Micaria é um gênero de aranhas terrestres que foi descrito pela primeira vez por Niklas Westring em 1851 Elas têm de 1,3 a 6,5 milímetros (0,051 a 0,256 pol.) De comprimento.

Elas são frequentemente chamadas de "formigas aranhas" devido à sua aparência e comportamento de imitação de formigas.

Species
Até maio de 2019, este grupo continha 105 espécies e duas subespécies encontradas nas regiões zoogeográficas Holárticas, Indomalayanas, Australasianas e Afrotropicais:

M. aborigenica Mikhailov, 1988
M. aciculata Simon, 1895
M. aenea Thorell, 1871
M. albofasciata Hu, 2001
M. albovittata (Lucas, 1846)
M. alpina L. Koch, 1872
M. alxa Tang, Urita, Song & Zhao, 1997
M. beaufortia (Tucker, 1923)
M. belezma Bosmans, 2000 – Algeria
M. blicki Kovblyuk & Nadolny, 2008
M. bonneti Schenkel, 1963
M. bosmansi Kovblyuk & Nadolny, 2008
M. braendegaardi Denis, 1958
M. brignolii (Bosmans & Blick, 2000)
M. browni Barnes, 1953
M. camargo Platnick & Shadab, 1988
M. capistrano Platnick & Shadab, 1988
M. charitonovi Mikhailov & Ponomarev, 2008
M. chrysis (Simon, 1910)
M. cimarron Platnick & Shadab, 1988
M. coarctata (Lucas, 1846)
M. coloradensis Banks, 1896
M. connexa O. Pickard-Cambridge, 1885
M. constricta Emerton, 1894
M. corvina Simon, 1878
M. croesia L. Koch, 1873
M. cyrnea Brignoli, 1983
M. delicatula Bryant, 1941
M. deserticola Gertsch, 1933
M. dives (Lucas, 1846)
Micaria d. concolor (Caporiacco, 1935)
M. donensis Ponomarev & Tsvetkov, 2006
M. elizabethae Gertsch, 1942
M. emertoni Gertsch, 1935
M. faltana Bhattacharya, 1935
M. formicaria (Sundevall, 1831)
M. foxi Gertsch, 1933
M. fulgens (Walckenaer, 1802) (type)
M. funerea Simon, 1878
M. galilaea Levy, 2009
M. gertschi Barrows & Ivie, 1942
M. gomerae Strand, 1911
M. gosiuta Gertsch, 1942
M. gulliae Tuneva & Esyunin, 2003
M. guttigera Simon, 1878
M. guttulata (C. L. Koch, 1839)
M. icenoglei Platnick & Shadab, 1988
M. idana Platnick & Shadab, 1988
M. ignea (O. Pickard-Cambridge, 1872)
M. imperiosa Gertsch, 1935
M. inornata L. Koch, 1873
M. japonica Hayashi, 1985
M. jeanae Gertsch, 1942
M. jinlin Song, Zhu & Zhang, 2004
M. kopetdaghensis Mikhailov, 1986
M. langtry Platnick & Shadab, 1988
M. lassena Platnick & Shadab, 1988
M. laticeps Emerton, 1909
M. lenzi Bösenberg, 1899
M. lindbergi Roewer, 1962
M. logunovi Zhang, Song & Zhu, 2001
M. longipes Emerton, 1890
M. longispina Emerton, 1911
M. marchesii (Caporiacco, 1936)
M. marusiki Zhang, Song & Zhu, 2001
M. medica Platnick & Shadab, 1988
M. mongunica Danilov, 1997
M. mormon Gertsch, 1935
M. nanella Gertsch, 1935
M. nivosa L. Koch, 1866
M. nye Platnick & Shadab, 1988
M. otero Platnick & Shadab, 1988
M. pallens Denis, 1958
M. pallida O. Pickard-Cambridge, 1885
M. palliditarsa Banks, 1896
M. pallipes (Lucas, 1846)
M. palma Platnick & Shadab, 1988
M. palmgreni Wunderlich, 1980
M. paralbofasciata Song, Zhu & Zhang, 2004
M. pasadena Platnick & Shadab, 1988
M. porta Platnick & Shadab, 1988
M. pulcherrima Caporiacco, 1935
Micaria p. flava Caporiacco, 1935
M. pulicaria (Sundevall, 1831)
M. punctata Banks, 1896
M. riggsi Gertsch, 1942
M. rossica Thorell, 1875
M. seminola Gertsch, 1942
M. seymuria Tuneva, 2004
M. silesiaca L. Koch, 1875
M. siniloana Barrion & Litsinger, 1995
M. sociabilis Kulczyński, 1897
M. subopaca Westring, 1861
M. tarabaevi Mikhailov, 1988
M. tersissima Simon, 1910
M. triangulosa Gertsch, 1935
M. triguttata Simon, 1884
M. tripunctata Holm, 1978
M. tuvensis Danilov, 1993
M. utahna Gertsch, 1933
M. vinnula Gertsch & Davis, 1936
M. violens Oliger, 1983
M. xiningensis Hu, 2001
M. yeniseica Marusik & Koponen, 2002
M. yushuensis Hu, 2001
M. zonsteini (Mikhailov, 2016)

Araneomorphae (géneros)
Gnaphosidae

Micaria


Masulj je u Republici Hrvatskoj, u smislu Pravilnika o proizvodnji vina, proizvod od grožđa. To je zgnječeno grožđe s peteljkom ili bez nje. Ocjeđivanjem masulja dobije se mošt. Nakon prešanja masulja ostatak je komina. Pojačavanje alkoholne jakosti u masulju može biti dodavanjem šećera, koncentriranog mošta ili rektificiranog koncentriranog mošta, u smislu članka 29., stavka 1., Zakona o vinu. U proizvodnji masulja dopušteno je 17 enoloških tehnoloških postupaka. U masulju je dopušteno provesti djelomično otkiseljavanje u zoni B, djelomično otkiseljavanje i dokiseljavanja u zoni C1 i C2 i djelomično dokiseljavanje u zoni C3. Doslađivanje stolnog vina i stolnog vina s kontroliranim zemljopisnim podrijetlom dopušteno je moštom koji ima do najviše istu ukupnu volumnu alkoholnu jakost kao i predmetno vino, ako je masulj, mošt, mošt u vrenju, mlado vino u vrenju i samo stolno vino ili stolno vino s kontroliranim zemljopisnim podrijetlom prošlo neki od postupaka pojačavanja. Druga dopuštena mogućnost doslađivanja je s koncentriranim ili rektificiranim koncentriranim moštom ako masulj, mošt, mošt u vrenju, mlado vino u vrenju i samo stolno vino ili stolno vino s kontroliranim zemljopisnim podrijetlom nisu prošli neki od postupaka pojačavanja, pri čemu se ukupna volumna alkoholna jakost smije povećati najviše za 2 vol.%.

Izvori

Enologija

Masulj


Surname, Osmanlı dönemi Türk edebiyatında şenlikler hakkında yazılan edebî metinlerin genel adıdır.<ref name=gulsum>{{Web kaynağı |url=http://www.thesis.bilkent.edu.tr/0002529.pdf |başlık=Gülsüm Ezgi Korkmaz,' Surnâmelerde 1582 Şenliği', Bilkent Üniversitesi Ekonomi ve Sosyal Bilimler Enstitüsü Yüksek Lisans Tezi, Haziran 2004 |erişimtarihi=29 Haziran 2015 |arşiv-url=https://web.archive.org/web/20150609060023/http://www.thesis.bilkent.edu.tr/0002529.pdf |arşiv-tarihi=9 Haziran 2015 |ölüurl=hayır }}</ref>

Osmanlı döneminde padişah çocuklarının doğum ve sünnet törenleriyle padişah kızlarının düğün törenlerini anlatan manzum, mensur ya da manzum-mensur karışık yazılan eserler genellikle Surnâme adını taşır. Suriyye adıyla kaside şeklinde yazılan şiirlerle "tarih manzumeleri" de bu tür içinde değerlendirilir. Surnâmeler sadece sarayın düzenlediği törenleri konu edinirken sûriyyelerle bu merasimlerin yılını belirleyen tarih manzumelerinde hem sarayın hem bu çevrenin dışında kalan kişilerin düzenlediği törenler anlatılmaktadır.

Şehzadelerin sünnet törenleri için yapılan şenlikler "sûr-ı hıtân", padişah kızlarının nişan ve evlenmeleri vesilesiyle düzenlenenler "sûr-ı cihaz", padişah çocuklarının doğumu dolayısıyla tertiplenenler "velâdet-i hümâyun" şenlikleri olarak adlandırılır ve surnâmelerin konusunu oluştururlar Yazarlar, bir şenliğin ardından kendi istekleriyle yahut padişahın ya da "sûr emini" adı verilen şenlikten sorumlu kişinin emriyle bu eserleri meydana getirmişlerdir. Kimi sûrnâmelerde eğlencelerin niteliğine, kiminde esnaf alaylarının anlatımına ağırlık verilir. Şenlikler minyatürlerle de tasvir edilir.Nakkaş Osman'ın resimlediği Surname-i Hümayun ile Levni'nin resimlediği Surname-i Vehbi minyatür sanatının en önemli eserlerinden kabul edilir.

Osmanlı'da düzenlendiği tespit edilmiş 556 kadarı düğün ve şenlikten 11 tanesi bağımsız birer eser olarak yazılmış sûrnâmelere konu olmuş; bu  11 tören için toplam on dokuz eser yazılmıştır. Söz konusu sûrnâmelerden 9 tanesi evlilik törenlerini, 7 tanesi sünnet törenlerini, 2 tanesi hem evlilik hem sünnet törenlerini ve iki tanesi de padişah kızlarının doğumunu anlatmaktadır.

Bağımsız surnâmelerin bilinen ilk örnekleri, III. Murad'ın oğlu Şehzade Mehmed'in  1582'de yapılan sünnet töreni için Âlî Mustafa Efendinin ve İntizâmî'nin yazdığı eserlerdir. Bu iki eserle birlikte sûrnâme bağımsız bir edebî tür olarak ortaya çıkmıştır. Kökünün Anadolu halk düğünlerindeki hediye kayıtlarının tutulması geleneğine bağlı olduğu düşünülür. Ancak surnameler sadece hediye listelerini değil, şenlik eğlencelerine ve geçit alaylarına dair pek çok ayrıntılı anlatımı içerir.

Surnâmeler Osmanlı sarayının ve toplumun belirli günlerdeki hayatını, zevk ve eğlence anlayışını, kıyafetlerini, törenlerini, mûsikisini, oyun ve eğlence şekillerini, dönemin geleneklerini anlatması bakımından kültür tarihi, sosyoloji ve halk bilimi açısından kaynak değeri taşımaktadır. Yazıldığı devrin kelime, deyim ve terim varlığını, kullanım özelliklerini göstermesi surnâmeleri dil ve edebiyat bakımından da önemli kılmaktadır. Müellifin padişahın ihsanına kavuşmak ya da atiyye elde etmek amacıyla yazması, olayların abartılı, eğlencelerin haddinden fazla övüldüğü, olağandan farklı ifadelerin kullanılmasına neden olmuştur ancak yine de surnameler şenliğin gerçekleştiği dönemle ilgili değerli bilgiler sağlamaktadır.

 Müstakil kitap olan Surnâmeler
1582 yılında III. Murad'ın oğlu III. Mehmed için yapılan ve elli beş gün elli beş gece süren sünnet törenini anlatan eserlerCâmiu'l-buhûr der Mecâlis-i Sûr, Âli Mustafa Efendi, manzum
 Surnâme-i Hümâyun, İntizâmî,   mensur
1675'te IV. Mehmed'in şehzadeleri Mustafa) ile Ahmed için yapılan ve on beş gün süren sünnet merasimiyle kızı Hatice Sultan'ın Vezir Sarıkçı Mustafa Paşa ile evlenmesi dolayısıyla yapılan ve on sekiz gün süren düğün törenini anlatan eserlerSurnâme-i Abdî, Abdi, mensurSurnâme, Nâbi, mansur
1710'da II. Mustafa'nın kızı Safiye Sultan'ın Merzifonlu Kara Mustafa Paşa'nın oğlu Ali Paşa ile evlenmesini anlatan iki mensur surnâme
1720'de III. Ahmed'in oğulları Süleyman, Mustafa, Mehmed ve Bayezid'in on beş gün süren sünnet töreniyle Sultan II. Mustafa'nın kızı Ayşe Sultan ile Eğriboz muhafızı İbrâhim Paşa ve Emetullah Sultan ile Sirke Osman Paşa'nın 1719'da yapılan düğün törenlerini anlatan surnâmelerSurnâme-i Vehbi, Seyyid Vehbî, mensur
 Surnâme-i Hazîn,  Mehmed Hazîn, mensur
1724'te III. Ahmed'in kızlarından Ümmü Gülsüm'ün Ali Paşa, Hatice Sultan'ın Ahmed Paşa, Atîka Sultan'ın Mehmed Paşa ile evlenme törenlerini anlatan mensur surnâme
1759 yılında III. Mustafa'nın kızı Hibetullah Sultan'ın doğumu üzerine yapılan ve yedi gün yedi gece devam eden şenliği anlatan surnâme Vilâdetnâme-i Hibetullah Sultan, Haşmet, mensur
1776 yılında I. Abdülhamid'in kızı Hatice Sultan'ın doğum şenliğini konu alan eser
Vilâdet-i Hatice Sultan, Melek İbrahim, mensur
1834 yılında II. Mahmud'un kızı Sâliha Sultan ile Damat Gürcü Halil Rifat Paşa'nın düğünüyle ilgili
 Surnâme-i Rif'at, Mîr Alemzâde, manzum
 Surnâme-i Es'ad, Sahaflar Şeyhizâde Mehmed Esad Efendi, manzum
 Surnâme, Müellifi belli değil, mensur
1836'da Şehzade Abdülmecid ve Abdülaziz için yapılan sünnet merasimiyle Mihrimah Sultan'ın Bahr-i Sefîd muhafızı Mehmed Said Paşa ile olan düğünlerini anlatan surnâmeler
Surnâme-i Lebîb, Mehmed Lebib Efendi, mensur
Surnâme-i Hızır, Hızır, manzum
Surnâme, Müellifi belli değil, mensur
1847'de Abdülmecid'in oğulları Şehzade Mehmed, Murad ile Abdülhamdi'in sünnet düğününü anlatan
Surnâme-i Tahsîn, Tahsin, manzum
1858'de Abdülmecid'in kızları Cemile Sultan'ın Mahmud Paşa ile, Münire Sultan'ın Mısır Valisi Abbas Paşa'nın oğlu İlhâmi Paşa ile evlenmeleri dolayısıyla yapılan ve on beş gün süren düğün töreniyle ilgili surnâme
Surnâme-i Selâtîn: Peyâm-ı Sûr, Nâfî, mensur

Kaynakça

Türlerine göre Divan nazımı

Türkler hakkındaki kültürel tasvirler
Osmanlı İmparatorluğu ile ilgili kitaplar

Surnâme


El arroyo Sauce  es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  Florida  perteneciente a la cuenca del Plata.

