Boyunburan, ağaçkakangiller (Picidae) familyasının Jynx cinsinden ağaçkakanlardan ayrı bir grup oluşturan kuş türlerinin ortak adı. Jynginae alt familyasında sınıflandırılırlar.

Gerçek ağaçkakanlar gibi büyük başları vardır. Uzun dilleri, ileride ve gerideki iki ayak parmağına sahiptirler. Gerçek ağaçkakanların, ağaçlara tırmanmada kullandıkları sert kuyruk tüylerinden mahrumdurlar, bundan dolayı akrabalarından farklı olarak bir dala dik konumda tünerler.

Gagaları gerçek ağaçkakanlardan daha kısadır. Temel besinlerini karıncalar ve diğer böcekler oluşturur. Yuva yapmada kendi deliklerini yapmaktansa ağaçkakan deliklerini tekrar kullanırlar. Yumurtalar beyazdır.

İki türde, gri ve kahverengi karmaşık yapıdaki tüylerle kaplıdır. Sesi ağaçkakan sesine benzer. Başlarını 180 derece döndürebilmelerinden dolayı bu isim verilmiştir.

Kaynakça

Ağaçkakangiller

Boyunburan


Juan Martos Nomen (San Adrián del Besós, Barcelona, 15 de junio de 1939), es un ex baloncestista español.

Trayectoria
Nacido en  San Adrián de Besós, Barcelona el 15 de junio de 1941, de pequeño se traslada con su familia a Montgat, donde se inicia con 13 años en el mundo del baloncesto en el UE Montgat. Juega durante 2 años en el primer equipo del Montgat, y después de jugar los Juegos Olímpicos del año 1960 con España, ficha por el Picadero Jockey Club, jugando 5 temporadas y ganando la Copa  en el año 1964. Después jugaría en el Hospitalet y el FC Barcelona, y maltrecho por diversas lesiones en las rodillas, se retira con 28 años. Volvería a jugar al baloncesto en El Bosco en Menorca, ciudad donde se instalaría.

Internacionalidades
Fue internacional con España en 28 ocasiones, participando en los siguientes eventos:
 Eurobasket 1961: 13 posición.
 Juegos Olímpicos 1960: 14 posición.

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en sports reference

Baloncestistas de España
Baloncestistas de la selección de España
Baloncestistas del Unió Esportiva Montgat
Baloncestistas del Picadero Jockey Club
Baloncestistas del Fútbol Club Barcelona
Baloncestistas del Club Bàsquet L'Hospitalet
Deportistas de Cataluña
Nacidos en San Adrián de Besós

Juan Martos


Matea Jelić (Knin, 23. prosinca 1997.) hrvatska je tekvandoašica. Osvojila je zlatnu medalju na Olimpijskim igrama 2020. u kategoriji do 67 kilograma. Članica je splitskog TK Marjan.

Nastupi na OI 2020.

Osobni život
Njezin brat i sestra također se bave taekwondom. Mlađa sestra Ivona bori se s juniorima, a brat Kristijan je trener.

Izvori

Vanjske poveznice
 Profil, TaekwondoData.com
 Profil , Olimpijske igre 2020.

Životopisi, Knin
Hrvatske tekvandoke
Olimpijski pobjednici u taekwondou
Hrvatski olimpijski pobjednici

Matea Jelić


Armando González (Vigo, 8 de agosto de 1931 – Vigo, 7 de dezembro de 2022) foi um canoísta espanhol. Representou a Espanha nos Jogos Olímpicos de Verão de 1960.

Biografia
Armando González nasceu em Vigo, cidade da província de Pontevedra, no ano de 1931. Passou a dedicar-se ao esporte da canoagem, passando a integrar o clube náutico do município, o Real Club Náutico de Vigo (RCN Vigo).

Nos Jogos Olímpicos de Verão de 1960, realizados na capital da Itália, Roma, integrou a delegação espanhola. Juntamente com os atletas espanhóis Franco Cobas, Emilio García, José Méndez e Alberto Valtierra integrou a equipe de quatro atletas. Nas quartas de final, a equipe espanhola disputou uma vaga que dava acesso a semifinal ante as seis equipes que disputavam, porem não obtiveram êxito, sendo a última classificada na chave que sagrou a delegação italiana como classificada.

Foi casado com Mary Carmen Alonso, que conheceu em Sevilha.

Morte

González morreu aos noventa e um anos de idade na cidade de Vigo. Deixou sua esposa Carmen, e seus dois filhos, Armandito e María del Rocío e quatro netos, Itziar, Yago, Bruno e Lucas.

Nascidos em 1931
Mortos em 2022
Naturais de Vigo
Remadores da Espanha
Remadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 1960

Armando González (canoísta)


Francis Bosley Crowther Jr. (* 13. Juli 1905 in Lutherville, Maryland; † 7. März 1981 in Mount Kisco, New York) war ein US-amerikanischer Filmkritiker und Journalist.

Leben
Francis Bosley Crowther Jr. wurde in Maryland geboren, wuchs allerdings in Winston-Salem, North Carolina auf, wo er bereits als Jugendlicher die Nachbarschaftszeitung The Evening Star herausgab. Anschließend zog seine Familie nach Washington, D.C., wo er 1922 an der Western High School seinen Schulabschluss machte. Nach zwei weiteren Jahren an der Woodberry Forest School in Orange, Virginia, begann er ein Studium an der Princeton University, welches er mit dem Hauptfach Geschichte abschloss. Nach seinem Studium wurde ihm von Arthur Hays Sulzberger, dem Verleger der New York Times, ein Angebot unterbreitet, als Journalist für 30 US-Dollar pro Woche zu arbeiten. Crowther lehnte vorerst in der Hoffnung ab, woanders mehr Geld zu verdienen. Da aber andere Angebote selten mehr als die Hälfte des Verdienstes versprachen, nahm er es dennoch an und wurde der erste Nachtclubreporter der Times. Der Theaterkritiker Brooks Atkinson bat ihn einige Zeit später, dem Kulturteil beizutreten, woraufhin Crowther über fünf Jahre lang Theaterkritiken für die Times schrieb.

Ab 1938 arbeitete Crowther für den Filmbereich, und nachdem Frank S. Nugent von Hollywood als Drehbuchautor abgeworben worden war, übernahm er bis 1967 die Leitung der Abteilung. Nachdem er von seinem Posten zurückgetreten war, blieb er weiter der Zeitung erhalten und arbeitete nebenbei als Berater für Filmentwicklung bei Columbia Pictures.

Crowther war mit Florence Marks, einer Mitarbeiterin der New York Times, die er am 20. Januar 1933 ehelichte, verheiratet. Crowther verstarb am 7. März 1981 an den Folgen eines Herzinfarkts.

Ansichten
Bosley Crowther galt lange als einer der einflussreichsten Filmkritiker seines Landes und half dabei, die Karrieren vieler bedeutender Filmemacher aufzubauen. Als sein besonderes Anliegen galt es, dem amerikanischen Filmpublikum – das hauptsächlich heimische Filme schaute – das internationale Kino vorzustellen. So brachte er Regisseure Roberto Rossellini, Vittorio De Sica, Ingmar Bergman und Federico Fellini auch in den USA ins Gespräch. Bei Filmen, die er nicht mochte, konnte Crowther mit beißendem Spott schreiben. Über Jahrzehnte war beispielsweise Joan Crawford eine beliebte Zielscheibe von ihm, deren Darstellungen regelmäßig von ihm verrissen wurden.

Crowther war ein ausgesprochener Gegner der Verfolgung von linken Filmschaffenden während der McCarthy-Ära. Er sprach sich ebenfalls gegen die amerikanische Filmzensur des Hays Codes aus. Wichtig waren ihm vor allem Filme, die ein soziales und gesellschaftliches Bewusstsein ausdrückten, weshalb ihm jüngere Kritiker manchmal einen moralisierenden Blick auf Filme bescheinigten. Deutlich wurde dieser Konflikt gegen Ende seiner Zeit bei der New York Times durch seine Kritik des Filmes Bonnie und Clyde (1967), einem der Gründungsfilme des New Hollywoods. Während andere, meist jüngere Kritiker den Film feierten, positionierte Crowther sich als Gegner der seiner Ansicht nach sinnlosen Brutalität des Filmes.

Veröffentlichungen
 Frank Eugene Beaver: Bosley Crowther: Social Critic of the Film, 1940–1967. Ayer Publishing, 1974.
 Beverly M. Kellye: Reelpolitik II: Political Ideologies in '50s and '60s Films. Rowman & Littlefield, 2004.
 The Lion's Share: The Story of an Entertainment Empire. Ams Press, 1957.
 The Great Films: Fifty Golden Years of Motion Pictures. Putnam, New York 1971.

Weblinks

 Rede an der DePauw University am 6. Februar 1948 (englisch)
 Bosley Crowther bei Rotten Tomatoes

Einzelnachweise

Journalist (Vereinigte Staaten)
Filmkritiker
Kritiker (The New York Times)
US-Amerikaner
Geboren 1905
Gestorben 1981
Mann

Bosley Crowther


Die Türkiye Open Antalya 2011 im Badminton fanden vom 13. Oktober bis zum 16. Oktober in Antalya, Türkei, statt. Das Preisgeld betrug 5.000 US-Dollar. Das Turnier hatte damit ein BWF-Level von 4B. Es war die erste Austragung dieser Titelkämpfe, welche nicht mit den Turkey International zu verwechseln sind.

Finalresultate

Weblinks
 http://badminton.de/11-12-BE-Circuit.2119.0.html

2011
Badminton 2011
BE Circuit 2011/12

Türkiye Open Antalya 2011


Kadife Sokak, İstanbul Kadıköy'de, Caferağa ile Bahariye arasında bulunan sokağın adı. Sokağın çift tarafında café ve bara çevrilmiş eski evler bulunur.

Rexx Sineması'nın sokağı olarak da anılır. Girişinde Eftelya isminde nargile kafe ve hemen altında Reks Büfe bulunur. Sırayla Teacher's, Zincir, Lal, üst katında Dunia, karşıda Trip ve üstünde Hera, ileride Buddha, Karga, Arkaoda, İncir, Kahve Bahane, Racon&Samosa, Ağapia, İsis, Masal Evi, Karin, Liman Kahvesi gibi barlar yer almaktadır. Sokağın sonuna doğru adını blues müzisyeni SRV'den alan müzik enstrümanları satan ve gitar dersleri veren bir dükkân bulunmaktadır.

Eskiden Ermeni ailelerin yaşadığı bir sokak olup, sonradan barlar sokağı niteliği kazanmıştır. Adını 20. yüzyılın başlarında kadife satan dükkânların varlığından almıştır. Bu dönemde Apollon Tiyatrosu da sokakta yer almaktaydı.

Kaynakça

Kadıköy'deki cadde ve sokaklar
Caferağa

Kadife Sokağı


Richard Daniel Alarcón Urrutia (Lima, 10 de abril de 1952) é arcebispo de Cuzco.

Richard Daniel Alarcón Urrutia entrou na Ordem Franciscana em 1969 e fez sua profissão em 15 de maio de 1976. Em 8 de dezembro de 1976 foi ordenado sacerdote. Em 20 de abril de 1993 foi incardinado no clero da Diocese de Tarma. De 1993 a 2001 foi vigário geral desta diocese.

O Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Tarma em 13 de junho de 2001. O arcebispo de Ayacucho o Huamanga, Luis Abílio Sebastiani Aguirre SM, concedeu-lhe a consagração episcopal em 21 de julho do mesmo ano; Os co-consagradores foram Rino Passigato, Núncio Apostólico no Peru, e Luis Armando Bambarén Gastelumendi SJ, Bispo de Chimbote.

O Papa Francisco o nomeou Arcebispo de Cuzco em 28 de outubro de 2014. A posse ocorreu em 4 de janeiro do ano seguinte. O arcebispo Alarcón foi presidente da Caritas Peru (Caritas del Perú) até março de 2018.

Ver também

Arcebispos católicos do Peru

Richard Daniel Alarcón Urrutia


Mršavi Bijeli Vojvoda (engl.: The Thin White Duke) lik je britanskog glazbenika Davida Bowieja kojim se koristio od 1975. do 1976. godine. Uglavnom ga se povezuje s Bowiejevim albumom Station to Station iz 1976. godine, a njegovo se ime spominje u naslovnoj skladbi. Međutim, Bowie se počeo služiti tim likom već tijekom prethodne promidžbene turneje za uradak Young Americans 1975. godine. Izgled i ponašanje tog lika djelomično su nadahnuti likom Thomasa Jeromea Newtona, humanoidnog izvanzemaljca kojeg je Bowie glumio u filmu Čovjek koji je pao na Zemlju iz 1976. godine.

Mršavi Bijeli Vojvoda bio je kontroverzan lik zbog naočigled profašističkih izjava koje je Bowie tada davao u intervjuima. Ubrzo nakon tih izjava Bowie je komentirao da su to bili "teatralni" komentari njegova lika i da zapravo ne prikazuju njegov pogled na svijet. Nekoliko godina kasnije za svoje je nepredvidljivo ponašanje u vrijeme lika Vojvode okrivio "astronomsku" konzumaciju teških droga (pogotovo kokaina) dok je živio u Los Angelesu.

Bowie je 1976. godine napustio Kaliforniju i otišao u Europu kako bi poboljšao svoje duševno i tjelesno zdravlje. Početkom 1977. počeo je živjeti u Zapadnom Berlinu i u to je vrijeme neprimjetno umirovio lik Vojvode.

Razvoj

David Bowie bavio se glumom u eksperimentalnom kazalištu prije nego što je stekao slavu kao glazbenik. Početkom 1970-ih počeo je stvarati likove; jedan od njegovih najpoznatijih likova je glam izvanzemaljac Ziggy Stardust. Prestao se koristiti Ziggyjevim likom 1973. godine, kad je na albumu Diamond Dogs i većem dijelu popratne turneje njegovo mjesto zauzeo distopijski Halloween Jack.

