile de metrou și tramvaie.

În stație este expusă, începând din 2004, lucrarea "Flying Over" a artistului Jacques Bage. Pictura evocă, în cinci pânze distincte, survolarea unui peisaj împădurit, scăldat în ceață. Opera de artă, în contrast cu agitația din stație, intenționează să le ofere pasagerilor o senzație de liniște.

Legături

Linii de metrou ale STIB
  Simonis - Elisabeth
  Roi Baudouin / Koning Boudewijn - Elisabeth

Linii de tramvai ale STIB în premetrou
  Churchill - Esplanade
  Parking Stalle - Gare du Nord / Noordstation
  Van Haelen - Stade / Stadion

Linii de tramvai ale STIB în apropiere
  Drogenbos Château / Drogenbos Kasteel - Da Vinci (doar seara, după ora 20:00)
  Marius Renard - Montgomery
  Drogenbos Château / Drogenbos Kasteel - Berchem Station (doar ziua, înainte de ora 20:00); Gare du Midi / Zuidstation - Berchem Station (doar seara, după ora 20:00)

Linii de autobuz ale STIB
  Gare du Midi / Zuidstation - Andromède / Andromeda
  Gare du Midi / Zuidstation - Bockstael
  Gare du Midi / Zuidstation - Lot Station
  Gare du Midi / Zuidstation - Humanité

Locuri importante în proximitatea stației
 Gara de Sud;

Note

Vezi și
Premetroul din Bruxelles

Legături externe
Stația Gare du Midi / Zuidstation pe pagina oficială a MIVB-STIB

Galerie de imagini

Stații de metrou din Bruxelles
Stații de premetrou din Bruxelles

Gare du Midi (stație de metrou din Bruxelles)


سلوان مدينة مغربية تابعة لفخذ مزوجا أحد أفخاذ قبيلة قلعية الريفية الأمازيغية بإقليم الناظور. تحد شمالا بجماعة بوعرك وغربا بجماعة إكسان وشرقا بجماعة اولاد ستوت، أما من الجنوب فتحد بالجماعة الحضرية العروي. يبلغ عدد سكان الجماعة حوالي 24877 نسمة حسب إحصاء سنة 2004. منهم 15666 في الوسط القروي و9211 في مركز سلوان.

تشتهر سلوان في الريف بتموقع - جامعة متعددة التخصصات / التابعة لجامعة محمد الاول , وجدة - فيها .

التقسيم الإداري
من بين القرى والدواوير المكونة لجماعة سلوان نجد:
 مركز سلوان
 إيشخيين
 لغريبة
 بدورة
 تاوريرت بوستة
 بوهراوة
 بوإغنجاين
 أولاد امعروف
 أولاد القايد
 أغمير
 إلكماش
 الحرشة
 دردورة
 سيدي علي

أعلام
 ميمونت نسلوان

مراجع

أماكن مأهولة في إقليم الناظور
مدن المغرب
مدن إقليم الناظور
الريف

سلوان (المغرب)


මාරිස් ස්ටෙල්ලා විද්‍යාලය (ඉංග්‍රීසි: Maris Stella College, දෙමළ: மாரீஸ் ஸ்டெல்லா கல்லூரி), ශ්‍රී ලංකාවේ මීගමුව ප්‍රදේශයේ පිහිටි කතෝලික පිරිමි පාසලක් වන අතර මාරිස් සහෝදරවරුන් විසින් 1922 වසරේදී ආරම්භ කරන ලදී.

ඉතිහාසය
1918 වසරේ දී මාරිස් සහෝදරවරුන් හතරදෙනෙකුගේ මූලිකත්වයෙන් කළමනාකරණය වූ ශාන්ත මරියා විද්‍යාලයය, 1922 වසරේදී මාරිස් සටෙල්ලා විද්‍යාලයය නමින් වර්තමානයේ පිහිටි ස්ථානයට ගෙන එන ලදී. ප්‍රාථමික පාසලේ ඉතිහාසය 1921 දක්වා දිව යන අතර එවකට මුලික පාසල් අධ්‍යාපනය භාරව සිටි ගරු ලුවිස් සහෝදරතුමා, මූලික අධ්‍යාපනය ලැබීමේ සහතිකය (E.S.L.C) සහිත පන්ති කාමර ගණන 2ක් විය. පොල් අතු මඩුවලින් සෙවණ ලබා ගනිමින් ප්‍රාථමික පන්ති කාමර 8ක ද ඉගෙනීමේ කටයුතු සිදු කෙරුණි.