Nace en la Cuchilla del Rosario, desemboca en el río Yí tras recorrer alrededor de 25 km.

Referencias

Sauce
Sauce
Cuenca del río Yí

Arroyo Sauce del Yí


Frjálsi demókrataflokkurinn (þýska: Freie Demokratische Partei; skammstafað FDP) er þýskur stjórnmálaflokkur. Flokkurinn kennir sig við félagslega og efnahagslega frjálslyndisstefnu, klassíska frjálshyggju og stuðning við veru Þýskalands í Evrópusambandinu. Frjálsi demókrataflokkurinn er skilgreindur sem miðjuflokkur eða mið-hægriflokkur og hefur í gegnum tíðina tekið þátt í samsteypustjórnum bæði með Kristilega demókrataflokknum og Jafnaðarmannaflokknum. Flokkurinn situr nú í stjórn ásamt Jafnaðarmönnum og Græningjum og flokksleiðtoginn Christian Lindner er fjármálaráðherra Þýskalands.

Söguágrip

Margir eldri frjálslyndir flokkar höfðu verið virkir í Þýskalandi á undan Frjálsa demókrataflokknum, meðal annars Lýðræðisflokkurinn, Þjóðfrelsisflokkurinn og Þýski þjóðarflokkurinn. Frjálsi lýðræðisflokkurinn var stofnaður með arfleifð þessara flokka í huga eftir seinni heimsstyrjöldina. Upphaflega hugðust þeir Theodor Heuss og Wilhelm Külz stofna nýjan þýskan frjálslyndisflokk undir nafninu "Lýðræðisflokkurinn" (þ. Demokratische Partei Deutschlands) árið 1947 í Rothenburg ob der Tauber en þessar áætlanir runnu út í sandinn og Külz endaði með því að stofna frjálslyndan stjórnmálaflokk í Austur-Þýskalandi. Frjálsi demókrataflokkurinn var formlega stofnaður þann 11. desember 1948 í Heppenheim an der Bergstraße með samruna allra frjálslyndra flokka á hernámssvæðum vesturveldanna (í Vestur-Þýskalandi). Heuss og nýi flokkurinn léku lykilhlutverk við samningu nýrrar stjórnarskrár fyrir þýska sambandslýðveldið sem stofnað var eftir styrjöldina og Heuss varð fyrsti forseti þess.

Frá 1966 til 1969 var Frjálsi demókrataflokkurinn í stjórnarandstöðu á meðan Kristilegi demókrataflokkurinn og Jafnaðarmannaflokkurinn mynduðu samsteypustjórn.

Stjórnarsamstarf með Jafnaðarmönnum
Árið 1969 gekk Frjálsi demókrataflokkurinn í samsteypustjórn ásamt Jafnaðarmannaflokknum og sat með þeim í stjórn næstu þrettán árin. Jafnaðarmaðurinn Willy Brandt varð þá kanslari en Walter Scheel, leiðtogi FDP, varð utanríkisráðherra og átti eftir að endurmóta vestur-þýska utanríkisstefnu í samráði við Brandt. Þegar Scheel varð forseti Vestur-Þýskalands árið 1974 tók Hans-Dietrich Genscher við af honum sem flokksleiðtogi FDP og utanríkisráðherra. Genscher átti eftir að gegna embætti utanríkisráðherra í alls 18 ár. Frá lokum áttunda áratugarins varð ágreiningur milli flokkanna æ ljósari en samsteypustjórnin hélt þó meirihluta í þingkosningum árið 1980 með jafnaðarmanninn Helmut Schmidt sem kanslaraefni. Árið 1982 varð svokallaður "vendipunktur" (þýska: Wende) þegar Frjálsi demókrataflokkurinn, sem hafði tekið upp harðari hægristefnu, studdi vantrauststillögu gegn minnihlutastjórn Schmidt og gekk síðan í stjórnarsamstarf með Kristilegum demókrötum (CDU/CSU) þar sem Helmut Kohl varð kanslari og Genscher sat áfram sem utanríkisráðherra og varakanslari.

Stjórnarsamstarf með Kristilegum demókrötum
Ákvörðunin um að ganga í stjórn með Kristilegum demókrötum leiddi til klofnings innan FDP. Um tuttugu prósent flokksmeðlima sögðu sig úr flokknum og í þingkosningum ársins 1983 tapaði flokkurinn tæplega fjögurra prósenta fylgi. Flestir liðhlauparnir gengu í Jafnaðarmannaflokkinn, Græningjaflokkinn eða aðra smærri frjálslyndisflokka.

Árið 1998 tapaði stjórn CDU/CSU og FDP kosningum fyrir Jafnaðarmönnum og Græningjum. Árið 2005 bættu Frjálsir demókratar nokkuð við sig, hlutu tæp tíu prósent atkvæða og urðu þar með þriðji stærsti flokkurinn á þinginu og stærsti stjórnarandstöðuflokkurinn.

FDP og sameining Þýskalands
FDP studdi sameiningu Þýskalands árið 1990 sem Kohl átti frumkvæði að eftir fall Berlínarmúrsins árið 1989. Við sameininguna gengu ýmsar frjálslyndar hreyfingar frá Austur-Þýskalandi í Frjálsa demókrataflokkinn, sem hlaut þannig strax sterkt bakland í nýju þýsku sambandslöndunum. Meðal flokkanna sem gengu í FDP voru flokkar sem höfðu áður verið meðlimir í "þjóðfylkingu" þýska alþýðulýðveldisins, Frjálslyndi lýðræðisflokkurinn (LDP) og Þjóðarlýðræðisflokkurinn (NDPD).

Önnur ríkisstjórn Merkel

Eftir þingkosningar árið 2009 gekk Frjálsi demókrataflokkurinn á ný í stjórnarsamstarf með Kristilegum demókrötum þar sem Angela Merkel var kanslari. Í kosningunum hlaut FDP 14,6 prósent atkvæða, bestu útkomu í sögu sinni, og fimm meðlimir flokksins urðu ráðherrar: Guido Westerwelle, Sabine Leutheusser-Schnarrenberger, Philipp Rösler, Rainer Brüderle og Dirk Niebel. Flokkurinn tapaði hins vegar miklu fylgi á meðan hann sat í stjórn með Kristilegum demókrötum. Eftir að FDP galt afhroð í sveitastjórnarkosningum árið 2011 sagði Westerwelle af sér sem flokksleiðtogi og Rösler tók við af honum auk þess sem hann varð varakanslari og heilbrigðisráðherra í stað þess að vera viðskipta- og tæknimálaráðherra.

Í stjórnarandstöðu
Í þingkosningum ársins 2013 náði Frjálsi demókrataflokkurinn ekki yfir fimm prósenta þröskuldinn og fékk því engan fulltrúa kjörinn á þing. Daginn eftir kosningarnar 22. september sagði Rösler af sér sem flokksleiðtogi.

FDP hlaut 10,7 prósent atkvæða í þingkosningum árið 2017 og komst því aftur inn á þing. Eftir kosningarnar fóru fram samningaviðræður um myndun svokallaðrar "Jamaíkustjórnar" með aðkomu FDP, CDU/CSU og Græningja. Um miðjan nóvember fóru stjórnarmyndunarumræðurnar hins vegar út um þúfur þegar FDP hafnaði skilmálum hinna flokkanna.

Frjálsir demókratar hlutu 11,5 prósent atkvæða í þingkosningum ársins 2021. Í kjölfar kosninganna gekk Frjálsi demókrataflokkurinn í svokallaða "umferðarljósastjórn" með Jafnaðarmönnum og Græningjum þar sem Olaf Scholz varð kanslari. Stjórnin er fyrsta þriggja flokka samsteypustjórnin í sögu þýska sambandslýðveldisins.

Tilvísanir

Þýskir stjórnmálaflokkar

Frjálsi demókrataflokkurinn


An Elytrostachys clavigera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mcclure. An Elytrostachys clavigera in nahilalakip ha genus nga Elytrostachys, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elytrostachys

Elytrostachys clavigera


PGC 139235, surnommée l'anneau du Sextant (Sextans Ring), est une galaxie à anneau située dans la constellation du Sextant. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de .

PGC 139235 est une galaxie active de type Seyfert 1.

Caractéristiques
La première mention de PGC 139235 apparaît dans une publication de l'année 1987. Selon cette même publication, PGC 139235 est une galaxie annulaire qui doit sa morphologie à son interaction gravitationnelle avec une seconde galaxie (elliptique ?), les deux galaxies formant une paire en collision. L'anneau de PGC 139235 renfermerait des régions d'hydrogène ionisé (HII).

Cette galaxie est aussi l'une des sources infrarouges les plus lumineuses parmi les galaxies à anneau.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes

 Galaxie à anneau
 Galaxie en interaction

139235
Constellation du Sextant
Galaxie à anneau
Galaxie active
Galaxie de Seyfert
Galaxie en interaction

Galaxie à anneau du Sextant


Hamber Provincial Park er en provinspark i British Columbia i  Canada med et  areal på 240 km², beliggende ved  grænsen til Alberta, omgivet på tre sider af Jaspers National Park. Parken har fået sit navn efter Eric W. Hamber der var  viceguvernør i British Columbia mellem 1936 og 1941. Da parken blev oprettet i 1941, var den et af de største beskyttede vildmarksarealer i Canada. I de tidlige 1960'ere, reducerede  provinsregeringen størrelsen med 98% efter pres fra skovindustrien og på grund af planlagte vandkraftanlæg langs den øverste del af Columbia River

Verdensarvssted
Parken blev  i 1984 en del af et verdensarvsområde sammen med de andre nationalparker og provinsparker som udgør Canadian Rocky Mountain Parks World Heritage Site, på grund af de  bjerglandskaber med toppe, gletsjere, søer, vandfald, canyoner og sandstensgrotter såvel som fossiler som findes her.

Natur
Området omkring Fortress Lake er dækket af gran og balsam-ædelgran (Abies balsamea) og har en tung undervegetation af falske azaleaer (Rhododendron menziesii) og andre rhododendron.

Beliggenhed
Som et afsides vildmarksområde, er den eneste måde at komme til stedet ved vandring eller på ski. Fra parken ved Sunwapta Falls parkeringsplads i Jaspers National Park findes en 22 km vandringsrute til Fortress Lake. Nærmeste byer er Valemount i British Columbia og Jasper i Alberta.

Eksterne kilder/henvisninger

Hamber Provincial Park
IUCN list. IUCN category: II. Accessed, 21st of April, 2010.

Canadian Rockies
Britisk Columbia

Hamber Provincial Park


Fern H. Shubert is a former Republican member of the North Carolina General Assembly representing the state's thirty-fifth Senate district, including constituents in Mecklenburg and Union counties.  An accountant from Marshville, North Carolina, Shubert served in the State House from 1994 to 1998 and again from 2000 to 2002. She served in the State Senate from 2002 to 2004, where she was the Republican whip.

Before it folded, she wrote a column in the County Edge, a weekly publication in Union County, and still weighs in on local political issues including a fight against a half-cent prepared food and beverage tax that would have helped build a civic center in Monroe.

Shubert was one of the candidates for the Republican gubernatorial nomination to challenge Governor Mike Easley in the 2004 election. The sole woman in a field of six contenders for the GOP nomination, Shubert campaigned as an outsider to the party establishment, but placed fifth in the primary, gathering only 4% of votes cast.

Shubert ran to return to her old Senate seat in 2010. She lost the Republican primary on May 4 to Tommy Tucker. In 2012, Shubert filed to run for North Carolina State Auditor.

On March 11, 2019, Shubert filed to run in the Republican primary to select a candidate for the 9th Congressional district 2019 special election, ordered by the North Carolina State Board of Elections after the Board declined to certify the race's November 6, 2018 outcome due to allegations of election fraud.

References

External links

|-

|-

Republican Party North Carolina state senators
Republican Party members of the North Carolina House of Representatives
Women state legislators in North Carolina
People from Marshville, North Carolina
Living people
21st-century American politicians
21st-century American women politicians
1947 births
20th-century American politicians
20th-century American women politicians

Fern Shubert


Taffa Cissé, (né en 1954 sous le nom de Moustapha Cissé au Sénégal) est un percussionniste, auteur, compositeur, interprète et membre du groupe de musique sénégalais Xalam. Il vit a Dakar au Sénégal et en France.

Carrière

Taffa Cissé, qui est originaire de la Casamance (Sud du Sénégal), a été initié aux percussions dès son plus jeune âge. Il a rapidement été déclaré « Maître Tambour » dans la tradition et la communauté des griots.

Après le collège il a étudié la musique à l'Institut National des Arts du Sénégal (INAS) à Dakar et a été admis au Théâtre national Daniel Sorano (TNDS) pour rejoindre le Ballet National la Linguère.

Par la suite, il devient rapidement l'un des plus grands solistes du Sénégal et rejoint, pour travailler comme musicien et compositeur, l'école Mudra Afrique, également connu sous le nom de Centre Africain de Perfectionnement et de Recherche des Interprètes du Spectacle Mudra Afrique, fondé en 1977 par Léopold Sédar Senghor et Maurice Béjart puis dirigé par Germaine Acogny.

En 1979, il est devenue membre (percussionniste, compositeur, auteur et chanteur) du groupe sénégalais Xalam, qui a joué en tournée avec Hugh Masekela et Miriam Makeba. Avec Xalam, qui est surtout populaire en Afrique, mais musicalement très influent dans le monde entier, Cissé a jammé avec Dizzy Gillespie, Stan Getz, Sonny Rollins et d'autres et joué au  1979 des  ou au Dakar Jazz Festival.

En 1982, les  ont invité Taffa Cissé à jouer comme percussionniste sur leur album . Cet album est sorti en 1983.

En 1984, Taffa Cissé et le groupe Xalam ont été classés avec leur LP Gorée pendant cinq mois dans le Top 5 (albums africains, reggae et folk) du journal Le Monde. Ils ont composé la musique du film français Marche à l'ombre, joué à la Nuit Anti-Apartheid : Hommage à Nelson Mandela à Paris et publié onze albums entre 1975 et 2015.