Rana inačica lika Mršavog Bijelog Vojvode pojavila se krajem 1974. tijekom etape "Philly Soul" turneje za Diamond Dogs. Tijekom tog razdoblja "plastic soula" prije objave albuma Young Americans Bowiejeva je kosa i dalje bila narančaste boje, ali ju je skratio, a svoja je prethodna šarena glam odijela zamijenio konvencionalnijim. Ime Mršavog Bijelog Vojvode spominje se u naslovnoj skladbi Bowiejeva sljedećeg albuma, Station to Stationa, a njegov je lik utjelovio tijekom naknadne turneje Isolar – 1976 Tour.

Karakteristike
Na prvi je pogled Mršavi Bijeli Vojvoda konvencionalniji od Bowiejevih prethodnih kitnjastih glam likova. Njegova je frizura njegovana i plave boje, a nosi jednostavnu kabaretsku odjeću koju čini bijela majica, crne hlače i prsluk. Vojvodu se opisuje kao isprazna čovjeka koji s bolnom intenzivnošću pjeva pjesme o ljubavi, ali zapravo ne osjeća ništa jer je "led koji se maskira u vatru". Opisan je i kao "ludi aristokrat", "nemoralni zombi" i "arijski superčovjek bez emocija". Sam ga je Bowie ovako opisao: "Vrlo je arijski, fašistički lik; želi biti romantičar, ali ne osjeća ništa i naširoko priča o neoromantici."

Kontroverzije
Mršavi Bijeli Vojvoda lik je koji je izazvao polemike. U intervjuima iz 1975. i 1976., tijekom kojih je utjelovljavao lik Vojvode, Bowie je komentirao Adolfa Hitlera i Treći Reich na način koji je insinuirao potporu fašizmu, a možda čak i njegovu promidžbu. Do dodatnih je polemika došlo u svibnju 1976., kad je objavljena fotografija na kojoj grupu obožavatelja pred londonskom stanicom "Victoria" naočigled pozdravlja Hitlerovim pozdravom. Bowie je to kasnije negirao rekavši da joj je jednostavno mahao i da ga je fotograf uslikao usred mahanja.

Već početkom 1976. Bowie je počeo odbacivati svoje navodno profašističke komentare i izjavio je da je pogrešno shvaćen. Iste je te godine u intervjuu s Daily Expressom o utjelovljivanju svih svojih prijašnjih likova izjavio: "Ja sam Pierrot. Ja sam svatko. Ono što činim je teatar i samo teatar... Ono što vidite na pozornici nije zlonamjerno. To je čista klaunerija. Koristim sebe kao platno i na njemu pokušavam naslikati istinu našega vremena. Bijelo lice, vrećaste hlače – to predstavlja Pierrota, vječnog klauna koji savršeno prikazuje veliku žalost." Godine 1977., nakon što je prestao utjelovljivati Vojvodu, Bowie je komentirao: "Nekoliko sam puta na ljigav i teatralan način prikazao britansko društvo i jedino što mogu dodati tome jest da NISAM fašist."

Nekoliko je godina kasnije Bowie opisao razdoblje od kraja 1974. do početka 1977. "najmračnijim danima svojega života" zbog "astronomskog" korištenja kokaina i ostalih droga. Za svoje je tadašnje uvredljive izjave, nepredvidljivo ponašanje i fascinaciju nacističkim i okultnim simbolima okrivio svoje nestabilno duševno zdravlje i dodao da se čak nije mogao sjetiti snimanja albuma Station to Station, koje se odvijalo krajem 1975. godine. "Bilo je to opasno vrijeme", objasnio je. "Bio sam fizički i emocionalno izmučen i počeo sam preispitivati svoj razum." Također je komentirao da je Mršavi Bijeli Vojvoda "doista gadan tip", a kasnije ga je nazvao i "ogrom".

Poslije Vojvode
Kako bi poboljšao svoje duševno i fizičko zdravlje, Bowie je 1976. napustio scenu droge u Los Angelesu i prvo se preselio u Ženevu, a potom se početkom 1977. pridružio svojem prijatelju Iggyju Popu u Zapadnom Berlinu. Iako nije javno umirovio lik Mršavog Bijelog Vojvode kao što je to učinio sa Ziggyjem Stardustom, Bowie nikad više nije nastupao kao Vojvoda nakon što se preselio u Europu.

Bowie je u Zapadnom Berlinu živio gotovo dvije godine, tijekom kojih je promijenio svoj glazbeni stil i način života, što se odrazilo na njegovoj "Berlinskoj trilogiji" (koja se sastoji od albuma Low, "Heroes" i Lodger), na kojoj je surađivao s Brianom Enom i Tonyjem Viscontijem. Također je producirao Popove albume The Idiot i Lust for Life .

Izvori

David Bowie

Mršavi Bijeli Vojvoda


Sauraja (Saurauia), veliki rod vazdazelenioog grmlja iz porodice aktinidijevki kojemu pripada preko 400 vrsta.

Raširene su po suptropskoj i tropskoj Aziji i Srednjoj i Južnoj Americi.