පාසැල් විකාශන සේවා 1930 දී විවෘත කරන ලදී. පුස්තකාලය තුල ස්ථාපනය කරන ලද රැහැන් රහිත පද්ධතිය තුළින් ළමුන් පාඩම් ඉගෙනීමට පෙළබුන අතර ස්වභාවික කතා ද ඒ අතර වේ. 1931 වසරේදී මුළු මිගමු නගරයටම විදුලි සම්බන්ධතාවය ලැබිමත් සමග එම වසරේදී ම ප්‍රථම දිව්‍ය සත්ප්‍රසාද පෙරහැර පැවැත්වුණි. එය මුළු ප්‍රදේශය පුරාම වැඩම වූයේ ශිෂ්‍ය භටයන් සමග වන අතර එමගින් රාජකීය ආරක්ෂාක උපහාරය පිළිබිඹු කෙරිණි.

වර්ෂ 1939 අගෝස්තු මස දෙවන ලෝක යුද්ධය ආරම්භ විය. එම වසරේදී රාජකීය කාලතුවක්කු හමුදාව විසින් පාසල් භූමිය ආක්‍රමණය කර ඔවුන්ගේ මුලස්ථානය බවට පත් කර ගත්හ. මේ හෙතුවෙන් ප්‍රාථමික පාසල තම්මිට දේවස්ථාන පිටියේ තිබු තාවකාලික පොල් අතු මඩුවකට මාරු කෙරුණි. පසුව රාජකීය කාලතුවක්කු හමුදාව නොවැම්බර් මස වන විට පාසල් භූමිය හැර ගියත්, රාජකීය ගුවන් හමුදාව විසින් නැවත පාසල් ගොඩනැගිලි අත්පත් කරගන්නා ලදී. විද්‍යාලයය අප ස්වාමි දියණියගේ ආරක්ෂාව යටතේ තබා තිබුණි. එකල පාසල් වල නිතරම ගුවන් ප්‍රහාර පූර්වාරක්ෂා පුහුණු වීම් පැවැත්වුණි. ආරක්ෂාව සදහා අගල් කපා තිබු අතර පෙර පුහුණුව තුළින් ළමුන් ගුවන් ප්‍රහාර වලින් ආරක්ෂා වීමට දැනසිටියහ. වාසනාවකට මෙන්, 1942 දී ජපන් ගුවන් ප්‍රහාරය සිදු වන අවස්ථාවේ පාස්කු උත්සවය සදහා පාසල නිවාඩු දී තිබු අතර ප්‍රහාරක නෞකා ද නැවත හැරී ගියේය.

මේ අතරතුරදී තම්මිට තාවකාලික ප්‍රාථමික පාසල නැවත තිබු ස්ථානයට ගෙන එන ලැබූ අතර අක්කර තුනක බිම් කොටසක් මිලදී ගෙන පන්තිකාමර 12ක්, ගුරු විවේකාගාරයක්, සහ විදුහල්පති කාර්යාලයයක් ඉදිකරන ලදී. 1950 වසරේදී අධ්‍යාන නිවාඩුවක් සදහා යුරෝපයට පිටත් වන එවකට විදුහල්පති ගරු නසියර් සහෝදරතුමා වෙනුවට තාවකාලිකව ගරු ලියනඩ් ඔබ්රිස් මහතාව ප්‍රථමික අංශයේ විදුහල්පති ලෙස පත් කරන ලදී. ප්‍රාථමික පාසල පොල් අතු මඩු තුල වර්ෂ ගණනාවක් යන තෙක්ම පැවතුණි. මේ හේතුවෙන් ප්‍රාථමික ගොඩනැගිල්ලක උවමනා තදින්ම දැනුන අතර ඒ වෙනුවෙන් ව්‍යාපෘතියක් ආරම්භවුණි. මේ සදහා මුල්‍ය අරමුදල් ලබා ගැනීමට සැණකෙළියසහඅනෙකුත් උත්සව පාසල විසින් සංවිධානය වුණි.ප්‍රථමිකපාසලේ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පියා සහ ගොඩනඟන්නා ලෙස කටයුතු කලේ එවකට සිටි එක්සවියර් සහෝදරතුමා විසිනි. අනතුරුව ප්‍රාථමික පාසලේ විදුහල්පති වශයෙන් ගරු ජෙරාඩ් පීරිස් සහෝදරතුමා 1959 දී පත්වුහ.