De 1991 à 2012 Taffa Cissé a été membre et percussionniste fixe du groupe de Jean-Luc Ponty Band, avec qui il a joué des concerts dans le monde entier. Cissé apparaît comme percussionniste sur albums de Jean-Luc Ponty & Band, dont Tchokola (1991),  (2002) ou  (2007).

Il a également collaboré avec diverses stars internationales du Jazz, du Rock ou de la musique africaine comme Al Jarreau, Jean-Philippe Rykiel, Princess Erica, Lââm, Anggun Cipta Sasmi, Julie Zenatti, Carole Fredericks, Nadiya, Mama Keita, Leila Doriane, Nathalie Cardone ou les musiciens Noel Assolo, Olivier Monteil et Jimmy Drouillard.

Depuis, il a travaillé (en tant que musicien et compositeur) à l'ouverture des Jeux olympiques d'été de 1996 à Atlanta, comme compositeur et musicien avec la Compagnie Ebene de la danseuse et chorégraphe burkinabé Irène Tassembédo et comme compositeur et percussionniste avec le metteur en scène Matthias Langhoff en 1997 au Théâtre d'Épidaure en Grèce et en 1999 au Deutsches Theater (Berlin).

Aujourd'hui, Taffa Cissé vit entre la France et le Sénégal et apparaît régulièrement avec des groupes ou artistes de différents milieux culturels et styles de musique sur la scène international. En outre il compose pour d'autres artistes et participe à de nombreux enregistrements en studio. Il tourne toujours avec son groupe Xalam, qui reste l'un des groupes de musique les plus connus au Sénégal et probablement le plus ancien à toujours partir régulièrement en tournée.

Maître de percussion de renommée internationale, Cissé donne occasionnellement aussi des cours de percussion et des ateliers de rythme en Europe, Afrique et aux États-Unis.

Discographie

Avec The Rolling Stones
 1983 :
 1983 :
 2018 :

Avec Jean-Luc Ponty
 1991 : Tchokola
 2001 :
 2002 :
 2007 :
 2004 : ## DVD

Avec d'autres
 1979 : Juhani Aaltonen -  1986 : Les Porte-Mentaux - Combat des races 1993 : Salif Keita et Steve Hillage - L'Enfant Lion (bande originale du film)
 1996 : Clement Masdongar - Siya 1995 : Yuba - Everybody Nyani-Nyaniv 1997 : Meiway - Les génies vous parlent 1999 : Eddy Louiss - Sang mêlé 2000 : Vanille Attié - Lagondes Horizons 2005 : Clara Ponty -  2005 : Lura - Di Korpu Ku Alma 2005 : Tcheka - Nu Monda 2007 : Roger 'Kemp' Biwandu - Influences 2005 : Julia Sarr & Patrice Larose - Set Luna 2009 : Lura - Eclipse 2009 : Eddy Louiss - D'un jour à l'autre ... 2020 : Don Pascal - Avec Xalam
 1974 - Daîda 1979 - Adé (horizontal Berlin) 1982 - Africa 1984 - Goree 1986 - Apartheid 1988 - Gêstu-Guèstù 1990 - Xariit 1994 - Wam Sa Bindam 2008 - Live à Montreux 2009 - 2A@Z 2015 - Waxati''

Notes et références

Naissance en 1957
Naissance à Dakar
Naissance en Afrique-Occidentale française
Auteur-compositeur-interprète
Chanteur sénégalais
Compositeur sénégalais
Percussionniste sénégalais
Chanteur de langue wolof
Musicien de world music

Taffa Cissé


البطين الجانبي  هو أحد بطينات الدماغ الأربع. ويوجد بطين جانبي في كل نصف من كرة الدماغ. وتكمن أهمية البطين الجانبي في احتوائه على الضفائر المشيمية والتي تفرز السائل المخي الشوكي.

البنية
يأخذ كل بطين جانبي شكل منحنى ممدود، مع انبثاق إضافي مواجه للأمام يستمر بشكل أدنى من نقطة بالقرب من الطرف الخلفي للمنحنى؛ يُعرف المفترق باسم مثلث البطين الجانبي. يشار إلى مركز المنحنى العلوي بالجسم، بينما تُعرف الأجزاء الثلاثة المتبقية بالقرون (كورنوا باللاتينية - cornua)؛ يشار إليها عادة من خلال موقعها بالنسبة إلى الجسم (الأمامي، الخلفي، أو السفلي)، أو في بعض الأحيان عن طريق شحمة القشرة الدماغية التي تمتد إليها. على الرغم من أنها مسطحة إلى حد ما، إلا أن البطينين الجانبيين لهما مقطع عرضي مثلثي غامض. البطانة البطانية، وهي خلايا عصبية ظهارية، تبطن الجهاز البطيني بما في ذلك البطينين الجانبيين.

بين القرن السفلي والجسم الرئيسي للبطين هي البطامة، التي تنبثق من رأس النواة المذنبة، وتتموضع فوق التابيتوم (البساط)؛ عدد قليل من الاتصالات الإضافية التي تمر عبر الشريط القذالي لربط البطامة بأجزاء من ذيل النواة المذنبة المجاورة للقرن الأمامي. تحت البطامة (البوتامين) توجد الكرة الشاحبة التي تتصل بها. تشكل هذه الهياكل التي تحيط بالبطينين الجانبيين إطارًا منحنيًا حول المهاد، والذي يشكل في حد ذاته الهيكل الرئيسي الذي يحيط البطين الثالث. لولا الضفيرة المشيمية، لكان الفتح الشقّي هو كل ما يقع بين البطين الجانبي والمهاد؛ هذا الشق يشكل الجزء السفلي من الشق المشيمي. يتصل المهاد بشكل أساسي مع الهياكل التي تربط البطينين الجانبيين عبر الكرة الشاحبة، والأطراف الأمامية من جسم القبو (الجسمان الحلميان).

القرون الأمامية للبطين الجانبي
يُعرف القرن الأمامي للبطين الجانبي أيضًا بالقرن الجبهي لأنه يمتد إلى الفص الجبهي. القرن الأمامي يتصل بالبطين الثالث عبر الثقبة بين البطينين. يصطدم الجزء من البطين الجانبي بالفص الجبهي ويمر من الأمام والجانبي مع ميل طفيف إلى الأسفل. يفصل عن القرن الأمامي للبطين الجانبي الآخر بواسطة صفيحة عصبية رفيعة - الحاجز الشفاف، والتي تشكل بالتالي حدودها الإنسية. يتكون الجزء الخارجي المواجه لانحناء البطين من الجسم الثفني - الأرضية عند حد البطين هي السطح العلوي للمنقار (الجزء المنعكس من الجسم الثفني)، بينما يكون السطح قريبًا من جسم البطين الثفني يتكون من السطح الخلفي للجينو (الجسم الثفني). يتكون الحد المتبقي -الذي يواجه الجزء الداخلي من انحناء البطين- من الحافة الخلفية للنواة المذنبة.

جسم البطين الجانبي
جسم البطين الجانبي، أو الجزء المركزي هو جزء من البطين بين القرن الأمامي والتريغون (المثلث). سقفه مرتبط ببساط الجسم الثفني - ويفصل وسطيًا عن البطين الجانبي الآخر بواسطة الحاجز الشفاف. يشكل ذيل النواة المذنبة الجزء العلوي من الحافة الجانبية، لكنه ليس كبيرًا بما يكفي لتغطية الحد بالكامل. مباشرة أسفل ذيل النواة المذنبة، يتكون الجزء التالي من الحافة الجانبية من طرف السطر الضيق نسبيًا، والذي يقع على الوريد المهادي العلوي. يشكل الجزء الرئيسي من الجزء الأمامي من الدماغ الجزء الضيق التالي من الحد الجانبي، والذي يكتمل وسطيًا بواسطة الضفيرة المشيمية التي تخدم كلا البطينين.

مثلث البطين الجانبي
مثلث البطين الجانبي هو المنطقة التي يشكل فيها جزء الجسم تقاطعًا مع القرن السفلي والقرن الخلفي. يشار إلى هذه المنطقة باسم أتريوم (أذين) البطين الجانبي، وهي المكان الذي تتضخم فيه الضفيرة المشيمية مثل الكبيبة المشيمية. كميزة سطحية مثلثة لأرضية هذا الجزء من البطين الجانبي، تُعرف باسم المثلث الجانبي.

القرن الخلفي للبطين الجانبي
يصطدم القرن الخلفي للبطين الجانبي، أو القرن القذالي، بالفص القذالي في اتجاه خلفي، في البداية بشكل أفقي ولكن ينحني بعد ذلك بشكل إنسي وينحدر إلى أسفل على الجانب الجانبي. يستمر نسيج الجسم الثفني في تشكيل السقف، والذي يكون أيضًا الحافة الجانبية بسبب الميلان. ومع ذلك، فإن النهايتين الخلفية والأمامية من الجسم الثفني تتميز بتجميع أكثر إحكامًا، يُعرف بالملقط (بسبب الشكل الناتج)، للانحناء حول التلم المركزي؛ تشكل حافة هذه الملقط الجزء العلوي من الجانب الإنسي للقرن الخلفي. ما تبقى من الحافة الوسطى للبطين على اتصال مباشر مع المادة البيضاء لقشرة الفص القذالي.

القرن السفلي من البطين الجانبي
القرن السفلي من البطين الجانبي، أو القرن الصدغي، هو أكبر القرون. يصطدم بالفص الصدغي في اتجاه جانبي وأمامي، بشكل أدنى في البداية، حتى يصل إلى مسافة 2.5 سم. من قمة الفص. يحدد اتجاهه جيدًا إلى حد ما على سطح الدماغ بواسطة التلم الصدغي العلوي. ينخفض البوق نحو الحافة الجانبية. كاستمرار للجانب الداخلي من منحنى البطين، تصبح أرضية جسم البطين سطح القرن السفلي، ومن ثم يشكل ذيل النواة المذنبة الحافة الجانبية لسقف القرن السفلي حتى الطرف من البطين، تصبح النواة المذنبة اللوزة. تشكل نهاية السطور ما تبقى من السقف، وهو أضيق بكثير مما هو عليه في الجسم - تنتقل الضفيرة المشيمية إلى الجدار الإنسي. يتكون شريط الفص الصدغي من الحدود الجانبية للقرن السفلي، في طريقه للانضمام إلى الجزء الرئيسي فوق جسم البطين (يمر فوق النواة الذيلية كما تفعل). تتكون غالبية أرضية القرن السفلي من الحُصين (الذي يخرج منه القبو)، ثم في الجزء الأمامي من الحُصين نفسه. كما هو الحال مع القرن الخلفي، يكون الجزء المتبقي من الحدود - في هذه الحالة الجانب الجانبي من الأرض - على اتصال مباشر بالمادة البيضاء للفص المحيط.

أجزاء البطين الجانبي

يشغل البطين الجانبي مساحة كبيرة من نصف كرة الدماغ ويتكوّن من:
 جزء مركزي
 قرن أمامي (جبهي)
 قرن خلفي (القذالي)
 القرن السفلي (الصدغي)

و يتصل البطينان الجانبيان بالبطين الثالث بواسطة الثقب بين البطيني.

أقسام الجهاز العصبي المركزي

مراجع

جهاز بطيني
جهاز عصبي

بطين جانبي


Nikola Špelić (Zagreb, 27. ožujka 1991.), hrvatski reprezentativni rukometaš

Igrač Siscije i PPD Zagreba. Inozemni angažman našao u slovenskom Mariboru.

S mladom reprezentacijom 2009. osvojio je zlato na svjetskom prvenstvu.  Hrvatska mlada reprezentacija za taj uspjeh dobila je Nagradu Dražen Petrović.

Izvori

Hrvatski rukometaši
Rukometaši RK Zagreba

Nikola Špelić


රොබට් "බොබී" පීල් (12 පෙබරවාරි 1857 – 12 අගෝස්තු 1941) යනු,  1883 සිට 1897 දක්වා යෝර්ක්ෂයර් කණ්ඩායම සඳහා වෘත්තීමය පළමු-පෙළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කල ඉංග්‍රීසි ජාතික  ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි.

1857 උපත්
1941 මරණ

බොබී පීල්


Skriðufell er um 340 metra fjall sem markar vestari hluta Þjórsárdals. Þjórsárdalsskógur er sunnan, vestan og austan þess. Samnefndur bær er sunnan við fellið.

Fjöll á Íslandi
Þjórsárdalur

Skriðufell (fjall)


The Price Tower is a nineteen-story, 221-foot-high tower at 510 South Dewey Avenue in Bartlesville, Oklahoma.  It was built in 1956 to a design by Frank Lloyd Wright. It is the only realized skyscraper by Wright, and is one of only two vertically oriented Wright structures extant; the other is the S.C. Johnson Wax Research Tower in Racine, Wisconsin.

The Price Tower was commissioned by Harold C. Price of the H. C. Price Company, a local oil pipeline and chemical firm.  It opened to the public in February 1956.

History
The Price Tower was commissioned by Harold Price, for use as a corporate headquarters for his Bartlesville company. His wife, Lou Patteson Price, and his two sons, Harold Jr. and Joe, comprised the building committee. The Prices were directed to Frank Lloyd Wright by architect Bruce Goff, who was then Dean of Architecture at the University of Oklahoma, where the Price sons had studied. Wright also designed an Arizona home for the senior Prices.

Wright nicknamed the Price Tower, which was built on the Oklahoma prairie, "the tree that escaped the crowded forest," referring not only to the building's construction, but also to the origins of its design. The Price Tower is supported by a central "trunk" of four elevator shafts which are anchored in place by a deep central foundation, as a tree is by its taproot. The nineteen floors of the building are cantilevered from this central core, like the branches of a tree. The outer walls hang from the floors and are clad in patinated copper "leaves." The building is asymmetrical, and like a tree, "looks different from every angle."

Wright had championed these design ideas, which other architects had put to use before the construction of the Price Tower, in the late 1920s in his design for an apartment complex of four cantilevered towers near St. Mark's Church in-the-Bowery in downtown New York City. Following the effects of the Great Depression, the project was shelved and adapted by Wright for the Price Company in 1952. Wright, therefore, plucked his "tree" out of the "crowded forest" of Manhattan skyscrapers and placed it on the Oklahoma prairie where it continues to stand uncrowded by neighboring tall buildings.