Vrste

Saurauia achyrantha Diels
Saurauia actinidiifolia Stapf
Saurauia aculeata Lauterb.
Saurauia acuminata Merr.
Saurauia adenodonta Sleum.
Saurauia aequatoriensis Sprague
Saurauia agamae Merr.
Saurauia aguaricana D. D. Soejarto
Saurauia albiflora A. C. Sm.
Saurauia alkmaarensis Lauterb.
Saurauia alloplectifolia D. D. Soejarto
Saurauia alpicola A. C. Sm.
Saurauia altissima Zipp. ex Miq.
Saurauia altiterra P. van Royen
Saurauia alvarezii Merr.
Saurauia amdjahii K. M. Wong
Saurauia amoena Stapf
Saurauia ampla Merr.
Saurauia amplifolia Diels
Saurauia andreana F. M. Bailey
Saurauia angica Kanehira & Hatusima
Saurauia angustifolia Turcz.
Saurauia angustipetala K. M. Wong
Saurauia arcana A. C. Sm.
Saurauia archboldiana A. C. Sm.
Saurauia armata Kurz
Saurauia arnoldii Sleum.
Saurauia aromatica R. E. Schult.
Saurauia ashtonii K. M. Wong
Saurauia aspera Turcz.
Saurauia asperifolia Stapf ex E. G. Baker
Saurauia aurea Kamariah ex K. M. Wong
Saurauia auricoma Ridl.
Saurauia avellana Elmer
Saurauia bakaraya Kamariah ex K. M. Wong
Saurauia bakeri Merr.
Saurauia barbata Kamariah ex K. M. Wong
Saurauia belensis A. C. Sm.
Saurauia beluranensis K. M. Wong
Saurauia bentuangensis K. M. Wong
Saurauia bibracteata Lauterb.
Saurauia bicolor Merr.
Saurauia bifida Warb.
Saurauia biserrata (Ruiz & Pav.) Sprengel
Saurauia bogoriensis R. D. Hoogland
Saurauia bontocensis Merr.
Saurauia borneensis Merr.
Saurauia bosuangii Kamariah ex K. M. Wong
Saurauia brachybotrys Turcz.
Saurauia bracteosa DC.
Saurauia brassii Diels
Saurauia brevicymula K. M. Wong
Saurauia brevirostris Zipp. ex Miq.
Saurauia briquetii Buscal. ex Buscal.
Saurauia bruneiensis Kamariah
Saurauia buddleifolia Diels
Saurauia bullosa Wawra
Saurauia calcicola K. M. Wong
Saurauia callithrix Miq.
Saurauia calyptrata Lauterb.
Saurauia capitellata Kamariah ex K. M. Wong
Saurauia capitulata A. C. Sm.
Saurauia caquetensis R. E. Schult.
Saurauia caroli Diels
Saurauia castanifolia Ridl.
Saurauia cauliflora Noronha ex DC.
Saurauia ceramica Miq.
Saurauia chaiana K. M. Wong
Saurauia chaparensis Soejarto
Saurauia chewlunii K. M. Wong
Saurauia chiliantha R. E. Schult.
Saurauia chocoensis D. D. Soejarto
Saurauia choriophylla R. E. Schult. & Gutierr.
Saurauia cinnamomea Merr.
Saurauia clementis Merr.
Saurauia collina A. C. Sm.
Saurauia comitis-rossei R. E. Schult.
Saurauia conferta Warb.
Saurauia confertiflora Merr. & Quisum.
Saurauia confusa Merr.
Saurauia congestiflora A. C. Sm.
Saurauia conniechaniae K. M. Wong
Saurauia conzattii Buscalioni
Saurauia copelandii Elmer
Saurauia corneri Kamariah ex K. M. Wong
Saurauia costata Reinw. ex de Vriese
Saurauia crassisepala D. D. Soejarto
Saurauia crenulata Wight ex Wall.
Saurauia crockerensis K. M. Wong
Saurauia cuatrecasana R. E. Schult.
Saurauia cuspidella Miq.
Saurauia darikalteng K. M. Wong
Saurauia dasyantha de Vriese
Saurauia decurrens Lauterb.
Saurauia dempoensis E. G. Baker
Saurauia denticulata C. B. Robinson
Saurauia desquamulata Diels
Saurauia dewildeorum K. M. Wong
Saurauia dicalyx Miq.
Saurauia dielsiana A. C. Sm.
Saurauia distasosa Korth.
Saurauia diwolii K. M. Wong
Saurauia drimytiflora Diels
Saurauia dufaurii (F. Muell.) Diels
Saurauia eburnea A. C. Sm.
Saurauia echioides Diels
Saurauia egregia Diels
Saurauia elegans (Choisy) F.-Villar
Saurauia elmeri Merr.
Saurauia emarginata C. T. White & Francis
Saurauia erythrocarpa C. F. Liang & Y. S. Wang
Saurauia erythrotricha Elmer
Saurauia euryolepis de Vriese
Saurauia euryphylla Airy-Shaw
Saurauia excavata Korth.
Saurauia excelsa Willd.
Saurauia excurrens A. C. Sm.
Saurauia eximia Ridl.
Saurauia fasciculata Wall.
Saurauia fasciculiflora Merr.
Saurauia ferox Korth.
Saurauia fimbriata A. C. Sm.
Saurauia floccifera Triana & Planch.
Saurauia forbesii E. G. Baker
Saurauia formosa Sleum.
Saurauia fragrans R. D. Hoogland
Saurauia fraseri Ridl.
Saurauia geensinkii K. M. Wong
Saurauia gigantifolia Quisumb.
Saurauia giluwensis P. van Royen
Saurauia gjellerupii Lauterb.
Saurauia glabrifolia Merr.
Saurauia gorokae A. Gilli
Saurauia graciliflora Kamariah ex K. M. Wong
Saurauia gracilipes Merr.
Saurauia griffithii Dyer
Saurauia hageniana A. Gilli
Saurauia harlingii D. D. Soejarto
Saurauia havilandii Merr.
Saurauia herthae Sleum.
Saurauia heterosepala Merr.
Saurauia hiranohottae K. M. Wong
Saurauia hispidicalyx Kamariah ex K. M. Wong
Saurauia hoeveniana Koord.
Saurauia holotricha Diels
Saurauia homotricha A. Pool
Saurauia horrida Hook. fil.
Saurauia hosei Merr.
Saurauia hystrix Ridl.
Saurauia iboana Diels
Saurauia idenburgensis A. C. Sm.
Saurauia iliasii K. M. Wong
Saurauia ilicifolia P. van Royen
Saurauia involucrata Merr.
Saurauia isosepala Kamariah ex K. M. Wong
Saurauia isoxanthotricha Buscalioni
Saurauia jaswirii K. M. Wong
Saurauia javanica (Bl.) R. D. Hoogland
Saurauia jeisinii K. M. Wong
Saurauia jiewhoei K. M. Wong
Saurauia joelii K. M. Wong
Saurauia jugahii K. M. Wong
Saurauia juliae K. M. Wong
Saurauia kajewskii A. C. Sm.
Saurauia kegeliana Schltdl.
Saurauia kessleri K. M. Wong
Saurauia kinabaluensis Merr.
Saurauia klemmei Merr.
Saurauia klinkii K. Schum. & Lauterb.
Saurauia knemifolia Quisumb.
Saurauia kuchingensis K. M. Wong
Saurauia kuswatae K. M. Wong
Saurauia lactea Lauterb.
Saurauia laevigata Triana & Planch.
Saurauia lamii Diels
Saurauia lanaensis Merr.
Saurauia latibractea Choisy
Saurauia latifolia K. M. Wong
Saurauia laxiflora D. D. Soejarto
Saurauia leeana K. M. Wong
Saurauia lehmannii Hieron.
Saurauia leopoldii K. M. Wong
Saurauia lepidicalyx Miq.
Saurauia lepidota Kamariah
Saurauia leprosa Korth.
Saurauia leucocarpa Schltdl.
Saurauia leytensis Merr.
Saurauia linusii K. M. Wong
Saurauia loeseneriana Buscaloni
Saurauia loheri Merr.
Saurauia longipedicellata Merr.
Saurauia longipetiolata Merr.
Saurauia longistyla Merr.
Saurauia lorentzii Lauterb.
Saurauia luzoniensis Merr.
Saurauia macgregorii Merr.
Saurauia macrantha A. C. Sm.
Saurauia macrotricha Kurz ex Dyer
Saurauia madrensis B. T. Keller & D. E. Breedlove
Saurauia magentea Danet
Saurauia magnifica D. D. Soejarto
Saurauia mahmudii R. D. Hoogland
Saurauia malayana R. D. Hoogland
Saurauia mamberamana Diels
Saurauia matthewsii Merr.
Saurauia meiandra Diels
Saurauia meridensis Steyerm.
Saurauia merrillii Elmer
Saurauia mexiae Killip ex Soejarto
Saurauia micayensis Killip
Saurauia micrantha Bl.
Saurauia microphylla de Vriese
Saurauia minahassae Koord.
Saurauia mindorensis Merr.
Saurauia miniata C. F. Liang & Y. S. Wang
Saurauia minutiflora K. M. Wong
Saurauia molinae D. D. Soejarto
Saurauia mollissima Ridl.
Saurauia momiensis Kanehira & Hatusima
Saurauia monadelpha Scheff.
Saurauia montana Seem.
Saurauia montifragrans K. M. Wong
Saurauia multinervis Soejarto
Saurauia muricata Reinw. ex de Vriese
Saurauia myrmecoidea Merr.
Saurauia nabirensis Kanehira & Hatusima
Saurauia napaulensis DC.
Saurauia natalicia Sleum.
Saurauia naumannii Diels
Saurauia negrosensis Elmer
Saurauia nicobarica T. K. Paul
Saurauia nigrescens Korth.
Saurauia njapaensis K. M. Wong
Saurauia nooteboomii K. M. Wong
Saurauia novoguineensis Scheff.
Saurauia nudiflora DC.
Saurauia nutans A. Gilli
Saurauia oblanceolata Ridl.
Saurauia oblancifolia Merr.
Saurauia oblancilimba Quisumb.
Saurauia obvallatoides Kanehira & Hatusima
Saurauia occulta A. C. Sm.
Saurauia oligantha Merr.
Saurauia oligolepis Miq.
Saurauia oligophlebia Merr.
Saurauia omichlophila R. E. Schult.
Saurauia oreadum Dielt
Saurauia oreophila Hemsl.
Saurauia oroquensis D. D. Soejarto
Saurauia othmanii K. M. Wong
Saurauia pachyphylla K. M. Wong
Saurauia palawanensis Merr.
Saurauia panayensis Merr.
Saurauia panduriformis Elmer
Saurauia paniculigera Ridl.
Saurauia pannosa Diels
Saurauia papillulosa Merr.
Saurauia parasnathensis Ranjan & S. K. Srivast.
Saurauia parviflora Triana & Planch.
Saurauia pavonii K. M. Wong
Saurauia peduncularis Triana & Planch.
Saurauia pedunculata Hook.
Saurauia pendula Bl.
Saurauia pentapetala (Jack) Hoogland
Saurauia pereirae K. M. Wong
Saurauia peruviana Buscal.
Saurauia petelotii Merr.
Saurauia phaeosepala Diels
Saurauia philippinensis Merr.
Saurauia pilogyne Diels
Saurauia pittieri J. D. Sm.
Saurauia planchonii Hook. fil.
Saurauia platyphylla Merr.
Saurauia pleurotricha Diels
Saurauia plurilocularis C. T. White & Francis ex Lane-Poole
Saurauia polyneura C. F. Liang & Y. S. Wang
Saurauia polyodon Miq.
Saurauia polysperma (Blanco) Merr.
Saurauia poolei C. T. White & Francis
Saurauia portachuelensis R. E. Schult.
Saurauia postarii K. M. Wong
Saurauia prainiana Buscalioni
Saurauia pringlei Rose
Saurauia pseudoleucocarpa Buscal.
Saurauia pseudostrigillosa Buscal.
Saurauia pulchra Sprague ex R. E. Schult.
Saurauia punctata Stapf ex E. G. Baker
Saurauia punduana Wall.
Saurauia purgans B. L. Burtt
Saurauia purpurellifolia Kanehira & Hatusima
Saurauia pustulata G. E. Hunter
Saurauia putumayonis R. E. Schult. & Garc.-Barr.
Saurauia radlkoferi Buscalioni
Saurauia raimondiana Sleum.
Saurauia ramiflora Koord. & Valet.
Saurauia rantaijawae K. M. Wong
Saurauia reinwardtiana Bl.
Saurauia rhodosma Sleum.
Saurauia ridleyi Merr.
Saurauia rodatzii K. Schum. & Lauterb.
Saurauia roemeri Lauterb.
Saurauia roseata Merr.
Saurauia roxburghii Wall.
Saurauia rubens Ridl.
Saurauia rubicunda (A. Gray) Seem.
Saurauia rubiformis Vatke
Saurauia rubiginosa (Jack) Merr.
Saurauia rubricalyx C. F. Liang & Y. S. Wang
Saurauia rubrisepala D. D. Soejarto
Saurauia rubrisquamata A. C. Sm.
Saurauia rudolfi Diels
Saurauia rufa Burkill
Saurauia rufescens B. J. Conn & Damas
Saurauia rufinervis Kanehira & Hatusima
Saurauia runiae K. M. Wong
Saurauia rupestris Diels
Saurauia rusbyi Britton
Saurauia sakoembangensis Korth.
Saurauia samarensis Merr.
Saurauia sammanniana K. M. Wong
Saurauia sampad Elmer
Saurauia sapotoides Ridl.
Saurauia scaberrima Lauterb.
Saurauia scabra (H. B. K.) Dietr.
Saurauia scabrida Hemsl.
Saurauia schmutzii R. D. Hoogland
Saurauia schultesiana Soejarto
Saurauia schultzeorum Sleum.
Saurauia schumanniana Diels
Saurauia schwarzii Koord.
Saurauia seibertii Standl.
Saurauia selerorum Buscalioni
Saurauia serpentina Kamariah ex K. M. Wong
Saurauia serrata Moc. & Sessé ex DC.
Saurauia setigera Korth.
Saurauia sibuyanensis Elmer
Saurauia sidiyasae K. M. Wong
Saurauia simplex Merr.
Saurauia singalangensis Korth.
Saurauia sinohirsuta J. Q. Li & Soejarto
Saurauia siporensis Ridliy
Saurauia solitaria Sleum.
Saurauia sorsogonensis Merr.
Saurauia sparsiflora Elmer
Saurauia speciosa Kamariah ex K. M. Wong
Saurauia spectabilis Hook.
Saurauia spinosa Briggs
Saurauia spinuligera R. E. Schult.
Saurauia spinulososetosa Merr.
Saurauia squamellicaula Miq.
Saurauia squamifructa G. E. Hunter
Saurauia squamulosa Koord. & Valet.
Saurauia stapfiana Buscal.
Saurauia sterrolepida Diels
Saurauia stichophlebia Diels
Saurauia striata D. D. Soejarto
Saurauia strigillosa Triana & Planch.
Saurauia strigosa Kamariah ex K. M. Wong
Saurauia subcordata Korth.
Saurauia submodesta Diels
Saurauia subnuda K. M. Wong
Saurauia subsessilifolia Kamariah ex K. M. Wong
Saurauia subspinosa Anthony
Saurauia sugaui K. M. Wong
Saurauia sumatrana E. G. Baker
Saurauia suzanae K. M. Wong
Saurauia tafana A. C. Sm.
Saurauia tambensis Killip
Saurauia tayabensis Quisumb.
Saurauia taylorii W. N. Takeuchi
Saurauia temburongensis K. M. Wong
Saurauia tenuicyma K. M. Wong
Saurauia tewensis Korth.
Saurauia thorelii Finet & Gagnep.
Saurauia thyrsiflora C. F. Liang & Y. S. Wang
Saurauia tomentocalyx Kamariah ex K. M. Wong
Saurauia tomentosa (Kunth) Spreng.
Saurauia trachylasia Diels
Saurauia trichocalyx Koord. & Valet.
Saurauia trichophora Quisumb.
Saurauia trichopoda E. G. Baker
Saurauia tristyla DC.
Saurauia trolliana Sleum.
Saurauia trugul P. van Royen
Saurauia trunciflora Merr.
Saurauia ubaldusii Kamariah ex K. M. Wong
Saurauia umbellata Koord. & Valet.
Saurauia uniflora Ridl.
Saurauia urdanetensis Elmer
Saurauia urophylla K. M. Wong
Saurauia ursina Triana & Planch.
Saurauia vagans Diels
Saurauia vallium C. T. White & Francis
Saurauia vanoverberghii Merr.
Saurauia verheijenii R. D. Hoogland
Saurauia versteegii Gilg & Lauterb.
Saurauia villosa Moc. & Sessé ex DC.
Saurauia vulcani Korth.
Saurauia waldheimii Buscal.
Saurauia warburgii Koord.
Saurauia warenensis Kanehira & Hatusima
Saurauia waworoentii Koord.
Saurauia wenzelii Merr.
Saurauia whitfordii Merr.
Saurauia wigmannii Koord.
Saurauia winkleri Merr.
Saurauia xiphophylla Diels
Saurauia xylantha Stapf ex E. G. Baker
Saurauia yasicae Loes.
Saurauia yunnanensis C. F. Liang & Y. S. Wang
Saurauia zahlbruckneri Buscal.
Saurauia zamboangensis Merr.

Izvori

Aktinidijevke

Sauraja


Rashīd al-Dīn Ṭabīb (; 1247–1318; also known as Rashīd al-Dīn Faḍlullāh Hamadānī, ) was a statesman, historian and physician in Ilkhanate Iran.

Having converted to Islam by the age of 30 in 1277, Rashid al-Din became the powerful vizier of the Ilkhan, Ghazan. Later he was commissioned by Ghazan to write the Jāmiʿ al-Tawārīkh, now considered the most important single source for the history of the Ilkhanate period and the Mongol Empire. He retained his position as a vizier until 1316.

After being charged with poisoning the Ilkhanid king Öljaitü, he was executed in 1318.

Historian Morris Rossabi calls Rashid al-Din "arguably the most distinguished figure in Persia during Mongolian rule".  He was a prolific author and established the Rab'-e Rashidi academic foundation in Tabriz.

Biography

Rashid al-Din was born in 1247 into a Persian Jewish family from Hamadan Province. His grandfather had been a courtier to the founder of the Ilkhanate, Hulagu Khan, and Rashid al-Din's father was an apothecary at the court. He converted to Islam around the age of thirty.

Rashid was trained as a physician and started service under Hulagu's son, Abaqa Khan. He rose to become the Grand Vizier of the Ilkhanid court at Soltaniyeh, near Qazvin. He served as vizier and physician under the Ilkhans Ghazan and Öljaitü before falling to court intrigues during the reign of Abu Sa'id Bahadur Khan, whose ministers had him killed at the age of seventy. His son, Ghiyas al-Din ibn Rashid al-Din, briefly served as vizier after him.

Jāmiʿ al-Tawārīkh
The Jāmiʿ al-Tawārīkh ("Compendium of Chronicles") was commissioned by Ghazan and initially was a history of the Mongols and their dynasty, but gradually expanded to include the entire history since the time of Adam to Rashid al-Din's time.

Rashid was assisted by Bolad, a Mongol nobleman who was the emissary of the Great Khan to the Ilkhanid court. Bolad provided him with much background about the Mongols.

The Compendium was completed between 1307 and 1316, during the reign of Öljaitü.

Calligraphy workshop: Rab' i-Rashidi
The work was executed at the elaborate scriptorium Rab'-e Rashidi at Qazvin, where a large team of calligraphers and illustrators were employed to produce lavishly illustrated books.  These books could also be copied, while preserving accuracy, using a printing process imported from China.

The work was at the time of completion, , of monumental size. Several sections have not survived or been discovered. Portions of the Jāmiʿ al-Tawārīkh survive in lavishly illustrated manuscripts, believed to have been produced during his lifetime and perhaps under his direct supervision at the Rab'-e Rashidi workshop.

Historiographical significance
Volumes I and II of the Jāmiʿ al-Tawārīkh have survived and are of great importance for the study of the Ilkhanate. Volume I "contains the history of the Turkish and Mongol tribes, including their tribal legends, genealogies, myths and the history of the Mongol conquests from the time of Genghis Khan to the end of the reign of Ghazan Khan" while volume II describes "the history of all the peoples with whom the Mongols had fought or with whom they had exchanged embassies". In his narration down to the reign of Möngke Khan (1251–1259), Ata-Malik Juvayni was Rashid al-Din's main source; however, he also utilized numerous now-lost Far Eastern and other sources. The Jāmiʿ al-Tawārīkh is perhaps the single most comprehensive Persian source on the Mongol period. For the period of Genghis Khan, his sources included the now lost Altan Debter ("Golden Book"). His treatment of the Ilkhanid period seems to be biased, as he himself was a high official, yet it is still seen as the most valuable written source for the dynasty.

The third volume is either lost or was never completed; its topic was "historical geography".

The most important historiographic legacy of the Jāmiʿ al-Tawārīkh may be its documentation of the cultural mixing and ensuing dynamism that led to the greatness of the Persian and Ottoman Empires, many aspects of which were transmitted to Europe and influenced the Renaissance. This was the product of the geographical extension of the Mongol Empire, and is most clearly reflected in this work by Rashid al-Din. The text describes the different peoples with whom the Mongols came into contact and is one of the first attempts to transcend a single cultural perspective and to treat history on a universal scale. The Jāmiʿ attempted to provide a history of the whole world of that era, though many parts are lost.

One of the volumes of the Jāmiʿ al-Tawārīkh deals with an extensive History of the Franks (1305/1306), possibly based on information from Europeans working under the Ilkhanates such as Isol the Pisan or the Dominican friars, which is a generally consistent description with many details on Europe's political organization, the use of mappae mundi by Italian mariners and regnal chronologies derived from the chronicle of Martin of Opava (d. 1278).

Book transmission: printing and translation

Rashid al-Din also collected all of his compositions into a single volume, entitled Jami' al-Tasanif al-Rashidi ("The Collected Works of Rashid"), complete with maps and illustrations. He even had some of his shorter works, on medicine and government, translated into Chinese. Anyone who wished was given access to his works and encouraged to copy them. In order to facilitate this, he set aside a fund to pay for the annual transcription of two complete manuscripts of his works, one in Arabic and one in Persian.