මාරිස් ස්ටෙල්ලා ප්‍රාථමික පාසල වසර ගණනාවක සිට වෙන්ව ආධාර ලබන පාසැලක් ලෙස රජය විසින් හදුනාගෙන තිබු අතර පාසලට වෙන් වූ ගුරු මඩුල්ලක් සහ වාර්ෂික ප්‍රතිලාභ ද පිරිනැමුණි. මේ වන විට මෙම ප්‍රාථමික පාසල පමණක් නොව රටෙහි පිහිටි මුලික පෙළේ ප්‍රාථමික කතෝලික පාසැල් රැසක් මෙම  කොටසට එක්ව තිබුණි. මෙම ක්‍රමය තරමක් වාද වු බැවින්, පසුකාලයේදී රජය විසින් ප්‍රාථමික පාසල් නැවත ලබා දුන් අතර, වර්තමානය වන විට ප්‍රාථමික පාසල ප්‍රධාන පාසලේ ගාස්තු නොගෙවන අනු ශාඛාවක් පමණක් ලෙස කටයුතු කරයි.

1959 සිට 1965 දක්වා ප්‍රාථමික පාසලේ විදුහල්පති ධුරය දැරූ ගරු ජෙරාඩ් පීරිස් සහෝදරතුමා තුඩැල්ලේ පිහිටි තවත් මාරිස් ආයතනය වූ ක්‍රිස්තු රාජ විද්‍යාලයයට මාරු කෙරුණි. ඉන්පසු ව ගරු ජෝශප් ෆොන්සේකා සහෝදරතුමා, ගරු ඉෆ්රන් ඔබ්රිස් සහෝදරතුමා, ගරු ශාන්තී ලියනගේ සහෝදරතුමා,ගරු දෙලා සොයිසා සහ ගරු රෙමියූස් ප්‍රනාන්දු පාසලට එක විය.

විදුහල්පතිවරුන්

ධජය සහ ලාංඡනය

පාසල් ධජය
පාසල් ධජය දෙවර්ණයකින් සංයුක්ත වන අතර නිල් වර්ණය සහිත තීරු දෙකක් මධ්‍යයෙහි රතු තීරුවක් අන්තර්ගත වේ.

පාසල් ලාංඡනය
පාසල් ලාංඡනයේ තිබෙන ප්‍රධාන ලක්ෂණ අතරින්, විරාජමාන තාරකාව, "A" ඉංග්‍රීසි අකුර සහ "M" ඉංග්‍රීසි අකුර, කුඩා තාරක දුසිම, සයුරේ යාත්‍රා කරන කෙළිනැව සහ "Iter Para Tutum" ලතින් බසින් කියවෙන ආදර්ශ පාඨය. ලාංඡනයේ ඉහලින්ම තිබෙන බැබළෙන තාරකාව මගින් නිරූපණය කෙරෙන්නේ අපි ජීවන ගමනක යෙදෙන බව සහ මෙම තරුව නිවැරදි මාර්ගය අපට පෙන්වාදෙන බවයි. ඉංග්‍රීසි අකුරු A සහ M මගින් දැක්වෙන්නේ "Ave Maria" ආවේ මරියා. සයුරේ යාත්‍රා කරන කෙළිනැව අපේ ජිවිත ගමනට සමාන කර තිබේ. ලතින් බසින් කියවෙන ආදර්ශ පාඨය "Iter Para Tutum"අප හට මග පෙන්වනු හෝ යහමහ පෙන්වනු යනුවෙන් හදුන්වයි.