The floorplan of the Price Tower centers upon an inlaid cast bronze plaque, bearing the logo of the Price Company and marking the origin of a parallelogram grid upon which all exterior walls, interior partitions and doors, and built-in furniture are placed. The resulting design is a quadrant plan—one quadrant dedicated for double-height apartments, and three for offices. The materials for the Price Tower are equally innovative for a mid-twentieth-century skyscraper: cast concrete walls, pigmented concrete floors, aluminum-trimmed windows and doors, and patinated embossed and distressed copper panels. The general geometric element is the equilateral triangle, and all lighting fixtures and ventilation grilles are based upon that form while the angled walls and built-in furniture are based on fractions or multiples of the triangular module. The lobby contains two inscriptions by Walt Whitman. One is from the concluding stanza of Salut au Monde, and the other from Song of the Broad-Axe.

The St. Mark's project was for apartment houses only; however, the Price Tower was designed as a multi-use building with the H. C. Price Company as the primary occupant, in addition to business offices, shops, and apartments. Seven double-height apartments were income-raising ventures. Tenants included lawyers, accountants, physicians, dentists, and insurance agents. A women's high-end dress shop, beauty salon, and the regional offices of the Public Service Company of Oklahoma occupied a two-story wing of the tower, with a drive-through passageway separating the high and low structures. The Price Company occupied the upper floors, and included a commissary on the sixteenth floor as well as a penthouse office suite for Harold Price Sr., and later his son Harold Jr.

Current status
The H.C. Price Company sold Price Tower to Phillips Petroleum in 1981 following a move to Dallas, where their company is presently located. Phillips Petroleum's lawyers deemed the exterior exit staircase a safety risk, and only used the building for storage. They retained ownership until 2000 when the building was donated to Price Tower Arts Center, and it has returned to its multi-use origins. Price Tower Arts Center, a museum of art, architecture, and design; Inn at Price Tower; a restaurant; and the Wright Place museum store are the current major tenants with smaller firms leasing space.

The Inn at Price Tower is a member of Historic Hotels of America, the official program of the National Trust for Historic Preservation. It is on the 2021 list of Top 25 Historic Hotels of America Most Magnificent Art Collections.

In 2002 Pritzker Prize winning architect, Zaha Hadid, was commissioned to design a museum expansion for Price Tower Arts Center—a project that was included in the 2006 retrospective exhibition of Hadid's work at the Guggenheim Museum, New York City.

On March 29, 2007, the Price Tower was designated a National Historic Landmark by the United States Department of the Interior, then one of only twenty-two such properties in the state of Oklahoma. In 2008, the U.S. National Park Service submitted the Price Tower, along with nine other Frank Lloyd Wright properties, to a tentative list for World Heritage Status. The 10 sites have been submitted as one site. The January 22, 2008, press release from the National Park Service website announcing the nominations states that "The preparation of a Tentative List is a necessary first step in the process of nominating a site to the World Heritage List." However, after a 2016 nomination to the World Heritage List was rejected by the UNESCO World Heritage Committee, a revised 2018 proposal removed the Price Tower from consideration. The revised nomination of eight Frank Lloyd Wright buildings was accepted in July 2019 as The 20th-Century Architecture of Frank Lloyd Wright.

Price Tower Arts Center
The Price Tower Arts Center is the art complex at Price Tower in Bartlesville, Oklahoma.  The center was founded in 1985 as a civic art museum, and reorganized in 1998 to focus on art, architecture and design. Features includes a museum with changing exhibits. Collections include modern art, works on paper, furniture, textiles and design. The center owns some significant pieces by Frank Lloyd Wright.

Visitors can also tour the fully restored 1956 Price Company Executive Office and Corporate Apartment.

Copies
A tribute to the Price Tower called The Classen, designed by the architectural firm Bozalis & Roloff and constructed in 1967, can be found in Oklahoma City's Asian District, along Classen Boulevard, next door to the Buckminster Fuller-inspired Gold Dome, also designed by Bozalis & Roloff.

Hillside
Harold Jr. also commissioned a Wright building.  Wright constructed Hillside, otherwise known as the "Harold Price Jr. House", in Bartlesville in the 1953-1954 timeframe.  This Usonian home has two stories and an L-shaped hipped roof.  It is one of only three Wright buildings in Oklahoma, along with the Price Tower and Westhope in Tulsa.

See also
List of Frank Lloyd Wright works
List of National Historic Landmarks in Oklahoma
National Register of Historic Places listings in Washington County, Oklahoma

References

Bibliography
Articles
 Alexander, John T. "Wright on the Oklahoma Prairie" The Kansas City Times (18 Feb. 1958).
 Apostolo, Roberto. "La Price Tower di Frank Lloyd Wright" Frames, Portes, and Finestre (Aug.-Sep. 1992): 54–61.
 "Bartlesville Tower Rises, Oddest Building in State" Tulsa World (21 Feb. 1955).
 Curtis, Wayne, "Little Skyscraper on the Prairie", The Atlantic (July/August 2008).
 DeLong, David G. "A Tower Expressive of Unique Interiors" AIA Journal 71 (Jul. 1982): 78–83.
 Dillon David. "The Inn at Price Tower." Architectural Record (Jul. 2003): 118–125.
 "18-Story Tower Cantilever Structure of Concrete and Glass: Dramatic Frank Lloyd Wright Design." Building Materials Digest 14 (Dec. 1954): 425.
 "Frank Lloyd Wright: After 36 Years His Tower is Completed." Architectural Forum 104 (Feb. 1956): 106–113.
 "Frank Lloyd Wright's Concrete and Copper Skyscraper on the Prairie for H.C. Price Co." Architectural Forum 98 (May 1953): 98–105.
 "Frank Lloyd Wright; la 'Price Tower'." Casabella Continutà  211 (Jun.-Jul. 1956): 8-21.
 "Frank Lloyd Wright's Price Tower Wins AIA Twenty-five Year Award." Architectural Record 171 (Apr. 1983): 83.
 Gordon, Joanne. "The Skyscraper that Shocks Oklahoma Town." Kansas City Star (11 Mar. 1956).
 "Gratte-ciel à Bartlesville, cite de 25,000 habitants, U.S.A." Architecture d'Aujourd hui 27 (Oct. 1956): 23.
 "H.C. Price Company Had Humble Beginning." The Bartlesville Examiner (9 Feb. 1956).
 "The H.C. Price Tower." Architectural Record 119 (Feb. 1956): 153–160.
 Hosokawa, Bill. "Price's Tower of Independence." The Denver Post (Mar. 1956).
 "The Lighting in Frank Lloyd Wright's Ultra Modern Tower." Lighting (Dec. 1956): 26–27.
 Nash, Eric P. "Travel Advisory: Rooms with a View, By Frank Lloyd Wright." New York Times (16 Mar. 2003).
 "Prairie Skyscraper." Time 61 (25 May 1953): 43.
 "Price Tower Completion Story." The Tie-In Quarterly 13 (Winter 1956): 2–5.
 "The Price Tower is Wright's." Southern Living (Dec. 1990).
 "Price Tower Will Be Built in Bartlesville." Construction News Monthly (10 Jun. 1953): 117–118.
 Schmertz, Mildred F. "Inn at Price Tower: An Oklahoma Hotel Finds a Home in Frank Lloyd Wright's 1950s High-Rise." Architectural Digest (June 2003): 72, 74, 76-77.
 "Tower to Provide Office, Living Space." Engineering News-Record (4 Jun. 1953): 23.
 "Wright Completes Skyscraper." Progressive Architecture 37 (Feb. 1956): 87–90.

Books
 Alofsin, Anthony, ed. Prairie Skyscraper: Frank Lloyd Wright's Price Tower. New York: Rizzoli, 2005.
 Futagawa, Yukio, and Martin Pawley, eds. Frank Lloyd Wright Public Buildings. New York: Simon and Schuster, 1970.
 Hoffmann, Donald. Frank Lloyd Wright, Louis Sullivan, and the Skyscraper. New York: Dover, 1998.
 Wright, Frank Lloyd. The Story of the Tower: The Tree That Escaped the Crowded Forest. New York: Horizon Press, 1956.

External links

 Price Tower Arts Center
 Price Tower, article with photos at Atlas Obscura
 Travel Oklahoma: Frank Lloyd Wright's Price Tower & Arts Center — State of Oklahoma official website.

Frank Lloyd Wright buildings
Bartlesville, Oklahoma
Art museums and galleries in Oklahoma
Hotels in Oklahoma
Museums in Washington County, Oklahoma
Residential skyscrapers in Oklahoma
Office buildings completed in 1956
National Historic Landmarks in Oklahoma
Commercial buildings on the National Register of Historic Places in Oklahoma

Modernist architecture in Oklahoma
National Register of Historic Places in Washington County, Oklahoma

Price Tower


Antiphon of Rhamnus (; ; 480–411 BC) was the earliest of the ten Attic orators, and an important figure in fifth-century Athenian political and intellectual life.

There is longstanding uncertainty and scholarly controversy over whether the Sophistic works of Antiphon and a treatise on the Interpretation of Dreams were also written by Antiphon the Orator, or whether they were written by a separate man known as Antiphon the Sophist. This article only discusses Antiphon the Orator's biography and oratorical works.

Life
Antiphon  was a statesman who took up rhetoric as a profession. He was active in political affairs in Athens, and, as a zealous supporter of the oligarchical party, was largely responsible for the establishment of the Four Hundred in 411 (see Theramenes); upon restoration of the democracy shortly afterwards, he was accused of treason and condemned to death. Thucydides famously characterized Antiphon's skills, influence, and reputation:

Antiphon may be regarded as the founder of political oratory, but he never addressed the people himself except on the occasion of his trial. Fragments of his speech then, delivered in defense of his policy (called ) have been edited by J. Nicole (1907) from an Egyptian papyrus.

His chief business was that of a logographer (), that is a professional speech-writer. He wrote for those who felt incompetent to conduct their own cases—all disputants were obliged to do so—without expert assistance. Fifteen of Antiphon's speeches are extant: twelve are mere school exercises on fictitious cases, divided into tetralogies, each comprising two speeches for prosecution and defence—accusation, defence, reply, counter-reply; three refer to actual legal processes.  All deal with cases of homicide (). Antiphon is also said to have composed a  or art of Rhetoric.

List of extant speeches
This is a list of extant speeches by Antiphon:
Against the Stepmother for Poisoning ()
The First Tetralogy: Anonymous Prosecution For Murder ()
The Second Tetralogy: Prosecution for Accidental Homicide ()
The Third Tetralogy: Prosecution for Murder Of One Who Pleads Self-Defense ()
On the Murder of Herodes ()
On the Choreutes  ()

Notes

References
 Edition, with commentary, by Eduard Maetzner (1838)
 Text by Friedrich Blass (1881)
 R. C. Jebb, Attic Orators
 Ps.-Plutarch, Vitae X. Oratorum or Lives of the Ten Orators
 Philostratus, Vit. Sophistarum, i. 15
 Frank Louis Van Cleef, Index Antiphonteus, Ithaca, N.Y. (1895)
 "Antiphon" at Swansea University's website.
 Michael Gagarin, Antiphon the Athenian, 2002, U. of Texas Press.  Argues for the identification of Antiphon the Sophist and Antiphon of Rhamnus.
 Gerard Pendrick, Antiphon the Sophist: The Fragments, 2002, Cambridge U. Press.  Argues that Antiphon the Sophist and Antiphon of Rhamnus are two, and provides a new edition of and commentary on the fragments attributed to the Sophist.
 David Hoffman, "Antiphon the Athenian: Oratory, Law and Justice in the Age of the Sophists/Antiphon the Sophist: The Fragments", Rhetoric Society Quarterly, summer 2006.  A review of Gagarin 2002 and Pendrick 2002.
 Jordi Redondo, 'Antifont. Discursos I-II', Barcelona, Fundació Bernat Metge, 2003-2004 ( et 84-7225-840-8). Argues for the identification of both authors.

Further reading

External links
 Antiphon's Apology, the Papyrus Fragments, French 1907 edition from the Internet Archive
 Xenophon's  Memorabilia  1.6.1-.15 presents a dialogue between Antiphon the Sophist and Socrates.
 Speeches by Antiphon of Rhamnus on Perseus
 A biography on Antiphon of Rhamnus by Richard C. Jebb, The Attic Orators from Antiphon to Isaeos, 1876 on Perseus

 The Stanford Encyclopedia of Philosophy article "Callicles and Thrasymachus" discusses the views of Antiphon the Sophist.

Ancient Greek rhetoricians
Ancient Greek mathematicians
5th-century BC Athenians
5th-century BC writers
411 BC deaths
Attic orators
480 BC births
5th-century BC mathematicians

Antiphon (orator)


FIFA 17 er det nyeste videospil i den populære videospilserie FIFA, der udvikles af EA Canada og udgives af Electronic Arts under navnet EA Sports. Der udgives et nyt spil i spilserien hvert efterår, og dette års spil har udgivelsesdato i Danmark d. 29. september 2016. FIFA 17 er et fodboldspil, hvor man både som Singleplayer og multiplayer kan spille fodboldkampe med og mod mange af verdens bedste fodboldklubber og fodboldspillere. Spillet er tilgængeligt på Playstation 4, Playstation 3, Xbox One, Xbox 360 og PC. D. 13. september 2016 vil der være en gratis FIFA 17 demo tilgængelig, hvor spillere kan teste spillet, før de beslutter sig for at købe det i butikkerne.

Gameplay
EA Sports annoncerede på E3 2016, at FIFA 17 vil have alle 20 managere fra Premier League med i spillet med ansigtsscanninger. De nye features i spillet inkluderer blandt andet nye angrebsteknikker, tilpasning af dødbolde, forbedret intelligens hos spillere og bedre fysiske interaktioner.

Nye ligaer og hold
EA Sports annoncerede d. 23. juni 2016, at den japanske J1 League og J. League Cup vil være med i spillet for første gang nogensinde. Desuden vil der være 23 brasilianske klubhold med i FIFA 17, der vil spille i en ikke licenseret brasiliansk liga. De kvindelige norske og hollandske landshold vil også være i FIFA 17.

The Journey
FIFA 17 vil indeholde et helt nyt singleplayer game-mode til PlayStation 4, Xbox One og PC kaldet The Journey("Rejsen" på dansk). Her er man i rollen som et ungt fodboldtalent i Premier League, hvor man skal forsøge at få succes som fodboldspiller. Man styrer en fiktiv karakter under navnet Alex Hunter, hvor man både er med inde på selve fodboldbanen og uden for banen på eksempelvis trænerkontoret eller drengeværelset.