The printing process used at the workshop has been described by Rashid al-Din, and bears very strong resemblance to the processes used in the large printing ventures in China under Feng Dao (932–953):

Authorship and plagiarism accusations

The authorship of the Jāmiʿ al-Tawārīkh has been questioned on several grounds.

Abu al-Qasim Kashani (d. 1324), who wrote the most important extant contemporary source on Öljaitü, maintained that he himself was the true author of the Jāmiʿ al-Tawārīkh, "for which Rashid al-Din had stolen not only the credit but also the very considerable financial rewards."

According to Encyclopædia Iranica, "While there is little reason to doubt Rašid-al-Din's overall authorship of the Jāmeʿ al-tawāriḵ, the work has generally been considered a collective effort, partly carried out by research assistants." Kashani may have been one of those assistants.

Some also contended that it was a translation of a Mongol original.

Authorship of his Letters

Scholars are in dispute about whether Rashid al-Din's Letters are a forgery or not.  According to David Morgan in The Mongols, Alexander Morton has shown them to be a forgery, probably from the Timurid period. One scholar who has attempted to defend the letters' authenticity is Abolala Soudovar.

Fahlavi poems
There are some fahlavīyāt by him apparently in his native dialect: a hemistich called zabān-e fahlavī (1976, I, p. 290), a quatrain with the appellation bayt-efahlavī, and another hemistich titled zabān-e pahlavī ("Fahlavi language").

Loss of influence and death

In 1312, his colleague Sa'd-al-Din Mohammad Avaji fell from power and was replaced by Taj-al-Din Ali-Shah Jilani. Then, in 1314, Öljaitü died and power passed to his son, Abu Sa'id Bahadur Khan, who sided with Ali-Shah. In 1318, Rashid al-Din was charged with having poisoned Öljaitü and was executed on July 13, at the age of seventy. His Jewish ancestry was referenced numerous times in the court. His head was carried around the city after the execution and people were chanting: "This is the head of the Jew who abused God's name, may God's curse be upon him."

His property was confiscated and Rab'-e Rashidi, with its scriptorium and its precious copies, were turned over to the Mongol soldiery. A century later, during the reign of Timur's son Miran Shah, Rashid al-Din's bones were exhumed from the Muslim cemetery and reburied in the Jewish cemetery.

National and political thoughts
Rashid al-din was an Iranian patriot and also an admirer of the Iranian state traditions. The name of "Iran" is mentioned in his Jami' al-tawarikh, and he showed dislike for Mongols (whom they referred to as Turks).

See also

 List of Muslim historians
 List of Persian scientists and scholars
 Ghiyas al-Din ibn Rashid al-Din, his son

References

Sources

External links

The Mongol siege of Mosul from a manuscript of Rashid Al-Din's Jami' Al-Tawarikh, 14th century
Rashid al-din Hamadani's Illustrated History of the World in digitised book form from the University of Edinburgh

1247 births
1318 deaths
14th-century Iranian physicians
14th-century Iranian historians
13th-century Iranian historians
Historians from the Ilkhanate
Historians of Mongolia
Converts to Islam from Judaism
Medieval Iranian people of Jewish descent
Iranian inventors
Medieval Jewish physicians of Persia
People involved in plagiarism controversies
13th-century Jews
13th-century Iranian physicians
Viziers in the medieval Islamic world
People from Hamadan
Executed Iranian people
Executed prime ministers
Mongolists
Turkologists
Viziers of the Ilkhanate
Jews from the Ilkhanate

Rashid al-Din Hamadani


Iz džungle u džunglu (eng. Jungle 2 Jungle), američko-francuska komedija iz 1997. Inspirirana je francuskim filmom "Mali Indijanac, veliki grad", a govori o Indijancu koji dolazi živjeti u New York i mora se priviknuti na najveći svjetski grad.

Radnja
Michael Cromwell je sebični njujorški broker koji ima sve što želi: novac, moć i žene. Želi se oženiti svojom zaručnicom Charlottom, ali prvo mora dobiti razvod od svoje supruge Patricije koja ga je ostavila prije nekoliko godina. Patricia je sada liječnica u indijanskom plemenu koje živi u nacionalnom parku Canaima. Michael dolazi u Venezuelu kako bi dobio papire, ali umjesto toga doznaje da ima 13-godišnjeg sina Mimi-Sikua. Michael, kojeg su Indijanci prozvali Babun, tijekom vožnje brodom obećaje sinu da će ga odvesti u London kad postane muškarac.

Te noći, Michael prolazi kroz obred inicijacije kojim se postaje muškarac, a poglavica mu zadaje zadatak da donese oganj s Kipa slobode. Michael dovodi sina u svoj stan u New Yorku, što se Charlotti baš i ne svidi. Mimi-Siku se sada mora priviknuti na gradski život, ali mu to ne ide baš lako pa se čak popne na Kip slobode kako bi došao do vatre! Međutim, grdno se razočara vidjevši da je vatra lažna. Tijekom boravka u kući Michaelova poslovnog partnera Richarda Kempstera, Mimi-Siku se zbližava s lijepom djevojčicom Karen. Daje joj ime Ukume - "zvuk vode u rijeci". Međutim, nevolje nastaju kad Mimi-Siku skuha skupocjene ribe koje je Richard kupio za 10.000 dolara te kad ih on zatekne kako zajedno spavaju. Gnjevni Richard prijeti da će poslati Karen u ljetni logor.

Dvije obitelji su pod prijetnjom ruske mafije čiji poglavar Jovanovič misli da su ih prevarili. Zajedno s nekoliko plaćenika, zarobljava Richarda u njegovom vlastitom stanu, ali Mimi-Siku uz pomoć svoje paučice Maitike onesposobljava Jovanoviča, a između mafijaša i članova obitelji zametne se bitka. Unatoč sitnim poteškoćama, obitelji pobjeđuju. Nakon toga Mimi-Siku se mora vratiti u amazonsku džunglu, a Michael mu daje mobitel i upaljač koji izgleda kao Kip slobode. On mu zauzvrat ostavlja puhaljku te mu kaže da vježba gađati muhe i da mu kaže kad uspije.

Uskoro, Michael uviđa da je Charlotte ohola i da misli samo na sebe, te prekida vezu s njom i odlazi svojoj istinskoj obitelji. U selo Lipo-Lipo dolaze i Kempsterovi. Mimi-Siku i Karen te Michael i Patricia ponovno su ujedinjeni i sve završava sretno.

Uloge

Tim Allen kao Michael Cromwell
Sam Hunting kao Mimi-Siku
Martin Short kao Richard Kempster
JoBeth Williams kao dr. Patricia Cromwell
Lolita Davidovich kao Charlotte
David Ogden Stiers kao Aleksej Jovanovič
Bob Dishy kao George Langston
Valerie Mahaffey kao Jan Kempster
Leelee Sobieski kao Karen Kempster

Frankie Galasso kao Andrew Kempster
Luis Avalos kao Abe
Carole Shelley kao Fiona
Dominic Keating kao Ian
Rondy Reed kao Sarah
Oni Faida Lampley kao Madeleine
Nicolas Giangiulio kao ruski mafijaš
Don Picard kao ruski mafijaš
Derek Smith kao Louis

Američki filmovi 1990-ih
Francuski filmovi 1990-ih
Američke filmske komedije

Iz džungle u džunglu (1997.)


Eurythemis () ist eine weibliche Person der griechischen Mythologie.

Eurythemis war laut einer vom byzantinischen Gelehrten Johannes Tzetzes mitgeteilten Sagenversion die Tochter des Akastos und  heiratete Aktor, dem sie den starken arkadischen Heros Ankaios gebar. Nach der Hauptüberlieferung war Ankaios aber vielmehr der Sohn des Lykurgos aus Tegea.

Literatur

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie

Eurythemis (Tochter des Akastos)


Jonas Wendell () d'Edinboro, Pennsylvanie, est un prédicateur adventiste zélé suivant l'esprit de William Miller. À la suite de la « Grande déception », Wendell connait des périodes de foi faible, tout comme de nombreux adventistes. Il retrouve finalement sa foi après avoir renouvelé son étude de la chronologie biblique (historique et prophétique) et commence à prêcher abondamment dans l'Ohio, la Pennsylvanie, les Virginies et la Nouvelle-Angleterre. À la fin des années 1860, il a étudié la chronologie de la Bible et est encouragé par les conclusions montrant que le retour du Christ se produirait en 1868 ou en 1873-1874. En 1870, Wendell publie ses idées dans le livret intitulé The Present Truth, or Meat in Due Season, concluant que le second avènement devait certainement se produire en 1873.

À son insu, la participation à l'une de ses présentations restaure la foi de Charles Taze Russell dans la Bible en tant que véritable parole de Dieu, ce qui conduit au ministère de Russell.

"Un ecclésiastique en difficulté"
En 1871, l'Associated Press fait circuler une histoire selon laquelle Wendell a été arrêté en Pennsylvanie sous l'accusation d'« intimité inappropriée » avec une jeune fille de 16 ans. Aucune preuve d'inconduite n'a jamais été établie et Wendell nie publiquement non seulement les accusations, mais aussi le fait qu'il ait été arrêté.

Nécrologie
Le magazine The World's Crisis dans le numéro du 10 septembre 1873 offre une nécrologie écrite par un autre adventiste et ami personnel, George Stetson. En voici un extrait :

En mémoire de Jonas Wendell
Il est né le 25 décembre 1815 et s'est endormi le 14 août 1873. Âgé de cinquante-sept ans, sept mois et quatorze jours […]
Il avait déterminé l'année 1873 comme celle au cours de laquelle "l'espérance de voir Jésus et d'être rendu semblable à lui" devrait être réalisée par une église dans l'expectative permanente, et il a exposé les raisons de son espérance dans un petit ouvrage intitulé "Present truth" ("La vérité présente") ou "Meat in Due Season" ("La viande à la bonne saison "), […]
Le mercredi soir du 13 août, à sa demande, en l'absence du pasteur, il a dirigé la réunion de prière et de conférence, et a beaucoup édifié tous les présents par sa ferveur inhabituelle dans la prière, l'exhortation et le chant. "Quel ami nous avons en Jésus" était le dernier hymne qu'il ait jamais chanté avec nous. Le jeudi 14, il se rendit au pique-nique de l'école du Sabbat d'excellente humeur et semblait très heureux dans le Seigneur. Lorsque l'heure de fin arriva, il sortit son cheval pour rentrer chez lui, mais voyant un garçon en difficulté à cause d'un cheval capricieux, il alla à son secours, il y surmena ses forces physiques, et retourna à son propre buggy (calèche) tout épuisé. Mais il monta et prit les rênes des mains de sa nièce pour rentrer à la maison, mais immédiatement après il desserra sa prise, lâcha les rênes et tomba à la renverse sur son siège, mort. Il ne donna que deux légers halètements, et tout était fini […]
Le samedi 16 août, à 14 heures, ses funérailles furent très fréquentées à notre chapelle, lorsque tout le clergé de notre village vint assister à ses obsèques, sympathiser avec sa famille endeuillée et participer aux services de l'occasion… L'opinion médicale fut divisée entre l'apoplexie et une maladie cardiaque comme cause de décès.

Œuvres

 The Present Truth or Meat in Due Season, 1870

Références

Personnalité liée à la Pennsylvanie
Adventisme
Décès en août 1873
Naissance en décembre 1815
Religieux américain
Décès à 57 ans

Jonas Wendell


Les élections générales britanniques de 1918 se sont déroulées le 14 décembre. L'Écosse envoie 71 membres à la Chambre des communes.

Résultats

Articles connexes
 Élections générales britanniques de 1918

1918
Élection en Écosse
1918 en Écosse
Élection en Europe en 1918
Décembre 1918

Élections générales britanniques de 1918 en Écosse


Die Burg Muráň (; deutsch seltener Burg Muran, ungarisch Murány vár) ist die Ruine einer Höhenburg in der Mittelslowakei oberhalb der Gemeinde Muráň im Okres Revúca. Die auf dem Berg Cigánka () stehende Burg ist die dritthöchstgelegene Burganlage der Slowakei und liegt im Gebirge Muránska planina, innerhalb der Grenzen des dortigen Nationalparks.

Burg Muráň entstand im 13. Jahrhundert als königliche Burg, deren Hauptaufgabe Schutz eines regionalen Handelsweges war. 1271 wird die Anlage als castrum Mwran erwähnt, dessen Aussehen aber aufgrund eines Umbaus im 15. Jahrhundert nicht mehr bekannt ist, es bestand aber wohl aus einem großen Hof mit mehreren Bastionen. Im frühen 15. Jahrhundert war die Burg ein Versammlungsplatz für die ins damalige Königreich Ungarn eindringenden Hussiten. Nach deren Niederlage war die Burg für lange Zeit ein königliches Gut.

In der Neuzeit wird die Burg mit zwei Besitzern verbunden, die zum Teil in Legenden erwähnt werden. Der erste war der Raubritter Matthias Bašo (slowakisch Matej Bašo), der ab 1529 herrschte und mit seiner Gruppe Raubzüge in den Gespanschaften Kleinhont, Gemer und Zips unternahm. Nach einer monatelangen Belagerung durch die kaiserliche Armee im Jahr 1548 wurde Bašo hingerichtet. Nach einer weiteren Periode im königlichen Besitz erwarb das Geschlecht Széchy im frühen 17. Jahrhundert die Burg. Aus diesem Geschlecht stammt die Besitzerin Mária Széchy, auch als die "Venus von Muran" bekannt. Sie war bereits zweimal geschieden, als sie Franz Wesselényi heiratete, den späteren Palatin, unter dessen Führung die Burg stark umgebaut wurde. 1666 war Wesselényi in die Magnatenverschwörung gegen den neuen Kaiser Leopold I. verwickelt und starb ein Jahr danach. 1670 unternahm die kaiserliche Armee erneut eine Belagerung, die trotz starken Widerstands der Burgbesatzung unter Führung Márias nach fünf Tagen endete.