ක්‍රීඩා
කරාටේ
කැරම්

ක්‍රිකට්
ජිම්නාස්ටික්
බැඩ්මින්ටන්
මළල ක්‍රීඩා
පාපන්දු
පැසිපන්දු
පිහිනුම්
වොලි බෝල්
හොකී

සමිති සහ සංගම්
කනිෂ්ඨ බටහිර සංගීත කණ්ඩායම
කලා සංගමය
ගගනගාමී සංගමය
ගීතිකා කණ්ඩායම
ඡායාරූප සංගමය
ජ්‍යෙෂ්ඨ බටහිර සංගීත කණ්ඩායම
තාරකා විද්‍යා සංගමය

පුරාවිද්‍යා සමාජය

ශිෂ්‍යභට බලකාය

ෂම්පඤ්ඤ තරුණ සමාජය

වාණිජ සංගමය

දෙව්දහම් කමිටුව

පරිසර කමිටුව

මාධ්‍ය ඒකකය

ශිෂ්‍ය සංගමය

රතු කුරුස සමාජය

පාසැල් පරිසර නියමු භට බලකාය
විද්‍යා සංගමය

බාලදක්ෂ සමූහය

පාසලෙන් බිහි වූ විශිෂ්ඨයින්

මාරිස් ස්ටෙල්ලා විද්‍යාලය, මීගමුව


الطرفية الشرقية : أحد مراكز إمارة منطقة القصيم. ويقطنها 3040 نسمة.

المراجع

مراكز محافظة بريدة

الطرفية الشرقية


Edward Albert Arthur Woodward (Croydon, Surrey, Engleska, 1. lipnja 1930. – Truro, Cornwall, Engleska, 16. studenoga 2009.), engleski filmski, televizijski i kazališni glumac i pjevač, nositelj naslova časnika najizvrsnijeg Reda Britanskog Carstva (OBE). Otac je četvero djece, među njima Tim, Peter i Sarah Woodward.

Životopis
Rođen u Croydonu, Surrey, kao jedino dijete u obitelji radničke klase, metalca Edwarda Olivera Woodwarda i Violet Edith Woodward (rođena Smith). Kao dijete, triput je istjeran iz svog doma tijekom njemačke bombarderske ofanzive na Englesku Blitza. Pohađao je škole na adresi Eccleston Road, Sydenham Road i E Wallington, kao i Kingston Day Commercial School, sve u Surreyu. Pohađao je koledž Kingston.

Završio Kraljevsku akademiju dramskih umjetnosti. Prvo je radio na kazališnoj pozornici. Cijelu karijeru pojavljivao se u produkcijama Kazališta West Enda u Londonu i Broadwayu u New Yorku. Širu pozornost privukao je 1967. u naslovnoj ulozi britanske televizijske špijunske drame Callana, koja mu je 1970. donijela Nagradu BAFTE za najboljeg glumca.

Glumio je policijskog narednika Neila Howieja u kultnom britanskom horroru iz 1973. The Wicker Man i naslovn uulogu u australskom biografskom filmu iz 1980. Breaker Morant. Od 1985. do 1989. glumio je britanskog bivšeg tajnog agenta Roberta McCalla u američkoj televizijskoj seriji The Equalizer, koja mu je 1986. donijela Zlatni globus za najboljeg glumca u dramskoj televizijskoj seriji.