Cover
Den argentinske fodboldspiller Lionel Messi har de seneste mange år været på coveret af FIFA-spilserien efter han erstattede Manchester United-spilleren Wayne Rooney. Kontrakten mellem Lionel Messi og EA Sports ophørte i sommeren 2016, og derfor er der fundet en ny fodboldspiller til coveret af FIFA 17. EA Sports afholdte i juli 2016 en online-afstemning, hvor der kunne stemmes om, hvem der skulle være årets coverstjerne. Afstemningen stod mellem Eden Hazard, Marco Reus, James Rodriguez og Anthony Martial, der alle er officielle ambassadører for FIFA 17. Den tyske Borussia Dortmund-spiller Marco Reus vandt afstemningen, og han er derfor at finde på coveret af FIFA 17.

Referencer

FIFA-serien
Xbox 360-spil
Xbox One-spil
PlayStation 3-spil
PlayStation 4-spil
Computerspil fra 2016

FIFA 17


TFL may refer to:

 Tackle for loss, a gridiron football defensive play
 Tasmanian Football League, Australian rules football competition
 Tensor fasciae latae muscle, thigh/hip muscle
 Terry Fox Laboratory, the major research unit of the BC Cancer Agency
 Thermally fused laminate, a resin-saturated layer heat-fused to a substrate that was previously referred to as Thermally Fused Melamine (TFM)
 Transient friction loading, the mechanical stress induced on an object due to transient or vibrational frictional forces
 Transport for London (TfL), public transport body for Greater London
 Trees for Life, separate non-profit organizations:
 Trees For Life (Australia)
 Trees for Life (Scotland)
 Trees for Life (United States)
 Tyskarna från Lund, Swedish synthpop band
 True forced loneliness, inceldom
 TFL, ICAO code for TUI fly Netherlands

TFL


Der Buttermilk Channel ist ein Gezeitenkanal in der Upper New York Bay zwischen Governors Island und dem Stadtviertel Red Hook in Brooklyn. Er hat eine Länge von etwa 1,6 Kilometern und eine Breite von 400 Metern.

Name
Der Ursprung des Namens Buttermilk Channel (engl.: Buttermilch Kanal) ist nicht gesichert, es gibt mehrere mögliche Erklärungen:
 Die Farmer, die Molkereiprodukte von Long Island nach Manhattan brachten, überquerten den Kanal auf ihrem täglichen Weg in die Stadt und begründeten so den Namen.
 Durch die Wellen, die sich in dem ehemals flachen Kanal aufstellten, verwandelte sich die Milch auf dem Transport mit dem Boot alleine in Butter.
 Bevor der Kanal ausgebaggert wurde, wurden Kühe von Long Island durch den flachen Kanal nach Governors Island getrieben, um dort zu grasen.
 Die Gezeitenströmung verursachte in dem Kanal starke Schaumbildung des Wassers. Dieser Schaum sah aus wie der Schaum auf der Milch, wenn sie zu Butter geschlagen wird.

Geschichte
Im Jahr 1902 wurde der ehemals flache Kanal vom United States Army Corps of Engineers auf eine Tiefe von 13 Metern ausgebaggert, um den Kanal mit Schiffen zu befahren zu können, um die Industrieanlagen von Red Hook zu bedienen. Bis Ende des 20. Jahrhunderts war die United States Coast Guard, die einen Sitz auf Governors Island hatte, der wichtigste Nutzer des Kanals. Heute befindet sich das Brooklyn Cruise Terminal auf der Seite von Brooklyn im Buttermilk Channel.

Trivia
Im Winter des Jahres 1817 war der Buttermilk Channel so stark zugefroren, dass sogar Pferde über das Eis nach Governors Island gekommen sind.

Im Stadtteil Carroll Gardens befindet sich ein Restaurant mit dem Namen Buttermilk Channel.

Der Kanal ist mit mehreren Seezeichen markiert, die Gezeitenströmung hier ist sehr stark.

Einzelnachweise

Geographie (Manhattan)
Brooklyn
Governors Island

Buttermilk Channel


محافظة تين زانغ  ( بالفيتنامية : Tiền Giang ) هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في دلتا ميكونغ.

المصادر

روابط إضافية
 Website Tien Giang
 Tien Giang News
 Tien Giang Times

محافظات فيتنام

محافظة تين زانغ


Craig Ross ist ein US-amerikanischer Gitarrist, der in Deutschland vor allem aufgrund seiner Zusammenarbeit mit Lenny Kravitz bekannt geworden ist.

Leben
Ross wurde in Los Angeles geboren und wuchs dort auf. Er kam mit einer Gitarre zum ersten Mal im Alter von 8 Jahren in Berührung und zählt die Beatles und Chuck Berry zu seinen ersten Einflüssen.

Bereits mit 16 gründete er an seiner High School die Band The Broken Homes, die dann für einige andere bekannte Gruppen, wie z. B. INXS oder Stevie Ray Vaughan Konzerte eröffnete. Es kam auch zu drei Aufnahmen für MCA Records, bei denen teilweise auch Andy Johns als Produzent und Toningenieur mitwirkte, der in den 70ern diese Aufgabe auch bei so legendären Bands wie den Rolling Stones (Exile on Main St.), Led Zeppelin (IV) und Free (Highway) erfüllte.  Zu dieser Zeit trat er unter dem Namen Kreg Ross auf.

Das Zusammentreffen mit Lenny Kravitz 1991 in einem LA Billard Club beeinflusste seine weitere Karriere komplett. Nachdem er mit auf die Mama Said-Tour gegangen war, begann er einige Lieder für das kommende Are You Gonna Go My Way -Album mitzuschreiben, welches in Deutschland Gold-Status erlangte. Beim Titelstück war er nicht nur an der Komposition beteiligt, sondern spielte auch sämtliche Gitarrenspuren ein. Der Erfolg dieses Lieds, es erreichte in den amerikanischen Billboard Mainstream Rock Charts Platz 1, war ein weiterer entscheidender Karriereschub für Lenny Kravitz. Auf den folgenden Alben wurde die Zusammenarbeit so fortgesetzt, Ross nahm seitdem an jedem Lenny Kravitz Album teil. Er spielte auch mehrere Male im Rahmen der Lenny Kravitz Band Mandoline und Keyboards.

Neben seiner Tätigkeit bei Lenny Kravitz wirkte Ross an verschiedenen Aufnahmen von bekannten Künstlern, wie Mick Jagger, Sheryl Crow, Eric Clapton, B.B. King, The Black Crowes, Marc Ford, Nikka Costa u. a. mit.

Er hat zwei Töchter mit seiner Frau Anna.

Diskografie

Broken Homes
 Broken Homes (MCA, 1986)
 Straight Line Through Time (MCA, 1988)
 A Wing & A Prayer (MCA, 1990)

Lenny Kravitz
 Are You Gonna Go My Way (Virgin, 1993)
 Circus (Virgin, 1995)
 5 (Virgin, 1998)
 Lenny (Virgin, 2001)
 Baptism (Virgin, 2004)
 It Is Time for a Love Revolution (Virgin, 2008)
 Black and White America (Roadrunner Records/Atlantic Records, 2011)

Gastspiele bei anderen Künstlern
 Vanessa Paradis von Vanessa Paradis, 1992
 Izzy Stradlin and the Ju Ju Hounds von Izzy Stradlin, 1992
 Ophelia von Natalie Merchant, 1998
 Street Faerie von Cree Summer, 1999
 Black Diamond von Angie Stone, 1999
 Jellycream von Doyle Bramhall II, 1999
 Riding with the King von B.B. King und Eric Clapton, 2000
 Bliss von Vanessa Paradis, 2000
 Goddes in the Doorway von Mick Jagger, 2001
 Lions von The Black Crowes, 2001
 C´mon, C´mon von Sheryl Crow, 2002
 It´s About Time von Marc Ford, 2003
 Can´tneverdidnothin´ von Nikka Costa, 2005

Weblinks
 VIAF: Ross, Craig Abgerufen am 21. März 2012
 Fanpage
 Offizielle MySpaceseite

Einzelnachweise

Gitarrist
US-Amerikaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Craig Ross


Yukarıkepen, Eskişehir ilinin Sivrihisar ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Sivrihisar ilçe belediyesi sınırlarında bulunan Yukarı Kepen yaylası iken, 13 Ağustos 1951'de köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra ise mahalle oldu.

Coğrafya
Eskişehir il merkezine 105 km, Sivrihisar ilçe merkezine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Sivrihisar'ın mahalleleri

Yukarıkepen, Sivrihisar


الطريق الوطنية رقم 15 أو ط و15 طريق رئيسية تونسية تصل بين مدينة المطوية والحدود التونسية الجزائرية على مستوى قرية بوشبكة شمال غربي مدينة فريانة، وهي تمرّ بالمدن التالية على التوالي:
 المطوية،
 وذرف،
 منزل الحبيب،
 بلخير،
 القطار،
 قفصة،
 ماجن بلعباس،
 فريانة.

الطرقات الوطنية - تونس

الطريق الوطنية رقم 15 (تونس)


was a town located in Kamoto District, Kumamoto Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 7,402 and the density of 95.66 persons per km². The total area was 77.38 km².

On January 15, 2005, Kikuka, along with the towns of Kahoku, Kamoto and Kaō (all from Kamoto District), was merged into the expanded city of Yamaga and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Yamaga

Dissolved municipalities of Kumamoto Prefecture

Kikuka, Kumamoto


Die Liste der Registered Historic Places im Sac County in Iowa führt alle 13 Bauwerke und historischen Stätten im Sac County auf, die in das National Register of Historic Places aufgenommen wurden.

Legende

Aktuelle Einträge

Siehe auch
 Liste der National Historic Landmarks in Iowa
 National Register of Historic Places in Iowa

Weblinks

Einzelnachweise

Denkmal im National Register of Historic Places (Iowa)
Sac
Sac County

Liste der Einträge im National Register of Historic Places im Sac County


පග්ලිසම්, ඇන්ග්ලේස් බොක්සින් හා ඉංග්‍රීසි බොක්සින් වන විවිධ නම්වලින් හැඳින්වෙන මෙම ක්‍රීඩාව එකම බර සහිත ක්‍රීඩකයන් දෙදෙනෙකු අතර සිය අත්මිට භාවිතයෙන් කෙරෙන ප්‍රතිවාදී තරඟයකි. මිනිත්තු එකේ සිට තුන අතර විවේක කාලයක් ඇතුලත්ව නියමිත කාල සීමාවක් තුළ පවත්වන තරඟාවලියකි. තරඟාවලියේ වීරයා වනුයේ ප්‍රතිවාදියා බිම හෙලීමෙන්.(තරඟ විනිසුරු දහයට ගණන් කිරීමට පෙර ප්‍රතිවාදියා නැඟී සිටිය යුතුය) එය "Knockout, හෝ KO" ලෙස හඳුන්වන අතර, ප්‍රතිවාදියාට තුවාල සිදු කිරීමෙන් ද පරාජය කළ හැකිය. එය "Technical Knockout,හෝ TKO" ලෙස හඳුන්වයි. නියමිත රවුම් ගණන අවසානයේ දීත් ජයග්‍රහණය තීරණය නොවුව හොත් ජයග්‍රහණය තීරණය කිරීම තරඟ විනිසුරුවන් විසින් සිදු කරනු ලබයි.
පැරණි ග්‍රීකයන් විසින් පළමු වරට හඳුන්වා දෙනු ලැබුව ද අත්මිට මොළවා පහර දීම සාමාන්‍ය ක්‍රියාවකි. නමුත් එය ක්‍රීඩාවක් ලෙස හඳුන්වා දීමේ දී නීති රීති සමඟ ක්‍රීඩා වෘත්තිකයන් විසින් ක්‍රීඩා කරනු ලබයි. ක්‍රි.පූ.668 දී මුල් භාගයේ දී ඔලිම්පික් ක්‍රීඩාවක් ලෙස අවසරලත් මෙම ක්‍රීඩාව නවීන ඔලිම්පික් ක්‍රීඩාවක් ලෙස පැවතෙන්නේ බ්‍රිතාන්‍යයෙනි.
එක් එක් රටෙහි ක්‍රීඩා ස්වරූපයට ආවේනිකව මෙම ක්‍රීඩාව නම් කිරීම ද සිදු කෙරේ. ඒ අනුව "English Boxing" "French boxing" ආදී විවිධාකාර නම්වලින් ලෝ පුරා මෙම ක්‍රීඩාව පැතිරී ඇත.

උපකරණ
බොක්සිං ක්‍රීඩාවට ප්‍රබල, නැවත නැවත පහර දීම් ක්‍රම සම්බන්ධ වූ දා සිට එයින් අත්වල අස්ථිවලට සිදුවන අනතුරුවලින් වලක්වා ගැනීමට පෙර පරිස්සම විවිධ ක්‍රම, ක්‍රියාත්මක කළ යුතුය. බොහෝ බොක්සිං පුහුණු කරන්නන් බොක්සිං ක්‍රීඩකයන්ට මැනික් කටුව ආශ්‍රිත ආවරණයක් සහ බොක්සිං අත් ආවරණ අත්වල අස්ථිවල ආරක්ෂාව සඳහා පාවිච්චි කෙරේ. අත් වැසුම් අත් වල සිදු වන තුවාලවලින් ආරක්ෂා වීමට යොදා ගනී. බොක්සිං ක්‍රීඩකයන් ඒවා පැලද සිටීමෙන් ඔහුට ප්‍රබල ලෙස මිටින් පහර දීමට එමඟින් ඉඩ සැලසේ. පසුකාලීන 19 වන සියවසේ සිට තරඟවල දී අත් වැසුම් යොදා ගැනීමට උපදෙස් දෙන ලදීත නමුත් නවීන බොක්සිං ක්‍රීඩකයන් පලදින අත්වැසුම් 20 වන සියවසේ ක්‍රීඩකයන් පැලදි අත්වැසුම්වලට බරින් වැඩිය. ක්‍රීඩාව පටන්ගන්නට පෙර බොක්සිං ක්‍රීඩකයන් ක්‍රීඩාව තුළ දී බරින් වැඩි අත් වැසුම් යොදා ගැනීමට එකඟ වේ. එහිදී ඔවුන් සැහැල්ලු අත්වැසුම්වලින් දැඩි පහරදීම් මඟින් තුවාල සිදු කිරීමට ඇති හැකියාව තේරුම් ගනී. අත් වැසුම්වල වර්ග ද මෙහි දී පහර දීම්වල දී ගැටීමේ දී බලපෑම් ඇති කළ හැකිය. එම නිසා පොරයට පෙර බොහෝ විට එය ද පරීක්ෂාවලට ලක් කෙරේ.