1670–1683 war die Burg von einer deutschen Garnison besetzt. Dennoch wurde sie von anti-habsburgischen Aufständischen erobert, zuerst durch jene von Emmerich Thököly und dann auch von Franz II. Rákóczi. 1720 erwarb das Geschlecht Koháry die Burg, deren Besitz später zum Geschlecht Coburg wechselte, das schließlich bis 1945 Besitzer blieb.

1760 brannte die Burg aus und ist seither verlassen.

Weblinks

 Beschreibung auf hrady.sk (slowakisch)
 Beschreibung auf zamky.sk (slowakisch)

Burgruine in der Slowakei
Muráň
Muran

Burg Muráň


Guernica er en dansk eksperimentalfilm fra 1950 med instruktion og manuskript af Helge Ernst.

Handling
En billedfantasi inspireret af og bygget over Pablo Picassos berømte maleri fra 1937. Maleriets elementer er gengivet plastisk, modelleret op i gips. Der anvendes autentiske optagelser fra den spanske borgerkrig samt skitser til maleriet og andre optagelser.

Noter

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1950

Guernica (eksperimentalfilm)


Francisco Roberto Balestrin de Andrade (São João da Boa Vista, 22 de maio de 1956) é um médico e empresário brasileiro da área da Saúde, atualmente presidente do Sindicato dos Hospitais, Clínicas, Laboratórios e Estabelecimentos de Saúde do Estado de São Paulo (SindHosp), presidente do Conselho de Administração do Colégio Brasileiro de Executivos da Saúde (CBEXs) e vice-presidente executivo e diretor médico corporativo do Grupo VITA.

Biografia
Graduado em Medicina pela Faculdade de Medicina de Jundiaí, fez residência médica em Administração em Saúde no Hospital das Clínicas da Faculdade de Medicina da Universidade de São Paulo. É especialista em Saúde Pública, pela Faculdade de Saúde Pública da Universidade de São Paulo, e em Administração Hospitalar e Sistemas de Saúde pelo PROAHSA, da Escola de Administração de Empresas da Fundação Getulio Vargas (FGV). Balestrin também cursou MBA em Gestão de Planos de Saúde, no São Camilo, e possui título de especialista em Administração em Saúde pela Associação Médica Brasileira (AMB).

Para Francisco, a Saúde é um dos setores mais representativos da economia e uma das principais preocupações dos brasileiros. Ao longo da sua carreira, optou por seguir e se aprofundar no setor, especificamente na área de gestão, tendo inclusive a oportunidade de testemunhar a criação do Sistema Único de Saúde (SUS). Além de vivenciar e contribuir para as transformações do setor privado por meio das entidades setoriais, as quais representa e representou no decorrer da sua jornada.

Balestrin foi um dos fundadores da Associação Nacional de Hospitais Privados (Anahp), entidade que presidiu de 2012 a 2018 e seguiu como membro do Conselho de Administração, de 2018 a 2020. Em 2018, assumiu por dois anos a presidência da International Hospital Federation (IHF) e, desde 2017, é membro honorário do Comitê Executivo de Gestão da Associação. Desde 2016, é diretor-adjunto do COMSAÚDE - Comitê da Cadeia Produtiva da Saúde e Biotecnologia da Federação das Indústrias do Estado de São Paulo (Fiesp), cargo que segue até o momento. Francisco também é Conselheiro Certificado pelo Instituto Brasileiro de Governança Corporativa (IBGC). Em 2015, passou a integrar o Conselho de Administração do Instituto Coalizão Saúde (ICOS) e permanece. Desde 2019, é membro do Conselho Consultivo da Beneficência Portuguesa de São Paulo e, desde 2022, é membro do Conselho Superior de Gestão da Secretaria de Ciência, Pesquisa e Desenvolvimento em Saúde do Estado de São Paulo.

Ligações externas
 Francisco Balestrin no LinkedIn

Médicos do Brasil
Gestores
Saúde

Francisco Balestrin


الطوطم (بالأجيبوي doodem) هو أي كيان يمثل دور الرمز للقبيلة، وأحيانا يُقّدس باعتباره المؤسس أو الحامي. أول من أدخل اصطلاح الطوطم إلى اللغة الإنجليزية هو الرحالة ج. لونك عام 1791 إذ استعمله في كتابه «رحلات مترجم هندي وأسفاره»، واستعمل كلمة الطوطمية في الدراسات الأنثروبولوجية لأول مرة العالم الإسكتلندي ج. مكلينين في عام 1870 عند كتابته مقالا بعنوان «الطوطمية». كانت الطوطمية موجودة لدى عرب الجاهلية، إذ كان لكل قبيلة صنم خاص بها على صورة حيوان أو جزء من الإنسان. وهو عادة شيء مادي مرسوم أو مجسم وربما حيوان أو نبات تعتقد جماعة ما أنه يحتوي على صفات روحانية خارقة ضمن مقدساتها وميراثها.

الطوطمية دينًا
كان إيميل دوركايم (1858 - 1917) أول من اكتشف الدين الطوطمي وما يوازيه من التنظيم الاجتماعي وهو العشيرة ورأى ان القوى الدينية هي القوة الجمعية والمجهولة للعشيرة.

أما سبب اعتبار الطوطم مقدس فيرجع إلى أنه يمثل رمز للجماعة نفسها فهو يجسد القيم المحورية في حياة الجماعة أو المجتمع وليست مشاعر الإجلال والإكبار التي يحملها افراد الجماعة أزاء الطوطم الا تعبيرا عن احترامهم للقيم الاجتماعية الاساسية السائدة بينهم.

إن موضوع العبادة هوالمجتمع نفسه الذي يسعى إلى أن يؤكد ذاته بذاته، ويرسخ شرعيتة وقيمه ومن هنا فإن الالهة هي صورة للمجتمع وليس المجتمع صورة للآلهة وأن الديانات لا تنحصر في المعتقدات فحسب، بل تتجاوزها لتشتمل على مجموعة من الأنشطة الطقوسية والاحتفالية الدورية التي يتجمع فيها المؤمنون ويلتقون معًا. ويؤدي الانفعال الجمعي دورا مهما في التحولات الاجتماعية الكبرى حيث يولد الدين داخل بيئة الانفعال الجمعي وقد يتراجع فيها أيضا.

حاول دوركايم أن يكتشف منطلقات إنسانية جديدة للاخلاق غير تلك المنطلقات الدينية، التي أصبحت متوارثة دون نقاش ورأى أن أخلاق الدين تقايض الاخلاق مقابل ثمن دنيوي أو أخروي، يجري على شكل طقوس وشعائر لا عقلانية وكان يرى أن المقدس رمز قبل أي شيء والدين هو مجموعة من الرموز والأفعال والمعتقدات المتعلقة بها: أي المنفصلة عن عالم الناس لكنها من جانب آخر توحد الناس في جماعة.

اقرأ أيضًا
 الطوطم والتابو

المراجع

آلهة
آلهة حارسة
أنثروبولوجيا الدين
الطبيعة والدين
ديانات الأمريكيين الأصليين
علم اجتماع الدين
علم الاجتماع

طوطم


13063 Purifoy este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13063 Purifoy este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitt Peak National Observatory în cadrul proiectului Spacewatch. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,23 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 4,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

13063 Purifoy


Emperor He of Southern Qi () (488–2 May 502; r. 14 April 501– 20 April 502), personal name Xiao Baorong (), courtesy name Zhizhao (), was the last emperor of the Chinese Southern Qi dynasty. He was put on the throne by the generals Xiao Yingzhou () and Xiao Yan in 501 as a competing candidate and substitute for the throne to his violent and arbitrary older brother Xiao Baojuan. In 502, with Xiao Baojuan having been defeated and killed and Xiao Yingzhou dead, Xiao Yan seized the throne from Emperor He and took the throne himself, ending the Southern Qi dynasty and starting the Liang dynasty. Soon, Xiao Yan had the 14-year-old former Emperor He put to death.

Background
Xiao Baorong was born in 488, when his father Xiao Luan was the Marquess of Xichang and a mid-high-level official under Emperor Wu, a cousin of Xiao Luan's.  His mother was Xiao Luan's wife Marchioness Liu Huiduan (), who died the following year (489).  After Xiao Luan seized power from and killed Emperor Wu's grandson Xiao Zhaoye in a coup in 494, and then further took the throne later that year from Xiao Zhaoye's brother Xiao Zhaowen as Emperor Ming, Xiao Baorong, as the new emperor's son, was created the Prince of Sui Commandery (随郡王).  In 499 (after Emperor Ming's death in 498), Xiao Baorong's older brother Xiao Baojuan, who had inherited the throne, changed his title to Prince of Nankang instead.  (Sometime between 494 and 499, Xiao Baorong married Wang Shunhua, the granddaughter of the early Southern Qi prime minister Wang Jian, as his wife.)  Also in 499, Xiao Baojuan made Xiao Baorong the governor of the important Jing Province (荊州, modern central and western Hubei), although the actual responsibilities for governing the province were in staff members' hands, particularly those of the chief of staff, Xiao Yingzhou.

Rebellion against Xiao Baojuan
Xiao Baojuan was an arbitrary and violent ruler, and he often executed high-level officials based on his perception of them as threats to his rule.  In winter 500, he executed his prime minister Xiao Yi (), and Xiao Yi's brother Xiao Yan, the governor of Yong Province (雍州, modern northwestern Hubei) declared a rebellion from the capital of Yong Province, Xiangyang (襄陽, in modern Xiangfan, Hubei).  In response, Xiao Baojuan sent the general Liu Shanyang () to Jing Province, ordering him to rendezvous with Xiao Yingzhou and then attack Xiangyang.  Xiao Yan, however, persuaded Xiao Yingzhou that Liu's orders were to attack both Jing and Yong Provinces, and Xiao Yingzhou, after making Liu believe his good faith by executing Xiao Yan's messenger Wang Tianhu (), surprised and killed Liu, seizing his forces.  He then openly declared rebellion and supported Xiao Baorong as nominal leader.  Xiao Yingzhou and Xiao Baorong remained at Jiangling (江陵, in modern Jingzhou, Hubei), the capital of Jing Province, which was then made into the provisional capital, while Xiao Yan advanced east against Xiao Baojuan's forces.  In spring 501, Xiao Baorong was proclaimed emperor (as Emperor He), but actual powers were in Xiao Yingzhou's hands.

While Xiao Yan's campaign east initially stalemated at Yingcheng (郢城, in modern Wuhan, Hubei), by fall 501 he had captured Yingcheng and continued to advance east.  He quickly arrived at the capital Jiankang, putting it under siege.  (During the siege of Jiankang, Xiao Yingzhou, anxious over the facts that Xiao Baojuan's general Xiao Gui () was approaching Jiangling and that Xiao Yan was so easily able to reach Jiankang and becoming popularly supported, died; from that point on, Emperor He was controlled by Xiao Yingzhou's lieutenant Xiahou Xiang () and Xiao Yan's brother Xiao Dan (), both of whom supported Xiao Yan.)  Xiao Baojuan's forces, commanded by the generals Wang Zhenguo () and Zhang Ji () were initially able to hold the defenses.  However, Xiao Baojuan's associates and henchmen then told him that they believed that the reason why Jiankang remained under siege was that Wang and Zhang were not fighting with all their strength—which led Wang and Zhang to be apprehensive, and they assassinated Xiao Baojuan and surrendered.

After Xiao Baojuan's defeat
Xiao Yan, after triumphing over Xiao Baojuan, for several months appeared to act as if Emperor He did not exist, having Xiao Zhaoye's mother Empress Dowager Wang Baoming serve as titular regent in Jiankang instead and effectively ruling in her name.  He had her grant him progressively higher titles, including the titles of Duke of Liang and then Prince of Liang, and also granting him the nine bestowments. All of Xiao Baorong's brothers were gradually killed, except for Xiao Baoyi () the Prince of Jin'an, who was disabled, and Xiao Baoyin the Prince of Poyang, who fled to Northern Wei, and Xiao Baoyuan the Prince of Luling, who would soon die of illness. Only in late spring 502 did Xiao Dan send Emperor He on a journey back east toward the capital, but before he reached the capital, Xiao Yan had him issue an edict yielding the throne to Xiao Yan, ending Southern Qi and starting the Liang Dynasty. The edict was confirmed and ratified by Empress Dowager Wang.

Xiao Yan (as Emperor Wu of Liang) initially created Xiao Baorong the Prince of Baling, issuing orders to have a palace built at Gushu (姑孰, in modern Ma'anshan, Anhui) for Xiao Baorong.  However, just one day later, on advice of the official Shen Yue, who believed that Xiao Baorong would pose a future threat, Xiao Yan sent messengers to force Xiao Baorong to commit suicide by drinking poisoned wine.  Xiao Baorong refused to commit suicide, but indicated that he was willing to be killed, and he got himself drunk.  Xiao Yan's messenger Zheng Boqin () then killed him. He was buried with honors due an emperor.

Yan Jianyuan
Yan Jianyuan () (480s - early May 502) was a native of Linyi, Langya Commandery (now Shandong Province). He was on the staff of Xiao Baorong, and died several days later due to a hunger strike and anger. Yan Jianyuan is a member of the Yan clan of Langya (琅琊顏氏). He had a son, Yan Xie (颜协; 498 - 539). Yan Xie had two sons: Yan Zhiyi (颜之仪) and Yan Zhitui (颜之推).