Nastupi na kazališnoj pozornici

1955. - Where There's a Will
1958. - Romeo and Juliet
1958. - Hamlet
1962. - Rattle of a Simple Man
1964. - High Spirits
1968. - Two Cities
1969. - Julius Caesar
1971. - Cyrano de Bergerac
1971. - The White Devil
1973. - The Wolf
1975. - Male of the Species
1976. - On Approval
1978. - The Dark Horse
1980. - The Beggar's Opera (also as director)
1980. - Private Lives
1982. - The Assassin
1982. - Richard III
1992. - The Dead Secret

Films

1955. - Where There's a Will
1960. - Inn for Trouble
1964. - Becket
1969. - File of the Golden Goose
1970. - Incense for the Damned
1972. - Sitting Target
1972. - Young Winston
1973. - Hunted
1973. - The Wicker Man
1974. - Callan
1975. - Three for All
1977. - Stand Up, Virgin Soldiers
1980. - Breaker Morant
1981. - The Appointment
1981. - Wet Job (TV)
1982. - Who Dares Wins (naslov u SAD: The Final Option)
1983. - Love is Forever1984. - Champions1984. - A Christmas Carol1985. - Arthur the King i King David1987. - Uncle Tom's Cabin1989. - The Man in the Brown Suit1990. - Over My Dead Body1990. - Hands of a Murderer1990. - Mister Johnson1990. - Soccer Shootout. - Official. 1990 World Cup (pripovjedač)
1993. - Deadly Advice1993. - Tân ar y Comin1994. - A Christmas Reunion1995. - The Shamrock Conspiracy (TV)
1996. - Harrison: The Cry of the City (TV)
1996. - Gulliver's Travels (TV)
1997. - The House of Angelo1999. - Marcia's Dowry2007. - Hot Fuzz (kao Tom Weaver)
2009. - A Congregation of Ghosts (kao propovjednik Frederick Densham)

Televizijske serije

1967. - Sword of Honour1967-72, 1981. - Callan
1972. - Whodunnit? (kao domaćin)
1977-78. - 19901977-78. - The Bass Player and the Blonde1978. - Laurence Olivier Presents: Saturday, Sunday, Monday1981. - Winston Churchill: The Wilderness Years1981. - Nice Work1985-89. - The Equalizer1987. - Codename: Kyril1990. - Over My Dead Body1991. - In Suspicious Circumstances1991. - America at Risk1994-97- Common as Muck1998. - CI5: The New Professionals1999. - Crusade2000. - La Femme Nikita2001. - The Lone Gunmen (TV serija): Planet of the Frohikes. - Voice Only2001-07. - Messiah, BBC drama series
2004. - Murder in Suburbia 1 epizoda
2007. - Five Days, BBC and HBO drama mini-series
2008. - The Bill 2 episodes. - As Johnie Jackson
2009. - EastEnders 6 episodes

Napravljeno za TV

1983. - Merlin and the Sword (U.S. title, Arthur the King)
1983. - Love is Forever1984. - A Christmas Carol1987. - Uncle Tom's Cabin1988. - The Man in the Brown Suit1990. - Hands of a Murderer1995. - The Shamrock Conspiracy Televizijski specijali

1969. - Omnibus: Scott Fitzgerald1970. - Bit of a Holiday1971. - Evelyn1979. - Rod of Iron1980. - The Trial of Lady Chatterley1980. - Blunt Instrument1981. - Wet Job1986. - The Spice of Life1988. - Hunted1990. - Hands of a Murderer, or The Napoleon of Crime1991. - In My Defence1994. - Harrison1995. - Cry of the City1995. - Gulliver's Travels''

Izvori

Vanjske poveznice

Britanski filmski glumci
Britanski televizijski glumci
Britanski kazališni glumci
Britanski pjevači

Edward Woodward


Le musée militaire de plein air à Kaniv () est un des musées consacré aux armes lourdes.

Histoire et expositions
Le musée a été fondé en 2012.

Quelques images

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Kaniv.
 Liste de musées en Ukraine.

Liens externes

Kaniv
Kaniv
Patrimoine classé d'Ukraine

Musée militaire de plein air à Kaniv


Kasseedorf Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Ostholstein iline bağlı bölge. 33,77 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 1573 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Niels Schwarz tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-ostholstein-mitte.de

Ostholstein iline bağlı yerleşim birimleri

Kasseedorf


An Pholidota mediocris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni De Vogel. An Pholidota mediocris in nahilalakip ha genus nga Pholidota, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pholidota (Orchidaceae)

Pholidota mediocris