බොක්සිං ක්‍රීඩාකයන් ඔවුන්ගේ නිපුනතාවයන් මූලික වර්ග 2කින් යුත් පහරදීම් ආවරණ යොදා ගෙන පුහුණු වීම් කරයි. කුඩා, කදුළු බිංදුවක හැඩැති (ස්පීඩ් බෑග්) ඇනීමේ දී නැවත ප්‍රතික්‍රියාවක් සහ පහරදීම් නිපුණතා සඳහා යොදා ගන්නා අතර,විශාල සිලින්ඩරාකාර හැඩැති හෙවි බෑගය වැලි හෝ රසායනික සංස්ලේෂිත ද්‍රව්‍ය පිරවූ බෑගය ප්‍රබල පහර දීම් සහ ශරීරයේ විවිධ චනයන් පුහුණු වීමට යොදා ගනී. මෙම විශේෂිත වූ උපකරණයන්ට අමතරව බොක්සිං ක්‍රීඩකයන් ශක්තිය, වේගය ගොඩනැගීම සඳහා සාමාන්‍ය පුහුණුවීම් උපකරණ යොදා ගනී. පොදු පුහුණු වීම් උපකරණයන්ට, නිදහස් බර, රොවින් උපකරණ, පැනීම සඳහා භාවිතා කරන කඹ සහ බෙහෙත් යෙදූ බෝල ඇතුළත් වේ.

හිසට පළඳින ආවරණය, අසම්පූර්ණ වූ බොක්සිං ක්‍රීඩාවේ දී සහ වෘත්තිය වශයෙන් බොක්සිං ක්‍රීඩාවලදී, පහරදීම්වලට සූදානම් වූ අවස්ථාවේ දී කැපීම්වලින්, සීරීම්වලින් හා ඉදිමීම්වලින් ආරක්ෂා වීමට යොදා ගනු ලැබේ. හිස ප්‍රබල ප්‍රහාරයකින් ගැටීමේ දී ඇති වන දෙ‍දරීම්වලින් ප්‍රමාණවත් ලෙස මොළය ආරක්ෂා නොකරන දා සිට එය හොඳින් හිස තදබල ගැටීමට එරෙහිව ආරක්ෂා නොකරයි. තවද බොහෝ බොක්සිං ක්‍රීඩකයන් පහර දීමේ දී ප්‍රතිමල්ලවයා‍ගේ නිකට ආශ්‍රිත ස්ථානයන් කේන්ද්‍ර කර ගනියි. බොහෝ විට නිකට ආශ්‍රිත ප්‍රදේශය ආවරණය නොකරයි. එමනිසා හිස් ආවරණ පැලඳ සිටිය ද ප්‍රබල පහර දීමක දී නිකටට පහර එල්ල කිරී‍මේ දී එමඟින් ප්‍රබල තුවාලයක් ඇති කිරීමට හැකියාව ඇත.

මූලාශ්‍ර

බොක්සිං
ක්‍රීඩා

බොක්සිං


Antički lančić pojam je koji se odnosi na u antici raširen način izrade lančića od plemenitih, ali i neplemenitih metala. Elementi, odnosno karike, ovog lančića spajaju se bilo lemljenjem bilo zataljivanjem te potom jednostrukim ili višestrukim prepletanjem tako dobivenih karika,odnosno spajanjem više ovakvih lančića u trake. U engleskom se govornom području za ovu vrstu lančića koristi izraz loop in loop chain. Prvi se primjeri pojavljuju kod Sumerana i u starom Egiptu te potom kod Etruščana,Grka i Rimljana. Najčešće je za izradu korišteno 22 karatno zlato te čisto srebro. Ova se 2 materijala lako spajaju zataljivanjem, tj. bez lemljenja. Izvan Europe ova je tehnika
bila vrlo popularna i u Indiji.Nakon srednjeg vijeka ova je tehnika sve rjeđe korištena,te je ponovo stekla popularnost u drugoj polovini 20. stoljeća.

Dodatna literatura
Stark, J. Classical Loop-in-Loop Chains, Boston 1997.

Vanjske poveznice
https://www.firemountaingems.com/resources/tutorials/d32p

Izvori

Umjetnička obrada metala
Nakit

Antički lančić


Francesco Longo (* 1931 in Poggiardo; † 26. März 1995 in Rom) war ein italienischer Drehbuchautor und Filmregisseur.

Leben
Longo versuchte sich in verschiedenen Berufen und bekam 1961 die Gelegenheit, das Drehbuch für Renato Polsellis Ultimatum alla vita zu verfassen. Auch durch seine Bekanntschaft mit dem Dokumentarfilmer Giovanni Vento folgten weitere Engagements; zunächst als Regieassistent bei kostengünstig produzierten Genrefilmen von Guido Malatesta und Roberto Mauri. Von 1967 bis 1970 arbeitete Longo mit Tinto Brass und schrieb die Drehbücher der Filme dieser Zeit. Anschließend war er wieder als Assistent beschäftigt, nun bei künstlerisch anspruchsvolleren Werken von Florestano Vancini und anderen.

1979 drehte Longo als Regisseur den ersten von drei Filmen, deren letzter mit dem Thema "Armutsprostitution Minderjähriger im italienischen Süden" am ehesten in Erinnerung blieb; sie wurden von den Kritikern wohlwollend besprochen, jedoch keine Erfolge beim zahlenden Publikum.

Filmografie (Auswahl)

Regie
 1979: Unverhoffte Gefühle (Un'emozione in più)
 1981: Deshalb machen wir nicht Harakiri (… e  noi non faremo harakiri)
 1985: La ballata di Eva

Drehbuch
 1967: Ich bin wie ich bin (Das Mädchen aus der Carnaby Street) (Col core in guola)
 1968: Attraction (Nero su bianco)

Weblinks

 Longo bei mymovies (italienisch)

Einzelnachweise

Drehbuchautor
Filmregisseur
Italiener
Geboren 1931
Gestorben 1995
Mann

Francesco Longo (Regisseur)


Wladimir Weidlé, auch Vladimir Weidlé, (russisch Владимир Васильевич Вейдле, Vladimir Vasilyevitch Veidle, * 1. März oder 13. März 1895 in St. Petersburg; † 5. August 1979 in Paris) war ein russisch-französischer Kunstwissenschaftler, Kunstkritiker und Autor.

Leben
Weidlé studierte an der Staatlichen Universität St. Petersburg Geschichte und Philologie. Nach der Oktoberrevolution 1917 verließ er St. Petersburg und lehrte zwischen 1918 und 1921 Kunstgeschichte an der Staatlichen Universität Perm. Im Oktober 1924 emigrierte er nach Frankreich, wo er sich in Paris niederließ.

Weidlé war eine bedeutende Figur der russischen Intelligenzija im Exil, von ähnlichem Rang wie Nikolai Berdjajew, Gueorgui Fedotow und Sémion Frank. Auf Initiative von Sergei Bulgakow lehrte er von 1925 bis 1952 Kunstgeschichte am Institut de Théologie Orthodoxe Saint-Serge in Paris. Zwischen 1925 und 1940 war er Mitarbeiter der Zeitschrift La voie und veröffentlichte zahlreiche Essays und Studien über Fragen der Kunstgeschichte und der Literatur Russlands und Europas, über die künstlerische Kultur Europas, das Schicksal der christlichen Kunst, den Platz Russlands in der Geistesgeschichte Europas etc.

Weidlé war dem Cercle d'Eranos verbunden und partizipierte (wie Marina Zwetajewa und Nina Berberova) an den Réunions des Studio franco-russe (1929–1931), wo er seine Gedanken zu Paul Valéry et la poésie pure vortrug. Sein Hauptwerk Les abeilles d'Aristée : Essai sur le destin actuel des lettres et des arts, erschienen  erstmals 1936, handelt von der Zerstörung  der westlichen Kunst und über die Renaissance des Wunderbaren. Weidlé hat viele Beiträge zu Sammelwerken verfasst, so zu den Entretiens sur le Grand Siècle russe et ses prolongements (seine Kommentare galten hier der russischen Literatur). Eine Reihe von Essays über sein Geburtsland enthält der Band La Russie absente et présente, der 1949 in französischer Sprache erschien.

Veröffentlichungen allgemein
 Das Schicksal der modernen Kunst. Vita Nova Verlag, Luzern 1937.
 Goethe : 1749–1832. Unesco, 1949.
 La Russie absente et présente. Gallimard, Paris 1949.
 Les icônes byzantines et russes. Electra Editrice, Florenz 1950.
 Russland, Weg und Abweg. Dt. Verlags-Anstalt, Stuttgart 1956.
 Die Sterblichkeit der Musen: Betrachtungen über Dichtung u. Kunst in unserer Zeit. Dt. Verlags-Anstalt, Stuttgart 1958.
 Gestalt und Sprache des Kunstwerks. Studien zur Grundlegung einer nichtästhetischen Kunsttheorie. Mit einem Nachwort von Karl Möseneder. Mäander, Mittenwald 1981, ISBN 3-88219-000-0.

In französischer Sprache
 Les abeilles d'Aristée - Essai sur le destin actuel des lettres et des arts Paris 1936.
 La Russie absente et présente Paris 1949 Réimpression ISBN 2-07-026633-8.
 Les icônes byzantines et russes Electra Editrice. Florence 1950.
 Mosaïques paléochrétiennes et byzantines Electra Editrice. Florence 1954.
 Les Mosaïques vénitiennes 1956.
 Entretiens sur le Grand Siècle russe et ses prolongements. Paris 1971.

In anderen Sprachen
 The Baptism of Art. Notes on the Religion of the Catacomb Paintings. London 1950.
 Эмбриология поэзии.  Введение в фоносемантику поэтической речи Originaltitel Embriologia poèzii. In: Bibliothèque russe de l'Institut d'études slaves. Paris 1980. (online)
 Умирание искусства. Originaltitel Art mourant. In: Bibliothèque russe de l'Institut d'études slaves. Paris 1937. (online)

Weblinks

Kunstwissenschaftler
Kunstkritiker
Autor
Russe
Geboren 1895
Gestorben 1979
Mann

Wladimir Weidlé


Anvil (nakovanj), naziv operacije britanskih kolonijalnih trupa i kolaboracionističkih snaga Kenije, izvedene između travnja i svibnja 1954. na području grada i provincije Nairobi, radi razbijanja ustaničkih snaga domorodačkog stanovništva — pripadnika Mau-Mau pokreta.

Razvoj ustanka i pripreme
Mau-Mau ustanak koji je počeo 1949. godine, omasovljavao se, pa su ustanici, primenjujući gerilski način ratovanja, postizali u 1953. sve značajnije uspjehe i nanosili kolonijalnim trupama i kolaboracionističkim snagama osjetne gubitke. Diverzije i sabotaže događale su se i u Nairobiju, glavnom gradu Kenije, u kojem su ustanici imali veliki utjecaj i iz kojeg su se, preko pripadnika i simpatizera Mau-Mau pokreta, opskrbljivali oružjem, streljivom i drugim potrebama. U takvoj situaciji britanska uprava morala je ojačati kolonijalne i kolaboracionističke trupe, koje su krajem godine iznosile tri pješačke brigade Kraljevskih afričkih strijelaca, preko 20,000 pripadnika domaće garde (kolaboracionista) i znatne policijske snage.

Tijek operacije i posljedice
Operacija je temeljito pripremljena i njome je rukovodio zapovjednik svih kolonijalnih trupa Kenije, general George Erskine. Kada je završena koncentracija snaga (koje su po nekim izvorima iznosile oko 25,000 vojnika, a po drugima znatno više) najprije je okružen i pročešljan Nairobi, odakle je odvedeno u logore 16,538 ljudi, žena i djece, osumnjičenih za suradnju s Mau-Mau pokretom.

Odmah posle završetka prve faze operacije, provedena je akcija čišćenja područja grada, uz angažiranje jačih pješačkih snaga podržanih topništvom i zrakoplovstvom. U obje faze operacije, pripadnici Mau-Mau jedinica, koji su se izvlačili po manjim grupama, pretrpjeli su osjetne gubitke. Po nekim izvorima ukupno je uhićeno i odvedeno u logore oko 50,000 domorodaca.

Literatura

 "Anvil", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 181.
 F. Majdalany, State of Emergency: The Full Story of Mau Mau, London, 1962.
 J. Paget, Counter-Insurgency Campaigning, London, 1967.

Britanski kolonijalizam u Africi
Povijest Ujedinjenog Kraljevstva nakon Drugog svjetskog rata
Povijest Kenije

Operacija Anvil (Mau-Mau ustanak)


Events from the year 1862 in Canada.

Incumbents
Monarch — Victoria

Federal government
Parliament — 7th

Governors
Governor General of the Province of Canada — Viscount Monck
Colonial Governor of Newfoundland — Alexander Bannerman
Governor of New Brunswick — Arthur Charles Hamilton-Gordon
Governor of Nova Scotia — George Phipps, 2nd Marquess of Normanby
Governor of Prince Edward Island — George Dundas

Premiers
Joint Premiers of the Province of Canada –
John A. Macdonald, Canada West Premier (until May 24)
George-Étienne Cartier, Canada East Premier (until May 24)
John Sandfield MacDonald, Canada West Premier
Louis-Victor Sicotte,  Canada East Premier
Premier of Newfoundland — Hugh Hoyles
Premier of New Brunswick — Samuel Leonard Tilley
Premier of Nova Scotia – Joseph Howe
Premier of Prince Edward Island – Edward Palmer

Events
April 7 – United Kingdom-United States treaty for suppression of African slave trade is signed.
May 20 – Macdonald-Cartier government falls. Free interprovincial trade granted by the Crown.
August 2 – Victoria, British Columbia, is incorporated as a city

Full date unknown
The first female student is accepted into Mount Allison University in Sackville, New Brunswick
The 1862 Pacific Northwest smallpox epidemic sweeps through Fort Victoria area and up the length of the northwest coast, killing an estimated 20,000 First Nations people
William Duncan, an Anglican missionary on the northwest coast, establishes the village of Metlakatla with 50 Tsimshian followers, who adopt the Christian faith and a European lifestyle. By 1880, more than 1,000 converts live there.
Construction begins on the Cariboo Wagon Road to link coastal shipping to Barkerville and the Cariboo goldfields.