Family
Consorts:
 Empress, of the Wang clan of Langya (), personal name Shunhua ()

Ancestry

References

|-

Southern Qi emperors
488 births
502 deaths
6th-century Chinese monarchs
6th-century murdered monarchs
People from Lu'an
Murdered Chinese emperors

Emperor He of Southern Qi


On Kantonu, Bosna-Hersek Federasyonu'nu oluşturan 10 kantondan biridir. Başkenti Livno'dur.

Kaynakça

10 (kanton)


An Billbergia lymanii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Edmundo Pereira ngan Elton Martinez Carvalho Leme. An Billbergia lymanii in nahilalakip ha genus nga Billbergia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Billbergia

Billbergia lymanii


The Tinkertoy Construction Set is a construction set toy for children. It was designed in 1914—six years after the Frank Hornby's Meccano sets—by Charles H. Pajeau, who formed the Toy Tinker Company in Evanston, Illinois to manufacture them. Pajeau, a stonemason, designed the toy after seeing children play with sticks and empty spools of thread. Pajeau partnered with Robert Pettit and Gordon Tinker to market a toy that would allow and inspire children to use their imaginations. After an initially-slow start, over a million were sold.

The cornerstone of the set is a wooden spool roughly 1.4 inches in diameter, with holes drilled every 45 degrees around the perimeter and one through the center. Unlike the center, the perimeter holes do not go all the way through. With the differing-length sticks, the set was intended to be based on the Pythagorean progressive right triangle.

The sets were introduced to the public through displays in and around Chicago which included model Ferris wheels. Tinkertoys have been used to construct complex machines, including Danny Hillis's tic-tac-toe-playing computer (now in the collection of the Computer History Museum in Mountain View, California) and a robot at Cornell University in 1998.

One of Tinkertoy's distinctive features is the toy's packaging. Initially, the mailing tube design was chosen to reduce shipping costs. Early versions of the packaging included an address label on the tube with space for postage. To assist buyers in differentiating between the various offerings, sets were placed in mail tube packages of different sizes and also delineated with a number (e.g.: 116, 136) and a name (e.g.: major, prep, big boy, junior, grad). A colorful "how-to" instruction guide accompanied each set. In the 1950s, color was added and the wooden sticks appeared in red, green, blue, and peach.

The main manufacturing location was a 65,000-square-foot four-story plant at 2012 Ridge Avenue, Evanston, Illinois.

Tinkertoys were inducted into the National Toy Hall of Fame at The Strong in Rochester, New York, in 1998.

Hasbro bought the Tinkertoy brand and currently produces both Tinkertoy Plastic and Tinkertoy Classic (wood) sets and parts. The US rights are now owned by Basic Fun!.

Standard parts
In addition to the spools, a standard Tinkertoy set includes:
Wheels, which are thinner than spools, but larger in diameter. Like spools, their center holes have a snug fit.
Caps, originally wooden, but later plastic, cylindrical pieces with a single blind axial hole snugly fitted to the rods.
Couplings, small cylindrical pieces (originally wood; later plastic) approximately 1.35 inches long and slightly over half an inch in diameter, with snug-fitting blind-drilled holes in either end, and a loose-fitting through-drilled hole crosswise through the center of the part.
Pulleys, identical to spools, except that the center holes are loose-fitting.
"Part W", approximately 1.8 inches in diameter with perimeter holes 90 degrees apart, loose-fitting center holes, and four tight-fitting through-drilled holes parallel to the center hole. This allows for free-spinning parts, and also for construction of "cage" or "lantern" gears.
Short pointed sticks (originally wood, but later plastic), typically red, and flags ("fan blades"), typically green plastic, and various other small parts.
Spools and pulleys all have a single groove around the outside; "Part W" has two parallel grooves.

Sticks (or "rods") are slotted on each end, both to provide slight flexibility when inserted into snug-fitting holes, and to allow thin cards, flags, and strings to be inserted into the slots. They are color-coded by size; in the 1960s-era sets, they were, in order from shortest to longest, orange, peach, blue, red, green, and violet. Each successively longer rod is (with allowances for the size of the spools) the next smaller size times the square root of two; thus any two of the same size will combine with one of the next size up, and three spools, to form an isosceles right triangle (45°–45°–90°).

Tinkertoy sticks before 1992 were made with a diameter of 0.25 inch. The earlier sets had natural wood sticks, but changed to colored sticks in the late 1950s. From measurement, the orange sticks are 1.25 inches long; peach, 2.15; blue, 3.35; red, 5.05; green, 7.40; and purple, 10.85. Spools are 1.35 inches in diameter with holes of 0.30 inch depth.

Most of the larger sets also include a driveshaft (an unfinished wooden rod without slotted ends, of an intermediate length between "green" and "violet", normally turned with a small plastic crank.

The Ultra Construction Set also includes connectors, small cylindrical plastic pieces approximately 2 inches long with a slot in either end and a slotted hole crosswise through the center of the part.

Sets with battery-powered electric motors were available; these sets also typically included at least one wooden "double pulley" with a single snug-fitting through-drilled center hole, and grooved rims at two diameters, allowing different moving parts to operate at different speeds.

See also

 Construction toy § Categories
 Fischertechnik
 K'Nex, a similar construction toy
 Lego
 Lincoln Logs
 Meccano

References

Strange, Craig. Collector's Guide to Tinker Toys. .
Dewdney, A. K. The Tinkertoy Computer and Other Machinations. .

External links

Cornell University press release for Tinkertoy robot

Construction toys
Hasbro products
Products introduced in 1914
Wooden toys
1910s toys

Tinkertoy


ويليام عياش ( في الجزائر)  لاعب كرة قدم فرنسي الجنسية جزائري المولد معتزل كان يجيد اللعب في خط الدفاع .

المسار الرياضي

المحلي
لعب عياش في أندية نانت (1979-1986) باريس سان جيرمان (1986-1987) مرسيليا (1987-1988) نانت مجددا (1988-1989) بوردو (1989) مونبلييه (1990) نيس (1990) مرسيليا مجددا (1991) نيم (1991-1992) كان (1992-1993) .

ساهم عياش في تتويج نادي نانت ببطولة دوري الدرجة الأولى موسمي 1979/1980 و1982/1983 .

الدولي
شارك عياش مع منتخب فرنسا في مسابقة كرة القدم بدورة الألعاب الأولمبية التي أقيمت في لوس أنجلوس بالولايات المتحدة 1984 حيث ساهم في إحراز الميدالية الذهبية كما شارك في بطولة كأس العالم لكرة القدم 1986 التي أقيمت في المكسيك حيث ساهم في احتلال منتخب بلاده المركز الثالث .

بشكل عام فإن عياش شارك في 20 مباراة دولية من دون أن ينجح في تسجيل أي هدف في الفترة من 1983 إلى 1988 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الجزائر العاصمة
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 1984
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
فرنسيون فازوا بالميدالية الذهبية الأولمبية
فرنسيون من أصل جزائري
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو باريس سان جيرمان
لاعبو بوردو
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كان
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون أولمبيون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1984
لاعبو كرة قدم من الجزائر
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو مونبلييه
لاعبو نانت
لاعبو نيس
لاعبو نيم
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو نادي كان
مواليد 1380 هـ
مواليد 1961
مواليد في مدينة الجزائر
يهود جزائريون
مدربو الدوري الفرنسي
رياضيون فرنسيون من أصل جزائري

ويليام عياش


Robert Frew (diğer adları: Rahip Fru, Albay Emiling), İskoç ajanı, İngiliz kraliyet ordusunda görev yapmış papaz (rahip) ve misyoner.

İskoçya'da doğdu ve din eğitimi aldı. Hindistan'da yeraltı faaliyetleri ve politik entrikalardaki başarısı sebebiyle Türkiye'ye gönderildi. I. Dünya Savaşı sonrasında 1919-1920 yıllarında İngiliz casusu Sait Molla ile Kuvâ-yi Milliye aleyhinde iç isyanlar çıkarılması için çalıştı. Sait Molla'dan ele geçen belgelere göre Sait Molla ile birlikte isyancıları ve casusları para ile destekledi ve Anadolu'daki İngiliz casus ve köstebeklerini Sait Molla vasıtasıyla yönetti. Uzun süre Osmanlı topraklarında misyonerlik faaliyetlerinde bulundu. Board of Foreign Missions of the Presbyterian Church'de (BFMPC) ve Kalvinci geleneği dayanan "American Board of Commissioners for Foreign Mission"ın (ABCFM) içinde bulunduğu "International Congregations" başkanı olarak 1902–1924 yılları arasında Anadolu topraklarında faaliyet gösterdi. Ağa Han ve Seyyid Emir Ali'nin girişimleriyle İngiltere'de British Red Crescent Society (Britanya Kızılay Derneği) adıyla kurulan derneğin İstanbul temsilciliğini yaptı.

Robert Frew, Millî Mücadele döneminde İngiliz İstihbaratı adına çalışan, Mr. Ryan, General Didds, Albay Rawlinson, General Milne, Amiral Calthorpe ve Amiral Webb gibi memurlar arasında en aktif görev alanlardandır. Batı Anadolu'da Albay Emiling adıyla faaliyetlerde bulunduğu bilinmektedir.

Mondros Mütarekesi'nden sonra İngiliz haber alma servisi ajanı olarak İstanbul'da bulundu. 20 Mayıs 1920'de İstanbul'da kurulan İngiliz Muhipleri Cemiyeti Başkanı Said Molla ile yakın ilşkiler kurdu ve örgüte gelen parasal destekleri kanalize etti. Anadolu'daki, ulusal direniş hareketinin bastırılmasına yönelik eylemleri kışkırtarak organize etti. Türkiye'den ayrıldıktan sonra İngiltere'de papazlık yaptı.

Dış bağlantılar
 MİLLÎ MÜCADELE DÖNEMİNDE TÜRKİYE'DE GÖREV YAPAN BAZI İNGİLİZ MEMURLARININ TÜRKİYE'Yİ İNGİLİZ HİMAYESİ ALTINA SOKMAYA YÖNELİK FAALİYETLERİ

Kaynakça

İskoç Hristiyan misyonerler
Casuslar

Robert Frew


هنا قائمة ببطولات ويمبلدون سنة 2008:

الكبار

فردي رجال

 رفائيل نادال  روجيه فيدرير فـاز,6-4، 6-4، 6-7 ، 6-7 ، 9-7
 سادس ألقاب رفائيل في السنة, والتاسع والعشرين في مشواره. وثاني ألقابه الكبرى في السنة, والخامس في مشواره.

فردي سيدات

 فينوس ويليامز هزم  سيرينا ويليامز, 7–5, 6–4
 أول ألقاب فينوس في السنة, والسابع والثلاثين في مشوارها. وسابع لقب بطولة كبرى لها, وخامس بطولة لها في نفس الحدث, بعد 2000, 2001, 2005 و2007

زوجي رجال

 دانييل نيستور و نيناد زيمونيتش هزم  يوناس بورغمان و كيفن أولايت, 7–6(12), 6–7(3), 6–3, 6–3

زوجي سيدات

 سيرينا ويليامز و فينوس ويليامز هزم  ليزا رايموند و سامانثا ستوسور, 6–2, 6–2

زوجي مختلط

 بوب براين و سامانثا ستوسور هزم  مايك براين و كاترينا سربوتنيكا, 7–5, 6–4

الشباب

فردي أولاد

 غريغور ديمتروف هزم  هنري كونتاينن, 7–5, 6–3

فردي بنات

 لورا روبسون هزم نوباوان ليرتشيواكارن, 6–3, 3–6, 6–1

زوجي أولاد

 هسيه تشنغ بينغ و يانغ تسونغ هوا هزم  Matt Reid و بيرنانرد توميك, 6–4, 2–6, 12–10

زوجي بنات

 بولونا هيركوج و جيسيكا مور هزم  إيزابيلا هولاند و سالي بيرس, 6–3, 1–6, 6–2

مراجع

أحداث 2008 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 2008 الرياضية في المملكة المتحدة
أحداث يونيو 2008 الرياضية في المملكة المتحدة
كرة المضرب في 2008

بطولة ويمبلدون 2008


Optimistorkestret er en skulptur i bronze på Södergatan i Malmø.

Optimistorkestret blev skabt i 1985 af Yngve Lundell. Orkestret ledes af en tamburmajor og består i øvrigt af fire spillende medlemmer. Skulpturen blev opstillet efter at Södergatan var blevet omdannet til Malmøs første gågade.

Malmø
Skulpturer
Etableret i 1985

Optimistorkestret


متحف مدينة نيو يورك  هو أول متحف يقدم عرض دائم حول تاريخ نيويورك الكامل تحت إسم " قلب نيويورك". تأسس متحف مدينة  نيويورك (MCNY) في عام 1923 في مانهاتن نيويورك, على يد هنري كولين براون, و يختص في التاريخ و الفن. يهدف إلى حماية و تمثيل تاريخ المدينة وسكانها, يقع بين شارعين الشرقيين 103 إلى 104 قبالة سنترال بارك في الجانب الشمالي الشرقي من مانهاتن, في النهاية الشمالية من الشارع الخامس تحديدا في  شارع المتاحف (Museum Mile).</big>

بني المتحف ذو الطوب الأحمر و الحافة الرخامية</big> في 1929-1930, و صممه جوزيف فريدلاندر بأسلوب الحقبة الجورجية. مع تمثال لألكسندر هاملتون ودويت كلنتون نحتهما أدلف ألكسندر وينمان مقابلين سنترال بارك من منافذ في الواجهة.

يعتبر هذا المتحف منظمة خاصة غير ربحية تتلقى دعم من الحكومة كونها  جزء من مجموعة المؤسسات الثقافية في نيويورك, المعروفة أيضا ب "CIG". من بين وسائل الدخل الأخرى التي تستفيد منها نجد: الهبات, رسوم الدخول و المساهمات.