Arts and literature

Births
January 9 – Joseph-Octave Samson, businessperson, politician and 28th Mayor of Quebec City (died 1945
June 29 – William Johnston Tupper, politician, 12th Lieutenant Governor of Manitoba (died 1947)
July 8 – Josephine White Bates, Canadian-born American author (died 1934)

Deaths
August 8 – Allan MacNab, businessman, soldier, lawyer and politician (born 1798)
August 18 – Simon Fraser, fur-trader and explorer (born 1776)

Historical documents
Published letter describes Fraser River riches in the Cariboo Gold Rush

Map of British Columbia gold regions, including "Routes of Communication with the Cariboo Mines"

Settling Indigenous people near Winnipeg is opposed by residents in published letter

References

Canada
Years of the 19th century in Canada
1862 in North America

1862 in Canada


Ad-Daʿayan () ist eine Gemeinde im Osten Katars. Die Einwohnerzahl liegt bei 43.176 (Stand: April 2010).

Die Gemeinde wurde 2004 aus Teilen von Umm Salal und Al-Chaur errichtet. Sie umfasst die Orte al-Abib, al-Ab, Jeryan Jenayhat, al-Khaysa, Rawdat al-Hamama, Wadi al-Wasaa, al-Sakhama, al-Masrouhiya, Wadi Lucil, Umm Qarn, ad-Daʿayan, Sumaysma, al-Jeryan, Tanbak, Rahiya, al-Ghaf und Ras al-Nuf. Auch die Planstadt Lusail liegt im Gemeindegebiet.

Gemeinde in Katar
Ort in Katar

Ad-Daʿayan


Vila Tudor nalazi se u Splitu, na adresi Lisinskoga 6, Split.

Sagrađena je 1918.

Opis
Slobodnostojeću jednokatnu vilu uz borovu šumu na sjevernoj padini Marjana, izgradio je 1918. godine za svoju obitelj Frane Tudor, zidarski majstor i vlasnik istoimenog građevinskog poduzeća. Sačuvani izvorni nacrti pokazuju da je izvedba znatno skromnija od planiranoga stanja. Na istočnom pročelju obloženom crvenom fasadnom opekom je secesijski natpis "Vila Tudor". Okružena je i danas pomno njegovanim vrtom u kojemu je, uz kuću prema ulici, gotička kruna bunara s grbom nepoznate plemićke obitelji, porijeklom iz jedne od splitskih palača u gradskoj jezgri. Ova vila secesijskoga sloga s primjesama neostilova, iako vremenski zakašnjelih, svjedoči o visokoj razini stanovanja ladanjskog karaktera u prva dva desetljeća 20. stoljeća, kada se na onodobnoj gradskoj periferiji podiže niz sličnih građevina.

Zaštita
Pod oznakom Z-5840 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra.

Izvori

Zgrade u Splitu
Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Vila Tudor u Splitu


Der Todesengel ist ein 1971 veröffentlichter Thriller mit Tomás Milián und Pierre Clémenti in den Hauptrollen und unter der Regie von Maurizio Lucidi. Das Drehbuch ist durch Patricia Highsmiths Buch Der Fremde im Zug beeinflusst. Der Film zeichnet sich durch seine Fotografie und seine Symbolsprache aus.

Handlung
Früher war Stefano Augenti nur ein armer Grafiker. Doch durch seine Heirat ist er gesellschaftlich aufgestiegen und wohlhabend geworden. Die Ehe steht unter einem unglücklichen Stern. Stefano würde am liebsten die Firma, die seine Frau mit in die Ehe gebracht hat, verkaufen und mit dem Geld ein sorgenfreies Leben führen. Seine Frau hält nichts von diesen Plänen. Sie ist verbittert und lässt Stefano spüren, dass sein finanzieller und gesellschaftlicher Aufstieg einzig ihr zu verdanken ist.

Bei einem geheimen Kurzurlaub in Venedig mit seiner Geliebten lernt Stefano Matteo Conte Tiepolo kennen, der fortan seine Nähe sucht. Tiepolo schlägt Stefano ein teuflisches Geschäft vor. Er würde Stefanos Ehefrau umbringen, dafür müsste aber Stefano seinen Bruder töten.

Drehorte
 Die Werbeagentur ist im Pirelli-Hochhaus in Mailand untergebracht.
 Stefano lauert mit dem Gewehr auf dem Dach der Kirche Santa Maria della Salute in Venedig.

Symbolik (Auszug)
Der Film arbeitet mit vielen Symbolen aus Religion und Geschichte:
 Tiepolo und Stefano lernen sich beim Schmuckkauf kennen. Beide wollen eine Schmuckkette mit einem Anhänger kaufen. Der Anhänger stellt eine Zwölf dar. Die Zwölf ist in der christlichen Mythologie ein Symbol für eine göttliche Begegnung. Im Verlauf taucht die Zahl Zwölf noch mehrfach auf.
 Der zwölfte Apostel ist Matthias (Apostel). Im italienischen heißt dieser Apostel Matteo.
 Graf Tiepolo hält bei einer Begegnung mit Stefano eine Maus in der Hand. Die Maus ist ein Symbol des Teufels.

Filmfassungen

Neben der Kinofassung existiert eine 144 minütige Langfassung des Films.

Kritik

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1971
Italienischer Film
Giallo
Poliziottesco

Der Todesengel (1971)


الدية هي: "المال الواجب بجناية على الحر في نفس أو فيما دونها"، كما عرفها به الخطيب الشربيني.
وهي في الأصل واجبة بإجماع علماء المسلمين، وبقوله تعالى:  وقد جاءت أحاديث كثيرة في وجوبها وبيانها.
والدية تكون على نوعين: النوع الأول: دية النفس، والنوع الثاني: دية ما دون النفس.

دية النفس
وموجب الدية في النفس أنواع: دية القتل العمد إذا تنازل أهلها عن القصاص إلى الدية، ودية القتل الخطأ (شبه العمد،) ودية الخطأ، ودية القتل العمد إذا كان غير مكلف كالمجنون.

1- القتل العمد: هو قصد الفعل والشخص بما يقتل غالبا، سواء أكان جارحا كالسيف، أم مثقلا كالحجر. وهذا النوع من القتل الأصل فيه وجوب القصاص، فإن عفي عن القاتل في القصاص إلى الدية، وجبت الدية مغلظة، وتغليظها يكون بثلاثة أمور: كونها مثلثة، وكونها على الجاني وكونها حالة من غير تأخير. وهي مائة من الإبل.

وتثليثها أن يكون ثلاثون منها حقه، وهي الإبل ما أكملت ثلاث سنين وطعنت في الرابعة، وثلاثون منها جذعة، وهي ما أكملت من الإبل أربع سنين وطعنت في الخامسة، وأربعون منها خلفة وهي الناقة الحامل. أما إذا لم يعف إلى الدية فالواجب القصاص، ويكون القصاص بالآلة التي حدث بها القتل وذلك عند الجمهور، وأما عند الحنفية فلا يكون القصاص عندهم إلا بالسيف.

2- شبه العمد: وهو قصد الفعل والشخص بما لا يقتل غالبا، كالضرب بسوط أو عصا بشرط أن يكونا خفيفين. وهذا النوع من القتل يوجب الدية المغلظة كدية العمد وهي مثلثة إلا أنها تكون على العاقلة، والعاقلة كما قال صاحب مختار الصحاح: هم عصبته وهم القرابة من قبل الأب الذين يعطون دية من قتله خطأ، وتكون أيضا مؤجلة.

3- القتل الخطأ: أن يقصد الفعل ولا يقصد الشخص كأن يرمي إلى شيء كصيد فيصيب رجلا فيقتله، أو لا يقصد الفعل أصلا كأن زلقت رجله فوقع على شخص فمات. ودية هذا النوع من القتل: مائة من الإبل إلا أنها تكون مخمسة: عشرون بنت مخاص، وهي مالها سنة ودخلت في الثانية، وعشرون بنات لبون، وهي مالها سنتان ودخلت الثالثة، وعشرون ابن لبون، وعشرون حقه، وعشرون جذعة.

ودية الخطأ تكون على العاقلة مؤجلة عليهم في ثلاث سنين، يؤخذ آخر كل سنة ثلث الدية، ويقدم الأقرب فالأقرب من العصبة، ولا يحتسب في عصبة الجاني لهذا الأمر أصوله وفروعه، فلا يدفعون من الدية شيئا، ويدفع الغني كل سنة نصف دينار - وعلى المتوسط ربع دينار، ولا يدفع الفقير شيئا. وتغلظ دية الخطأ إذا كان القتل في حرم مكة، أو في الأشهر الحرم، وهي رجب وذو القعدة وذو الحجة والمحرم، وكذلك تغلظ إذا كان القتيل محرما ذا رحم، كالأم والأخت، لكن تكون الدية على العاقلة مؤجلة. هذا في دية الذكر الحر المسلم. أما دية المرأة فعلى النصف من دية الرجل نفسا وجرحا.

ودية اليهودي والنصراني ذهب مالك إلى أن ديتهم على النصف من دية المسلم ذكورهم كذكورهم وإناثهم كإناثهم، وذهب الشافعي إلى أن ديتهم ثلث دية المسلم، وذهب أبو حنيفة إلى أن ديتهم مثل دية المسلمين، لا فرق عنده في ذلك.

ودية غير أهل الكتاب من وثني ومجوسي ثلث خمس دية المسلم فأهل الإبل يدفعون الدية من الإبل، ولا يعدل إلى نوع أو قيمة إلا بتراض. أما أهل الذهب: فيرى الشافعي في الجديد أنه يؤخذ قيمة الإبل بنقد البلد، وفي القديم أن الدية عند أهل الذهب ألف دينار، أو اثنا عشر ألف درهم وإلى هذا ذهب مالك، وعند الحنفية: عشرة آلاف درهم.

ودية الجنين المسقط الحر المسلم إن انفصل ميتا بجناية: ديته غرة عبد أو أمة، وهي عند أبي حنيفة خمسمائة درهم. ويستوي في جناية الإسقاط: القول المفضي إليه كالتهديد، والخوف المفضي إلى سقوط الجنين، والضرب وشرب الدواء، والترك كأن يمنعها الطعام والشراب حتى تلقي الجنين، ويستوي في ذلك الطبيب وغيره. فإن انفصل الجنين حيا فمات عقب انفصاله أو دام ألمه حتى مات وجبت دية كاملة، وإن مات بعد انفصاله بزمان ولا ألم فيه فلا ضمان على الجاني. ويجب في جنين اليهودي أو النصراني غرة كثلث غرة المسلم. فإن فقدت الغرة في دية الجنين وجب بدلها عند الشافعية وهو خمسة أبعرة.

دية ما دون النفس

ما دون النفس ثلاثة أقسام: دية جرح، ودية إبانة عضو، ودية إزالة منفعة.

القسم الأول: دية الجرح، والجراح عشرة أنواع: موضحة، وهاشمة، ومنقلة، ومأمومة، ودافعة، وحارصة، ودامية، وباضعة ومتلاحمة وسمحاق.

ففي الموضحة: وهي التي توضح العظم وتكشفه: القصاص لتيسر ضبطها إلا إن رضي المجني عليه، ففيها خمسة أبعرة. وفي الهاشمة: وهي التي تهشم العظم، إن كان معها إيضاح فعشرة أبعرة، وإن لم يكن معها إيضاح فخمسة أبعرة، وقيل: يجب حكومة، والحكومة: جزء من الدية نسبته إلى دية النفس نسبة نقص الجناية من قيمة المجني عليه لو كان رقيقا بصفاته التي هو عليها، فلو كانت قيمة المجني عليه بلا جناية عليه مثلا عشرة وبدونها تسعة، فالنقص عشر، فيجب عشر دية النفس. وفي المنقلة: وهي التي تنقل العظم من مكانه - خمسة عشر بعيرا. وفي المأمومة: وهي التي تبلغ خريطة الدماغ - ثلث الدية. وفي الدامغة: وهي التي تخرق خريطة الدماغ - ثلث الدية أيضا.

وفي غير هذه الجراح الخمسة إن عرفت نسبتها من الموضحة وجب قسط من أرشها، وإن لم يعرف ذلك وجب فيها حكومة، وهي:

الحارصة: وهي ما يشق الجلد قليلا. والدامية: وهي ما تدمي الجلد وتسيل الدم منه. والباضعة: وهي ما تقطع اللحم. والمتلاحمة: وهي التي تغوص في اللحم. والسمحاق: وهي التي تبلغ الجلدة التي بين اللحم والعظم. وفي الجراحة التي تصل إلى الجوف - وهي الجائفة - ثلث الدية.

القسم الثاني: دية إبانة العضو، وهي كما يأتي: في قطع المارن - وهي ما لان من الأنف - دية كاملة.

وفي قطع اللسان الدية، وفي قطع بعضه دية بمقدار نقص الحروف، والحروف في اللغة العربية ثمانية وعشرون حرفا. ويجب في الأخرس حكومة. وفي قطع الأنف: دية. وفي قطع الذكر: الدية، وفي قطع الحشفة ـ وهي رأس الذكر ـ الدية. وفي قطع الأذنين: دية كاملة، وفي قطع إحداهما نصف الدية. وفي العينين: الدية كاملة، وفي إحداهما نصف الدية. وفي قطع اليدين: الدية، وفي قطع إحداهما نصف الدية. وفي قطع الرجلين: الدية، وفي قطع إحداهما نصف الدية.

القسم الثالث: دية إزالة وإذهاب المنافع.

في إذهاب العقل: دية كاملة، فإن أزال العقل بجرح له أرش أو حكومة وجبت الدية والأرش أو الحكومة في الأرجح.

وفي إزالة السمع: دية، وإزالة السمع من أذن واحدة نصف الدية، ولو أزال سمعه وقطع أذنيه فديتان، وإن نقص السمع فقسطه من الدية إن عرف مقدار النقص، فإن لم يعرف فحكومة، تقدر باجتهاد القاضي.

وفي إزالة ضوء العينين: دية كاملة، وفي إزالة ضوء الواحدة نصف الدية، وإن نقص الضوء: فحكمه حكم نقص السمع.

وفي إزالة الشم: دية، وفي قول للشافعي أنه يجب فيه حكومة. وفي إزالة الكلام: الدية، وفي إزالة الكلام ببعض الحروف: قسطه من الدية، والحروف في اللغة العربية كما سلف ثمانية وعشرون حرفا ولو قطع نصف لسانه فذهب ربع كلامه، أو قطع ربع لسانه فذهب نصف كلامه وجب نصف الدية.

وفي إزالة الصوت: دية كاملة، فإن أبطل معه حركة لسانه، فعجز عن الترديد والتقطيع فديتان.

وفي إزالة الذوق والطعم - وهي الحلاوة والحموضة والمرارة والملوحة والعذوبة - دية كاملة، فإن نقص فحكومة. وفي إزالة المضغ: دية كاملة. وفي إذهاب قوة إمناء بكسر صلب، أو قوة حبل، أو ذهاب جماع: دية كاملة.

وفي إفضاء المرأة - وهو رفع الحاجز بين مدخل الذكر والدبر - دية كاملة، سواء أكان الإفضاء من زوج أم من غيره، وقيل في تعريف الإفضاء: إنه رفع الحاجز بين مدخل الذكر ومخرج البول.

وفي إزالة البطش من اليدين: دية، وفي نقصه حكومة. وفي إزالة المشي: دية، وفي نقصه حكومة، ولو ضربه فأحد به فالواجب دية كاملة.

وإذا كانت الجراحة في عضو مقدر كيد أو رجل ففي هذه الجراحة حكومة ولا تبلغ دية هذا العضو. وإذا كانت في عضو لا تقدير فيه، ففيه حكومة لا تبلغ دية نفس وتقوم بعد اندماله (شفائه أو برئه).

انظر أيضا
 أرش
 عقوبة الإعدام
 نقود الدم

مراجع

 الخطيب الشربيني، مغني المحتاج شرح المنهاج (البابي الحلبي، مصر 1352هـ/1933م).
 ابن قدامة المقدسي، المغني (دار المنار، مصر 1367هـ).
 كتاب المُغْني لابن قدامه
 مغني المحتاج

العقوبات في الإسلام
العقوبات في الدين
قانون إسلامي
فقه معاملات
مصطلحات إسلامية

دية


Salt Fork Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Salt Fork Township (Missouri)
 Salt Fork Township (Oklahoma)

Salt Fork Township


Barter ya da trampa, para kullanmaksızın ürünlerin değişimiyle (takas) yapılan ticaret.

Bu sistemde alacak-verecek ilişkisi firmaların kendileri arasında değil, barter havuzuna doğru olmaktadır. Böylelikle, barter sistemine üye olan bir firmaya yapılan satış işlemi sonucunda alacak yine barter sistemine üye olan bir diğer firmadan mal veya hizmet alarak tahsil edilebilmektedir.

İlgili makaleler
Uluslararası ticaret
Zaman Bankacılığı

Ticaret
İşletme terimleri
Fiyatlama
Basit yaşam
Ekonomik sistemler

Barter


عبد القادر محمد غزال  لاعب كرة قدم جزائري ولد يوم (5 ديسمبر 1984 في فرنسا) لعائلة جزائرية من تلمسان يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الثانية باري الإيطالي ومنتخب الجزائر في مركز المهاجم.

في 23 أكتوبر 2008 أعلن نادي سيينا عبر موقعه الرسمي على الانترنت خبر استدعاء مدرب منتخب الجزائر رابح سعدان لغزال لتمثيل منتخب بلاده الأصلي ووافق غزال على العرض. في 18 نوفمبر 2008 شارك غزال في أول مباراة دولية أمام منتخب مالي وديا. في 11 فبراير 2009 سجل غزال أول هدف دولي في مرمى منتخب بنين حيث انتهت المباراة بفوز منتخب الجزائر 2-1، ثم أستدعي عبد القادر غزال مرة أخرى لمبارات ضد المنتخب المصري يوم7 يونيو 2009 ضمن تصفيات كأس العالم 2010 وسجل هدفا برأسه، وقد فازت الجزائر يومها على مصر بنتيجة 3-1. وقد سجل أيضا الهدف الأول للمنتخب الجزائري ضد المنتخب الرواندي في مقابلة التي انتهت بنتيجة 3-1 للمنتخب الجزائري. [[ملف:]]

معلومات عامة عن عبد القادر غزال
عبد القادر غزال الذي يعتبر الابن البكر في العائلة لم تكن له اهتمامات أخرى خارج عالم كرة القدم فحياته بسيطة، بيد أنه يفضل قيادة سيارات »الأودي« التي يفضلها عن باقي السيارات، إلا أن ذلك تقول أمه السيدة فريدة »لا يعني له الكثير أمام طموحه الجارف في الذهاب بعيدا في دنيا الاحتراف التي أخذت منه كل الوقت، فهو منذ التحاقه بمعسكر التدريب بناديه سيينا الإيطالي لا يتصل كثيرا إلا في حالات نادرة، لأن التركيز بالنسبة إليه أهم محطة لذلك وتجده يمارس على نفسه نظاما قاسيا خلال فترة التدريبات التي تسبق المباريات في الكالتشيو الإيطالي«.

الفرق التي يعل لها غزال

بعض الأهداف واللقطات عن غزال
http://www.youtube.com/watch?v=Ji-g1hweo4Y>
http://www.youtube.com/watch?v=3St96ZbR9MI
http://www.youtube.com/watch?v=23HSkrv0RBo
http://www.youtube.com/watch?v=moOi1sIssPc

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجال جزائريون
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ديسين-شاربيو
رياضيون جزائريون مغتربون في إسبانيا
رياضيون جزائريون مغتربون في إيطاليا
رياضيون فرنسيون من أصل جزائري
فرنسيون من أصل جزائري
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثالثة
لاعبو بارما
لاعبو باري
لاعبو جونيور بييلا ليبرتاس
لاعبو سيينا
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2010
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كرة قدم جزائريون مغتربون
لاعبو كرة قدم جزائريون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من أوفيرني-رون ألب
لاعبو كروتوني
لاعبو كومو
لاعبو منتخب الجزائر في كأس العالم 2010
لاعبو منتخب الجزائر لكرة القدم
لاعبو نادي تشيزينا
لاعبو نادي ليفانتي
مواليد 1405 هـ
مواليد 1984
مواليد في ديسين-شاربيو
لاعبو كرة قدم رجال جزائريون مغتربون

عبد القادر غزال


An Lockhartia oblongicallosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Germán Carnevali ngan Gustavo Adolfo Romero. An Lockhartia oblongicallosa in nahilalakip ha genus nga Lockhartia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lockhartia

Lockhartia oblongicallosa


Der  Röhm RG 69 N ist ein Schreckschussrevolver im Kaliber 9 mm R Knall, welcher von der Röhm GmbH, jetzt Umarex, hergestellt und vertrieben wurde. Mittlerweile (Stand 2016) wird dieser Revolver nicht mehr gefertigt.

Mit dem Revolver lassen sich Reizstoff- (CS oder Pfeffer) und Knallpatronen, sowie mit dem beigefügten Zusatzlauf auch pyrotechnische Munition verschießen.

Der Revolver lehnt sich im Design an Smith & Wesson-Modelle an (K-Frame) – der RG69 ist aber die Schreckschuss-version des scharfen RG 39 der ab den 1960ern in .32 S&W long sowie in .38 special vor allem bei Röhm USA hergestellt und angeboten wurde.

Der RG 69 (PTB 275) wurde mindestens seit Anfang der 1980er in Deutschland verkauft.

Es gibt den 69 N in verschiedenen Varianten: brüniert, vernickelt, mit Holz- oder Kunststoffgriffschalen. Er besteht aus Zinkdruckguss (Rahmen, Schlaghahn und Abzugszüngel) und Stahl (Trommel, Stoßboden und Schlossteile).

Er ist – wie alle Signal-, Reizstoff- und Schreckschusswaffen mit PTB-Prüfzeichen (PTB 458) – für Personen ab 18 Jahren frei erhältlich. Zum Führen außerhalb des eigenen Grundstückes ist ein kleiner Waffenschein erforderlich.

Der Revolver hat eine Fallsicherung (Transfer-Bar), welche die Verbindung Schlaghahn-Schlagbolzen erst bei Betätigung des Abzuges freigibt. Somit ist ein sicheres Führen auch mit geladener Trommel möglich. Die Waffe hat einen Spannabzug, kann aber auch mit vorgespanntem Hahn abgefeuert werden (SA/DA Abzug).

Weitgehend baugleich bis auf Materialunterschiede ist der Röhm RG 89, sowie die in der Türkei hergestellten Kopien GSG/Ekol Viper und der Zoraki R1 die es in verschiedensten Ausführungen und Kalibern je nach Markt gibt.

Unterschiede zum scharfen Revolver
Die Röhm RG 69N unterscheidet sich in folgenden Punkten von scharfen Revolvern:
 Trommelbohrungen unterkalibrig 6 mm.
 Trommelbohrungen versetzt zum Lauf
 Hauptbestandteil von Schreckschusswaffen ist Zinkguss, die meisten scharfen Waffen sind aus Stahl
 Laufsperre, Sollbruchstelle und fest verstifteter Lauf, um illegale Umbauten zu verhindern.

Weblinks
 Website des Herstellers

Revolver
Nicht-tödliche Waffe

Röhm RG 69 N


Pierre Leroux (7 Nisan 1798 - 12 Nisan 1871), Fransız filozof ve politik iktisatçı, Paris yakınlarındaki Bercy'de bir zanaatçı çocuğu olarak doğmuştur.

1798 doğumlular
1871 yılında ölenler
Fransız filozoflar
Saint-Simon

Pierre Leroux


Ahmet Telli, (2 Aralık 1946), Türk şair ve yazar.

Yaşamı

2 Aralık 1946'da Çankırı'nın şu an Karabük'e bağlı olan Eskipazar ilçesinde doğan Ahmet Telli, Hasanoğlan ve Kayseri Pazarören, Pınarbaşı öğretmen okullarında eğitim gördü. Öğretmen okulundan sonra dört yıl ilkokul öğretmenliği, daha sonra da Gazi Eğitim Enstitüsü'nü bitirmesinin ardından, Kastamonu, İnebolu, Doğanyurt, Kırıkkale ve Ankara Atatürk Lisesi'nde Türkçe ve Edebiyat öğretmenliği yaptı. 1981'de Gazi Eğitim Enstitüsü'nde öğretmenken, sıkıyönetimce tutuklanarak görevine son verildi. Aynı yıl, TCK'nın (o zamanlar) 141, 142 ve 146. maddelerinden yargılandı. 141 ve 146'dan beraat etti. Cigerhun'un şiirleri üstüne yazdığı bir yazısından ötürü 142. maddeden kısa bir süre hüküm giydi.

Kitapçılık, yayıncılık yaptı, çeşitli yayınevlerinde yönetici ve editör olarak bulundu. 1993'te mahkeme kararıyla öğretmenliğe döndü ve emekli oldu. İlk şiiri 1961'de yayımlandı. 1972'de Cengiz Tuncer'in Kerkenez adlı romanı üstüne yazdığı ilk yazısına Varlık Dergisi Eleştiri Ödülü ikinciliği verildi. 70'li yıllarda daha çok deneme ve kitap tanıtma yazıları yazdı ve kitaplarını 1979'dan sonra yayınlamaya başladı.

1980'de Hüznün İsyan Olur kitabına Ömer Faruk Toprak Şiir Ödülü (Metin Altıok'la birlikte); Saklı Kalan adlı kitabına da 1982 Yazko Şiir Özendirme Ödülü verildi. 2010 yılında yayınlanan Nida kitabına da 2011 Akdeniz Altın Portakal Şiir Ödülü verildi. Özellikle 1972'den sonra, birçok edebiyat dergisinde yazıları, şiirleri yayımlandı. Türkiye Yazıları dergisi (Mart 1983, sayı: 72), Kavram ve Karmaşa dergisi (Ocak - Şubat 2002, sayı:22), Gümüş - Deliler Teknesi eki - (Ocak 2007), Bireylikler dergisi (Mayıs - Haziran 2011, sayı:32) şiiriyle ilgili özel sayılar yayımladılar.

1960 sonrası toplumcu gerçekçi şiirimizin ikinci kuşağında yer alan özgün şairlerden olan Ahmet Telli, sözcük seçimi ve ses tonu bakımından İsmet Özel'den etkilenirken romantik ve başkaldırıcı şiiriyle bir yandan da Attilâ İlhan'a yakın bir duruş sergiler.

Şiir kitapları
 Yangın Yılları (1979)
 Hüznün İsyan Olur (1979)
 Dövüşen Anlatsın (1980)
 Saklı Kalan (1981)
 Su Çürüdü (1982)
 Belki Yine Gelirim (1984)
 Çocuksun Sen (1994)
 Kalbim Unut Bu Şiiri - Seçmeler (1994)
 Barbar ve Şehla (2003)
 Yüzünün Doğusu Gül - Gul e Rojhilata Ruye Te - Şiirlerden seçmeler Türkçe - Kürtçe (2005)
 Nida (2010)
 Bakışın Senin (2016)
 Veda Divanı - Toplu Şiirleri (2018) ISBN 978-605-185-224-9

Diğer eserleri

Yazılar
 Ben Hiçbir Şey Söylemedim (2001)
 Sulara mı Yazıldı (2001)
 Buradayım Sözümde (2005)
 Neylersin (2012)
 Söylesen
 Görsen (2016)
 Dinlersen Anlatırım (2020)

Öykü
 Arkadaşlık Günleriydi

Hakkında yayımlanan eserler
 Yangın Yılları'ndan Nida'ya Ahmet Telli Şiiri, Asuman Susam, 2011, Everest Yayınları
 Nida Odağında Ahmet Telli Şiiri, Sempozyum Kitabı, 2012, Everest Yayınları

Kendi sesinden CD
 Kalmasın, 1994
 Kül ve Kil, 1997

Ödülleri
 1980 Ömer Faruk Toprak Şiir Ödülü Hüznün İsyan Olur kitabı ile (Metin Altıok'la paylaştı)
 1982 Yazko Şiir Özendirme Ödülü Saklı Kalan kitabı ile
 2011 Altın Portakal Şiir Ödülü Nida kitabı ile
 2020 PEN Türkiye Şiir Ödülü

Köşe Yazıları
 Okur Olmak
 14 Şubat Dünya Sevgililer Günü
 8 Mart Dünya Kadınlar Günü
 Şiir - Beste Ilişkisi
 Dil - Kişilik Ilişkisi
 Haziranda Yitirdiklerimiz
 Acının Islığı

Kaynakça

1946 doğumlular
Yaşayan insanlar
Eskipazar doğumlular
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri
PEN Türkiye Şiir Ödülü sahipleri

Ahmet Telli