تاريخ
تمركز المتحف في سنواته الأولى بمنزل غارسيا, حيث كان محدود المساحة. من بين أهم العروض التي قدمها في بداياته كانت " نيويورك القديمة" التي عرضت في مبنى الفنون الجميلة غرب شارع 57 في سنة 1926. أدى نجاح هذا المشروع إلى الرغبة في التوسع و بداية رحلة البحث عن مكان دائم للمتحف. أقيمت مسابقة تصميم معماري بين خمسة معماريين, إنتهت بفوز فريدلاندر بتصميم النهضة الإستعمارية. تبرعت الدولة بموقع في الشارع الخامس,أما أموال البناء تم جمعها عن طريق الإشتراك العام. تسبب انهيار بورصة وول ستريت سنة 1929, إلى تقليص مخططات البناء الأصلية ورغم ذلك افتتح المبنى في 11 جانفي 1932.

عين المتحف كمعلم لمدينة نيويورك في 24 جانفي 1967.

تلقى المتحف في سنة 1982, القلادة الذهبية لجائزة منظمة المئة سنة لنيويورك. عربون اعتراف للإسهامات البارزة التي قدمها لمدينة نيويورك.

إقتراح النقل

في عام 2000, أعلمت إدارة العمدة رودي غيلياني  بأن المتحف سينقل إلى  محكمة تويد التاريخية قرب سيتي هول  في منهاتن السفلى. ثم انتقل متحف ديل باريو عبر الشارع ليحتل مكان مبنى متحف مدينة نيويورك الحالي. تم إلغاء هذا القرار من قبل إدارة مايكل بلومبرج الجديدة، والتي قررت استخدام المحكمة كمقر لإدارة التعليم الجديدة في مدينة نيويورك، مما تسبب في قيام مدير  كلية متروبوليتان بنيويورك (MCNY) آنذاك روبرت ماكدونالد بتقديم استقالته. تم استبدال ماكدونالد في عام 2002  بسوزان هينشو جونز، الذي كان في ذلك الوقت رئيس متحف البناء الوطني في العاصمة واشنطن.

كانت هناك أيضًا محاولة لدمج المتحف مع جمعية نيويورك التاريخية، والتي لم تؤت ثمارها ، وتم نقل المتحف لتوفير بعض المساحة  في مركز التجارة العالمي.

التوسع

أعادت مديرة المتحف السابقة، سوزان هينشو جونز،  MCNY إلى الحي الشرقي بهارلم من خلال التخطيط لتمديد المتحف. تم وضع حجر الأساس لهذا التمديد ، والذي تضمن تحديث في مساحة المعرض الحالية ، بالإضافة إلى جناح جديد ، تمت هذه التغييرات في 2 أغسطس 2006, إكتملت في فبراير 2008 و إحتضن الإفتتاح في وقت لاحق من نفس السنة.

، الذي صممته شراكة  Polshek,  هو إضافة زجاجية تبلغ مساحتها 3000 قدم مربع (280 متر مربع) ، والتي تحتوي على مستويين لعرض القطع الأثرية. كما تم ترميم مبنى النهضة الجورجية الأصلي لعام 1932 خلال هذا المشروع ، بالإضافة إلى إضافات مثل خزينة للمجموعة الفضية الخاصة بالمتحف ، غرفة أبحاث وغرفة للتعامل مع القطع الأثرية. بلغت التكاليف الإجمالية للمرحلة الأولى من التجديدات 28 مليون دولار.

في أواخر عام 2011 ، تولى المتحف مؤقتًا تشغيل متحف ساوث ستريت سيبورت الذي أعيد افتتاحه في يناير 2012. المجموعات

المجموعة الأثرية
تضم مجموعة المتحف أكثر من 1.5 مليون قطعة – أغلبها قطع يعود تاريخها إلى القرن التاسع عشر وأوائل القرن العشرين – وتشمل اللوحات والرسومات والمطبوعات، بما في ذلك أكثر من 3000 من قبل Currier  و Ives ، والصور الفوتوغرافية التي تضم مدينة نيويورك وسكانها ، بالإضافة إلى الأزياء والأشياء الزخرفية والأثاث والألعاب العتيقة - يعتبر هذا المتحف الأول في الولايات المتحدة الذي ينشئ قسمًا لتنظيم الألعاب – نماذج السفن ,الكتب والمخطوطات النادرة, المجموعات البحرية والعسكرية ومجموعات الشرطة و الإطفائية ومجموعة المسرح التي توثق  العصر الذهبي لمسرح برودواي. هناك أيضًا مجسمات تعرض تاريخ المدينة و بيئتها المادية.

من بين الأشياء النادرة المتواجدة في المتحف هو كرسي كان ينتمي إلى سارة رابيلي، ابنة  يوريس يانسن رابيلي من نيو أمستردام ، ويقال إنها أول مولود يولد في ولاية نيويورك من أصل أوروبي, تم التبرع بهذا الكرسي من قبل أحفادها ال " Brinckerhoff".

يشتهر المتحف بمجموعته الشاملة من الصور الفوتوغرافية ، والتي تشمل أعمال المصورين المشهورين مثل بيرسي بايرون  وجاكوب ريس وبرينيس أبوت، بالإضافة إلى العديد من صور فوتوغرافية لمشروع الفن الفيدراليفي خلال فترة الكساد. تتضمن المجموعة أيضًا التصوير الفوتوغرافي الثابت للمخرج السينمائي ستانلي كوبريك.

كما حضنت MCNY  لمدة طويلة غرفتين مفروشتين من منزل جون روكفلر، التي تبرعت بها عائلة روكفلر في عام 2008، تخلص المتحف من تلك الغرف ، من خلال التبرع بواحدة لمتحف متروبوليتان للفنون والأخرى لمتحف فرجينيا للفنون الجميلة. الجدير بالذكر أيضا هو نموذج من نيو أمستردام المبني على حسب خطة كاستيلو لعام 1660.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للمتحف

أماكن سياحية في نيويورك
الجادة الخامسة (نيويورك)
تأسيسات سنة 1923 في ولاية نيويورك
متاحف أسست سنة 1923
متاحف الولايات المتحدة الأمريكية
متاحف تاريخية في مدينة نيويورك
متاحف مانهاتن
متاحف فنية ومعارض في مدينة نيويورك
تأسيسات سنة 1923 في مدينة نيويورك

متحف مدينة نيويورك


Amanita pantherina, also known as the panther cap, false blusher, and the panther amanita due to its similarity to the true blusher (Amanita rubescens), is a species of fungus found in Europe and Western Asia.

Description

Cap: 5–18 cm wide, hemispheric at first, then convex to plano-convex, deep brown to hazel-brown to pale ochraceous brown, densely distributed warts that are pure white to sordid cream, minutely verruculose, floccose, easily removable. Viscid when wet, with a short striate margin. The flesh is white, unchanging when injured.
Gills: adnexed to free, close to crowded, white becoming greyish, truncate.
Spores: white in deposit, smooth, broadly ellipsoid to ellipsoid to elongate, inamyloid, infrequently globose. 8–14 x 6–10 µm.
Stipe: 5–15 cm long × .6–3 cm wide, subcylindric, somewhat narrowing upward, white, becoming slightly tannish in age, stuffed then hollow, finely floccose becoming smooth above the ring, and with small appressed squamules or creamy floccose material below. The volva is white, becoming grey with age, forming one or sometimes two narrow hoop-like rings just above the bulbous base. The flesh is white, unchanging when injured.
Odour: Unpleasant or like raw potatoes

Other than the brownish cap with white warts, distinguishing features of Amanita pantherina include the collar-like roll of volval tissue at the top of the basal bulb, and the elliptical, inamyloid spores.
Contrary to the Amanita rubescens the panther cap  does not color red/pink ("blush") when the flesh is damaged, hence its name "false blusher". This is a key feature in differentiating both species.

Habitat and distribution
The panther cap is an uncommon mushroom, found in both deciduous, especially beech and, less frequently, coniferous woodland and rarely meadows throughout Europe, western Asia in late summer and autumn. It has also been recorded from South Africa, where it is thought to have been accidentally introduced with trees imported from Europe and Asia.

It is an ectomycorrhizal fungus, living in root symbiosis with a tree, deriving photosynthesised nutrients from it and providing soil nutrients in return.

Biochemistry and toxicity

A. pantherina contains the psychoactive compounds ibotenic acid and muscimol, two psychoactive constituents which can cause effects such as hallucinations, synaesthesia, euphoria, dysphoria and retrograde amnesia. The effects of muscimol and ibotenic acid most closely resemble that of a Z drug, like Ambien at high doses, and not a classical psychedelic, e.g. psilocybin.

A. pantherina is also toxic; if consumed fresh, it may not be fatal to humans. It can cause diarrhea, vomiting, and hyperhidrosis, which can lead to severe dehydration.

A. pantherina is used as an entheogen much less often than its much more distinguishable relative Amanita muscaria, largely due to being less recognizable and far more potent, containing a higher concentration of ibotenic acid. While ibotenic acid is mostly broken down by the body into muscimol, what remains of the ibotenic acid is believed to cause the majority of dysphoric effects of consuming psychedelic Amanita species. Ibotenic acid is also a scientifically important neurotoxin used in lab research as a brain-lesioning agent in mice.

As with other wild-growing mushrooms, the ratio of ibotenic acid to muscimol depends on countless external factors, including: season, age, and habitat - and percentages will naturally vary from mushroom to mushroom — with dark brown A. pantherina specimens having a greater concentration of ibotenic acid.

A. pantherina var. pantherinoides, the Western panther amanita, is considered inedible and possibly poisonous. Varieties multisquamosa and velatipes are considered poisonous.

Legal status

A. muscaria and A. pantherina are illegal to buy, sell, or possess in the Netherlands since December 2008. Possession of amounts larger than 0.5 g dried or 5 g fresh lead to a criminal charge.

See also

Amanita muscaria
List of Amanita species

Gallery

References

External links

 Webpages on Amanita species by Tulloss and Yang Zhuliang
 Amanita on erowid.org
 Aminita muscaria, Amanita pantherina and others (Group PIM G026) by IPCS INCHEM

pantherina
Fungi of Asia
Fungi of Europe
Poisonous fungi
Psychoactive fungi
Fungi described in 1846
Taxa named by Augustin Pyramus de Candolle

Amanita pantherina


U filozofiji, političkim znanostima i sociologiji, teorija elite je teorija države koja nastoji opisati i objasniti odnose moći u suvremenom društvu. Teorija tvrdi da mala manjina, koja se sastoji od članova ekonomske elite i mreža za planiranje politike, ima najveću moć—te je ta moć neovisna o demokratskim izborima.

Kroz položaje u korporacijama ili u korporativnim odborima, i utjecaj na mreže planiranja politike kroz financijsku potporu zaklada ili položaje u think tankovima ili grupama za diskusiju o politici, članovi "elite" imaju značajnu moć nad korporativnim i vladinim odlukama.

Osnovne su karakteristike ove teorije da je moć koncentrirana, elite su ujedinjene, ne-elite su različite i nemoćne, interesi elita su ujedinjeni zbog zajedničkih pozadina i položaja, a definirana karakteristika moći je institucionalna pozicija.

Teorija elite protivi se pluralizmu (više od jednog sustava moći), tradiciji koja je naglašavala kako više velikih društvenih skupina i interesa ima utjecaj na različite oblike predstavljanja unutar moćnijih skupina vladara, pridonoseći pristojno reprezentativnim političkim ishodima koji odražavaju kolektivne potrebe društva.

Čak i kada su čitave skupine naizgled potpuno isključene iz državnih tradicionalnih mreža moći (na temelju proizvoljnih kriterija kao što su plemstvo, rasa, spol ili vjera), teorija elite priznaje da se "protuelite" često razvijaju unutar takvih isključenih skupina. Pregovori između takvih obespravljenih skupina i države mogu se analizirati kao pregovori između elita i protu-elita. S druge strane, veliki problem je sposobnost elita da kooptiraju protu-elite.

Demokratski sustavi funkcioniraju na premisi tako da biračko ponašanje ima izravan, zamjetan učinak na ishode politike i da te ishode preferira najveći dio birača. Iznenađujuće je da studij objavljen 2014., koji je povezivao interese birača s političkim ishodima, otkrio da statistička korelacija između to dvoje uvelike ovisi o dohodovnim razredima glasačkih skupina. Na najnižem dohotku uzorkovanom u podacima koeficijent korelacije dosegnuo je nulu, dok je najviši dohodak dao koeficijent korelacije iznad 0,6. Zaključak je ovog istraživanja bio da postoji snažna, linearna korelacija između prihoda birača i toga koliko često njihovi politički interesi postaju stvarnost. Uzrok ove korelacije još uvijek nije dokazan u kasnijim studijama, ali je aktivno područje istraživanja.

Povijest

Drevni pogled na teoriju elite
Polibije (~150. pr. Kr.) je ono što danas nazivamo teorijom elite nazvao jednostavno "autokracijom". S velikim je uvjerenjem tvrdio da će sva 3 izvorna oblika izvora političke moći: jedan čovjek (monarhija/izvršna vlast), nekoliko ljudi (autokracija), mnogi (demokracija) na kraju biti korumpirani u sam po sebi poniženi oblik, ako se ne uravnoteže u "mješovitu vladu". Monarhija bi postala "tiranija", demokracija bi postala "vladavina rulje", a vladavina elita (autokracija) postala bi korumpirana u ono što je on nazvao "oligarhijom". Polibije je zapravo rekao da je to zbog neuspjeha u ispravnoj primjeni kontrole i ravnoteže između tri spomenuta oblika, kao i naknadnih političkih institucija.

Talijanska škola elitizma
Vilfredo Pareto (1848. – 1923.), Gaetano Mosca (1858. – 1941.) i Robert Michels (1876. – 1936.) bili su suosnivači talijanske škole elitizma, koja je utjecala na kasniju teoriju elite u zapadnoj tradiciji.

Pogledi talijanske škole elitizma temelje se na dvije ideje:

 Moć leži u položaju autoriteta u ključnim ekonomskim i političkim institucijama.
 Psihološka razlika koja izdvaja elite jest to što imaju osobne resurse, na primjer inteligenciju i vještine, te osobni interes za vladu; dok su ostali nesposobni i nemaju sposobnosti vladati sobom, elita je snalažljiva i nastoji da vlast funkcionira. U stvarnosti bi elita imala najviše za izgubiti u propaloj državi.

Vilfredo Pareto
Pareto je naglašavao psihološku i intelektualnu superiornost elita, vjerujući da su oni najuspješniji u bilo kojem području. Govorio je o postojanju dvije vrste elita:

 Vladajuće elite
 Nevladajuće elite

Također je proširio ideju da se cijela elita može zamijeniti novom i kako netko može cirkulirati od elite do ne-elite .

Gaetano Mosca
Mosca je naglašavao sociološke i osobne karakteristike elita. Rekao je da su elite organizirana manjina, a da su mase neorganizirana većina. Vladajuću klasu čine vladajuća elita i subelite. On dijeli svijet u dvije skupine:

 Politička klasa
 Nepolitička klasa

Mosca tvrdi da elite imaju intelektualnu, moralnu i materijalnu superiornost koja je visoko cijenjena i utjecajna.

Robert Michels
Sociolog Michels razvio je željezni zakon oligarhije gdje, kako on tvrdi, društvenim i političkim organizacijama upravlja nekoliko pojedinaca, a društvena organizacija i podjela rada su ključni. Vjerovao je da su sve organizacije elitističke i da elite imaju tri osnovna principa koji pomažu u birokratskoj strukturi političke organizacije:

 Potreba za vođama, specijaliziranim osobljem i objektima
 Korištenje objekata od strane vođa unutar njihove organizacije
 Važnost psiholoških osobina vođa

Suvremeni teoretičari elite

Elmer Eric Schattschneider
Elmer Eric Schattschneider ponudio je snažnu kritiku američke političke teorije pluralizma : Umjesto suštinski demokratskog sustava u kojem su mnogi suprotstavljeni interesi građana uvelike zastupljeni, ako ne i napredni, od strane jednako mnogo suparničkih interesnih grupa, Schattschneider je tvrdio da je sustav pritiska pristran u korist "najobrazovanijih i najbogatijih članova društva", te pokazao da je "razlika između onih koji sudjeluju u interesnim aktivnostima i onih koji stoje sa strane puno veća nego između glasača i neglasača".

U Polusuverenom narodu, Schattschneider je tvrdio da je opseg sustava pritiska zapravo prilično malen: "raspon organiziranih, prepoznatljivih, poznatih grupa je nevjerojatno uzak; u tome nema ničeg ni izdaleka univerzalnog" i "pristranost poslovanja ili više klase sustava pritiska pojavljuje se posvuda". Kaže da je "ideja da je sustav pritiska automatski reprezentativan za cijelu zajednicu mit" i, umjesto toga, "sustav je iskrivljen, opterećen i neuravnotežen u korist dijela manjine".

C. Wright Mills

Mills je 1956. objavio svoju knjigu Moć elite, u kojoj je tvrdio da predstavlja novu sociološku perspektivu o sustavima moći u Sjedinjenim Državama. Identificirao je trijumvirat grupa moći - političkih, ekonomskih i vojnih - koje tvore prepoznatljivo, iako ne jedinstveno, moćno tijelo u Sjedinjenim Državama.

Mills je predložio da je ova skupina nastala kroz proces racionalizacije na djelu u svim naprednim industrijskim društvima pri čemu su se mehanizmi moći koncentrirali, usmjeravajući cjelokupnu kontrolu u ruke ograničene, donekle korumpirane skupine. To je odražavalo pad politike kao mjesta za raspravu i delegiranje na čisto formalnu razinu diskursa. Ova analiza na mikrorazmjeru nastojala je ukazati na degradaciju demokracije u "naprednim" društvima i činjenicu da se moć općenito nalazi izvan granica izabranih predstavnika.

Glavni utjecaj na studiju imala je knjiga Franza Leopolda Neumanna, Behemoth: Struktura i praksa nacionalsocijalizma, 1933. –1944., studija o tome kako je nacizam došao na vlast u njemačkoj demokratskoj državi. Osigurao je alate za analizu strukture političkog sustava i poslužio kao upozorenje što bi se moglo dogoditi u modernoj kapitalističkoj demokraciji.

Floyd Hunter
Analiza moći teorije elita također je primijenjena na mikro razini u studijama moći zajednice poput one Floyda Huntera (1953). Hunter je detaljno ispitao snagu odnosa vidljivu u njegovom "Regional Cityju" tražeći "prave" nositelje moći, a ne one na očiglednim službenim pozicijama. Postavio je strukturno-funkcionalni pristup koji je mapirao hijerarhije i mreže međupovezanosti unutar grada—mapiranje odnosa moći između poslovnih ljudi, političara, svećenstva itd. Studija je promovirana kako bi razotkrila trenutne koncepte bilo kakve "demokracije" prisutne unutar urbane politike i ponovno potvrdila argumente za istinsku predstavničku demokraciju. Ova vrsta analize također je korištena u kasnijim, većim studijama poput one koju je proveo M. Schwartz ispitujući strukture moći unutar sfere korporativne elite u Sjedinjenim Državama.

G. William Domhoff
U svojoj kontroverznoj knjizi Who Rules America? iz 1967., G. William Domhoff istraživao je lokalne i nacionalne mreže procesa donošenja odluka nastojeći ilustrirati strukturu moći u Sjedinjenim Državama. On tvrdi, poput Huntera, da elitna klasa koja posjeduje i upravlja velikom imovinom koja donosi prihod (poput banaka i korporacija) , politički i ekonomski dominira američkom strukturom moći.

James Burnham
Burnhamov rani rad Menadžerska revolucija nastojao je izraziti kretanje sve funkcionalne moći u ruke menadžera, a ne političara ili poslovnih ljudi – razdvajajući vlasništvo i kontrolu.

Robert D. Putnam
Putnam je vidio razvoj tehničkog i ekskluzivnog znanja među administratorima i drugim specijalističkim skupinama kao mehanizam koji oduzima moć demokratskom procesu i prebacuje ju savjetnicima i stručnjacima koji utječu na proces odlučivanja."Ako su dominantne figure u proteklih stotinu godina bili poduzetnici, poslovni ljudi i industrijski rukovoditelji, 'novi ljudi' su znanstvenici, matematičari, ekonomisti i inženjeri nove pametne tehnologije"

Thomas R. Dye
Dye u svojoj knjizi Top Down Policymaking, tvrdi da američka javna politika ne proizlazi iz "zahtjeva naroda", već prije iz konsenzusa elite pronađenog u neprofitnim zakladama sa sjedištem u Washingtonu, DC-u, think tankovima, skupinama s posebnim interesima, te istaknuta lobistička i odvjetnička društva. Dyeova teza dalje je proširena u njegovim djelima: Ironija demokracije, Politika u Americi, Razumijevanje javne politike i Tko upravlja Amerikom? .

George A. Gonzalez
U svojoj knjizi Corporate Power and the Environment, George A. Gonzalez piše o moći američkih ekonomskih elita da oblikuju politiku zaštite okoliša za vlastitu korist. U Politici onečišćenja zraka: urbani rast, ekološka modernizacija i simbolička inkluzija te također u Širenju gradova, globalnom zatopljenju i Carstvu kapitala Gonzalez koristi teoriju elite kako bi objasnio međuodnos između politike zaštite okoliša i širenja gradova u Americi. Njegov najnoviji rad, Energy and Empire: The Politics of Nuclear and Solar Power in the United States pokazuje da su ekonomske elite povezivale svoje zagovaranje opcije nuklearne energije s ciljevima američke vanjske politike nakon 1945., dok su u isto to vrijeme te elite protivljavale vladinu podršku za druge oblike energije, kao što je solarna, koja ne može biti dominirana od jedne nacije.

Ralf Dahrendorf
U svojoj knjizi Reflections on the Revolution in Europe Ralf Dahrendorf tvrdi da, zbog visoke razine kompetencije potrebne za političko djelovanje, politička stranka ima tendenciju postati zapravo pružatelj "političkih usluga", tj. upravljanje lokalnim i državnim javnim uredima. Tijekom predizborne kampanje svaka stranka nastoji uvjeriti birače da je najprikladnija za vođenje državnog posla. Logična posljedica bila bi priznati ovaj karakter i otvoreno registrirati strane kao tvrtke koje pružaju usluge. Na taj bi način vladajuća klasa uključivala članove i suradnike legalno priznatih tvrtki, a "klasa kojom se vlada" izborom bi odabrala tvrtku državne uprave koja joj najviše odgovara.

Martin Gilens i Benjamin I. Page
U svojoj statističkoj analizi 1779 političkih pitanja, profesori Martin Gilens i Benjamin Page otkrili su da "ekonomske elite i organizirane skupine koje predstavljaju poslovne interese imaju značajan neovisni utjecaj na politiku američke vlade, dok prosječni građani i masovne interesne skupine imaju mali ili nikakav neovisni utjecaj." Kritičari koje citira Vox.com tvrdili su, koristeći isti skup podataka, da kada se bogati i srednja klasa nisu slagali, bogati su dobili željeni ishod u 53 posto slučajeva, a srednja klasa je dobila ono što je željela u 47 posto slučajeva. Neki se kritičari ne slažu s naslovnim zaključkom Gilensa i Pagesa, ali vjeruju da skup podataka potvrđuje da su "bogati i srednja (klasa) učinkoviti u blokiranju politika koje žele siromašni".

Thomas Ferguson
Investicijska teorija stranačkog natjecanja politologa Thomasa Fergusona može se smatrati teorijom elite. Najopširnije iznesena u njegovoj knjizi Zlatno pravilo iz 1995.: The Investment Theory of Party Competition and the Logic of Money-driven Political Systems, teorija počinje napomenom da je u modernim političkim sustavima cijena stjecanja političke svijesti toliko velika da niti jedan građanin ne može priuštiti. Kao posljedica toga, tim sustavima obično dominiraju oni koji mogu, najčešće elite i korporacije. Te elite zatim nastoje utjecati na politiku 'ulaganjem' u stranke ili politike koje podržavaju putem političkih doprinosa i drugih sredstava poput podrške u medijima.

Vidi još

 Demokratski deficit
 Elitizam
 Željezni zakon oligarhije
 Masovno društvo
 Pozitivna politička teorija
 Elita moći
 Vladajuća klasa
 Izrazi dominacije
 Liberalna elita

Izvori

Literatura

 Amsden, Alice (2012.) Uloga elita u ekonomskom razvoju, Oxford University Press, 2012. s Alisom Di Caprio i Jamesom A. Robinsonom.
 Bottomore, T. (1993.) Elite i društvo (2. izdanje). London: Routledge.
 Burnham, J. (1960.) Menadžerska revolucija . Bloomington: Indiana University Press.
 Crockett, Norman L. ur. Moćna elita u Americi (1970), izvaci stručnjaka online besplatno
 Domhoff. G. William (1967.–2009.) Tko vlada Amerikom? McGraw-Hill. online 5. izdanje
 Domhoff, G. William. Proučavanje moćne elite: Pedeset godina tko vlada Amerikom? (Routledge, 2017.); novi eseji 12 stručnjaka
 Downey, Liam, et al. "Moć, hegemonija i teorija svjetskog društva: kritička procjena." Socius 6 (2020): 2378023120920059 online .
 Dye, TR (2000.) Top Down Policymaking New York: Chatham House Publishers.
 Gonzalez, GA (2012.) Energija i carstvo: Politika nuklearne i solarne energije u Sjedinjenim Državama . Albany: Državno sveučilište New York Press
 Gonzalez, GA (2009) Urbano širenje, globalno zatopljenje i carstvo kapitala. Albany: Državno sveučilište New York Press
 Gonzalez, GA (2006.) Politika onečišćenja zraka: urbani rast, ekološka modernizacija i simbolička uključenost. Albany: Državno sveučilište New York Press
 Gonzalez, GA (2001.) Korporativna moć i okoliš. Izdavači Rowman & Littlefield
 Hunter, Floyd (1953.) Struktura moći zajednice: Studija o donositeljima odluka .
 Lerner, R., AK Nagai, S. Rothman (1996) Američke elite . New Haven CT: Yale University Press
 Milch, Jan, (1992). C. Wright Mills i hansova sociološka vizija Om hans syn på makt och metod och vetenskap,. Sociologiska Institution Göteborgs Universit-("C.Wright Mills i njegova sociološka vizija O njegovim pogledima na moć, metodologiju i znanost. Odjel za sociologiju Sveučilišta Göteborg")
 Mills, C. Wright (1956.) Elita moći . na liniji
 Neumann, Franz Leopold (1944). Behemoth: Struktura i praksa nacionalsocijalizma, 1933. - 1944. Harper. na liniji
 Putnam, RD (1976.) Komparativna studija političkih elita . New Jersey: Prentice Hall .
 Putnam, RD (1977.) 'Transformacija elite u naprednim industrijskim društvima: empirijska procjena teorije tehnokracije' u komparativnim političkim studijama, sv. 10, br. 3, str. 383–411.
 Schwartz, M. (ur.) (1987.) Struktura moći u Americi: Korporativna elita kao vladajuća klasa . New York: Holmes & Meier.
 Volpe, G. (2021) Talijanski elitizam i preoblikovanje demokracije u Sjedinjenim Državama . Abingdon, Oxon; New York: Routledge.
Političke znanosti
Sociološke teorije
Stranice s nepregledanim prijevodima

Teorija elite